Ο αείμνηστος Καθηγητής Ιωάννης Κορναράκης : Θλιβερά διαπίστωσις.

Ύστερα από τόσα χρόνια φαίνεται καθαρά ότι σκοπός της αντιοικουμενιστικής προσπάθειας Κληρικών και Μοναχών είναι η καθησύχαση των πιστών, για την συνεχή ισχυροποίηση της οικουμενιστικής λαίλαπας στον χώρο της Ορθοδόξου Εκκλησίας, και  η υπόσχεση ότι εγγυόνται την προστασία της Εκκλησίας από τις καταστροφικές, γι’ αυτήν, συνέπειες της οικουμενιστικής δραστηριότητος των Ορθοδόξων ταγών της. Όμως οι βαρείς λύκοι, των αιρέσεων, και, μάλιστα, της λοιμώδους νόσου της οικουμενιστικής παναιρέσεως, δεν εξορκίζονται με έναν χαρτοπόλεμο αντιαιρετικών κειμένων -ανιαρό και ανίερο-, ο οποίος χαρτοπόλεμος, κάθε φορά, πληροφορεί το ποίμνιο, απλώς, τι είναι η αίρεσις και ποια καταστροφικά αποτελέσματα προκαλεί στην ζωή της Εκκλησίας! 
---------------------------------------
Ανώνυμος είπε...

Ο Χριστός είπε άραγε όταν επιστρέψω θα βρω τη πίστη στους ανθρώπους; Η απάντηση είναι γνωστή, δε θα τη βρει. Οι άνθρωποι πολύ εύκολα μεταβαλλόμαστε, σαν τη κινούμενη άμμο. Άλλα διδασκόμαστε, άλλα εφαρμόζουμε, κι άλλα προβάλλουμε επί καθέδρας. Η σχιζοφρένεια αν και δε φαίνεται με πρώτη ματιά διέπει συμπεριφορές και προτάσεις. Αυτήν ήρθε να διορθώσει ο Θεός, ό,τι -αν κι εφ΄όσον συμβαίνει και υπάρχει το αγαθό- περιέχει το εσωτερικό να περιβάλλεται κι από το εξωτερικό περίβλημα. Λοιπόν, ή με το πλοίαρχο ή με τα ρεύματα της θάλασσας. Πάντως η συνταγή να πατάς σε δύο βάρκες δεν ισχύει, καταποντίζεσαι.

Πιο ευάρεστον στόν Κύριον από την αναξιότητα τών ιερέων, πού λειτουργούσαν!

..Τότε ένας ησυχαστής μου υπενθύμισε την περίπτωση του ασκητού πού, μετά την άλωση τής Κωνσταντινουπόλεως, είδε επάνω στήν αγία Πρόθεση ερειπωμένου Ναού, μία γουρούνα με τα νεογνά της και άρχισε να κλαίει και νά οδύρεται. Τότε ενεφανίσθη Άγγελος Κυρίου και του λέγει· Αββά, τί κλαίεις; Γνωρίζεις ότι, αυτό πού είδες, είναι πιο ευάρεστον στόν Κύριον από την αναξιότητα τών ιερέων, πού λειτουργούσαν; Και ο Άγγελος εγένετο άφαντος.

π. ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΑΓΓΕΛΑΚΑΚΗΣ - ΗΡΘΕ Η ΩΡΑ ΝΑ ΠΑΡΕΙ Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΤΙΣ ΤΕΛΙΚΕΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΤΟΥ

ΘΕΟΤΟΚΕ ΠΑΡΘΕΝΕ -- Orthodox Hymns

Ἀφήνουμε τὸν Ἅγιο Γρηγόριο Παλαμᾶ, ὁ ὁποῖος στὸν μεγάλο καὶ ἐκτενῆ του λόγο στὰ Εἰσόδια τῆς Θεοτόκου -ὑπάρχει καὶ μικρός- παρουσιάζει τὴν Παναγία μας κατὰ τὰ παιδικὰ καὶ ἐφηβικὰ της χρόνια, κατὰ τὰ δώδεκα χρόνια ποὺ ἔμεινε μέσα στὸν Ναό, μέχρι τὴν ἡλικία τῶν 15 ἐτῶν ποὺ ἔγινε ὁ Εὐαγγελισμός, ὡς τὴν πρώτη ἡσυχάστρια, τὴν πρώτη ἀσκήτρια, νὰ μὴ ἔχει καμμία σχέση μὲ τὰ κοσμικά, τὰ γήϊνα, τὰ σαρκικά, οὔτε σὲ ἐπίπεδο σκέψεων καὶ λογισμῶν, ἀλλὰ ἁγνὴ καὶ ὁλοκάθαρη νὰ προετοιμάζει τὸν ἑαυτό της, γιὰ νὰ γίνει κατοικητήριο τοῦ Θεοῦ.

Τη ΚΗ΄ (28η) Ιανουαρίου, μνήμη του Οσίου πατρός ημών ΕΦΡΑΙΜ του Σύρου.

