Δεν θα φταίνε οι οικουμενιστές ούτε οι πολιτικοί. Αν δεν αντιδράσεις θα φταις ΕΣΥ !!!

ΚΑΙ ΒΕΒΑΙΑ ΘΑ ΑΝΑΣΤΗΘΟΥΜΕ! -- Του αειμνήστου Στεργίου Σάκκου, Ομ. Καθηγητού Α.Π.Θ.

Είναι, αναμφίβολα, ο μύχιος πόθος της καρδιάς, αλλά και το μέγιστο σκάνδαλο του νου, η ομολογία της πίστεώς μας «προσδοκώ ανάστασιν νεκρών». Δεν αφανίζει τη ζωή μας το φτυάρι του νεκροθάφτη. Δεν την οριοθετεί το πένθιμο κυπαρίσσι εκεί, στο νιόσκαφτο μνήμα. Είναι ασύνορη, αιώνια η ζωή μας. Κι όπως όλοι θα πεθάνουμε, επίσης όλοι θα αναστηθούμε! Ποιος το μαρτυρεί, ποιος το βεβαιώνει αυτό; Η ανάσταση του Ιησού Χριστού. Ας δώσουμε το λόγο στον θεόπνευστο κήρυκα της Αναστάσεως, τον Απόστολο Παύλο, που αναπτύσσει διεξοδικά το θέμα στο 15^ο κεφάλαιο της Α΄ προς Κορινθίους Επιστολής του. Από εκείνη την αποστολική διδασκαλία μεταφέρω τη σχετική παράγραφο (Α΄ Κορ. 15, 12-20).                                   Κάποιοι από τους χριστιανούς της Κορίνθου δέχονταν μεν την ανάσταση του Ιησού Χριστού, αλλά είχαν αμφιβολίες για την ανάσταση των νεκρών σωμάτων και ζητούσαν λογικές αποδείξεις, για να πεισθούν. Απευθύνοντας σ΄ αυτούς το λόγο ο απόστολος Παύλος αναφέρει μία αλυσίδα επιχειρημάτων, τα οποία μάλιστα διατυπώνει σύμφωνα με τη μαθηματική μέθοδο της «εις άτοπον απαγωγής». Όπως γνωρίζουν όσοι διδάχθηκαν μαθηματικά, η επιστημονική αυτή μέθοδος ξεκινά από μία εσφαλμένη υπόθεση, την οποία προσπαθεί να αποδείξει χρησιμοποιώντας ορθές προτάσεις. Επειδή όμως η υπόθεση δεν είναι σωστή, ο συλλογισμός καταλήγει σε συμπεράσματα αντιφατικά και «άτοπα», δηλαδή παράλογα. Αυτά τα άτοπα συμπεράσματα πείθουν ότι δεν είναι σωστή η αρχική βάση και επομένως, αναιρείται, απορρίπτεται. Στην προκειμένη περίπτωση, η εσφαλμένη πρόταση από την οποία ξεκινά το συλλογισμό ο απόστολος είναι· «Δεν είναι δυνατόν να αναστηθεί νεκρός, άρα ο Χριστός δεν αναστήθηκε». Αν δεχθούμε ότι ισχύει αυτή η πρόταση, όπως πολλοί και σήμερα ισχυρίζονται, θα πρέπει να δεχθούμε επίσης τις παρακάτω συνέπειες, που στηρίζονται σ΄ αυτήν·  

ΚΑΡΤΑ ΠΟΛΙΤΗ - ΙΣΛΑΜΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ - ΛΑΡΙΣΑ Π.Ε.Σ 3/4/2016

http://agiooros.org/viewtopic.php?f=13&t=12289

O Συναξαριστής της ημέρας.

Τετάρτη, 27 Απριλίου 2016

ΜΕΓΑΛΗ ΤΕΤΑΡΤΗ, Της αλειψάσης τον Κύριον μύρω. Συμεών ιερομάρτυρος, συγγενούς του Κυρίου, Ιωάννου του ομολογητού, Ευλογίου ξενοδόχου.

Ὁ Ἅγιος Ἱερομάρτυρας Συμεών, ἀναδείχθηκε διάδοχος τοῦ Ἁγίου Ἰακώβου τοῦ Ἀδελφοθέου († τὸ 62 μ.Χ.), μετὰ τὴν καταστροφὴ τῆς Ἱερουσαλὴμ ἀπὸ τοὺς Ρωμαίους τὸ 70 μ.Χ.

