"Εν τη ερυθρά..."
Ἐν τῇ Ἐρυθρᾷ θαλάσσῃ, τῆς ἀπειρογάμου νύμφης εἰκὼν διεγράφη ποτέ. Ἐκεῖ Μωϋσῆς διαιρέτης τοῦ ὕδατος, ἐνθάδε Γαβριὴλ ὑπηρέτης τοῦ θαύματος. Τότε τὸν βυθόν ἐπέζευσεν ἀβρόχως Ἰσραήλ, νῦν δὲ τὸν Χριστὸν ἐγέννησεν ἀσπόρως ἡ Παρθένος. Ἡ θάλασσα, μετὰ τὴν πάροδον τοῦ Ἰσραήλ, ἔμεινεν ἄβατος, ἡ ἄμεμπτος, μετὰ τήν κύησιν τοῦ Ἐμμανουήλ, ἔμεινεν ἄφθορος, ὁ ὤν, καὶ προών, καὶ φανεὶς ὡς ἄνθρωπος Θεός, ἐλέησον ἡμᾶς.
Η ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΙΣ ΤΗΣ ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΣΩΤΗΡΙΑΣ -- ΑΡ. ΔΕΛΗΜΠΑΣΗ
Δια του διωγμού των πιστών Ορθοδόξων Μοναxών της Ιεράς Μονής Εσφιγμένου του Αγίου Όρους Άθω, παραβαίνονται οι θείοι νόμοι περί της σωτηρίου Αποτειχίσεως. Τι είναι η Αποτείχισις; Αποτείχισις είναι ο κανονικός και νόμιμος «χωρισμός» εκ της αιρέσεως και του αμετανοήτου αιρετικού. Και τούτο, υπέρ της θείας Ορθοδοξίας και της εν Xριστώ σωτηρίας, κατά την τακτικήν σωτηρίου πολέμου των τετειχισμένων (τειχισμένων) πόλεων. Δηλαδή, ότε το παλαιόν εχθροί επέδραμον, οι κάτοικοι κατέφευγον εις την πόλιν καί απετειχίζοντο, ήτοι εxωρίζoνro εξ αυτών διά των τειχών. Και ούτως επολέμουν αμυντικώς και επιθετικώς μέχρι της νίκης. Τoιουτοτρόπως και όταν αίρεσις πολεμή την όρθόδοξον Xριστιανικήν πίστιν, οι πιστοί Ορθόδοξοι Χριστιανοi, καταφεύγομεν εις τα πνευματικά «τείχη» της Έκκλησίας, δηλαδή εις τους ανά τους αιώνας Αγίους Πατέρας και Διδασκάλους. Και βάσει της διδασκαλίας των, αγωνιζόμεθα «τον καλόν αγώνα της πίστεως» κατά της αιρέσεως και των αιρετικών, και υπέρ της θείας Ορθοδοξίας, μέχρι της νίκης. Δηλαδή, μέχρι του αναθέματος, που σημαίνει «χωρισμόν από του Θεού» και της «Εκκλησίας», το οποίον κάμνει ο αιρετικός με την αίρεσίν του, το ομολογούσιν οι Ορθόδοξοι και το επικυρώνουσιν και αποφασίζουσιν ως εκκλησιαστικήν ποινήν Ορθόδοξοι Σύνοδοι μέχρι και του τελεσιδίκου αναθέματος. Ούτως ηγωνίσθησαν εν Χριστώ και ενίκησαν οι προ ημών, και εγένοντο και αυταί αι Άγιαι Οικουμενικαί Σύνοδοι, και διασώζεται μέχρι σήμερον επί γης η σωτήριος θεία Ορθοδοξία.
A CONFESSION OF FAITH Against Ecumenism -- From a Convention of Orthodox Clergymen and Monks Greece, April 2009
Those of us who by the Grace of God have been raised with the dogmas of piety and who follow in everything the One, Holy, Catholic and Apostolic Church, believe that:
The sole path to salvation of mankind[1] is the faith in the Holy Trinity, the work and the teaching of our Lord Jesus Christ, and their continuance within His Body, the Holy Church. Christ is the only true Light;[2] there are no other lights to illuminate us, nor any other names that can save us: "Neither is there salvation in any other: for there is none other name under heaven given among men, whereby we must be saved."[3] All other beliefs, all religions that ignore and do not confess Christ "having come in the flesh,"[4] are human creations and works of the evil one,[5] which do not lead to the true knowledge of God and rebirth through divine Baptism, but instead, mislead men and lead them to perdition. As Christians who believe in the Holy Trinity, we do not have the same God as any of the religions, nor with the so-called monotheistic religions, Judaism and Mohammedanism, which do not believe in the Holy Trinity.
Βαλεντίνος και η Εκκλησία
Η εν Χριστώ αποκάλυψις υπήρξε πλήρης δια το έργον, που εγένετο, δηλαδή τον αγιασμόν των ανθρώπων και την είσοδον αυτών εις την Βασιλείαν του Θεού. Το Ευαγγέλιον, ως ονομάζεται άλλως αύτη, δεν έχει ανάγκην από συμπληρώσεις κατά την εφαρμογήν του εις την ζωήν των ανθρώπων, διότι ο ενανθρωπήσας Υιός και Λόγος του Θεού εφανέρωσε το θέλημα Αυτού. Επομένως, η διδασκαλία της Εκκλησίας είναι πλήρης και τα θέματά Της ιεραρχημένα, όπως υπενθυμίζει και η Αποστολική προτροπή «πάντα ευσχημόνως και κατά τάξιν γινέσθω». Η αγάπη προς τους άλλους ανθρώπους διδάσκεται σαφώς. Η δε αγάπη των συζύγων ή των υποψηφίων συζύγων , δεν ημπορεί να είναι διαφορετική από το θέλημα του Θεού.
" Άξιον εστίν..."
Η λειτουργική ζωή της Εκκλησίας, αρχίζει και τελειώνει με την επίκλησιν
«Της τιμιωτέρας των Χερουβίμ…», και πάντες οι άγιοι της Εκκλησίας θεωρούν την
Θεοτόκον Μαρίαν ως «μετά Θεόν, τα δευτερεία της Τριάδος έχουσαν…». Ο άγιος
Ιωάννης ο Δαμασκηνός γράφει: «εμνήσθην της Θεοτόκου και εσώθη η ψυχή μου». Ο
Γεώργιος Νικομηδείας λέγει, ότι ο Χριστός λογίζεται δόξαν ιδικήν Tου, την δόξαν
της Μητρός Aυτού. «Την Σην
γαρ δόξαν ο Κτίστης, ιδίαν οιόμενος, εκπληροί τας αιτήσεις». «Ελπίδα μου,
καταφυγή μου, Μητέρα μου, γράφει ο Eπίσκοπος Μηνιάτης, ένα νεύμα να κάνης δι’ εμέ, εγώ
είμαι σεσωσμένος. Κυρία Θεοτόκε Μαρία, όποιος εις Σε ελπίζει είναι αδύνατον να
χαθή».