Εφραίμ ο θαυμάσιος πατήρ ημών ήτο το γένος Σύρος γεννηθείς, ως πιθανώς εικάζεται, εις την πόλιν Νίσιβιν της Μεσοποταμίας επί της βασιλείας του Διοκλητιανού περί το τστ΄ (360), επί του οποίου οι γονείς αυτού, ευσεβείς όντες Χριστιανοί, ωμολόγησαν γενναίως την εις τον Ιησούν Χριστόν πίστιν. Προσληφθείς εκ νεαράς ηλικίας υπό του Επισκόπου της πόλεως ταύτης Ιακώβου ανετράφη υπ’ αυτού επιμελώς, διαγνώσαντος την αγαθήν φύσιν του παιδός.

Δεν θα πρέπει να αγνοηθή η θεμελιώδης εκκλησιολογική αρχή:

Τα θεμέλια της ενότητος της Εκκλησίας δεν είναι διοικητικά/θεσμικά, αλλά ευχαριστιακά και χαρισματικά· δεν είναι δυνατόν ο κηρύττων αίρεσιν επίσκοπος, χαρακτηριζόμενος πλέον ως «ψευδοεπίσκοπος» και «ψευδοδιδάσκαλος» (IE Kανών  της  AB Αγίας Συνόδου), να αποτελή ούτε το κέντρον της Ευχαριστιακής Συνάξεως, ούτε να επιτελή χρέη Ποιμένος, εφ΄ όσον ήδη είναι «λύκος». Μόνον υπό τοιαύτας προϋποθέσεις ήτο δυνατόν ο Άγιος Κύριλος Αλεξανδρείας προ ακόμη της Γ΄ Αγίας Οικουμενικής Συνόδου, να προτρέπη το Ορθόδοξο Ποίμνιο της Κωνσταντινουπόλεως: «Ασπίλους και αμώμους εαυτούς τηρήσατε, μήτε κοινωνούντες τω μνημονευθέντι (Νεστορίω), μήτε μην ως διδασκάλω προσέχοντες, ει μένει λύκος αντί ποιμένος»

(Αγίου Κυρίλλου Αλεξανδρείας, PG τ. 99 στλ. 1645D)

O ἀείμνηστος καθηγητὴς τοῦ Κανονικοῦ Δικαίου τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Παν. Ἀθηνῶν Κων. Μουρατίδης, παρατηρεῖ:

«Ἡ ἀλλόκοτος καὶ  τερατώδης καὶ καταλυτική τῆς ὀρθοδόξου κανονικῆς τάξεως καὶ Ἱερᾶς Παραδόσεως    συμμετοχὴ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας εἰς τὸ Παγκόσμιον Συνοθύλευμα τῶν Αἱρέσεων  συνιστᾶ τὴν μεγίστην παγίδα τοῦ Ἀντικειμένου ἐν τῇ ἱστορίᾳ τῆς στρατευομένης Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, πρὸς διάβρωσιν καὶ ἀποσύνθεσιν τοῦ ἀπολυτρωτικοῦ ἔργου τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας…  Αὐτὸ καθʼ ἑαυτὸ τὸ γεγονὸς τῆς συμμετοχῆς  τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας εἰς τὸ συνονθύλευμα τῶν αἱρέσεων τοῦ ΠΣΕ  προσκρούει  “a priori” καὶ ἐξʼ  ἀπόψεως ἀρχῆς εἰς τεράστια καὶ τοῦτʼ αὐτὸ ἀνυπέρβλητα  ἐμπόδια, προερχόμενα ἐξʼ αὐτῆς τῆς φύσεως καὶ τοῦ χαρακτῆρος τῆς Ἐκκλησίας, ὡς τῆς  Μίας, Αγίας Καθολικῆς καὶ Αποστολικῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας».

Δεν είναι δυνατό όλοι οι άνθρωποι να είναι σύμφωνοι εις όλα και πάντοτε

Από τότε που εισήλθε η αμαρτία εις τον κόσμο, δεν είναι δυνατό όλοι οι άνθρωποι να είναι σύμφωνοι εις όλα και πάντοτε. Η ελευθερία είναι μεν στοιχείον του πνευματικού βίου του ανθρώπου, αλλά αυτός δεν προσκολλάται πάντοτε εις το θέλημα του Θεού, δηλαδή δεν συμφωνεί με τον Θεόν, και επομένως δεν μπορεί να συμφωνήση και με τους ανθρώπους. Δι’ αυτό υπάρχουν διαφοραί μεταξύ τούτων εις τις σκέψεις, τις προτιμήσεις, τις ενέργειες, άλλοτε μικρότερες και άλλοτε μεγαλύτερες.

Στην πνευματική ζωή, δηλαδή στον χώρο που το άγιον Πνεύμα προσφέρεται να βιωθή, ήγουν στους Ορθοδόξους πιστούς, υπάρχει ποικιλία δεκτικότητος. Η δεκτικότης εκάστου προσδιορίζεται, βέβαια, «κατά το μέτρον της πίστεως» αλλά και από τις καταβολές, την έκταση και το είδος της παιδείας, και των παγίων διαθέσεων της ψυχής (δηλ. ποσόν πίστεως, χωρητικότης νου, ευφυϊα, αφυϊα, μετριότης, μεγαλόνοια, μικρόνοια, καλλιέργεια, ή μη, του νου στην θεολογία, φιλοσοφία, αποκλίσεις της ψυχής προς την φιλανθρωπίαν, την πρακτικήν ζωήν ή τον θεωρητικόν βίον).

