Έχεις αληθώς, ω μακαρία δυάς Ιωακείμ και Άννα, και κατ’ εξαίρετον τρόπον και με προνόμιον δικαιότατον, της αθανασίας το πολυέραστον και τιμαλφέστατον θησαύρισμα· έχεις, λέγω, τοιαύτης αθανασίας προνόμιον, και ως κλήρον αναφαίρετον και δικαιότατον απέλαβες εκείνο όπου επεθύμησαν πολλοί, και βασιλείς και σοφοί· αλλά καθώς και ο τρόπος με τον οποίον εζήτησαν τοιαύτης αθανασίας όνομα ήτο καταγέλαστος, τοιουτοτρόπως και αυτοί έμειναν εις όλον το ύστερον παίγνιον εις τους μεταγενεστέρους και γέλως. Και τι άλλο άξιον γέλωτος ωσάν να επιθυμήση τις τοιούτον υπερφυσικόν πράγμα και θείον, το της αθανασίας, με την γλώσσαν ενός πτηνού πολλά αδυνάτου; Καθώς ακούομεν πως έκαμε κάποιος βασιλεύς της Αιγύπτου, όστις δια να κηρυχθή αθάνατος θεός, δεν εύρεν άλλο μέσον, παρά να συνειθίση το όρνεον πρότερον εις το παλάτι τοιαύτην φωνήν, και ύστερον να το πέμψη κήρυκα της ιδικής του αθανασίας· ασθενέστατον το θεμέλιον, και ανεμώλιος η οικοδομή. Έπεσεν εις αυτόν τον έρωτα και ο Καίσαρ, και δια τούτο εσυνείθισε τον ψιττακόν να λέγη· «χαίρε, κλεινέ Καίσαρ», και μαζί με αυτόν και άλλοι πολλοί βασιλείς των Ρωμαίων, αλλά όλους έδειξε το τέλος μικρούς και ανοήτους. Εχώρησεν εις την καρδίαν αυτό το αχώρητον τη κτιστή φύσει της θεότητος όνομα ακόμη και εις τους δοκούντας σοφούς του αιώνος τούτου.
Νομικά θα κινηθεί μεγάλη μερίδα ανεμβολίαστων υγειονομικών της Άρτας με αφορμή τον υποχρεωτικό εμβολιασμό!
Ο παιδίατρος του Γ.Ν. Άρτας, Γιάννης Πασιάς, μαζί με άλλους εργαζόμενους του Γ.Ν. Άρτας ξεκίνησαν μια πρωτοβουλία συγκέντρωσης υπογραφών για να κινηθούν νομικά, μετά τις πρόσφατες εξαγγελίες της κυβέρνησης για τον υποχρεωτικό εμβολιασμό όλων των υγειονομικών. Ο κ. Πασιάς μίλησε στο arta2day.gr για την πρωτοβουλία αυτή, κεντρικό σύνθημα της οποίας αποτελεί η φράση “οι υγειονομικοί που δεν επιθυμούν να εμβολιαστούν δεν είναι ούτε αρνητές ούτε ψεκασμένοι, αλλά ελεύθεροι Έλληνες κι όχι υποταγμένοι!”
Ο κ. Πασιάς μίλησε “έξω από τα δόντια” για τις αποφάσεις της κυβέρνησης, οι οποίες είναι κατευθυνόμενες κατά τη γνώμη του από άλλες παγκόσμιες δυνάμεις, πίσω από τις οποίες κρύβονται κίνητρα και στόχοι που δεν χωράει ο ανθρώπινος νους. Ο ίδιος ως γιατρός κρούει τον κώδωνα του κινδύνου για τα εμβόλια, επισημαίνοντας ότι το εμβόλιο κατά του κορονοϊού δεν είναι καν εμβόλιο!
Τη ΚΕ΄ (25η) Ιουλίου, η Κοίμησις της Αγίας ΆΝΝΗΣ, μητρός της Υπεραγίας Δεσποίνης ημών Θεοτόκου.