Τη ΙΔ΄ (14η) Φεβρουαρίου, μνήμη του Οσίου Πατρός ημών ΑΥΞΕΝΤΙΟΥ του εν τω όρει.
Αυξέντιος ο Όσιος Πατήρ ημών έζησε κατά τους χρόνους της βασιλείας Θεοδοσίου του Μικρού του κατά τα έτη υη΄ - υν΄ (408 – 450) βασιλεύσαντος, καταγόμενος μεν εκ της Ανατολής, Σχολάριος δε ων το αξίωμα. Γενόμενος Μοναχός, ανέβη εις το όρος, όπερ κείται αντικρύ της Οξείας, μικράς νήσου πλησίον της Χάλκης και των άλλων νήσων, αι οποίαι κείνται παρά την Κωνσταντινούπολιν. Ήτο δε ο Όσιος ούτος εις την άσκησιν καρτερικώτατος και εις την πίστιν ορθοδοξότατος, διότι την μεν κακοδοξίαν του Νεστορίου και του Ευτυχούς σφοδρώς ήλεγξεν, απεδέχθη δε την εν Χαλκηδόνι Αγίαν και Οικουμενικήν τετάρτην Σύνοδον. Ο αοίδιμος ούτος ηξιώθη παρά Θεού και της των θαυμάτων ενεργείας και Χάριτος, ήτο δε κατά την θεωρίαν του προσώπου κατηγλαϊσμένος και υπό της φύσεως και υπό της Χάριτος· όθεν, δι’ όλα αυτά τα προτερήματά του, ήτο σεβαστός και παρ’ αυτών των βασιλέων και ηξιούτο πολλής τιμής.
Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΩΝ ΔΕΚΑ ΛΕΠΡΩΝ. ΕΥΓΝΩΜΟΣΥΝΗ ΚΑΙ ΑΧΑΡΙΣΤΙΑ --- π. Γεώργιος Αγγελακάκης
Παραθέτουμε ένα μικρό απόσπασμα:
«Θαυμάζω αδέρφια μου, θαυμάζω, ανάμεσα στα άλλαπόσο εύκολη έκανε τη σωτηρία μας ο Θεός.Ίσως μερικοί να νομίζουν ότι είναι αγρυπνίες, προσευχές, άσκηση,αυτά που κάνουν οι ερημίτες και οι μοναχοί επί τω πλείστωΚαι όμως, όταν θυμηθείς αυτό που λέει ο Κύριος :Εάν συγχωρείτε, θα σας συγχωρήσωεάν ελεείτε, θα σας ελεήσωεάν αφήνετε τα παραπτώματα, τις αδικίες,τις πίκρες, που σας προσφέρουν οι άνθρωποι,κι Εγώ θα σας χαρίσω το μεγάλο το δάνειο.
Θυμάστε την περίπτωση (παραβολή) με τα μύρια τάλαντα
που χρωστούσε ένας στον Ουράνιο πατέρ, στον Βασιλιά
και σ αυτόν κάποιος χρωστούσε κάτι δηνάρια, εκατό δραχμές δηλαδή,
αυτός εκατομμύρια όμως χρωστούσε
Του τα χάρισε (ο Θεός),
και ο αγνώμων αντί να χαρίσει κι αυτός ενός αδερφού, που του χρωστούσε 100 δηνάρια,
τον έπιασε και τον έπνιγε στο δρόμο.
Με όποιο μέτρο μετράτε, έτσι θα σας μετρήσω
Εάν συγχωρείς τους ανθρώπους, τους δίνεις άφεση των αμαρτιών, δεν έχεις να φοβηθείς
Αν δεν κρίνεις, δεν θα σε κρίνω
Και με όποιο μέτρο μετράς, με το ίδιο θα σε μετρήσω.
Πως θα περιμένεις εσύ έλεος από το Θεό,
εάν δεν συγχωρείς και τα τραβάς και τα παίρνεις μέχρι στον τάφο, αιώνια.»
π. Γεώργιος Αγγελακάκης
https://patergeorgiosaggelakakis.blogspot.com/
ΤΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΝ ΚΑΙ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΟΝ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟΝ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗΣ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΗΣ
«Την πάνσεπτον εγκράτειαν εναρξώμεθα φαιδρώς, ακτίνας απολάμποντες των αγίων εντολών, Χριστού του Θεού ημών· αγάπης την λαμπρότητα, προσευχής την αστραπήν, αγνείας καθαρότητα, ανδρείας την ισχύν· όπως λαμπροφόροι προφθάσωμεν εις την αγίαν Ανάστασιν…» Εκκλ. Υμνογραφία.
Με πόσην νοσταλγίαν και χαράν ο πνευματικός άνθρωπος περιμένει την αγίαν περίοδον της Μεγ. Τεσσαρακοστής! Γνωρίζει ότι όλος ο κύκλος των ημερών αυτών ανταποκρίνεται περισσότερον προς τας ανάγκας της πεπτωκυίας ανθρωπίνης φύσεως. Όλαι, βεβαίως, αι ημέραι του έτους είναι άγιαι και εκάστη εξ αυτών θα μας φέρη κάποιο μήνυμα, ενός, δύο ή περισσοτέρων αγίων, που εορτάζουν την γενέθλιον ημέραν της τελειώσεώς των, είτε μαρτυρικώς, είτε «εν ειρήνη». Επίσης άλλαι ημέραι αναφέρονται εις τον εορτασμόν γεγονότων, σχετιζομένων με την επί γης παρουσίαν του Κυρίου και το απολυτρωτικόν του έργον. Όλα εις την Εκκλησίαν είναι με μεγάλην και θείαν σοφίαν ρυθμισμένα υπό των αγίων Πατέρων, ώστε να υπάρχη συγκερασμένον δι΄ όλου του εορταστικού κύκλου το κατά Θεόν πένθος με την πνευματικήν χαράν. Θα έλεγε κανείς, ότι ο χριστιανός έχει πάντοτε εορτήν εις την καρδίαν του, ότι ο χριστιανισμός, επαγγελλόμενος την αιωνίαν εν φωτί αποκατάστασιν του ανθρώπου, δημιουργεί εις την Εκκλησίαν εορταστικήν ατμόσφαιραν. Ένα μόνον είναι κακόν, το οποίον λυπεί την Εκκλησίαν και την κάμνει να πενθή και να σκυθρωπάζη. Η αμαρτία, αι αμαρτίαι των τέκνων της.
