Γιά ποιό λόγο ἐνανθρώπησε ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ καί ὄχι ὁ Πατήρ ἤ τό Πνεῦμα καί ποιές οἱ συνέπειες τῆς ἐνανθρώπησης

Ἁγίου Ἰωάννου Δαμασκηνοῦ

Ὁ Πατήρ δέν μεταπίπτει στόν Υἱό, παραμένει πάντα Πατήρ· ὁ Υἱός δέν μεταπίπτει στόν Πατέρα, παραμένει πάντα Υἱός· τό Πνεῦμα δέν μεταπίπτει στόν Πατέρα ἤ τόν Υἱό, παραμένει πάντα Πνεῦμα ἅγιο. Ἡ ἰδιότητα καθενός προσώπου τῆς Ἁγίας Τριάδας εἶναι σταθερή καί ἀμετάβλητη. Πῶς, ἄλλωστε, θά παρέμενε ἰδιότητα ἄν ἐναλασσόταν συνεχῶς περνώντας κάθε φορά σέ ἄλλο πρόσωπο; Γιαυτό ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ εἶναι πού γίνεται Υἱός τοῦ ἀνθρώπου, γιά νά παραμείνει ἀκριβῶς ἡ ἰδιότητα ἀμετακίνητη. Γιατί, ὄντας Υἱός τοῦ Θεοῦ, ὅταν ἔγινε Υἱός τοῦ ἀνθρώπου παίρνοντας σάρκα ἀνθρώπου ἀπ’ τήν ἁγία Παρθένο, δέν ἀλλοτριώθηκε ἀπό τήν υἱική του ἰδιότητα.

ΕΝ ΕΤΟΣ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ… -- Αθωνικά άνθη

Ο Θεός είναι ο Ων. Ο Υπάρχων. Τίποτε πέραν τούτου μεγαλύτερον, τίποτε αληθέστερον… Απεκαλύφθη εις τον εκλεκτόν Του λαόν Ισραήλ και ήνοιξε μετ’ αυτού διάλογον. Και ο διάλογος ούτος εκωδικοποιήθη εις την Παλαιάν Διαθήκην… Εις τα «Εθνη» «ωμίλησε» δια του «σπερματικού λόγου», δια της φυσικής οδού. Και «ότε ήλθε το πλήρωμα του χρόνου», «επ’ εσχάτων των ημερών τούτων ελάλησεν ημίν εν Υιώ»… Και έκτοτε, έκλεισεν ο διάλογος, ο «δια γνόφου και νεφέλης» με τον Ισραήλ και ήνοιξεν ένας άλλος διάλογος, «τοσούτω κρείττων γενόμενος των αγγέλων, όσω διαφορώτερον παρ’ αυτούς κεκληρονόμηκεν όνομα». Ο διάλογος με τα Έθνη, με ολόκληρον τον κόσμον… Και ο διάλογος ούτος συνεπυκνώθη εις την Καινήν Διαθήκην. Η Καινή Διαθήκη είναι κήρυγμα, εξαγγελία του θελήματος του Θεού, είναι το Ευαγγέλιον. Ως κήρυγμα αποτελεί μονόλογον. Ως πρόσκλησις προς τα λογικά όντα, προς έτερον λόγον, μεταβάλλεται εις διάλογον. Κατά βάθος, βεβαίως, ο Θεός λαλεί προς τους ανθρώπους, δεν διαλέγεται.

ΥΜΝΟΙ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ --- Orthodox Hymns

Τη Λ΄ (30η) Δεκεμβρίου, μνήμη της Αγίας Οσιομάρτυρος ΑΝΥΣΙΑΣ της εν Θεσσαλονίκη.

Ανυσία η Αγία του Χριστού Οσιομάρτυς ήκμασε κατά τους χρόνους Μαξιμιανού του βασιλεύσαντος κατά τα έτη 286 – 305 καταγομένη εκ Θεσσαλονίκης, θυγάτηρ γονέων ευσεβών και πολύ πλουσίων, μετά τον θάνατον των οποίων έζη η Αγία κατ’ ιδίαν ησυχάζουσα και ευαρεστούσα τον Θεόν δια της πληρώσεως των θείων εντολών.

Από το βιβλίο: Κατά ενωτικών - Αλέξανδρου Καλόμοιρου

Ειρήνη χωρίς αλήθεια

Σήμερα που όλοι μιλούν για ειρήνη και για ενότητα, η φιλαυτία και τα μίση, η αδικία και το ψέμα, η φιλοδοξία και η πλεονεξία μεσουρανούν. Όλοι, ο καθένας με τον τρόπο του, μιλούν για την αγάπη πρός τον άνθρωπο, για την αγάπη πρός την ανθρωπότητα. ∆εν υπήρξε όμως ποτέ μεγαλύτερη υποκρισία από αυτήν την δήθεν αγάπη. Γιατί η αγάπη πρός κάτι το θεωρητικό, πρός κάτι το φανταστικό, όπως είναι η έννοια «ανθρωπότης» είναι εξ’ ίσου θεωρητική και φανταστική. Δεν έχει καμμία σχέσι με την αγάπη πρός τον συγκεκριμένο άνθρωπο που έχουμε μπροστά μας. Αυτή η αγάπη πρός ένα συγκεκριμένο πρόσωπο, όταν υπάρχη, είναι η μόνη πραγματική. Είναι η αγάπη πρός τον πλησίον μας που εζήτησε ο Χριστός.
---------------------------------------

Δημήτριος Χατζηνικολάου είπε...

