Τό ἄγχος εἶναι μιά κατάσταση ἀνησυχίας, ἀβεβαιότητας καί ἀγωνίας. Τρία ἔντονα ὑπαρξιακά συναισθήματα, πού δημιουργοῦν τό ἄγχος. Ἡ ἀβεβαιότητα γιά ἕνα γεγονός, προκαλεῖ ἐσωτερική ἀνησυχία καί ἡ κορύφωση τῆς ἀνησυχίας προκαλεῖ τό μαρτύριο τῆς ἀγωνίας. Εἶναι τόσα τά περιστατικά τῆς καθημερινῆς ζωῆς, ὥστε θά ᾽λεγε κανείς πώς, κάθε στιγμή ἔχει τή δική της ἀγωνία. Μιά ἀγωνία, συχνά παραλυτική, βασανιστική, γεμάτη ἀπό πολλά καί ἀδυσώπητα ἐρωτηματικά: Θά γίνει; Δέ θά γίνει; Θά ἐπιτύχει; Θ’ ἀποτύχει; Νά τό κάνω; Νά μή τό κάνω; Θά μπορέσω; Δέ θά μπορέσω; Θά γυρίσει μέ ἀσφάλεια; Ἤ μήπως συμβεῖ κάτι ἀναπάντεχο; Ἀνησυχία καί ἀγωνία γιά τό αὔριο, γιά τό μέλλον τῶν παιδιῶν, γιά τόν πατέρα πού κινδυνεύει νά χάσει τή δουλειά του. Γιά τή στενότητα τῶν οἰκονομικῶν τῆς οἰκογένειας. Γιά τήν ἐξόφληση χρεῶν. Γιά τά τόσα προβλήματα τῆς κάθε στιγμῆς. Προβλήματα – μαχαίρια. Προβλήματα συγκλονιστικά. Προβλήματα ἡφαιστειακά. Προβλήματα πού καῖνε καί βασανίζουν.
«Δος αίμα και λάβε πνεύμα» - του αειμνήστου Ιωάννου Κορναράκη Ομ. Καθ. Θεολογικής Παν. Αθηνών
Οι υπηρεσίες της σύγχρονης ψυχολογίας στην βελτίωση των όρων της ζωής του ανθρώπου είναι ασφαλώς όχι απλώς αξιόλογες αλλά και επαινετές. Η ευρεία διάδοση των ψυχολογικών γνώσεων συνετέλεσε και συντελεί στην κατανόηση του ανθρώπου από τον άνθρωπο σε όλες τις εκδηλώσεις του και τις μορφές ή τους τομείς της ζωής του. Η συνεχώς σωρευμένη ψυχολογική εμπειρία, από τη μεθοδική έρευνα ή το αυθόρμητο και τυχαίο ψυχολογικό γεγονός, τίθεται συνεχώς στην υπηρεσία της βελτιώσεως και εξομαλύνσεως της καθημερινής ζωής του ανθρώπου. Αυτό σημαίνει ότι η πορεία της ζωής του ανθρώπου διαποτίζεται συνεχώς από το πνεύμα της ψυχολογίας «για ένα καλύτερο σήμερα»! Ό,τι είναι ψυχολογικό, είναι χρήσιμο σαν δείκτης ζωής, Ενώ κάθε «αψυχολόγητο» θεωρείται σαν κάτι σχεδόν … απάνθρωπο!
Η τάση αυτή να «ψυχολογοποιούμε» την ύπαρξη και τη δράση του ανθρώπου είναι πολύ χρήσιμη, αλλά. .. μέχρις ενός σημείου! Πέρα από αυτό το σημείο αρχίζει η κατάχρηση του πνεύματος της ψυχολογίας. Οι επιστήμονες στην περίπτωση αυτή μιλούν για «ψυχολογιαρχία» (Psychologismus). Σύμφωνα με την τάση αυτή, στην περιοχή της επιστημονικής ψυχολογικής ερεύνης, τα πάντα ανάγονται σε ψυχολογικά αίτια και άγονται σε ψυχολογικούς σκοπούς.
''ΘΕΟΤΟΚΑΡΙΟΝ''
Η Κυρία Θεοτόκος ήτο και
κατά τα δύο καθαρά και αμόλυντος: και κατά το σώμα και κατά την ψυχήν και κατά
την πράξιν και κατά τον λογισμόν. Όθεν ο Ιεζεκιήλ αινιγματωδώς είπε περί Αυτής:
«Και ιδού δόξα Θεού Ισραήλ ήρχετο κατά την οδόν την προς ανατολάς (ήτοι εις την
ψυχήν της Παρθένου) και η γη (ήτοι το σώμα της Παρθένου) εξέλαμπεν ως φέγγος
από της δόξης κυκλόθεν».
Τη Κ΄ (20Η) Σεπτεμβρίου, μνήμη του Αγίου Μάρτυρος ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ και της συνοδείας αυτού, ΘΕΟΠΙΣΤΗΣ της αυτού συζύγου, ΑΓΑΠΙΟΥ τε και ΘΕΟΠΙΣΤΟΥ των υιών αυτών.
