«Οι φιλοσκοπιανοί δεν είναι ελεύθεροι να κάνουν ό,τι θέλουν στον τόπο μας κ. Σακελλαροπούλου»!

 Η Κατερίνα Σακελλαροπούλου θα βρεθεί στις Σέρρες στις 29 Ιουνίου, με αφορμή την επέτειο της απελευθέρωσης της πόλης μετά από περίπου 500 χρόνια σκλαβιάς στους Οθωμανούς. Ωστόσο, 12 σερραϊκοί Σύλλογοι αν και χαρακτηρίζουν «μεγάλη τιμή» την επίσκεψη Προέδρου της Δημοκρατίας, αναφέρουν συγκεκριμένα για την κ. Σακελλαροπούλου: «Θυμόμαστε αυτά που είπε και αυτά που δεν έκανε για να σώσει την Μακεδονία η κ. Σακελλαροπούλου».

Η οργή των σερραϊκών σωματείων απορρέει από το 2018 και τη λεγόμενη «δίκη της Μακεδονίας», όταν στην αίτηση ακύρωσης της συμφωνίας των Πρεσπών που εκδικάστηκε από το Συμβούλιο της Επικρατείας (με πρόεδρο τότε την κ. Σακελλαροπούλου) στις 7 Δεκεμβρίου 2018, η νυν ΠτΔ είπε «‘είναι ελεύθεροι να κάνουν ότι θέλουν…’ (εννοώντας τους αυτονομιστές) όταν η συνήγορός μας ανέφερε ότι οι φιλοσκοπιανοί σύλλογοι ξεφυτρώνουν σαν τα μανιτάρια στην Μακεδονία. Κι ενώ οι νομικοί μας είχαν παραδώσει περίπου 2.000 σελίδες υπομνήματα που έδιναν ατράνταχτα στοιχεία στους δικαστές για την εκδίκαση της υπόθεσης, η απόφαση βγήκε σε λιγότερο από 20 ώρες…».

Και συνεχίζει μάλιστα η ανακοίνωση των Σωματείων: «Σεβόμαστε κι αφουγκραζόμαστε εκείνους που αγωνίστηκαν για αυτόν τον τόπο και δεν λογάριασαν καριέρες, αξιώματα και καλοπέραση. Κι εκείνοι χαίρονται που έρχεται Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας, αλλά θλίβονται που αυτό το πρόσωπο δεν φάνηκε αντάξιο των προσδοκιών τους. Να γνωρίζει η κ.Σακελλαροπούλου ότι οι φιλοσκοπιανοί ΔΕΝ είναι ελεύθεροι να κάνουν ό,τι θέλουν στον τόπο μας…»

Αναλυτικά η ανακοίνωση:

Η «ΕΠΙΘΕΣΗ» ΤΟΥ ΙΣΛΑΜ ΓΙΑ ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ -- τοῦ κ. Ἰωάννου Δρούγκα, Ἀντιστρατήγου ἐ.ἀ.

Τό Ἰσλάμ δέν εἶναι θρησκεία εἰρήνης καί ἀγάπης. Ἡ ἵδρυσή του συνοδεύτηκε ἀπό ἐξοντωτικούς ἐπεκτατικούς πολέμους καί ἡ παρουσία του στόν κόσμο οἰκοδομήθηκε πάνω στά ἐρείπια τῶν κατακτήσεών του καί τό αἷμα τῶν ἀντιπάλων. Τό 600 μ.Χ. δέν ὑπῆρχαν πουθενά μουσουλμάνοι. Τό 632 μ.Χ. πεθαίνει, ὁ προφήτης γι᾽ αὐτούς, Μωάμεθ. Μέσα σέ λίγα χρόνια τό 641 μ.Χ., οἱ μουσουλμανικοί στρατοί ἔχουν κυριεύσει τή Συρία, τήν Παλαιστίνη, τήν Αἴγυπτο, τό Ἰράκ καί τούς Ἁγίους Τόπους. Τό 700 μ.Χ. ὁλόκληρη τήν Ἱσπανία, τό Πακιστάν καί τό μεγαλύτερο μέρος τῆς κεντρικῆς Ἀσίας. Ἡ Εὐρώπη ὁλόκληρη γλύτωσε τόν ἐξισλαμισμό λόγῳ ἱστορικῶν συγκυριῶν καί κάποιων σημαντικοῦ μεγέθους προσωπικοτήτων. Ἡ Γαλλία καί ὁλόκληρη ἡ Εὐρώπη σώθηκε ἀπό τήν ἰσλαμική κατάκτηση, ὅταν ὁ Κάρολος Μαρτέλ τούς ἀπέκρουσε στήν περίφημη μάχη τοῦ Πουατιέ τῆς Γαλλίας (732 μ.Χ.) (γνωστή καί ὡς μάχη τῆς Τούρ). Τό 1480 μ.Χ. οἱ ὀθωμανοί ἐπιτέθηκαν στό λιμάνι τοῦ Ὀντράντο τῆς Ἰταλίας. Ὁ πάπας Σίξτος ὁ 4ος κήρυξε ἀμέσως Σταυροφορία καί τό 1481 μ.Χ. οἱ ὀθωμανικές δυνάμεις γνώρισαν τήν ἧττα. Τό 1529 μ.Χ. εἰσέβαλαν στήν Αὐστρία καί πολιόρκησαν τή Βιέννη, ἡττήθηκαν ὅμως στή μάχη τῆς Παβίας τῆς Ἰταλίας. Τό 1565 μ.Χ. πολιόρκησαν τή Μάλτα. Οἱ ἱππότες τοῦ τάγματος τοῦ Νοσοκομείου τοῦ Ἁγ. Ἰωάννη κατόρθωσαν νά τούς ἀποκρούσουν. Οἱ βλέψεις τῶν μουσουλμάνων ὀθωμανῶν κατά τῆς Εὐρώπης ποτέ δέν κόπασαν, μέ κορύφωση τήν ἑπόμενη μεγάλη ἐπίθεση κατά τῆς Βιέννης τό 1683 μ.Χ. Οἱ ἑνωμένες χριστιανικές δυνάμεις τῶν Ἁψβούργων, τῆς Γερμανίας, τῆς Πολωνίας, Λιθουανίαςκαί ὑπό τήν ἡγεσία τοῦ Βασιλιᾶ Ἰωάννη τοῦ 3ου Σομπιέσκι, τούς ἐνίκησαν. Τό ὅραμα γιά τήν τελική ἐπέκταση τοῦ ἰσλάμ, σέ ὁλόκληρη τή Δύση καί σέ ὅλο τόν ὑπόλοιπο κόσμο, πού ἀποτελεῖ οὐσιαστικά τήν καρδιά τῆς μουσουλμανικῆς πίστης καί προπαγανδίζεται μέσα ἀπό τό κοράνι, ποτέ δέν ἔπαψε νά ποδηγετεῖ τίς σκέψεις καί τίς διαθέσεις των. Μέσα ἀπό τά γραπτά τῶν «Ἀδελφῶν Μουσουλμάνων» καί τίς διδασκαλίες ἄλλων γενικῆς ἀποδοχῆς θεωρητικῶν τοῦ ἰσλάμ, ἡ ἐμμονή τῆς κυριαρχίας τῆς ἰσλαμικῆς πίστης στόν κόσμο ὁλόκληρο, ποτέ δέν ἔχει ἐκλείψει. Πρόκειται γιά πραγματική κήρυξη τοῦ πολέμου τῶν πολιτισμῶν, ὅπως τόν ἔχει εὐαγγελιστεῖ ἀπό τό 1993 ὁ Σάμουελ Χάντιγκτον (Ἀμερικανός καθηγητής τοῦ πανεπιστημίου Ἴτον καί τοῦ Χάρβαρντ καί σύμβουλος Ἀσφαλείας τῶν Προέδρων τῶν ΗΠΑ, μέ ἕνα συγκλονιστικό ἄρθρο στό Foreign Affairs (Ἀμερικανικό περιοδικό γιά θέματα ἐξωτερικῆς πολιτικῆς). Ἀναφέρει μεταξύ τῶν ἄλλων:

Τη ΚΣΤ΄ (26η) Ιουνίου, μνήμη του Οσίου πατρός ημών ΔΑΒΙΔ του εν Θεσσαλονίκη.

Δαβίδ ο πολυϋμνητος ούτος Πατήρ, επίγειος Άγγελος και επουράνιος άνθρωπος, εγεννήθη και ανετράφη εις την λαμπράν και μεγαλόπολιν Θεσσαλονίκην, και απαρνηθείς τον κόσμον και τα εγκόσμια εγκατέλιπε φίλους και συγγενείς, τιμήν και δόξαν πρόσκαιρον, χρήματα, κτήματα και πάσαν άλλην ευδαιμονίαν πρόσκαιρον, έτι δε και την εαυτού ψυχήν, κατά την ευαγγελικήν παραγγελίαν, και ηκολούθησε τω Δεσπότη, σηκώσας τον Σταυρόν εκ νεότητος, επειδή ετρώθη βαθέως η καρδία του από τον ένθεον έρωτα. Έκοψε λοιπόν τας τρίχας της κεφαλής και έμεινεν εις το Μοναστήριον των Μαρτύρων Θεοδώρου και Μερκουρίου των Κουκουλιατών επονομαζόμενον, εις το οποίον ησύχαζεν αγωνιζόμενος υπέρ άνθρωπον, τηρών πάσαν αρετήν επιμελέστατα· εξαιρέτως δε ήσκει από όλας τας αρετάς την εγκράτειαν και ταπείνωσιν, γνωρίζων καλώς ότι ο χορτασμός της κοιλίας αποδιώκει την αγρυπνίαν και σωφροσύνην, και η κενοδοξία πάλιν αφανίζει όλας τας αρετάς παντελώς.

Η μόνη λύσις εκλογής Ποιμένων

Έχομεν την βεβαιότητα, οι τοπικές Ορθόδοξες Εκκλησίες θα υιοθετήσουν επί τέλους την σωστήν διαδικασίαν εκλογής Ποιμένων. Δι’ όσους εκ των κληρικών και λαϊκών, τυχόν και δεν την γνωρίζουν, τήν αντιγράφομεν από τον Συναξαριστήν της Ορθοδόξου Εκκλησίας ημών, τόμος ΙΒ σελ.521. Ιδού λοιπόν ο μόνος τρόπος εκλογής Ποιμένων:

Απολιπών τον βίον ο Αρχιερεύς των  Ιεροσολύμων Ζαχαρίας (609-632), συνηθροίσθη όλον το πλήθος εις την Εκκλησίαν και κλείσαντες τάς πύλας του Ναού και σφραγίσαντες επιμελώς, ανέμενον έξωθεν, ίνα ίδωσι ποίον Αρχιερέα και Ποιμένα θέλει τους εξαποστείλει ο Θεός, διότι τοιαύτην καλήν συνήθειαν είχον οι άνθρωποι εκείνοι. Οπόταν δηλαδή ήθελον να εκλέξουν νέον Αρχιερέα, έκλειον καλώς τας θύρας του Ναού και όστις ήθελε δυνηθή να ανοίξη αυτάς διά προσευχής, εκείνον ευθύς ως άξιον εχειροτονούσαν. Τότε λοιπόν, ως υπό θείας Χάριτος οδηγηθείς ο ιερός Μόδεστος, έφθασεν εις τάς πύλας του Ναού και ευθύς διά της προσευχής του αι θύραι ηνοίχθησαν και ο θείος Μόδεστος Αρχιερεύς του Θεού αποκατεστάθη, διά την απλότητα, την καθαρότητα και την αγάπην την οποίαν είχεν εις τον Θεόν. Χειροτονηθείς δε Αρχιερεύς ο Άγιος και αγωνιζόμενος καθ΄ εκάστην έτι περισσότερον, του εδόθη τοιαύτη Χάρις εκ Θεού και τοιαύτη πλουσιωτάτη δύναμις, ώστε εκτός από τα άλλα θαύματα και τας ιατρείας, τας οποίας έκαμεν εις τους ανθρώπους, εθεράπευε και τα ζώα.

 

Κατοπτρίσθητε Πατέρες, των Ορθοδόξων τοπικών Εκκλησιών, πού ως λύκοι ωρυόμενοι, με διαπλοκάς και μηχανορραφείας, προσπαθείτε να αλώσετε την Ορθοδοξία μας. Μετρήθητε διά του θείου αυτού τρόπου αναδείξεως Ποιμένων. Ζυγίσθητε επί του απαιτουμένου βάρους καθαρότητος των Ποιμένων. Πόσον ελλιπείς θα ευρεθήτε! Ναι! Θα ευρεθήτε τρομακτικώς ελλιπείς και μυστηριώδης τις χείρ θα γράψη και δι’ υμάς  « επί το κονίαμα του τοίχου  του οίκου» υμών ό,τι έγραψε διά τον βασιλέα της Βαβυλώνος Βαλτάσαρ: « Μανή, θεκέλ, φάρες»!

----------------------------

Ο/Η Ανώνυμος είπε...

Κάτι γίνεται τις τελευταίες μέρες με τους διάφορους ποιμένες... Άλλος ρίχνει καυστικά υγρά και έχει ναρκωτικά από ότι λένε, άλλος κατηγορείται για βιασμούς ανηλίκων, άλλος τώρα μόλις διαβάζω ότι μέθυσε και κυνηγούσε την παπαδιά του σε όλο το χωριό.... τρομερές καταστάσεις... Πώς και γίνονται ξαφνικά όλα μαζί είναι απορίας άξιο! Μπας και ετοιμάζονται να φέρουν κανένα νέο νόμο που να αφορά τους ιερείς ή πράγματι υπάρχει αύξηση των κακών συμπεριφορών είναι το ρητορικό ερώτημα που προκύπτει...

Θαύμα στο Μπούμπεση

Ένα ζωντανό θαύμα της Παναγίας έζησαν στον ελληνοϊταλικό πόλεμο οι στρατιώτες του 51ου ανεξαρτήτου τάγματος, με διοικητή τον ταγματάρχη Πετράκη, στην κορυφογραμμή του Ροντένη, δεξιά της θρυλικής Κλεισούρας. 

Κάθε βράδυ, από τις 22-1-41 και έπειτα, στις 9.20 ακριβώς, το βαρύ ιταλικό πυροβολικό άρχιζε βολή εναντίον του τάγματος Πετράκη και του δρόμου, από όπου περνούσαν τα μεταγωγικά. Πέρασαν ημέρες και το κακό συνεχιζόταν, δημιουργώντας εκνευρισμό και απώλειες. Τολμηροί ανιχνευτές των εμπροσθοφυλακών και αεροπόροι εξαπολύθηκαν μέχρι βαθιά στις ιταλικές γραμμές, αλλά επέστρεψαν άπρακτοι. Δεν μπορούσαν να εντοπίσουν τα ιταλικά πυροβόλα, ίσως γιατί οι ιταλοί κάθε βράδυ τα μετακινούσαν. 
Ήταν όμως απόλυτη ανάγκη να εντοπισθούν οι εχθρικές θέσεις. Ένα βράδυ του Φεβρουαρίου ακούστηκαν πάλι οι ομοβροντίες των ιταλικών κανονιών. 
- Παναγία μου, φώναξε τότε ο ταγματάρχης εντελώς αυθόρμητα, βοήθησέ μας! Σώσε μας από αυτούς τους δαίμονες. 
Αμέσως στο βάθος πρόβαλε ένα φωτεινό σύννεφο. Σιγά-σιγά σχημάτιζε κάτι σαν φωτοστέφανο. Και κάτω από αυτό μερικά ασημένια συννεφάκια σχημάτισαν τη μορφή της Παναγίας, η οποία άρχισε να γέρνει προς τη γη και στάθηκε σε ένα φαράγγι, ανάμεσα σε δύο υψώματα του Μπούμπεση. Το όραμα το είδαν όλοι στο τάγμα και ρίγησαν. 
- Θαύμα! Βροντοφώναξε ο ταγματάρχης. 
- Θαύμα! Θαύμα! Επανέλαβαν οι στρατιώτες και σταυροκοπήθηκαν. 
Αμέσως έφυγε ένας σύνδεσμος με σημείωμα του Πετράκη για την πυροβολαρχία του Τζήμα. Σε δέκα λεπτά βρόντησαν τα ελληνικά κανόνια και σε είκοσι εσίγησαν τα ιταλικά. Οι οβίδες μας είχαν πετύχει απόλυτα τον στόχο.

