«Πίστεψα στο εμβόλιο και μπήκα σε περιπέτειες»

Μια περιπέτεια υγείας άνευ προηγουμένη πέρασε η Αργυρώ Λαΐου που ζούσε στη Νέα Υόρκη και αποφάσισε κάποια στιγμή να γυρίσει στον τόπο των γονιών της στην Καστοριά.

Πεπεισμένη από την κυριαρχούσα άποψη στην Μητρόπολη της Αμερικής αποφάσισε να κάνει το εμβόλιο κατά του κορωνοϊού. Προέβη σε όλες τις απαιτούμενες διαδικασίες και έκανε το εμβόλιο. Τις πρώτες τέσσερις μέρες δεν συνέβη τίποτα σημαντικό. Όμως από την πέμπτη μέρα και μετά άρχισε η μεγάλη περιπέτεια. Είχε εμβολιαστεί με το σκεύασμα της Pfizer. Αιφνιδίως έχασε την κίνηση στο αριστερό χέρι και το αριστερό πόδι. Οι γιατροί σήκωσαν τα χέρια ψηλά και οι αγγειολόγοι προσπάθησαν να εξηγήσουν το φαινόμενο. Η κατάσταση αυτή συνεχίστηκε για πολλές εβδομάδες. Τελικά η κίνηση επανήλθε μερικώς, αλλά όμως ορισμένα συμπτώματα επιμένουν και όπως φαίνεται θα επιμείνουν για πολύ καιρό.

Η Αργυρώ Λαΐου υποφέρει από πόνους και από άλλα νευρολογικής φύσης συμπτώματα, ενώ ακόμα δεν υπάρχει μια σαφής κλινικά αξιόπιστη και τεκμηριωμένη εικόνα για την παρενέργεια αυτή, η οποία προφανώς προκλήθηκε από την πρώτη δόση του εμβολίου.

Η Αργυρώ Λαΐου δεν δέχεται να λάβει τη δεύτερη και βροντοφωνάζει αυτή την απόφαση της όσο και αν προσπαθούν να τη χαλιναγωγήσουν διάφοροι κύκλοι γύρω της. Ακούστε λοιπόν τι είπε η Αργυρώ Λαΐου στον Μάκη Τριανταφυλλόπουλο σε μια συνέντευξη όπου η γυναίκα προσπαθεί να εξηγήσει το τι της συνέβη σε μια ηλικία που τέτοιου είδους προβλήματα υγείας δεν εμφανίζονται και δεν δικαιολογούνται.

Δείτε το βίντεο:

-----------------

Ο/Η Δημήτριος Χατζηνικολάου είπε...

Συμφώνως μέ τά ἐπίσημα στοιχεῖα, εἰς Εὐρώπην καί ΗΠΑ ὑπάρχουν μέχρι τώρα συνολικῶς περί τούς 50.000 θανάτους καί περί τά τρία ἑκατομμύρια παρενέργειες, οἱ μισές ἀπό τίς ὁποῖες εἶναι σοβαρές. Συμφώνως δέ μέ ἐπίσημες πηγές, οἱ ἀριθμοί αὐτοί ἀποτελοῦν μόνον τό 1-10% τῶν ἀληθινῶν ἀριθμῶν. Αὐτό σημαίνει ὅτι, εἰς τήν καλυτέραν περίπτωσιν, οἱ πραγματικοί ἀριθμοί τῶν παρενεργειῶν εἶναι περί τούς 500.000 θανάτους καί ἕξ ἑκ. ἄλλες παρενέργειες. Συνεπῶς, τά περί «σπανιωτάτων παρενεργειῶν» πού πιπιλίζουν οἱ προπαγανδισταί τῶν «ἐμβολίων» εἶναι ἐγκληματικά ψεύδη. Οἱ ἀριθμοί αὐτοί εἶναι τρομακτικά μεγάλοι. Εἰς τό παρελθόν, μετά ἀπό μερικές δεκάδες θανάτων ἐξ αἰτίας ἑνός φάρμάκου, τό φάρμακον ἀπεσύρετο. Τώρα τό καθιστοῦν ὑποχρεωτικόν!!!

Ο/Η Δημήτριος Χατζηνικολάου είπε...

Διόρθωσις ἡμαρτημένου:

Εἰς τό προηγούμενον σχόλιόν μου, ἡ φράσις «οἱ πραγματικοί ἀριθμοί τῶν παρενεργειῶν εἶναι περί τούς 500.000 θανάτους καί ἕξ ἑκ. ἄλλες παρενέργειες» πρέπει ν' ἀντικατασταθῇ μέ τήν φράσιν «οἱ πραγματικοί ἀριθμοί τῶν παρενεργειῶν εἶναι περί τούς 500.000 θανάτους καί 30 ἑκ. ἄλλες παρενέργειες».

Τό ιερατείο τής επιστήμης καί τής εκκλησίας --- Tου ιατρού κ. Κυπριανού Χριστοδουλίδη

https://kyprianoscy.blogspot.com/?zx=ca87b4b11b176e9a

1. Τό πρώτο σχόλιο γιά τό βίντεο αυτό έχει ως ακολούθως.