Ευστάθιος ο καλλίνικος του Χριστού Μεγαλομάρτυς ήτο Στρατηλάτης εν Ρώμη κατά τους χρόνους του αυτοκράτορος Τραϊανού του εν Ρώμη βασιλεύσαντος κατά το έτος 98μ.Χ. Ήτο δε ούτος ονομαστός και περιφανέστατος δια τας επιτυχείς νίκας του εν πολέμοις και δια τα έξοχα και μεγάλα ανδραγαθήματά του. Και πλούτον δε είχεν ουκ ολίγον και εξ ευγενών κατήγετο γονέων, και ανδρειότατος ήτο και πολύ εμβριθής εις τας σκέψεις και πράξεις του· ωνομάζετο δε Πλακίδας πριν βαπτισθή και γίνη οπαδός του Χριστού. Αλλ’ εκτός των στρατιωτικών προτερημάτων του είχε και πολλάς άλλας αρετάς· ήτο εγκρατής εις τας ορέξεις και επιθυμίας της σαρκός, σώφρων, φιλοδίκαιος, φιλελεήμων και με ένα λόγον ενάρετος. Είχε δύο άρρενα τέκνα, τα οποία καθ’ όλα ωμοίαζαν με αυτόν, και εις τα σωματικά και εις τα πνευματικά χαρίσματα· και η σύζυγός του δε, ήτις ωνομάζετο Τατιανή, εις όλας τας εναρέτους πράξεις ωμοίαζε προς αυτόν. Εν καιρώ δε ειρήνης, ίνα μη μένη ο στρατός άεργος και συνηθίζη εις την ανανδρίαν και οκνηρίαν, εγύμναζε τους στρατιώτας εις το κυνήγιον διαφόρων ζώων, συναγωνιζόμενος ο ίδιος μετ’ αυτών και διαγωνιζόμενος περί την κυνηγετικήν τέχνην.
Καρδία συντετριμμένη και τεταπεινωμένη -- Του Φώτη Κόντογλου
...Χρυσά χέρια και πολλά χαρίσματα μου έδωσε ο Κύριος. Δεν τα μεταχειρίσθηκα για να αποχτήσω υλικά αγαθά, μήτε χρήματα, μήτε δόξα, μήτε κανενός είδους καλοπέραση. Τα μεταχειρίσθηκα προς δόξαν του Κυρίου και της Ορθοδοξίας του.
Όχι μόνο τον εαυτό μου παράβλεψα, μα και τους δικούς μου, τη γυναίκα μου, τα
παιδιά μου και τα εγγόνια μου τα αδίκησα, κατά το πνεύμα του κόσμου. Κανένας
άνθρωπος δεν στάθηκε τόσο ανίκανος να βοηθήσει τους συγγενείς του, όσο εγώ. Μ'
όλο που είχα ένα όνομα και πολλούς θαυμαστές, ποτέ δεν τα μεταχειρίσθηκα για
ωφέλειά μου, τόσο, ώστε ν' απορούν οι γνωστοί μου κι οι ξένοι. Ήμουνα
προσηλωμένος στο έργο που έβαλα για σκοπό μου, και στον σκληρόν αγώνα για την
Ορθόδοξη πίστη μας. Για τούτο τυραννιστήκαμε και τυραννιόμαστε στη ζωή μας.
Φτωχός εγώ, φτωχά και τα παιδιά μας. Βιοπάλη σκληρή.
ST IGNATIUS -- Beware of false teachers.
For some are in the habit of carrying about the name [of Jesus Christ] in wicked guile, while yet they practise things unworthy of God, whom ye must flee as ye would wild beasts. For they are ravening dogs, who bite secretly, against whom ye must be on your guard, inasmuch as they are men who can scarcely be cured. There is one Physician who is possessed both of flesh and spirit; both made and not made; God existing in flesh; true life in death; both of Mary and of God; first possible and then impossible, even Jesus Christ our Lord.
But some most worthless persons are in the habit of carrying about the name [of Jesus Christ] in wicked guile, while yet they practise things unworthy of God, and hold opinions contrary to the doctrine of Christ, to their own destruction, and that of those who give credit to them, whom you must avoid as ye would wild beasts.
ΡΕΜΒΑΣΜΟΣ ΤΟΥ ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΥΓΟΥΣΤΟΥ -- Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης
Ἀνάμεσα εἰς συντρίμματα καὶ ἐρείπια, λείψανα παλαιᾶς κατοικίας ἀνθρώπων ἐν μέσῳ ἀγριοσυκῶν, μορεῶν μὲ ἐρυθροὺς καρπούς, εἰς ἔρημον τόπον, ἀπόκρημνον ἀκτὴν πρὸς μίαν παραλίαν βορειοδυτικὴν τῆς νήσου, ὅπου τὴν νύκτα ἑπόμενον ἦτο νὰ βγαίνουν καὶ πολλὰ φαντάσματα, εἴδωλα ψυχῶν κουρασμένων, σκιαὶ ἐπιστρέφουσαι, καθὼς λέγουν, ἀπὸ τὸν ἀσφοδελὸν λειμῶνα, ἀφήνουσαι κενὰς οἰμωγὰς εἰς τὴν ἐρημίαν, θρηνοῦσαι τὸ πάλαι ποτὲ πρόσκαιρον σκήνωμά των εἰς τὸν ἐπάνω κόσμον ― ἐκεῖ ανάμεσα ἐσώζετο ἀκόμη ὁ ναΐσκος τῆς Παναγίας τῆς Πρέκλας. Δὲν ὑπῆρχε πλέον οἰκία ὀρθή, δὲν ὑπῆρχε στέγη καὶ ἄσυλον, εἰς ὅλον τὸ ὀροπέδιον ἐκεῖνο, παρὰ τὴν ἀπορρῶγα ἀκτήν. Μόνος ὁ μικρὸς ναΐσκος ὑπῆρχε, καὶ εἰς τὸ προαύλιον τοῦ ναΐσκου ὁ Φραγκούλης Κ. Φραγκούλας εἶχε κτίσει μικρὸν ὑπόστεγον, καλύβην μᾶλλον ἢ οἰκίαν, λαβὼν τὴν ξυλείαν, ὅσην ἠδυνήθη νὰ εὕρῃ, καί τινας λίθους ἀπὸ τὰ τόσα τριγύρω ἐρείπια, διὰ νὰ στεγάζεται προχείρως ἐκεῖ καὶ καπνίζῃ ἀκατακρίτως τὸ τσιμπούκι του, μὲ τὸν ἠλέκτρινον μαμέν, ἔξω τοῦ ναοῦ, ὁ φιλέρημος γέρων.