Άννα, η κατά σάρκα γενομένη προμήτωρ του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, κατήγετο εκ της φυλής του Δαβίδ, θυγάτηρ Ματθάν του ιερέως και Μαρίας της γυναικός αυτού. Ο Ματθάν ιεράτευε κατά τους χρόνους Κλεοπάτρας και Σαπώρου βασιλέως Περσών, προ του Ηρώδου του υιού Αντιπάτρου, έχων τρεις θυγατέρας, Μαρίαν, Σοβήν και Άνναν, εκ των οποίων η μεν Μαρία υπανδρεύθη εις την Βηθλεέμ και εγέννησε Σαλώμην την μαίαν, η δε Σοβή υπανδρεύθη και αυτή εις την Βηθλεέμ και εγέννησε την Ελισάβετ, η δε Άννα υπανδρεύθη εις την Γαλιλαίαν και εγέννησε Μαρίαν την Θεοτόκον· ώστε η Σαλώμη, η Ελισάβετ και η Θεοτόκος Μαρία είναι θυγατέρες μεν τριών αδελφών, πρώται δε εξαδέλφαι μεταξύ των. Η Αγία Άννα λοιπόν, αφού εγέννησε την Θεοτόκον Μαρίαν, ήτις υπήρξεν η σωτηρία όλου του κόσμου, και αφού απεγαλάκτισεν αυτήν, την αφιέρωσεν εις τον Ναόν του Θεού, ως καθαρόν και άμωμον δώρον, διανύσασα δε την ζωήν της με νηστείας, προσευχάς και ελεημοσύνας προς τους πτωχούς, εν ειρήνη προς Κύριον εξεδήμησε. Τελείται δε η αυτής σύναξις και εορτή εις τόπον καλούμενον Δεύτερον.
Γιά τό ψέμμα τῶν ψευδεπισκόπων ὅτι τά ἐμβρυακά κύτταρα πού χρησιμοποιοῦνται στήν παραγωγήν τῶν «ἐμβολίων» προέρχονται δῆθεν ἀπό «θεραπευτικές ἐκτρώσεις», βλ. λεπτόν 28:30 τοῦ βίντεο καί πέρα
Εἶναι φοβερόν! Ἡ αἵρεσις τοῦ Σεργιανισμοῦ τούς ὡδήγησε νά γίνουν, ἐκτός ἀπό αἱρετικοί καί σχισματικοί, τώρα καί κοινοί ψεῦται!!!
π. Θεοδώρητος Μαύρος: Οποία διαστροφή της ορθοδόξου διδασκαλίας!
''Λέγουν χαρακτηριστικώς, ότι ένεργούν έτσι, διότι έπθυμοΰν να εύρισκωνται εντός ‘Εκκλησίας, αφού, όπως ισχυρίζονται, μόλις διακόψουν κοινωνίαν με τους αιρετικούς προϊσταμένους των ή τους κοινωνούντας με αυτούς, θα ευρεθούν αμέσως εκτός Εκκλησίας. Οποία διαστροφή της ορθοδόξου διδασκαλίας! Ενώ οι Iεροί Κανόνες και ο σύνολος χορός των ομολογητών Πατέρων χαρακτηρίζουν, ως σωτηριώδη αντίδρασιν και προστασίαν της Εκκλησίας την διακοπήν κοινωνίας με τους αιρετικά κηρύσσοντας, αυτοί ισχυρίζονται τα ακριβώς αντίθετα! Έτσι όχι μόνον συμμαχούν προς την αίρεσιν και την ενισχύουν διατηρούντες το ποίμνιόν τους ανύποπτο στο πλευρό των κακοδόξων, αλλά και υβρίζουν όλους τους ομολογητάς πατέρας του παρελθόντος, χαρακτηρίζοντας αυτούς, ως εκτός Εκκλησίας αγωνισθέντας, αφού, ως γνωστόν, έπραξαν τα ακριβώς αντίθετα, από ό,τι πράττουν αυτοί σήμερα.''
Τὸ Ἅγιον Ὄρος δὲν ἐμβολιάζεται
Τὸ ποσοστὸν ἐμβολιασμοῦ εἶναι χαμηλὸν κάτι ποὺ δὲν πρέπει νὰ ἐκπλήσση κανένα, καθὼς καὶ ἐκτὸς Ἄθω σχεδὸν τὸ ἥμισυ τῶν Ἑλλήνων δὲν ἔχει ἐμβολιασθῆ. Καλὸν εἶναι ὅλοι νὰ τηροῦν κανόνας ὑγιεινῆς καὶ νὰ προσέχουν κατὰ τὸ μέτρον τοῦ δυνατοῦ. Ἐκεῖνον ποὺ ἐπίσης δὲν ἐκπλήσσει εἶναι ὅτι θιασῶται τοῦ ἐμβολιασμοῦ εἶναι οἱ ἴδιοι ποὺ ἐστήριξαν τὸ «Κολυμβάριον», τοὺς ἀχειροτονήτους τῆς Οὐκρανίας κ.λπ. Ὡς ἀναφέρει ἄρθρον τῆς ἐφημερίδος «Τὸ Βῆμα» τῆς 18ης Ἰουλίου 2021:
Αν δώσουμε δυναμικά τη μάχη! -- του Στέλιου Παπαθεμελή*
Για καιρό η εθνική μας ρητορική συνοψίζονταν στο δόγμα «δεν διεκδικούμε τίποτε». Καθ΄ οδόν όταν πολλαπλασιάστηκαν και αγρίεψαν αυτοί που διεκδικούσαν, τότε αναγκαστήκαμε να αναπροσαρμόσουμε το δόγμα προσθέτοντας στο «δεν διεκδικούμε τίποτε» και το «δεν παραχωρούμε τίποτε».