Reading from the Synaxarion:
Sunday of the Publican and Pharisee: Triodion Begins Today
The Pharisees were an ancient and outstanding sect among the Jews known for their diligent observance of the outward matters of the Law. Although, according to the word of our Lord, they "did all their works to be seen of men" (Matt. 23:5), and were hypocrites (ibid. 23: 13, 14, 15, etc.), because of the apparent holiness of their lives they were thought by all to be righteous, and separate from others, which is what the name Pharisee means. On the other hand, Publicans, collectors of the royal taxes, committed many injustices and extortions for filthy lucre's sake, and all held them to be sinners and unjust. It was therefore according to common opinion that the Lord Jesus in His parable signified a virtuous person by a Pharisee, and a sinner by a Publican, to teach His disciples the harm of pride and the profit of humble-mindedness.
Λόγος περί του Τελώνη και του Φαρισαίου. -- Αγίου Ανδρέου Κρήτης
Μη προσευξώμεθα φαρισαϊκώς, αδελφοί· ο γαρ υψών εαυτόν ταπεινωθήσεται, ταπεινωθώμεν εναντίον του Θεού, τελωνικώς δια νηστείας κράζοντες·Ιλάσθητι ημίν ο Θεός, τοις αμαρτωλοίς.
Παντοκράτορ Κύριε, οίδα, πόσα δύνανται τα δάκρυα· Εζεκίαν γαρ εκ των πυλών του θανάτου ανήγαγον, την αμαρτωλόν εκ των χρονίων πταισμάτων ερρύσαντο, τον δε Τελώνην, υπέρ τον Φαρισαίον εδικαίωσαν, και δέομαι, συν αυτοίς αριθμήσας, ελέησόν με.
Βεβαρημένων των οφθαλμών μου εκ των ανομιών μου, ου δύναμαι ατενίσαι, και ιδείν τον αιθέρα του ουρανού, αλλά δέξαι με ως τον Τελώνην, μετανοούντα Σωτήρ, και ελέησόν με.
Το περιεχόμενον της παραβολής του Τελώνου και του Φαρισαίου αποτελεί κάτι σαν προγύμνασμα και προετοιμασία, γι’ αυτούς που θέλουν να πλησιάσουν την ιερά ταπείνωση, που περιέχεται σε όλες τις αρετές, επάνω στις οποίες στηρίζεται πράγματι η Βασιλεία των ουρανών, και να απέχουν από την θεομίσητον αλαζονείαν, η οποία αποτρέπει τον άνθρωπον από κάθε φιλόχριστον αρετή.
Ποίος λοιπόν δεν θα ποθήση να μιμηθή τον τελώνην και την επιστροφήν και την μετάνοιάν του, και δεν θα αποστραφή την έπαρση του Φαρισαίου, αφού η μεν ταπείνωσις συνδέεται με τον Χριστόν, η δε αλαζονεία με τον υπερήφανον δαίμονα;
Τη ΙΓ΄ (13Η) Φεβρουαρίου, μνήμη των Αγίων Αποστόλων και Μαρτύρων ΑΚΥΛΑ και ΠΡΙΣΚΙΛΛΗΣ.
Ακύλας και Πρίσκιλλα οι ένδοξοι Απόστολοι και Μάρτυρες του Χριστού κατήγοντο εκ του Πόντου της Μικράς Ασίας, ήσαν δε Ιουδαίοι το γένος, κατά δε την τέχνην σκηνοποιοί, ήτοι κατεσκεύαζον σκηνάς δια δερμάτων, ζώντες κατά τους χρόνους του βασιλέως Κλαυδίου, του βασιλεύσαντος κατά τα έτη μα΄ - νδ΄ (41-54). Αναχωρήσαντες δε από την πατρίδα των, τον Πόντον, ήλθον και εγκαταστάθησαν εις την Ρώμην. Επειδή όμως ο Κλαύδιος εδίωξεν όλους τους Χριστιανούς και τους Ιουδαίους από την Ρώμην, ήλθον εις την Κόρινθον, όπου ειργάζοντο την τέχνην των.
«Δεν είμαι αιρετικός»
Συ είσαι ο Αγάθων; Ακούομεν ότι είσαι πόρνος και υπερήφανος. Ο δε Όσιος είπε: Ναι, ούτως έχει η αλήθεια. Πάλιν είπον: Συ είσαι ο Αγάθων, ο φλύαρος και κατάλαλος; Ο Όσιος απεκρίθη: Ναι, εγώ είμαι. Οι δε πάλιν είπον: Συ είσαι ο Αγάθων ο αιρετικός; Ο Όσιος απεκρίθη: Δεν είμαι αιρετικός. Εκείνοι δε παρεκάλεσαν αυτόν λέγοντες: Διατί τας μεν άλλας ύβρεις εδέχθης, ταύτην όμως δεν εβάστασας; Απεκρίθη ο γέρων: Εκείνας μεν εδέχθην, διότι είναι όφελος εις την ψυχήν μου, το δε αιρετικός είναι χωρισμός από του Θεού και δια τούτο δεν το εδέχθην.
Ομιλία εις την κατά τον Τελώνην και τον Φαρισαίον του Κυρίου παραβολήν -- Αγ. Γρηγόριος Παλαμάς
Ταῖς ἐξ ἔργων καυχήσεσι, Φαρισαῖον δικαιοῦντα ἑαυτὸν κατέκρινας Κύριε, καὶ Τελώνην μετριοπαθήσαντα, καὶ στεναγμοῖς ἱλασμὸν αἰτούμενον, ἐδικαίωσας· οὐ γὰρ προσίεσαι, τοὺς μεγαλόφρονας λογισμούς, καὶ τὰς συντετριμμένας καρδίας, οὐκ ἐξουθενεῖς· διὸ καὶ ἡμεῖς σοὶ προσπίπτομεν, ἐν ταπεινώσει τῷ παθόντι δι' ἡμᾶς· Παράσχου τὴν ἄφεσιν καὶ τὸ μέγα ἔλεος.
Το σύνολο του ανθρωπίνου γένους διαχωρίζεται σε δύο τάξεις, διά της παρουσιάσεως του Τελώνου και του Φαρισαίου, την των ταπεινών και την των υπεροπτών. Το παράδειγμα του πρώτου δεικνύει ότι οφείλει ο άνθρωπος όχι μόνον ν’ απαρνηθεί την κακίαν, αλλά και να φθάσει στο σημείον ταπεινώσεως ώστε ν’ αυτοκατακριθεί.