Καλόμοιρος: «Μέσα σ’ αυτήν την τρικυμία είναι αδύνατον να βρής τον δρόμο σου χωρίς πυξίδα. Υπάρχει ένα κριτήριο αλάνθαστο: η συνέχεια της Παραδόσεως. Όπου η Παράδοσις διατηρείται ζωντανή και ανόθευτη, χωρίς διακοπή ή αλλοίωσι από τους χρόνους των Αποστόλων, όσοι πιστοί - επίσκοποι, πρεσβύτεροι ή λαϊκοί - ζούν και μεταδίδουν αυτήν την Παράδοσι, εκεί είναι η Ορθόδοξος Εκκλησία και αυτοί αποτελούν το σώμα του Χριστού.»

Πράγματι, ἀλάνθαστον κριτήριον ἡ Ἱερά Παράδοσις, ἕν "litmus test," ἐφόσον, κατά τόν Ἅγιον Βικέντιον τοῦ Λειρίνου, «ὀρθόδοξον εἶναι αὐτό πού πάντοτε, παντοῦ καί ὑπό πάντων ἐπιστεύθη». Ὁ ἱερός Χρυσόστομος λέγει: «παράδοσις εἶναι; μήν ἐξετάζεις τίποτε ἄλλο!» Σήμερα, ὅμως, ἐμεῖς οἱ μοντέρνοι «ὀρθόδοξοι», μέ πρῶτον τόν γράφοντα, εὑρίσκουμε μύριες ὅσες δικαιολογίες, προκειμένου νά ἱκανοποιήσουμε τά πάθη μας, παραβαίνοντες τίς ἱερές παραδόσεις! Ὡς ἐκ τούτου, εἴμεθα ὅλοι ἁμαρτωλοί. Ὅσοι δέ ὄχι μόνον παραβαίνουν συστηματικῶς τάς ἱεράς Παραδόσεις, ἀλλ' εἰσηγοῦνται καί τήν κατάργησίν των, ὅπως τήν κατάργησιν ἱερῶν κανόνων, οἷοι εἰσί οἱ Οἰκουμενισταί, αὐτοί δέν εἶναι ἁπλῶς ἁμαρτωλοί, ἀλλά καί αἱρετικοί.

Ανώνυμος είπε... Οι Ορθόδοξοι "παλαιοημερολογίτες" μένουν σταθεροί και αμετακίνητοι σε ότι πάντοτε, παντού και υπό πάντων επιστεύθη.

Οι Ορθόδοξοι "παλαιοημερολογίτες" τηρούν και κρατούν τις Ιερές Παραδόσεις της Εκκλησίας, δεν τις λατρεύουν, απλά μένουν σταθεροί και αμετακίνητοι σε ότι πάντοτε, παντού και υπό πάντων επιστεύθη.

Είναι φίλοι των Παραδόσεων γι αυτό είναι φίλοι και του Εκκλησιαστικού ημερολογίου (του Ορθοδόξου του λεγόμενου σήμερα ειρωνικά, παλαιού). Έτσι και με παρόμοιους χλευαστικούς χαρακτηρισμούς κορόϊδευαν οι αιρετικοί Εικονομάχοι τους Ορθοδόξους Εικονόφιλους, τους έλεγαν Εικονολάτρες ότι δήθεν λάτρευαν τις Εικόνες ως είδωλα. Όμως οι "Εικονολάτρες" δικαιώθηκαν ενώ οι Αιρετικοί Εικονομάχοι που θεωρούσαν ότι ήταν η κανονική και επίσημη Εκκλησία, καταδικάστηκαν.
Είναι γνωστό ότι οι αιρετικοί στηρίζονται πάντα στο ψέμα και την αντιστροφή της Αλήθειας.
Έτσι και σήμερα, αυτούς που κρατούν την Ορθοδοξία και τις Παραδόσεις όπως και την θεσμοθετημένη Παράδοση 1700 ετών του Εκκλησιαστικού Ημερολογίου-Εορτολογίου με τις κανονικές και πλήρεις νηστείες, οι Σχισματικοί Νεοημερολογίτες τους λένε χλευαστικά παλαιοημερολογίτες και ημερολογιολάτρες. Αυτοί λοιπόν οι Νεο-Ημερολογίτες, είναι οι εκτός Εκκλησίας σημερινοί Σχισματικοί Εορτολογιομάχοι, Νηστειομάχοι και διώκτες των Ορθοδόξων. Η Εικονομαχία κράτησε 120 χρόνια μέχρι να καταδικαστούν οι Εικονομάχοι. Πλησιάζει ο καιρός που θα πέση βαρύς ο πέλεκυς της καταδίκης για τους Οικουμενιστές αλλά και για τους αμετανόητους Νεο-Ημερολογίτες Εορτολογιομάχους και Νηστειομάχους αλλά και η δικαίωση των Ορθοδόξων "παλαιοημερολογιτών" ακόμη και μετά θάνατον.