Ο ακατανόμαστος εξ ανατολών γείτων έχει λύσει προ πολλού τα
βρώμικα χέρια του. Δεν τα έχει πλύνει, μην φαντάζεσθε!, τα συντηρεί εξεπίτηδες
βρώμικα, για να μην ξοδεύει και σαπούνι…
Τουρκία- Αζερμπαϊτζάν- Πακιστάν, «στρατηγικό τρίγωνο». Όπως σχολιάζει ο τούρκος
αναλυτής Νεντρέπ Ερσανέλ:
«Ο πόλεμος στην Αρμενία, η σημασία της Μαύρης Θάλασσας, η κρίση
στο Αφγανιστάν, ο ανταγωνισμός ΗΠΑ - Κίνας μετατρέπουν κάθε ίντσα αυτού του
τριγώνου σε στρατηγικό χρυσό».
Εντάσσεται εδώ και η εκτίμηση από τις υπερφίαλες φιλοδοξίες της
Άγκυρας; Ο χρόνος θα δείξει!..
Θρασύτατος πάντως ο εξ ανατολών:
-------------------------------
Ἀγαπητέ μου Κε Πρόεδρε, κατά τήν περίοδον τῆς «μεταπολιτεύσεως», ἡ Ἑλλάς πάντοτε ἐκλέγει «πρωθυπουργούς» πού δίδουν καθημερινῶς τήν μάχην ἐναντίον τῆς ... Ἑλλάδος! Ὅλοι τους ὑπῆρξαν ἐκλεκτοί ... Σατανισταί, διό καί ἡ Ἑλλάς ἔφθασεν εἰς τό «μεγαλεῖον» της πού ὅλοι βλέπομεν σήμερον. Τόν ἀπηνῆ αὐτόν πόλεμον ἐναντίον τῆς Ἑλλάδος σιγοντάρουν οἱ «ἐπίσκοτοι» (σκοπίμως ἐτέθη «τ» ἀντί «π» εἰς τήν τελευταίαν συλλαβήν, ὄχι ἀπό λάθος) μέ τόν ἰδικόν των τρόπον, ἤτοι μέ τόν ἀπηνῆ πόλεμον πού διεξάγουν ἐναντίον τῆς ... Ὀρθοδοξίας!
Οι οικουμενισταί είναι ψευδοχριστιανοί, «πλανώντες και πλανώμενοι»
Ο δαίμων της υπερηφανείας έχη φθείρει τα νοήματα των «ορθοδόξων» Οικουμενιστών, και ούτε γνωρίζουν τι λέγουν ή «περί τίνων διαβεβαιούνται», τούτο δεν σημαίνει ότι η Αγία Εκκλησία μας οφείλει να παρακολουθήση την έξαλλον και πεπλανημένην πορείαν των. Aλλοίμονον, αν η δογματική, ηθική και πνευματική διδασκαλία της Εκκλησίας δεν έχει αιώνιον κύρος. Τότε δεν θα είχομεν Εκκλησίαν με τον αιώνιον Χριστόν ως Κεφαλήν, αλλά ομάδας παρανοϊκάς. Οι οικουμενισταί που νομίζουν ότι οι καιροί μας επιβάλλουν αλλαγήν εις την δογματικήν, ηθικήν και πνευματικήν διδασκαλίαν των αγίων Πατέρων, είναι ψευδοχριστιανοί, «πλανώντες και πλανώμενοι», αξιολύπητα όντα, δουλεύοντα εις τον δαίμονα της οιήσεως. Εστερημένοι της αισθήσεως, της «νικησάσης τον κόσμον πίστεως», έχουν θορυβηθή από τα εκπληκτικά έργα των υιών των ανθρώπων και αρχίζουν να εντρέπωνται δια τα «παλαιά», που διδάσκουν οι Πατέρες. Εντεύθεν, εμφανίζονται ελευθερίως σκεπτόμενοι και ζώντες και προσαρμοζόμενοι εις τας αμαρτωλάς ιδιοτροπίας του κόσμου, που ζητεί «αγάπην» και «ένωσιν» των ανθρώπων και κάμνει το ευαγγέλιον του αιωνίου Θεού υπόθεσιν λογοτεχνίας και προσωπικών μωριών.