Ακροποδητί ο βιασμός συνειδήσεων -- Χαράλαμπος Β. Κατσιβαρδάς Δικηγόρος Παρ’ Αρείω Πάγω

Εις την Ελλάδα, τα Μέσα Μαζικής Ενημερώσεως, συνιστούν μία μορφή καθεστωτικής τηλοψίας, δηλαδή μία μορφή κεκαλυμμένης πλην θεσμικά υπέρτατης αναγνωρισμένης υπερ-εξουσίας, η οποία, ένεκεν της οικονομικής αρωγής από την εκάστοτε κυβέρνηση αλλά και την εν γένει αμέριστη υποστήριξή τους, δρουν ανέλεγκτα προπαγανδίζοντας και διαστρεβλώνοντας την αντικειμενική πραγματικότητα με απώτερο σκοπό να εξυπηρετήσουν ασφαλώς όχι την αλήθεια και την πληροφόρηση, αλλά να εκμαυλίσουν συνειδησιακά την μάζα και να την ποδηγετήσουν στανικά προς την εφαρμογή της εκάστοτε κυβερνητικής πολιτικής.

Ὄργανα τοῦ διαβόλου; -- Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Ὅλοι παραδέχονται ὅτι ὁ διάβολος χρησιμοποιεῖ ὅλα τὰ μέσα ποὺ διαθέτει προκειμένου νὰ χτυπήσει τὴν Ἐκκλησία, νὰ τὴν ἀποδυναμώσει, γιὰ νὰ ἐπηρεάζει αὐτὸς εὐκολότερα τούς ἀνθρώπους. Κάθε φορά ποὺ παρασέρνει κάποιον στὴν ἁμαρτία, τὸ θεωρεῖ μεγάλη ἐπιτυχία. Ἡ χαρά του ὅμως δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι μόνιμη, γιατί ὁ κάθε χριστιανὸς ἔχει τὴ δυνατότητα τῆς μετάνοιας καὶ τῆς ἐπανένταξής του στὴν Ἐκκλησία. Ὁ διάβολος ὅμως ἔχει καὶ κάτι πιὸ σίγουρο στὴν καταστροφική του προσπάθεια. Ἐπιδιώκει νὰ κάνει ὄργανά του κληρικούς, οἱ ὁποῖοι θὰ εἶναι ἀποδοτικότεροι στὸ ὀλέθριο ἔργο του. Καὶ αὐτὸ στὴν ἐποχή μας τὸ πετυχαίνει εὐκολότερα ἀπ’ ὅ,τι σὲ παλιότερες ἐποχές, ἀφοῦ οἱ χειροτονίες ἔχουν καταντήσει εὔκολη ὑπόθεση, γιατί δὲν λαμβάνονται ὑπόψη τὰ κωλύματα τῆς ἱερωσύνης. Ἡ κοινὴ ἐμπειρία μᾶς λέει ὅτι οἱ ἀνάξιοι ἱερεῖς παραμένουν ἀνάξιοι μέχρι τὴ συνταξιοδότησή τους. Σπάνια συμβαίνουν καλὲς ἀλλαγὲς στὴ ζωή τους. Γι’ αὐτὸ οἱ ἀρχιερεῖς πρέπει νὰ εἶναι πολὺ προσεκτικοὶ καὶ νὰ θυμοῦνται πάντα ὅτι εὔκολα βάζεις τὸ ράσο σὲ κάποιον, ἀλλὰ δύσκολα τοῦ τὸ βγάζεις, ἂν δὲν τὸ ἀποφασίσει ὁ ἴδιος. Προφανῶς ἡ εὐθύνη τους εἶναι πολὺ μεγάλη. Καὶ κάτι ἀκόμα ποὺ δὲν τὸ συν­ειδητοποιοῦν. Οἱ χειροτονίες ποὺ κάνουν ἀποκαλύπτουν καὶ τὴ δική τους ἀξιοσύνη. Ὁ ἀρχιερέας ποὺ χειροτονεῖ κάποιον ἀνάξιο, φανερώνει, χωρὶς νὰ τὸ θέλει, καὶ τὸν ἑαυτό του. Ἀνάξιος ὁ χειροτονούμενος, ἀνάξιος καὶ ὁ χειροτονῶν ἀρχιερέας!

-----------------------------

Ο/Η Ανώνυμος είπε...

Ένα ενδιαφέρον βίντεο - ανάλυση από τον γνωστό στην Ελλάδα Εβραίο Ραβίνο Φριζη σχετικά με τις πρόσφατες εκλογές στο Ισραήλ, τον εσωτερικό εχθρό του Ισραήλ και την Μεσσιανική λεγόμενη εποχή που οι Εβραίοι αναμένουν να έρθει σύντομα:

https://m.youtube.com/watch?v=J3RJ2Br0Sh0

The Righteous Martyr Febronia

This Martyr practiced the ascetic discipline in Nisibis of Mesopotamia; she was of such great beauty that the report of her came to the persecutor Selenus, and every attempt was made to make her deny Christ. After many horrible tortures, she was cruelly dismembered by the executioners, then beheaded, in the year 310 (or, according to some, in 302, during the reign of Diocletian).