Επιστολή Μ.᾿Αθανασίου, Πρὸς Μοναχούς, -- ῎Ας μελετήσουν αὐτὴν προσεκτικῶς οἱ κοινωνοῦντες μὲ τοὺς Οἰκουμενιστὰς καὶ ἄς ἀναλογισθοῦν τὰς εὐθύνας των!
Προς ὅσους ἀσκοῦν τὸν μοναχικὸν βίον καὶ εἶναι στερεωμένοι εἰς τὴν πίστιν τοῦ Θεοῦ, ἀγαπητοὺς καὶ περιποθήτους ἀδελφούς, χαίρετε ἐν Κυρίῳ. Πρῶτον μὲν εὐχαριστῶ τὸν Κύριον, ὁ ὁποῖος σᾶς ἠξίωσε νὰ πιστεύσετε εἰς Αὐτόν, διὰ νὰ κληρονομήσετε καὶ σεῖς τὴν αἰώνιον ζωὴν μαζὶ μὲ τοὺς ῾Αγίους. ᾿Επειδὴ δὲ ὑπάρχουν μερικοὶ ἀρειανόφρονες, οἱ ὁποῖοι περιέρχονται τὰ Μοναστήρια διὰ κανένα ἄλλον σκοπόν, παρὰ νὰ ἐξαπατήσουν τοὺς ἁπλοϊκούς, ὡσὰν ἀπεσταλμένοι τάχα ἀπὸ ἡμᾶς, ὑπάρχουν δὲ μερικοί, οἱ ὁποῖοι διαβεβαιώνουν μὲν πὼς δὲν πιστεύουν εἰς τὴν διδασκαλίαν, ἀλλὰ ὑποχωροῦν καὶ προσεύχονται μαζὶ μὲ αὐτοὺς εἰς τὸν ἴδιον τόπον· κατ᾿ ἀνάγκην λοιπὸν ἔσπευσα, ἐπειδὴ μὲ παρεκάλεσαν μερικοὶ σταθερώτατοι ἀδελφοί, νὰ σᾶς γράψω, ὥστε νὰ φυλάσσετε ἀκεραίαν καὶ ἀνόθευτον τὴν εὐσεβῆ Πίστιν, τὴν ὁποίαν διατηρεῖ εἰς σᾶς ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ, διὰ νὰ μὴ δώσετε ἀφορμὴν σκανδαλισμοῦ εἰς τοὺς ἀδελφούς. Διότι, ὅταν μερικοὶ ἰδοῦν σᾶς τοὺς πιστοὺς εἰς τὸν Χριστὸν νὰ συγκεντρώνεσθε μὲ αὐτοὺς καὶ νὰ κοινωνῆτε μαζὶ τους, ὁπωσδήποτε θὰ θεωρήσουν τοῦτο ὅτι ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΜΕΓΑΛΗΝ ΣΗΜΑΣΙΑΝ, καὶ ἔτσι θὰ πέσουν εἰς τὸν βόρβορον τῆς ἀσεβείας. Διὰ νὰ μὴ συμβῇ λοιπὸν τοῦτο, ἀποφασίσατε, ἀγαπητοί, αὐτοὺς μὲν ποὺ φανερὰ πιστεύουν εἰς τὴν ἀσέβειαν νὰ ἀποστρέφεσθε, ἀπ᾿ αὐτοὺς δέ, ποὺ νομίζουν πὼς δὲν πιστεύουν εἰς τὴν ἀρειανικὴν διδασκαλίαν, κοινωνοῦν ὅμως μὲ τοὺς ἀσεβεῖς, νὰ φυλάττεσθε· καὶ μάλιστα ἐκείνων ποὺ ἀποστρεφόμεθα τὴν πίστιν, αὐτοὺς πρέπει νὰ ἀποφεύγωμεν ἀπὸ τὴν κοινωνίαν. ᾿Εὰν δὲ κανεὶς προσποιῆται μὲν ὅτι ὁμολογεῖ ὀρθὴν Πίστιν φαίνεται δὲ ὅτι κοινωνεῖ μὲ ἐκείνους, αὐτὸν νὰ παροτρύνετε νὰ ἀποφεύγῃ αὐτὴν τὴν συνήθειαν· καὶ ἐὰν μὲν ὑποσχεθῇ, νὰ τὸν θεωρῆτε ἀδελφόν, ἐὰν δὲ ἐπιμένῃ μὲ πεῖσμα, αὐτὸν νὰ τὸν ἀπομακρύνετε. Διότι ἐὰν πράττετε ἔτσι θὰ διατηρήσετε καθαρὰν τὴν Πίστιν, καὶ ἐκεῖνοι βλέποντες σᾶς θὰ ὠφεληθοῦν, ἐπειδὴ θὰ φοβηθοῦν μήπως θεωρηθοῦν ὡς ἀσεβεῖς καὶ ὅτι πιστεύουν τὴν διδασκαλίαν ἐκείνων.
Επιστολή Μ.᾿Αθανασίου, Πρὸς Μοναχούς, PG τ. 26, στλ. 1185-1188.
῾Η νεοελληνικὴ ἀπόδοσις ἀπὸ ΕΠΕ, Μ. ᾿Αθανάσιος, τ. 10,
σελ. 312-315, Θεσσαλονίκη 1976. ῾Η ᾿Επιστολὴ
δημοσιεύεται ἀσχολίαστος, διότι ὁμιλεῖ ἀφ᾿ ἑαυτῆς.
