ΟΤΙ ΗΓΑΠΗΣΕ ΠΟΛΥ (Δ΄)
Οι λίγες εκατοντάδες μέτρα από το πραιτώριο ως το Γολγοθά μου φάνηκαν ότι
κράτησαν αιώνες. Τώρα πια συνειδητοποιούσα τι εννοούσε όταν μίλαγε για
ενταφιασμό.
Ήξερε! Ήξερε τι τον περίμενε!
Αλλά αν ήξερε, τότε και μπορούσε...
Μπορούσε να τα αποφύγει όλα αυτά.
Ένας που ξέρει το μέλλον, ένας που ανασταίνει νεκρούς ...
( Νεκρούς είχε αναστήσει τρεις... όχι είχε αναστήσει τέσσερις. Είχε αναστήσει κι εμένα. Με είχε βγάλει μέσα από τη ζωή μου με ένα τρόπο όχι λιγότερο θαυμαστό από εκείνον που έβγαλε το Λάζαρο από τον τάφο!)
Τότε γιατί; Απ' όλα τα “γιατί” της ζωής μου εκείνο με βασάνιζε περισσότερο.
Γιατί αφού μπορούσε, άφησε να συμβούν τα πράγματα έτσι; Μέσα σε εκείνο το “γιατί” ζήταγε να εισχωρήσει κι ο άλλος.
Περπατούσα ανάμεσα στο πλήθος που τον συνόδευε στο Γολγοθά και πιο δυνατά από τις φωνές τους άκουγα εκείνη μέσα στο μυαλό μου.
-Αν εκείνος δεν μπορεί να σώσει τον εαυτό του τότε ούτε για σένα μπορεί να κάνει τίποτε.
-Έχεις χάσει τα πάντα.
-Δεν σώζει αφού δεν σώζεται.
Ήξερε! Ήξερε τι τον περίμενε!
Αλλά αν ήξερε, τότε και μπορούσε...
Μπορούσε να τα αποφύγει όλα αυτά.
Ένας που ξέρει το μέλλον, ένας που ανασταίνει νεκρούς ...
( Νεκρούς είχε αναστήσει τρεις... όχι είχε αναστήσει τέσσερις. Είχε αναστήσει κι εμένα. Με είχε βγάλει μέσα από τη ζωή μου με ένα τρόπο όχι λιγότερο θαυμαστό από εκείνον που έβγαλε το Λάζαρο από τον τάφο!)
Τότε γιατί; Απ' όλα τα “γιατί” της ζωής μου εκείνο με βασάνιζε περισσότερο.
Γιατί αφού μπορούσε, άφησε να συμβούν τα πράγματα έτσι; Μέσα σε εκείνο το “γιατί” ζήταγε να εισχωρήσει κι ο άλλος.
Περπατούσα ανάμεσα στο πλήθος που τον συνόδευε στο Γολγοθά και πιο δυνατά από τις φωνές τους άκουγα εκείνη μέσα στο μυαλό μου.
-Αν εκείνος δεν μπορεί να σώσει τον εαυτό του τότε ούτε για σένα μπορεί να κάνει τίποτε.
-Έχεις χάσει τα πάντα.
-Δεν σώζει αφού δεν σώζεται.
ΑΙ ΜΕΤΑΜΟΣΧΕΥΣΕΙΣ ΟΡΓΑΝΩΝ ΚΑΙ ΑΙ ΣΥΝΕΠΕΙΑΙ ΕΚ ΤΗΣ ΑΓΝΟΙΑΣ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ
Πανανθρώπινα καί διαχρονικά εἶναι ἀποδεκτό ὅτι θάνατος σωματικός ἑνός ἀνθρώπου
ὁρίζεται ἡ μή ἀναστρέψιμη παύση τῆς καρδιοαναπνευστικῆς λειτουργίας του. Τά
τελευταῖα, ὅμως, χρόνια, μέ τήν τεχνολογική ἀνάπτυξη καί τή δημιουργία ἀνάγκης
λήψης ὀργάνων γιά μεταμοσχεύσεις δημιουργήθηκε
καί ὁ ὅρος «ἐγκεφαλικός θάνατος». Ἔτσι, σύμφωνα μέ ὁρισμένα ἰατρικά
κριτήρια (πού κατά καιρούς ἔχουν ἀλλάξει) εἰδική ἐπιτροπή γιατρῶν ἀποφασίζει ὅτι
ἔχει ἐπέλθει «ἐγκεφαλικός θάνατος» σέ ἄνθρωπο, πού νοσηλεύεται σέ Μονάδα Ἐντατικῆς
Θεραπείας (ΜΕΘ), ὅταν κατά τά κριτήρια αὐτά ἔχουν παύσει, μή ἀναστρέψιμα, ὅλες
οἱ ἐγκεφαλικές λειτουργίες ὁλοκλήρου τοῦ ἐγκεφάλου του ὅμως διατηρεῖται (μέ τήν
τεχνική ὑποστήριξη τῆς ΜΕΘ) ἡ καρδιοαναπνευστική του λειτουργία. Δηλαδή διατηρεῖται
στή ζωή μέ τήν τεχνολογία, πού διαθέτει μία ΜΕΘ, ὅπως καί οἱ ἄλλοι
νοσηλευόμενοι συνασθενεῖς του στή ΜΕΘ, μέ τή διαφορά ὅτι ἐκεῖνοι δέν ἔχουν
χαρακτηρισθεῖ ἐγκεφαλικά νεκροί. Αὐτός ὁ χαρακτηρισμένος
«ἐγκεφαλικά νεκρός» ἀσθενής εἶναι καί ὑποψήφιος δότης ὀργάνων πρός
μεταμόσχευση (ἐφόσον δέν συντρέχουν ἄλλοι σοβαροί λόγοι ἀπό τήν γενικότερη ὑγεία
τῶν ὀργάνων των). Μέ λίγα λόγια, ὁ ὑποψήφιος δότης ὀργάνων πρέπει νά εἶναι
ζωντανός (ἀφοῦ ἔχει τήν καρδιακή του καί ἀναπνευστική λειτουργία), ὥστε νά εἶναι
