ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ Δ. ΜΕΤΑΛΛΗΝΟΥ --- ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΠΑΛΑΜΑ ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗΝ ΜΑΣ

Ο Ησυχασμός είναι η πεμπτουσία της ορθοδόξου παραδόσεως, ταυτιζόμενος με αυτό που περικλείει και εκφράζει ο όρος ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ. Έξω από την ησυχαστική παράδοση η Ορθοδοξία είναι ανύπαρκτη και αδιανόητη. Η ησυχαστική πράξη, εξ άλλου, είναι η «λυδία λίθος» για την αναγνώριση της αυθεντικής χριστιανικότητας. «Νηστεία, αγρυπνία, προσευχή» -με τις ησυχαστικές πρακτικές- αποκτώνται τα ουράνια χαρίσματα στην ορθοδοξοπατερική παράδοση. Πρέπει δε να αποσαφηνισθεί εξ αρχής, ότι ως ησυχασμός νοείται κυρίως η πορεία προς την θέωση και η εμπειρία της θεώσεως και δευτερευόντως η διερεύνηση και καταγραφή αυτής της πορείας και εμπειρίας, η ακαδημαϊκή δηλαδή νοηματοδότηση του όρου «θεολογία».

Ο Ησυχασμός είναι η βάση και το θεμέλιο των δογματικοθεολογικών αποφάσεων των Οικουμενικών Συνόδων, ως η αγιοπνευματική πορεία της «καθάρσεως, του φωτισμού και της θεώσεως» και όχι κάποια διανοητική-στοχαστική-επιστημονική διαδικασία. Γι’ αυτό η γνώση του Θεού ως θέωση είναι υπόθεση όλων, εγγραμμάτων και αγραμμάτων, σοφών και ασόφων και όχι μόνο των φιλοσοφούντων, όπως διετείνετο ο ουνιτίζων Βαρλαάμ ο Καλαβρός (1290-1359), τον 14ο αιώνα. Αυτόν κυρίως αντέκρουσε, ως κύριος εκπρόσωπος και πρόμαχος της Ησυχαστικής παραδόσεως ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς (1296-1359)2, ο μεγαλύτερος ορθόδοξος θεολόγος της εποχής του και μέγας Πατήρ της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Πρωτοπρ. π.Νικόλαος Μανώλης, ''Ήκουσαν οι Ποιμένες των Αγγέλων υμνούντων''

http://www.impantokratoros.gr & http://katihisis.blogspot.ca/

ΕΟΡΤΟΔΡΟΜΙΟΝ

Τροπάριον.

Γεωργός ο και Δημιουργός, μέσος εστηκώς ως εις απάντων, καρδίας εμβατεύει· καθαρτήριον δε πτύον χειρισάμενος, την παγκόσμιον άλωνα πανσόφως διϊστησι, την ακαρπίαν φλέγων, ευκαρπούσιν, αιώνιον ζωήν χαριζόμενος.

Ερμηνεία.