Trophimus, Sabbatius, & Dorymedon the Martyrs
In 278, during the reign of Probus, Saints Trophimus and Sabbatius came to Antioch, and seeing the city celebrating the festival of Apollo at Daphne lamented the blindness of the people, and presented themselves as Christians to Atticus the Governor. Saint Trophimus was stripped of his clothing, and was stretched out and beaten until the earth was red with his blood. Then he was hung up, scraped on his sides, and imprisoned in torments. Saint Sabbatius was tortured so savagely that he gave up his spirit in his sufferings. Trophimus was sent to Synnada, wearing iron shoes fitted with sharp iron nails within; he was further tormented without mercy, then cast into prison. Dorymedon, a counsellor, and a pagan, came to the prison and cared for Trophimus. When a certain feast came, Dorymedon was asked why he did not sacrifice to the idols; he proclaimed himself a Christian, for which he was imprisoned, pierced with heated spits, frightfully punished, and finally beheaded with Saint Trophimus.
Η ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΕΝΟΤΗΣ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ
«Των Αποστόλων το κήρυγμα και των Πατέρων τα δόγματα, τη Εκκλησία μίαν την πίστιν εσφράγισαν». Εκκλη. Υμνογραφία.
Η υπάρχουσα μεταξύ των αγίων Πατέρων της Ορθοδόξου Ανατολικής Εκκλησίας ιδιοτυπία, η οποία χαρακτηρίζει τας προηγουμένας ηθικάς και πνευματικάς προσωπικότητας, αποτελεί μέγαν πειρασμόν παρά τοις θεολογούσι. Τούτο δεν είναι ανεξήγητον. Η υφισταμένη μεταξύ ημών και των Πατέρων, εν αγιότητι, απόστασις μας αναγκάζει να τους βλέπωμεν «δι’ εσόπτρου εν αινίγματι» και επόμενον είναι να μη διακρίνωμεν την μεταξύ τούτων υπάρχουσαν εσωτερικήν ενότητα. Εντεύθεν αι παρανοήσεις και η ημαρτημένη κριτική επί της διδασκαλίας των αγίων Πατέρων. Το θέμα της ενότητος των αγίων Πατέρων είναι εκ των πλέον σημαντικών δια την ορθοδοξίαν της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Η ενότης της διδασκαλίας των δεν οφείλεται εις φυσικούς παράγοντας, αλλ’ εις αυτό το Πνεύμα το άγιον, «το φωτίσαν τούτων την διάνοιαν». Εκείνο, το οποίον ονομάζεται εις την θεολογικήν γλώσσαν «συμφωνία» είναι το συγκροτούν την αυθεντίαν και το κύρος της εκάστου των Πατέρων διδασκαλίας και της Καθόλου Εκκλησίας.
Τη ΙΘ΄(19η) Σεπτεμβρίου, μνήμη των Αγίων Μαρτύρων ΤΡΟΦΙΜΟΥ, ΣΑΒΒΑΤΙΟΥ και ΔΟΡΥΜΕΔΟΝΤΟΣ.
Τρόφιμος, Σαββάτιος και Δορυμέδων οι Άγιοι Μάρτυρες ήσαν κατά τους χρόνους του βασιλέως Πρόβου και Αττικού Βικαρίου ηγεμόνος της Αντιοχείας εν έτει σοη΄ (278). Εκ τούτων οι Άγιοι Τρόφιμος και Σαββάτιος ήλθον από ξένον τόπον εις την Αντιόχειαν. Και επειδή είδον όλους τους Αντιοχείς τεταραγμένους και έξω φρενών υπάρχοντας δια την εορτήν, την οποάν ετέλουν, των γενεθλίων του εν τη Δάφνη της Αντιοχείας ευρισκομένου ψευδοθέου Απόλλωνος, τούτου ένεκα ελυπήθησαν εγκαρδίως. Όθεν φωνάξαντες εις τον Θεόν με αναστεναγμούς καρδίας δια την σωτηρίαν της πόλεως, εφανερώθησαν ότι είναι Χριστιανοί· δια τούτο παρεστάθησαν εις τον Βικάριον. Και πρώτον μεν ερωτάται ο Άγιος Τρόφιμος, όστις παρευθύς ωμολόγησε παρρησία την εις Χριστόν πίστιν και ευλάβειαν. Όθεν γυμνώνεται και τανυσθείς από τα τέσσαρα μέρη του σώματος δέρεται τόσον δυνατά, εις τρόπον ώστε η εκείσε γη εκοκκίνισεν από το αίμα.
ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗΣ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΜΑΘΗΜΑ ΤΗΣ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΗΣ ΔΙΑΠΑΙΔΑΓΩΓΗΣΗΣ ΣΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ
– ΜΑΡΟΥΣΙ, 20/9/2021, 5:00 Μ.Μ.
Τα Ορθόδοξα Χριστιανικά Σωματεία των Αθηνών μαζί με το Πανελλήνιο Κίνημα «Μαμά Μπαμπάς και Παιδιά», το οποίο έχει στόχο την ανάδειξη, την υπεράσπιση και την προώθηση των αξιών και των ιδανικών της Ελληνορθόδοξης Οικογένειας, με αφορμή την επιβολή από το Υπουργείο Παιδείας του μαθήματος της «Ολοκληρωμένης ή Συμπεριληπτικής» Σεξουαλικής Διαπαιδαγώγησης στα σχολεία από την νηπιακή ηλικία, καλεί όλους, γονείς, εκπαιδευτικούς, αλλά και κάθε συνειδητοποιημένο Έλληνα πολίτη, σε μια ειρηνική συγκέντρωση διαμαρτυρίας την Δευτέρα, 20 Σεπτεμβρίου 2021 και ώρα 5μμ, στην πύλη του Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων, στο Μαρούσι.
ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΝΑ ΦΩΝΑΞΟΥΜΕ:
Η «άπαξ παραδοθείσα πίστις» -- του αειμνήστου Στεργίου Σάκκου, Ομ. Καθ. ΑΠΘ
Οι πατέρες παραλαμβάνουν από τους αποστόλους, διαφυλάττουν και ερμηνεύουν την ιερά παράδοση, η οποία, σημειωτέον, παραδόθηκε άπαξ, δεν σχηματίσθηκε κατά τον μακραίωνα εκκλησιαστικό βίο. Και αυτές οι Οικουμενικές Σύνοδοι, όπου οι μεγάλοι θεοφόροι πατέρες θεόπνευστα διατύπωσαν τα δόγματα και τους κανόνες της πίστεώς μας, δεν δημιούργησαν, αλλά ερμήνευσαν την ιερά παράδοση. Υπενθυμίζω ότι τα δόγματα δεν είναι τίποτε άλλο παρά οι αποκαλυμμένες αλήθειες του θείου λόγου, όπως τις διατύπωσαν οι φωτισμένοι άγιοι ύστερα από αγώνες και μάχες της Εκκλησίας κατά της πλάνης και της πονηρίας των αιρέσεων. Και οι κανόνες ή εντολές των Συνόδων είναι οι ηθικές προτροπές του θείου λόγου, όπως τις έζησαν οι άγιοι κάθε εποχής, που δεν συσχηματίζονταν με κανένα σχήμα του καιρού τους, αλλά μεταμορφώνονταν σε σκεύη του αγίου Πνεύματος.
Οἱ ἐν γνώσει κοινωνοῦντες μέ ΕΤΕΡΟΦΡΟΝΑΣ εἶναι ἐχθροί τοῦ Θεοῦ! -- Τοῦ Δημητρίου Χατζηνικολάου, Ἀν. Καθηγητοῦ Οἰκονομικῶν τοῦ Παν/μίου Ἰωαννίνων
Ἡ Ὀρθόδοξος Εκκλησία καί ὄχι ἡ Οἰκουμενιστική «ἐκκλησία», διδάσκει ὅτι οἱ ἐν γνώσει κοινωνοῦντες μέ ΕΤΕΡΟΦΡΟΝΑΣ (κατά μείζονα δέ λόγον μέ αἱρετικούς, ὅπως τόν Βαρθολομαῖον, τόν Ἱερώνυμον κ.ἄ.) εἶναι ἐχθροί τοῦ Θεοῦ! Ἰδού μικρόν μόνον δεῖγμα αὐτῆς τῆς διδασκαλίας:
1. «Τίς δέ κοινωνία φωτί πρός σκότος; τίς δέ συμφώνησις Χριστῷ πρός Βελίαλ; ἤ
τίς μερίς πιστῷ μετά ἀπίστου; ... διό ἐξέλθετε ἐκ μέσου αὐτῶν καί ἀφορίσθητε, λέγει
Κύριος, καί ἀκαθάρτου μή ἅπτεσθε» (Β´ Κορ. 6:14-18).
2. «Οἵτινες τήν ὑγιῆ πίστιν προσποιοῦνται ὁμολογεῖν, κοινωνοῦσι δέ τοῖς ἑτερόφροσι,
τούς τοιούτους, εἰ μετά παραγγελίαν μή ἀποστῶσι, μή μόνον ἀκοινωνήτους ἔχειν, ἀλλά
μηδέ ἀδελφούς ὀνομάζειν» (Μέγας Βασίλειος, Patrologia Graeca ἤ ἐν
συντομίᾳ P.G., τόμος 160, σ. 101).
3. «Ἅπαντες οἱ τῆς Ἐκκλησίας διδάσκαλοι, πᾶσαι αἱ Σύνοδοι καί πᾶσαι αἱ θεῖαι
Γραφαί φεύγειν τούς ἑτερόφρονας παραινοῦσι καί τῆς αὐτῶν κοινωνίας διΐστασθαι»
(Ἅγιος Μᾶρκος Εὐγενικός, P.G.
160, σ. 101).
4. «Ἐχθρούς γάρ Θεοῦ ὁ Χρυσόστομος, οὐ μόνον τούς αἱρετικούς, ἀλλά καί τούς τοῖς
τοιούτοις κοινωνοῦντας, μεγάλῃ καί πολλῇ τῇ φωνῇ ἀπεφήνατο» (Ἁγίου Θεοδώρου τοῦ
Στουδίτου, P.G. 99, σ. 1049).
5. «Τοῖς κοινωνοῦσιν ἐν γνώσει τοῖς ὑβρίζουσι καί ἀτιμάζουσι τάς σεπτάς Εἰκόνας,
Ἀνάθεμα γ´» (Συνοδικόν τῆς Ὀρθοδοξίας, Τριώδιον, Ἐκδ. Φῶς, σελ. 161).
Eumenius the Wonderworker, Bishop of Gortynia
This Saint took up the monastic life from his youth, and later became Bishop of Gortynia in Crete. He travelled to Rome, and to Thebes in Upper Egypt, where through his prayers he ended a drought; there also, after working many miracles, he reposed in deep old age. His holy relics were returned to Gortynia and buried at the place called Raxos.