κατάλληλη ἡ λήψη ζωτικῶν του ὀργάνων γιά μεταμόσχευση σέ κάποιον δέκτη. Μερικά ζωτικά ἐρωτήματα:
1. Μέ ποιό δικαίωμα διακόπτεται βίαια ἡ ζωή ἑνός ἀνθρώπου, δηλ. τοῦ
χαρακτηρισμένου «ἐγκεφαλικά νεκροῦ», χωρίς νά ἔχει ἐπέλθει ὁ σωματικός του
θάνατος (ἀφοῦ λειτουργεῖ ἡ καρδιά καί ἡ ἀναπνοή του) χωρίς ἀκόμη νά γνωρίζουμε ἄν
καί πότε ἡ κατά χάρι Θεοῦ ἀθάνατη ἀνθρώπινη ψυχή του ἔχει ἀποχωρισθεῖ ἀπό τό σῶμα
της; Ἐπίσης, γνωρίζουμε ποιά εἶναι ἡ κατάλληλη ὥρα ἐξόδου τῆς ψυχῆς ἀπό τό πρός
τό παρόν φθαρτό σῶμα της; Γνωρίζουμε τί ἀκριβῶς συμβαίνει ἐκεῖνες τίς κρίσιμες
στιγμές αὐτῆς τῆς ἐξόδου γιά τό καλό αὐτῆς τῆς ψυχῆς ἀπό τόν Ζωοδότη της Θεό;
2. Μποροῦμε νά ἀποκλείσουμε τήν ἐπιβίωση τοῦ «ἐγκεφαλικά νεκροῦ» ἀπό κάποιο
θαῦμα τοῦ Δημιουργοῦ Θεοῦ καί χορηγοῦ τῆς Ζωῆς;
3. Χαρακτηρίζεται ἤ ὄχι θυσία ζωῆς ἡ δωρεά ζωτικῶν του ὀργάνων, ἐκ μέρους
τοῦ χαρακτηρισμένου «ἐγκεφαλικά νεκροῦ» δότη, ἐφόσον αὐτός διατηρεῖ τίς
καρδιοαναπνευστικές του λειτουργίες, δηλαδή ζεῖ;
4. Κάποιος ἄνθρωπος μέ καλή διάθεση μπορεῖ νά δηλώσει δωρητής ὀργάνων, μέ ἐλεύθερη
ἐπιλογή του, γνωρίζοντας τί σημαίνει «ἐγκεφαλικός θάνατος» θέλοντας νά
«θυσιάσει» τή ζωή του -(ἄν κάτι τέτοιο μπορεῖ νά θεωρηθεῖ θυσία! καί ὄχι αὐτοκτονία!)-
γιά νά ζήσει κάποιος συνάνθρωπός του. Ὅμως, ποιός, εἶναι ἐκεῖνος πού θά τελέσει
αὐτή τήν θυσία! Μέ ἄλλα λόγια νά παίξει τόν ρόλο «δημίου»!;
Πράξη ἀγάπης, θεωρῶ, ὅτι εἶναι ἡ ἐνσυνείδητη προσφορά ὀργάνου ἤ ἱστῶν, ὅταν
ὁ δότης εἶναι στήν ζωή, χωρίς νά ἀφαιρεῖται ἡ ζωή τοῦ δότη κατά τήν προσφορά αὐτή.
Ταπεινά
Μαρία Γκιουρτζιάν
Ἰατρός ΕΣΥ, Ὀρθοπαιδικός,
Διευθύντρια
Διδάκτωρ Ἰατρικῆς Σχολῆς
Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν
Γεν. Νοσοκομεῖον Ἀθηνῶν
«Γ. Γενηματᾶς»ΕΟΡΤΟΔΡΟΜΙΟΝ
Τροπάριον.
Ο λαός είδεν, ο πριν ημαυρωμένος, Μεθ΄ ημέραν φως, της άνω φρυκτωρίας· Έθνη
Θεώ δε, κλήρον Υιός προσφέρει, Νέμων εκείσε, την απόρρητον χάριν, Ου πλείστον
εξήνθησεν η αμαρτία.
Ερμηνεία.
Τρία ρητά μεταχειρίζεται ο Ιερός Μελωδός εις τούτο το Τροπάριον. Πρώτον, το
του Ησαϊου εκείνο το λέγον: «Ο λαός ο πορευόμενος εν σκότει ίδε φως μέγα»
(Ησαϊα θ: 2)· όθεν λέγει, ότι ο λαός εκείνος όπου ήτον προ της ενσάρκου
Οικονομίας εσκοτισμένος από την ασέβειαν και αμαρτίαν, αυτός μετά την ημέραν:
ήτοι μετά την ένσαρκον Οικονομίαν (ημέρα γαρ αύτη ονομάζεται δια την παρουσίαν
του νοητού Ηλίου της δικαιοσύνης Χριστού)· όθεν γέγραπται: «Αβραάμ ηγαλλιάσατο,
ίνα ίδη την ημέραν την εμήν» (Ιωάν. η: 56)· είδε το φως της άνω φρυκτωρίας:
ήτοι της θεογνωσίας και αρετής. Δεύτερον ρητόν μεταχειρίζεται ο Μελωδός εκείνο
το ψαλμικόν: «Αίτησαι παρ΄ εμού, και δώσω σοι Έθνη την κληρονομίαν σου» (Ψαλμ.
β: 8)· όθεν λέγει, ότι ο Υιός του Θεού ο κατά σάρκα γεννηθείς προσφέρει εις τον
Θεόν και Πατέρα τα Έθνη εκείνα, όπου έλαβε παρ΄ Αυτού κληρονομίαν· προσφέρει δε
αυτά λελουμένα μεν από τον βόρβορον της ειδωλολατρείας και αμαρτίας, καθαρά δε
με την θεογνωσίαν και αρετήν. Ακολούθως δε μεταχειρίζεται ο Μελουργός και
τρίτον ρητόν από τον Παύλον, το λέγον: «Όπου επλεόνασεν η αμαρτία,
υπερεπερίσσευσεν η χάρις» (Ρωμ. ε: 20), διο λέγει, ότι ο σαρκωθείς Υιός του
Θεού εχάρισε χάριν υπερπερισσήν και άρρητον εκείσε. Που; Εις τα Έθνη εκείνα,
εις τα οποία πρότερον εξήνθησε πολύ: ήτοι επλεόνασε και επερίσσευσεν η αμαρτία.