Εἰρηνική διαμαρτυρία – διάβημα γιά τήν βεβήλωση τῶν ναῶν στό Χαλκειός

Εἰρηνική διαμαρτυρία – διάβημα τοῦ Συνδέσμου Κληρικῶν τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Χίου Ψαρῶν καί Οἰνουσσῶν πρός τούς αἰρετούς τῆς Χίου καί τήν Ἑλληνική Ἀστυνομία. 
Ἐνῶ ἢδη διατρέχουμε τό Ἃγιο Δωδεκαήμερο καί κάθε χριστιανική ψυχή ἀγάλλεται μέ τό πανευφρόσυνο μήνυμα τῆς Γέννησης τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ, μία θλιβερή εἲδηση, τῆς βεβηλώσεως ἑνός ἀκόμη Ἱεροῦ Παρεκκλησίου στήν πολύπαθη περιοχή τοῦ Χαλκειοῦς, συντάραξε τίς καρδιές μας, προκαλῶντας θλίψη καί ἀποτροπιασμό. Ἡ εἰκόνα μίας ἀκόμη καθημαγμένης ἐκκλησίας, τῆς Παναγίας τῆς Λειαπυργούσενας, τῆς ενορίας τοῦ Χαλκειοῦς μέ πυρπολημένη τήν Ἁγία Τράπεζα καί τήν Ἁγία Πρόθεση, ἀποτελεῖ θέαμα φρικτό καί ἀνἰερο καί προσβάλει βάναυσα μέσα στά Χριστούγεννα, τά ὃσια καί ἱερά τῆς Πίστεώς μας. Δέν πρόκειται ἁπλά γιά βανδαλισμό, ἀλλά γιά βεβήλωση χώρου λατρείας, ποῦ συνέβη ἀκόμα μία φορά (θυμίζουμε ἀνάλογη βεβήλωση στον Ἃγιο Χαράλαμπο Χαλκειοῦς) ἀναίτια καί ἀπρόκλητα καί χωρίς ἀνάληψη εὐθύνης ἢ σύλληψης τῶν δραστῶν. 

Ὡς Κληρικοί τῆς Ἁγιοτόκου, ἀκριτικῆς καί νησιωτικῆς Μητροπόλεως Χίου, Ψαρῶν και Οἰνουσσῶν λάβαμε καί στό παρελθόν τόσον γραπτῶς, ὃσο και προφορικῶς καί διά τῆς παρουσίας μας, θέση στό πλευρό τῶν λαϊκῶν ἀδελφῶν μας κατοίκων τοῦ Χαλκείου, ποῦ ὡς μή ὢφειλε, σηκώνουν ὃλο τό βάρος τοῦ λεγομένου «προσφυγικοῦ - μεταναστευτικοῦ».

----------------------------

Ο/Η Δημήτριος Χατζηνικολάου είπε...

Ὡραιοτάτη ἐπιστολή, ἀξία πολλῶν συγχαρητηρίων! Ὡστόσον, πολύ φοβοῦμαι, ὅτι ἀπευθύνεται εἰς ὦτα μή ἀκουόντων! Δέν γνωρίζω τί φρονοῦν οἱ τοπικοί ἄρχοντες, ἀλλ' ἡ κεντρική ἐξουσία ἔχει (ἐκ τοῦ ἀποτελέσματος) ἀποδειχθῆ ὅτι ἀποτελεῖ τμῆμα τῆς 5ης φάλαγγος, πασχίζουσα διά τήν ταχεῖαν ἰσλαμοποίησιν τῆς χώρας, τό ξεπούλημα ὅλων τῶν Ἐθνικῶν μας ζητημάτων κ.λπ. Ἐπιπλέον, φοβοῦμαι ὅτι οἱ δικαίως διαμαρτυρόμενοι αὐτοί Ἕλληνες θά χαρακτηρισθοῦν ὑπό τῶν γνωστῶν διεστραμμένων τῆς 5ης φάλαγγος ὡς «ρατσισταί», «φασῖσται» κ.λπ.
-------------------------
Ανώνυμος είπε...

Επιτέλους αυτή η σπίλωση των πατριωτών και ορθόδοξων με τους νεοταξίτικους χαρακτηρισμούς που αναφέρει ο κ. Χατζηνικολάου, σωστά, πρέπει να σταματήσει!! Είναι πολλαπλά επιζήμια για τις ψυχές και το Εθνος!!

Χαρίλαος

π. Γεώργιος Μεταλληνός -- Η αλήθεια για τα Χριστούγεννα και η μυθοποίηση των Χριστουγέννων

Με την ενανθρώπηση και τη γέννησή Του ο Θεάνθρωπος Ιησούς Χριστός πραγματοποιεί το σκοπό της πλάσεως του ανθρώπου, την εμφάνιση του Θεανθρώπου στην Ιστορία. Την ένωση του κτιστού πλάσματος με τον Άκτιστο Πλάστη. Ο σκοπός της ενανθρωπήσεως είναι η θέωση του ανθρώπου. «Άνθρωπος γίνεται Θεός, ίνα Θεόν τον Αδάμ απεργάσηται» (τροπάριο Χριστουγέννων). «Αυτός ενηνθρώπησεν, ίνα ημείς θεοποιηθώμεν» (Μ. Αθανάσιος). «Άνθρωπος γαρ εγένετο ο Θεός και Θεός ο άνθρωπος» (Ι. Χρυσόστομος). Στη λογική ενός ηθικιστού ο όρος «θεοποιηθώμεν», που χρησιμοποιούν Πατέρες, όπως ο Μ. Αθανάσιος, είναι σκάνδαλο. Γι’ αυτό μιλούν για «ηθική θέωση». Διότι φοβούνται να δεχθούν ότι με τη θέωση μεταβάλλεται «κατά χάριν» αυτό που ο Τριαδικός Θεός είναι «κατά φύσιν» (άκτιστος, άναρχος, αθάνατος). Τα Χριστούγεννα είναι, γι’αυτό, άμεσα συνδεδεμένα και με τη Σταύρωση και την Ανάσταση, αλλά και την Ανάληψη και την Πεντηκοστή.