Christina the Great Martyr of Tyre
Saint Christina was from Tyre in Syria, the daughter of a pagan named Urban. Enlightened in her heart to believe in Christ, she broke her father's idols, made of gold and silver, and distributed the pieces to the poor. When her father learned this, he punished her ruthlessly, then cast her into prison. The rulers subjected her to imprisonments, hunger, torments, the cutting off of her breasts and tongue, and finally impalement, in the year 200, during the reign of the Emperor Septimius Severus.
Το Νηπτικό Έλεος του Καλού Σαμαρείτη -- Του αειμνήστου Ιωάννου Κορναράκη, Ομ. Καθηγητού Παν. Αθηνών
Ας αρχίσουμε από την γνωστή σε όλους παραβολή του καλού Σαμαρείτου (Λουκ. 10, 33-37).
Σε κάποιο σημείο
του δρόμου από Ιερουσαλήμ εις Ιεριχώ, κάποιος άνθρωπος έγινε στόχος
σκληρόκαρδων ληστών, οι οποίοι αφού τον λήστευσαν, τον άφησαν ημιθανή
τυγχάνοντα, μισοπεθαμένο! Καταπληγωμένο και εμφανώς θανάσιμα κακοποιημένο.
Ο πρώτος περαστικός
που έτυχε να ιδεί το τραγικό για τον συνάνθρωπό του αυτό γεγονός, ήταν ένας
ιερέας. Τον είδε, ποιος ξέρει τι σκέφθηκε και συναισθάνθηκε. Πάντως τον είδε
και αντιπαρήλθεν! Έφυγε. Τακτοποιημένος ίσως με τον εαυτό του, αφού η συνείδησή
του δεν λειτούργησε ιερατικά, για να αντιμετωπίσει φιλάνθρωπα τον τραγικό αυτόν
άνθρωπο!
Το ίδιο έκανε κι ένας ακόμα άνθρωπος, λευΐτης, υπηρέτης και λειτουργός του ναού του Θεού. Ελθών και ιδών αντιπαρήλθεν. Δηλαδή ο δεύτερος αυτός περαστικός άνθρωπος, μπροστά από τον μισοπεθαμένο συνάνθρωπό του, δεν πέρασε βιαστικός όπως ο ιερέας, αλλά πλησίασε, είδε την τραγική του κατάσταση και συνέχισε ήσυχος και αδιάφορος τον δρόμο του προς τον προορισμό του.
ΑΠΛΗ ΚΙ ΑΛΗΘΙΝΗ ΖΩΗ -- Η αγνότητα της ψυχής -- Του Φώτη Κόντογλου
Μιά φορά είχα ένα μικρό σπιτάκι σέ μιά ερημική μεριά κοντά στή θάλασσα. Βουναλάκια μικρά τό τριγυρίζανε, βουναλάκια ήμερα καί χαρούμενα, στολισμένα μέ λίγα δεντράκια, σκοίνους, θυμάρια, πρινάρια, ρήγανη, πού μοσχοβολούσανε. Κατά τόν βορηά ήτανε μιά ρεματιά μέ λίγα πλατάνια καί μέ λυγαριές, καί στό βάθος της καταστάλιζε τό καλοκαίρι λιγοστό καθαρό αεράκι. Τήν άνοιξη τό χώμα στολιζότανε μέ αγριολούλουδα χρωματιστά, πού μέ κάνανε νά χαίρουμαι καί νά δοξάζω τόν Θεό. Τί αγνότητα πού είχε η ψυχή μου!
Είχα διαλέξει αυτό τό μέρος νά μήν έχη κανέναν δρόμο, γιά νά μήν έρχεται άνθρωπος κατά κεί. Ήμουνα καταμόναχος, ήσυχος, ξεκουρασμένος. Αποτραβιόμουνα εκεί πέρα κ’ έβγαζα από πάνω μου τίς έγνοιες καί τίς σκοτούρες, σάν τό φίδι πού βγάζει τό πετσί του. Ξανάβρισκα τή λευτεριά μου.
Τη ΚΔ΄ (24η) Ιουλίου, μνήμη της Αγίας Μεγαλομάρτυρος ΧΡΙΣΤΙΝΗΣ.