Και τούτο το Τροπάριον είναι ερανισμένον από τον Ευαγγελιστήν Ματθαίον λέγοντα ούτω περί του Χριστού: «Αυτός υμάς βαπτίσει εν Πνεύματι Αγίω και πυρί, ου το πτύον εν τη χειρί αυτού, και διακαθαριεί την άλωνα αυτού, και συνάξει τον σίτον εις την αποθήκην αυτού, το δε άχυρον κατακαύσει πυρί ασβέστω» (Ματθ. γ: 11-12)· τα ίδια γαρ ταύτα λόγια ολίγον αλλάξας ο Μελωδός λέγει, ότι ο Χριστός ο δημιουργός και γεωργός της ιδικής μας φύσεως (δημιουργός μεν λέγεται ως Πλάστης και Ποιητής, γεωργός δε, ως Κριτής των έργων του καθενός, ή διότι δίδει εις ημάς τα σπέρματα των αρετών) Ούτος καθό μεν άνθρωπος στέκεται εδώ εις το μέσον, ως ένας από όλους τους ανθρώπους· «Μέσος, φησίν, υμών έστηκεν, Ον υμείς ουκ οίδατε» (Ιωάν. α: 26)· καθό δε Θεός εξετάζει και ερευνά τας καρδίας των ανθρώπων· μόνου γαρ του Θεού είναι ίδιον το να ηξεύρη τας καρδίας, καθώς λέγει ο Σολομών: «Συ μονώτατος οίδας την καρδίαν πάντων» (γ΄ Βασ. η: 39). Εις τας χείρας λοιπόν τούτου ευρίσκεται, λέγει, καθαρτικόν πτυάρι: ήτοι ο διακριτικός λόγος και διαιρετικός του κρείττονος εκ του χείρονος, κατά τον Πτωχόν Πρόδρομον, ή η κρίσις και εξέτασις, κατά τον Θεοφύλακτον. Με την κρίσιν δε ταύτην και την εξέτασιν αυτός έχει να καθαρίση το αλώνι του, το οποίον είναι ή ο Κόσμος όλος, κατά τον ρηθέντα Πρόδρομον, ή η Εκκλησία, κατά τον Θεοφύλακτον· καθώς γαρ εις το αλώνι ευρίσκεται και σιτάρι και άχυρον, ούτω και εις τον Κόσμον και εις την Εκκλησίαν ευρίσκονται και καλοί και κακοί, οι μεν καλοί, ως σιτάρι, οι δε κακοί, ως άχυρον. Ο Χριστός λοιπόν διαχωρίζει εις δύο το του Κόσμου και της Εκκλησίας παγκόσμιον αλώνι του· και την μεν ακαρπίαν: ήτοι τους κακούς, έχει να κατακαύση με το πυρ το άσβεστον της κολάσεως· όθεν και ο ανώνυμος ερμηνευτής ακαρπίαν ενόησε την κακοκαρπίαν, ως άφωνον λέγομεν τον κακόφωνον μουσικόν· τους δε ποιούντας καρπούς των αρετών έχει να συνάξη εις την αποθήκην της Βασιλείας του, και να χαρίση εις αυτούς ζωήν αιώνιον. Δικαίως δε η αμαρτία ονομάζεται άχυρον· διότι, καθώς το άχυρον είναι ελαφρόν και ευκολόκαυτον και τροφή των αλόγων ζώων, ούτω και η αμαρτία είναι ελαφρά, ευκολοκρήμνιστος και τροφή των πονηρών Δαιμόνων, και έχει να κατακαή από το άσβεστον πυρ της γεένης. Ομοίως και η αρετή δικαίως ονομάζεται σιτάρι· διότι, καθώς το σιτάρι είναι καθαρόν και βαρύ, και εις άρτον μεταποιούμενον γίνεται τροφή των λογικών ανθρώπων, τοιουτοτρόπως και η αρετή είναι καθαρά, είναι με φρένας βαρείας και ηγεμονικάς, και γίνεται άρτος επιτήδειος δια να παρατεθή εις την τράπεζαν του επουρανίου Βασιλέως Χριστού. Σημείωσε ότι και ο Θεολόγος Γρηγόριος ούτως ερμηνεύει τα ανωτέρω: «Τι δε το πτύον; Η κάθαρσις. Τι δε το πυρ; Η του κούφου δαπάνη, και η ζέσις του Πνεύματος» (Λόγος εις τα Φώτα).

O Συναξαριστής της ημέρας.

Σάββατο, 7 Μαρτίου 2015

Των εν Χερσώνι επισκοπησάντων ιερομαρτύρων Βασιλέως, Εφραίμ, Ευγενίου, Καπίτωνος, Αιθερίου, Αγαθοδώρου και Ελπιδίου, Νέστορως και Αρκαδίου επισκ. Τριμυθούντος, Λαυρεντίου οσίου του εκ Μεγάρων.

Ἐπὶ τῆς βασιλείας τοῦ αὐτοκράτορα Διοκλητιανοῦ (284 – 305 μ.Χ.) ὁ Πατριάρχης Ἱεροσολύμων Ἕρμων (300 – 314 μ.Χ.) ἀπέστειλε στὴ Σκυθία τὸν Ἐπίσκοπο Ἅγιο Ἐφραὶμ καὶ στὴ Χερσώνα τὸν Ἐπίσκοπο Ἅγιο Βασιλέα, μὲ σκοπὸ τὴν διάδοση τοῦ Χριστιανισμοῦ. Ὁ Ἅγιος Βασιλέας ἐπειδὴ κήρυττε τὸν Χριστό, ἐκδιώχθηκε ἀπὸ τοὺς εἰδωλολάτρες. Ὅμως καὶ πάλι προσκλήθηκε ἀπὸ τὸν ἡγεμόνα τοῦ τόπου καὶ ἀνέστησε, κατὰ τὸν Συναξαριστή, τὸν υἱό του. Ἀπὸ τὸ γενόμενο θαῦμα καὶ ὁ ἄρχοντας καὶ πλῆθος λαοῦ πίστεψαν στὸν Χριστὸ καὶ βαπτίσθηκαν. Οἱ εἰδωλολάτρες ὅμως ἐξεμάνησαν καὶ τὸν συνέλαβαν. Τὸν ἔδεσαν καὶ τὸν ἔσυραν ἀπὸ τὰ πόδια, καὶ συρόμενος πέθανε.

