Η ΝΕΑ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΦΑΝΑΡΙΟΥ ΟΔΗΓΗΣΕ ΣΤΗΝ ΣΥΝΟΔΟ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ ΚΑΙ ΣΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ ΑΥΤΟΚΕΦΑΛΟ -- π. Θεόδωρος Ζήσης

1. Καταγραφὴ ἀντιδράσεων πρὶν ἀπὸ τὴν «σύνοδο» τῆς Κρήτης καὶ μετὰ ἀπὸ αὐτὴν

Ἔχουν περάσει ἤδη τρία (3) χρόνια ἀπὸ τὴν σύγκληση καὶ διεξαγωγὴ τῶν ἐργασιῶν τῆς ψευδοσυνόδου τῆς Κρήτης τὸν Ἰούνιο τοῦ 2016, ποὺ τὴν ὀνόμασαν «Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδο», ἡ ὁποία «Οὔτε Ἁγία οὔτε Μεγάλη οὔτε Σύνοδος» ἦταν, ὅπως ἀπέδειξε ἡ ὀρθόδοξη αὐτοσυνειδησία, μέρος τῆς ὁποίας καταγράψαμε στὸ διπλὸ τεῦχος τῆς «Θεοδρομίας» (Ἰούλιος-Δεκέμβριος 2016) ποὺ φέρει τὸν ἴδιο τίτλο, δηλαδή «Οὔτε Ἁγία οὔτε Μεγάλη, οὔτε Σύνοδος». Στὸ τεῦχος αὐτὸ ἐκτάσεως 320 σελίδων καταχωρίσαμε τὰ ἀπορριπτικὰ τῆς «συνόδου» κείμενα τῶν τεσσάρων αὐτοκεφάλων ἐκκλησιῶν, Ἀντιοχείας, Ρωσίας, Βουλγαρίας καὶ Γεωργίας ποὺ δὲν ἔλαβαν μέρος στὴν ψευδοσύνοδο, γιατὶ δὲν συμφωνοῦσαν οὔτε μὲ τὸν τρόπο συγκλήσεως καὶ λειτουργίας, οὔτε μὲ κάποια αἱρετίζοντα προσυνοδικὰ κείμενα, τῶν ὁποίων ζητοῦσαν διορθώσεις, πρᾶγμα ποὺ δὲν ἔγινε.

Οικουμενισμός: το βδέλυγμα των εσχάτων καιρών

ΝΗΣΤΕΙΑ -- του αειμνήστου Στεργίου Σάκκου Ομ. Καθηγητού Α.Π.Θ.

Α΄ Η σχέση της με την ελπίδα                                                                                                                                           

Καθώς γύρω μας  αυξάνουν καθημερινά τα καταναλωτικά μας αγαθά, καθώς απολαμβάνουμε συνεχώς και πλουσιώτερη την τροφή και καθώς συσσωρεύονται πάνω μας το ένα μετά το άλλο τα βάρη και οι συμφορές της καλοφαγίας και πολυφαγίας, συνειδητοποιούμε όλο και περισσότερο, όλο και καλλίτερα πόσο ωφέλιμη και πόσο αναγκαία είναι η νηστεία. Οι γιατροί και οι επιστήμονες επισημαίνουν ότι πρέπει η δίαιτά μας να γίνει απλή και λιτή και έμμεσα ή άμεσα αναγνωρίζουν ότι οι διατάξεις της Εκκλησίας για γενική εγκράτεια στο φαγητό και για αποχή κατά καιρούς από ορισμένες τροφές είναι η πιο κατάλληλη και αποτελεσματική αντιμετώπιση της πλημμύρας των αγαθών στην ζωή μας, είναι η πιο σωστή στάση για την υγεία και για την ευεξία μας.

ΘΕΟΤΟΚΕ ΠΑΡΘΕΝΕ --- Orthodox Hymns

«Ο Θεός, φησί, κάθηται επί θρόνου αγίου αυτού» (Ψαλμ. μστ: 9), ύστερον επ΄ εσχάτων των χρόνων ήλθε καθήμενος εν τη ελαφρά νεφέλη: ήτοι εν τη Κυρία Θεοτόκω, ήτις νεφέλη μεν λέγεται, καθό ήτον υψηλοτέρα από την γην και τα γήϊνα, ελαφρά δε, καθό ήτον ελευθέρα από κάθε βάρος προαιρετικής αμαρτίας μέχρι και ψιλής προσβολής εμπαθούς λογισμού· τοιαύτη γαρ έπρεπε να είναι η γενομένη Μήτηρ του Θεού, ανεπίληπτος πάντη και παντός μώμου υπερτέρα, καθώς ονομάζεται εν τω Άσματι, «Όλη καλή η πλησίον μου, και μώμος ουκ έστιν εν σοι» (Άσμ. δ: 7)·

Τη ΙΖ΄ (17ην) Φεβρουαρίου, μνήμη του Αγίου Μεγαλομάρτυρος ΘΕΟΔΩΡΟΥ του Τήρωνος.