Κατὰ τὸν Ἡγήσιππο ἦταν υἱὸς τοῦ Κλωπᾶ, ἀδελφοῦ τοῦ Ἰωσὴφ καὶ ἀδελφὸς τοῦ Ἰούδα. Κατὰ ἄλλη δὲ ἐκδοχὴ ἦταν υἱὸς τοῦ Ἰωσὴφ τοῦ Μνήστορος καὶ ἀδελφὸς τοῦ Ἁγίου Ἰακώβου τοῦ Ἀδελφοθέου.

Μ.ΤΡΙΤΗ 1991 - ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΑΘΗΝΩΝ

Σταυρός καί Ἀνάστασις -- Τοῦ κ. Μιχαὴλ Ε. Μιχαηλίδη, Θεολόγου

Ὁ σταυρικός θάνατος καί ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ εἶναι δυό παγκόσμια καί πανανθρώπινα τῆς σωτηρίας μας ἱστορικά γεγονότα, μοναδικά καί ἀνεπανάληπτα. Παραμένουν ἀσύλληπτα, ἀνερμήνευτα καί ἀνεξιχνίαστα στήν πεπερασμένη ἀνθρώπινη φύση. Ὁ Θεός γίνεται ἄνθρωπος - Θεάνθρωπος - μέ τίς δύο φύσεις νά παραμένουν ἀσύγχυτες, ἀδιαίρετες καί ἀναλλοίωτες. Ὑποφέρει καί πάσχει "ὁ ἀπαθής τῇ θεότητι". Ἀλλά ὡς "Θεός ἀληθινός ἐκ Θεοῦ ἀληθινοῦ", νικᾶ τή φθορά καί τό θάνατο, παραμένοντας "Θεός ἰσχυρός, ἐξουσιαστής, ἄρχων εἰρήνης, πατήρ τοῦ μέλλοντος αἰῶνος"....καί "τῆς βασιλείας αὐτοῦ οὐκ ἔσται τέλος". Στό Σταυρό καί τήν Ἀνάσταση κρύβεται τό μέγα μυστήριο τῆς θεότητος, ἀλλά καί τῆς Νίκης. Ἀπ' τήν ἀλληλοπεριχώρηση Σταυροῦ καί Ἀνάστασης, πηγάζει ἡ σωτηρία καί ἡ λύτρωση. Σταυρός καί Ἀνάσταση μᾶς χάρισαν τήν ἐλευθερία τῆς Πίστης. Ὁ Σταυρός εἶναι Ἀνάσταση, καί ἡ Ἀνάσταση καρπός τοῦ Σταυροῦ. Ὁ Σταυρός εἶναι δόξα καί ἡ Ἀνάσταση θρίαμβος. Ὅπου καταγγέλλεται Χριστός, Σταυρός καί Ἀνάσταση προπορεύεται σάν λάβαρο καί σάν σημαία, καί ἀκολουθεῖ ὁ εἰρηνικός στρατός τοῦ Χριστοῦ. Ὡραῖος καί ἡρωϊκός ὁ στίχος τοῦ Βερίτη: "Στούς γαλάζιους οὐρανούς, τά τρόπαιά Σου ὑψώνεις... Καί πέφτουν Καπιτώλια καί πέφτουν Παρθενῶνες καί μένεις σύ στόν τόπο Σου, Σταυρέ μου τιμημένε". Εἴτε Ἐσταυρωμένος, εἴτε Ἀναστημένος, τό μυστήριο τοῦ Ἰησοῦ βρίσκεται στή θεότητά Του. Ὁ Χριστός θά 'ναι γιά πάντα τό "θαῦμα τῆς ἱστορίας", λέει ὁ Ντοστογιέφσκι. Σ' αὐτό ἀκριβῶς τό στοιχεῖο τῆς θεότητάς Του, ἀκτινοβολεῖ τό "κάλλος τό ἄρρητον" καί σφραγίζεται ἀπό "τό ὑπέρ πᾶν ὄνομα". Θά παραμένει στούς αἰῶνες ὁ γλυκύτατος Νυμφίος καί "ἔρως"τῆς Ἐκκλησίας. Θά ὑπερτερεῖ στούς αἰῶνες ὡς "ὄνομα τό ὑπέρ πᾶν ὄνομα", ἀλλά καί "ἐν τῷ ὀνόματι αὐτοῦ πᾶν γόνυ κάμψῃ ἐπουρανίων καί ἐπιγείων καί καταχθονίων, καί πᾶσα γλῶσσα ἐξομολογήσηται ὅτι Κύριος Ἰησοῦς Χριστός εἰς δόξαν Θεοῦ Πατρός" (Φιλιπ. Β΄ 9-11). Μονάχα ὁ Διάβολος καί τά ὄργανά του θά Τόν πολεμοῦν ἀμείλικτα. Ὅσο Ἐκεῖνος θά δοξάζεται, τόσο τά δαιμόνια θά φρίττουν, θά Τόν μισοῦν καί θά Τόν πολεμοῦν. Τό εἴδαμε τόσο στούς διαχρονικούς διωγμούς τῶν χριστιανῶν, ὅσο καί στίς ἰσλαμιστικές σφαγές καί τίς σταυρώσεις χριστιανῶν τῶν ἡμερῶν μας. Τ' ἀκούσαμε, τά εἴδαμε καί φρίξαμε! Ἄς πολεμᾶ ὁ Σατανᾶς μέ τούς ὑπηρέτες του. Ἐμεῖς δέ θά παύσουμε νά Τόν πιστεύουμε μ' ὅλη μας τήν ψυχή, καί νά Τόν ὑμνολογοῦμε: "Σύ γάρ εἶ Θεός ἡμῶν. Ἐκτός Σου, ἄλλον οὐκ οἴδαμεν"... "Ὁ Σταυρόν ὑπομείνας, Ἀγαθέ καί Ἀναστάς ἐκ τῶν νεκρῶν, Κύριε δόξα σοι".