 Άν θέλετε νά ξεφύγετε από τά σαγόνια τού καρχαρία  - λέγεται αντιρατσιστικός Νόμος - υπάρχει τρόπος. Πρώτα γράφετε στά κοινωνικά μήντια 4 μέ 5 άρθρα κατά τής  Χρυσής Αυγής, κατά ή ενάντια τής ομοφοβίας, τού ρατσισμού κλπ., ύστερα δέ, δώστε τα όλα υπέρ πίστεως καί πατρίδος, υπέρ τής ετεροφυλίας καί μέ τήν πρέπουσαν ευγένειαν, κατά τής λαθροεισβολής εποίκων καί τήν σύνοδο ελληνοποίηση τούτων.
Άν δυσκολευόσαστε, παρακολουθείστε προσεκτικά τό βίντεο, που ακολουθεί, καί μπορεί, όποιος θέλει, νά τό κρατήσει στά υπόψη γιά τόν φερόμενο «λέοντα τού αντιοικουμενισμού», τόν  Μητροπολίτη Πειραιώς κ. Σεραφείμ.

----------------

Ο/Η Κυπριανός Χριστοδουλίδης είπε...

«27 τότε εἶδεν αὐτὴν καὶ ἐξηγήσατο αὐτήν, ἑτοιμάσας ἐξιχνίασεν. 28 εἶπε δὲ ἀνθρώπῳ· ἰδοὺ ἡ θεοσέβειά ἐστι σοφία, τὸ δὲ ἀπέχεσθαι ἀπὸ κακῶν ἐστιν ἐπιστήμη.» Ιώβ, Κεφάλαιο 28.
Ουδείς τών Πανεπιστημιακών Καθηγητών στά 6 χρόνια τής φοιτήσεώς μου στήν Ιατρική τού ΕΚΠΑ, μάς είχε δώσει αυτό τόν ορισμό τής Επιστήμης. Όλοι μάσαγαν τήν τσίχλα τής «συστηματικής μελέτης - πείραμα καί απόδειξη - τού επιστητού».

Η σημερινή επιστήμη απορρίπτει τήν πίστη. Προσχηματικά τήν δέχεται ( "πίστη" σέ μιά ανώτερη δύναμη) χωρίς νά γνωρίζει τί λογής είναι αυτή η 'ανώτερη δύναμη', τήν οποία προφασίζεται ότι "πιστεύει". Συμπληρωματικά γράφω : Τό ρ. πιστεύω είναι ρήμα ενεργητικής φωνής. Τό δέχομαι είναι ρήμα παθητικής φωνής. Που σημαίνει, ούτε κρύο ούτε ζέστη.

Η Προσευχή έκχυσις της ψυχής -- του αειμνήστου Στεργίου Σάκκου, Ομ. Καθηγητού Α.Π.Θ.

Στην ιστορία πολλών προσώπων της Παλαιάς Διαθήκης βρίσκουμε διδακτικές εικόνες και ορισμούς της προσευχής. Ο Ιακώβ π.χ. μας διδάσκει ότι η προσευχή είναι πάλη με τον Θεό. Ο Μωϋσής και ο Ηλίας μας δείχνουν ότι προσευχή είναι μία συνεχής συνομιλία και ένας ζωντανός διάλογος μαζί του. Ο Δαβίδ νιώθει την προσευχή ως θυμίαμα, που αναδίδεται από την φλογισμένη ευγνώμονη καρδιά. Αλλά το άρθρο αυτό θα σταθεί στην ωραιότατη εικόνα της προσευχής, που μας δίνει η Άννα, η μητέρα του προφήτη Σαμουήλ. Είχε ΄ρθεί με κατώδυνη ψυχή και δάκρυα στα μάτια προς τον Κύριο, να του ζητήσει μέσα απ΄ τα στείρα σπλάγχνα της ένα παιδί γι΄ Αυτόν. Ανάβλυζαν από την καρδιά της τα λόγια της προσευχής και κινούσαν τα χείλη της, αλλά χωρίς φωνή· φώναζε και βοούσε η ψυχή της.                                                        

–Τι να κάνω; Όχι, δεν είμαι μεθυσμένη ούτε έχω πιεί, αλλά «εκχέω την ψυχήν μου ενώπιον Κυρίου».                                                   

Μια έκχυση της ψυχής στον Θεό είναι η προσευχή. Ένα ξεχείλισμα αγάπης στο πρόσωπό του.

Reading from the Synaxarion:

Alypius the Stylite of Adrianopolis

Saint Alypius was from Adrianople of Bithynia; having lived upon a pillar for fifty-three years, he reposed about the year 607, at the age of one hundred.