Η ΣΕΡΒΙΚΗ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΝ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ -- Του Επισκόπου Ράσκας και Πριζρένης κ. Αρτεμίου (Πατριαρχείου Σερβίας)

Γένεσις του Παγκοσμίου Συμβουλίου των Εκκλησιών             

1. Απλώς, ο τίτλος «Παγκόσμιον Συμβούλιον των Εκκλησιών» ήδη εκφράζει την αίρεσιν του ψευδο-εκκλησιαστικού αυτού οργανισμού. Μεταξύ των διδασκαλιών της Χριστιανικής πίστεως υπάρχουν αλήθειαι αι οποίαι έλαβον εις τους δογματικούς ορισμούς των Αγίων Πατέρων της Εκκλησίας εις τας Οικουμενικάς Συνόδους μίαν ακριβή και οριστικήν διατύπωσιν, η οποία δεν επιτρέπει διαφόρους ερμηνείας. Ούτως, οι άγιοι Πατέρες της Β΄ Οικουμενικής Συνόδου ώρισαν το δόγμα της πίστεως εις Μίαν, Αγίαν, Καθολικήν και Αποστολικήν Εκκλησίαν και όχι εις «πολλάς», εκ των οποίων κάποιον είδος «συμβουλίου» ή «ενώσεως» ή κάποιον είδος «υπερ-εκκλησίας» θα ηδύνατο να προέλθη. Η Εκκλησία είναι μία και καθολική και εις αυτήν είναι συγκεντρωμέναι ομού όλη η αλήθεια, όλη η χάρις, όλα όσα ο Κύριος έφερε μετ’ Αυτού εις την γην και παρέδωσεν εις τους ανθρώπους και άφησε δια την σωτηρίαν των. Είναι μία και καθολική, επειδή συγκεντρώνει όλους όσους θέλουν την σωτηρίαν, εις μίαν εσωτερικήν ενότητα, εις το Σώμα του Θεανθρώπου Χριστού. Ούτως, αυτή αύτη η ιδεα ενός «συμβουλίου» ή «ενώσεως» των Εκκλησιών είναι αδύνατος, ανεπίτρεπτος και απαράδεκτος δια την συνείδησιν εκάστου Ορθοδόξου.  

''ΘΕΟΤΟΚΑΡΙΟΝ''

Η λειτουργική ζωή της Εκκλησίας, αρχίζει και τελειώνει με την επίκλησιν «Της τιμιωτέρας των Χερουβίμ…», και πάντες οι άγιοι της Εκκλησίας θεωρούν την Θεοτόκον Μαρίαν ως «μετά Θεόν, τα δευτερεία της Τριάδος έχουσαν…». Ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός γράφει: «εμνήσθην της Θεοτόκου και εσώθη η ψυχή μου». Ο Γεώργιος Νικομηδείας λέγει, ότι ο Χριστός λογίζεται δόξαν ιδικήν Tου, την δόξαν της Μητρός Aυτού. «Την Σην γαρ δόξαν ο Κτίστης, ιδίαν οιόμενος, εκπληροί τας αιτήσεις». «Ελπίδα μου, καταφυγή μου, Μητέρα μου, γράφει ο Μηνιάτης, ένα νεύμα να κάνης δι’ εμέ, εγώ είμαι σεσωσμένος. Κυρία Θεοτόκε Μαρία, όποιος εις Σε ελπίζει είναι αδύνατον να χαθή».

Τη ΚΕ΄ (25η) Ιουνίου, μνήμη της Αγίας Οσιομάρτυρος ΦΕΒΡΩΝΙΑΣ.

Φεβρωνία η Αγία του Χριστού Μάρτυς ήθλησεν επί του αυτοκράτορος Διοκλητιανού, ότε μέγας διωγμός ηγέρθη υπό τούτου κατά των Χριστιανών. Κατά τους χρόνους δηλαδή του βασιλέως αυτού, έζη εις την Ρώμην έπαρχος τις, ονόματι Άνθιμος, όστις είχεν υιόν καλούμενον Λυσίμαχον, τον οποίον είχεν αρραβωνιασμένον με την θυγατέρα ενός συγκλητικού, Προσφόρου ονόματι. Ούτος ο έπαρχος ησθένησε βαρύτατα, και προσκαλεσάμενος τον αδελφόν του, Σελήνον καλούμενον, είπεν αυτώ: «Εις τας χείρας σου παραδίδω τον υιόν μου Λυσίμαχον, τον οποίον έχε ως υιόν σου, και αυτός σε ως πατέρα του. και εάν αποθάνω, τελείωσον ως πρέπει χαρμοσύνως τους γάμους του». Ταύτα ειπών ο Άνθιμος, μετά τρεις ημέρας απέθανεν. Ο δε βασιλεύς προσεκάλεσε τον Λυσίμαχον, και του λέγει έμπροσθεν του θείου του:

Ιωάννης Καποδίστριας – Νέο βιβλίο για την δράση του

 

ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΔΙΑΦΘΟΡΑ -- Τοῦ κ. Μιχαὴλ Ε. Μιχαηλίδη, Θεολόγου