« Το άβατον» του Προέδρου της Δημοκρατίας -- Χαράλαμπος Β. Κατσιβαρδάς, Δικηγόρος

Ο δημαγωγικός λαϊκισμός αποτελεί την μείζονα πολιτική πρακτική προκειμένου να πειθαναγκασθεί υποβολιμαίως η διανοητικά λοβοτομημένη κοινωνική μάζα περί της δήθεν ορθότητας όποιας πολιτικής επιλογής της εκάστοτε εξουσίας.

Η πρόταση του νυν πρωθυπουργού της Χώρας μας, προς την ανώτατη έγκριτη δικαστική λειτουργό κ. Σακελλαροπούλου, η οποία είναι αποδεδειγμένα φορέας συγκεκριμένων «εκσυγχρονιστικών» αντιλήψεων οι οποίες τυγχάνει να ταυτίζονται απολύτως με τις απόψεις ορισμένων κέντρων, όπως περί του ουδετερόθρησκου κράτους (υπήρξε κατά το παρελθόν σφοδρή πολέμια κατά του μακαριστού Χριστοδούλου αντιτάσσοντας εις τον αλήστου μνήμης τελεσθέντα Αγιασμό του Σ.Τ.Ε εν έτει 2006, υπό Αυτού, ότι το εν λόγω μυστήριο –έθετε εν αμφιβόλω την θρησκευτική ουδετερότητα του δικαστηρίου-), καθώς και διαπρύσια υπερασπίστρια των μνημονιακών ρυθμίσεων.
---------------------------------------------
Δημήτριος Χατζηνικολάου είπε...

Ἀξίζουν πολλά συγχαρητήρια εἰς τόν ἀξιότιμον καί ἄξιον Ἕλληνα Δικηγόρον κ. Χαράλαμπον Κατσιβαρδᾶν γιά τά ἀφυπνιστικά καί τεκμηριωμένα ἄρθρα του. Μεταξύ, ἄλλων, γράφει: «Ασφαλώς εις τα πλαίσια μία δημοκρατικής κοινωνίας ο καθείς δύναται να πρεσβεύει ότι φρονεί ως κατά αυτόν ορθό, ανεξαρτήτως του ασκούντος υπό αυτόν επάγγελμα». Ἀφοῦ συμφωνήσω μέ αὐτήν τήν τοποθέτησιν, θά ἤθελα νά προσθέσω τό ἑξῆς σχόλιον: Ὡς ἰδιωτικόν πρόσωπον, ὁ Μητσοτάκης μπορεῖ ὄντως νά πρεσβεύῃ ἐλευθέρως ὅ,τι θέλει. Ὡς ὑποψήφιος πρωθυπουργός τῆς Ἑλλάδος, ὅμως, δέν εἶχε τό δικαίωμα νά ἐμφανίζεται μέ τό προσωπεῖον τοῦ Πατριώτου, ἐμφανιζόμενος ὡς δῆθεν ἀντίθετος μέ τίς ἄκρως ἀνθελληνικές καί ΑΚΡΩΣ ΠΡΟΔΟΤΙΚΕΣ ἐπιλογές τοῦ Τσίπρα (πρβλ. «Συμφωνία Πρεσπῶν», ἀνοικτά σύνορα κ.λπ.), γιά τίς ὁποῖες θά πρέπῃ αὐτός νά μηνυθῇ δι' Ἐσχάτην Προδοσίαν, ΕΞΑΠΑΤΩΝΤΑΣ ΜΕ ΤΟΝ ΠΛΕΟΝ ΒΡΩΜΙΚΟΝ ΤΡΟΠΟΝ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΠΑΤΡΙΩΤΑΣ ΠΟΥ ΤΟΝ ΕΨΗΦΙΣΑΝ ὡς Πατριώτην! Ναί, ὁ Μητσοτάκης τούς ἐξηπάτησε! Ὅπως ὁ Τσίπρας οὐδέποτε ἔκρυψε ὅτι εἶναι ἄθεος καί ἀνθέλλην, τό ἴδιο ὤφειλε νά πράξῃ καί ὁ Μητσοτάκης. Γνωρίζω ἐντίμους καί Πατριώτας πού, ἐάν ἐγνώριζαν ὅτι ὁ Μητσοτάκης εἶναι γαλάζιος Τσίπρας, οὐδέποτε θά τόν ἐψήφιζαν! Τά ἴδια ἰσχύουν γιά ὁλόκληρον τήν ΝΕΟΤΑΞΙΚΗΝ ΝΔ. Εἶναι ΠΡΟΔΟΤΑΙ! Καί μᾶς ἐπεβαλαν ὡς ΠτΔ μίαν κυρίαν μέ νεοταξικάς ἰδέας, ἄκρως ΑΝΤΙΘΕΤΟΥΣ μέ αὐτάς πού πρεσβεύουν τό 90% τῶν Ἑλλήνων! Πρόκειται γιά ΑΝΕΝΤΙΜΟΝ ἤ μᾶλλον ΒΡΩΜΕΡΑΝ συμπαιγνίαν! Αἶσχος, ΠΡΟΔΟΤΑΙ!

«Τη Ρωμιοσύνη μη την κλαις» -- του Στέλιου Παπαθεμελή*

Κατά τον εξόχως διδακτικό αισώπειο μύθο, ποντικός δάγκωσε ταύρο. Εκείνος τον κυνηγούσε παντού αλλά αυτός πρόλαβε να διαφύγει σε μια τρύπα. Ο ταύρος με τα κέρατα του ξεσκάλιζε τους τοίχους, ώσπου κουράστηκε. Ξάπλωσε πλάι στην τρύπα και αποκοιμήθηκε!