Δια τι δε ο Υιός εχάρισεν εις αυτά την τοιαύτην υπερπερισσήν χάριν; Ίνα μη εξ
έργων δικαιωθώμεν, αλλ΄ εκ χάριτος και ελέους Θεού, κατά τον αυτόν Απόστολον
λέγοντα: «Ουκ εξ έργων των εν δικαιοσύνη, ων εποιήσαμεν ημείς, αλλά κατά τον
αυτού έλεον έσωσεν ημάς» (Τίτον γ: 5).
O Συναξαριστής της ημέρας.
Πέμπτη, 9 Απριλίου 2015
ΜΕΓΑΛΗ ΠΕΜΠΤΗ, Ο Μυστικός Δείπνος. Ευψυχίου μάρτυρος, του εν Καισαρεία, Βαδίμου μάρτυρος του αρχιμανδρίτου. Των εν Περσία αναιρεθέντων 300 αιχμαλώτων.
Κατά τη Μ. Πέμπτη επιτελούμε ανάμνηση: (α) Της νίψεως των ποδών των
Αποστόλων υπό του Κυρίου. (β) Του Μυστικού Δείπνου, δηλαδή της παραδόσεως σ' εμάς υπό του Κυρίου του
Μυστηρίου της θείας Ευχαριστίας. (γ) Της θαυμαστής προσευχής του Κυρίου προς τον Πατέρα Του. Και (δ) Της προδοσίας του Κυρίου υπό
του Ιούδα.
Εκείνο το βράδυ της Πέμπτης, πριν ν' αρχίσει το δείπνο ο Ιησούς σηκώνεται από το τραπέζι, αφήνει κάτω τα ιμάτιά του, βάζει νερό στο νιπτήρα και τα κάνει όλα μόνος Του, πλένοντας τα πόδια των Μαθητών Του. Με τον τρόπο αυτό θέλει να δείξει σ' όλους ότι δεν πρέπει να επιζητούμε τα πρωτεία. Μετά τη νίψη των ποδιών λέγει: «όποιος θέλει να είναι πρώτος, να είναι τελευταίος απ' όλους».
Εκείνο το βράδυ της Πέμπτης, πριν ν' αρχίσει το δείπνο ο Ιησούς σηκώνεται από το τραπέζι, αφήνει κάτω τα ιμάτιά του, βάζει νερό στο νιπτήρα και τα κάνει όλα μόνος Του, πλένοντας τα πόδια των Μαθητών Του. Με τον τρόπο αυτό θέλει να δείξει σ' όλους ότι δεν πρέπει να επιζητούμε τα πρωτεία. Μετά τη νίψη των ποδιών λέγει: «όποιος θέλει να είναι πρώτος, να είναι τελευταίος απ' όλους».
Father Josiah Trenham - The Wicked Do Not Rule - Palm Sunday
Father Josiah Trenham - The Wicked Do Not Rule - Palm Sunday
(mp3-2015)
Γεροντικό του Σινά: Ή διατήρηση της ψυχικής καθαρότητας
Με άνθρωπο που αγαπάει τη φιλονικία και θέλει σώνει και
καλά να επιβάλει τη γνώμη του, που έχει πονηρή σκέψη και είναι αδιάντροπος στις
αισθήσεις του, όπως στην δράση και στην ακοή, (με τέτοιον άνθρωπο) να μην έχεις
καμιά δοσοληψία, για να μη χάσεις την ψυχική σου καθαρότητα, που απέκτησες με
πολύ κόπο, και για να μη γεμίσεις την καρδία σου με σκοτάδι και ταραχή.
ΠΕΡΙ ΜΑΡΘΑΣ ΚΑΙ ΜΑΡΙΑΣ
Συνεζητήθη τελευταίος μεταξύ θεολόγων και θεολογούντων το
ζήτημα της Μάρθας και της Μαρίας, δηλαδή της πρακτικής και θεωρητικής ζωής.
Ποία είναι πλέον ευάρεστος εις τον Θεόν. Είναι γνωστή η ευαγγελική ιστορία.
Όταν ο Κύριος Ιησούς περιήρχετο τας κώμας διδάσκων, εισήλθεν εις το εν Βηθανία
σπίτι του Λαζάρου. Αι αδελφαί υπεδέχθησαν τον θείον Διδάσκαλον με χαράν. Και η
μεν Μάρθα μετουσίωσε τον ενθουσιασμόν της, εις την φροντίδα της τιμητικωτέρας
και πλουσιωτέρας φιλοξενίας· η δε Μαρία, έκθαμβος από την ακτινοβολίαν του την
θείαν, «καθίσασα παρά τους πόδας του Ιησού ήκουε των λόγων αυτού».
Η Μάρθα «περισπωμένη περί πολλήν διακονίαν» απετάθη προς τον Κύριον·
«Κύριε, ου μέλει σοι ότι η αδελφή μου μόνην με κατέλιπε διακονείν;» Σύστησέ της
να με βοηθήση. Τότε ο Κύριος απεκρίθη το μνημειώδες: «Μάρθα, Μάρθα, μεριμνάς
και τυρβάζη περί πολλά· ενός δε εστι χρεία. Μαρία δε την αγαθήν μερίδα
εξελέξατο, ήτις ουκ αφαιρεθήσεται απ’ αυτής…» (Λουκ. ι: 41-42).
ΠΑΣΧΑ ΤΩΝ ΣΚΛΑΒΩΝ
«Η πλάση κλαίει. Μοιρολογάν οι αύρες μεσ΄ τα δάση.