Ὀλεθρία παραπλάνησις -- Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Μετά τό οἰκουμενιστικό θέατρο στό Φανάρι, ὅπου ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης ὑποδέχτηκε καί συλλειτούργησε μέ τόν Πάπα Φραγκίσκο, γιά νά «λαμπρυνθεῖ» μέ τόν καλύτερο τρόπο ἡ μνήμη τοῦ Ἁγίου Ἀνδρέου, ἱδρυτῆ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κωνσταντινούπολης, ὁ κ. Βαρθολομαῖος συνεχίζει τήν πλάγια ὁδό τῆς παραπλάνησης τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ, πώς τάχα οἱ παπικοί καί οἱ προτεστάντες εἶναι ἀγαπημένοι ἀδελφοί, ἀποτελοῦν μέρη τῆς διαιρεμένης Ἐκκλησίας καί ἡ ἡμέρα τῆς ἕνωσης εἶναι πολύ κοντά. Αὐτά βέβαια δέν τά ὑποστηρίζει δημοσίως ἐντός τῆς Ἑλλάδος, γιατί θά προκαλοῦσε τρικυμία, προετοιμάζει ὅμως τό ἔδαφος καί διαμορφώνει τό κατάλληλο κλῖμα μέ τίς συχνές του ἐπισκέψεις σέ διάφορες μητροπόλεις, ὅπου προβάλλεται ὁ ἴδιος -ἐκμεταλλευόμενος καί τήν ἀγάπη τοῦ λαοῦ πρός τήν Κωνσταντινούπολη καί τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο- καί δημιουργεῖται μιά ἐμπιστοσύνη στά ὅσα οἰκουμενιστικά διαπράττει.

π.Νικόλαος Μανώλης, Ευχηθείτε να τα ''ψάλλω'' σωστά στον Αλεξανδρουπόλεως Άνθιμο [ΒΙΝΤΕΟ 2016].

Εκδήλωση "Για να δώσουμε ένα μέλλον στο παρελθόν μας" 8 Μαΐου στις 17:30

Την Κυριακή 8 Μαΐου στις 17:30 στο ξενοδοχείο “Capsis”
(δ/νση: Μοναστηρίου 18, Θεσσαλονίκη) θα λάβει χώρα η εκδήλωση παρουσίασης και ανάλυσης με τίτλο “Για να δώσουμε ένα μέλλον στο παρελθόν μας”.

Ο Ερευνητικός Οργανισμός Ελλήνων - Ε.Ο.Ε. σε συνεργασία με τους φιλικά προσκείμενους Συλλόγους και Σωματεία της Ι.Μ. Εσφιγμένου Αγίου Όρους Άθω, σας προσκαλούμε στην παρουσίαση του ντοκιμαντέρ “Οι αγωνιστές του Αγίου Όρους Ιερά Μονή Εσφιγμένου” και στην ανάλυση των θεμάτων του βίντεο.