Reading from the Synaxarion:
Meletius, Archbishop of Antioch
This holy Father, who was from Melitene of Armenia, was a blameless man, just, reverent, sincere, and most gentle. Consecrated Bishop of Sebastia in 357, he was later banished from his throne and departed for Beroea of Syria (this is the present-day Aleppo). After the Arian bishop of Antioch had been deposed, the Orthodox and the Arians each strove to have a man of like mind with themselves become the next Bishop of Antioch. Meletius was highly esteemed by all, and since the Arians believed him to share their own opinion, they had him raised to the throne of Antioch.
H ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΣ ΤΩΝ ΠΡΟΦΗΤΕΙΩΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΚΟΣΜΑ ΤΟΥ ΑΙΤΩΛΟΥ
Δύσκολες στιγμὲς ζεῖ τὸν τελευταῖο καιρὸ ὁ Ἑλληνικὸς λαός. Ἡ οἰκονομικὴ κρίση ἔχει δημιουργήσει δυσκολίες διαβιώσεως καὶ ἀνασφάλειες. Βέβαια τῆς οἰκονομικῆς κρίσεως προηγεῖται ἡ ἠθικὴ κρίση καὶ μὲ ἕνα λόγο ἡ ἀπομάκρυνση ἀπὸ τὸν Θεόν. Οἱ Ἅγιοι Πατέρες μᾶς ὑπενθυμίζουν ὅτι ἡ μόνη λύση εἶναι ἡ μετάνοια. Σὲ αὐτὸ βοηθοῦν καὶ οἱ προφητεῖες. Τί εἶπαν οἱ φωτισμένοι πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας γιʼ αὐτὴν τὴν κρίση; Κατʼ ἀρχὴν προφητεία σημαίνει ἡ πρόβλεψη γεγονότων, ποὺ πρόκειται νὰ συμβοῦν, ἡ ὁποία προέρχεται ἀπὸ θεία ἔμπνευση. Συνήθως οἱ προφητεῖες ἀναφέρονται σὲ κάποια χρονικὴ στιγμή, ἀλλὰ δὲν τὴν ὁρίζουν. Ποτὲ δὲν εἶπαν οἱ Πατέρες μας ὅτι αὐτὸ τὸ γεγονὸς θὰ συμβῆ τὸ τάδε ἔτος. Καὶ αὐτὸ εἶναι λογικὸ, διότι ἐὰν μάθαινε ὁ κόσμος ὅτι τὴν τάδε χρονικὴ στιγμὴ θὰ συμβῆ αὐτὸ τὸ κακό, θὰ πάθαινε πανικό, ποὺ εἶναι ἀποτέλεσμα τῆς ὀλιγοπιστίας μας. Ὅμως πολλὲς φορὲς εὕρισκαν τρόπο καὶ ὥριζαν τὸν χρόνο μὲ τὸν δικό τους τρόπο. Π.χ. ὅταν ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλὸς ἐπισκέφθηκε τὸ Βασιλικὸ πρώην Τσαραπλανᾶ, τὸν ρώτησαν οἱ κάτοικοι: «Πότε θὰ ἔλθη τὸ ποθούμενον;». Ὁ Ἅγιος ἐπῆρε ἕνα ξύλο (παλούκι) καὶ τὸ ἔβαλε στὴν τρύπα (σχηματιὰ) ἑνὸς δένδρου, ποὺ ἦταν δίπλα του καὶ συγχρόνως τοὺς ἀπάντησε: «Τότε θὰ ʻρθῆ τὸ ποθούμενον ἅμα κλείσει τὸ δένδρον καὶ θὰ κλεισθῆ μέσα τό παλούκι». Πράγματι τὸ δένδρο ἐμεγάλωσε, ἐχόνδρυνε καὶ ἔκλεισε τὸ 1913, ποὺ ἔγινε ἡ ἀπελευθέρωση τῶν Τσαραπλανῶν καὶ τῆς Ἠπείρου.
Τη ΙΒ΄ (12η) Φεβρουαρίου, μνήμη του εν Αγίοις Πατρός ημών ΜΕΛΕΤΙΟΥ Αρχιεπισκόπου Αντιοχείας της Μεγάλης.
Μελέτιος ο εν Αγίοις Πατήρ ημών, ο της Μεγάλης Αντιοχείας Αρχιεπίσκοπος, ήκμασεν επί Κωνσταντίνου του Μεγάλου εν έτει τλδ΄ (334) και έζησε μέχρι της εποχής της Αγίας Β΄ Οικουμενικής Συνόδου της συνελθούσης εν έτει τπα΄ (381) επί Θεοδοσίου του Μεγάλου. Ούτος δια την υπερβάλλουσαν αρετήν του και δια την εις Χριστόν καθαράν αγάπην του, έγινεν εις τους πολλούς τοσούτον ποθητός και αξιέραστος, ώστε ότε το πρώτον εισήλθεν εις την Αντιόχειαν (ήτο δε τότε η κυρία ημέρα της χειροτονίας του), πας Χριστιανός ωθούμενος υπό του προς αυτόν πόθου, τον προσεκάλει εις τον οίκον του, νομίζων ότι μέλλει να αγιασθή δια μόνης της εισόδου του Αγίου. Τριάκοντα δε μόνον ημέρας διατρίψας εις την Αντιόχειαν, ουδέ αυτάς ολοκλήρους, εδιώχθη υπό των εχθρών της αληθείας Αρειανών, καθότι επείσθη εις την κακοδοξίαν των ο τότε βασιλεύς Κωνστάντιος, ο υιός του Μεγάλου Κωνσταντίνου, συγχωρούντος ταύτα του δικαιοκρίτου Θεού, οις Αυτός οίδε κρίμασιν. Αφ’ ου λοιπόν εδιώχθη παρανόμως εκ της επαρχίας του, επανήλθεν εις την Κωνσταντινούπολιν και έμεινεν εις αυτήν περισσότερον των δύο ετών.
Ὁ ἅγιος Μᾶρκος ὁ Εὐγενικὸς ἔγραφε στὸν ἱερομόναχο Θεοφάνη μετὰ τὴν ψευδένωση στὴ Φερράρα:
«Ὅμως ὁ ἀγὼν δὲν εἶναι πλέον στὰ λόγια, ἀλλὰ στὰ ἔργα. Οὔτε εἶναι καιρὸς γιὰ ρητὰ καὶ ἔγγραφες ἀποδείξεις (τί θὰ ὠφελοῦσαν ἄλλωστε σὲ τέτοιους διεφθαρμένους κριτές;) Ἀντιθέτως ὅσοι ἀγαποῦν τὸ Θεό, πρέπει νὰ ἔχουν ἑτοιμασθῆ νὰ πολεμήσουν μαζί τους στὰ ἔργα. Ἐπίσης, νὰ εἶναι ἕτοιμοι νὰ ὑποφέρουν κάθε κίνδυνο γιὰ τὴν εὐσέβεια καὶ γιὰ τὸν ἀγῶνα νὰ μὴ μολυνθοῦν ἀπὸ τὴν κοινωνία μὲ τοὺς ἀσεβεῖς».