Στ΄ αγγελοπάλατα οδυρμός και γόος έχει ξεσπάσει
Τ΄ αηδόνια πάψαν στα κλαδιά και σκύψανε ν΄ ακούσουν. Δάκρυα τα ρόδα στάξανε, τον θείο νεκρό να λούσουν. Φούσκωσ΄ η οδύνη τη φτωχή καρδιά και πάει να σπάσει» (Γ. Βερίτης).
Η Πατρίδα μας, ύστερ΄ απ΄ το μεγαλείο του Σαράντα, που εφώτισε ολόκληρη την ανθρωπότητα και κατηύθυνε τα πεπρωμένα των λαών τής γης, ήταν πεπρωμένο και πάλι να γίνει ο Γολγοθάς και μαζί ο Ιερός Φάρος για τη διάλυση του πνιγηρού σκότους της οικουμένης. Η λαμπρή ιστορία μας μαρτυρεί την υπεροχή και τις αρετές της Φυλής μας.
Πικρή ήταν η Άνοιξη και δραματικό το Πάσχα του 1941. Οι βάρβαροι πέρασαν. Οι ώρες τραγικές για το Έθνος. Δυόμισι χιλιάδες αεροπλάνα ανέσκαψαν τα θεμέλια των προγονικών μας σπιτιών, όργωσαν τα χώματά μας, βούλιαξαν τα καράβια μας. Το αίμα έτρεχε άφθονο απ΄ τις πληγές της Πατρίδας μας και το όπλο έγερνε τσακισμένο στο χέρι της. Η γη μας εκάπνιζε απ΄ τη φωτιά του πολέμου και τα φαράγγια αντιβούϊζαν ακόμη απ΄ την κλαγγή της μάχης. Αίματα παντού, πένθη και δάκρυα!... Οι νικήτριες ελληνικές στρατιές του Μετώπου διαλύθηκαν. Οι δρόμοι ήταν γεμάτοι από κουρελιασμένους, αποκαμωμένους και πεινασμένους πολεμιστές, που γύριζαν, φορτωμένοι δόξα και ιστορία, στα σπίτια τους.
Στις 27 Απριλίου, ημέρα Κυριακή, τις πρωϊνές ώρες, οι Γερμανοί έμπαιναν στην Αθήνα, σε μια νεκρή πόλη. Τα σπίτια ήταν κατάκλειστα και κανένας δεν κυκλοφορούσε. Οι Αθηναίοι συναγμένοι και πικραμένοι όπως οι Μαθητές του Χριστού, ύστερ΄ απ΄ τη Σταύρωση. Στον Ιερό Βράχο της Ακροπόλεως εκυμάτιζε η σημαία των κατακτητών με τον αγκυλωτό σταυρό. Ο Στράτης Μυριβήλης μάς δίνει μια εικόνα της τραγικής εκείνης Εποχής γράφοντας:
«Πάτησαν την Ακρόπολη οι ύαινες του βορρά και οι λύκοι του νότου, σέρνοντας πίσω τους τα πιο αιμοχαρή τσακάλια των Βαλκανίων. Οι δρόμοι της Αθήνας γέμισαν νεκρούς. Η Ελλάδα βογγούσε ανυπόταχτη, μέσα στο ερειπωμένο της χαράκωμα, δίχως ν΄ αφήσει το σπασμένο της σπαθί απ΄ το σακατεμένο χέρι…».
Εγέμισαν οι Εκκλησιές μας με πονεμένους Χριστιανούς, στις πόλεις και στα χωριά, με βάγια και με μύρα, που αναδίδουν άρωμα νίκης και αθανασίας. Οι θόλοι τους αντιλάλησαν με ύμνους και τροπάρια, που, ως πνεύμα λόγοι και ήχοι, εκφράζουν την ισχυρότερη δόνηση χαράς στις καρδιές των ανθρώπων. Είναι η λυτρωτική χαρά της Λαμπρής, ύψιστη δωρεά, δύναμη ακατάλυτη και ανίκητη, αιώνιος λόγος και αθάνατο ελληνικό πνεύμα.
«Πάσχα Κυρίου! Απ΄ τη φθορά, Λαοί, λευτερωθείτε.
Του Ναζωραίου η έγερση και του θανάτου η νίκη
μεσ΄ της αγάπης τής Εδέμ σάς κράζει να βρεθείτε,
στης νέας ζωής τη χαραυγή απ΄ της νυχτιάς τη φρίκη».
Το ακήρατο φως της Αναστάσεως είναι ένα διαρκές θαύμα ζωής. Ύστερ΄ από τα πάθη του γλυκύτατου Ναζωραίου, το χαρμόσυνο άγγελμα της Μεγάλης Εορτής προμηνύει τη δύναμη της εγέρσεως απ΄ το βαθύ σκοτάδι στο υπερούσιο φως, την εποχή, που η φύση βγαίνει από τη νάρκη και ανεβαίνει στο ύψος μιας ακατάλυτης ωραιότητας. Το αιώνιο και ανέσπερο φως της Αναστάσεως σπάζει τα δεσμά του θανάτου και χαρίζει τη λύτρωση στους αλύτρωτους, τη χαρά στους πονεμένους και την πίστη στους απελπισμένους.
Τη δύναμη και το θρίαμβο έφεραν, μέσα στις τρικυμισμένες ψυχές των σκλάβων χριστιανών οι γλυκύτατοι Πασχαλινοί ύμνοι! Η πίστη τους ανέβαινε θερμότερη, από κάθε άλλη φορά, στον Ουράνιο Πατέρα. Κι Εκείνος στοργικά τους έδειχνε την παρηγοριά της υπομονής και την ελπίδα του λυτρωμού.
Η τριπλή κατοχή Γερμανών, Ιταλών και Βουλγάρων αφάνισε τις δυνάμεις του Έθνους. Η Πατρίδα μας έζησε τριάμισι χρόνια, κάτω απ΄ τα αβάσταχτα δεσμά της τυραννίας. Τα έδωσε όλα: το καταπληγωμένο σώμά της, το γάλα των νηπίων της, το αίμα των παρθένων. Η Ελλάδα της ελευθερίας και της τιμής, χωρίς ελευθερία και τιμή, πνιγμένη στο βαθύ σκοτάδι.