Οἱ ἀντιφάσεις τοῦ ὀρθολογισμοῦ

ΚΟΡΥΦΑΙΟΣ Ὑπουργός παρέδιδε πρό ἡμερῶν ἰδεολογικά μαθήματα ἀπό…

… τηλεοράσεως γιά νά ἰσχυριστεῖ ὅτι ἡ Ἑλλάς λόγῳ τοῦ αὐξημένου ποσοστοῦ τῶν ἀνεμβολίαστων εἶναι περίπου μιά καθυστερημένη χώρα τῆς Ἀνατολῆς. Ἐνῶ ἄν συγκρίνει κανείς τά ποσοστά τῶν ἐμβολιασμένων στίς προηγμένες χῶρες τῆς Δύσεως, τοῦ Διαφωτισμοῦ καί τοῦ Ὀρθολογισμοῦ μέ τά δικά μας, θά διαπιστώσει ὅτι ἐκεῖ τά πράγματα πᾶνε καλύτερα. Βάσκανος μοῖρα γιά τόν ἴδιο, μετά τήν πρόβλεψή του αὐτή, ἄρχισαν ἡ μία μετά τήν ἄλλη οἱ χῶρες τοῦ …ὀρθολογισμοῦ νά κλείνουν τίς οἰκονομίες τους καί νά ἐπιβάλουν αὐστηρά λοκντάουν: Γερμανία, Αὐστρία, Ὁλλανδία, Βέλγιο κ.λπ. Ὁ ὀρθολογισμός δέν τούς ἔσωσε. Ἐνῶ τό ποσοστό τῶν ἀνεμβολίαστων αὐξάνεται καί ἐκεῖ. Ἡ τελευταία θεωρία πού διακινεῖται διεθνῶς ὄχι ἀπό τόν κύριο Ὑπουργό γιά νά ἐξηγηθεῖ ἡ ἀποτυχία, εἶναι ὅτι οἱ ἀνεμβολίαστοι στίς ΗΠΑ εἶναι οἱ δεξιοί τοῦ Τράμπ, στήν Γερμανία οἱ ἀκροδεξιοί τοῦ AFD, γιά τήν Ἑλλάδα δέν ἔχουν τολμήσει νά ποῦν κάτι σχετικῶς γιατί θά δυσαρεστοῦσαν τόν Πρωθυπουργό. Κανείς ἀπό ὅλους τούς ἀναλυτές πού «γονατογραφοῦν» σχετικῶς δέν συνειδητοποίησε κάτι: ὅτι ὁ ἀνορθολογισμός τροφοδοτεῖται παγκοσμίως ἀλλά καί στήν πατρίδα μας ἀπό τίς ἀντιφάσεις τοῦ ὀρθολογισμοῦ. Τό νέο δόγμα τῆς πολιτικῆς ὀρθότητας πού κυριαρχεῖ τήν τελευταία δεκαετία βασίζεται στήν ἀποθέωση τῆς ἀτομικῆς ἐπιλογῆς καί στήν ὑποχώρηση τοῦ συλλογικοῦ καλοῦ. Στήν δόξα τῶν μονάδων καί στήν ὑποτίμηση τῶν Ἐθνῶν. Οἱ ἐλίτ ματώνουν γιά νά πείσουν ὅτι ἄμεση προτεραιότητα στόν νέο κόσμο ἔχει ἡ ἱκανοποίηση τῶν ἀτομικῶν μας ἐπιθυμιῶν καί ὄχι ἡ ἐπίδρασή τους στήν μεγάλη κοινωνία.

Από την Πτώση στην Ανεξαρτησία

Μετά την πτώση του Μεσολογγίου, ο Ιμπραήμ αποχωρεί κατά μήνα Μάϊο για την Πελοπόννησο, όπου κατά μήνα Ιούνιο του 1826 οργανώνει επίθεση κατά της Μάνης, της τελευταίας περιοχής της Ελλάδος που παραμένει ανεξάρτητη και ελεύθερη. Όμως το πνεύμα της αντίστασης είναι παντού ισχυρό, πολύ δε περισσότερο στη Μάνη, που ουδέποτε έζησε κατοχή από ξένο δυνάστη.

Η περίπτωση της Μάνης είναι ιδιάζουσα καθότι όχι μόνον παρέμεινε ελεύθερη καθόλην την διάρκεια της τουρκοκρατίας (1453-1821), αλλά απετέλεσε το επίκεντρο τόσο του διεθνούς όσο και του εθνικού ενδιαφέροντος. Η Μάνη συντήρησε την πολιτική έννοια της ελεύθερης Ελλάδος μέσα από μια σειρά διαπραγματεύσεων, επαφών και συμφωνιών με τις μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις της εποχής (Ιταλία, Ισπανία, Γαλλία, Ρωσία) δραστηριότητες που την καθιστούσαν διεθνή παράγοντα με de facto πολιτειακή αναγνώριση. Παράλληλα προσέφερε το εφαλτήριο εκκίνησης πολλών εθνικών δραστηριοτήτων, με κορυφαία παραδείγματα την πρόθεση τόσο του Ρήγα, όσο και της Φιλικής Εταιρείας, πριν και μετά την ανάληψη της αρχηγίας από τον Υψηλάντη, να αρχίσουν από εκεί την ελληνική εξέγερση. Η παράδοξη αυτή ιστορική πραγματικότητα της Μάνης είναι πολλές φορές αντίθετη με την κοινή πεποίθηση που πρεσβεύει ότι επρόκειτο περί απομωνομένης περιοχής ευρισκόμενης υπό συνθήκες άγριας ανεξαρτησίας.

Τὸ μυστήριο τῆς ἀνομίας ἤδη ἐνεργεῖται --- Τοῦ πρεσβυτέρου Εὐσταθίου Κολλᾶ, Ὀρθοδόξου Θεολόγου – Ἐκκλησιαστικοῦ Συνηγόρου,

Στὴν ἐπίσκεψή του στὴν πόλη τῆς Θεσσαλονίκης, (52 μ.Χ.), ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, μεταξὺ τῶν πολλῶν ἄλλων, μίλησε στοὺς Θεσσαλονικεῖς καὶ γιὰ τὸν Αἰφνίδιο δεύτερο ἔνδοξο ἐρχομὸ τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, γιὰ τὴν Δευτέρα Παρουσία Του, ὅπου θὰ κριθοῦν πάντα τὰ Ἔθνη, ζῶντες καὶ νεκροί (Ματθ. 25, 31-33).