Θεόδωρος ο ένδοξος Άγιος Μάρτυς ήτο κατά τους χρόνους των βασιλέων της Ρώμης Διοκλητιανού και Μαξιμιανού των βασιλευσάντων κατά τα έτη σπδ΄- τε΄ (284-305), Μαξιμιανού Γαλερίου του εν τη ανατολή βασιλεύσαντος (τε΄ - τια΄ 305-311) και Μαξιμίνου του ανεψιού και διαδόχου του Γαλερίου, κατήγετο δε εκ της Αμασείας πόλεως της Καππαδοκίας, από το χωρίον Χουμιαλά. Κατ’ εκείνον τον καιρόν έστειλαν οι βασιλείς διαταγάς, ότι όποιος εκ των Χριστιανών αρνηθή το Χριστόν και πιστεύση εις τα είδωλα θα έχη μεγάλας τιμάς από τους βασιλείς· όστις δε αρνήται να θυσιάση εις τα είδωλα και μένει εις την πίστιν του, να θανατώνεται με τιμωρίας και βασάνους.

Ἀπὸ κείμενο τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Συρακουσῶν καὶ Ἁγίας Τριάδος Ἀβερκίου τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας ἐν Διασπορᾷ γραμμένο τὸ 1969

«Πρέπει νὰ προβοῦμε σὲ ἀποφασιστικὴ ρήξη μὲ τὸν Οἰκουμενισμό, καὶ δὲν πρέπει νὰ ἔχουμε καμία κοινωνία μὲ τοὺς συνοδοιπόρους του. Ὁ δρόμος μας δὲν εἶναι ὁ δικός τους. Πρέπει νὰ τὸ ποῦμε αὐτὸ μὲ ἀποφασιστικότητα καὶ νὰ τὸ δείξουμε μὲ τὶς πράξεις μας. Μία ἐποχὴ πραγματικῆς ὁμολογίας ἔρχεται γιὰ μᾶς, μία ἐποχή, ποὺ ἴσως παραμείνουμε μόνοι καὶ διωκόμενοι. Στὸ βαθμὸ ποὺ ὅλες οἱ Ὀρθόδοξες Τοπικὲς Ἐκκλησίες ἔχουν πλέον εἰσέλθει στὶς τάξεις τοῦ «Παγκοσμίου Συμβουλίου Ἐκκλησιῶν» καὶ ἔχουν ὡς ἐκ τούτου προδώσει τὴν Ὀρθοδοξία καὶ προσκυνήσει τὸν Σατανά, ἔχει ἔρθει ἡ ὥρα τῆς πλήρους ἀπομονώσεώς μας. Δὲν μποροῦμε καὶ δὲν πρέπει νὰ ἔχουμε καμία κοινωνία μὲ ἀποστάτες τῆς ἀληθινῆς Ὀρθοδοξίας, καὶ πρέπει νὰ εἴμαστε ἕτοιμοι, ἐάν ἀπαιτηθεῖ, νὰ ἀναχωρήσουμε στὶς «κατακόμβες». Ἡ θέση μας ὡς μαχητὲς καὶ ὁμολογητὲς τῆς καθαρῆς καὶ ἀμόλυντης ἀλήθειας τοῦ Χριστοῦ, μᾶς θέτει κάτω ὰπὸ μεγάλη ὑποχρέωση, περισσότερο ἀπὸ κάθε ἄλλη φορὰ στὸ παρελθόν. Πρέπει νὰ θυμόμαστε πάντα, ὅτι ἕνας ἀληθινὸς ποιμένας τῆς ἀληθινῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ δὲν μπορεῖ ποτὲ καὶ δὲν πρέπει νὰ ἔχει ὁποιαδήποτε ἄλλα συμφέροντα, ἐκτὸς ἀπὸ τὸν καθαρὸ ζῆλο γιὰ τὴ δόξα τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν σωτηρία τῶν ψυχῶν τοῦ ποιμνίου του – σὲ αὐτὸ καὶ μόνο πρέπει ὅλες οἱ σκέψεις του, ὅλα τὰ συναισθήματά του καὶ κάθε δραστηριότητα του νὰ κατευθύνεται πάντα» 

Ω, Ορθοδοξία, σε ποιά χέρια κατάντησες!