Η Ελληνική ψυχή, πλημμυρισμένη απ΄ το θείο κρασί της πίστεως, αδιάφορη στα μαρτύρια και στο θάνατο, έμεινε Πάναγνη και ολοφώτεινη, όπως οι ψυχές των Αγίων. Ο λαός μας αντιστάθηκε, με πίστη και πείσμα, στους επιδρομείς και εξεπλήρωσε το χρέος του στο ακέραιο και με απόλυτη συνέπεια.
Πόσο αίμα και πόση δόξα, πόση θλίψη και πόσος ιδρώτας, πόσες καταιγίδες και πόσοι χαλασμοί, πόσοι μόχθοι και πόσοι πόνοι!
Όσες φορές θυμούμαι το Πάσχα εκείνο, ποτέ δεν μπορώ να συγκρατήσω την καρδιά μου να μη τρέμει και τα μάτια μου να μη τρέχουν!
Δημητρίου Κουτσουλέλου Επιτίμου Επόπτου Δημοτικής Εκπαιδεύσεως
Τ΄ αηδόνια πάψαν στα κλαδιά και σκύψανε ν΄ ακούσουν. Δάκρυα τα ρόδα στάξανε, τον θείο νεκρό να λούσουν. Φούσκωσ΄ η οδύνη τη φτωχή καρδιά και πάει να σπάσει» (Γ. Βερίτης).
Η Πατρίδα μας, ύστερ΄ απ΄ το μεγαλείο του Σαράντα, που εφώτισε ολόκληρη την ανθρωπότητα και κατηύθυνε τα πεπρωμένα των λαών τής γης, ήταν πεπρωμένο και πάλι να γίνει ο Γολγοθάς και μαζί ο Ιερός Φάρος για τη διάλυση του πνιγηρού σκότους της οικουμένης. Η λαμπρή ιστορία μας μαρτυρεί την υπεροχή και τις αρετές της Φυλής μας.
Πικρή ήταν η Άνοιξη και δραματικό το Πάσχα του 1941. Οι βάρβαροι πέρασαν. Οι ώρες τραγικές για το Έθνος. Δυόμισι χιλιάδες αεροπλάνα ανέσκαψαν τα θεμέλια των προγονικών μας σπιτιών, όργωσαν τα χώματά μας, βούλιαξαν τα καράβια μας. Το αίμα έτρεχε άφθονο απ΄ τις πληγές της Πατρίδας μας και το όπλο έγερνε τσακισμένο στο χέρι της. Η γη μας εκάπνιζε απ΄ τη φωτιά του πολέμου και τα φαράγγια αντιβούϊζαν ακόμη απ΄ την κλαγγή της μάχης. Αίματα παντού, πένθη και δάκρυα!... Οι νικήτριες ελληνικές στρατιές του Μετώπου διαλύθηκαν. Οι δρόμοι ήταν γεμάτοι από κουρελιασμένους, αποκαμωμένους και πεινασμένους πολεμιστές, που γύριζαν, φορτωμένοι δόξα και ιστορία, στα σπίτια τους.
Στις 27 Απριλίου, ημέρα Κυριακή, τις πρωϊνές ώρες, οι Γερμανοί έμπαιναν στην Αθήνα, σε μια νεκρή πόλη. Τα σπίτια ήταν κατάκλειστα και κανένας δεν κυκλοφορούσε. Οι Αθηναίοι συναγμένοι και πικραμένοι όπως οι Μαθητές του Χριστού, ύστερ΄ απ΄ τη Σταύρωση. Στον Ιερό Βράχο της Ακροπόλεως εκυμάτιζε η σημαία των κατακτητών με τον αγκυλωτό σταυρό. Ο Στράτης Μυριβήλης μάς δίνει μια εικόνα της τραγικής εκείνης Εποχής γράφοντας:
«Πάτησαν την Ακρόπολη οι ύαινες του βορρά και οι λύκοι του νότου, σέρνοντας πίσω τους τα πιο αιμοχαρή τσακάλια των Βαλκανίων. Οι δρόμοι της Αθήνας γέμισαν νεκρούς. Η Ελλάδα βογγούσε ανυπόταχτη, μέσα στο ερειπωμένο της χαράκωμα, δίχως ν΄ αφήσει το σπασμένο της σπαθί απ΄ το σακατεμένο χέρι…».
Εγέμισαν οι Εκκλησιές μας με πονεμένους Χριστιανούς, στις πόλεις και στα χωριά, με βάγια και με μύρα, που αναδίδουν άρωμα νίκης και αθανασίας. Οι θόλοι τους αντιλάλησαν με ύμνους και τροπάρια, που, ως πνεύμα λόγοι και ήχοι, εκφράζουν την ισχυρότερη δόνηση χαράς στις καρδιές των ανθρώπων. Είναι η λυτρωτική χαρά της Λαμπρής, ύψιστη δωρεά, δύναμη ακατάλυτη και ανίκητη, αιώνιος λόγος και αθάνατο ελληνικό πνεύμα.
«Πάσχα Κυρίου! Απ΄ τη φθορά, Λαοί, λευτερωθείτε.
Του Ναζωραίου η έγερση και του θανάτου η νίκη
μεσ΄ της αγάπης τής Εδέμ σάς κράζει να βρεθείτε,
στης νέας ζωής τη χαραυγή απ΄ της νυχτιάς τη φρίκη».
Το ακήρατο φως της Αναστάσεως είναι ένα διαρκές θαύμα ζωής. Ύστερ΄ από τα πάθη του γλυκύτατου Ναζωραίου, το χαρμόσυνο άγγελμα της Μεγάλης Εορτής προμηνύει τη δύναμη της εγέρσεως απ΄ το βαθύ σκοτάδι στο υπερούσιο φως, την εποχή, που η φύση βγαίνει από τη νάρκη και ανεβαίνει στο ύψος μιας ακατάλυτης ωραιότητας. Το αιώνιο και ανέσπερο φως της Αναστάσεως σπάζει τα δεσμά του θανάτου και χαρίζει τη λύτρωση στους αλύτρωτους, τη χαρά στους πονεμένους και την πίστη στους απελπισμένους.
