ΚΥΡΙΑΚΗ 19 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2017 (ΤΗΣ ΑΠΟΚΡΕΩ)

Η αυθεντική κρίση

«Τότε καθίσει επί θρόνου δόξης αυτού, και συναχθήσεται έμπροσθεν αυτού πάντα τα έθνη»

Τρίτη Κυριακή του Τριωδίου, της Απόκρεω, όπως ονομάζεται και η Εκκλησία ξεδιπλώνει το γεγονός της μέλλουσας κρίσης. Η ευαγγελική περικοπή της ημέρας προσφέρει τα απαραίτητα ερεθίσματα για να συνειδητοποιήσει ο άνθρωπος ότι κανένας εφησυχασμός δεν χωρεί στη ζωή του, αλλά αντίθετα επιβάλλεται εγρήγορση και αγώνας. Αποκαλύπτει, εξάλλου, ότι στην προσφορά της αγάπης του Χριστού καθορίζεται η ποιότητα της ζωής και η κατάσταση που μπορεί να βιώνει ο άνθρωπος, είτε ως παράδεισο είτε ως κόλαση, ανάλογα με τη στάση που διαμορφώνει και ακολουθεί.

Με την αποφυγή από την κρεοφαγία, η Κυριακή της Απόκρεω μάς παρακινεί ταυτόχρονα να εγκαταλείψουμε τα ψυχοκτόνα πάθη που εμφωλεύουν μέσα μας για να εισέλθουμε στο χώρο της αγάπης του Χριστού, μέσα στο γόνιμο πνευματικά έδαφος του οποίου καρποφορεί η αληθινή ελευθερία που τόσο εναγωνίως ψάχνει στη ζωή του ο άνθρωπος.

ΚΟΣΜΑΣ:
α. Το λέω αυτό, γιατί η Εκκλησία του Χριστού, μετά το πραξικόπημα το 1924 
των επίορκων επισκόπων της να αθετήσουν την παραδοθείσα Πίστη από τους Αποστόλους και τους Πατέρες της, βρέθηκε και βρίσκεται σε τρομερά δύσκολη θέση. Απογυμνώθηκε από τους κληρικούς της. Δεν είχε μέχρι σήμερα την ενδεδειγμένη ηγετική πατερική φυσιογνωμία, για να βαστάσει το βάρος της ποιμαντικής ευθύνης των μελών της. 
Βέβαια, το κενό αυτό αναπλήρωσε το 1935 κατά ένα μεγάλο μέρος ο μακαριστός πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομος Καβουρίδης. Ο Μητροπολίτης αυτός είναι άξιος θαυμασμού για το εξαίρετο ήθος και ομολογιακό θάρρος του, ν’ απομακρυνθεί από την «εκκλησία των πονηρευομένων» του Νέου Ημερολογίου, για ν’ αναλάβει τη δύσκολη ηγεσία του υπέροχου αυτού Ιερού Αγώνα του εγκαταλελειμμένου και απορφανισμένου από τους μέχρι τότε "μισθωτούς" ποιμένες του Ορθόδοξου λαού. 
Όμως τα θεολογικά εφόδια τα οποία έλαβε ο πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομος από τη τροφό του Θεολογική Σχολή της Χάλκης, που ιδρύθηκε κατά τον Κοσμά Φλαμιάτο για να διαπλάσει ένα «νέο τύπο» θεολόγων, οι οποίοι ως επίσκοποι να συνέλθουν σε «οικουμενική Σύνοδο», προκειμένου ν’ αποφασίσουν την κατάργηση της Ορθοδοξίας, δεν ήταν τα πλέον κατάλληλα για το έργο που κατ’ ανάγκην επωμίσθηκε, γιατί αυτά δεν στηρίζονταν στην πατερική παράδοση και θεολογία. 
Ως εκ τούτου, παρατηρήθηκαν ωρισμένα λάθη, η ευθύνη των οποίων βαρύνει τα πρόσωπα και όχι την Εκκλησία στην οποία θέλει να τα φορτώσει ο αγαπητός Misha. 