Δεν υπάρχει επί τέλους ένας επίσκοπος, που να το λέει η ψυχή του, να σηκώσει το λάβαρο της Ορθοδοξίας ψηλά και να σαλπίσει συναγερμό, για την υπεράσπιση της Ορθής Πίστεως; Δεν υπάρχει στην Εκκλησία αυτή ένας ανδρείος επίσκοπος; Δεν υπάρχει, δυστυχώς! Γιατί αν υπήρχε, θα υπήρχε η ελάχιστη ελπίδα η κακόδοξη αυτή Εκκλησία να αποκαθαρθή από την αίρεση και να επανετροχιασθή στο κορμό της Μιάς Εκκλησίας του Χριστού! Να, η ευθύνη των μελών της! 

Ο γνωστός πανεπιστημιακός καθηγητής και ιερέας πατέρας Γεώργιος Μεταλληνός (+), μιλά για τους ακολουθούντες το πάτριο εορτολόγιο.

"Ξέρετε αυτούς που κοροιδευτικά εμείς οι έξυπνοι υιοί τους ονομάζουμε Παλαιοημερολογίτες και που σήμερα αρχίζουμε να κατανοούμε πόσο τους αδικήσαμε. 

Διότι εμείς δεν κρατήσαμε Θερμοπύλες όπως αυτοί, οι τόσοι λίγοι. Εμείς υποχωρήσαμε και υποχωρούμε συνέχεια. 
Ο διάβολος μας κλέβει σιγά σιγά και με μαστοριά. Εγιναν τοσα βήματα με ξεκάθαρο το στόχο της ένωσης. Άρση αναθεμάτων, αναγνώριση μυστηρίων, αποδοχή αρχιερωσύνης και πρωτείο της τιμής. Και ορίστε σήμερα ενώπιον του κοινού ποτηριου και του παπικού πρωτείου εξουσιας ο λαός του Θεού κοιμάται. 
Το πιο λυπηρό είναι οτι αυτοί που εχθρεύονται τους φιλότιμους και ειλικρινείς παλαιοημερολογίτες νομίζοντας οτι έτσι σαπουνίζουν την σπιλωμένη και προδομένη πίστη τους. 
Ο Χρόνος όμως θα τους νουθετήσει. Οι προθέσεις θα αποκαλυφθούν. Τα σχέδια και τα προγράμματα θα γίνουν έργα και τότε μαζί με όλους τους συντηριτικούς κληρικούς του νέου ημερολογίου θα κατανοήσουν οτι ο αγώνας που ξεκινούν τόσο αργά, δεν είναι παρα ο αγώνας που έχουν αρχίσει εδώ και τόσα χρόνια οι παλαιοημερολογίτες παππουδες μας".

Εξίσωση Εκκλησίας και αιρέσεων

Ο Παπισμός διεκδικώντας για τον εαυτό του μέχρι και σήμερα την εκκλησιολογική αποκλειστικότητα, υπεύθυνος και πρωτουργός της διαιρέσεως, δεν διέπραξε το σφάλμα να μετάσχει ως μέλος στο Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών και να μεταλλαγεί σε μία από τις πολλές «εκκλησίες». Φραστικά πάντως και υποκριτικά επαινεί την Οικουμενική Κίνηση, την οποία επευλογεί ως προεργασία για την μετά της Ρώμης του Πέτρου και του πάπα ενότητα. Ιδιαίτερα επιχαίρει και συγχαίρει για την συμμετοχή της Ορθοδόξου Εκκλησίας, η οποία αυτοκαταργήθηκε στην πράξη ως η μοναδική ενσάρκωση και συνέχεια της Una Sancta, εκχωρήσασα το ιδικό της πεδίο, την ιδική της ταυτότητα, στην σχισματική και αιρετική Ρώμη, στη Ρώμη του filioque, του πρωτείου εξουσίας του πάπα, των αζύμων, του καθαρτηρίου πυρός, της κτιστής χάριτος και όλων των άλλων καινοτομιών και παρεκκλίσεων.