ΟΤΙ ΗΓΑΠΗΣΕ ΠΟΛΥ (Α΄) - Αλεξανδρεύς

Ό,τι ξέρετε από τη ζωή μου κράτησε λίγες στιγμές. 
Για ό,τι προηγήθηκε κάνετε απλές υποθέσεις. 
Το τι ακολούθησε μοιάζει συχνά να μη σας ενδιαφέρει καν. 
Μοιάζετε σαν τα μικρά εκείνα παιδιά που κρατιούνται σ΄ όλη τη διάρκεια του παραμυθιού από τη βεβαιότητα του “έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα”. 
Σ' όλες τις δυσκολίες του ήρωα, σ' όλα τα βάσανα και τις κακοτυχιές του, σ' όλα τα λάθη και τις πτώσεις του σφιχταγκαλιάζετε την σιγουριά της αγαθής έκβασης των πραγμάτων (αρχιτεκτόνημα κάθε καλού παραμυθά) και διώχνετε σαν ενοχλητική λεπτομέρεια όσα διαμείφθηκαν ενδιαμέσως. Μακάρι να μπορούσα να κάνω κι εγώ το ίδιο. 
Μα τα υλικά της ζωής μου δύσκολα με έπειθαν πως η συνταγή της θα οδηγούσε σε αγαθή έκβαση. 

Σε μια κοινωνία κλειστή και συντηρητική το να είσαι πόρνη σε οδηγούσε πάντα στη σκέψη πως η ιστορία σου δεν θα μπορούσε να έχει καλό τέλος. 
Εντάξει, η παρουσία των Ρωμαίων έδινε την ανακούφιση της σύγκρισης με τα δικά τους ήθη, ωστόσο εγώ δεν ανήκα σε εκείνους. 
Είχα το “χάρισμα” και την κατάρα να ανήκω στον εκλεκτό λαό του Θεού. 
Ξεχώριζα. 
Εμείς οι πόρνες και οι τελώνες έχουμε το προσόν να αισθητοποιούμε μέσα στο σώμα της κοινωνίας την αμαρτία. 
Εκείνοι με την παμφάγα, ακόρεστη πλεονεξία, εμείς με την σωματική ηδονή. 
Εκείνοι με τα χέρια, εμείς με το υπόλοιπο κορμί. 
Είναι χρήσιμο σε μια κοινωνία να μπορεί να εξεικονίζει την αμαρτία σε συγκεκριμένα επαγγέλματα, σε συγκεκριμένα πρόσωπα. 
Επιτρέπει εύκολα σε όλους τους υπόλοιπους να ζουν τη βεβαιότητα της αναμαρτησίας τους. 
Δε θέλω απόψε να σας μιλήσω για το τι προηγήθηκε, για το πώς έγινα η Πόρνη. 

Η ιστορία μου δεν περιέχει τίποτε εξόχως συγκλονιστικό, αφήστε που κάθε φορά πρέπει να ακροβατώ στην παρουσίαση των γεγονότων, στην ερμηνεία τους που με προφανή ή αδιόρατο τρόπο θα σας υποβάλω έτσι που να επιτρέψω να φανεί ή να εξαφανίσω πλήρως την προσωπική μου ευθύνη. Ξέρω, από τις συζητήσεις μου με τις συναδέλφους μου αλλά φαντάζομαι κι όλας, πως η ιστορία μου είναι παράλληλη με κάθε μιας άλλης πόρνης. 
Εντάξει, διαφορές υπάρχουν, ωστόσο πάνω-κάτω οι ιστορίες είναι ίδιες. 

Τώρα, μετά από τόσα χρόνια μπορώ άνετα να παραδεχτώ πως η συνταγή είχε κι απ΄ τα δυο συστατικά: και προσωπική ευθύνη και κοινωνικό εξαναγκασμό. 

Κείνο που καίγομαι να σας πω είναι τι έγινε μετά. 

Όταν το μύρο τέλειωσε. 

Όταν τα μαλλιά μου ξαναδέθηκαν, όταν η συζήτηση του Ραββί με τον Ιούδα έλαβε τέλος. 