Χριστίνα η χριστώνυμος, πάνσεμνος και καλλιπάρθενος δούλη του Χριστού, έζη κατά τους χρόνους του βασιλέως Σεβήρου εν έτει σ΄ (200) γρννηθείσα εις την Τύρον, πόλιν της Συρίας, από γονείς εις μεν το γένος πλουσίους, εις δε την ψυχήν πένητας, επειδή ήσαν δαιμόνων θεραπευταί και ομότροποι. Ο πατήρ αυτής ήτο στρατηγός, βλέπων δε το αμήχανον κάλλος της κόρης, έκτισε πύργον υψηλόν και πλούσιον, έκλεισε δε εις αυτόν την Χριστίναν με υπηρετρίας πολλάς, δια να την υπηρετούν, της έδωκε δε και είδωλα δια να προσεύχεται εις αυτά, και όσα άλλα πράγματα εχρειάζετο της αφήκε, δια να μη εξέρχεται ποσώς, να την βλέπουν οι άνθρωποι. Και ταύτα μεν ετέλεσεν ο Ουρβανός, ήτοι ο κατά σάρκα πατήρ της Χριστίνης, ο ανόητος. Ο δε Χριστός, ως αγαθός Θεός και σοφώτατος, την εσόφισεν αοράτως, και την ψυχήν αυτής αφανώς εφώτισε με την χάριν του Παναγίου Πνεύματος και προς θεογνωσίαν ωδήγησεν. Ότι ως γνωστική όπου ήτο εκ φύσεως, βλέπουσα τα κάλλη του ουρανού και της γης και της θαλάσσης την ωραιότητα και τα λοιπά του παντοδυνάμου Θεού σοφώτατα και θαυμάσια ποιήματα, διελογίζετο τις να τα έκαμε, επόθει δε να μάθη τον ποιητήν και κυβερνήτην της κτίσεως.
Ἀπάντηση στήν δήλωση τοῦ Πατριάρχου Ἀλεξανδρείας Θεοδώρου Β´
Μεταφέρουμε ἀπό τήν ἐφημερίδα Ὀρθόδο
ξος Τύπος (31.1.2020, σ. 1):Λυπᾶμαι γιά τά ὅσα λέχθηκαν (καί βιντεοσκοπήθηκαν) ἀπό τό στόμα ἑνός Ἀρχιερέως τήν ὥραν, μάλιστα, τῆς Θείας Λειτουργίας, ὅτι δηλαδή: στά «ἱερά τζαμιά λατρεύεται ὁ θεός» καί ὅτι «ἀναπέμπονται ἀπ᾽ αὐτά ἅγιες προσευχές». Αὐτή ἡ δήλωση ἀποτελεῖ προσβολή στή μνήμη ὅλων ἐκείνων πού σφαγιάστηκαν ἀνελέητα ἀπό τό Ἰσλάμ χάριν τῆς πίστεως καί τῆς ἀγάπης τους πρός τόν Χριστό. Ὁ Θεός τῶν Ὀρθοδόξων εἶναι ὁ Ἕνας καί Μοναδικός Ἀληθινός Θεός. Δέν ὑπάρχουν ἄλλοι θεοί. Οἱ θεοί τῶν ἐθνῶν εἶναι κατασκευάσματα τοῦ ἀνθρώπου, τῆς φιλοσοφικῆς σκέψεως, τῶν κοσμικῶν ὀργανισμῶν καί σωματείων, καί ἑπομένως ψευδεῖς θεοί καί κατά συνέπεια ἀποτελοῦν σύγχρονα εἴδωλα. Ἐμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί ὁμολογοῦμε Ἕνα Θεόν, Πατέρα, Υἱόν καί Ἅγιον Πνεῦμα. Τήν Ἁγία Τριάδα ὁμολογοῦμεν καί κηρύττομεν ὡς τὸν Μόνον Ἀληθινόν Θεόν. Σεβόμαστε τήν θρησκευτική ἐλευθερία, ἀλλά δέν ἰσοπεδώνουμε τά πάντα. Ἐξ ἄλλου, δέν πρέπει νά λησμονοῦμε ὅτι οἱ Ἅγιοι Πατέρες μᾶς διδάσκουν ὅτι «ἐκτός τῆς Ἐκκλησίας δέν ὑπάρχει σωτηρία». Πῶς εἶναι δυνατόν αὐτοί, πού κατέσφαξαν τόσους Χριστιανούς, νά προσφέρουν λατρεία θεάρεστον πρός τόν Θεόν; Προτρέπομεν λοιπόν μετάνοια καί ἀνάκληση τῶν ἀνωτέρω δηλώσεων.
Ὁ
Μητροπολίτης Ἀντινόης Παντελεήμων [τοῦ Πατριαρχείου Ἀλεξανδρείας].
Κάλυμνος
25.01.2020
Συνέχεια σέ ένα θέμα -- Toυ ιατρού κ. Κυπριανού Χριστοδουλίδη
Σέ Νεορθόδοξο Αντιαιρετικό Ιστολόγιο στάλθηκε πρός
Δημοσίευση ένα άρθρο μέ Σχόλιο τού γράφοντος. Θά τό δείτε στόν σύνδεσμο τής
φωτογραφίας αλλά κάι πιό κάτω.