   Ο ποντικός μπαινόβγαινε και συνέχισε να δαγκώνει τον ταύρο. Ο ταύρος σηκώθηκε κάποια στιγμή σαστισμένος μη ξέροντας τί να κάνει! Στο «διά ταύτα» ο ποντικός ψιθύρισε την σοφία του: « οὐχ ὁ μέγας αι εὶ δυνατός· ἔσθ᾿ ὅπου μᾶλλον τὸ μικρὸν εἶναι καὶ ταπεινὸν ἰσχύει»[=Δεν είναι πάντα δυνατός ο μεγαλόσχημος. Το να είναι μικρός και ταπεινός σε πολλές περιπτώσεις πιο πολλά πετυχαίνει](Αισώπειοι μύθοι, Ζήτρος, 299, σ.382).
   Μπράβο στον νέο ΑΓΕΕΘΑ. Χρησιμοποίησε τη γλώσσα που καταλαβαίνει ο νεοοθωμανός. Είπε:
----------------------------------------
Δημήτριος Χατζηνικολάου είπε...
Ὡραῖα, σωστά, τεκμηριωμένα καί Πατριωτικά εἶναι αὐτά πού γράφει ὁ κ. Παπαθεμελῆς. Ἄς μοῦ ἐπιτρέψῃ ἕν σχόλιον. Εἶναι ὄντως διδακτικός ὁ Αἰσώπειος μῦθος μέ τόν ταῦρον καί τόν ποντικόν, ἀλλά δέν νομίζω ὅτι ταιριάζει εἰς τήν περίπτωσιν. Ἐξηγοῦμαι: Εἰς τήν περίπτωσιν τῆς Ἑλλάδος, ἡ ὁποία ἐκπροσωπεῖται εἰς τά διεθνῆ fora ἀπό ἀνθέλληνας καί ΠΡΟΔΟΤΑΣ, ὁ ποντικός (Ἑλλάς) δέν δαγκώνει τόν ταῦρον (Τουρκία), ἀλλά τούς ἄλλους ποντικούς (συνέλληνας), οἱ ὁποῖοι τόν ἀνέδειξαν ὡς ἐκπρόσωπόν των, ΕΞΑΠΑΤΗΘΕΝΤΕΣ ὑπ' αὐτοῦ ὅτι δῆθεν θά τούς ἐκπροσωπῇ ἐντίμως.

Προς νέαν εκκλησίαν. ΝΕΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑ = ΟΥΝΙΑ -- του αειμνήστου Στεργίου Σάκκου Ομ. Καθηγητού Α.Π.Θ.

Στις μέρες μας, που τόσος λόγος γίνεται για την περίφημη «νέα τάξη πραγμάτων» και την  πολυθρύλητη «νέα εποχή», προγραμματίζεται και ποικιλοτρόπως επιδιώκεται η επικράτηση μιάς «νέας εκκλησίας». Ονομάζω έτσι το μοντέλο προς το οποίο προσανατολίζονται οι οικουμενιστικές προσπάθειες. Με έμφαση τονίζουν οι οικουμενιστές τα καλά και συμφέροντα που επαγγέλλεται το εν λόγω μοντέλο. Και πολλά από τα επιχειρήματά τους παρουσιάζονται εύλογα, εντυπωσιακά και δελεαστικά. Κατ΄ αρχήν, το επιταχυνόμενο άνοιγμα της κοινωνίας, η αναπόφευκτη και εν πολλοίς ευεργετική προσέγγιση λαών, πολιτισμών και ιδεών, που προωθεί η αμφιλεγόμενη αλλά σταθερά κυριαρχούσα παγκοσμιοποίηση, το αίσθημα ανασφάλειας, που υποθάλπει η προηγμένη τεχνολογία και τεχνογνωσία μας, καλλιεργούν ένα φρόνημα ανεπάρκειας.

Ἡ δογματική διάστασις τοῦ νέου ἑορτολογίου -- Τοῦ κ. Δημητρίου Χατζηνικολάου, Ἀν Καθηγητοῦ Οἰκονομικῶν τοῦ Παν/μίου Ἰωαννίνων

Ἔχει λεχθῆ καί γραφῆ πολλάκις, ἀλλ’ ἀνακριβῶς, ὅτι τό 1924 οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί (Ο.Χ.) δέν ἐγνώριζον δῆθεν ὅτι ὁ λόγος τῆς εἰσαγωγῆς τοῦ νέου ἑορτολογίου (ν.ἑ.) ἦτο ἡ προώθησις τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Συνεπῶς, συμπεραίνουν αὐτοί πού χρησιμοποιοῦν αὐτήν τήν ἐπιχειρηματολογίαν, ὅσοι ἀπετειχίσθησαν τότε ἀπό τήν καινοτομήσασαν Ἐκκλησίαν, ἐπικαλούμενοι τόν 15ον Κανόνα τῆς ΑΒ Συνόδου καί γενικώτερον τήν Πατερικήν Διδασκαλίαν καί Παράδοσιν, ἔσφαλον, διότι δῆθεν δέν ὑφίστατο δογματικός λόγος πού νά δικαιολογῇ τήν ἀποτείχισιν, ἐνῷ ὅσοι ἀπεδέχθησαν τό ν.ἑ. δέν ὑπέπεσαν εἰς δογματικόν σφάλμα. 