Δεν είναι γίγαντας, αλλά νάνος ο (ψευδο)σουλτάνος -- του Στέλιου Παπαθεμελή*

Η Τουρκία αποτελεί διαχρονική απειλή για την Ελλάδα. Αλλά με την «άδειά» μας κατευθύνει καθημερινά αγέλες ομοεθνών της ή, όπερ το αυτό, ομοθρήσκων της, τους οποίους υποδεχόμαστε εν χορδαίς και οργάνοις! Όλος αυτός ο συρφερτός αποτελεί βόμβα που θα εκραγεί κάποια κρίσιμη στιγμή, όταν ο εχθρός κρίνει, μετατρέποντας την Ελλάδα σε Γης Μαδιάμ.

  Οι άνθρωποι της εξουσίας και εν γένει το πολιτικό μας προσωπικό «μεριμνά και τυρβάζη περί πολλά, ενώ ενός εστί χρεία».
   Οι Ένοπλες Δυνάμεις μας αντί να υπερασπίζονται τα σύνορα μας έχουν διαταχθεί να λειτουργούν ως υπηρέτες υποδοχής και τακτοποίησης λαθροεποίκων. Ουδείς των «επισκεπτών» μας έρχεται με νόμιμο διαβατήριο για να ξέρουμε ποιος είναι ποιος, πόθεν έρχεται και  πού πηγαίνει. Ο (ψευδο)σουλτάνος της Άγκυρας μάς βρήκε χαλαρούς και παριστάνει απέναντι μας τον γίγαντα, ενώ στην πραγματικότητα είναι νάνος!

Το τελευταίο μας “ΟΧΙ”.

Το “ΟΧΙ” στις σκοτεινές δυνάμεις, ήταν πάντα η μοίρα μας ως ΕΛΛΗΝΩΝ.

Αδέρφια Έλληνες, τα πράγματα  είναι πλέον πάρα πολύ σοβαρά. 

Ήρθε ή ώρα του “εμείς ή αυτοί”, στο τιμόνι!   

Όποιος αρχίζει να το κατανοεί, ας ετοιμάζεται κι ας ετοιμάζει και 4-5 συνέλληνες γύρω του, για το μεγάλο μας, τελευταίο “ΟΧΙ”!
------------------------------
Δημήτριος Χατζηνικολάου είπε...

Συγχαίρω ἀπό καρδίας τήν Καν Χατζηθεοδώρου! Ἐλλείψει ἡγεσίας διά ὠργανωμένην ἀντίστασιν, τό μόνον πού μᾶς ἀπομένει εἶναι νά γονατίσουμε ἐμπρός εἰς τάς ἱεράς εἰκόνας τοῦ Παντοδυνάμου Χριστοῦ καί τῆς Κυρίας Θεοτόκου καί μέ μετάνοιαν καί θερμήν προσευχήν νά ζητήσουμε τήν παρέμβασίν Των, πράττοντες βεβαίως καί ἡμεῖς αὐτά πού προτείνει ἡ Κα Χατζηθεοδώρου, ἤτοι ἀποχήν ἀπό τήν ἀγοράν, νηστείαν (ἐν ὄψει μάλιστα τῆς Μ. Τεσσαρακοστῆς), ἀφύπνισιν συνελλήνων, γράμματα πρός «βουλευτάς» κ.λπ. Ἄς μοῦ ἐπιτρέψῃ ἡ Κα Χατζηθεοδώρου νά προσθέσω μίαν ἀκόμη πρότασιν: νά «ξυπνήσουμε» τόν Χριστόν, ὁ Ὁποῖος «καθεύδει» λόγῳ τῆς πνευματικῆς μας πτώσεως, προβαίνοντες εἰς ἀποτείχισιν ἀπό τήν αἵρεσιν τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, κατά τόν 15ον Κανόνα τῆς ἐπί Μ. Φωτίου Πρωτοδευτέρας Συνόδου. Αὐτό προστάσσει τό ἱερόν Εὐαγγέλιον καί ὅλοι οἱ Ἅγιοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, οἱ ὁποῖοι ἔπραξαν ἀκριβῶς αὐτό εἰς ἀναλόγους περιστάσεις: «Ἅπαντες οἱ τῆς Ἐκκλησίας διδάσκαλοι, πᾶσαι αἱ Σύνοδοι καί πᾶσαι αἱ θεῖαι Γραφαί φεύγειν τούς ἑτερόφρονας παραινοῦσι καί τῆς αὐτῶν κοινωνίας διΐστασθαι» (Ἅγιος Μάρκος Εὐγενικός, βλ. Migne, Patrologia Graeca, P.G., Τόμος 160, σ. 101). Διότι ἡ κοινωνία μέ τούς ἀντιχρίστους Οἰκουμενιστάς (Βαρθολομαῖον, Ἱερώνυμον, Θεόδωρον κ.ἄ.) ἐξοργίζει τόν Θεόν καί μᾶς καθιστᾶ ἐχθρούς Του: «ἐχθρούς γάρ Θεοῦ ὁ Χρυσόστομος, οὐ μόνον τούς αἱρετικούς, ἀλλά καί τούς τοῖς τοιούτοις κοινωνοῦντας, μεγάλῃ καί πολλῇ τῇ φωνῇ ἀπεφήνατο» (Ἁγίου Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου, P.G. 99, σ. 1049). Ἔχοντες κοινωνίαν μέ τούς ψευδο-πατριάρχας καί τούς ψευδο-επισκόπους, ΕΝ ΓΝΩΣΕΙ μας ὅτι εἶναι αἱρετικοί, δέν δυνάμεθα νά ἐλπίζουμε εἰς τόν Θεόν, καθότι εἴμεθα ἔνοχοι ἀναθέματος, κατά τό γνωστόν: «τοῖς κοινωνοῦσιν ἐν γνώσει τοῖς ὑβρίζουσι καί ἀτιμάζουσι τάς σεπτάς Εἰκόνας, Ἀνάθεμα γ´» (Συνοδικόν τῆς Ὀρθοδοξίας, Τριώδιον, Ἐκδ. Φῶς, σελ. 161). Καί χωρίς Ἐκεῖνον, δέν δυνάμεθα νά ἐπιτύχουμε ἀπολύτως τίποτε, κατά τό ἐπίσης γνωστόν: «χωρὶς ἐμοῦ οὐ δύνασθε ποιεῖν οὐδέν» (Ἰω. 15:5). Μέ μίαν τοιαύτην ὁμολογιακήν πρᾶξιν, εἶναι πιθανόν ὁ Πηδαλιοῦχος τῆς Ἐκκλησίας νά σώσῃ ὄχι μόνον τήν Ἑλλάδα, ἀλλά καί τήν Ἐκκλησίαν Του, «ἣν περιεποιήσατο διὰ τοῦ ἰδίου αἵματος» (Πράξ. 20:8).