Χριστός γεννᾶται...,Μεγάλυνον ψυχή μου...,Μυστήριον ξένον...

Τη ΚΘ’ (29η) Δεκεμβρίου, μνήμη των Αγίων ΝΗΠΙΩΝ των υπό Ηρώδου αναιρεθέντων, χιλιάδων όντων δεκατεσσάρων.

Τα Άγια ταύτα Νήπια εθανατώθηκαν υπό του Ηρώδου, ότε ούτος διεπίστωσεν ότι τον ενέπαιξαν οι Μάγοι, εις τους οποίους παρήγγειλε να επιστρέψωσι και να του αναγγείλωσι τα περί του γεννηθέντος Βασιλέως, τον οποίον εμήνυεν εις αυτούς ο Αστήρ, τον οποίον ηκολούθουν, ίνα και αυτός υπάγη να τον προσκυνήση. Επειδή λοιπόν οι Μάγοι δεν επέστρεψαν εις τον Ηρώδην, καθώς προσέταξεν αυτούς ο Άγγελος, αλλά δι’ άλλης οδού επανήλθον εις την χώραν των, τότε βλέπων ο Ηρώδης ότι ενεπαίχθη υπό των Μάγων, ωργίσθη και επικράνθη πολύ.

Του μακαριστού γέροντα Χρυσοστόμου Σπύρου

…Ποία υπήρξεν η στάσις των Ορθοδόξων έναντι της παναιρέσεως του Οικουμενισμού; Ενταύθα η έκπληξις ανακόπτει τον λόγον και η λύπη επιβραδύνει την σκέψιν. Τα γενόμενα είναι άξια θρήνου μάλλον ή διηγήσεως. Τα γνωρίζετε κάλλιον παντός άλλου! Είναι αναντίρρητον ότι, και μία μόνον απλή σύγκρισις της συγχρόνου εκκλησιαστικής καταστάσεως και της του παρελθόντος τοιαύτης, δημιουργεί βαρυτάτην κατάθλιψιν εις τον αληθή εραστήν της Ορθοδοξίας. Το πάλαι, δια την παράβασιν ενός και μόνον ιερού κανόνος, έστω απλής ηθικής τάξεως και ευταξίας, εξεγείρετο πλήθος κληρικών και λαϊκών, αγωνιζομένων άχρι δεσμών και φυλακής, εξοριών και αυτού του θανάτου, μη υποστελλόντων όμως ουδέ μέχρι κεραίας την ευθαρσή ομολογίαν των! Απηύθυνον το του Προδρόμου «ουκ έξεστί σοι» εις βασιλείς και Πατριάρχας, ουδέν προτιμώντες της του Χριστού Εκκλησίας και της ευνόμου Αυτής λειτουργίας! Σήμερον, εξ αντιθέτου, ενώ πορθείται σύνολος η των Πατέρων διδασκαλία και τα περί την πίστιν ναυάγια πυκνά, «σιγά των ευσεβούντων τα στόματα» (Μ. Βασιλείου επιστ. 92), η των ποιμένων παρρησία, πλην ελαχιστοτάτων εξαιρέσεων, ουδέ ίχνη διασώζει αγωνιστικής διαθέσεως των αρχαίων πατέρων, τα των αιρέσεων κύματα όντως δεινά και πολλά και «βράχος» ουδείς…

Πρωτοπρ. Θεόδωρος Ζήσης: «Η οργή του Θεού έχει καταλάβει την Εκκλησία εδώ και πολλές δεκαετίες.

Ο Παπισμός και ο Οικουμενισμός θριαμβεύουν. Τότε ο Μ. Αθανάσιος και οι άλλοι Πατέρες κατενόησαν τον κίνδυνο, που περιέγραφε το όραμα του Μ. Αντωνίου. Τώρα βλέπουμε να μολύνονται οι ναοί και τα θυσιαστήρια από συμπροσευχές και συλλείτουργα με τους «αλόγους» αιρετικούς και ενισχύουμε την μόλυνση και την επαινούμε, συλλακτίζοντες κι εμείς μέσα εις τα Άγια των Αγίων. Αν παρακολουθήση κανείς οικουμενίστικα συλλείτουργα και συμπροσευχές, σαν αυτό που έγινε στην Καμπέρα, στην Ζ’ Γενική Συνέλευση του Παγκόσμιου Συμβουλίου των δήθεν Εκκλησιών, και σαν αυτά που γίνονται συχνά με τη συμμετοχή ιερέων ομοφυλοφίλων που τολμούν και κρατούν το «Άγιο» Δισκοπότηρο και γυναικών επισκόπων και ιερειών, η εικόνα υπερβαίνει και το όραμα του Μ. Αντωνίου. Μόνη ελπίδα για να επανεύρη η Εκκλησία την ομορφιά της είναι η σύσταση και συμβουλή του Μ. Αντωνίου:

Να υπερασπιστούμε τα ζωτικά μας συμφέροντα προς πάσαν κατεύθυνση -- του Στέλιου Παπαθεμελή*

Τον Ιούνιο τού  1828 ο Βίκτωρ Ουγκώ, διάσημος από τους περιώνυμους «Αθλίους» του, συνόψισε το τουρκικό κακούργημα εκείνων των ημερών, τις σφαγές της Χίου, στο έξοχο ποιητικό του δημιούργημα «Το Ελληνόπουλο» :

   «Τούρκοι διαβήκαν. Χαλασμός, θάνατος πέρα ως πέρα.
   Η Χίο, τ΄ όμορφο νησί μαύρη απομένει ξέρα.
    (…)
   Ερμιά παντού. Μα κοίταξε κι επάνου εκεί στο βράχο,
   στου κάστρου τα χαλάσματα κάποιο παιδί μονάχο
               κάθεται σκύβει θλιβερά
    (…)
-------------------------------------
Ο/Η Δημήτριος Χατζηνικολάου είπε...