Σκοπός τοῦ παρόντος ἄρθρου εἶναι ν’ ἀποδείξῃ ὅτι ὁ ὡς ἄνω ἰσχυρισμός εἶναι ἐσφαλμένος, παραθέτοντας κείμενα πού εἶδον τό φῶς τῆς δημοσιότητος πρό τοῦ 1924 καί πού ἀποδεικνύουν ὅτι ἀπό τό 1582 καί ἐντεῦθεν εἶναι γνωστόν ὅτι οἱ παπικοί καί οἱ ἑνωτικοί «ὀρθόδοξοι» (οἱ σημερινοί Οἰκουμενισταί, δηλαδή) ἐπεδίωκον τήν ἐπιβολήν τοῦ ν.ἑ. εἰς τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν, ὡς τό «πρῶτον βῆμα» διά τήν εἰς τόν Παπισμόν ὑποταγήν της, πού ἐθεωρεῖτο ἀνέκαθεν ὡς τό πρῶτον στάδιον τοῦ Οἰκουμενισμοῦ.

ΘΕΟΤΟΚΕ ΠΑΡΘΕΝΕ

«Χαίροις μετά Θεόν η Θεός, τα δευτερεία της Τριάδος η έχουσα » , Αγ. Ανδρέας Κρήτης !!!

Τη ΚΖ (27η) Ιανουαρίου, η ανακομιδή του λειψάνου του εν Αγίοις πατρός ημών ΙΩΑΝΝΟΥ Αρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως του ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ.

Πάλιν λαμπρά και χαρμόσυνος πανήγυρις και πολύφωτος εορτή κατέλαβε την Εκκλησίαν μας, τον χειμώνα της αθυμίας και το ψύχος της αμαρτίας αφανίζουσα, η μνήμη, λέγω, του διδασκάλου και χρυσοστόμου Πατρός, του οποίου ο φθόγγος, ως και των μακαρίων Αποστόλων, εξήλθεν όντως εις όλα της οικουμένης τα πέρατα και ενεπλήσθη πάσα πόλις και πάσα χώρα από τα χρυσά και λαμπρότατα ρήματα αυτού. Ιδού ήλθεν η χελιδών η πολύφωνος και καλλίφωνος, το μέγα μυστήριον της κοινής Αναστάσεως ως θείον έαρ λαμπρώς εγκαινίζουσα και με την προς ολίγον σιγήν και κατάπαυσιν της πίστεως εμφανίζουσα τον απέραντον ανακαινισμόν της κατά Χριστόν ηλικίας και πνευματικής νεότητος.

Ἡ σύγχρονος αἵρεσις τοῦ Οἰκουμενισμοῦ -- Γράφει ο κ. Δημήτριος Χατζηνικολάου, Ἀν. Καθηγητής Οἰκονομικῶν τοῦ Παν/μίου Ἰωαννίνων

Ἐν ὀλίγοις, ἡ παναίρεσις τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἡ ὁποία ἔχει λάβει τρομακτικάς διαστάσεις, ἀποσκοπεῖ εἰς τήν κατεδάφισιν τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως, ἐφόσον παραδέχεται ὅλας τάς Χριστιανικάς αἱρέσεις καί ὅλας τάς θρησκείας ὡς «διαφορετικούς δρόμους» διά νά φθάσῃ ὁ ἄνθρωπος εἰς τόν Θεόν. Ὅλοι οἱ ἄνθρωποι πιστεύουν εἰς τόν ἴδιον Θεόν, ὁ καθείς μέ τόν τρόπον του, λέγουν ψευδῶς οἱ Οἰκουμενισταί, ὅπως οἱ «πατριάρχαι» Ἀθηναγόρας καί Βαρθολομαῖος. Νά καταργήσωμεν, λοιπόν, τά δόγματα τῆς Τριαδικότητος τοῦ Θεοῦ, τῆς ἐνανθρωπήσεώς Του κ.λπ. καί νά κατασκευάσωμεν νέα, οὕτως ὥστε αὐτά νά εἶναι ἀποδεκτά ἀπό τόν σύγχρονον ἄνθρωπον, ἐπρότεινεν ὁ «ἀρχιεπίσκοπος Ἀμερικῆς» Ἰάκωβος εἰς συνέντευξίν του εἰς τήν παγκοσμίου κυκλοφορίας ἐφημερίδα New York Times (25-9-1967, σ. 40). Παρομοίας αἱρέσεις, διαστροφάς καί βλασφημίας κηρύσσουν καί σύγχρονοι «πατριάρχαι», «ἀρχιεπίσκοποι», «ἐπίσκοποι» καί ἄλλοι, καί ὄχι μόνον οὐδένα κίνδυνον καθαιρέσεως διατρέχουν, ἀλλά τοὐναντίον τιμῶνται καί ὑπό πάντων! Ἐσχάτως δέ ἀρκετοί ἐξ αὐτῶν, ὅπως ὁ «πατριάρχης» Βαρθολομαῖος, μοιράζουν τό «ἅγιον Κοράνιον», ὅπως τό ἀποκαλοῦν, ἀντί τοῦ ἱεροῦ Εὐαγγελίου! Διά νά μήν μακρυγορῶμεν, ἁπλῶς λέγομεν ὅτι εἶναι τόσα πολλά τά ἄνομα ἔργα καί κηρύγματα τῶν Οἰκουμενιστῶν, ὥστε θἀ ἐχρειάζετο μία πολύωρος ὁμιλία διά νά παρουσιασθοῦν καί νά σχολιασθοῦν. Δέν νομίζω ὅτι χρειάζεται, ὅμως, διότι τά γεγονότα αὐτά εἶναι πλέον γνωστά εἰς ὅλους ὅσους ἐνδιαφέρονται διά τήν Ἐκκλησίαν. Πλανῶνται οἰκτρῶς ὅσοι ἔχουν μέν Ὀρθόδοξον Πίστιν, ἀλλά ἐν γνώσει των κοινωνοῦν ἐκκλησιαστικῶς μέ τούς Οἰκουμενιστάς, παρά τό γεγονός ὅτι ἡ στάσις των αὐτή εἶναι ἀντορθόδοξος.