Ἀλλὰ καὶ ὁ Ἅγιος Ἐφραίμ, ἐνῷ δίδασκε τὸ Εὐαγγέλιο, συνελήφθη ἀπὸ τοὺς εἰδωλολάτρες καὶ ἀποκεφαλίσθηκε.

Μετὰ τὸν μαρτυρικὸ θάνατο τοῦ Ἁγίου Βασιλέως ἀπεστάλησαν στὴ Χερσώνα οἱ Ἐπίσκοποι Ἀγαθόδωρος, Ἐλπίδιος καὶ Καπίτων ὡς κήρυκες τοῦ Εὐαγγελίου καὶ τῆς πίστεως, ἀλλὰ καὶ αὐτοὶ φονεύθηκαν ἀπὸ τοὺς ἄπιστους.

Στὴν συνέχεια ἀπεστάλη ὑπὸ τοῦ Πατριάρχη Ἱεροσολύμων ὁ Ἐπίσκοπος Αἰθέριος, ὁ ὁποῖος μόλις εἶδε τὸν ἐθνικὸ λαὸ ἐξαγριωμένο, κατέφυγε στὸν Μέγα Κωνσταντίνο καὶ ζήτησε τὴν ἀπέλαση τῶν εἰδωλολατρῶν ἀπὸ τὴ Χερσώνα, πρᾶγμα τὸ ὁποῖο ἔγινε.

Ἀφοῦ δὲ ὁ Ἅγιος ἀνήγειρε ἐκεῖ ναό, μετέβη στὸν βασιλέα, γιὰ νὰ τὸν εὐχαριστήσει.

Ὅμως κατὰ τὴν ἐπιστροφή του τὸν συνέλαβαν καὶ τὸν ἔπνιξαν στὸν ποταμὸ Δνείπερο.

Το μήνυμα ενός Αγίου --- του αειμνήστου Στεργίου Σάκκου Ομ. Καθηγητού Α.Π.Θ.

Μία χαρισματική μορφή, που άφησε έντονη και φωτεινή τη σφραγίδα της μέσα στην ιστορία της Εκκλησία, προβάλλει με μία ιδιαίτερη επικαιρότητα από το εορτολόγιο αυτού του μήνα. Είναι ο άγιος Μάρκος ο Ευγενικός, επίσκοπος Εφέσου, ο ανθενωτικός. Στις μέρες μας, όπου η οικουμενική κίνηση έχει προβληματίσει και τον πιο απλό άνθρωπο και εμφανίζεται όχι πλέον με εκκλησιαστικό, αλλά με εντυπωσιακό κοινωνικό ένδυμα, τίποτε δεν είναι πιο ενδιαφέρον, αλλά και πιο αξιόῖστο από το να ακούσουμε το μήνυμα εκείνου, που υπήρξε κάποτε πρωταγωνιστής σ΄ αυτά τα γεγονότα και που βρήκε τη δικαίωσή του από τους αιώνες. Ο Μάρκος ήταν ευγενικός όχι μόνο στο όνομα, αλλά και στην ψυχή και στην καταγωγή. Από τα πρώτα μαθήματα, που πήρε, ήταν οι εμπνευσμένοι λόγοι του σοφού δασκάλου του Ιωσήφ Βρυεννίου· «Η ορθόδοξος πίστις ημών, αύτη στέφανος, αύτη καύχημα». «Ουκ αρνησόμεθά σε, πατροπαράδοτον σέβας· ουκ αφιστάμεθά σου, Μήτερ ευσέβεια. Εν σοι εγεννήθημεν και σοι ζώμεν και εν σοι κοιμηθησόμεθα· ει δε καλέσει καιρός, και μυριάκις υπέρ σου τεθνηξόμεθα». Τα λόγια αυτά στάθηκαν ορόσημο στη ζωή του Μάρκου, έγιναν ιερή παρακαταθήκη, που φρόντισε να την διαφυλάξει μέχρι τέλους ανόθευτη και απαραχάρακτη. Τα χρόνια που έζησε, ήταν δύσκολα για την πατρίδα.

Απὸ τον «Λόγον προς Θεόδουλον», του Αγίου Ησυχίου του Πρεσβυτέρου:

«Μακάριος πραγματικὰ είναι εκείνος, που έχει κολλήσει την “Ευχὴ του Ιησού” (“το Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με”) στην διάνοια του και φωνάζει προς Αυτὸν ακατάπαυστα μέσα στην καρδιά του, όπως είναι ενωμένος ο αέρας με τα σώματά μας ή η φλόγα με το κερί. Όταν περνά ο ήλιος πάνω απὸ την γη, φέρνει την ημέρα. Και το άγιον και σεβάσμιον όνομα του Κυρίου, όταν λάμπη συνεχώς μέσα στον νου μας, θα γεννήση αναρίθμητες έννοιες, λαμπρές σαν τον ήλιο».