Ὅμως, ὅταν ἔφυγε, οἱ Θεσσαλονικεῖς παρεξήγησαν τὰ λεγόμενά του, περὶ τοῦ αἰφνιδίου τῆς Δευτέρας ἐνδόξου Παρουσίας τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, καὶ κατάντησαν σὲ ἀργία καὶ ἀταξία. Σταμάτησαν νὰ ἐργάζονται, καὶ περίμεναν, ἀπὸ στιγμὴ σὲ στιγμή, τὸν ἐρχομὸ τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ἐξ αἰτίας αὐτοῦ τοῦ γεγονότος, ὁ Ἀπ. Παῦλος, ἀναγκάζεται νὰ ἀποστείλει δεύτερη ἐπιστολή του, πρὸς τοὺς Θεσσαλονικεῖς, γιὰ νὰ τοὺς ἐνημερώσει γιὰ τὸ θέμα αὐτό, τονίζοντάς τους, μὲ κατηγορηματικότητα ὅτι ἡ ἔλευση αὐτὴ τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ θὰ εἶναι μὲν αἰφνίδια, ἀλλὰ θὰ προηγηθοῦν αὐτῆς ὡρισμένα συγκεκριμένα σημεῖα.

 Καὶ αὐτὰ τὰ σημεῖα (=αἱρέσεις) ὁ Παῦλος τὰ χαρακτηρίζει ὡς «μυστήριον (= μυστικὸν) ἀνομίας, τὸ ὁποῖον ἤδη ἐνεργεῖται» (Β΄ Θεσ. 2, 6-7).

Χορωδιακόν Σε υμνούμεν Σε ευλογούμεν Αξιον εστίν

 

Τη ΚΣΤ΄ (26η) Νοεμβρίου, μνήμη του Οσίου Πατρός ημών ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ του Παφλαγόνος.

Στυλιανός ο εν Αγίοις Πατήρ ημών εγεννήθη εν Παφλαγονία, ηγιασμένος ως άλλος Σαμουήλ εκ κοιλίας μητρός αυτού και ηύξανε και εκραταιούτο εν τη Χάριτι του Χριστού, κατοικητήριον γενόμενος του Παναγίου Πνεύματος. Σάρκα φορών και αυτός ο μακάριος και τον κόσμον οικών, ούτε υπό των επιθυμιών της σαρκός ειλκύσθη, ούτε υπό της ματαιότητος του κόσμου. Κατανοήσας το φθαρτόν της σαρκός και του κόσμου το εφήμερον, δεν ηθέλησε να δουλεύση αυτά ίνα θερίση φθοράν και απώλειαν, αλλά συνετάχθη μετά του κρείττονος, ήτοι της αθανάτου ψυχής και ταύτης απεφάσισε να επιμεληθή εις τον βίον του ίνα κληρονομήση ζωήν αιώνιον. Όθεν ευθύς εξ αρχής «εσκόρπισε, κατά το γεγραμμένον, έδωκε τοις πένησιν, η δικαιοσύνη αυτού μένει εις τον αιώνα» (Ψαλμ. ρια: 9). Άπαντα τον πλούτον αυτού, τον οποίον εκληρονόμησε παρά των γονέων, διεμοίρασεν εις τους πτωχούς, θεωρών έγκλημα να πένωνται μεν άλλοι, αυτός δε να πλουτή.

Κωνσταντίνος Βαθιώτης : Κοίτα ποιος ήρθε πάλι, ο Χίτλερ μας το παλικάρι

 Υγειονομικό διαβατήριο (Gesundheitspass) είχε θεσπισθεί και για τη λεγόμενη χιτλερική νεολαία, ειδικότερα για ανηλίκους 10-18 ετών, αλλά και για διπλοεμβολιασμένους μετανάστες!

Αφιερώνεται σε όσους προπαγανδιστές τολμούν να αποκαλούν ναζιστές τους ανεμβολίαστους, εφαρμόζοντας την περίφημη προπαγανδιστική αρχή της αντιστροφής:

Σε χτυπάω πρώτος με τα βέλη που βλέπω ότι θα μου ρίξεις.

Οι ρετσινιές που ρίχνουν οι €μβολιομανείς στους ανθεκτικούς ανεμβολίαστους δεν είναι παρά άνανδρη προσπάθεια των πρώτων να κουκουλώσουν την έμπλεη κοπράνων φωλιά τους.

Ο βασιλιάς κι η κουστωδία του είναι ο λ ό γ υ μ ν ο ι!

"Ο.Τ."

Ὁ Δούρειος Ἵππος τοῦ Οἰκουμενισμοῦ -- Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Είναι ἀνησυχητικό φαινόµενο ὅτι στή Χώρα µας ἐλάχιστοι κληρικοί ἐκδηλώνονται δηµοσίως κατά τοῦ οἰκουµενισµοῦ, χωρίς νά ὑπολογίζουν τήν ἐνόχληση τῶν πρωτεργατῶν του, οἱ ὁποῖοι δυστυχῶς εἶναι µεγαλόσχηµοι κληρικοί. Ἡ δειλία πολλῶν µπροστά στή σκληρότητα τῶν οἰκουµενιστῶν εἶναι ἀδικαιολόγητη, γιατί ὅταν ὑποστηρίζεις τήν ἀλήθεια, ὅταν ἔχεις βιωµατική πίστη καί ἀκολουθεῖς τόν παραδοσιακό δρόµο τῶν ἁγίων, δέν ὑπολογίζεις τίποτα οὔτε βέβαια ὑποστέλλεις τή σηµαία τῆς Ὀρθοδοξίας. Μπορεῖ νά χάσεις τήν εὔνοιά τους, µπορεῖ νά σέ βάλουν στό περιθώριο, µπορεῖ νά σέ ἀποµακρύνουν ἀπό τό κέντρο, µπορεῖ νά σέ θεωρήσουν φανατικό, ἀδιάλλακτο, µέ περιορισµένη ἀντίληψη, ὅµως ἐσύ µένεις στή βίγλα σου, ἀρνεῖσαι τίς οἰκουµενιστικές ἐκδηλώσεις, διακηρύττεις ὅτι οἱ λεγόµενοι ἑτερόδοξοι εἶναι αἱρετικοί καί ὡς τέτοιοι πρέπει νά ἀντιµετωπίζονται καί νά µή θεωροῦνται µέλη τῆς διαιρεµένης Ἐκκλησίας, τά ὁποῖα πρέπει νά ἑνωθοῦν, γιά νά ὁλοκληρωθεῖ ἡ Ἐκκλησία. Δηλαδή, δέν πιστεύουν οἱ ἄνθρωποι αὐτοί ὅτι ἡ Ὀρθοδοξία εἶναι ἡ µία, ἁγία, καθολική καί ἀποστολική Ἐκκλησία.