Τη δύναμη και το θρίαμβο έφεραν, μέσα στις τρικυμισμένες ψυχές των σκλάβων χριστιανών οι γλυκύτατοι Πασχαλινοί ύμνοι! Η πίστη τους ανέβαινε θερμότερη, από κάθε άλλη φορά, στον Ουράνιο Πατέρα. Κι Εκείνος στοργικά τους έδειχνε την παρηγοριά της υπομονής και την ελπίδα του λυτρωμού.
Η τριπλή κατοχή Γερμανών, Ιταλών και Βουλγάρων αφάνισε τις δυνάμεις του Έθνους. Η Πατρίδα μας έζησε τριάμισι χρόνια, κάτω απ΄ τα αβάσταχτα δεσμά της τυραννίας. Τα έδωσε όλα: το καταπληγωμένο σώμά της, το γάλα των νηπίων της, το αίμα των παρθένων. Η Ελλάδα της ελευθερίας και της τιμής, χωρίς ελευθερία και τιμή, πνιγμένη στο βαθύ σκοτάδι.
Η Ελληνική ψυχή, πλημμυρισμένη απ΄ το θείο κρασί της πίστεως, αδιάφορη στα μαρτύρια και στο θάνατο, έμεινε Πάναγνη και ολοφώτεινη, όπως οι ψυχές των Αγίων. Ο λαός μας αντιστάθηκε, με πίστη και πείσμα, στους επιδρομείς και εξεπλήρωσε το χρέος του στο ακέραιο και με απόλυτη συνέπεια.
Πόσο αίμα και πόση δόξα, πόση θλίψη και πόσος ιδρώτας, πόσες καταιγίδες και πόσοι χαλασμοί, πόσοι μόχθοι και πόσοι πόνοι!
Όσες φορές θυμούμαι το Πάσχα εκείνο, ποτέ δεν μπορώ να συγκρατήσω την καρδιά μου να μη τρέμει και τα μάτια μου να μη τρέχουν!
Δημητρίου Κουτσουλέλου Επιτίμου Επόπτου Δημοτικής Εκπαιδεύσεως
Τα «φάουλ» Τσίπρα και Μπαλτά για το «1821»
Κωνσταντίνος Χολέβας
*Πολιτικός Επιστήμων
Ο Λουκιανός ο Σαμοσατεύς, γνωστός συγγραφεύς της ελληνιστικής περιόδου, έγραψε -μεταξύ άλλων- ένα κείμενο με τίτλο «Πώς δει ιστορίαν συγγράφειν», δηλαδή έδινε οδηγίες για το πώς πρέπει να γράφεται η Ιστορία.
Σήμερα θα ήταν χρήσιμη για τους πολιτικούς και τους «προοδευτικούς» ιστορικούς μια συζήτηση για το πώς πρέπει να διδάσκεται η Ιστορία. Λαμβάνω αφορμή από το πρόσφατο μήνυμα του υπουργού Πολιτισμού, Παιδείας και Θρησκευμάτων Αρ. Μπαλτά προς τους μαθητές για την 25η Μαρτίου και από την ομιλία του πρωθυπουργού Αλ. Τσίπρα στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, ανήμερα της εθνικής επετείου.
*Πολιτικός Επιστήμων
Ο Λουκιανός ο Σαμοσατεύς, γνωστός συγγραφεύς της ελληνιστικής περιόδου, έγραψε -μεταξύ άλλων- ένα κείμενο με τίτλο «Πώς δει ιστορίαν συγγράφειν», δηλαδή έδινε οδηγίες για το πώς πρέπει να γράφεται η Ιστορία.
Σήμερα θα ήταν χρήσιμη για τους πολιτικούς και τους «προοδευτικούς» ιστορικούς μια συζήτηση για το πώς πρέπει να διδάσκεται η Ιστορία. Λαμβάνω αφορμή από το πρόσφατο μήνυμα του υπουργού Πολιτισμού, Παιδείας και Θρησκευμάτων Αρ. Μπαλτά προς τους μαθητές για την 25η Μαρτίου και από την ομιλία του πρωθυπουργού Αλ. Τσίπρα στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, ανήμερα της εθνικής επετείου.
ΟΤΙ ΗΓΑΠΗΣΕ ΠΟΛΥ (Γ΄)
Χαμένη καθώς τριγυρνούσα μέσα στους δρόμους πέρασα το πρώτο κύμα, τον πρώτο
πειρασμό. Τότε δεν ήξερα πως θα ακολουθούσαν κι άλλοι. Ξεκίνησε σαν μια επίμονη
φωνή. Την έδιωχνα, ερχόταν πάλι.
-Καλά να πάθεις! Τι δουλειά είχες εσύ μ' αυτόν; Τι ζήταγες στο σπίτι του Φαρισαίου; Κάνεις λάθη! Έκανες ένα ακόμα. Το μεγαλύτερο ίσως. Γιατί δεν γυρίζεις πίσω; Είσαι πόρνη. Φαντάστηκες πως με τα νομίσματά σου θα ξεπληρώσεις το βίο σου;
Κι εκείνος που πίστεψες ποιος ήταν;
Ένας αγύρτης!
Ένας χαμένος! Σε λίγο θα χάσει τη ζωή του. Κι εσύ; Εσύ τι θα κάνεις; Πάλι με τους χαμένους; Είχες κάτι. Μια σταθερή δουλειά. Εντάξει όχι την καλύτερη. Εντάξει, εντάξει τη χειρότερη. Αλλά τώρα, τι έχεις;
Τώρα δεν έχεις τίποτε.
Τα έχασες όλα.