π. Θεόδωρος Ζήσης : Τα βήματα του Αθηναγόρα δεν είναι βήματα των Αποστόλων και των Πατέρων

Φαντάζεται κανείς τον Μ. Αθανάσιο να έχει απέναντί του τον Άρειο, στο αντίθρονο, να συμπροσεύχονται και να αλληλοασπάζονται στο «αγαπήσωμεν αλλήλους», και ο χορός των ψαλτών να εύχεται υπέρ της μακροημερεύσεως του Αρείου, για να συνεχίζει το αιρετικό καταστροφικό του έργο; Έχει καμμία σχέση η εικόνα, που παρουσιάζει τον Άγιο Νικόλαο να ραπίζει, να χαστουκίζει τον Άρειο, με την εικόνα του πατριάρχου να ασπάζεται τον παναιρετικό πάπα και να θεωρεί ευλογία την παρουσία του; Ποιος έχει δίκαιο, ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, που καταράται τον πάπα, ή ο πατριάρχης που τον επαινεί και τον περιπτύσσεται ως αδελφόν; Οι μοναχοί της ερήμου της Παλαιστίνης με ηγέτη τον εορτάζοντα επίσης αυτές τις ημέρες Άγιο Σάββα, που εκράτησαν την Εκκλησία αμόλυντη από την αίρεση του Μονοθελητισμού, ή ο ταλαίπωρος και δυστυχής μοναχός του Αγίου Όρους που συνέθεσεν ύμνους και τροπάρια, για να τιμήσουν την επίσκεψη του αιρετικού πάπα στο Φανάρι; Έχουν αυτοί οι Αγιορείτες καμμία σχέση με τους οσιομάρτυρες Αγιορείτες, που εμαρτύρησαν αντιδρώντες στον φιλοπαπισμό του πατριάρχου Ιωάννου Βέκκου;                                                                                                              
Είναι βέβαιο πως η Αγία Ευφημία, της οποίας το σκήνωμα ευρίσκεται στον πατριαρχικό ναό του Αγίου Γεωργίου, και η οποία «λίαν ηύφρανε τους Ορθοδόξους και κατήσχυνε τους κακοδόξους» Μονοφυσίτες, δεν ευφραίνεται, αλλά λυπάται με όλα αυτά και συστέλλει την Χάρη της. Το ίδιο ισχύει και για τους Αγίους Γρηγόριο Θεολόγο και Ιωάννη Χρυσόστομο, των οποίων τα λείψανα ασπάσθηκαν ο πατριάρχης και ο πάπας· δεν ευφράνθηκαν, αλλά λυπήθηκαν. Η αποστολική διαδοχή δεν είναι μόνον χρονική διαδοχή στους θρόνους, αλλά είναι και διαδοχή στους τρόπους και στη διδασκαλία· «και τρόπων μέτοχος και θρόνων διάδοχος». Διακόπτεται, όταν διακοπεί η συνέχεια της αληθείας, της ορθοδόξου πίστεως. Το μόνο αληθές στις προσφωνήσεις και ομιλίες του πατριάρχου είναι ότι ακολουθεί τα βήματα των προκατόχων του Αθηναγόρου και Δημητρίου. Η ιστορία, όμως, της Εκκλησίας δεν αρχίζει από τον Αθηναγόρα, αλλά έχει οπίσω της δύο χιλιάδων ετών ιστορία αγώνων εναντίον των ετεροθρήσκων και ετεροδόξων και χιλίων διακοσίων περίπου ετών ιστορία αγωνιστών πατριαρχών και ομολογητών, αρχιερέων, ιερέων, μοναχών και λαϊκών εναντίον του Παπισμού, από του Μ. Φωτίου μέχρι σήμερα. Και ασφαλώς οι ορθόδοξοι ακολουθούμε τους αναγνωρισμένους από την διαχρονική συνείδηση της Εκκλησίας Αγίους και Πατέρες και όχι τους αιρετίζοντας και λατινοφρονούντας συγχρόνους πατριάρχας, αρχιεπισκόπους και επισκόπους. Τα βήματα του Αθηναγόρου και του Δημητρίου δεν είναι βήματα των Αποστόλων και των Πατέρων.