Σ’ ὅλες τίς ἐποχές —ἄλλοτε ἐντονότερα καί ἄλλοτε ἠπιότερα— παρατηρεῖται ἔξαρση τῆς κοινωνικῆς διαφθορᾶς καί ἠθική ἔκταση τοῦ κακοῦ. Καί βέβαια, τό κακό αὐτό, ὁ ξεπεσμός τῶν ἀνθρώπων, ἔχει πολλές μορφές. Στίς μέρες μας γίνεται λόγος γιά δωροδοκίες, παράνομους χρηματισμούς, ξέπλυμα μαύρου χρήματος, ἐμπόριο ναρκωτικῶν, ἐμπόριο λευκῆς σάρκας, τοκογλυφίες, καζίνα, ἀλκοολισμό, πορνεία, ὁμοφυλοφιλία, ἀναρχία, κλοπές, ληστεῖες, ἀδικίες, δουλεμπόριο ἀνθρώπων, ἐμπόριο μικρῶν παιδιῶν, διαστροφές, παιδεραστίες, πατροκτονίες, μητροκτονίες, ἐκτρώσεις, πορνοθεάματα, ἐμπρησμοὶ Τραπεζῶν, Σχολείων, Πανεπιστημίων, Ἀστυνομικῶν Σταθμῶν.... Ἕνας κατακλυσμός τοῦ κακοῦ καί τῆς παρανομίας. Μιά διάλυση τῆς κοινωνικῆς συνοχῆς καί μιά ἐξαφάνιση τοῦ ἀνθρώπινου ἤθους. Ἄν αὐτά ὅλα τά συνοψίζαμε σέ ἑφτά κοινωνικές ἁμαρτίες, ὅπως θά τίς ἤθελε ὁ Γκάντι, τότε αὐτές θά ἦσαν οἱ ἑξῆς: 1. Πολιτική χωρίς ἀρχές. 2. Πλοῦτος χωρίς ἐργασία. 3. Ἀπολαύσεις χωρίς συνείδηση. 4. Παιδεία χωρίς χαρακτῆρα. 5. Ἐμπόριο χωρίς ἠθική. 6. Λατρεία χωρίς θυσία. 7. Ἐπιστήμη χωρίς ἀνθρωπιά. Μ’ ἕνα γενικό χαρακτηρισμό, ἡ κοινωνία μας εἶναι «ἀήθης». Χωρίς ἦθος.

Γράμμα από τη Μόροβα

Ο Τάσος Ρηγόπουλος, στρατευμένος στην Αλβανία το 1940, έστειλε από το μέτωπο το παρακάτω γράμμα στον αδελφό του: 

« Αδελφέ μου Νίκο, 
Σου γράφω από μια αετοφωλιά, τετρακόσια μέτρα ψηλότερη από την κορυφή της Πάρνηθας. Η φύση τριγύρω είναι πάλλευκη. Σκοπός μου όμως δεν είναι να σου περιγράψω τα θέλγητρα μιας χιονισμένης Μόροβας με όλο το άγριο μεγαλείο της. Σκοπός μου είναι να σου μεταδώσω αυτό που έζησα, που το είδα με τα μάτια μου και που φοβάμαι μήπως, ακούγοντάς το από άλλους, δεν το πιστέψεις. 
Λίγες στιγμές πριν ορμήσουμε για τα οχυρά της Μόροβας, είδαμε σε απόσταση καμμιά δεκαριά μέτρων μια ψηλή μαυροφόρα να στέκεται ακίνητη. 
- Τις ει; 
Μιλιά. 
Ο σκοπός θυμωμένος ξαναφώναξε: 
- Τις ει; 
Τότε, σαν να μας πέρασε όλους ηλεκτρικό ρεύμα, ψιθυρίσαμε: Η ΠΑΝΑΓΙΑ! 
Εκείνη όρμησε εμπρός σαν να είχε φτερά αετού. Εμείς από πίσω της. Συνεχώς την αισθανόμασταν να μας μεταγγίζει αντρειοσύνη. Ολόκληρη εβδομάδα παλαίψαμε σκληρά, για να καταλάβουμε τα οχυρά Ιβάν- Μόροβας. 
Υπογραμμίζω πως η επίθεσή μας πέτυχε τους Ιταλούς στην αλλαγή των μονάδων τους. Τα παλιά τμήματα είχαν τραβηχθεί πίσω και τα καινούργια … κοιμόνταν! Το τι έπαθαν δεν περιγράφεται. Εκείνη ορμούσε πάντα μπροστά. Κι όταν πια νικητές ροβολούσαμε προς την ανυπεράσπιστη Κορυτσά, τότε η Υπέρμαχος έγινε ατμός, νέφος απαλό και χάθηκε».

Λόγος τρίτος εις τον Τίμιον Πρόδρομον (εκ της Αποστολικής Σαγήνης).

Πεφοβισμένα και λελυπημένα ευρίσκονται όχι μόνον τα λογικά, αλλά και αυτά τα άλογα ζώα, και σχεδόν και τα αναίσθητα αυτά κτίσματα, όταν είναι περικυκλωμένα από το βαθύτατον της νυκτός σκότος· αλλ’ αφού ανατείλη από την Ανατολήν ο πρωϊνός και λαμπρός Εωσφόρος, ο ακτινοειδής, λέγω, εκείνος αυγερινός, και προμηνύση τοις πάσι τον έκλαμπρον του ηλίου και ολόφωτον ερχομόν, τότε δη τότε το σκότος παρευθύς διαλύεται, ο φόβος εκείνος αφανίζεται και η λύπη εις χαράν μετατρέπεται, και χαίρονται ομού άνθρωποι και ζώα, πάσα κινουμένη πνοή. Πεφοβισμένον και λελυπημένον ευρίσκετο εξ αρχής βέβαια και το γένος ημών των ανθρώπων, με το να ήτο κεκυριευμένον από ένα αφεγγές σκότος μιας βαθυτάτης νυκτός, το οποίον η προπατορική επροξένει αμαρτία· αλλά σήμερον με το να ανατέλλη από μήτρας στειρωτικής, ως άλλος τις πρωϊνός και λαμπρότατος Εωσφόρος, των Προφητών απάντων το αγλαοπυρσόμορφον άγαλμα, ο εν τοις γεννητοίς γυναικών μείζων, ο υπέρτιμος και πανένδοξος Ιωάννης, του νοητού Ηλίου προμηνύων τον υπέρφωτον και υπέρλαμπρον ερχομόν, το σκότος της ασεβείας διαλύεται, ο φόβος αφανίζεται, και άρχεται να λάμπη της ευσεβείας το μέγα και γλυκύτατον φως (ο λαός, φησίν, ο καθήμενος εν σκότει είδε φως μέγα) και η λύπη των ανθρώπων να μετατρέπεται εις χαράν, και εις πνευματικήν ευφροσύνην και αγαλλίασιν.