Ἐρώτησις κρίσεως Σ. Παπαθεμελῆ: «σε ποιο βαθμό τα σημερινά Ελληνόπουλα ταυτίζονται, μοιάζουν το «Ελληνόπουλο» του Βίκτωρος Ουγκώ;»

Φοβοῦμαι ὅτι τό ἐρώτημα τοῦ κ. Παπαθεμελῆ εἶναι ρητορικόν, καθότι ὁ ἴδιος γνωρίζει ὅτι ἡ ἀπάντησις εἶναι ἄκρως ἀπογοητευτική. Ἐπί πολλές δεκαετίες, καί δή μετά τήν μεταπολίτευσιν, τά σχολεῖα τῆς Ἑλλάδος βγάζουν σκοπίμως γενιτσάρους. Ἡ παιδεία μας εὑρίσκεται στά χέρια τῶν μασόνων, τῶν κομμουνιστῶν καί τῶν Οἰκουμενιστῶν. Ὡς συνέπεια, ἡ Ὀρθόδοξος Πίστις χλευάζεται, ἡ ἀγάπη πρός τήν Πατρίδα ὀνομάζεται «φασισμός» καί ὁ «πρωθυπουργός» ὑπεσχέθη στούς Σιωνιστάς νά τήν ἀντιμετωπίσῃ(!), ἡ ἀντίστασις στόν ἀφανισμόν μας ἀπό τά ἑκατομμύρια τῶν λαθροεισβολέων τοῦ Ἰσλάμ ὀνομάζεται «ξενοφοβία» καί «ρατσισμός», ἔχει δέ ποινικοποιηθῆ ἀπό τούς Σατανιστάς πολιτικούς, ἡ σεξουαλική ἀνωμαλία ὀνομάζεται «διαφορετικότητα στόν σεξουαλικόν προσανατολισμόν» καί οἱ «παρελάσεις ὑπερηφανείας» ἔχουν καθιερωθῆ ὡς θεσμός κ.λπ.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΧΡΙΣΤΟΥ ΓΕΝΝΗΣΙΝ,

μνήμην επιτελούμεν των Αγίων και Δικαίων ΙΩΣΗΦ του Μνήστορος, ΙΑΚΩΒΟΥ του Αδελφοθέου, και ΔΑΒΙΔ του Προφήτου και Βασιλέως.                                                                                   

Ιωσήφ ο Δίκαιος και Μνήστωρ της Θεοτόκου ήτο υιός του Ιακώβ (Ματθ. α: 16), γαμβρός δε και επομένως υιός πάλιν (Λουκ. γ: 23) του Ηλεί (όστις και Ελιακείμ και Ιωακείμ καλείται και είναι ο της Παρθένου Μαρίας πατήρ). Ούτος κατήγετο εκ της φυλής του Ιούδα και εκ της οικογενείας του Δαβίδ, κατώκει δε εις την Ναζαρέτ. Ήτο δε ο μακάριος Ιωσήφ τέκτων την τέχνην και γέρων την ηλικίαν, ότε κατ΄ ευδοκίαν Θεού εμνηστεύθη την Παρθένον Μαρίαν, ίνα υπηρετήση αυτήν εις το μέγα μυστήριον της ενσάρκου αυτού οικονομίας. Ετελεύτησε δε, κατά την παράδοσιν των Πατέρων, μετά το 12ον έτος από της του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού Γεννήσεως.

Φώτης Κόντογλου - Ὁ χρόνος, ὁ φθονερὸς γέρων

Ὁ καιρὸς εἶναι ἕνα πρᾶγμα ἄπιαστο καὶ κατὰ βάθος ἀκατανόητο. Τὸ μυαλό μας κ᾿ ἡ καρδιά μας τὸν νοιώθουνε ἀπὸ τὶς ἀλλαγὲς ποὺ γίνονται στὸν κόσμο. Μὰ κάποιες ἀλλαγὲς μπορεῖ νὰ γίνουνε πολὺ γρήγορα, ἀπὸ μιὰ μέρα σὲ ἄλλη, ὅπως ἡ παραμόρφωση τοῦ ἄνθρωπου ποὺ γίνεται ἀπὸ τὴν ἀρρώστεια, ἢ ἕνας ξαφνικὸς θάνατος ποὺ μέσα σὲ μιὰ στιγμὴ κάνει τὸν ἄνθρωπο ἕνα ἀγνώριστο κουφάρι. Τὸν καιρὸ τὸν νοιώθουμε πιὸ δυνατὰ ἀπὸ τὸ πάλιωμα κι ἀπὸ τὸ γῆρας, ποὺ ἀλλάζουνε τὰ νεαρὰ καὶ τὰ ζωντανὰ πλάσματα, κι αὐτὴ τὴν ἀλλαγὴ τὴν καταλαβαίνουμε σκληρά. Τὸν νοιώθουμε κι ἀπὸ τὴν καινούργιεψη τοῦ κόσμου, μὰ πιὸ δυνατὰ τὸν νοιώθουμε ἀπὸ τὴ φθορά· καὶ τὸν νοιώθουμε ἀπ᾿ αὐτὴ πιὸ δυνατά, γιατὶ πονᾶμε, κι ὁ πόνος εἶναι πιὸ βαθὺς ἀπὸ τὴ χαρά.