Δέν δημοσιεύθηκε καί οι λόγοι αναφέρονται στήν
επισυναπτόμενη φωτό.
Που είναι ο εντός και εκτός Ελλάδος Μοναχισμός ;;;
Ο μοναχός δεν πρέπει να επιτρέπει την παραμικρή καινοτομία σε θέματα πίστεως, κατά τον Άγιο Πατέρα και μεγάλο μοναστικό ηγέτη, οργανωτή του μοναχικού βίου Θεόδωρο Στουδίτη. Δεν φοβήθηκε τις απειλές και τους διωγμούς των εικονομάχων αυτοκρατόρων και πατριαρχών αλλά μέσα στην Κωνσταντινούπολη, στον περίβολο, της Μεγάλης Ιεράς Μονής Στουδίου, οργάνωσε λιτανεία με λαμπαδηφορία χιλίων μοναχών, που κρατούσαν τις απαγορευμένες άγιες εικόνες στα χέρια τους. Δέκα χιλιάδες μοναχούς της Παλαιστίνης συγκέντρωσαν παλαιότερα στα Ιεροσόλυμα οι Άγιοι Σάββας Ηγιασμένος και Θεοδόσιος Κοινοβιάρχης, και άλλοι μέγιστοι μοναχικοί ηγέτες, και έσωσαν την Ορθοδοξία από την αίρεση του Μονοφυσιτισμού. Ποιος θα σώσει τώρα την Εκκλησία από την παναίρεση του Οικουμενισμού και την δολιότητα του Παπισμού;
Η ΞΕΝΟΜΑΝΙΑ ΜΑΣ -- Του Φώτη Κόντογλου
Και οι διπλές λειτουργίες
Από τα άρθρα που έγραψα τελευταία για την παράδοση και για την εκκλησιαστική μουσική, έγινε κάποια αναταραχή στα πνεύματα, όπως κάθε φορά που γράφουνται κάποια παρόμοια πράγματα. Άλλοι δυσαρεστηθήκανε κι άλλοι ευχαριστηθήκανε. Δυσαρεστηθήκανε όσοι θέλουνε τους νεωτερισμούς, κινημένοι από την μανία να φαίνονται προοδευτικοί και μοντέρνοι. Αυτοί θυμώνουνε σαν ακούνε τέτοια πράγματα που γράφω. «Τί θα πει παράδοση και βυζαντινή μουσική, στην εποχή που βρισκόμαστε; Σκουριασμένες ιδέες! Καθυστερημένα μυαλά!». Κάποιοι μάλιστα με βρίζουνε. Εγώ το έχω πάρει απόφαση. Βέβαια στεναχωριέμαι, που βλέπω ομοεθνείς μας να μην χωνεύουνε τα ελληνικά πράγματα, επειδή η ματαιοδοξία τους είναι πιο δυνατή από την αγάπη που έχουνε για τον τόπο τους, αλλά τί να απαντήσω στις βρισιές τους; «Αφες αυτοίς, Πάτερ, ότι εμίσησάν με δωρεάν». Η ξενομανία είναι θαρρώ κι αυτή μια αρρώστεια. Αυτοί οι δυστυχισμένοι είναι σαν τα μικρά παιδιά, που τους αρέσει το ξένο ψωμί και το ξένο φαγητό, κι ας είναι το δικό τους καλύτερο. Δεν πας να τους λες πως ξεγελούν τον εαυτό τους και πως θρέφουνται με ψευτιές! Τους φαίνεται πως με τα λόγια σου τους προσβάλλεις, πως τους βγάζεις τα παράσημα του μοντερνισμού, πως τους κατεβάζεις από κει που τους ανέβασε η περηφάνεια τους κ’ η περιφρόνηση για την δική μας παράδοση.
Phocas the Holy Martyr, Bishop of Sinope
This saint was known for the many miracles he worked and for his apostolic zeal in shepherding the flock of Sinope. He contested for the Faith during the reign of the Emperor Trajan, in the year 102, when he was burned to death in a bath-house. A homily in his honour was composed by Saint John Chrysostom. The translation of his holy relics is celebrated on July 23.