Μᾶς συγκινεῖ, ἀλλὰ καὶ μᾶς προβληματίζει

Στὶς 9 τοῦ περασμένου Φεβρουαρίου ὁ Πρωθυπουργὸς τῆς χώρας ἀνέγνωσε στὴ Βουλὴ τὶς Προγραμματικὲς Δηλώσεις τῆς νέας Κυβερνήσεως. Δὲν ἀνήκει σὲ μᾶς νὰ κρίνουμε πολιτικὰ τὸ περιεχόμενό τους. Θὰ ὑπογραμμίσουμε ὅμως δύο στοιχεῖα τους· ἕνα θετικὸ καὶ ἕνα ἀρνητικό, καὶ τὰ δύο στὸ ἴδιο σημεῖο τῆς ὁμιλίας τοῦ Πρωθυπουργοῦ: «Ἐρχόμαστε», εἶπε στὸ τέλος τῆς ὁ­­­μιλίας του, «μέσα ἀπὸ τὶς σελίδες τῆς ἱστορίας αὐτοῦ τοῦ λαοῦ καὶ γι’ αὐτὸ θὰ τὸν ὑπηρετήσουμε μέχρι τέλους. Εἴμαστε κάθε λέξη ἀπὸ τὸ ­Σύνταγμα αὐτῆς τῆς χώρας. Σὲ αὐτὸ τὸ Σύνταγμα ὁρκιστήκαμε, αὐτὸ τὸ Σύνταγμα θὰ ὑπηρετήσουμε. Καὶ θὰ τὸ ὑπηρετήσουμε μέχρι τέλους, ­δικαιώνοντας τὰ ὁράματα, τὶς ἀξίες, τοὺς ἀγῶνες, τὶς θυσίες τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ»!

   Τὸ πρῶτο, τὸ θετικό, εἶναι ὁ λυγμὸς ποὺ ἔσπασε τὴ φωνὴ τοῦ Πρωθυπουργοῦ, ὅταν βεβαίωνε ὅτι ἡ Κυβέρνησή του θὰ ὑπηρετήσει τὸ Σύνταγμα «δικαιώνοντας τὰ ὁράματα, τὶς ἀξίες, τοὺς ἀγῶνες, τὶς θυσίες τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ». Αὐτὸν τὸν λυγμὸ τὸν εἶχε τόση ἀνάγκη ὁ λαός μας, ποὺ ἔχει πιὰ σιχαθεῖ τὴν ξύλινη καὶ παγωμένη γλώσσα τῶν πολιτικῶν του ἡγετῶν.

«ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΤΟΥ ΤΑΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ» -- ΘΕΜΑ: ΕΝΑΡΞΙ ΑΝΕΓΕΡΣΕΩΣ ΤΟΥ ΤΑΜΑΤΟΣ ΤΩΝ ΑΓΩΝΙΣΤΩΝ ΤΟΥ 1821

Σωματεῖον «ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΤΟΥ ΤΑΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ» ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ ΔΙΑΙΡΟΥΜΕ – ΟΥΤΕ ΔΙΑΙΡΟΥΜΕΘΑ Ἕδρα: MOYΣΩΝ 14, 15452 ΨΥΧΙΚΟΝ Τηλ. 0030  210-3254321-2,    fax 210-3236978 e-mail: fot_gram@otenet.gr website: www.fotgrammi.gr Facebook: Oι Φίλοι του Τάματος του Έθνους, Φωτεινή Γραμμή Twitter: @PANEL_TAMA Ἀριθ. Ἀποφ. Πρωτοδικείου Ἀθηνῶν 3079/2008 Α.Φ.Μ. 998406487 ΔΟΥ ΨΥΧΙΚΟΥ

		ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΜΗ ΤΟ ΠΕΤΑΞΗΣ ΠΡΙΝ ΝΑ ΤΟ ΜΕΛΕΤΗΣΗΣ (Μηδενὶ δίκην δικάσῃς, πρὶν ἀμφοῖν μῦθον ἀκούσῃς)
	Μακαριώτατε, Ἅγιοι Συνοδικοί, Σεβασμιώτατοι, Ἀξιότιμε κ. Πρωθυπουργέ, Ἀξιότιμοι κύριοι Ὑπουργοί, κύριοι Ἀκαδημαϊκοί, κύριοι Καθηγητές, κύριοι Βουλευτές, κύριοι Περιφερειάρχες, κύριοι Δήμαρχοι,		ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΙ: Ἡμερήσιο  & Ἐπαρχιακὸ Τύπο, Ραδιοφωνικοὺς & Τηλεοπτικοὺς Σταθμούς, ü  Ἠλεκτρονικὸ Τύπο,           Ἐνορίες, Ἱερὲς Μονές, Ἐργατικὰ Κέντρα, Πολιτιστικοὺς φορεῖς

12.2.2015 Γ.Ι.