β. Τέτοια λάθη και αδύνατα σημεία στο χώρο της Εκκλησίας, που παρατηρήθηκαν από το 1924 μέχρι σήμερα, ψάχνει να βρει ο αγαπητός Misha, για να μπορεί να ισχυρίζεται τι με το Νέο, τι με το Παλαιό, όλοι «στο ίδιο καζάνι βράζουμε»! 
Όμως, αυτό είναι και άδικο και υποκριτικό! 
Η Εκκλησία το 1962 αναζήτησε τις επισκοπικές της χειροτονίες από τους Ρώσους επισκόπους της Διασποράς, οι οποίοι δεν ήταν όσο θα έπρεπε ακριβολόγοι στα θέματα της Ορθοδοξίας. Όμως οι Ρώσοι αυτοί επίσκοποι δεν είχαν παύσει να είναι Ορθόδοξοι, όπως υπαινίσσεται ο αγαπητός Misha, λόγω της «κοινωνίας» τους με τους καινοτόμους επισκόπους του Φαναρίου και των άλλων Νεοημερολογίτικων Εκκλησιών. Το τονίζουμε αυτό, γιατί εφόσον μέχρι το 1962, που έλαβαν χώρα οι επισκοπικές χειροτονίες, έστω ακόμα και με όχι απόλυτα κανονικές διαδικασίες, λόγω του εμπεριστάτου τους, δεν συνήλθε κάποια Σύνοδος να καταδικάσει τους καινοτόμους αυτούς, δεν κατέστησε και αυτούς αυτόματα κακόδοξους. 

Συνεχείζεται

Ύμνοι στα Εισόδια της Κυρίας Θεοτόκου -- Orthodox Hymns

telemaxos doumanis

O Συναξαριστής της ημέρας.

Κυριακή, 19 Φεβρουαρίου 2017 ΤΗΣ ΑΠΟΚΡΕΩ. Αρχίππου του αποστόλου, Απφίας, Φιλήμονος αποστόλων, Φιλοθέης οσιομάρτυρος της Αθηναίας (1589).

Καὶ οἱ τρεῖς Ἅγιοι Ἀπόστολοι Ἀπφίας ἢ Ἀπφίων, Ἄρχιππος καὶ Φιλήμων συναριθμοῦνται μεταξὺ τῶν Ἁγίων Ἑβδομήκοντα Ἀποστόλων, τῶν ὁποίων ἡ Σύναξη ἑορτάζει ἡ Ἐκκλησία στὶς 4 Ἰανουαρίου. Περὶ τῆς Ἁγίας Ἀπφίας ἀναφέρει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος στὴν πρὸς Φιλήμονα ἐπιστολή: «καὶ Ἀπφίᾳ τῇ ἀγαπητῇ». Συνεμαρτύρησε μετὰ τῶν Ἀποστόλων Φιλήμονος, Ἀρχίππου καὶ Ὀνισήμου ἐπὶ αὐτοκράτορα Νέρωνος (54 – 68 μ.Χ.) καὶ φέρεται ὡς σύζυγος τοῦ Ἀποστόλου Φιλήμονος. Ὁ Ἀπόστολος Ἄρχιππος, ἦταν μαθητὴς τοῦ Ἀποστόλου Παύλου εἰς Κολοσσάς. Τελειώθηκε μαρτυρικὰ ἐπὶ Νέρωνος († 19 Φεβρουαρίου, 22 Νοεμβρίου).

ΟΙ ΗΡΩΕΣ ΤΟΥ 1821 ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΓΡΑΙΚΥΛΟΙ -- Τοῦ Ἀρχιμανδρίτου π. Ἰωὴλ Κωνσταντάρου,