Nativity of the Forerunner John the Baptist

He that was greater than all who are born of women, the Prophet who received God's testimony that he surpassed all the Prophets, was born of the aged and barren Elizabeth (Luke 1: 7) and filled all his kinsmen, and those that lived round about, with gladness and wonder. But even more wondrous was that which followed on the eighth day when he was circumcised, that is, the day on which a male child receives his name. Those present called him Zacharias, the name of his father. But the mother said, "Not so, but he shall be called John." Since the child's father was unable to speak, he was asked, by means of a sign, to indicate the child's name. He then asked for a tablet and wrote, "His name is John."

Ἡ Ἑλλὰς θὰ στηρίζη τὸν ψευδομακεδονισμὸν τῶν Σκοπιανῶν; -- Γράφει ὁ κ. Ἰωάννης Ἀμπατζόγλου, δρ. Ἰατρικῆς ΔΠΘ

Ἀπὸ τὴν 8η Ἰουνίου, οἱ ὑποστηρικτὲς τοῦ ἐθνικιστικοῦ κόμματος τῶν Σκοπίων VMRO-DPMNE μὲ ἀρχηγὸ τὸν Κρίστιαν Μίτσκοσκι διοργανώνουν διαδηλώσεις στὴν πόλη τῶν Σκοπίων καὶ σὲ ἀρκετὲς ἀκόμα πόλεις τῆς χώρας. Νὰ σημειωθεῖ ὅτι τὸ VMRO-DPMNE εἶναι τὸ μεγαλύτερο κόμμα τῆς ἀντιπολίτευσης στὰ Σκόπια καὶ οἱ ὑποστηρικτές του θεωροῦν ὅτι οἱ Σκοπιανοὶ εἶναι ἀπόγονοι τῶν ἀρχαίων Μακεδόνων καὶ τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου. Ὁ λόγος αὐτῶν τῶν κινητοποιήσεων, στὶς ὁποῖες συμπεριλαμβάνονται καὶ ἀποκλεισμοὶ κεντρικῶν δρόμων, εἶναι οἱ πληροφορίες ποὺ ἔχει ὁ Μίτσκοσκι ἀπὸ «διπλωματικὲς πηγές», ὅτι ὁ πρωθυπουργὸς τῶν Σκοπίων Ζόραν Ζάεφ διαπραγματεύεται μὲ τὴ Βουλγαρία ζητήματα ποὺ ἅπτονται τῆς «μακεδονικῆς ἐθνικῆς ταυτότητας, γλώσσας καὶ πολιτισμοῦ» καὶ μάλιστα ὅτι ἡ πλευρὰ τῶν Σκοπίων εἶναι διατεθειμένη νὰ ὑποκύψει στοὺς βουλγαρικοὺς ὅρους.

Ἡ Βουλγαρία ἔχει δείξει μέχρι τώρα ὅτι δὲν παίζει μὲ τὴν ἱστορία της καὶ δὲν κάνει τὸ χατίρι τῶν Σκοπίων, ὅταν μάλιστα αὐτὸ πρόκειται νὰ ὑπονομεύσει μελλοντικὰ τὴν ἴδια της τὴν ὕπαρξη.

Λόγος δεύτερος εις τον Τίμιον Πρόδρομον (εκ της Αποστολικής Σαγήνης).

Ποίαν θεωρίαν να κάμω εις τούτον τον διαυγή και πολύφωτον φωστήρα, τον Μέγαν, λέγω, Ιωάννην τον Πρόδρομον, όστις εκ μήτρας στειρωτικής ανέτειλεν ημίν σήμερον; να τον επαινέσω με λόγον; Και ποίος έχει τόσον υψηλόν λόγον και δυνατόν, όπου να φθάση εις ευφημίαν και έπαινόν του, τις έχει ουράνιον νουν όπου να ευφημίση τον ουράνιον Πρόδρομον; Τις έχει γλώσσαν αγγελικήν, όπου να δυνηθή να επαινέση ακούραστα τον αστραπόμορφον τούτον Άγγελον; Που λόγοι; Που έπαινοι τοσούτοι, όσαι είναι αι χάριτες του Τιμίου Προδρόμου; Που ευρίσκει τις τόσα χαρίτων άνθη, ώστε να πλέξη τόσα στέφανα, όσα είναι τα υπέρ άνθρωπον ισάγγελα κατορθώματά του; τις έχει τόσας φωνάς, ώστε να δώση τόσας ευχαριστίας εις τον Τίμιον Πρόδρομον, όσας ευεργεσίας παρ’ αυτού καθ’ εκάστην ημέραν λανβάνομεν; Αλλ’ αν ευρεθή και τις, ειπέτε μου τι πρώτον, τι ύστερον να επαινέση; Μυρίαι πηγαί χαρισμάτων του Πνεύματος εις τον ισάγγελον τούτον ευρίσκονται· εκ ποίας, ειπέτε, πρώτον να αντλήση του πανηγυρικού λόγου τας αφορμάς;

Η καθημερινή παρέμβαση του Θεού στην Ζωή μας. -- Χαράλαμπος Β. Κατσιβαρδάς Δικηγόρος Παρ’ Αρείω Πάγω

Το θαύμα εις την καθημερινότητά μας, ορισμένες φορές το αγνοούμε, ένεκεν της αδυναμίας να συνειδητοποιήσουμε με ενάργεια ότι το παν το οφείλουμε εις τον Δημιουργό μας, με συνέπεια, πολλά πράγματα να τα θεωρούμε αυτονόητα και να τα υποτιμούμε, πράγμα το οποίο καθίσταται απότοκος της αλαζονικής φύσης μας.