----------------------------
Ὅπως ἔγραφε καί ὁ ἀεἰμνηστος Καθηγητής Ἰωάννης Κορναράκης, ὄχι εἰς τόν «χαρτοπόλεμον» (συγγραφή ἄρθρων, ψευδο-απειλαί καί διαμαρτυρίαι ἀλά π. Ἐπιφανίου Θεοδωροπούλου, ἀλλά καί αὐτοῦ τοῦ Ἰωάννου Κορναράκη!), ναί εἰς τόν πόλεμον μέ πραγματικά (πνευματικά) «πυρά», δηλαδή ναί εἰς τήν ἀποτείχισιν ἀπό ψευδεπισκόπους (καί ὄχι ἀπό τήν Ἐκκλησίαν)!
--------------------------
Αυτό πάλι δέν μπορώ να το καταλάβω - ναί εἰς τήν ἀποτείχισιν ἀπό ψευδεπισκόπους (καί ὄχι ἀπό τήν Ἐκκλησίαν)! Δηλαδή αποτείχιση από τον Ιερώνυμο αλλά όχι από τον Κορίνθου, Κρήτης, Λαρίσης, μου φαίνεται άλλη μία πλάνη !
Ο/Η Δημήτριος Χατζηνικολάου είπε...@ 11 Φεβρουαρίου 2022 - 1:15 μ.μ.
Δηλαδή, ὅ,τι δέν καταλαβαίνεις ἐσύ εἶναι πλάνη; Ἀσφαλῶς ὁμιλῶ δι' ἀποτείχισιν ἀπό ὅλους τούς αἱρετικούς «ἐπισκότους» (μέ «τ») καί ἀπό ὅσους κοινωνοῦν μέ αὐτούς, καθότι, συμφώνως μέ τήν διδασκαλίαν τῶν Πατέρων, ὅλοι αὐτοί εἶναι ἐχθροί τῆς Ἐκκλησίας καί ὑπόδικοι δι' ἀφορισμόν καί καθαίρεσιν ἐνώπιον Πανορθοδόξου Συνόδου! Δυστυχῶς, μία ἀπό τίς αἱρέσεις τῆς ἐποχῆς μας εἶναι ὁ κόσμος νά ἐννοῇ καί νά ταυτίζη τήν Διοικοῦσαν «Ἱεραρχίαν» μέ τήν «Ἐκκλησίαν». Ἡ ἐποχή μας νομίζω ὅτι μοιάζει καταπληκτικῶς μέ τήν ἐποχήν τοῦ Ἁγίου Μαξίμου τοῦ Ὁμολογητοῦ, ὅταν ὅλοι οἱ «ἐπίσκοποι» εἶχαν ὑπογράψει τήν αἱρετικήν «Βούλαν» τοῦ Αὐτοκράτορος Κώνστα. Μόνος ὁ μοναχός Μάξιμος, ὁμοῦ μετά τῶν 1-2 ὑποτακτικῶν του, ἦσαν Ὀρθόδοξοι. Μέ τήν αὐστηράν ἔννοιαν τοῦ ὅρου, αὐτοί ἀπετέλουν καί τήν Ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ. Ὁ Μάξιμος, ἄλλωστε, πρῶτος ἐδίδαξεν τό γνωστόν: «Οἱ τῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας, τῆς ἀληθείας εἰσί καὶ οἱ μὴ τῆς ἀληθείας ὄντες, οὐδὲ τῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας εἰσὶ», πού συνήθως ἀποδίδεται εἰς τόν Ἅγιον Γρηγόριον τόν Παλαμᾶν, ὁποῖος τό ἔγραψεν μέ αὐτάς τάς λέξεις. Οὐδείς ἀπό αὐτούς, ὅμως, ἐκήρυξε τά μυστήρια τῶν τότε ἀκρίτων μονοθελητῶν ἄκυρα, ὅπως κάμνουν σήμερον οἱ σχισματο-αιρετικοί Ματθαιϊσταί, διότι μέχρι τήν ΣΤ' Οἰκ. Σύνοδον οἱ Μονοθεληταί ἦσαν ἐν δυνάμει μόνον καί οὐχί ἐν ἐνεργείᾳ αἱρετικοί. Ἐν ἐνεργείᾳ αἱρετικοί κατέστησαν μετά τήν καταδίκην των ἀπό τήν ΣΤ.
---------------------------
O οικουμενισμός ο οποίος περιλαμβάνει όλες τις καταδικασμένες σατανικές αιρέσεις, και την αλλαγή του ημερολογίου εορτολογίου δεν είναι καταδικασμένος ?? Oι οικουμενιστές νεοημερολογίτες σε ποια εκκλησία ανήκουν του ΧΡΙΣΤΟΥ ή του αντιχρίστου ? Είναι δυνατόν - όπως λές κάποιος να ανήκει στην εκκλησία του διαβόλου και να έχει μυστήρια ? - διότι Ὁ 46ος Ἀποστολικὸς Κανὼν λέγει ἐπὶ λέξει τὰ ἑξῆς: «Ἐπίσκοπον ἢ Πρεσβύτερον αἱρετικῶν δεξαμένους βάπτισμα ἢ θυσίαν, καθαιρεῖσθαι προστάσσομεν, τίς γὰρ συμφώνησις Χριστοῦ πρὸς βελίαρ; ἢ τίς μερὶς πιστῷ μετὰ ἀπίστου;».
Δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι ἀληθινὸν τὸ βάπτισμα τῶν αἱρετικῶν καὶ σχισματικῶν σχολιάζει ὁ Ἁγιος Νικόδημος, ἀναφερόμενος στὴν Σύνοδο τῶν 84 Ἐπισκόπων τὴν ὑπὸ τὸν Ἐπίσκοπον Καρχηδόνος Κυπριανόν, ἡ ὁποία ἐξέδωσε κανόνες ἀναλόγους πρὸς τὸν παραπάνω Ἀποστολικόν, γιατὶ δὲν ὑπάρχουν πολλὰ βαπτίσματα.