Εἶναι «μία τάξις παγκοσμίως» ἄλλοι νά ἑορτάζουν Χριστούγεννα καί νά τρώγουν κρέας καί ταυτοχρόνως ἄλλοι νά ἑορτάζουν τόν Ἅγιον Σπυρίδωνα καί νά νηστεύουν; --- Γράφει ο κ. Δημήτριος Χατζηνικολάου, Αν. Καθηγητής Πανεπιστημίου Ιωαννίνων.

56ος Κανών τῆς ΣΤ': «Ἔδοξε τοίνυν καί τοῦτο, ὥστε τήν κατά πᾶσαν τήν οἰκουμένην τοῦ Θεοῦ Ἐκκλησίαν, μιᾷ κατακολουθοῦσαν τάξει, τήν νηστείαν ἐπιτελεῖν».

Γιά ὅσους γνωρίζουν τήν Ἑλληνικήν γλῶσσαν, ἡ παρενθετική πρότασις «μιᾷ κατακολουθοῦσαν τάξει», ἡ ὁποία τίθεται ἐντός κομμάτων, ἀνάγει τό ἐπί μέρους ἐξεταζόμενον θέμα (κατάλυσις ὠῶν καί τυροῦ κατά τά Σάββατα καί τίς Κυριακές τῆς Μ. Τεσσαρακοστῆς) εἰς τήν γενικήν ἀρχήν, ὅτι ὅλοι οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί ἀνά τήν Οἰκουμένην πρέπει νά φρονοῦν καί νά κάμνουν τό αὐτό καί νά μήν ὑπάρχουν διχοστασίες, ἀλλά ὁμόνοια καί ἀγάπη. Αὐτό τονίζουν καί οἱ ἑρμηνευταί τοῦ Κανόνος Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης καί Βαλσαμών:
-----------------------------------
Δημήτριος Χατζηνικολάου είπε...

@ 27 Δεκεμβρίου 2019 - 8:07 μ.μ.

«ο Ανδρούτσος δίδαξε παπική θολολογία,αλλά εδώ δεν γράφει κάτι λάθος.Απλά γράφει ότι η εκκλησιαστική κοινωνία δηλώνει ενότητα πίστεως.Ή δεν γνωρίζει να διαβάζει Ελληνικά ο Δ.Χ ,ή δεν καταλαβαίνει αυτά που διαβάζει.Αυτό το επιχείρημα που προβάλλει ο Δ.Χ.,γυρίζει σαν μπούμεραγκ στο κεφάλι του.Γιατί;Γιατί οι Γ.Ο.Χ διέκοψαν την εκκλησιαστική κοινωνία με τις ΟΡΘΟΔΟΞΕΣ τοπικές Εκκλησίες,δηλαδή την ενότητα την εορτολογική!»

Ὥστε, λοιπόν, ἡ φράσις τοῦ Χ. Ἀνδρούτσου: «καθόσον δ' ἐν γένει ἡ λατρεία εἶναι ἡ ἔκφρασις ἅμα καί ἡ βεβαίωσις τῆς πίστεως, εἶνε προφανές ὅτι καί ἡ τήρησις τῆς αὐτῆς λατρείας, ἐφ' ὅσον αὕτη στηρίζεται ἐπί δογματικῶν βάσεων, εἶναι ἕτερον γνώρισμα ἅμα καί στοιχεῖον τῆς ἑνότητος τῆς πίστεως» σημαίνει ὅτι «η εκκλησιαστική κοινωνία δηλώνει ενότητα πίστεως»; Ἄφησε, ἐπιτέλους, καί κάτι πού νά μήν τό διαστρεβλώσῃς! Τό δέ φοβερώτερον εἶναι ὅτι κατηγορεῖς τούς Ὀρθοδόξους τοῦ 1924 ἐπειδή εἶπαν ΟΧΙ εἰς τό πρῶτον βῆμα διά τήν «ἕνωσιν τῶν ἐκκλησιῶν», τοὐτέστιν εἶπαν ΟΧΙ εἰς τήν αἵρεσιν τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἰσχυριζόμενος ὅτι ἔπρεπε νά εἴπουν ΝΑΙ, διά νά μήν χάσουν τήν ἑορτολογικήν ἑνότητα μέ τούς Οἰκουμενιστάς!!! Καί αὐτό τό τραγελαφικόν τό λές «μπούμερανγκ πού πέφτει στό κεφάλι μου»!!! Τήν εἰσαγωγήν τοῦ ν.ἑ. ἔκαμαν οἱ Οἰκουμενισταί Μεταξάκης, Παπαδόπουλος κ.ἄ., προκειμένου νά συνεορτάζουν μέ τούς παπικούς καί τούς Προτεστάντας. Αὐτό εἶναι γεγονός ἀδιαμφισβήτητον, ὁμολογούμενον ἀπό τούς ἰδίους τούς Οἰκουμενιστάς (βλ. π.χ. τήν Ἐγκύκλιον τοῦ 1920). Ἀλλά, τό νά ἐπιδιώκῃ κάποιος τόν συνεορτασμόν μέ τούς αἱρετικούς, ὅπως ἔκαμαν οἱ Οἰκουμενισταί τό 1924, εἶναι ἐφάμαρτον, ὅπως προστάσσει ὁ 37ος Κανών τῆς ἐν Λαοδικείᾳ Συνόδου: «Ὅτι οὐ δεῖ παρά τῶν Ἰουδαίων ἤ αἱρετικῶν τά πεμπόμενα ἑορταστικά λαμβάνειν, μηδέ συνοερτάζειν αὐτοῖς». Ἀκούεις, ἀπαγορεύεται νά ἐπιδιώκῃς τόν συνεορτασμόν μέ αἱρετικούς! Ἀντιλαμβάνεσαι κάτι ἀπό αὐτά ἤ τό σκότος πού σ' ἔχει κυριέψει δέν σοῦ ἐπιτρέπει νά ἰδῇς καί ν' ἀντιληφθῇς οὔτε κἄν τά ὀφθαλμοφανῆ; Ἐν συμπεράσματι, λοιπόν, ἐσεῖς οἱ κρυπτο-οικουμενισταί κατηγορεῖτε ὡς «σχισματικούς» τούς Ὀρθοδόξους τοῦ 1924 ἐπειδή ἀντεστάθησαν εἰς τά Δαιμονικά σχέδια τῶν Οἰκουμενιστῶν!!! Ὅπως ἔγραψα καί χθές, εἶναι σπατάλη χρόνου ν' ἀσχολοῦμαι μαζί σας, διό καί σταματῶ ἐδῶ.