Περαιτέρω όμως η ίδια η ζωή μας, η υγείας μας, η σύνθεση των ανθρωπίνων σχέσεων, πολλές φορές είναι θέλημα θεού, καθότι ημείς επικαλούμαστε την παρέμβασή του, προς μία κατεύθυνση ο ίδιος όμως κρίνει δεόντως με γνώμονα την εξυπηρέτηση του υπέρτερου συμφέροντος μας, να μας ωθήσει προς την προσήκουσα και πλέον ενδεδειγμένη οδό, την οποία αρχικώς δεν ξέρουμε ποια είναι, ενώ ο Ίδιος γιγνώσκει ορθώς και λυσιτελώς το παν περί ημών.

ΛΟΓΟΣ ΕΙΣ ΤΟ ΓΕΝΕΣΙΟΝ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ

Υπό Νικηφόρου Θεοτόκη

 «Καί πολλοί ἐπί τῇ γεννήσει αὐτοῦ χαρήσονται».(Λουκ. Α‘ 14).

«Δίκαιος ὁ Κύριος καί δικαιοσύνας ἠγάπησεν». Τοῦτο ἁρμόζει νά εἰποῦμεν εἰς τήν ὑπέρλαμπρον καί ἐνδοξοτάτην ἑορτήν, ὅπου τήν σήμερον ἡμέραν ὅλοι οἱ εὐσεβεῖς πανηγυρίζομεν. Δίκαιος εἶναι ὁ Κύριος, καί τάς δικαιοσύνας ἀγαπᾶ, διά τοῦτο μέ τόσα πολλά μεγαλεῖα, καί μέ τόσας μεγάλας δόξας, ἠθέλησε νά μεγαλύνη τό γενέσιον τοῦ Ἰωάννου τοῦ Βαπτιστοῦ. Ὁ Ἰωάννης ὑπερβαίνει ὅλους τούς Ἁγίους εἰς τήν ἁγιότητα· δέν ἐγεννήθη εἰς τόν κόσμον ἄλλος ἄνθρωπος μεγαλύτερος ἀπό αὐτόν εἰς τήν χάριν, ἐξαιρετικώτερος εἰς τήν ἀρετήν, περισσότερος εἰς τήν τελειότητα. Τοῦτο, ὅπου λέγω, δέν εἶναι ὑπερβολή, οὐδέ φοβοῦμαι τίποτε, μήν τύχη καί λανθασθῶ, ὅταν τόν ἀνεβάζω εἰς ἕνα τοιοῦτον ὑψηλότατον ὕψος ἡ ἄπειρος καί ἀλάνθαστος σοφία τοῦ πανσόψου καί ὑπερτελείου Θεοῦ, ὅπου καλά ἐγνώρισε τήν ἀρετήν του, αὐτή τόν ἀνέβασε τόσον ὑψηλά, δίδοντάς του τά πρωτεῖα ἀπό ὅλους τούς ἀνθρώπους. «Οὐκ ἐγήγερται ἐν γέννητοῖς γυναικῶν μείζων Ἰωάννου τοῦ Βαπτιστοῦ». Τοῦ Ἰωάννου ἡ ζωή ἔχει περισσοτέραν ἁγιότητα ἀπό τήν πολιτείαν τῶν ἄλλων Ἁγίων τό γενέσιον τοῦ Ἰωάννου πρέπει νά ἔχη περισσότερην χάριν καί δόξαν ἀπό τῶν ἄλλων Ἁγίων τά γενέσια.

Απολυτίκιον Γενεσίου Τιμίου Προδρόμου - 24 Ιουνίου

 

Τη ΚΔ΄ (24η) Ιουνίου, το γενέσιον του τιμίου ενδόξου Προφήτου Προδρόμου και Βαπτιστού ΙΩΑΝΝΟΥ.

Ιωάννης ο ένδοξος Προφήτης, Πρόδρομος και Βαπτιστής του Κυρίου, εμαρτυρήθη υπό του Δεσπότου Χριστού, ότι μεταξύ των γεννητών υιών των γυναικών αυτός είναι ο μεγαλύτερος πάντων, και ότι υπερβαίνει τους Προφήτας. Ούτος εσκίρτησεν ακόμη εν τη κοιλία της μητρός του, και εκήρυξεν εις όλους τους εν τη γη την παρουσίαν του Σωτήρος· ούτος προέδραμε και κατήλθεν εις τον Άδην, και ευηγγελίσατο την έλευσιν του Κυρίου. Ούτος υπήρξεν υιός Ζαχαρίου του Αρχιερέως και Ελισάβετ της στείρας, γεννηθείς δια Θείας επαγγελίας και υποσχέσεως· αυτός και την σιωπήν του πατρός του Ζαχαρίου έλυσεν όταν εγεννήθη και όλον τον κόσμον ενέπλησε χαράς. Δια τούτο και οι Άγγελοι σήμερον μετά των ανθρώπων ευφραίνονται, και όλη η Κτίσις χαράς επληρώθη. Τελείται δε η αυτού Σύναξις και εορτή εις τον αγιώτατον αυτού Ναόν, τον ευρισκόμενον εις τόπον κακούμενον Φωρακίου.