Συνειδησιακό Πραξικόπημα -- Χαράλαμπος Β. Κατσιβαρδάς, Δικηγόρος Παρ’ Αρείω Πάγω

«οι προπαγανδισταί είναι οι μηχανικοί των ανθρωπίνων ψυχών»

 Στάλιν

Δια του παρόντος άρθρου, θα επιδιώξω ακροθιγώς, να σκιαγραφήσω, το αναντίρρητο και απτό γεγονός το οποίο βιώνουμε σήμερον, ήτοι τον παραλογισμό και την παραδοξότητα εις τα πολιτικά τεκταινόμενα, πράγμα το οποίο ουδόλως καθίσταται τυχαίο, τουναντίον δε, συνιστά απότοκο επιμελώς μεθοδευμένων συνθέτων διαδικαστικών πράξεων, οι οποίες σκοπούν, με πρόσφορη τελολογική αιτιώδη συνάφεια προς το αρχήθεν στοχευμένο αποτέλεσμα,  ήτοι τον καθολικό αφιονισμό μας.

Του αειμνήστου Ιωάννου Κορναράκη, Καθηγητού Παν. Αθηνών -- Ψυχολογική εμβάθυνση στην παραβολή του ασώτου.

Η παραβολή του Ασώτου εκτιμάται ιδιαιτέρως υπό του πληρώματος εν γένει της Εκκλησίας. Η ευσπλαγχνία και η απεριόριστος αγάπη του ουρανίου Πατρός προς τον αμαρτωλόν άνθρωπον, η τονιζομένη μεγαλειωδώς εις την όλην ευαγγελικήν περικοπήν, προκαλεί έντονον αίσθησιν εις τας ψυχάς των πιστών. 

Λόγω δε της τοιαύτης εντυπώσεως, την οποίαν η παραβολή του Aσώτου δημιουργεί, εξισούται αύτη, ως γνωστόν, πολλάκις πλήρως προς το λοιπόν περιεχόμενον της Αγίας Γραφής. Ούτως αναγνωρίζεται ότι η παραβολή αύτη είναι μεστή σωτηριολογικών νοημάτων και ότι εν αυτή εύρηται συμπεπυκνωμένη η όλη χριστιανική διδασκαλία περί της σωτηρίας του ανθρώπου δια της εν Χριστώ Θείας Αποκαλύψεως.