Σύμφωνα μὲ τὸ Ἀποστολικὸ ρητὸ «Εἷς Κύριος, μία Πίστις ἓν Βάπτισμα», οἱ αἱρετικοὶ ἐφ᾿ ὅσον δὲν εἶναι μέσα στὴν ἀληθινὴ πίστη τῆς Καθολικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας δὲν μποροῦν νὰ ἔχουν ἀληθινὸ Βάπτισμα. Ἂν εἶναι ἀληθινὸ τὸ Βάπτισμα καὶ τῶν αἱρετικῶν καὶ σχισματικῶν, ἀληθινὸ καὶ τῶν Ὀρθοδόξων, τότε δὲν θὰ ἔχωμε ἕν Βάπτισμα, καθὼς ὁ Παῦλος βοᾷ, ἀλλὰ δύο, «ὅπερ ἀτοπώτατον». Αὐτῆς τῆς Συνόδου τὸν κανόνα «ἐπεσφράγισε» καὶ ἡ ἕκτη Οἰκουμενική, μὲ τὸν β´ κανόνα της, ὁπότε ὁ περὶ οὗ ὁ λόγος κανὼν ἀπὸ κανὼν τοπικῆς γίνεται κανὼν οἰκουμενικῆς Συνόδου.
Ἀλλὰ καὶ ὁ Φιρμιλιανὸς ποὺ ἐχρημάτισε ἔξαρχος στὴν Σύνοδο τοῦ Ἰκονίου καὶ τὸν ὁποῖον ὁ Μ. Βασίλειος στὸν α´ κανόνα τὸν ὀνομάζει «ἰδικόν του», ὡς Ἐπίσκοπον Καισαρείας ἀκυρώνει καὶ ἀπορρίπτει τὸ Βάπτισμα τῶν αἱρετικῶν. «Δὲν εἶναι δυνατόν», λέγει «νὰ ἰσχυρισθῇ ἢ νὰ πιστεύσῃ κανείς ὅτι μόνον ἡ ἐπίκλησις τῶν τριῶν ὀνομάτων τῆς Ἁγ. Τριάδος εἶναι ἀρκετὴ πρὸς ἄφεσιν τῶν πλημμελημάτων καὶ πρὸς τὸν Ἁγιασμὸν τοῦ Βαπτίσματος», ἂν πρῶτα καὶ ἐκεῖνος ποὺ βαπτίζει δὲν εἶναι ὀρθόδοξος. Συμφωνεῖ μὲ τὴν γνώμην αὐτὴν καὶ ὁ Μ. Βασίλειος, τοὺς κανόνες τοῦ ὁποίου «ἐπεσφράγισεν» ἡ ἕκτη Οἰκουμενικὴ Σύνοδος.
«Ἀπώλεσαν, λέγει, τὴν Χάριν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος οἱ αἱρετικοὶ καὶ σχισματικοὶ καὶ διεκόπη ἡ μετάδοσις αὐτῆς ἀπὸ τὴν στιγμὴ ποὺ ἀπεμακρύνθησαν ἀπὸ τὴν Ἐκκλησίαν. ΟΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ ΝΕΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΕΣ ΔΕΝ ΑΠΕΜΑΚΡΥΝΘΗΣΑΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟ 1924 ? ΕΦΑΡΜΟΖΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟ ΕΓΚΥΚΛΙΟ ΤΟΥ 1920 ? Η Εκκλησία δέν είναι ούτε σύλλογος ούτε σωματείο αλλά είναι το ΣΩΜΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ και όποιος αποκοπή απομακρυνθεί από αυτό είναι ΝΕΚΡΟΣ από εκείνη την στιγμή! τα υπόλοιπα είναι αμπελοφιλοσοφίες!
--------------------------
1. @ 11 Φεβρουαρίου 2022 - 4:43 μ.μ.
Τήν Ματθαιϊστικήν αἵρεσιν τήν ἔχω πολλάκις καταρρίψει, ἀλλ' ἐσύ ἐκεῖ! Χάριν τῶν ἀναγνωστῶν, λοιπόν, ἀναφέρω διά πολλοστήν φοράν ὅτι οἱ Οἰκ. Σύνοδοι Β', Δ', ΣΤ' καί Ζ' ἐδέχθησαν ὀρθῶς τό βάπτισμα καί τήν χειροτονίαν ἀκρίτων αἱρετικῶν, διότι ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησιολογία ἀπαιτεῖ Συνοδικήν καθαίρεσιν προκειμένου νά παύσῃ ν' ἀναγνωρίζῃ μυστήρια αἱρετικῶν κληρικῶν, ἀλλ' οἱ Ματθαιϊσταί δέν δέχονται τίποτε, ὠρυόμενοι ὅτι ἡ καθαίρεσις ἐπέρχεται αὐτομάτως λόγῳ καταδίκης τοῦ Λατινικοῦ Ἡμερολογίου τόν 16ον αἰῶνα! Αὐτόματος λοιπόν καθαίρεσις, ἐνῷ ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησιολογία ἀπαιτεῖ τήν κλῆσιν πρός ἀπολογίαν τῶν καινοτόμων ἐνώπιον Συνόδου κ.λπ. Αὐτή εἶναι ἡ καινοτομία τῶν Ματθαιϊστῶν, ἡ ὁποία τούς κατατάσσει εἰς τήν λίσταν τῶν συγχρόνων αἱρετικῶν καί ἡ ὁποία ἀπετέλεσε τήν κυρίαν αἰτίαν διαλύσεως τοῦ Ὀρθοδόξου Κινήματος τοῦ 1924, τό ὁποῖον βεβαίως ὁ Σατανᾶς ἔπρεπε νά διαλύσῃ διά νά προχωρήσῃ ἀπροσκόπτως τό μεγαλόπνοον σχέδιόν του ἐναντίον τῆς Ὀρθοδοξίας. Εἰς τάς κενάς κεφαλάς τῶν κενοδόξων Ματθαιϊστῶν ὁ Σατανᾶς ηὗρε τούς καλυτέρους συμμάχους του, οἱ ὁποῖοι ἀνέλαβον νά κτυπήσουν καί νά διαλύσουν τό Ὀρθόδοξον λεῖμμα τοῦ 1924, ἐνῷ οἱ ἄλλοι σύμμαχοί του, οἱ Οἰκουμενισταί, ἐν ἀγαστῇ συνεργασίᾳ μέ τούς μασόνους τῶν ψευδο-κυβερνήσεων, ἀνέλαβον τόν πλήρη ἀποχριστιανισμόν, τήν «ἐκπούστευσιν» καί τήν «ἐκπουτάνευσιν» (Σαράντος Καργᾶκος) ὅσων τούς ἠκολούθησαν εἰς τόν ὀλισθηρόν δρόμον τοῦ Οἰκουμενισμοῦ.
2. @ 11 Φεβρουαρίου 2022 - 6:26 μ.μ.
Ἐσύ ἀνήκεις εἰς τό δεύτερον τάγμα τοῦ Σατανᾶ, πού μόλις προανέφερα.