Θὰ πρέπει νὰ διαθέτει κανεὶς ἀρκετὴ ἀφέλεια, γιὰ νὰ δεχθεῖ ὅτι ἡ προσπάθεια, ποὺ καλλιεργεῖται τελευταίως ἀπὸ διαφόρους γνωστούς – ἀγνώστους κύκλους, περὶ ἀναθεωρήσεως τῆς Ἑλληνικῆς Ἱστορίας, κινεῖται ἀπὸ ἁγνὰ ἐλατήρια καὶ κατευθύνεται ἀπὸ ἀγαθὲς διαθέσεις. Φυσικά, μόνο αὐτὸ δὲ συμβαίνει. Καὶ τοῦτο φαίνεται ξεκάθαρα, σ᾽ ὅσους τουλάχιστον θέλουν νὰ βλέπουν τὰ πρόσωπα καὶ τὰ πράγματα στὴ σωστή τους διάσταση. Ἀρκεῖ καὶ μόνο τὸ νὰ δεῖ κανεὶς ποιοὶ εἶναι αὐτοί, ποὺ κινοῦν τὴν ὅλη διαδικασία, ἀλλὰ καὶ τοὺς διαύλους ἐπικοινωνίας (Μ.Μ.Ε. = Μέσα Μαζικῆς Ἐξαχρειώσεως), ποὺ χρησιμοποιοῦνται, μέσω τῶν ὁποίων προβάλλονται εὐκαίρως ἀκαίρως καὶ συστηματικῶς οἱ ὀθνεῖες ἀντιλήψεις, ποὺ ροκανίζουν τὰ θεμέλια τοῦ Ἑλληνικοῦ μας Ἔθνους. Λησμονοῦν βέβαια ὅλοι αὐτοί, ποὺ τολμοῦν νὰ ἀγγίζουν ἀκόμα καὶ αὐτὴ τὴν ἠθικὴ ὑπόσταση τῶν ἐνδόξων ἡρώων τοῦ 1821 ὅτι δὲν ἔπαυσαν, οὔτε φυσικὰ θὰ παύσουν νὰ λειτουργοῦν οἱ πνευματικοὶ νόμοι, οἱ ὁποῖοι διέπουν καὶ ρυθμίζουν τὴν ἰσορροπία καὶ τὴν ἠθικὴ τάξη. Πολλὲς φορὲς οἱ νόμοι αὐτοί, μαζὶ μὲ τὴν Ἱστορία καὶ τοὺς δικούς της ἀδέκαστους νόμους, ἐκδικοῦνται παραδειγματικὰ ὅσους τολμοῦν νὰ ὑπερβαίνουν τὰ ἐσκαμμένα... Βεβαίως, δὲν θὰ τοὺς κάνουμε τὴν τιμὴ νὰ ἀσχοληθοῦμε σήμερα μὲ τὸν γραικυλισμό, ποὺ ἀποπνέουν καὶ ἐκπροσωποῦν, τόσο γιὰ νὰ μὴ μολύνουμε τὴν ἀτμόσφαιρα, ὅσο κυρίως γιὰ νὰ ὑπογραμμίσουμε δυὸ ἀλήθειες, ποὺ ἔχουν ἄμεση σχέση μὲ τὶς σελαγίζουσες μορφές, ποὺ ἔδωσαν τὴν ζωή τους «γιὰ τοῦ Χριστοῦ τὴν Πίστιν τὴν Ἁγίαν καὶ τῆς Πατρίδος τὴν Ἐλευθερίαν».

Ο Ανώνυμος άφησε ένα σχόλιο για την ανάρτησή σας "Tὸ ἐμὸν ἐκ Θεοῦ Ψυχαγώγημα, τῆς ξηρανθείσης μου κα...":

Υπεραγία στοργική,
Μητέρα των ανθρώπων,
δέξου αυτή τη δέηση
των στεναγμών και κόπων
που οι κουρασμένες μας ψυχές
βιώνουν μακριά σου
και τράβα μας συνειδητά
πάλι στην αγκαλιά σου.
Όπου ο καθένας είμαστε,
ό,τι κι αν έχει γίνει
γίνε εσύ η αφορμή
να έρθει πάλι ειρήνη
μέσα μας και στους γύρω μας
κι αυτούς που έχουν ξεχάσει
πως ένα μόνο χάδι σου
το βίο τους θα αγιάσει.

Tὸ ἐμὸν ἐκ Θεοῦ Ψυχαγώγημα, τῆς ξηρανθείσης μου καρδίας!

Σωτηρία μου, παρηγορία μου, ἐμὴ ζωή, ἐμὸν φῶς, ἐμὴ ἐλπίς, ἀναψυχή μου, θυμηδία μου, καταφυγή μου, σκέπη, ῥῶσις τῆς ἐμῆς ψυχῆς, εὐφροσύνη, ἡδύτης, τεῖχος, προσφύγιον, ὀχύρωμα, ὅπλον, ἀντίληψις, δόξα, πνοή μου, προστάτις, μεσῖτις, γαλήνη, ἐπίσκεψις, καύχημα, εἰρήνη, ἰσχύς, βάδισμα, ὕμνησις, τροφή, στολή, χαρά, εὐλογία, ἄγκυρα, εὐπορία, δρόσος, σεμνοπρέπεια, ἁγιωσύνη, μεγαλωσύνη, λύτρωσις· τῶν λυπηρῶν μου παράκλησις, βοηθὸς τῆς ἐμῆς ἀπορίας, φωτισμὸς καὶ ἁγιασμὸς τῆς ψυχῆς μου, τῶν ἁμαρτιῶν μου ἡ ἀπολύτρωσις, τὸ ἐμὸν ἐκ Θεοῦ ψυχαγώγημα, τῆς ξηρανθείσης μου καρδίας ἡ θεόρρυτος ῥανίς, τῆς ζοφερᾶς μου ψυχῆς ἡ τηλαυγεστάτη λαμπάς, τῆς γυμνότητός μου ἡ ἀμφίασις, τῶν στεναγμῶν μου ἡ κατάπαυσις, τῶν συμφορῶν μου ἡ μεταποίησις· ἐγκράτεια, ἁγνεία, ἀνδρεία, σωφροσύνη, τῶν ἀρετῶν ὁ κόσμος, ἐλευθερία μου, λιμήν, θησαυρός, ἐμπόρευμα τὸ ὄντως αἰώνιον, ἐπίκυρος μετάνοια, ὕψωμα, εὐεξία, κάλλος, ἰσχύς, εὐβουλία, σύνεσις, ἀγαλλίαμα, λαμπρότης μου.