π. Αθανάσιος Μυτιληναίος - Κυριακή Του Ασώτου

«Ἐπιγνῶμεν ἀδελφοὶ τοῦ Μυστηρίου τῆς μετανοίας τὴν δύναμιν»

Η ΔΕΥΤΕΡΗ Κυριακὴ τοῦ Τριωδίου εἶναι ἀφιερωμένη στὴν μετάνοια, στὴν ἐπιστροφὴ τοῦ ἀσώτου υἱοῦ τῆς εὐαγγελικῆς παραβολῆς. Οἱ ἅγιοι Πατέρες ὅρισαν τὴν ἡμέρα αὐτὴ νὰ ἀναγιγνώσκεται στοὺς ναοὺς ἡ πασίγνωστη παραβολὴ τοῦ ἀσώτου υἱοῦ, τὴν ὁποία κήρυξε ὁ Χριστός, γιὰ νὰ μᾶς γνωρίσει τὸ μεγαλεῖο καὶ τὴ δύναμη τῆς μετάνοιας. Νὰ μᾶς παρουσιάσει μία ἄλλη «εἰκόνα» καὶ ἀντίληψη τοῦ Θεοῦ, ἀπὸ αὐτὴ ποὺ εἶχε ὁ πτωτικὸς κόσμος ὥς τότε: τοῦ Θεοῦ τῆς ἀγάπης, τοῦ οὐράνιου Πατέρα, ὁ Ὁποῖος «φλέγεται» ἀπὸ ἄπειρη ἀγάπη γιὰ τὸ ἐκλεκτὸ πλάσμα Του, τὸν ἄνθρωπο, ποὺ μὲ δική του εὐθύνη, ἐγκατέλειψε τὴν «πατρικὴ στέγη» καὶ δραπέτευσε σὲ ἀλλότριες «χῶρες», γιὰ νὰ «γευτεῖ» τοὺς δηλητηριώδεις καρποὺς τῆς ἁμαρτίας.

ΘΕΟΤΟΚΕ ΠΑΡΘΕΝΕ -- Orthodox Hymns

Ο Θεσσαλονίκης Γρηγόριος: «Η αγία των Αγίων αναφανείσα, η και των δι΄ αρετής κεκαθαρμένων πνευμάτων το σώμα καθαρώτερον έχουσα και θειότερον» (Λόγω β΄ εις τα Εισόδια) ου η αρχή: «Ει εκ του καρπού το δένδρον γινώσκεται».

Τη ΙΣΤ΄ (16ην) Φεβρουαρίου, μνήμη του εν Αγίοις Πατρός ημών ΦΛΑΒΙΑΝΟΥ Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως.

Φλαβιανός ο εν Αγίοις Πατήρ ημών ήτο κατά τους χρόνους του βασιλέως Θεοδοσίου του Μικρού του βασιλεύσαντος κατά τα έτη υη΄ - υν΄ (408-450). Πρεσβύτερον ων της εν Κωνσταντινουπόλει Αγίας Εκκλησίας, δια δε την ενάρετον αυτού πολιτείαν εχειροτονήθη εν έτει υμστ΄ (446) Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως με την θέλησιν του Θεού και με την ψήφον της Συνόδου, του βασιλέως και της Συγκλήτου· διανύσας δε εις τον θρόνον έτη τρία, κατά παραχώρησιν Θεού, εξώσθη του θρόνου του παρά του Μονοφυσίτου Διοσκόρου και των ομοφρόνων αυτού και επέμφθη εις εξορίαν, όπου υπομείνας πολλάς θλίψεις δια την Ορθόδοξον πίστιν και ασθενήσας, προς Κύριον εξεδήμησεν.

Ούτος ο εν Αγίοις Πατήρ ημών Φλαβιανός Αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως ηξιώθη μαρτυρικού τέλους καθ’ ον χρόνον ηγωνίζετο υπέρ των αληθειών της Αγίας Ορθοδόξου πίστεως και κατά των Μονοφυσιτών, είναι δε λίαν ανεπαρκείς αι παρεχόμεναι ενταύθα πληροφορίαι υπό του Συναξαρίου, διο προσθέτομεν και τα εξής:

Χαίρετε αληθείας οι φρουροί, εν έργοις αποδείξεσιν

Την Ορθόδοξον πίστιν, ασινή εφυλάξατε, των αιρετιζόντων Λατίνων, τας ποινάς μη πτοούμενοι· εν Κύπρω της Καντάρας Μονασταί, εν Άθω τε Ζωγράφου Καρυών, Ξενοφώντος Κουτλουμούσιον συν αυτοίς, Ιβήρων Βατοπαίδιον. Χαίρετε των πατέρων ο χορός, χαίρετε λύχνοι Άθωνος· χαίρετε αληθείας οι φρουροί, εν έργοις αποδείξεσιν.    
--------------------
Αείμνηστε Καθηγητά Ιωάννη Κορναράκη, τώρα πως πορεύονται οι Αγιορείτες;

Το Περιβόλι της Παναγίας  αποσαθρωμένο οπωροφυλάκιο Ορθοδοξίας !!!

Του αειμνήστου Ιωάννου Κορναράκη, Ομοτίμου Καθηγητού της Θεολογικής Σχολής Αθηνών.

«Ο Θεός ήλθοσαν έθνη εις την κληρονομίαν σου, εμίαναν τον ναόν τον άγιόν σου, έθεντο Ιερουσαλήμ ως οπωροφυλάκιον» (Ψαλμ. 78, 1)


Η επέλαση της παπικής αιρέσεως, τον Νοέμβριο του 2006, στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, μετέβαλε το Άγιο Όρος ή μάλλον την πνευματική του ηγεσία, τους ηγουμένους των είκοσι Ι. Μονών του, σε εγκαταλελειμμένο και έρημο οπωροφυλάκιο Ορθοδοξίας!

Ο λαός του Θεού, το πλήρωμα της Εκκλησίας, ανέμενε την άμεση, δυναμική παρέμβαση του Αγίου Όρους στα διαδραματισθέντα στο Φανάρι, με την επίσκεψη-συλλειτουργία του Πάπα, ως αυτονόητη παρουσία ορθόδοξης αντιδράσεως και μαρτυρίας, όπως ακριβώς συνέβη στο παρελθόν επί Πατριάρχου Αθηναγόρα, με την άρση των αναθεμάτων, όταν σύσσωμο το Άγιο Όρος, η πνευματική του ηγεσία, διέκοψε τη μνημόνευση του ονόματός του!

ΔΙΑ ΜΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ -- Τοῦ αειμνήστου Μιχαὴλ Ε. Μιχαηλίδη, Θεολόγου

Εἶναι θαυμαστό τό μεγαλεῖο τοῦ ἀνθρώπου. Ἀποτελεῖ τό ἔξοχο δημιούργημα τοῦ Θεοῦ καί τήν τελειότητα ἀνάμεσα στόν σύμπαντα ὑλικό κόσμο. Ἡ ἀνθρώπινη ἐξοχότητά του βρίσκεται στά μοναδικά πνευματικά του χαρίσματα τῆς ἀθάνατης ψυχῆς του. Τίποτε δέ μπορεῖ νά συγκριθεῖ μέ τή συνείδηση, τό λογικό καί τήν ἐλευθερία του. Μονάχα ὁ ἄνθρωπος χαρακτηρίζεται γιά τό ἦθος καί την πνευματική του ζωή. Καί το μέν ἦθος εἶναι ὁ σταθερός τρόπος ἠθικῆς συμπεριφορᾶς. Ἕνας τρόπος πού ἀναφέρεται στό σύνολο τῶν βουλητικῶν καί συναισθηματικῶν ἐκδηλώσεων τῆς προσωπικότητάς του. Εἶναι, κατά κάποιο τρόπο, ὁ χαρακτήρας τοῦ ἀνθρώπου. Ἄμεση σχέση μέ τό ἀνθρώπινο ἦθος ἔχει ἡ πνευματική, ἡ ἐσωτερική ζωή, σάν ἔκφραση τῆς θρησκευτικῆς εὐσέβειας. Εἰδικότερα στόν Ὀρθόδοξο Χριστιανισμό, ἡ πνευματικότητα —ὅπως ἔχει διαμορφωθεῖ— ἐκφράστηκε καί βιώθηκε στήν ὀρθόδοξη παράδοση καί ζωή. Εἶναι ἡ ζωή τοῦ Πνεύματος τοῦ Ἁγίου. Ἡ ὀρθόδοξη πνευματικότητα εἶναι Ὀρθοδοξία καί ὀρθοπραξία. Εἶναι θεῖος ἔρωτας. Εἶναι γνήσια καί αὐθεντική ζωή «ἐν Χριστῷ» καί «κατά Χριστόν».