«Τό μυστήριο τοῦ θανάτου καί τά μετά θάνατον» -- Ἀρχιμ. Ἀθανασίου Ἀναστασίου

«Τίς ἐστιν ἄνθρωπος ὅς ζήσεται καί οὐκ ὄψεται θάνατον;»[1]­.

Τό ἐρώτημα αὐτό τοῦ ψαλμωδοῦ ἀποτελεῖ ταυτόχρονα τήν βεβαιότητα, ἀλλά καί τήν βαθειά ἀγωνία τοῦ ἀνθρώπου, πού τόν ἀκολουθεῖ σέ ὅλη τήν ἐπίγεια ζωή του. Τό ἐρώτημα τοῦ θανάτου, ὅπως καί τῆς ζωῆς, ἀπασχολεῖ διαχρονικά τόν ἄνθρωπο, ἀπό τήν ἀρχαιότητα μέχρι καί σήμερα. Ἀποτελεῖ τήν μόνιμη πηγή τῶν ἀμφιβολιῶν καί τῆς ἀγωνίας του· γεννᾶ ἐρωτηματικά καί ἀδιέξοδα· δημιουργεῖ ἐναγώνια διλήμματα· τροφοδοτεῖ καί ἀναπαράγει τήν κενότητα καί τό ἀνικανοποίητο.

Τί εἶναι ὁ θάνατος

Γιὰ τὴ συνηθισμένη ἀντίληψη τοῦ κόσμου, ἀποτελεῖ τήν τραγικότερη ἐκδήλωση τῆς ζωῆς τοῦ ἀνθρώπου, ἀφοῦ σημαίνει τόν βίαιο καί ὁριστικό τερματισμό της. Ὁ Πλάτωνας ἔλεγε ὅτι φιλοσοφία εἶναι ἡ μελέτη τοῦ θανάτου[2]. Τό φαινόμενο τοῦ θανάτου εἶναι τό μεγαλύτερο πρόβλημα τοῦ ἀνθρώπου, ἀλλά καί ὁλόκληρης τῆς δημιουργίας.

Reading from the Synaxarion:

Catherine the Great Martyr of Alexandria

Saint Catherine, who was from Alexandria, was the daughter of Constas (or Cestus). She was an exceedingly beautiful maiden, most chaste, and illustrious in wealth, lineage, and learning. By her steadfast understanding, she utterly vanquished the passionate and unbridled soul of Maximinus, the tyrant of Alexandria; and by her eloquence, she stopped the mouths of the so-called philosophers who had been gathered to dispute with her. She was crowned with the crown of martyrdom in the year 305. Her holy relics were taken by Angels to the holy mountain of Sinai, where they were discovered many years later; the famous monastery of Saint Catherine was originally dedicated to the Holy Transfiguration of the Lord and the Burning Bush, but later was dedicated to Saint Catherine.

Πως μπορεί να αντιμετωπισθεί το άγχος -- Του αειμνήστου Ιωάννου Κορναράκη, Καθηγητού Παν. Αθηνών

Το άγχος είναι αναμφιβόλως ένα πληθωρικό ψυχολογικό χαρακτηριστικό της συμπεριφοράς του ανθρώπου της εποχής μας. Οι χαρακτηρισμοί: αγχώδης αντίδραση, αγχογόνος κατάσταση ανθρώπινης ζωής, αγχωτικός τύπος και άλλοι παρόμοιοι και σχετικοί με την έννοια του άγχους χαρακτηρισμοί, ακούγονται συχνά στην καθημερινή μας ζωή.

Στο επίπεδο της επιστημονικής ψυχολογικής έρευνας το άγχος εντοπίσθηκε ως νοσογόνο σύμπτωμα ανθρώπινης συμπεριφοράς, κατά το δεύτερο ήμισυ του 19ου αιώνος, στο πλαίσιο της αναπτύξεως των διαφόρων θεωριών της Ψυχολογίας του Βάθους (του ασυνειδήτου).

Αλλά το άγχος υπήρχε πάντοτε στην ανθρώπινη ψυχή, από κάποια χρονική στιγμή και εξής, ως λανθάνον αίτιο ενδεχόμενης ψυχικής διαταραχής, μικρής η μεγάλης εκτάσεως. Απλώς κατά το δεύτερο ήμισυ του 20ου αιώνος οι συνεχείς, μεγάλες και συχνά εκπληκτικές αλλαγές συνθηκών και όρων ανθρώπινης ζωής, οφειλόμενες στην ταχεία εξέλιξη των επιστημών και μάλιστα της τεχνολογίας, όπως και στη σχετική συνεργία λοιπών κοινωνικών, ιδεολογικών και πολιτισμικών παραγόντων, συνετέλεσαν στην έντονη διέγερση του ανθρώπινου ψυχισμού, με συνέπεια την εκδήλωση ψυχολογικών προβλημάτων αλλά και ψυχοπαθολογικών συμπτωμάτων με κορυφαίο, συχνά, χαρακτηριστικό το άγχος.