π. Γεώργιος Μεταλληνός για τον Παπουλάκο και Κοσμά Φλαμιάτο:

«μορφές, όπως ο Χριστοφόρος Παναγιωτόπουλος (Παπουλάκος) και ο Κοσμάς Φλαμιάτος, φαίνονται πολύ διαφορετικά σήμερα απ’ ότι στα μαθητικά μας χρόνια, που μας είχαν μάθει να τούς βλέπουμε «ως αμαθείς» και φανατικούς, «των οποίων η μνήμη ταχέως εσβήσθη»! Γιατί όπως η σύγχρονη έρευνα αποκαλύπτει, τίποτε δεν είναι περισσότερο αναληθές από αυτό. Και οι δύο αυτοί αγωνιστές όχι μόνο δεν λησμονήθηκαν από το Λαό μας, αλλά θα τολμήσουμε να πούμε ότι η δυναμική, που ανέπτυξαν στη λαϊκή συνείδηση, υπήρξε μεγαλύτερη μετά το θάνατό τους, απ’ όσο κατά τη διάρκεια του αγώνα τους. Ο άκρατος όμως ρασιοναλισμός συνετέλεσε παλαιότερα – και αυτό ήταν αμαρτία περισσότερο της εποχής απόσο των προσώπων – να μη βλέπουμε την αληθινή εικόνα των λαϊκών αυτών ευαγγελιστών, όπως οι Φαρισαίοι δεν «μπορούσαν» να «ίδουν» τα θαύματα του Χριστού. Σήμερα όμως φθάσαμε στο σημείο να συντάσσονται διδακτορικές διατριβές για τα πρόσωπα αυτά και τη δράση τους, για να μελετηθούν τα λαϊκά κινήματα του 19ου αιώνα σε όλες τις διαστάσεις τους, με ευρεία χρήση και των αρχειακών πηγών, που, όπως αποδεικνύεται, είναι πολύ πλουσιώτερες απόσο μπορούσαμε να φαντασθούμε…

Ορθοδοξούμε, όχι πότε, αλλά πώς γιορτζουμε, π. Ευθύμιος Τρικαμηνάς 11.2.2017

Ψυχολογική εμβάθυνση στην παραβολή του ασώτου. -- Του αειμνήστου Ιωάννου Κορναράκη.Καθηγητού Πανεπιστημίου Αθηνών.

Η παραβολή του Ασώτου εκτιμάται ιδιαιτέρως υπό του πληρώματος εν γένει της Εκκλησίας. Η ευσπλαγχνία και η απεριόριστος αγάπη του ουρανίου Πατρός προς τον αμαρτωλόν άνθρωπον, η τονιζομένη μεγαλειωδώς εις την όλην ευαγγελικήν περικοπήν, προκαλεί έντονον αίσθησιν εις τας ψυχάς των πιστών. 

Λόγω δε της τοιαύτης εντυπώσεως, την οποίαν η παραβολή του Aσώτου δημιουργεί, εξισούται αύτη, ως γνωστόν, πολλάκις πλήρως προς το λοιπόν περιεχόμενον της Αγίας Γραφής. Ούτως αναγνωρίζεται ότι η παραβολή αύτη είναι μεστή σωτηριολογικών νοημάτων και ότι εν αυτή εύρηται συμπεπυκνωμένη η όλη χριστιανική διδασκαλία περί της σωτηρίας του ανθρώπου δια της εν Χριστώ Θείας Αποκαλύψεως.