-Καλά να πάθεις! Τι δουλειά είχες εσύ μ' αυτόν; Τι ζήταγες στο σπίτι του Φαρισαίου; Κάνεις λάθη! Έκανες ένα ακόμα. Το μεγαλύτερο ίσως. Γιατί δεν γυρίζεις πίσω; Είσαι πόρνη. Φαντάστηκες πως με τα νομίσματά σου θα ξεπληρώσεις το βίο σου;
Κι εκείνος που πίστεψες ποιος ήταν;
Ένας αγύρτης!
Ένας χαμένος! Σε λίγο θα χάσει τη ζωή του. Κι εσύ; Εσύ τι θα κάνεις; Πάλι με τους χαμένους; Είχες κάτι. Μια σταθερή δουλειά. Εντάξει όχι την καλύτερη. Εντάξει, εντάξει τη χειρότερη. Αλλά τώρα, τι έχεις;
Τώρα δεν έχεις τίποτε.
Τα έχασες όλα.
ΕΟΡΤΟΔΡΟΜΙΟΝ
Ωδή στ΄. Ο Ειρμός.
Ναίων Ιωνάς, εν μυχοίς θαλαττίοις, Ελθείν εδείτο, και ζάλην
απαρκέσαι.Νυγείς εγώ δε, του τυραννούντος βέλει, Χριστέ προσαυδώ, τον κακών
αναιρέτην, Θάττον μολείν σε της εμής ραθυμίας.
Ερμηνεία.
Ο μεν Προφήτης Ιωνάς, λέγει, ναίων: ήτοι κατοικών μέσα εις τους μυχούς της
θαλάσσης· μυχός δε είναι ο εσώτατος και κρυφιώτατος τόπος, καθ΄ Όμηρον λέγοντα:
«Έστι πόλις Εφύρη μυχώ Άργεος ιπποβότοιο»· μυχούς δε θαλαττίους εννοεί ο
Μελωδός, ή τους υποκάτω της θαλάσσης ευρισκομένους αποκρύφους τόπους και
σπήλαια· μέσα γαρ εις αυτούς διέτριβε το κήτος όπου κατέπιεν αυτόν, και μαζί με
αυτόν και ο Ιωνάς· ούτω γαρ ο ίδιος έλεγεν: «Έδυ η κεφαλή μου εις σχισμάς
ορέων, κατέβην εις γην, ης οι μοχλοί, κάτοχοι αιώνιοι» (Ιωνά β: 6-7), ως
ερμήνευσεν ο Ιερός Θεοφύλακτος· ή μυχούς εννοεί τα σπλάγχνα και την κοιλίαν του
κήτους, μέσα εις τα οποία ο Προφήτης ευρίσκετο, κατά τον Πτωχόν Πρόδρομον και
τον ανώνυμον ερμηνευτήν. Ο Ιωνάς λοιπόν εν τοις μυχοίς της θαλάσσης
ευρισκόμενος, παρεκάλει να έλθη εις εσέ, Κύριε, και εκ τούτου να απαρκέση: ήτοι
να αποβάλη την συνέχουσαν αυτόν ζάλην και τον κίνδυνον του θανάτου: «Αναβήτω,
φησίν, εκ φθοράς η ζωή μου προς σε Κύριε ο Θεός μου» (Ιωνά β: 7).
O Συναξαριστής της ημέρας.
Τετάρτη, 8 Απριλίου 2015
ΜΕΓΑΛΗ ΤΕΤΑΡΤΗ, Της αλειψάσης τον Κύριον μύρω. Ηρωδίωνος, Αγάβου, Ρούφου, Ασυγκρίτου, Φλέγοντος και Ερμά εκ των 70 αποστόλων, Καιλεστίνου επισκόπου Ρώμης, Ιωάννου νεομάρτυρος του Κουλικά (1564), Ιωάννου νεομάρτυρος του ναυκλήρου του εν Κω (1669).
Κατά τη Μ. Τετάρτη επιτελούμε ανάμνηση: (α) του γεγονότος της ελλείψεως
του Κυρίου με μύρο από μια πόρνη γυναίκα. Επίσης φέρεται στη μνήμη μας, (β) η σύγκλιση του Συνεδρίου των
Ιουδαίων, του ανωτάτου δηλαδή Δικαστηρίου τους, προς λήψη καταδικαστικής
αποφάσεως του Κυρίου, καθώς και (γ) τα σχέδια του Ιούδα για προδοσία του Διδασκάλου του.
ΧΑΡΑ ΜΕΓΑΛΗ -- του αειμνήστου Στεργίου Σάκκου, Ομ. Καθηγητού Α.Π.Θ.
Πόνος και πόθος και πληγή αγιάτρευτη του πεσμένου ανθρώπου το κυνήγι της χαράς. Από τη μαύρη εκείνη ώρα που αναρχικά περιφρόνησε τον Άναρχο Θεό και ιταμά διέρρηξε το δεσμό τής αγάπης του, έχασε τον Παράδεισο και μαζί του έχασε τη χαρά. Κι ούτε υπήρχε ελπίδα να την ξαναβρή, έτσι που έμενε αλλοτριωμένος από τον Θεό και εχθρός απέναντί του. Γι΄ αυτό ήταν το πιο ευχάριστο μήνυμα, το όντως ευαγγέλιο για την ανθρωπότητα, η απόφασι του Θεού να εισβάλη στην ιστορία της, ν΄ αρχίση την ανθρώπινη ζωή Του από τα σπλάγχνα της Παρθένου Μητέρας του, την οποία κατέστησε τον πρώτο θεωμένο άνθρωπο, την απαρχή της σωτηρίας του κόσμου. Κι είνε ο ευαγγελισμός της Παρθένου, από την πρώτη φορά ως σήμερα, μήνυμα το ίδιο καινούργιο, το ίδιο χαρούμενο και λυτρωτικό για όλους.
Ευαγγελισμός της Θεοτόκου. --- Αποτειχισθέντος Μοναχού Αλυπίου. Αγιορείτου
http://apotixisis.blogspot.ca/
Άνθη εκ των εορταστικών λόγων εις τον Ευαγγελισμόν της Υπεραγίας Θεοτόκου.