Φρικτωρία πύρινης ανάνηψις -- Χαράλαμπος B. Κατσιβαρδάς Δικηγόρος Παρ’ Αρείω Πάγω
Η παρεμβολή της Ορθοδόξου παραδόσεως εις την ζωή μας, πέραν του πνευματικού υποβάθρου, η οποία επιδρά καταλυτικά εις τον βίο μας καθότι μας πηδαλιουχεί προς την ορθή κατεύθυνση, εκπαιδεύοντας μας άνευ αιδούς και λύπης, να νοηματοδοτούμε, εκόντες ή άκοντες εσχατολογικά την θνησιγενής μας φύση, μιμούμενοι τον Πατέρα μας τον Τριαδικό Θεό, ως κατ’ εικόνα που είμεθα, ενόψει και της δυνητική μας μετεξέλιξη σε καθ’ ομοίωση και ιδίως προς τον Θεάνθρωπο του Υιού του Θεού, ο οποίος Θυσιάσθηκε δια την ημετέρα Σωτηρία, κατήλθε εις την γη και ενδύθηκε το χοϊκό φρόνημα Εκουσίως, προς σκοπό την άρση των αμαρτιών μας, Σταυρώθηκε και Αναστήθηκε την Τρίτη ημέρα κατά τας Γραφάς, καταλύοντας εκκωφαντικά τον Θάνατο με Θάνατο παρά ταύτα, όμως η συμβολή και η επισκόπηση της Ορθοδοξίας και εις την ιστορική και πολιτικής της διάσταση, κατά την εποχή της Αυτοκρατορίας καθίσταται ιδιαίτατα σημαντική.
Η ΔΥΝΑΜΙΣ ΚΑΙ Η ΑΔΥΝΑΜΙΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ -- Αθωνικά άνθη
«Καλόν το άλας· εάν δε και το άλας μωρανθή, εν τίνι αρτυθήσεται;…» Ο Κύριος.
Αναμφιβόλως διερχόμεθα μίαν από τας κρισιμωτέρας, ίσως, περιόδους της θρησκευτικής Εκκλησιαστικής και Εθνικής ζωής της Ελληνικής ημών Πατρίδος. Σπανίως η Εκκλησία της Ελλάδος εκλήθη ν’ αντιμετωπίση τοιαύτα και τοσαύτα προβλήματα, οία ανέκυψαν επί των ημερών μας, και γεννηθήσονται εν τη προοπτική του χρόνου, κατά τας αποκαλυπτικάς, ας διερχόμεθα, φάσεις της παγκοσμίου και ειδικώς της Ελληνικής Ιστορίας. Εις ανάγκας, ου τας τυχούσας, περιεπλάκημεν ως Έθνος και Εκκλησία. Έσωθεν ταραχαί, έριδες, αιρέσεις, μάχαι. Έξωθεν κίνδυνοι, απειλαί, ταπεινώσεις. Πανταχόθεν ακαταστασίαι και «συνοχή εθνών εν απορία», εκ του φόβου των επερχομένων δεινών. Ο ευσεβής λαός μας τιτρώσκεται την φιλοτιμίαν εκ των αλλεπαλλήλων εθνικών ταπεινώσεων και των προσγινομένων ύβρεων κατά της Ελληνικής Ορθοδόξου Εκκλησίας, η οποία πάσχει, το μεν δια την λύπην του λαού, το δε δια την επιπολάσασαν αμαρτίαν, εξ ης και αι συμφοραί. Ημείς εντεύθεν της δραστηριότητος της Εκκλησίας, ως έξω όντες του κόσμου, ταπεινοί Μοναχοί, αλλά καλοί δέκται της αγωνίας της στρατευομένης Εκκλησίας και του Έθνους, συμπάσχομεν και «εν στεναγμοίς αλαλήτοις» αναφέρομεν τας ικετηρίας ημών προς τον «δυνάμενον σώζειν» ημάς και τον κόσμον.
Τη ΚΓ΄ (23Η) Ιουλίου, μνήμη του Αγίου Προφήτου ΙΕΖΕΚΙΗΛ.
Ιεζεκιήλ ο Προφήτης ήτο υιός Βουζεί, εκ της γης του Αριρά της ιερατικής, προφητεύσας πλέον των είκοσι δύο (595 – 572) ετών. Αιχμαλωτισθέντων δε των Εβραίων υπό του Ναβουχοδονόσορος και οδηγηθέντων εις την Βαβυλώνα, ωδηγήθη και αυτός μετ’ αυτών. Κατά δε το πέμπτον έτος της αιχμαλωσίας ταύτης ήρχισε να προφητεύη. Αφού δε προεφήτευσε πολλάς προφητείας εις τον λαόν των Ιουδαίων, έδωκε και τούτο το παράδοξον σημείον, ότι προσέχοντες εις τον ποταμόν της Βαβυλώνος τον καλούμενον Χοβάρ, όταν μεν ίδωσιν αυτόν ξηραινόμενον να ελπίζωσιν ότι θα επέλθη κατά της Βαβυλώνος το δρέπανον της ερημώσεως, όταν δε τον ίδωσιν αυξάνοντα τότε να ελπίζωσιν ότι θα επανέλθωσιν εις την Ιερουσαλήμ. Συναθροισθέντων δε ποτε περί αυτόν πολλών Εβραίων, φοβηθέντων μη οι Βαβυλώνιοι εξαναστώσι κατ’ αυτών και τους φονεύσωσιν, ο Προφήτης εσταμάτησε την ροήν του ποταμού, διελθόντες δε οι Εβραίοι ελυτρώθησαν· οι δε Βαβυλώνιοι, τολμήσαντες να καταδιώξωσιν αυτούς, εις αυτόν κατεποντίσθησαν.