Κάθε Πέμπτη ο ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΚΑΝΟΝΑΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ

Ὁ Ἅγιος Νικόλαος διακρίθηκε γιὰ τὴν σταθερή του πίστη, διακήρυξε καὶ ὑποστήριξε σταθερὰ τὶς ἀρχὲς τῆς Ὀρθοδοξίας στὴν πρώτη Οἰκουμενικὴ Σύνοδο. Διαπνεόταν ἀπ᾽ τὴ ζωὴ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ γι᾽ αὐτὸ ἀνεδείχθη κανόνας πίστεως, ἐνῶ παράλληλα ὑπῆρξε μιμητὴς τοῦ Χριστοῦ μας προσφέροντας ἀγάπη στοὺς συνανθρώπους μας,  Ὁ Ἅγιος δὲν εἶχε περγαμηνὲς σπουδῶν, δὲν ἦταν ἀπόφοιτος Πανεπιστημίων τῆς ἐποχῆς, δὲν εἶχε μεταπτυχιακά, δὲν εἶχε τὴν κοσμικὴ σοφία τῆς ἐποχῆς, εἶχε ὅμως μέσα του τὴν ζέση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἡ ὁποία τοῦ ἔδωσε τὴν δύναμη νὰ ὑποστηρίξει τὴν πίστη! Ἔτσι ἀναδείχθηκε Κανόνας Πίστεως, τηρητὴς ἐπακριβῶς τῆς πίστεώς του.

Ἡ ἀποτελεσματικὴ προσευχή -- Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

ΕΥΚΟΛΑ µιλᾶµε γιά τήν προσευχή. Χρησιµοποιοῦµε µάλιστα καί παραδείγµατα ἀπό τήν Ἁγία Γραφή, τά πατερικά κείµενα καί τούς βίους τῶν Ἁγίων. Τονίζουµε τήν ἀναγκαιότητα τῆς προσευχῆς, ἀλλά στήν πράξη σχεδόν ὅλοι σκοντάφτουµε. Τό µεγάλο ἐµπόδιο εἶναι ἡ συγκέντρωση τοῦ νοῦ κατά τήν προσευχή! Νά περιοριστεῖ καί νά στραφεῖ µέ θερµότητα στά αἰτήµατα τῆς προσευχῆς, γιά νά γαληνέψει καί ἡ καρδιά µας. Εἶναι ἕνα δύσκολο ἔργο, ὄχι µόνο γιά τούς ἐν τῷ κόσµῳ χριστιανούς, ἀλλά καί γιά τούς µοναχούς. Κανένας πιστός δέν ἀρνεῖται τήν προσευχή. Πολλοί ὅµως τήν ἐγκαταλείπουν, γιατί δέν µποροῦν νά ξεπεράσουν τή δυσκολία νά συγκεντρώσουν τό νοῦ τους. Θεωροῦν τήν προσευχή µαταιοπονία. Ἐπειδή δέν γεύτηκαν ποτέ τή γλυκύτητά της, δέν πείθονται εὔκολα ἀπό τίς προτροπές τῶν πνευµατικῶν καί τῶν ἱεροκηρύκων. Ὅµως πρέπει νά διευκρινίσω ὅτι ἡ συγκέντρωση τοῦ νοῦ δέν εἶναι κάτι πού τό πετυχαίνουµε µιά φορά καί µετά τό διατηροῦµε χωρίς κόπο καί προϋποθέσεις. Ὁ νοῦς ἐπηρεάζεται ἀπό πολλούς ἐξωτερικούς, ἀλλά καί ἐσωτερικούς, παράγοντες, γι᾿ αὐτό καί ἡ προσπάθεια πρέπει νά εἶναι διαρκής. Ἡ ἐπιτυχία ἄλλοτε θά εἶναι µεγάλη καί ἄλλοτε µικρή.

Τροπάρια Αγίας Αικατερίνης - Βυζαντινοί Μελωδοί

 

Τη ΚΕ΄ (25η) Νοεμβρίου, μνήμη της Αγίας και ενδόξου Μεγαλομάρτυρος του Χριστού ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ.

Αικατερίνα η ένδοξος του Χριστού Μεγαλομάρτυς ήτο από την μεγαλόπολιν Αλεξάνδρειαν, ήθλησε δε κατά τον καιρόν των ασεβών βασιλέων Μαξιμιανού, Μαξεντίου και  Μαξιμίνου των βασιλευσάντων κατά τα έτη τε΄ - τιγ΄ (305 – 313). Ο Βίος αυτής και το Μαρτύριον είναι τόσον θαυμαστός, γλυκύς και ηδύτατος, ώστε πάσα ψυχή, ήτις μετά προσοχής αναγινώσκει και ακροάται αυτόν, ευφραίνρται και δροσίζεται και πολύν τον καρπόν συγκομίζει. Η ελπίς της συγκομίσεως των καρπών γεμίζει θάρρος τον γεωργόν και τον κάμνει να μη συλλογίζεται ποσώς κόπον και ιδρώτα, ούτε πάσαν άλλην χειμέριον κακοπάθειαν, αλλά να υπομένη καρτερικώς τας θλίψεις των ανέμων και των υδάτων και αυτής της χιόνος την δριμύτητα, αναμένων μετά πόθου πολλού το θέρος να απολαύση τους καρπούς του. Με την ελπίδα του προσκαίρου κέρδους οι έμποροι, δια να πολλαπλασιάσουν τα χρήματα, δεν συλλογίζονται κακοπάθειαν ουδέ βάσανον, αλλ’ υπομένουν διαφόρους κινδύνους θαλάσσης και στερεάς, και χάνουσι πολλοί την ζωήν των ματαίως και ανωφελώς.