Ερμηνεία του ΙΕ' Κανόνα τῆς ἁγίας καὶ μεγάλης Α' καὶ Β' ἐπονομασθείσης Συνόδου -- Γράφει ο π. Νικόλαος Δημαράς
Ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης, ἑρμηνεύει τὸ σχετικὸν χωρίον στὸ Πηδάλιον κατὰ τὸν ἴδιον τρόπον: " Ἐὰν οἱ ρηθέντες πρόεδροι, (ἐπίσκοποι), εἶναι αἱρετικοί, καὶ κηρύσσουν τὴν αἵρεσίν τους δημόσια, καὶ γι’ αὐτὸ χωρίζονται οἱ ὑποκείμενοι σ’ αὐτούς, καὶ πρὶν νὰ γίνη ἀκόμα συνοδικὴ κρίσις γι’ αὐτὴν τὴν αἵρεσιν, οἱ χωριζόμενοι αὐτοί, ὄχι μόνον γιὰ τὸν χωρισμὸν δὲν καταδικάζονται, ἀλλὰ καὶ τιμῆς τῆς πρεπούσης, ὡς Ὀρθόδοξοι εἶναι ἄξιοι, ἐπειδὴ δὲν προξένησαν στὴν Ἐκκλησίαν σχίσμα μὲ τὸν χωρισμὸν αὐτόν, ἀλλὰ μᾶλλον ἐλευθέρωσαν τὴν Ἐκκλησίαν ἀπὸ τὸ σχίσμα καὶ τὴν αἵρεσιν τῶν ψευδεπισκόπων αὐτῶν." Ἱερὸν Πηδάλιον, ἔκδ. 1886, σελ. 292.
Τοὺς ἁγίους Πατέρες καὶ Διδασκάλους μιμήθηκαν καὶ οἱ Ἁγιορεῖτες Ὁσιομάρτυρες πού μαρτύρησαν ἐπὶ Βέκκου τοῦ Λατινόφρονος καὶ ἔγραψαν τὴν περίφημη ἐκείνη ἐπιστολὴ πρὸς τὸν Αὐτοκράτορα Μιχαὴλ τὸν Παλαιολόγον, ἡ ὁποία εἶναι θεολογικώτατη καὶ πλήρης Θείων ἀληθειῶν. Στὴν ἐπιστολὴ αὐτὴ μεταξὺ ἄλλων περιλαμβάνονταν καὶ τὰ ἑξῆς: " Ἐμπεριέχεται δὲ καὶ στὸν ΙΕ' Κανόνα τῆς ἁγίας καὶ μεγάλης Α' καὶ Β' ἐπονομασθείσης Συνόδου, ὅτι ὄχι μόνον ἀνεύθυνοι εἶναι ἀλλὰ καὶ ὅτι πρέπει νὰ ἐπαινοῦνται αὐτοὶ οἱ ὁποῖοι ἀποσχίζονται ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ εἶναι προφανῶς αἱρετικοὶ καὶ διδάσκουν δημόσια, αἱρετικὰ διδάγματα, καὶ πρὶν νὰ ὑπάρξη συνοδικὴ καταδίκη τους, ἀκριβῶς, ἐπειδὴ ἡ Ὀρθόδοξος του Χριστοῦ Ἐκκλησία τὴν ἀναφορὰν τοῦ ὀνόματος τοῦ ἀρχιερέως, κατὰ τὴν τέλεσιν τῆς ἀναίμακτου θυσίας, τὴν θεωροῦσε πάντοτε συγκοινωνίαν τελείαν μὲ τὸν μνημονευόμενον ἀρχιερέα καὶ τὸ φρόνημά του. Διότι ἔχει γραφεῖ στὴν ἐξήγησιν τῆς Θείας Λειτουργίας ὅτι ἀναφέρει ὁ ἱερουργῶν καὶ τὸ ὄνομα τοῦ ἀρχιερέως ... καὶ ὅτι εἶναι κοινωνὸς αὐτοῦ καὶ τῆς πίστεως καὶ διάδοχος τῶν Θείων μυστηρίων ... (καί) ὅτι μολυσμὸν ἔχει ἡ κοινωνία μὲ μόνην τὴν ἀναφορὰν αὐτοῦ, ἔστω καὶ ἂν εἶναι ὀρθόδοξος ὁ ἀναφέρων". Δοκίμιον Ἱστορικόν, περὶ τοῦ σχίσματος τῆς δυτικῆς ἐκκλησίας ἀπὸ τῆς Ὀρθοδόξου Ἀνατολικῆς - καὶ τῶν ἐν Φλωρεντίᾳ συνόδω γενομένων δολιοτήτων καὶ ἐκβιασμῶν εἰς βάρος τῶν Ὀρθοδόξων - συγγραφὲν ὑπὸ τοῦ Ἁγιορείτου Μοναχοῦ Καλλίστου Βλαστοῦ, Ἅγιον Ὅρος 1895, ἐπανέκδοσις 1991, σελ. 106-107. Οἱ Ἁγιορεῖτες οἱ ἐπὶ Βέκκου μαρτυρήσαντες κηρύσσουν, ὅτι ἐπαινοῦνται ὅσοι, πρὸ συνοδικῆς διαγνώμης, ἀποσχίζονται ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ εἶναι προφανῶς αἱρετικοὶ καὶ διδάσκουν δημόσια αἱρετικὰ διδάγματα, καὶ πρὶν ὑπάρξει συνοδικὴ καταδίκη τους. Οἱ Ὁσιομάρτυρες ἔκοψαν τὸ μνημόσυνο τῶν Λατινοφρόνων πρὸ Συνοδικῆς διαγνώμης! Τοὺς Λατινόφρονες δὲν εἶχε ἀκόμη καταδικάσει καμμία σύνοδος... Ἦταν βεβαίως καθηρημένοι καὶ ἀναθεματισμένοι οἱ Λατινόφρονες κατὰ τοὺς Ἱεροὺς Κανόνες, ἀλλὰ καί κατὰ τοὺς α' καὶ β' τῆς Γ' Οἰκουμενικῆς Συνόδου ἐκπίπτουν οἱ τοιοῦτοι τῆς ἱερωσύνης. Βλ. καὶ τὸν α' τῆς Ζ'. Βέβαια τήν διακοπή τοῦ μνημοσύνου τῶν αἱρετικῶν τὸ πλήρωσαν μὲ τὴ ζωή τους!...