ΘΕΜΑ:  ΕΝΑΡΞΙ ΑΝΕΓΕΡΣΕΩΣ

ΤΟΥ ΤΑΜΑΤΟΣ ΤΩΝ ΑΓΩΝΙΣΤΩΝ ΤΟΥ 1821

1. «Οἱ καιροὶ οὐ μενετοί»,  ὁ πανδαμάτωρ χρόνος δὲν ἀναμένει. Τὸ 2021 εἶναι πρὸ τῶν πυλῶν. Τὶ θὰ ἀπολογηθοῦμε στὰ 200 χρόνια ἀπὸ τὴν ἔναρξι τῶν ἀγώνων τῆς ἀπελευθερώσεώς μας ; Πῶς θὰ εὕρουμε τοὺς τρόπους νὰ ὁλοκληρώσουμε τὸ Τάμα τῶν Ἀγωνιστῶν τοῦ 1821 ; Ἐμεῖς ἔχουμε ἐπανειλημμένως σαφέστατα ἀπαντήσει, ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἔχει ἀποφασίσει μὲ τὴν θέλησί της νὰ τελεσθοῦν τὰ ἐγκαίνια τὴν 25η Μαρτίου τοῦ 2021.

ΘΕΛΟΥΜΕ ΤΟΝ ΣΤΑΥΡΟ ΣΤΗ ΣΗΜΑΙΑ MAΣ ΚΑΙ ΣΤΟ ΚΟΝΤΑΡΙ ΤΗΣ!

Θέλουμε ἡ πατρίδα μας νά εἶναι ὑπό τήν σκέπη καί τήν προστασία τοῦ Θεοῦ. Γιά νά γίνει αὐτό πρέπει νά πιστεύουμε στόν Υἱόν τοῦ Θεοῦ, στόν Θεάνθρωπο Ἰησοῦ Χριστό, στήν παντοδυναμία Του, πανσοφία καί ἀγάπη Του γιά ἐμᾶς, ὅλους τούς ἀνθρώπους. Ἐάν πράγματι πιστεύουμε, θά Τόν ἀγαποῦμε ἐν ὅλῃ τῇ καρδίᾳ μας καί ἐν ὅλῃ τῇ ψυχῇ μας καί ἐν ὅλῃ τῇ διανοίᾳ μας (Ματθ. 12 37) καί τόν πλησίον μας ὅπως τόν ἑαυτόν μας (Ματθ 12 39). Ἡ ἀγάπη πρός τόν Χριστό ἐκφράζεται καί ἀποδεικνύεται μέ τήν τήρηση τῶν ἐντολῶν Του: «ὁ ἔχων τάς έντολάς μου καί τηρῶν αὐτάς, ἐκεῖνος ἐστίν ὁ ἀγαπῶν με» (Ἰωάν. 14 21). Αὐτή ἡ ἔμπρακτη ἀγάπη πρός τόν Κύριό μας εἶναι ἡ σωστή ἀγάπη πρός τόν ἑαυτόν μας. Ἡ γνώση τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ καί ἡ συμμόρφωση πρός αὐτό, ἡ τήρηση τῶν ἐντολῶν Του πρέπει νά εἶναι τό κύριο μέλημα τῆς ζωῆς μας. Γιατί αὐτό εἶναι τό οὐσιαστικό συμφέρον μας. Ὁ Κύριος γνωρίζει καί θέλει αὐτό πού εἶναι τό καλύτερο γιά τόν καθέναν, γιά τήν καθεμία ἀπό ἐμᾶς, γιά τήν κοινωνία μας, γιά τήν Πατρίδα μας. Αὐτός γνωρίζει καί θέλει τό πραγματικό, τό οὐσιαστικό συμφέρον μας γιά τήν παροῦσα ζωή καί τήν μέλλουσα. Πίστη δέν εἶναι μόνον ἡ ἀποδοχή ὅσων διδάσκει ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Ἔκφραση τῆς Πίστεως ἀποτελεῖ καί ἡ ἐμπιστοσύνη στόν Θεό, ἡ ὑπακοή στό θέλημά Του, ἡ τήρηση τῶν ἐντολῶν Του.

Β' Στάση των Χαιρετισμών στην Καστοριά

ΕΟΡΤΟΔΡΟΜΙΟΝ

Ωδή  στ΄.  Ο  Ειρμός.

Η φωνή του Λόγου, ο λύχνος του Φωτός, ο Εωσφόρος, ο του Ηλίου Πρόδρομος, εν τη ερήμω, Μετανοείτε, πάσι βοά τοις λαοίς, και προκαθαίρεσθε· ιδού γαρ πάρεστι Χριστός, εκ φθοράς τον Κόσμον λυτρούμενος.