Εορτή Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, μηνύματα σωτηρίας, υπόθεσις ευφροσύνης και χαράς! Πανήγυρις πανηγύρεων της ελπίδος ημών. Απεστάλη ο αρχάγγελος Γαβριήλ προς την Παρθένον Μαρία, μήνυμα παγκοσμίου σωτηρίας φέρων, απεστάλη στρατιώτης, βοών το μυστήριον του Βασιλέως, μυστήριον γνωριζόμενον πίστει, ουκ ερευνόμενον λογικώς αλλά ομολογούμενον και θεολογούμενον. Απεστάλη τον έκτον μήνα, από την σύλληψιν του Ιωάννου του Προδρόμου, προς παρθένον μνηστευμένην τω Ιωσήφ. Ο προφήτης Ησαϊας περί τούτουθ λέγει: «Δοθήσεται το εσφραγισμένο βιβλίον, ανδρί ειδότι γράμματα». Εσφραγισμένον βιβλίον την Παρθένον Μαρίαν λέγει. Από ποίους εδόθη; Από τους ιερείς. «Ανδρί ειδότι γράμματα» δηλαδή ο Ιωσήφ είχε γυναίκα και παιδιά, όστις λέγει κατά τον προφήτην: «Ου δύναμαι αναγνώναι» δηλαδή αδυνατώ να διαβάσω διότι είναι σφραγισμένο (κλειστό) τηρούμενον να γίνει κατοικητήριον Θεού. Ουκ είχε συζυγικές-σαρκικές σχέσεις ο Ιωσήφ με την Μαρία.
Εορτή Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, μηνύματα σωτηρίας, υπόθεσις ευφροσύνης και χαράς! Πανήγυρις πανηγύρεων της ελπίδος ημών. Απεστάλη ο αρχάγγελος Γαβριήλ προς την Παρθένον Μαρία, μήνυμα παγκοσμίου σωτηρίας φέρων, απεστάλη στρατιώτης, βοών το μυστήριον του Βασιλέως, μυστήριον γνωριζόμενον πίστει, ουκ ερευνόμενον λογικώς αλλά ομολογούμενον και θεολογούμενον. Απεστάλη τον έκτον μήνα, από την σύλληψιν του Ιωάννου του Προδρόμου, προς παρθένον μνηστευμένην τω Ιωσήφ. Ο προφήτης Ησαϊας περί τούτουθ λέγει: «Δοθήσεται το εσφραγισμένο βιβλίον, ανδρί ειδότι γράμματα». Εσφραγισμένον βιβλίον την Παρθένον Μαρίαν λέγει. Από ποίους εδόθη; Από τους ιερείς. «Ανδρί ειδότι γράμματα» δηλαδή ο Ιωσήφ είχε γυναίκα και παιδιά, όστις λέγει κατά τον προφήτην: «Ου δύναμαι αναγνώναι» δηλαδή αδυνατώ να διαβάσω διότι είναι σφραγισμένο (κλειστό) τηρούμενον να γίνει κατοικητήριον Θεού. Ουκ είχε συζυγικές-σαρκικές σχέσεις ο Ιωσήφ με την Μαρία.
Έλεγε κάποιος Ασκητής της ερήμου :
Όταν σκεπάσουν με παρωπίδες τα μάτια του
βοδιού, περπατάει κυκλικά γύρω από το μαγγανοπήγαδο. Αν δεν τα σκεπάσουν δεν
παίρνει τις στροφές. Έτσι και ο διάβολος, αν καταφέρη να σκεπάση τα μάτια του
ανθρώπου, τον ταπεινώνει παρασύροντάς τον σε όλες τις αμαρτίες. Αν, όμως,
φωτισθούν τα μάτια του, εύκολα μπορεί να ξεφύγη από αυτόν και να ελευθερωθή.
π.Νικόλαος Μανώλης, Η εγκληματική δωρεά οργάνων αγιοποιείται από την Εκκλησία;
***
Ο Kyprianos Christodoulides άφησε ένα σχόλιο για την ανάρτησή σας "π.Νικόλαος Μανώλης, Η εγκληματική δωρεά
οργάνων αγ...":
Υπάρχουν αρκετές ανακρίβειες ιατρικής φύσεως. Το θέμα διεξοδικά αναλύεται από την ιστοσελίδα του γράφοντος, σε ετικέτα με τίλο "Μεταμοσχεύσεις".
Επί του συγκεκριμένου οπτικο-ακουστικού υλικού βλέπε : http://kyprianoscy.blogspot.gr/2014/11/blog-post_12.html
Υπάρχουν αρκετές ανακρίβειες ιατρικής φύσεως. Το θέμα διεξοδικά αναλύεται από την ιστοσελίδα του γράφοντος, σε ετικέτα με τίλο "Μεταμοσχεύσεις".
Επί του συγκεκριμένου οπτικο-ακουστικού υλικού βλέπε : http://kyprianoscy.blogspot.gr/2014/11/blog-post_12.html
Ιστορία, Αγία Γραφή και Σύνοδοι, συζήτηση καφενείου υψηλού επιπέδου
- Τα τελευταία
λόγια του Χριστού στην Καινή Διαθήκη ήταν το «...ἐγώ εἰμι ἡ ρίζα καὶ τὸ γένος Δαυΐδ, ὁ ἀστὴρ ὁ
λαμπρὸς ὁ πρωϊνός». Η Αποκαλυψις του Ιωάννου είναι το μόνο βιβλίο της Καινής
Διαθήκης που δεν διαβάζεται σε Θεία Λειτουργία και το τελευταίο που μπήκε στον
Κανόνα της Εκκλησίας (βιβλία της Αγίας Γραφής). Δεν αποκλείεται μελλοντική
Οικουμενική Σύνοδος να θέσει την Αποκάλυψη Ιωάννου εκτός κανόνος.O κανών της Αγίας Γραφής δεν επικύρώθηκε από Οικουμενική
Σύνοδο, αλλά μόνο από Τοπικές Συνόδους.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)