Χριστός γεννᾶται...,Μεγάλυνον ψυχή μου...,Μυστήριον ξένον...

Τη ΚΗ΄ (28η) Δεκεμβρίου, ο Όσιος ΣΙΜΩΝ ο Μυροβλύτης, ο κτίτωρ της εν τω Άθω Ιεράς Μονής Σιμωνοπέτρας, εν ειρήνη τελειούται.

Σίμων ο Όσιος Πατήρ ημών πατρίδα ή γονείς ή αδελφούς επί γης ποίους είχε δεν γνωρίζομεν. Εις ουρανούς δε πάντως πατρίδα μεν έχει την πόλιν του Θεού, την χώραν των Αγγέλων, την άνω Ιερουσαλήμ, Πατέρα τον Θεόν, μητέρα δε την Αγίαν Εκκλησίαν, πρότερον μεν την Αγωνιζομένην (την επί γης), εις ην και ανεγεννήθη, νυν δε την εν ουρανώ Θριαμβεύουσαν, την υπό του Αποστόλου καλουμένην «των Πρωτοτόκων» (Εβρ. ιβ: 23), της οποίας υιός γενόμενος έχει επομένως και αδελφούς όλους τους Αγγέλους και Μάρτυρας και Οσίους.

Eνός κακού δοθέντος (με τη συμμετοχή μας στο Π.Σ.Ε.), μύρια έπονται:

Με το κείμενο του Porto Alegre Βραζιλίας, εκτός των άλλων, αναγνωρίσαμε εκκλησιαστική υπόσταση στις 340 προτεσταντικές «εκκλησίες» του Π.Σ.Ε. (Παγκοσμίου Συμβουλίου ¨Εκκλησιών¨) και αποδεχτήκαμε ότι η πληθώρα των κακοδοξιών και των πλανών τους, είναι «διαφορετικοί τρόποι διατύπωσης της ΄Ιδιας Πίστης και ποικιλία Χαρισμάτων του Αγίου Πνεύματος»! Η δημοσίευση αυτής της επαίσχυντης συμφωνίας τότε συγκλόνισε τον πιστό λαό ανά την Ελλάδα. Τώρα με το 6^ο  άρθρο, η ληστρική Σύνοδος της Κρήτης έδωσε εκκλησιαστική υπόσταση και στην Παπική παρασυναγωγή !!!

Ελεύθερος ο πατέρας Κλεομένης! -- Ιερός Λόχος 2012 - Ελληνορθόδοξη Στρατιά

Παρασκευή, 27 Δεκεμβρίου 2019

Ανακοίνωση:

Πριν από λίγο (απόγευμα Παρασκευής 27.12) αποφυλακίστηκε από τις φυλακές Ναυπλίου ο Πατέρας Κλεομένης.
Χθες το απόγευμα δώσαμε ως Ιερός Λόχος 2012 1000 ευρώ που είχαμε συγκεντρώσει. Ήταν ακριβώς όσα χρήματα χρειαζόταν για να συγκεντρωθεί το ποσό και να βγει ο πάτερ. Είμαστε βαθύτατα συγκινημένοι γιατί ξεκινήσαμε εμείς την έκκληση για τα χρήματα και με την τελική κατάθεση επί της ουσίας "σφραγίσαμε" την απελευθέρωση του πατέρα Κλεομένη. Ευχαριστούμε όλες και όλους τους γνωστούς και άγνωστους φίλους που βοήθησαν σε αυτή την προσπάθεια.

ΙΣ ΧΡ
ΝΙ ΚΑ
-------------------------------------
Δημήτριος Χατζηνικολάου είπε...

@ 27 Δεκεμβρίου 2019 - 4:08 μ.μ.