Ερμηνεία

Με τρία ομοιώματα δείχνει ο Ιερός Μελωδός εν τω Τροπαρίω τούτω την οικειότητα όπου έχει ο Βαπτιστής Ιωάννης με τον Δεσπότην Χριστόν· παρομοιάζει γαρ τον Ιωάννην με την φωνήν, με τον λύχνον και με τον εωσφόρον (τον αυγερινόν)· τον δε Δεσπότην Χριστόν παρομοιάζει με τον λόγον, με το φως και με τον Ήλιον. Παρομοιάζει λοιπόν πρώτον τον Ιωάννην με την φωνήν, τον δε Χριστόν, με τον λόγον· διότι η φωνή είναι αήρ πεπληγμένος, και γίνεται όχημα του προφορικού λόγου· και αν η φωνή πρώτη δεν υποτεθή, ο προφορικός λόγος δεν είναι δυνατόν να φανερωθή εις τους άλλους. Παρομοιάζει δεύτερον τον Ιωάννην με τον λύχνον, και τον Χριστόν, με το φως· διότι ο λύχνος είναι όχημα του φωτός· επειδή το φως επιτιθέμενον εις τον λύχνον φωτίζει το οσπίτιον και τους εν τω οσπιτίω κατοικούντας ανθρώπους. Παρομοιάζει τρίτον ο Μελωδός τον Ιωάννην με τον εωσφόρον, τον δε Χριστόν, με τον Ήλιον. Ταύτα δε τα τρία ομοιώματα του Προδρόμου, η φωνή, ο λύχνος και ο εωσφόρος, είναι πρότερα κατά τον χρόνον των ομοιωμάτων του Χριστού: δηλαδή του λόγου, του φωτός και του Ηλίου· κατά την αιτίαν όμως και την αξίαν πρότερα είναι τα ομοιώματα του Χριστού· όθεν και προτιμώνται τα του Χριστού ομοιώματα από τα του Προδρόμου· επειδή, αν ερωτήση τινάς, δια τι η φωνή γίνεται; Αποκρινόμεθα, δια να εποχηθή επάνω εις αυτήν ο λόγος· ομοίως αν ερωτήση τις, δια τι γίνεται ο λύχνος; Αποκρινόμεθα, δια να βαλθή εις αυτόν το φως και να λάμψη· ωσαύτως και εάν ειπή τινάς, δια τι ο αυγερινός προλάμπη; Αποκρινόμεθα, δια να μηνύση τον ερχομόν του Ηλίου. Τούτων ούτω προεγνωσμένων, λέγει ο Ιεράρχης Κοσμάς, ότι ο Βαπτιστής Ιωάννης, η φωνή του ενυποστάτου Λόγου του Πατρός, ο λύχνος του αϊδίου και ακτίστου φωτός, και ο αυγερινός, ο πρόδρομος και προμηνυτής του νοητού Ηλίου της δικαιοσύνης Χριστού φωνάζει εις όλους τους λαούς όπου προσήλθον εις αυτόν, το, Μετανοείτε, και προκαθαρισθήτε από τας αμαρτίας· επειδή, ιδού είναι παρών ο Χριστός, και λυτρώνει τον Κόσμον από την φθοράν της ασεβείας και αμαρτίας, και ενδύει αυτόν αφθαρσίαν δια του αγίου Βαπτίσματος. Το μεν ουν «μετανοείτε» είπεν ο Ιωάννης, καθό φωνή· ταύτης γαρ ίδιον είναι το βοάν· το δε «προκαθαίρεσθε» είπε, καθό λύχνος· ίδιον γαρ είναι του λύχνου να καθαρίζη οπωσούν το σκότος και να εισάγη τον φωτισμόν· το δε, «ιδού πάρεστι Χριστός εκ φθοράς τον Κόσμον λυτρούμενος» το είπε, καθό αυγερινός· τούτο γαρ του αυγερινού ίδιον είναι· ο γαρ αυγερινός προ του Ηλίου ανατέλλων, φαίνεται τρόπον τινά να λέγη εις τους κοιμωμένους ανθρώπους· σηκωθήτε, ω άνθρωποι, από τον ύπνον, σηκωθήτε και εργάζεσθε τας τέχνας σας· διότι ιδού ο Ήλιος είναι παρών, και η ημέρα εγγίζει, σηκώνουσα υμάς από την αναισθησίαν του ύπνου. Σημείωσαι, ότι ερανίσθη τα ανωτέρω ο Μελωδός από τον εις τα Φώτα λόγον Γρηγορίου του Θεολόγου λέγοντος: «Εγώ χρείαν έχω υπό σου βαπτισθήναι, ο λύχνος τω Ηλίω φησίν· η φωνή, τω Λόγω· ο φίλος, τω Νυμφίω· ο προδραμών και προδραμούμενος, τω φανέντι (επί γης), και φανησομένω (εν τη Δευτέρα Παρουσία)».

O Συναξαριστής της ημέρας.