------------------------------
Αν διαβάσουμε τις άγνωστες σε πολλούς μέχρι σήμερα Αιρετικές Εγκυκλίους του Πατριαρχείου με πρώτη αυτή του Οικουμενικού Πατριάρχη Ιωακείμ Γ΄ το 1902 θα δούμε ότι προέτρεπαν να έχουμε εκκλησιαστική κοινωνία, συμπροσευχές, συλλείτουργα και μνημόνευση αιρετικών ψευδεπισκόπων, με όλες τις «Αδελφές Εκκλησίες» όπως ονόμαζαν «τους παπικούς, προτεστάντες, μονοφυσίτες και άλλους Αιρετικούς». Στις Αιρετικές αυτές Πατριαρχικές Εγκυκλίους αναφερόταν ως λεπτομέρεια και η αλλαγή του ημερολογίου για να προσεγγίσουμε τους αιρετικούς αλλά αυτή η προσέγγιση και αιρετική ενότητα δεν θα μπορούσε να γίνει αν δεν αλλάζαμε και τον «Πασχάλιο Κανόνα», που μόνο αυτόν όρισε ως «όρο» της η Α΄ Αγία Οικουμενική Σύνοδός και όχι ως αναλλοίωτο δόγμα το κοσμικό ημερολόγιο του ειδωλολάτρη Ιουλίου Καίσαρα, που χρησιμοποιούσε η Εκκλησία χωρίς να έχει καμία επίπτωση στην ορθόδοξη πίστη.
Η διόρθωση του κοσμικού ημερολογίου του ειδωλολάτρη Ιουλίου Καίσαρα στην Ελλάδα Χωρίς να μεταβάλλεται ο Πασχάλιος κανόνας δεν αποτελεί αίρεση. Οι παπικοί, προτεστάντες και άλλοι αιρετικοί δεν σεβάστηκαν τον Πασχάλιο Κανόνα, που μόνο αυτόν είχε ορίσει ως «όρο» της η Α΄ Οικουμενική Σύνοδος. Ωστόσο οι αιρετικές εγκύκλιοι του Πατριαρχείου (από το 1902 η πρώτη) που θεωρούν τους αιρετικούς ως Εκκλησίες εφαρμόστηκαν ΔΗΜΟΣΙΑ ΚΑΙ ΕΠΙΣΗΜΑ, ΓΥΜΝΗ ΤΗ ΚΕΦΑΛΗ, από την διοικούσα Εκκλησία (ψευδεπισκόπους) στην Ελλάδα όταν το 2001 δέχθηκαν και ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΑΝ ΔΗΜΟΣΙΑ με την επίσημη επίσκεψή του στην Αθήνα τον αλάθητο αιρετικό κοσμικό μονάρχη του Βατικανού, ΠΑΠΑ της ΡΩΜΗΣ, ως ΕΠΙΣΚΟΠΟ για πρώτη φορά στην Ελλάδα αφότου αποσχίστηκαν ιστορικά οι αιρετικοί παπικοί από την Μια Αγία ορθόδοξη εκκλησία το 1054 μ.Χ.
Επιπλέον ο οικουμενιστής πανθρησκειαστής Βαρθολομαίος μνημόνευσε τον αντίχριστο αλάθητο αιρετικό Πάπα της Ρώμης ως αγιότατη κεφαλή της Εκκλησίας μας ΔΗΜΟΣΙΑ ΚΑΙ ΦΑΝΕΡΑ το 2006, το 2014 και συνεχίζει για να γινόμαστε ένα παναιρετικό σώμα μαζί τους και να χάσουμε την αθάνατη ψυχή μας στην αιώνια κόλαση… Το 2016 συνοδικά πλέον αναγνώρισαν οι αιρετικοί οικουμενιστές αιρετικοί ψευδεπίσκοποι στην Κρήτη όλες τις αιρέσεις ως εκκλησίες. Στους έσχατους καιρούς όσοι με αληθινή ορθόδοξη Πίστη είναι συνηγμένοι στο όνομα του Χριστού, ακόμη και δύο ή τρείς πιστοί, αποτελούν την Εκκλησία Του όπως μας είχε επισημάνει ο αναστημένος Θεάνθρωπος Χριστός… ΓΙΑΤΙ είναι σαφέστατη Η ΕΝΤΟΛΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΜΙΑΣ ΑΓΙΑΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ: "ΤΙΣ ΔΕ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΦΩΤΙ ΠΡΟΣ ΣΚΟΤΟΣ;" (Β΄ ΚΟΡ. 6, 14) ΚΑΙ Β΄ ΚΟΡ. 6, ΣΤΙΧΟΣ 17: "ΕΞΕΛΘΕΤΕ ΕΚ ΜΕΣΟΥ ΑΥΤΩΝ ΚΑΙ ΑΦΟΡΙΣΘΗΤΕ, ΛΕΓΕΙ ΚΥΡΙΟΣ, ΚΑΙ ΑΚΑΘΑΡΤΟΥ ΜΗ ΑΠΤΕΣΘΕ, ΚΑΓΩ ΕΙΣΔΕΞΟΜΑΙ ΥΜΑΣ".
------------------------------
@ 13 Φεβρουαρίου 2022 - 12:13 μ.μ.
Ἡ πραξικοπηματική ἐπιβολή τοῦ νέου ἑορτολογίου (ν.ἑ.) τό 1924 εἶναι (ἐν δυνάμει) αἵρεσις, διότι (1) ἦτο γνωστόν ὅτι θά προκαλοῦσε σχίσμα στήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν, λόγῳ τῆς καταδίκης τοῦ ν.ἑ. ὑπό τριῶν Πανορθοδόξων Συνόδων (1583, 1587, 1593) καί λόγῳ τοῦ γεγονότος ὅτι ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΣΥΜΦΩΝΙΑ πρός τοῦτο, οὔτε καί κάποια ἀνάγκη πρός τοῦτο, καί (2) ὁ σκοπός ἦτο ἡ ἕνωσις μέ τόν Παπισμόν. Οἱ δύο αὐτοί λόγοι προσδίδουν δογματικήν διάστασιν εἰς τό ν.ἑ., ἐνῷ ἀφ' ἑαυτοῦ δέν εἶναι δογματικόν θέμα.
------------------------
Συνεχίζει να παραπληροφορεί, να αιρετίζει και να οικουμενίζει ο κ. Χατζηνικολάου.
Το Νέο Ημερολόγιο είναι καταδεδικασμένο και αναθεματισμένο από τις Πανορθόδοξες Συνόδους του 16ου αιώνα.
Είναι ξεκάθαρα Παπισμός και Οικουμενισμός.
Είναι αυτός ο ίδιος ο Πάπας, ο οποίος καθυπέταξε τους πάντας διά του Ημερολογίου του.