ΑΚΑΘΙΣΤΟΣ ΥΜΝΟΣ «ΧΑΙΡΕ ΔΙ ΗΣ ΕΧΘΡΟΙ ΚΑΤΑΠΙΠΤΟΥΣΙ»

Ἡ τελευταία ἀκολουθία τῶν χαιρετισμῶν εἶναι γνωστή ὑπό την ὀνομασίαν Ἀκάθιστος Ὕμνος. Ὁ Ὕμνος αὐτός προῆλθεν ἀπό μίαν πολύ δύσκολον φάσιν τῆς ζωῆς τοῦ Ἔθνους καί πιστοποιεῖ ὅτι εἶναι μεγάλα τά τῆς πίστεως κατορθώματα, καί μάλιστα ὅταν ἡ πίστις εἶναι συνδεδεμένη μέ την ὁμόνοιαν τοῦ λαοῦ καί μέ την βοήθειαν τοῦ Θεοῦ. Εἶναι γνωστόν ὅτι τό Ἑλληνικόν Ἔθνος, λόγω τῆς λεπτῆς γεωγραφικῆς του θέσεως, ὑπέστη συχνά ἐπιθέσεις ἐκ μέρους διαφόρων βαρβαρικῶν λαῶν, οἱ ὁποῖοι ἐπεδίωκον νά εὕρουν ζωτικόν χῶρον εἰς τά αἱματοποτισμένα ἑλληνικά ἐδάφη. Πάντοτε ὅμως εὕρισκον τούς Ἕλληνας ἑνωμένους νά ἀγωνίζωνται ὑπέρ βωμῶν καί ἑστιῶν και ἀποφασισμένους νά διατηρήσουν τήν ἀνεξαρτησίαν καί ἐλευθερίαν των.

Αγιοποιήσεις -- Του Αθανασίου Σακαρέλλου, θεολόγου

ΚΟΣΜΑΣ:

4.Φίλε Misha, εξηγείς, ότι η αναφορά σου για τους γέροντες, που «μαρτύρησαν» εννοείς, τους αγίους της Μυτιλήνης, τον όσιο Λουκά, τον άγιο Ιωάννη Μαξίμοβιτς (Μπα, από πότε θεωρείτε άγιο ένα άτομο, που δεν πέθανε σε «κοινωνία» μαζί σας; Αυτός ανήκε στη Σύνοδο των Ρώσων της Διασποράς, η οποία μόλις προ λίγων ...ημερών ενώθηκε μαζί σας! Θαυμάζω την «εκκλησιολογία» σας)! 

Ελπίζω, να μου δοθεί η ευκαιρία να επανέλθω στην αγιοποίηση των «αγίων» σου!

1. Κάνει εντύπωση η «ευαισθησία» του αγαπητού Misha να εξετάζει με το μικροσκόπιο τη συμπεριφορά των στελεχών της Εκκλησίας μετά το 1924, δηλ. της Εκκλησίας του Παλαιού Ημερολογίου, όπως και της Υπερόριας Ρωσικής Συνόδου, ενώ μένει αδιάφορος για τις προδοσίες των ποιμένων της αντίστοιχης Νεοημερολογητικής. Ας με συγχωρήσει ο φίλος Misha, που άθελά μου θυμήθηκα τα λόγια του Κυρίου «ουαί υμίν, γραμματείς και Φαρισαίοι, υποκριταί, ότι αποδεκατούτε το ηδύοσμον και το άνηθον και το κύμινον, και αφήκατε τα βαρύτερα του νόμου, την κρίσιν και το έλεον και την πίστιν»! 

Φυσικά δεν ταυτίζω τον αγαπητό Misha με τους γραμματείς και Φαρισαίους! 

Συνεχίζεται

Ευλόγει η ψυχή μου τον Κύριο -- Orthodox Hymns

O Συναξαριστής της ημέρας.

Σάββατο, 18 Φεβρουαρίου 2017

Ψυχοσάββατο. Αγαπητού επισκόπου Σινάου, του ομολογητού. Λέοντος πάπα Ρώμης,

Ὁ Ὅσιος Ἀγαπητὸς καταγόταν ἀπὸ τὴν Καππαδοκία καὶ γεννήθηκε ἀπὸ εὐσεβεῖς καὶ φιλόθεους γονεῖς. Ἔζησε κατὰ τὴν ἐποχὴ τῶν αὐτοκρατόρων Διοκλητιανοῦ (284 – 305 μ.Χ.) καὶ Μαξιμιανοῦ (285 – 305 μ.Χ.). Σὲ νεαρὴ ἡλικία ἀναχώρησε γιὰ μοναστήρι κοντὰ στὴ Σίναο καὶ ἔγινε μοναχός. Ἀγαπήθηκε ἀπὸ τὸν Ἡγούμενο, ἐξαιτίας τῆς ἐνάρετης ζωῆς του καὶ διδάχθηκε τὰ ἱερὰ γράμματα. Ἔλαβε δὲ ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ τὸ χάρισμα τῶν θαυμάτων. Μὲ τὴν προσευχὴ θανάτωσε δράκοντα μεγάλο, ποὺ φανερώθηκε κοντὰ στὸ μοναστήρι καὶ ἀφάνιζε ἀνθρώπους καὶ ζῶα καὶ εὐεργετοῦσε τοὺς προστρέχοντες σὲ αὐτόν. Ἀργότερα, ἐπὶ αὐτοκράτορα Λικινίου (308 – 323 μ.Χ.), ὁ Ὅσιος Ἀγαπητὸς προσελήφθη στὸ στράτευμα.