Πειθήνιες και εύλαλες καθεστωτικές μαριονέτες -- Χαράλαμπος Β. Κατσιβαρδάς Δικηγόρος Παρ’ Αρείω Πάγω

Οι ιλιγγιώδεις εξελίξεις με την νεοεκλεγείσα Πρόεδρο της Δημοκρατίας αλλά και τον τρόπο αναδείξεώς της μας βάζουν σε διάφορες σκέψεις αναφορικώς προς την πορεία της Πατρίδας μας την σημερινή κρίσιμη μεταβατική καμπή, όπου η Ελλάδα καθίσταται πανταχόθεν εκτεθειμένη ως προς την Τουρκία εν συνδυασμό προς την βραδυφλεγή βόμβα του οξέος ζητήματος του μεταναστευτικού το οποίο ενδημεί  ανεπίλυτο και βαίνει επιδεινούμενο δια το μέλλον.

Η ασκουμένη κριτική προς την κ. Πρόεδρο δεν είναι προσωπική αλλά ως προς την εν γένει πολιτική δράση της, ούσα παλαιόθεν, εν ενεργεία Δικαστής, το λέγω τούτο ασφαλώς όχι δια να στηλιτεύσω τις απόψεις αλλά ίνα καταδείξω αν και κατά πόσο, ιδίως την σημερινή χρονική συγκυρία, ένα πρόσωπο με αυτές τις αντιλήψεις προσιδιάζει εις την επωφελή δια τα εθνικά συμφέροντα πηδαλιούχηση της πατρίδας μας.

Ασάλευτο θεμέλιο -- Φώτης Κόντογλου

Σήμερα νομίζεται καλός σε όλα, όποιος είναι αδιάφορος, όποιος δεν νοιάζεται για τίποτα, όποιος δεν νιώθει καμιά ευθύνη. Αλλιώς τον λένε σωβινιστή, τοπικιστή, μισαλλόδοξο, φανατικό. Όποιος αγαπά την χώρα μας, τα ήθη και έθιμα μας, την παράδοση μας, την γλώσσα μας, θεωρείται οπισθοδρομικός. Οι αδιάφοροι παιρνούν για φιλελεύθεροι άνθρωποι, για άνθρωποι που ζούνε με το πνεύμα της εποχής μας, που έχουν για πιστεύω την καλοπέραση, το εύκολο κέρδος, τις ευκολίες, τις αναπαύσεις, κι ας μην απομείνει τίποτα που να θυμίζει σε ποιό μέρος βρισκόμαστε, από που κρατάμε, ποιοι ζήσανε πριν από μας στην χώρα μας. Η ξενομανία μας έγινε τώρα σωστή ξενοδουλεία, σήμερα περνά για αρετή, κι όποιος έχει τούτη την αρρώστεια πιο βαρειά παρμένη, λογαριάζεται για σπουδαίος άνθρωπος. 

π. Θεόδωρος Ζήσης : Τὸ ναρκωτικὸ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ

«Ἔπαυσαν οἱ ἄνθρωποι νὰ διακρίνουν μεταξὺ ὀρθοῦ καὶ ἐσφαλμένου, μεταξὺ ἀληθείας καὶ πλάνης. Τὸ ναρκωτικὸ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, τῆς νέας αὐτῆς θρησκείας τοῦ Ἀντιχρίστου, τῆς Παναιρέσεως αὐτῆς κατὰ τὸν Γέροντα Ἰουστίνο Πόποβιτς, διδόμενο κατὰ μικρὲς δόσεις ἐπὶ δεκαετίες καὶ καλυμμένο μὲ ὀρθοδοξοφανὲς περικάλυμμα σὰν τὴν Οὐνία, μὲ παρερμηνευόμενα χωρία τῆς Ἁγίας Γραφῆς καὶ τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας, ἔχει ναρκώσει τὶς συνειδήσεις τῶν περισσοτέρων καὶ μάλιστα πολλῶν κληρικῶν καὶ θεολόγων. Ἔχει δημιουργήσει μία φανταστική, ψεύτικη ἀτμόσφαιρα εἰρήνης καὶ ἑνότητος μὲ τὸν δῆθεν διάλογο τῆς ἀγάπης, μέσα στὴν ὁποία ἀναπαύονται μακάρια τὰ πλήθη, ποὺ παίρνουν ἀνυποψίαστα καὶ δωρεὰν ἀπὸ τὰ μέσα ἐνημέρωσης τὸ χαπάκι τῆς οἰκουμενιστικῆς ἡρωίνης».