Πάντως, ἐγώ δέν θά ἔλεγα κάποια ἀπό τά λόγια πού λέγει ὁ π. Κλεομένης καί δέν θά ἔκαμνα κάποιες ἀπό τίς πράξεις πού κάμνει, ἀλλά καί δέν θά τόν κρίνω. Δεδομένου ὅτι σχεδόν τά πάντα εἰς τόν ἀξιακόν κώδικα τοῦ πλανήτου ἔχουν ἀνατραπῆ, καί τό μαῦρον πλέον λέγεται ἄσπρον καί τό ἄσπρον μαῦρον, τό φῶς λέγεται σκότος καί τό σκότος φῶς, τό πικρόν λέγεται γλυκύ καί τό γλυκύ πικρόν (Ἠσ. 5:20-23), δέν ἀποκλείεται ἡ σωστή ἀντιμετώπισις αὐτῆς τῆς ἀποστασίας νά εἶναι αὐτή τοῦ π. Κλεομένη, ἐνῷ ἡ δική μας, δηλαδή ἀντίστασις μέ ἄρθρα καί σχόλια, νά εἶναι ἐσφαλμένη. Ὁ π. Κλεομένης μοῦ θυμίζει τόν Προφήτην Ἠλίαν, ὁ ὁποῖος, προκειμένου νά βάλῃ φρένον εἰς τήν ἀποστασίαν ἀπό τόν ἀληθινόν Θεόν πού ἐπεκράτει τότε, «καθάρισε» μερικάς ἑκατοντάδας προσκυνητῶν τοῦ Βάαλ.

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟΝ -- Τοῦ αειμνήστου Στεργίου Ν. Σάκκου, ῾Ομ. Καθ/τοῦ Πανεπιστημίου

ΟΧΙ ΜΟΝΟ τό Δεκέμβριο ἀλλά ὅλο τό χρόνο, ἀπό τήν πρώτη στιγμή τῆς δημιουργίας μέχρι τή συντέλεια, τόν σημαδεύει ἡ κατά σάρκα γέννησι τοῦ Κυρίου ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ. Σηματοδοτεῖ τή ζωή ὄχι μόνο τῶν χριστιανῶν, ἀλλά κι ἐκείνων πού πολεμοῦν τόν Χριστό κι ἐκείνων πού τόν περιφρονοῦν καί δέν θέλουν νά ἔχουν σχέσι μαζί του. Τέμνει τήν παγκόσμια ἱστορία σέ πρό Χριστοῦ καί μετά Χριστόν. Αλλά ἀνατέμνει καί τήν ἀνθρωπότητα ὅλη, καθώς αὐτόβουλα οἱ ἄνθρωποι δέχονται ἤ ὄχι τόν Χριστό κι ἀναπόφευκτα λαμβάνουν θέσι μετά ἤ κατά τοῦΧριστοῦ. Εἴκοσι αἰῶνες τώρα, ἀπό τότε πού οἱ ἁπλοῖ βοσκοί ὑπακούοντας στό ἀγγελικό μήνυμα ἔσκυψαν στή φάτνη τῆς Βηθλεέμ, γιά νά βεβαιωθοῦν ὅτι «ἐτέχθη ἡμῖν σήμερον Σωτήρ» καί οἱ σοφοί μάγοι τῆς ᾿Ανατολῆς ἔσπευσαν νά προσκυνήσουν τόν τεχθέντα βασιλέα, ἡ ταπεινή φάτνη παραμένει ἡ ἀνεξάντλητη πηγή τῆς χαρᾶς, τῆς εἰρήνης, τῆς λυτρώσεως, τῆς ἀληθινῆς καί πεπληρωμένης ζωῆς.

Ἡ μεγάλη ἀποστασία

Ἐνῶ θὰ περίμενε κανεὶς οἱ ταγοὶ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας νὰ ἐκμεταλλευθοῦν τὸν ἀντιαιρετικὸ πατερικὸ θησαυρὸ καὶ νὰ ἀποδοθοῦν σὲ παρόμοιους ἀγῶνες, ἀκολουθώντας ταπεινὰ τὰ βήματα, ποὺ χάραξαν οἱ ἅγιοι Πατέρες, ὅπως ὁ Μέγας Φώτιος, καὶ νὰ ὁδηγήσουν τοὺς αἱρετικοὺς σὲ μετάνοια, ἐπιστροφὴ καὶ ἐγκεντρισμὸ στὴν ἁγία Ὀρθοδοξία, δυστυχῶς μιὰ ἀθεολόγητη ὁμάδα ἀναξίων μεγαλόσχημων κληρικῶν καὶ θεολόγων πράττει τὰ ἐκ διαμέτρου ἀντίθετα πρὸς ὅσα ἐντέλλεται ὁ Κύριός μας, τὸ Εὐαγγέλιο, ἡ Ἁγία Γραφή, οἱ Ἅγιοι Πατέρες, οἱ Ἱεροὶ Κανόνες καὶ γενικὰ ἡ ἱερὰ παράδοση τῆς Ἐκκλησίας μας. Ὅλοι ἔχουμε καταστεῖ μάρτυρες αὐτῆς τῆς ἀποστασίας τῶν τελευταίων δεκαετιῶν, παρακολουθώντας τὶς συνεχῶς πυκνούμενες ἐπισκέψεις μεταξὺ αἱρετικῶν καὶ Ὀρθοδόξων, τοὺς ἐναγκαλισμούς, τὶς συμπροσευχές, τὰ θυμιατίσματα, τὰ «εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου», τὴν πρόταση χειρῶν πάπα καὶ Πατριάρχου ὡς σύμβολο ἑνότητος καὶ νίκης, τὴν ἀναγνώριση  τῶν αἱρέσεων ὡς «Ἐκκλησιῶν», τὴν ἀναγνώριση τῆς ἐγκυρότητος τῶν μυστηρίων τῶν αἱρετικῶν.