Η ΑΡΕΤΗ ΚΑΤΑ ΤΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ ΠΑΤΕΡΑΣ -- Αθωνικα άνθη

Θεία αρετή είναι η προαιρετική ενέργεια του ανθρώπου προς πραγμάτωσιν του ηθικού δέοντος. Είναι επίσης η βούλησις δια την ενέργειαν του καλού. Με το χάρισμα παρουσιάζεται η εξής σχέσις· κάθε χάρισμα που δίδεται εις τον άνθρωπον από τον Θεόν ως δώρημα τέλειον, έχει τα ιδιώματά του, τα οποία είναι αυταί αι αρεταί· με την σειράν της δε η αρετή αποσπά, όταν ευρεθή εις πληρότητα ιδανικήν, εκ του Θεού και ανάλογον χάρισμα κ.ο.κ. Αι αρεταί εννοούνται καθολικώς ως μία αρετή, ως στάσις δηλαδή του πνεύματος και δυναμισμός της ψυχής προς κτήσιν της τελειότητος. Ήδη και ο Πλάτων πρεσβεύει την ιδίαν άποψιν. «Η δικαιοσύνη και σωφροσύνη και οσιότης και πάντα ως εν τι είη συλλήβδην, αρετή» («Πρωταγόρας» 329. Βλ. και «Πολιτεία» 433 Α. κ.ε.). Οι Πατέρες της Εκκλησίας μας, χωρίς να απορρίπτουν την αρετήν, εις οποιονδήποτε φορέα την εύρουν –αποδέχονται και την τυχούσαν εις τους προ ή έξω της Εκκλησίας –, την θεωρούν ως ποιότητα της ψυχής, η οποία δεν ευρίσκεται βεβαίως ολοκληρωμένη. Αλλά εις ένα «τέλειον και ολόκληρον» (Ιακ. α: 4) Χριστιανόν η αρετή έχει πλήρη ενότητα. Η ενότης επιτυγχάνεται δια της τηρήσεως των εντολών· ούτω γράφει ο Νέος Θεολόγος θείος Συμεών (SC 113, 38) : « Δια γαρ της εκπληρώσεως των εντολών η εργασία των αρετών, δια δε της πράξεως των αρετών η πλήρωσις των εντολών γίνεται, και ούτω δια τούτων ανοίγεται ημίν η θύρα της γνώσεως».

Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΚΑΙ Η ΚΟΣΜΙΚΗ (ΑΙΡΕΤΙΚΗ) ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΚΟΠΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ -- του ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ ΜΟΣΧΟΒΙΤΗ

(Με πολύ αγάπη αφιερώνω ιδιαίτερα το μικρό αυτό ορθόδοξο ομολογιακό κείμενο στο Έλληνα συγγενή μου Γιώργο που βρίσκεται στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού αλλά ελπίζω η καρδία του να μην ξεχνάει την ορθόδοξη Ελλάδα μας και την "Αγία Πολιτισμική μας Παράδοση")

Ο αληθινός Σκοπός της ζωής μας και το τέλος της πορείας μας σε αυτή την γη είναι όπως το βλέπουμε ήδη από την Παλαιά Διαθήκη "ΑΠΟ ΤΟ ΚΑΤ' ΕΙΚΟΝΑ ΝΑ ΦΘΑΣΟΥΜΕ ΣΤΟ ΚΑΘ' ΟΜΟΙΩΣΙΝ ΜΕ ΤΗΝ ΧΑΡΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΘΕΟΥ", ΓΕΝΕΣΙΣ 1,1 - 1,25 ΕΝ ΑΡΧΗ ΕΠΟΙΗΣΕΝ Ο ΘΕΟΣ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΓΗΝ... αλλά για τον Άνθρωπο ΓΕΝΕΣΙΣ 1,26 ΚΑΙ ΕΙΠΕΝ Ο ΘΕΟΣ· ΠΟΙΗΣΩΜΕΝ ΑΝΘΡΩΠΟΝ ΚΑΤ' ΕΙΚΟΝΑ ΗΜΕΤΕΡΑΝ ΚΑΙ ΚΑΘ' ΟΜΟΙΩΣΙΝ... (ΠΟΙΗΣΩΜΕΝ ΑΝΘΡΩΠΟΝ γιατί με ιδιαίτερη πρόνοια συνεργάστηκε Η ΑΓΙΑ ΤΡΙΑΔΑ).