-------------------
@ 18 Σεπτεμβρίου 2021 - 1:24 π.μ., 18 Σεπτεμβρίου 2021 - 7:42 π.μ.: «άρα στον 15ο εμπεριέχονται όλες οι δυνατές περιπτώσεις. ... δηλώνει ότι ή θα κοινωνείτε μ’αυτόν είτε όχι. ΚΑΙ ΤΑ ΔΥΟ τα δέχεται ... Δημήτριε, ακόμη περιμένω να μου εξιστορήσεις τα χαμένα μου επεισόδια ... Λοιπόν, όσα χωρία κι αν μου δείξεις δε κερδίζεις τπτ!»
Σχόλιον: Λοιπόν, ἀδερφέ, ἐκτός ἀπό πεπλανημένος, εἶσαι καί πολύ θρασύς! Ζητεῖς νά ξαναπιάσω ἀπό τήν ἀρχήν ἕν θέμα γιά τό ὁποῖον ἔχω γράψει πολλά ἄρθρα καί ἑκατοντάδες (ἴσως καί χιλιάδες) σχόλια, προκειμένω νά πείσω ἐσένα! Καί πῶς θά σέ πείσω ὅταν ὁ ἴδιος ὁμολογεῖς ὅτι δέν δέχεσαι τά χωρία πού σοῦ παρέθεσα ἀπό τό ἱερόν Εὐαγγέλιον, τίς ἀποφάσεις τῶν Συνόδων καί τά συγγράμματα τῶν Ἁγίων Πατέρων; Λές νά ἔχω χρόνον γιά πέταμα; Ὅταν διαβάζῃς τόν 15ον Κανόνα τῆς ΑΒ μέ τά μεροληπτικά «γυαλιά» τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καί συμπεραίνῃς ὅτι αὐτός δῆθεν σέ καλύπτει καί ὅτι δῆθεν «δέχεται» καί τούς μή ἀποτειχισμένους ἀπό τήν αἵρεσιν, τότε ἀντιλα;μβάνομαι ὅτι χρειάζεσαι νά μάθῃς ἀνάγνωσιν καί θεολογίαν. Ἐπιγραμματικῶς, σοῦ λέγω ὅτι ὁ Κανών ἐγράφη μόνον γιά τούς ἀποτειχισμένους, διότι αὐτό ἦτο τό θέμα τῆς τότε ἐποχῆς. Οἰ μή ἀποτειχισμένοι δέν ἐμπίπτουν στό θέμα του. Ὁ Κανών αὐτός δέν ἀποτελεῖ γενικόν καί πλήρη ὁδηγόν γιά τό τί δέον γενέσθαι ἐν καιρῷ κηρυσσομένης αἱρέσεως. Ἄλλωστε, δέν ἐχρειάζετο κἄν νά ἐκδώσῃ ἕνα τέτοιο κανόνα ἡ ΑΒ Σύνοδος, πού ν' ἀναφέρεται καί στούς μή ἀποτειχισμένους δηλαδή, καθότι ἡ διδασκαλία τῶν Γραφῶν, τῶν Συνόδων καί τῶν Πατέρων (τήν ὁποίαν σοῦ παρέθεσα, ἀλλά ὁμολογεῖς ὅτι δέν δέχεσαι!) εἶναι κρυσταλλίνη ἐπ' αὐτοῦ: ἡ ἐν γνώσει κοινωνία μέ τήν αἵρεσιν σέ καθιστᾶ ἐχθρόν τοῦ Θεοῦ! Λοιπόν, φρόντισε πρῶτα νά μάθῃς ἀνάγνωσιν, ἀδερφέ, κατόπιν νά ἐξετάσῃς τό ἐνδεχόμενον νά δεχθῇς τήν διδασκαλίαν τῶν Γραφῶν, τῶν Συνόδων καί τῶν Πατέρων, τοὐτέστιν νά γίνῃς Ὀρθόδοξος, καί μετά κουνᾶς καί σ' ἐμᾶς τούς ταλαιπώρους τό δάκτυλον γιά ἔλλειψιν ταπεινώσεως, ὅπου ὁμολογῶ ὅτι εἶναι τό μόνον σωστόν πού ἔγραψες.
-------------------------
@ 18 Σεπτεμβρίου 2021 - 1:36 μ.μ.