«ΘΑΝΑΤΟΥ ΕΟΡΤΑΖΟΜΕΝ ΝΕΚΡΩΣΙΝ…» -- Τοῦ πρωτ. Γεωργίου Δ. Μεταλληνοῦ

Με τα ἀπαισιότερα συναισθήματα ἀντιμετωπίζεται συνήθως ὁ θάνατος. Ὁ πολιτισμός μας, γιὰ τὸν ὁποῖο τόσο καυχόμαστε, δὲν μᾶς ἔχει ἐξοικειώσει μὲ τὴ μεγαλύτερη καὶ τραγικότερη πραγματικότητα στὴ ζωή μας, τὸν θάνατο. Οὔτε μᾶς ἔχει συμφιλιώσει μαζί του. Γι᾽ αὐτὸ λείπει στὴ σημερινὴ κοινωνία μία ρεαλιστικὴ φιλοσοφία τοῦ θανάτου. Βέβαια, σ᾽ αὐτὸ συντρέχουν διάφοροι λόγοι. Ὁ ὀλιγόπιστος φοβᾶται τὸν θάνατο, διότι βλέπει τὴν ἀνετοιμότητά του νὰ τὸν ὑποδεχθεῖ. Ὁ ἄπιστος ἢ ἄθεος, ποὺ στηρίζει ὅλες τὶς ἐλπίδες του στὸν κόσμο αὐτό, βλέπει τὸν θάνατο σὰν καταστροφή. Γι᾽ αὐτὸ ἀποφεύγει νὰ μιλεῖ γιὰ τὸν θάνατο ἢ χλευάζει τὸν θάνατο, ἀλλὰ στὸ βάθος τὸν φοβᾶται. Ὅπως τὸν φοβοῦνται οἱ οἰκονομικὰ εὔρωστοι, διότι θὰ τοὺς κάμει νὰ χάσουν ὅσα ἔχουν, ἀλλὰ καὶ οἱ προλετάριοι τοῦ κόσμου μας, μολονότι διατείνονται, ὅτι βλέπουν τὸν θάνατο σὰν σωτηρία. Διότι γι᾽ αὐτούς, κυρίως, ἰσχύει ὁ λόγος τοῦ Δ. Σολωμοῦ: «Γλυκειὰ ἡ ζωὴ καὶ ὁ θάνατος μαυρίλα». 

2. Γιὰ τὸν Χριστιανὸ ὅμως, καὶ μάλιστα τὸν πατερικό, δηλαδὴ τὸν ὀρθόδοξο, τὸ μυστήριο τοῦ θανάτου ἔχει λυθεῖ. Ἡ Σφίγγα τοῦ θανάτου διέκοψε τὴ σιωπή της. Τὸ αἴνιγμα, ποὺ τόσο ἀπασχόλησε τὸ ἀνθρώπινο πνεῦμα καὶ μόνο ἡ σωκρατική–πλατωνικὴ μεγαλοφυία μπόρεσε νὰ ψαύσει στὸν «Φαῖδρο», ἔχει πιὰ ἐξιχνιαστεῖ καὶ ἀπομυθευθεῖ. Μένει, βέβαια, καὶ γιὰ τὸν χριστιανὸ ὁ θάνατος «μυστήριο». «Ὄντως φοβερώτατον τὸ τοῦ θανάτου, μυστήριο»— ψάλλουμε στὴ νεκρώσιμη ἀκολουθία. Τὸ μυστήριο ὅμως δὲν ἔγκειται στὴν ὕπαρξή του, ἀλλὰ στὶς συνέπειές του: «πῶς ἡ ψυχὴ ἐκ τοῦ σώματος βιαίως χωρίζεται...»! Ἡ συμμετοχὴ τοῦ πιστοῦ στὸ Πάθος καὶ τὴν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ βοηθεῖ στὴν κατανόηση τοῦ μυστηρίου τῆς ζωῆς καὶ τοῦ θανάτου.

Πρωτοπρ. Θεόδωρος Ζήσης, Κήρυγμα Β' Χαιρετισμοί της Θεοτόκου [mp3 - 2016].

ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ : Προς τον Παναγιώτατον Οικουμενικόν Πατριάρχην κ. Βαρθολομαίον -- του αείμνηστου Ιωάννου Κορναράκη, Ομ. Καθηγητού Παν. Αθηνών

Παναγιώτατε,                                                                                                                                 
Ως φύλακας και φρουρός της Ορθοδόξου επάλξεως του Οικουμενικού Πατριαρχείου, είναι αληθές ότι έχετε δώσει στο παρελθόν, σε πολλές περιπτώσεις, αποδείξεις υπομονής και καρτερίας, παραμένοντας σ΄ ένα εχθρικό περιβάλλον, εκτεθειμένο συνεχώς στις απειλητικές προκλήσεις και καταστροφικές συμπεριφορές παντός είδους «γκρίζων λύκων»!                                           

Εξάλλου, όσες δοκιμασίες, ταλαιπωρίες, κινδύνους και ταπεινώσεις, επέπρωτο να υποστήτε, παραμένοντας εδραίος και αμετακίνητος στην κορυφαία αυτή έπαλξη της Ορθοδοξίας, σας απέδειξαν ισχυρό άνδρα, ικανό πυλωρό των συμφερόντων και των δικαίων του Πατριαρχείου!                                                                   

Πλην, όμως, σήμερα, εκ των πραγμάτων βεβαιώνεται το γεγονός, ότι οι αντίξοες αυτές και απειλητικές, για την ύπαρξη της επάλξεως αυτής, του Πατριαρχείου, δυσμενείς περιστάσεις, σας εκούρασαν και σας κατεπόνησαν ψυχικώς, σας έθλιψαν και μάλιστα σας απογοήτευσαν στο βαθμό ενός προβληματισμού, υπαρξιακού πλέον αδιεξόδου!                                                                                                     