ΟΜΙΛΙΑ π. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ ΠΟΥ ΕΚΦΩΝΗΘΗΚΕ ΤΗΝ ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΝΤΩΝΙΟΥ (17-01-2020)

«Μὴ αἰσχυνθείησαν ἐπ΄ ἐμὲ οἱ ὑπομείνοντές Σε, Κύριε, Κύριε τῶν δυνάμεων. Μὴ ἐντραπείησαν ἐπ΄ἐμὲ οἱ ζητοῦντές σε, ὁ Θεὸς τοῦ Ἰσραήλ».

Ἀπευθύνεται στόν Θεό Πατέρα, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί,  ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός, τό δεύτερο πρόσωπο τῆς Ἁγίας Τριάδος, πού ἐνηνθρώπησε. Καί ἐπειδή ἔλαβε δούλου μορφήν γιά τή σωτηρία μας καί ἐπειδή ἀτιμάσθηκε ἀπό τούς ἀνθρώπους ὅταν βρέθηκε μόνος Του ἀντιμέτωπος μέ ὅλους, ἐν τούτοις ὡς Θεός παντοδύναμος καί προγνώστης καί παντογνώστης, ἐγνώριζε ὅτι κάποιοι ἄνθρωποι καί ἀπό τούς Ἐθνικούς καί ἀπό τούς Ἰουδαίους θά αἰσχύνοντο καί θά ἔνιωθαν ἐντροπή ἐπειδή δέν θά εἶχαν ὀρθή γνῶσιν τοῦ μυστηρίου τῆς Ἀτιμίας πού πέρασε ὁ Ἴδιος, ἐπιθυμώντας νά δώσει τιμή καί δόξα σέ κάθε ἄνθρωπο πού τόν δέχεται ὡς Σωτήρα, νά τόν ἁγιάσει καί νά τόν ἐπαναφέρει εἰς τόν τόπον ἀπό τόν ὁποῖο ἐξέπεσεν.

Ὀρθόδοξοι καὶ Αἱρετικοὶ εἴμεθα «μία Ἐκκλησία»!

Κηρύττει αἵρεσιν «γυμνῇ τῇ κεφαλῇ» ὁ Πατριάρχης Θεόδωρος; Ἤ ἁπλῶς ὅταν ἐσπούδαζε θεολογίαν «πέρασε» δι’ ἄλλης πύλης τὴν ἐξέτασιν τῆς δογματικῆς; Ἂν ἀναγνωρίζη τοὺς αἱρετικούς, τότε ἀντιλαμβανόμεθα διατί ἀνεγνώρισε καὶ τοὺς σχισματικούς τῆς Οὐκρανίας. Ὅ,τι δεχθοῦν οἱ πολιτικοί, ποὺ κρατοῦν τοὺς φακέλους! Ἀφοῦ εἶναι μία Ἐκκλησία, νὰ παραιτηθῆ, διότι δὲν χρειαζόμεθα δύο Πατριάρχας Ἀλεξανδρείας. Παραθέτομεν ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ ἐπίσημον ἀνακοινωθὲν τοῦ Πατριαρχείου τῆς 20ῆς Ἰανουαρίου 2020:
---------------------------
Δημήτριος Χατζηνικολάου είπε...

Ὁ κ. Χορευτάκης διδάσκει μέ συνέπειαν τήν αἵρεσιν τοῦ «Πανθρησκειακοῦ Οἰκουμενισμοῦ». Αὐτά πού λέγει εἰς τήν παροῦσαν ἀνάρτησιν εἶναι ἡ πεμπτουσία τοῦ «Διαχριστιανικοῦ Οἰκουμενισμοῦ» καί εἶναι συνεπῆ μέ αὐτά πού γράφει ἡ αἱρετική Ἐγκύκλιος τοῦ 1920, γνωστή καί ὡς «τό Σύνταγμα τοῦ Οἰκουμενισμοῦ», καί βεβαίως μέ αὐτά πού ἀπεφάσισαν οἱ ψευδο-αρχιερεῖς τό 2016 εἰς τήν ψευδο-σύνοδον τῆς Κρήτης.

ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΙΡΕΣΗ ΟΧΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ -- Πρωτοπρεσβύτερος π. Θεόδωρος Ζήσης Ὁμότιμος Καθηγητὴς Α Π Θ.

1. Ἀπαγορευμένη καὶ ἐπιτρεπόμενη ἀποτείχιση

Τὸν τελευταῖο καιρὸ γίνεται συχνὰ λόγος γιὰ «ἀποτείχιση» καὶ «ἀποτειχισμένους» πιστούς, μὲ συχνὴ ἐπίσης καὶ μᾶλλον σκόπιμη παρανόηση τοῦ ἐννοιολογικοῦ περιεχομένου αὐτῶν τῶν λέξεων. Τὸ οὐσιαστικὸ ἀποτείχισις παράγεται ἀπὸ τὸ ρῆμα ἀποτειχίζω, τὸ ὁποῖο σύμφωνα μὲ τὰ Λεξικὰ σημαίνει: ὀχυρώνω, ἀποκλείω διὰ τείχους, ἐγείρω μεσότοιχον. Ἑπομένως καὶ ἡ λέξη «ἀποτείχισις» σημαίνει: ἀποκλεισμὸς διὰ τείχους, ὀχύρωσις. Τὸ δὲ τεῖχος ποὺ ὑψώνει κανεὶς γιὰ νὰ ἀμυνθεῖ καλεῖται ἀποτείχισμα.