ΑΠΟ την «ΙΘ´ Ὁμιλία» τοῦ Μ. Μακαρίου:
«Ὅποιος θέλει νὰ προσέλθη στὸν Κύριον καὶ νὰ καταξιωθῆ νὰ λάβη τὴν αἰώνια ζωὴ καὶ νὰ γίνη κατοικητήριον τοῦ Χριστοῦ καὶ νὰ γεμίση τὸν ἑαυτόν του μὲ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα, ὥστε νὰ μπορέση μὲ καθαρὸν καὶ ἄμωμον τρόπον νὰ ἀποκτήση τοὺς καρποὺς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ νὰ τηρήση τὶς ἐντολὲς τοῦ Χριστοῦ, αὐτὸς ὀφείλει νὰ ἀρχίση ἀπὸ τὴν πίστη. Νὰ πιστεύη δηλαδὴ στὸν Κύριον μὲ ἀπόλυτη βεβαιότητα καὶ νὰ παραδίνη ὅλον τὸν ἑαυτόν του στὰ λόγια καὶ στὶς ἐντολές του καὶ νὰ ἀπομακρυνθῆ ἀπὸ ὅλα τὰ πράγματα τοῦ κόσμου, ποὺ τὸν δεσμεύουν, γιὰ νὰ μὴ ἀσχολῆται ὅλος ὁ νοῦς του σὲ κοσμικὰ πράγματα. Καὶ πρέπει νὰ προσκαρτερῆ πάντοτε στὴν προσευχὴ μὲ πίστη, προσευχὴ προσδοκίας στὸν Κύριον, καὶ περιμένοντας πάντοτε τὴν ἐπίσκεψη καὶ τὴν βοήθειά Tου, ἔχοντας συνεχῶς τὸν νοῦ του σὲ αὐτὴν τὴν προσδοκία».
-------------------------------
Μάλλιασε η γλώσσα των αγίων πατέρων της Εκκλησίας να τα λέει! Χιλιοειπωμένα λόγια και σήμερα από πολλούς! Αν όλοι μας αυτά τα λόγια τα αποτυπώναμε και ως πράξη θα είμασταν όλοι άγιοι! Όμως δε το κάνουμε όλοι, κι εμείς που το λέμε δε το κάνουμε! Ελάχιστοι, ελαχιστότατοι ενεργούν με λόγο και πράξη, κι αυτό θεωρώ το γνωρίζει ο Θεός πολύ καλά τί είμαστε κατά βάθος! Άρα μας ανέχεται, περιμένει, μακροθυμεί, μας δίνει χρόνο, σαν εκείνο το πατέρα που περίμενε στο κατώφλι το νεαρό γιό του που πήρε τη περιουσία που νόμιζε ότι του ανήκε ως γιός του πατέρα και τη κατασπατάλησε στις ασωτίες και ανοησίες. Έτσι κάνουμε όλοι μας, νεαροί ανώριμοι που πιστεύουν ότι πάντα διαρκεί η νεότητα και η σφρυγηλότητα, η ορμή και η ενέργεια. Ο χρόνος που δόθηκε προς πνευματική ενηλικίωση ολοένα λιγοστεύει, ή μάλλον επειδή είναι άδηλη η μέρα της απόδοσης του ταλάντου ενώπιον της δικαιοσύνης, μετά τη βραχεία διάβαση από τη κοιλάδα του κλαυθμού και της ερήμου, εμείς συμπεριφερόμαστε ως να μην υπάρχει τίποτε άλλο παρά γη και ανάλωση και μετά ανυπαρξία! Πόσο λάθος κάνουμε όλοι μας, την οικονομία Εκείνου τη νομίσαμε άσκοπη και ψευδή, δυστυχώς όπως είπε αναρίθμητοι θα είναι οι κλητοί να συμμετάσχουν στο τραπέζι της Βασιλείας όμως ελάχιστοι θα τα καταφέρουμε να μπούμε στη γη της Επαγγελίας.