π. Θεόδωρος Ζήσης : Aντί να επικαλούμεθα τις πρεσβείες και την βοήθειά τους, να τους κάνουμε μνημόσυνα και τρισάγια!

"Θλίβεται κανείς και σπαράσσει μέχρι βαθέων, αναλογιζόμενος και μόνο την πατριαρχική ρήση, που θεωρεί τους Αγίους Πατέρες, οι οποίοι αγωνίσθηκαν εναντίον του πάπα ως θύματα του Διαβόλου και αξίους της συγχωρήσεως και του ελέους του Θεού .

Αν όμως, ο Μέγας Φώτιος, ο Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς, ο Άγιος Μάρκος Ευγενικός, ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, ο Άγιος Νικόδημος Αγιορείτης και πλείστοι άλλοι πολέμιοι των αιρέσεων του Παπισμού, είναι όργανα και θύματα του Διαβόλου, πρέπει να τους διαγράψουμε από τις δέλτους των Αγίων, να καταργήσουμε τις εορτές και τις ακολουθίες, και αντί να επικαλούμεθα τις πρεσβείες και την βοήθειά τους, να τους κάνουμε μνημόσυνα και τρισάγια, για να τους συγχωρήσει ο Θεός."

«Απόδειξιν απεδείξαμεν ότι εν τώ εμβολίω σωθήσεσθε» -- του ιατρού κ. Κυπριανού Χριστοδουλίδη

Οι σύγχρονοι ιερείς τής επιστήμης ...

Είναι οι ειδικοί τής Ιατρικής, τούς οποίους πρέπει νά πιστεύουμε. Οι ίδιοι πάντως δέν πιστεύουν. Στην θέση τής πίστης βάζουν τήν απόδειξη κι έτσι, η πίστη καταργείται.

Διαβάστε τό παρακάτω κι άν κάνετε μία μικρή παραλλαγή λέξεων, θά δείτε ότι συμφωνεί πλήρως μέ τά συμβαίνοντα σήμερα :

Παλαιά Διαθήκη, Ιερεμίας Κεφ. 23
11 ὅτι ἱερεὺς καὶ προφήτης ἐμολύνθησαν καὶ ἐν τῷ οἴκῳ μου εἶδον πονηρίας αὐτῶν. (...) 14 καὶ ἐν τοῖς προφήταις ῾Ιερουσαλὴμ ἑώρακα φρικτά, μοιχωμένους καὶ πορευομένους ἐν ψεύδεσι καὶ ἀντιλαμβανομένους χειρῶν πονηρῶν τοῦ μὴ ἀποστραφῆναι ἕκαστον ἀπὸ τῆς ὁδοῦ αὐτοῦ τῆς πονηρᾶς· ἐγενήθησάν μοι πάντες ὡς Σόδομα καὶ οἱ κατοικοῦντες αὐτὴν ὥσπερ Γόμορρα. ( ... ) 16 οὕτως λέγει Κύριος παντοκράτωρ· μὴ ἀκούετε τοὺς λόγους τῶν προφητῶν, ( ... ) 17 λέγουσι τοῖς ἀπωθουμένοις τὸν λόγον Κυρίου· εἰρήνη ἔσται ὑμῖν· καὶ πᾶσι τοῖς πορευομένοις τοῖς θελήμασιν αὐτῶν, παντὶ τῷ πορευομένῳ πλάνῃ καρδίας αὐτοῦ εἶπαν· οὐχ ἥξει ἐπὶ σὲ κακά. ( ... ) 22 καὶ εἰ ἔστησαν ἐν τῇ ὑποστάσει μου καὶ εἰ ἤκουσαν τῶν λόγων μου, καὶ τὸν λαόν μου ἂν ἀπέστρεφον αὐτοὺς ἀπὸ τῶν πονηρῶν ἐπιτηδευμάτων αὐτῶν. 23 Θεὸς ἐγγίζων ἐγώ εἰμι, λέγει Κύριος, καὶ οὐχὶ Θεὸς πόρρωθεν. 24 εἰ κρυβήσεταί τις ἐν κρυφαίοις, καὶ ἐγὼ οὐκ ὄψομαι αὐτόν; μὴ οὐχὶ τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν ἐγὼ πληρῶ; λέγει Κύριος.  25 ἤκουσα ἃ λαλοῦσιν οἱ προφῆται, ἃ προφητεύουσιν ἐπὶ τῷ ὀνόματί μου ψευδῆ λέγοντες· ἠνυπνιασάμην ἐνύπνιον.

«ἐπὶ τῷ ὀνόματί μου ψευδῆ λέγοντες· ἠνυπνιασάμην ἐνύπνιον.»