Ακυρώνει τις Α΄και Β΄Οικουμενικές Συνόδους.
Νεοημερολογίτες και Ακακιοφλωρινικοί είναι εκτός Εκκλησίας, χωρίς θεία χάρη και σωτηρία.
Ο ΄΄Ματθαιισμός΄, όπως τον αποκαλεί, είναι η Ορθοδοξία, ενώ ο Νεοημερολογιτισμός και ο Φλωρινισμός, είναι κακοδοξία, αίρεσις, Οικουμενισμός και Παπισμός.
Απομακρυνθείτε από αυτούς το συντομότερο δυνατό.
------------------------
Σε βλέπω κάθε φορά να συχνάζεις στο έρημο μοναστήρι του Ματθαίου Καρπαθάκη(στην Κερατέα Αττικής) και σπαράζει η καρδιά μου.Τι δουλειά έχεις εκεί, δεν μπορώ να το καταλάβω.Έζησες πάνω από πέντε δεκαετίες και μυαλό δεν έβαλες. Οι Συνόδοι που γράφεις δεν καταδίκασαν το Νέο Ημερολόγιο, καταδίκασαν την αλλαγή που έκανε ο Πάπας στην γιορτή του Πάσχα. Άσε που ούτε υπάρχουν στο Πηδάλιο του Αγίου Νικοδήμου. Καμία Σύνοδος Ορθόδοξη δεν καταδίκασε ημερολόγια και αν το έκαναν αυτό οι Πατέρες αυτών των Συνόδων που γράφεις, θα καινοτομούσαν.Έχεις κολλήσει σε ένα πράγμα και δεν μπορεί να σε ξεκολλήσει κανείς πάρα μόνο ο Θεός. Να δούμε τι θα γίνει η παράταξη που ακολουθείς όταν φύγει από αυτόν τον κόσμο ο Αμφιλόχιος.
-----------------------
Και κάτι ακόμη, κ. Κωνσταντίνε, λέει ο κ. Χατζηνικολάου, ότι οι σχισματοαιρετικοί και καταδεδικασμένοι Νεοημερολογίτες, είναι δυνάμει σχισματικοί, και τους εντάσσει στην Εκκλησία του Χριστού.
Τότε, λοιπόν, ο πρ. Φλωρίνης Χρυσόστομος, είναι καθηρημένος.
Τον καθήρεσαν οι Νεοημερολογίτες το 1935, αμέσως μετά την Ορθόδοξη Ομολογία και τις χειροτονίες της Συνόδου του 1935.
Καθηρημένος από τους Νεοημερολογίτες, τους οποίους ο κ. Χατζηνικολάου θεωρεί ότι δεν είναι σχισματικοί, ο προδότης της Πίστεως πρ. Φλωρίνης.
Τότε, πώς τον ανακήρυξαν άγιο, αφού είναι καθηρημένος από Κανονική Σύνοδο [φεύ] αυτή των Νεοημερολογιτών;
----------------------
1. @ 14 Φεβρουαρίου 2022 - 1:06 π.μ.
Ὁ κ. ΧΣ, μή ἔχων τίποτε τό σοβαρόν νά γράψῃ, κατασκευάζει ὁ ἴδιος «σκιαζάρια», τά ἀποδίδει σ' ἐμένα, ἐξαπατῶντας τούς πάντες, καί κατόπιν ἐπιτίθεται σ' αὐτά, κορυφώνοντας ἔτσι τήν θρησκευτικήν ἀπάτην του! Ἐγώ ἔχω γράψει ἄπειρες φορές ὅτι οἱ Ν/Ηται εἶναι ὑπόδικοι ἐνώπιον Συνόδου διά σχίσμα καί αἵρεσιν, αὐτός μέ ἐμφανίζει νά πρεσβεύω ὅτι εἶναι ... κανονικοί καί μποροῦν νομίμως νά καθαιροῦν Ὀρθοδόξους διά τήν Ὀρθοδοξίαν των! Δέν γνωρίζει ὁ δυστυχής ὅτι οἱ ΑΔΙΚΕΣ «καθαιρέσεις» Ὀρθοδόξων ὑπό σχισματο-αιρετικῶν ὄχι μόνον εἶναι ἄκυρες, ἀλλ' ἐπιστρέφουν καί εἰς τά κεφάλια των! Ἐπίσης, ἔχω γράψει ἄπειρες φορές ὅτι ὅσοι λαμβάνουν τήν Θείαν Κοινωνίαν ἀπό κοινωνοῦντας μέ τήν αἵρεσιν τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ΕΝ ΓΝΩΣΕΙ ΤΩΝ ὅτι ἔτσι κοινωνοῦν μέ τήν αἵρεσιν ὄχι μόνον δέν λαμβάνουν εὐλογίαν, ἀλλά λαμβάνουν καί κατάκρισιν! Παρά ταῦτα, ὁ κ. ΧΣ, ΨΕΥΔΟΜΕΝΟΣ ΑΣΥΣΤΟΛΩΣ, γνωστόν χαρακτηριστικόν ὅλων τῶν αἱρετικῶν, μέ ἐμφανίζει ὡς ... «πλυντήριον» τοῦ Ν/Ησμοῦ! Λίγο ἀκόμη καί θά φθάσῃς τό μεγάλο σου ἀφεντικόν, κ. ΧΣ, τόν «πατέρα τοῦ Ψεύδους»!!!
2. @ 14 Φεβρουαρίου 2022 - 2:50 π.μ.
Εἰς τήν Ἐκκλησιαστικήν Ἱστορίαν τοῦ Μελετίου, Μητροπολίτου Ἀθηνῶν, Γ’ Τόμος, Βιέννη 1784, σελ. 402 (http://invenio.lib.auth.gr/record/125916), ἀναγιγνώσκομεν τά ἑξῆς: «Πατριαρχεύοντος τότε τοῦ Ἱερεμίου σύνοδος Μητροπολιτῶν συνήχθη ἐν Κωνσταντινουπόλει τῷ αφπγ’. ἐπιδημήσαντος καί Σιλβέστρου τοῦ Ἀλεξανδρείας, ἥτις κατακρίνασα τό καινοτομηθέν ὑπό Γρηγορίου τοῦ Ρώμης Καλενδάριον, δέν τό ἐδέχθη, κατά τήν αἴτησιν τῶν Λατίνων». Τοὐτέστιν, ἡ Πανορθόδοξος Σύνοδος τοῦ 1583 δέν ἀπέρριψε μόνον τήν ἀλλαγήν τοῦ Πασχαλίου, ἀλλά ὁλόκληρον τό «Καλενδάριον» τοῦ «πάπα»!
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)