Φαίνεται ότι, κάποια στιγμή, θα κλονίσθηκε η υπομονή σας και θα κάμφθηκε η αντίστασή σας, κατά των εχθρικών διαθέσεων και πράξεων του περιβάλλοντος, στο οποίο διαβιώνετε και λόγω της κοπώσεως αυτής θα οδηγηθήκατε στην τελική σας σκέψη, ότι το μέλλον του οικουμενικού σας πατριαρχικού κύρους, προδιαγράφεται σκοτεινό και αβέβαιο!    

πατήρ Γεώργιος Μεταλληνός 22-4-16 (Χαλάνδρι)"Οδοιπορικό στη μεγάλη εβδομάδα - Σύγχρονοι Φαρισαίοι & Σαδδουκαίοι"

Ύμνοι Μεγάλης Δευτέρας -- Orthodox Hymn

O Συναξαριστής της ημέρας.

Τρίτη, 26 Απριλίου 2016

ΜΕΓΑΛΗ ΤΡΙΤΗ, Των Δέκα Παρθένων. Βασιλέως ιερομάρτυρος, επισκόπου Αμασείας, Γλαφύρας, Ιούστας και Νέστορος των οσίων.

Ὁ Ἅγιος Ἱερομάρτυς Βασιλεὺς ἔζησε κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Λικινίου (307 – 323 μ.Χ.) καὶ ἦταν Ἐπίσκοπος τῆς Ἀμασείας τοῦ Πόντου. Ὁ Ἐπίσκοπος Βασιλεὺς διακρινόταν γιὰ τὸν ζῆλο του ὑπὲρ τῆς πίστεως καὶ τὴν ἀκοίμητη δραστηριότητα στὴν ἐπιτέλεση τῶν καθηκόντων του. Ἐπειδὴ παντοῦ ὑπῆρχαν καὶ πλάνες καὶ κίνδυνοι, ἔσπευδε παντοῦ καὶ ὁ ἴδιος κηρύττοντας, συμβουλεύοντας, παρηγορώντας, ἐνισχύοντας, στηρίζοντας, ἐλκύοντας, πυκνώνοντας καὶ ἐγκαρδιώνοντας τὶς Χριστιανικὲς τάξεις καὶ ἀναδεικνύοντας αὐτὲς ὅσο τὸ δυνατὸν ἰσχυρότερες πνευματικὰ ἔναντι τοῦ εἰδωλολατρικοῦ κόσμου.

Γι’ αὐτὸν τὸν λόγο οἱ ἱερεῖς καὶ οἱ ἄρχοντες τῶν εἰδωλολατρῶν, ἔτρεφαν ἐναντίον του σφοδρὴ ἔχθρα. Καὶ ὅταν ὁ Λικίνιος, τὸ ἔτος 322 μ.Χ., προέβη στὰ δυσμενὴ καὶ διωκτικὰ μέτρα ἐναντίον τῶν Χριστιανῶν, κατήγγειλαν πρὸς αὐτὸν τὸν Ἐπίσκοπο Ἀμασείας, Βασιλέα.

Η ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΤΟΥ ΝΥΜΦΙΟΥ ΜΕΓΑΛΗ ΔΕΥΤΕΡΑ ΕΣΠΕΡΑΣ

Λυτρωτική Πορεία -- του αειμνήστου Στεργίου Σάκκου, Ομ. Καθηγητού Α.Π.Θ.

Η χαρά και ο πόνος, το γέλιο και το δάκρυ, η ευφροσύνη και η οδύνη χαρακτηρίζουν δύο καταστάσεις εντελώς αντίθετες, αλλά και αδιάρρηκτα συνδεδεμένες μέσα στην καθημερινή μας ζωή. Αποτελούν τις δύο όψεις του αυτού νομίσματος. Και θα ήταν άκριτο αλλά και αδύνατο να εξαλείψουμε ή έστω να παραβλέψουμε την μία από από αυτές τις δύο όψεις, διότι θα καπηλεύαμε έτσι το νόμισμα, θα αχρηστεύαμε την ζωή.       Επιφανείς και άσημοι, σοφοί και απλοϊκοί, άγιοι και άγριοι γεύονται αναπόφευκτα και τον πόνο και την χαρά. Ακόμη και ο θεάνθρωπος Κύριός μας υποτάχθηκε σ΄ αυτή την πραγματικότητα. Η ζωή του, που φανερώνεται στον κόσμο με την ταπείνωση της ενανθρωπήσεως του Θεού και καταλήγει στην δόξα της αφθαρτοποιήσεως του φθαρτού σώματος και της αθανατοποιήσεως του θνητού ανθρώπου, σηματοδοτείται από τον σταυρό και την δόξα και περνά από το Πάθος στην Ανάστασι.  