Τελικῶς, δέν ἔχεις καταλάβει κἄν ποιό εἶναι τό θέμα τοῦ «διαλόγου»! Εἰς τήν σημερινήν ἀπάντησίν μου πρός τόν κ. Τόμπρον (βλ. προηγουμένην ἀνάρτησιν, ὅπου ἐσχολίασες κι ἐσύ), ἐξήγησα ἐν ὀλίγοις τούς λόγους γιά τούς ὁποίους ἡ εἰσαγωγή τοῦ «Καλανταρίου τῶν Λατίνων» εἰς τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν ἀνεμένετο νά προκαλέσῃ σχίσμα, διό καί ἐπί 3,5 αἰῶνες οἱ Ὀρθόδοξοι τήν ἀπέρριπταν. Εἶδες πουθενά σ' αὐτούς τούς λόγους νά ὑπάρχῃ κάποιος ἔρωτας γιά τό Ἰουλιανόν ἡμερολόγιον; Ἄν «εἶδες», τότε θά ἦταν ὅπως καί στήν περίπτωσιν τοῦ 15ου Κανόνος τῆς ΑΒ, ὅπου «εἶδες» νά «δέχεται» καί τούς μή ἀποτειχισμένους ἀπό τήν αἵρεσιν. Ἀλλά, γιά κάποιον πού γνωρίζει στοιχειωδῶς ἀνάγνωσιν, δέν μπορεῖ νά ἰδῇ κανένα ἔρωτα τῶν Ὀρθοδόξων γιά κανένα ἡμερολόγιον! Ἑπομένως, ποίαν θέσιν ἔχει τό τρικαμηνικόν ψευδο-επιχείρημα περί Μακεδονικοῦ ἡμερολογίου; Οὐδεμίαν! Ἁπλῶς, ἐλλείψει ἐπιχειρημάτων καί λόγῳ ὑπερτροφικοῦ ἐγωϊσμοῦ, πού δέν σᾶς ἀφήνει νά ἰδῇτε τήν πλάνην σας, σκιαμαχεῖτε καί ἀερολογεῖτε. Τέλος, τέλος!
Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ, ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΚΑΙ ΘΥΣΙΑ -- Πρωτ. Γεώργιος Δ. Μεταλληνός
Την Α’ Κυριακή των Νηστειών η Εκκλησία μας πανηγυρίζει τον θρίαμβό της. Η Ορθοδοξία γιορτάζει τη Νίκη της. Ζώντες και Τεθνεώτες, θριαμβεύουσα και Στρατευομένη Εκκλησία, όλο το Σώμα του Χριστού, πνευματικά εορτάζει. Η Νίκη αυτή περιγράφεται στο «Συνοδικό της Ορθοδοξίας», που διαβάζεται κατά την Λιτανεία των Αγίων Εικόνων. Εκεί φαίνεται, ποια είναι η Ορθοδοξία. Δεν πρόκειται για μια Ιδεολογία, για κάποιο «Κοινωνικό Σύστημα» ή Φιλοσοφία, για κάποια εγκόσμια Πολιτική, που επεκράτησε και θριαμβολογεί για τη συντριβή των αντιπάλων της. Όχι! Η Ορθοδοξία είναι ο νέος τρόπος ζωής και υπάρξεως, η ΧΡΙΣΤΟΖΩΗ, που εισήχθη στην ιστορία με τη Σάρκωση του Αιώνιου Λόγου του Θεού.
Τη ΙΗ΄ (18η) Σεπτεμβρίου, μνήμη του Οσίου πατρός ημών ΕΥΜΕΝΙΟΥ Επισκόπου Γορτύνης του θαυματουργού.
Ευμένιος ο αοίδιμος πατήρ ημών εκ νεαράς ηλικίας υπέβαλεν εαυτόν εις πολλάς σκληραγωγίας και ασκήσεις και πολλήν επιμέλειαν μεταχειρισθείς, απέκτησεν ακραν ταπείνωσιν· δια τούτο και ηξιώθη να γίνη Επίσκοπος της κατά την νήσον Κρήτην Γορτύνης και εν ταυτώ ηξιώθη να λάβη θεόθεν και την των θαυμάτων χάριν και δύναμιν. Όθεν μίαν φοράν με ανημμένας λαμπάδας κατέκαυσεν ένα δράκοντα, όστις ώρμησε κατ’ αυτού· πορευθείς δε εις την Ρώμην, κατεφώτισεν αυτήν με τας θείας διδασκαλίας του ως λαμπρός φανός και με σημεία και θαύματα τους εκεί πιστούς εστερέωσεν. Από την Ρώμην δε αναχωρήσας μετέβη εις Θηβαϊδα, και χωρίς να θέλη παρευθύς διέλυσε την ξηρασίαν, ήτις επεκράτει εις εκείνα τα μέρη, δια της προσευχής του· εκεί λοιπόν ευρισκόμενος, παρέδωκε την ψυχήν του εις χείρας Θεού. Οι δε εν τη Θηβαϊδι κατοικούντες απέστειλαν το άγιον αυτού λείψανον εις την ιδικήν του πατρίδα και την ποίμνην αυτού, ήτοι εις την Γορτύνην, το οποίον και ενεταφιάσθη εις ένα τόπον ονομαζόμενον Ράξος, ένθα ευρίσκεται έως του νυν και το σεπτόν λείψανον του θείου Κυρίλλου.
Καθυστερημένη απάντηση πρός ευαίσθητον Θεματοφύλακα -- του ιατρού κ. Κυπριανού Χριστοδουλίδη
https://kyprianoscy.blogspot.com/2021/09/blog-post_17.html
Εισαγωγικό σημείωμα (Κυπριανός Χριστοδουλίδης 17/9/2021)
Οφειλομένη, άν καί καθυστερημένη, απάντηση. Στήν περί συκοφαντίας καταγγελία,
που μου καταλογίζει ο π. Βολουδάκης, δέν απαντώ μέ αδιαφορία. Καί συμπληρώνω,
δέν είμαι υπεύθυνος τού πώς απομαγνητοφωνεί ο κάθε δημοσιογράφος αυτά που
προφορικά (τηλεφωνικά) λέγω. Βλέπε λεπτομέρειες https://kyprianoscy.blogspot.com/2021/09/blog-post_15.html
ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ (Φεβρουάριος 2013)
Ο ιατρός κ. Κυπριανός Χριστοδουλίδης αποκαθιστά την συκοφαντία