Οι ιερείς της επιστήμης δέν λένε αυτό, αλλά τί λένε ; «Απόδειξιν απεδείξαμεν ότι εν τώ εμβολίω σωθήσεσθε» ... καί οι θάνατοι τών εμβολιασμένων πληθαίνουν.

https://kyprianoscy.blogspot.com/

Αλεξάντρ Σολζενίτσιν: Η Γενοκτονία του Κομμουνισμού, το Γκουλάγκ και οι Μάρτυρες

«Από το 1917 μέχρι το 1959 ο Κομμουνισμός κόστισε στη Σοβιετική Ένωση 110 εκατομμύρια ζωές» Αλεξάντρ Σολζενίτσιν

Γέννηση 11 Δεκεμβρίου 1918.

Νόμπελ Λογοτεχνίας 8 Οκτωβρίου 1970

Θάνατος 3 Αυγούστου 2008

Η συνάντησή μου με τον Αλεξάντρ Σολζενίτσιν, ξεκινάει από τα παιδικά μου χρόνια. Μεγάλωσα σε ένα σπίτι που ο πατέρας μου ήταν κομμουνιστής. Στην διάρκεια της κατοχής, ήταν στην Ε.Π.Ο.Ν. και στον Ε.Λ.Α.Σ.

Θα έλεγα ότι πρώτα έμαθα να διαβάζω από την Αυγή, την προδικτατορική και μετά έμαθα να διαβάζω στο Δημοτικό Σχολείο. Γεννήθηκα το 1955 και θυμάμαι το σοκ που δημιουργήθηκε στο σπίτι μας όταν κυκλοφόρησε το: «Μια ημέρα του Ιβάν Ντενίσοβιτς». Αν και η Ελλάδα ήταν στην περιφέρεια και στην επαρχία του παγκόσμιου Κομμουνιστικού κινήματος, το σοκ ήταν τρομακτικό.

Για πρώτη φορά, κομμουνιστές οι οποίοι είχαν δώσει την ζωή τους και είχαν διωχθεί στο όνομα της Κομμουνιστικής Ιδεολογίας, του Κόμματος και των Ηγετών του, αποκάλυψαν ότι η ουσία της Κομμουνιστικής Ιδεολογίας  ήταν το Γκουλάγκ.

Η Ορθοδοξία και οι θησαυροί της -- Του Φώτη Κόντογλου

Η Ορθοδοξία είναι η πηγή απ' όπου τρέχουνε να ξεδιψάσουνε άνθρωποι που δεν ευρήκανε την αλήθεια ούτε στον Καθολικισμό, ούτε στον Προτεσταντισμό, ού­τε σε καμμιά άλλη από τις μυριάδες αιρέσεις που υπάρ­χουνε σήμερα....    

... Εάν ο άνθρωπος απελπισθεί από κάθε άλλη βοή­θεια και δέσει σφιχτά την ελπίδα του στον Θεό μοναχά, και ταπεινωθεί και δεν λογαριάζει για τίποτα τον εαυτό του, τότε θα νοιώσει να τον σκεπάζει η θεϊκή ευσπλα­χνία και να του δίνει κάποια δύναμη ώστε να μην υπάρ­χει τίποτα πια για να τον φοβερίζει, κι' ούτε καμμιά ανά­γκη για να τον κάνει να τη συλλογισθεί. Όλα του φαί­νονται σαν να μην υπάρχουνε, κι' αυτός ελαφρός σαν πνοή γεμάτη δύναμη, χαρά, ελπίδα και αγάπη (γιατί η α­ληθινή αγάπη βγαίνει από την πίστη κι' από την ελπί­δα), πετά υψηλά, γλυτωμένος από το βάρος της σαρκός κι' από τις μάταιες φροντίδες τις σαρκικής διάνοιας, ή­γουν τη φιλοδοξία, τον μωρό ζήλο να ερευνήσει το μυ­στήριο του κόσμου, κι' όλες τις άλλες μικρολογίες με τις οποίες είναι δεμένη η ζωή μας. Αυτή είναι μια κατά­σταση αλλόκοτη κι' απίστευτη, είναι η είσοδος εις την βασιλείαν του Θεού, που λέγει ο Κύριος, και που δεν λέ­γεται με λόγια, γιατί, δεν είναι ένας σαρκικός ενθουσια­σμός της διάνοιας, αλλά μια λύτρωση που γίνεται με τη χάρη του αγίου Πνεύματος, γι' αυτό και δεν υπάρχουνε και λόγια σε τούτον τον κόσμο με τα οποία να ειπωθεί. Γι' αυτό ο Κύριος, λέγοντας «βασιλεία του Θεού» ή «βασιλεία των ουρανών», δεν εξήγησε ποτέ τί είναι αυτή η «βασιλεία», αλλά μας δίδαξε μοναχά με τί τρόπο θα την αξιωθούμε.

-------------------------

Ο/Η Ανώνυμος είπε...

Δε θα συμφωνήσω σε ένα με τον πατέρα Νίκωνα, ότι σήμερα δεν έχουμε πνευματικούς οδηγούς. Αλίμονο αν δεν είχαμε πνευματικούς οδηγούς! Ο Θεός δε μας αφήνει, τουλάχιστον αυτό μας είπε στο λόγο του, θα είμαι κοντά σας εις τον αιώνα, ακόμη κι αν λιγοστεύουν-το πιό σωστό-οι πνευματικοί οδηγοί, Εκείνος θα μας βρίσκει και θα μας στέλνει σε απλανείς οδηγούς, οι οποίοι έχουν μέλημα και κύριο έργο τους τη βοήθεια, τη καθοδήγηση, και το καταρτισμό των πνευματικών τους παιδιών.