Πρωτοπρ. Νικόλαος Μανώλης, Σιχάθηκε ο λαός το φιάσκο της Λέσβου [ΒΙΝΤΕΟ 2016].

Η ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΗ ΠΡΑΞIΣ ΤΟΥ 1928 ΚΑΙ ΟΙ ΙΕΡΟΙ ΚΑΝΟΝΕΣ -- Τοῦ κ. Νικολάου Γ. Σαββοπούλου, θεολόγου

Οι νικηφόροι Βαλκανικοὶ πόλεμοι τοῦ 1912, ἐνῶ ἐπεξέτειναν τὰ ὅρια τοῦ Ἑλληνικοῦ Κράτους (πολιτείας), δυστυχῶς ὅμως δὲν ηὔξησαν τὰ ὅρια τοῦ Αὐτοκεφάλου τῆς Ἑλληνικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Καὶ τοῦτο κατὰ παράβασιν τῶν Ἱερῶν Κανόνων, ποὺ θεσπίζουν: «Τὰ ἐκκλησιαστικὰ ταῖς πολιτικαῖς ἐπικρατείαις καὶ διοικήσεσι, συμμεταβάλλεσθαι εἴωθεν». Τὸ Φανάρι δηλαδή, ἐνῶ ἄλλοτε περιφρονεῖ καὶ καταπατεῖ τοὺς Ἱεροὺς Κανόνας, στὴν περίπτωσιν αὐτήν, ὑπεράνω τοῦ Ἱεροῦ Κανόνος θέτει μία ἐφήμερη ἀντικανονικὴ πατριαρχικὴν πρᾶξιν, ἡ ὁποία βέβαια ἦταν ἡ συνέπεια τοῦ Ἑλλαδικοῦ Νόμου 361/1928 ἐπὶ Ἐλ. Βενιζέλου διὰ τὴν διευθέτησιν τοπικιστικῶν σκοπιμοτήτων. Ἕνα ζήτημα, ποὺ ἦταν «παγωμένο» καὶ συνεπῶς ξεχασμένο γιὰ ὀγδόντα καὶ πλέον χρόνια, πρὸς ὄφελος τῶν Σκοπίων καὶ τῆς προπαγάνδας των, ἦλθε στὴν ἐπικαιρότητα ὑπὸ τοῦ Πατριάρχου Κων/λεως (2004). Ἀνάγκασε τὴν Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος νὰ διακηρύξη τὴν ἀντικανονικὴν αὐτὴν πρᾶξιν ὅτι ἰσχύει, καὶ νὰ τὴν ὑπογράψει πρὸς ἀγαλλίασιν τῶν Σκοπίων. «Γιὰ τὴν τιμὴν τῶν ὅπλων» ὁ μόνος, ποὺ δὲν τὴν ὑπέγραψεν εἶναι ὁ Μητροπολίτης Καλαβρύτων καὶ Αἰγιαλείας κ. κ. Ἀμβρόσιος (βλ. http://mkka.blogspot. com/2009/01/blog–post_22.html). Ἂν ἡ ὑπογραφὴ αὐτῆς τῆς πράξεως ἱκανοποίησε τὴν ὄρεξιν τῶν Σκοπίων, ὑπεύθυνοι, εἶναι ὅσοι προκάλεσαν τὴν Ἀπόφασιν καὶ ὅσοι τὴν ὑπέγραψαν. Τὸ Σύνταγμα τῆς Ἑλλάδος (ἄρθρο 3) ἀναφέρει: «Τόσο ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος ὅσο καὶ οἱ ἄλλες Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες τηροῦν «ἀπαρασαλεύτως» τοὺς Ἱεροὺς Κανόνας καὶ τὰς Ἱερὰς Παραδόσεις». Δυστυχῶς ὅμως, αὐτὸ δὲν ἀληθεύει σήμερα. Ἐπίσημοι καταφρονητικαὶ δηλώσεις ἀρχιερέων καὶ θεολόγων περὶ τῶν Ἱερῶν Κανόνων, ὠδήγησαν εἰς ὑποτίμησιν τοῦ κύρους καὶ τῆς ἀξίας αὐτῶν εἰς τὴν ζωὴν τῆς Ἐκκλησίας. Πρωτοπόρος ὁ Πατριάρχης Κων/λεως, ὁ ὁποῖος ὄχι μόνο ποδοπατεῖ τοὺς Ἱεροὺς Κανόνας καὶ τὰς Παραδόσεις, ἀλλὰ εἰσηγεῖται τὴν τροποποίησίν των εἰς τὴν διδακτορικὴ διατριβή του (περὶ τὴν κωδικοποίησιν τῶν Ἱερῶν Κανόνων). Δὲν ὑπάρχει θέμα τροποποιήσεως ἢ καταργήσεως τῶν Ἱερῶν Κανόνων, ἀλλὰ ἀναγνωρίσεως, ἀνανεώσεως τοῦ κύρους καὶ ἐπιγνώσεως τῆς ἰσχύος αὐτῶν καὶ ἐφαρμογῆς αὐτῶν. Ἄλλως θὰ ἔχουμε ἐξ ἡμισείας εὐσέβεια, ὡς ὁ Πατριάρχης Κων/λεως κ. Βαρθολομαῖος, ὁ ὁποῖος ἐδήλωσε: Οἱ ἱεροὶ κανόνες, ποὺ χώριζαν ὡς τώρα τοὺς Ὀρθοδόξους ἀπὸ τοὺς παπικούς, εἶναι τὰ «Τείχη τοῦ Αἴσχους» (περιοδικό Επίσκεψις , 29 Ιουνίου 1989).