Εἶναι σαφὲς ὅτι ἡ χρήση τῆς λέξεως ἀποτείχιση προϋποθέτει ὅτι ὑπάρχει κάποιος κίνδυνος, κάποιος ἐχθρός, γιὰ τὴν προφύλαξη ἀπὸ τὸν ὁποῖο ὑψώνει κανεὶς ἕνα τεῖχος. Στὴν ἐκκλησιαστικὴ γλώσσα ἡ ἔννοια αὐτὴ τῆς ἀποτειχίσεως φραστικὰ εἰσάγεται ἀπὸ τὸν 15ο κανόνα τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου ἐπὶ Μ. Φωτίου (861), ὅπου εἶναι σαφέστατο καὶ ἡλίου φαεινότερο ποιός εἶναι ὁ κίνδυνος ποὺ ἐπιβάλλει τὴν ἀποτείχιση. Αὐτὸς εἶναι ἡ αἵρεση καὶ οἱ αἱρετικοὶ ἐπίσκοποι.
---------------------------------------------
Δημήτριος Χατζηνικολάου είπε...

π. ΘΖ: «οἱ Πατέρες τῆς Συνόδου στὸ δεύτερο μισὸ τοῦ 15ου Κανόνος ὁρίζουν καὶ θεσπίζουν ὅτι ὅσα προηγουμένως ὁρίσθηκαν, ἡ μὴ διακοπὴ δηλαδὴ μνημοσύνου, δὲν ἰσχύουν στὴν περίπτωση ποὺ ὁ ἐπίσκοπος, ὁ μητροπολίτης, ὁ πατριάρχης κηρύσσουν αἵρεση. Στὴν περίπτωση αὐτὴ πρέπει ἀμέσως καὶ «πρὸ συνοδικῆς διαγνώσεως» νὰ ἀποτειχισθοῦμε».

Σχόλιον: Ἡ φράσις «πρέπει ἀμέσως καὶ «πρὸ συνοδικῆς διαγνώσεως» νὰ ἀποτειχισθοῦμε» δείχνει ὅτι ὁ π. ΘΖ διδάσκει τό ὑποχρεωτικόν τῆς ἀποτειχίσεως καί ἄρα δέν εἶναι ὀπαδός τῶν αἱρέσεων τοῦ «Δυνητισμοῦ» καί τοῦ «Ἀχρικαιρισμοῦ», ὅπως πολλάκις μᾶς εἶπαν ψευδῶς οἱ πράκτορες τῶν Οἰκουμενιστῶν πού ἐπί ἀρκετούς μῆνας «ἐχολίαζον» (διάβαζε «ἀερολογοῦσαν» καί «ψευδολογοῦσαν») εἰς τό παρόν ἱστολόγιον, ἀπό τούς ὁποίους φαίνεται ὅτι ἀπηλλάγημεν, χάρις εἰς τήν παρέμβασιν τοῦ Διαχειστοῦ, ὁ ὁποῖος ὀρθότατα διέγραψε τά διεστραμμένα/αἱρετικά πού ἔγραφον οἱ ἐν λόγῳ πράκτορες. Ὀρθοδοξώτατος εἶναι, λοιπόν, ὁ π. Θεόδωρος, γι' αὐτό καί τόν συγχαίρω ἐκ καρδίας.

Ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος ὑποδέχεται τὸν ἐθνοπροδότην Πάπαν

Θὰ ὑποδεχθοῦν ὅλοι μαζὶ οἱ Ἱεράρχαι τῆς Πελοποννήσου τὸν Πάπαν, διὰ νὰ δείξουν ὅτι εἶναι ἀποδεκτὸς εἰς τὸν Μωριὰν μετὰ ἀπὸ 200 ἔτη ἀπὸ τὸ 1821, ὅπου ἐπολεμήσαμεν διὰ «τοῦ Χριστοῦ τὴν πίστιν τὴν Ἁγίαν»; Θὰ δεχθοῦν οἱ Βορειοελλαδῖται εἰς τὸν τόπον τους ἐκεῖνον πού πέρυσι ἐπεσκέφθη τὰ Σκόπια, διὰ νὰ ἐπικυρώση τὴν ὀνομασίαν, πού μᾶς ὑπέκλεψαν; Ὡς ἐπληροφορήθημεν ἀπὸ τὴν ἱστοσελίδα gargalianoionline.gr τῆς 17ης Ἰανουαρίου 2020:

«Τὴν Ἑλλάδα ἀναμένεται νὰ ἐπισκεφθεῖ, ὅπως ὅλα δείχνουν ὁ Πάπας Φραγκίσκος μέσα στὸ 2020, πιθανότατα τὸν Σεπτέμβρη. Ἄν καὶ ἡ ἔλευσή του δὲν ἔχει ἀνακοινωθεῖ ἀκόμα ἐπίσημα, τὰ σενάρια γιὰ τὴν ἐπικείμενη ἔλευσή του στὴ χώρα μας δίνουν καὶ παίρνουν σε sites θρησκευτικοῦ περιεχομένου.