π. Θεοδώρητος Μαύρος: Όποία διαστροφή τής όρθοδόξου διδασκαλίας!

Λέγουν χαρακτηριστικώς, ότι ένεργούν έτσι, διότι έπθυμοΰν νά εύρίσκωνται έντός ‘Εκκλησίας, άφού, όπως ισχυρίζονται, μόλις διακόψουν κοινωνίαν μέ τούς αιρετικούς προϊσταμένους των ή τούς κοινωνούντας μέ αύτούς, θά εΰρεθούν αμέσως έκτός Εκκλησίας. Όποία διαστροφή τής όρθοδόξου διδασκαλίας! Ένώ οί Iεροί Κανόνες καί ό σύνολος χορός τών όμολογητών Πατέρων χαρακτηρίζουν, ώς σωτηριώδη άντίδρασιν καί προστασίαν τής ‘Εκκλησίας τήν διακοπήν κοινωνίας μέ τούς αιρετικά κηρύσσοντας, αύτοί ισχυρίζονται τα ακριβώς άντίθετα! Έτσι όχι μόνον συμμαχούν πρός τήν αΐρεσιν καί τήν ένισχύουν διατηρούντες τό ποίμνιόν τους άνύποπτο στό πλευρό τών κακοδόξων, άλλά καί υβρίζουν όλους τούς όμολογητάς πατέρας τού παρελθόντος, χαρακτηρίζοντας αύτούς, ώς έκτός ‘Εκκλησίας άγωνισθέντας, άφού, ώς γνωστόν, έπραξαν τά ακριβώς αντίθετα, από ό,τι πράττουν αύτοί σήμερα.
------------------------------------
Ο/Η Δημήτριος Χατζηνικολάου είπε...

Οἱ λίγες αὐτές γραμμές τοῦ μακαριστοῦ π. Θεοδωρήτου ἀποτυπώνουν ὅλην τήν κακοδαιμονίαν πού ἐπικρατεῖ εἰς τά ἐκκλησιαστικά κατά τά τελευταῖα 100 περίπου χρόνια, μετά τό ἑορτολογικόν σχίσμα τοῦ 1924, ἡ ὁποία ὀφείλεται εἰς τήν ἀντορθόδοξον στάσιν τῶν λεγομένων «συντηρητικῶν», οἱ ὁποῖοι, μή ἑπόμενοι τοῖς ἁγίοις πατράσι, κοινωνοῦν μέ τούς αἱρετικούς Οἰκουμενιστάς καί ταυτοχρόνως διώκουν τούς Ὀρθοδόξους, οἱ ὁποῖοι, ἑπόμενοι τοῖς ἁγίοις πατράσι, ἀποτειχίζονται ἀπό τήν αἵρεσιν.

π. Γεώργιος Αγγελακάκης: Γιατί γέροντα Παϊσιε, γιατί Σωτηρόπουλε, γιατί Αυγουστίνε; Γιατί Πορφύριε; ΠΟΤΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΠΑΤΕΡΕΣ ΘΑ ΠΕΙΤΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ?

Το Ιουλιανό ημερολόγιο έγινε ο φορέας του Ορθόδοξου Εορτολογίου. -- Τοῦ κ. Δημητρίου Χατζηνικολάου, Ἀν. Καθηγητοῦ Οἰκονομικῶν τοῦ Παν/μίου Ἰωαννίνων

Χάριν της ενότητας και της κοινής λατρείας των Χριστιανών, ορίσθηκε από τον Θεό μέσω των Αγίων Πατέρων στην Α’ Οικουμενική Σύνοδο, πάνω στο Ιουλιανό ημερολόγιο να εφαρμοσθεί το Εορτολόγιο της Εκκλησίας. Από τότε και για πάντα το Ιουλιανό ημερολόγιο (το λεγόμενο σήμερα Παλαιό) έγινε ο φορέας του Ορθόδοξου Εορτολογίου. Με αυτό το ημερολόγιο ταυτίσθηκε το Εορτολόγιο της Εκκλησίας, αυτό ακολούθησε η Εκκλησία τόσους αιώνες και αυτό θα έχει και θα ακολουθεί μέχρι την Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου, διότι έτσι θέλησε ο Ίδιος ο Κύριος. Έτσι, το Παλαιό Εορτολόγιο είναι πατροπαράδοτο αφού το όρισαν οι Θεοφόροι Πατέρες και αυτό παραλάβαμε, είναι δε και Θεοκέλευστο διότι έγινε με την θέληση και εντολή του Τριαδικού μας Θεού!!!