Παναγία η Φανερωμένη

 Στη Σαλαμίνα, απέναντι από τη μεγαρική ακτή « Μεγάλο Πεύκο», βρίσκεται η μονή της Φανερωμένης, που ιδρύθηκε στα ερείπια παλαιού μοναστηριού τον 17ο αι. από τον όσιο Λαυρέντιο. 

Όταν ο όσιος ήταν ακόμη κοσμικός με το όνομα Λάμπρος Κανέλλος, είδε μια νύχτα τη Θεοτόκο και την άκουσε να του λέει: 
- Στο νησί της Σαλαμίνας, στο βόρειο μέρος, βρίσκεται ένας ερειπωμένος ναός μου. Πήγαινε λοιπόν να τον ανοικοδομήσεις. 
Ο Λάμπρος δεν πίστεψε στο όραμα. Για αυτό η Παναγία εμφανίζεται αυστηρή για δεύτερη και τρίτη φορά, και τον προστάζει να υπακούσει. Έτσι ο Λάμπρος ξεκίνησε

ΤΑΜΑ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ ΑΣ ΑΚΟΥΣΘΗ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ Η ΑΛΗΘΕΙΑ

 17.02.2017

1.Η  διαστρέβλωση  ή η παράληψη ορθής διαφωτίσεως εις τον αιώνα των ταχυτήτων και της βασιλείας των ΜΜΕ είναι ειδεχθέστατο έγκλημα και θεοκτονία. Μόνον η αποκατάσταση της αληθείας σώζει.

Μιας και μερικοί διευθυντές - ανταποκριτές ειδήσεων έχουν τόσον παρασυρθεί από ανιστόρητους ιστορικούς και ιδιοτελείς κύκλους   «πατριαρχών» διαπλοκής, αετονύχηδων, καταφερτζήδων και μεθοδίων, οι οποίοι με κάθε θεμιτό ή αθέμιτο μέσο επιδιώκουν την διαστρέβλωση της αληθείας και δεν επιθυμούν να εφαρμόσουν την ηθική εντολή «γνώσατε την αλήθεια και η αλήθεια ελευθέρωση ημάς», 

H πρώτη προκήρυξη της προσωρινής κυβέρνησης της Αυτονόμου Βορείου Ηπείρου

Ηπειρώται!

Η εν Αργυροκάστρω συνελθούσα Συντακτική Συνέλευσις των αντιπροσώπων, ους ομόφωνος ανέδειξεν η γνώμη του Λαού, ανεκήρυξε την ίδρυσιν της «Αυτονόμου Πολιτείας της Βορείου Ηπείρου» αποτελεσθησομένης εκ των επαρχιών, τας οποίας εξαναγκάζεται όπως εγκαταλείπει ο Ελληνικός Στρατός.

Κατά τας αποφάσεις της Συντακτικής Συνελεύσεως, το οριστικόν Πολίτευμα της ιδρυθείσης Αυτονόμου Πολιτείας θέλει συντάξει νέα Συντακτική Συνέλευσις, συγκληθησομένη άμα ως αι περιστάσεις επιτρέψωσι. Προσωρινώς δε πάσας τας εν τη Αυτονόμω Πολιτεία εξουσίας θέλει διαχειρισθή Προσωρινή Κυβέρνησις, εντεταλμένη όπως κυβερνήση και διοικήση την χώραν υπό τας αρχάς της ισοπολιτείας και δικαιοσύνης, της ελευθερίας της συνειδήσεως και της προστασίας της ζωής, τιμής και περιουσίας των πολιτών ανεξαρτήτως θρησκεύματος.

Ελευθέρα ήδη παντός δεσμού, μη δυνάμενη δε να συμβιώση, και δη υπό τοιούτους όρους, μετά της Αλβανίας, κηρύσσει η Βόρειος Ήπειρος την ανεξαρτησίαν της και προσκαλεί τους πολίτας της, όπως υποβαλλόμενοι εις πάσαν θυσίαν προασπίσωσι την ακεραιότητα του εδάφους και τας ελευθερίας της κατά πάσης προσβολής. 