Ορθοδοξία και Παπισμός -- του Αθανασίου Σακαρέλλου θεολόγου

Συμπληρώθηκαν φέτος χίλια χρόνια ἀπὸ τὸ 1009, ποὺ συντελέστηκε τὸ λεγόμενο «σχίσμα τῶν Ἐκκλησιῶν». Οἱ Φράγκοι τὸ 1009 κατάκτησαν τὸ πρωτόθρονο Πατριαρχεῖο τῆς Ρώμης. Ἔδιωξαν τὸν τελευταῖο Ὀρθόδοξο Ρωμαῖο πάπα, τὸν Ἰωάννη 18ο, καὶ ἀνέβασαν στὸν παπικὸ θρόνο τὸν Φραγκόφιλο Σέργιο 4ο, ποὺ δέχονταν τὸ «Φιλιόκβε». Οἱ Φράγκοι εἶχαν ἤδη καταδικασθῆ ὡς αἱρετικοὶ ἀπὸ τὴν Ὄγδοη Οἰκουμενικὴ Σύνοδο τοῦ 879, ἐπὶ Μεγάλου Φωτίου. Αἰτία ἦταν ἡ αἵρεση τοῦ «Φιλιόκβε», ποὺ ἄρχισαν οἱ Φράγκοι νὰ κηρύττουν ἀπὸ τὸν 7ο αἰώνα. Ὁ πάπας Παῦλος 6ος καὶ ὁ Πατριάρχης Ἀθηναγόρας συμφώνησαν καὶ ὑπόγραψαν τὸ 1965 τὴν «Ἕνωση τῶν Ἐκκλησιῶν», τὴν ὁποία ἀπέκρυψαν ἀπὸ τοὺς Ὀρθοδόξους. Ἔκτοτε ἡ ἕνωση αὐτὴ ὑλοποιεῖται μὲ ἀργοὺς ρυθμούς, γιὰ νὰ μὴ ὑπάρξουν ἀνεπιθύμητες ἀντιδράσεις. Εὔλογα, λοιπόν, μπορεῖ νὰ τεθεῖ τὸ ἐρώτημα. Γεφυρώθηκαν οἱ διαφορὲς μεταξὺ Ὀρθοδοξίας καὶ Παπισμοῦ; Καὶ ποιὲς εἶναι οἱ διαφορὲς αὐτές; Ἡ κατεστημένη ἄποψη εἶναι, ὅτι οἱ διαφορὲς εἶναι τὸ «Φιλιόκβε», τὸ «Πρωτεῖο», τὸ «ἀλάθητο» τοῦ Πάπα καὶ μερικὲς ἄλλες. Βεβαίως, οἱ πιὸ πάνω διαφορὲς εἶναι σημαντικές. Ὅμως, ὑπάρχει κάποια ἄλλη οὐσιαστικώτερη διαφορά, ἀπὸ τὴν ὁποία πηγάζουν οἱ περισσότερες ἄλλες διαφορὲς μεταξὺ Ὀρθοδοξίας καὶ Παπισμοῦ. Αὐτὴ ἡ σημαντικώτατη διαφορὰ ἐπισημαίνεται στὸ ἄρθρο αὐτό.

Ερχόμενος ο Κύριος προς το εκούσιον Πάθος -- Orthodox Hymns