Εν Αργυροκάστρω τη 15η Φεβρουαρίου 1914

Η προσωρινή Κυβέρνησις
 

Ο Πρόεδρος 

Γεώργιος Χρηστάκη Ζωγράφος
 

Τα μέλη
Μητροπολίτης Δρυϊνουπόλεως Βασίλειος
Μητροπολίτης Κορυτσάς Γερμανός
Μητροπολίτης Βελλάς και Κονίτσης Σπυρίδων

Μας πάνε από το εθνικό κράτος στο κράτος των αγορών -- Του Στέλιου Παπαθεμελή*

Η προχθεσινή Έκθεση της Κομισιόν για τις προοπτικές της οκονομίας μαςθυμίζει τον αρχαίο χρησμό «ήξεις αφήξεις ου θνήξεις εν πολέμω,» όπου το νόημά του διαφοροποιείται διαμετρικά αναλόγως πού θα τοποθετηθεί το κόμμα, πριν ή μετά το «ου»: «Οι δημοσιονομικοί στόχοι τού 2018 μπορούν να επιτευχθούν χωρίς πρόσθετα μέτρα». Ως εδώ καλά. Αλλά αμέσως μετά ζητάει, όπως και το ΔΝΤ, πρόσθετα μέτρα «για περαιτέρω διασφάλιση των στόχων»(!). Αυτά από μία αγρίως δοκιμαζομένη οικονομία όπου άνω των 4.000.000 πολιτών δεν μπορούν να λάβουν φορολογική ενημερότητα και άνω τού 1.000.000 στερούνται ασφαλιστικής ενημερότητας. Σε 95,29 δισ. ευρώ ανέρχονται οι ληξιπρόθεσμες οφειλές τουςστην Εφορία, ενώ το σύνολο των χρεών επιχειρήσεων και νοικοκυριών φτάνει τα 240 δισ. ευρώ.

Παραμένει άγνωστον αν πρόκειται όντως δια το σκήνωμα της Αγίας Ελένης!

Ο ΘΕΟΦ. ΦΑΝΑΡΙΟΥ ΑΛΛΑΖΕΙ ΤΑ ΕΝΔΥΜΑΤΑ ΤΟΥ ΣΚΗΝΩΜΑΤΟΣ ΔΙΑ ΝΑ ΑΠΟΦΥΓH ΤΑΣ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ! 

Πανηγύρεις οργανώνει ο Θεοφ. Φαναρίου, δια να ελκύση την προσοχήν του κόσμου, ώστε να προσέλθουν όσον το δυνατόν περισσότεροι εις προσκύνησιν του σκηνώματος της Αγίας Ελένης. Μεταφέρεται δια ευλογίαν η δια συγκέντρωσιν χρημάτων; Η μήπως δια να ενταθούν αι σχέσεις με το Βατικανόν; Ο ίδιος ομολογεί ότι τον εβοήθησεν ιδιαιτέρως ο Παπικός Ιεράρχης της Βενετίας, όπως επίσης ότι η Αποστολική Διακονία αναπτύσσει διαρκώς τας σχέσεις της με την Ρώμην μέσω εκπαιδευτικών προγραμμάτων αλλά και την συν­εργασίαν με τη βιβλιοθήκην του Βατικανού! Το όλον γεγονός δεν πρόκειται να είναι ιεροπρεπές, διότι το πλαισιώνει

Η ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΤΩΝ ΙΕΡΩΝ ΜΟΝΩΝ ΚΑΙ ΤΟΥ ΜΟΝΑΧΙΣΜΟΥ ΕΙΣ ΤΗΝ ΠΑΛΙΓΓΕΝΕΣΙΑΝ

Εἰς τήν ἐφημερίδα «ΕΣΤΙΑ», ὑπό ἡμερομηνίαν 24ην Μαρτίου, ἐδημοσιεύθη ἕν πολύ σημαντικόν ἄρθρον διά τήν προσφοράν τῶν Ἱ. Μονῶν καί τῶν Μοναχῶν εἰς την προεπαναστατικήν προετοιμασίαν τοῦ 1821, ἀλλά καί μετά τήν Ἐπανάστασιν τοῦ 1821. Τό ἄρθρον αὐτό ἐνεγράφη ὑπό τοῦ συγγραφέως και ἱστορικοῦ κ. Σαράντου Ἰ. Καργάκου καί ἀποτελεῖ ἀπάντησιν εἰς ὅλους ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι δυσφημοῦν τον Μοναχισμόν καί τήν στάσιν τῆς Ἐκκλησίας κατά τό 1821. Τό κείμενον ἔχει ὡς ἀκολούθως: «Ἄν δέν ὑπῆρχαν μοναχοί σαν τόν Νεκτάριο Τέρπο καί τόν Πατροκοσμᾶ –πού ἔβαλαν τό κεφάλι τους στόν «ντορβά»– δέν θά βλέπαμε ποτέ λευτεριά.