Παρασκευή, 6 Μαρτίου 2015

Β Χαιρετισμοί. Των εν Αμορίω 42 μαρτύρων, Εύρεσις Τιμίου Σταυρού και ΄Ήλων υπό της Αγίας Ελένης.

Ἡ Ἁγία Ἑλένη (247 – 328 μ.Χ.), μητέρα τοῦ πρώτου Χριστινανοῦ αὐτοκράτορα Κωνσταντίνου Α’ τοῦ Μεγάλου (280/288 – 337 μ.Χ.), τὸ ἔτος 326 μ.Χ. πῆγε στὴν Ἱερουσαλήμ, ὅπου «μὲ μέγαν κόπον καὶ πολλὴν ἔξοδον καὶ φοβερίσματα ηὗρεν τὸν τίμιον σταυρὸν καὶ τοὺς ἄλλους δύο σταυροὺς τῶν λῃστῶν», ὅπως γράφει ὁ Κύπριος Χρονογράφος Λεόντιος Μαχαιρᾶς. Κατὰ τὴν παράδοση, ὕστερα ἀπὸ τὴν πληροφορία κάποιου Ἑβραίου, μὲ τὸ ὄνομα Ἰούδας, ὑποδείχθηκε ἡ θέση ὅπου ἔγινε ἡ ἀνασκαφή, κατὰ τὴν ὁποία βρέθηκαν τρεῖς σταυροί, ἤτοι τοῦ Χριστοῦ καὶ τῶν δύο λῃστῶν. Ἐπειδή, ὅμως, δὲν ἦταν δυνατὸν νὰ ἀναγνωρισθεῖ ποιὸς ἀπὸ τοὺς τρεῖς σταυροὺς ἦταν τοῦ Κυρίου, ἡ Ἁγία Ἑλένη παρακάλεσε νὰ τεθεῖ διαδοχικὰ ἐπάνω στοὺς σταυροὺς ἕνας νεκρὸς ποὺ τὸν πήγαιναν γιὰ ἐνταφιασμό. Μόλις λοιπὸν ὁ νεκρὸς ἐτέθη ἐπὶ τοῦ Σταυροῦ τοῦ Κυρίου ἀναστήθηκε. Ἡ Ἁγία Ἑλένη ἔθεσε τότε τὰ θεμέλια τοῦ Ναοῦ τῆς Ἀναστάσεως, τὴν ἀνέγερση τοῦ ὁποίου διέταξε ὁ Μέγας Κωνσταντίνος, ὅταν πληροφορήθηκε τὴν εὕρεση τοῦ Τιμίου Σταυροῦ.
Ὁ Μέγας Κωνσταντίνος τὸ μὲν ἥμισυ τοῦ Τιμίου Σταυροῦ τὸ ἄφησε στὰ Ἱεροσόλυμα, ὅπου μεγάλο μέρος φυλάσσεται μέχρι σήμερα, τὸ δὲ ἄλλο ἥμισυ μετὰ τῶν ἥλων (καρφιῶν) τὸ μετακόμισε στὴν Κωνσταντινούπολη.

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ: ΑΓΑΠΗΤΟΙ ΣΥΝ-ΕΝΟΡΙΤΕΣ ΤΟΥ ΠΡΟΦΗΤΗ ΗΛΙΑ ΠΟΛΕΩΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ, ΚΑΛΗ ΣΑΡΑΚΟΣΤΗ!

Την ερχόμενη Κυριακή 8-3-2015, Κυριακή Β΄ Νηστειών, την ημέρα της εορτής του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, Αρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης του θαυματουργού, η ενορία μας γιορτάζει.

Γιορτάζει την 26η επέτειο χειροτονίας του παπά Νικόλα μας εις Διάκονον, υπό του μακαριστού πρώην Μητροπολίτου Θεσσαλονίκης κυρού Παντελεήμονος Χρυσοφάκη.

Μέχρι πρόπερσι, γιορτάζαμε όλοι οι ενορίτες μαζί, με αγρυπνία προς τιμήν του Αγίου, ακολουθούσε τράπεζα στο ενοριακό μας κέντρο, κεράσματα για όλο τον κόσμο, ευχές, χαμόγελα, χαρές και αγάπη πολλή. Εκεί, ζητούσαμε από τον παπά Νικόλα να μας μιλήσει για τον Άγιο, για τα θαύματά του αλλά και κάτι από αυτά που βίωσε ως ιερέας προσωπικά, ώστε να μας ενισχύσει για το υπόλοιπο της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής.

Πέρσι, την 25η επέτειο τη γιορτάσαμε στο …προαύλιο του Προφήτη Ηλία μας, δεν μας επέτρεψαν περισσότερα από λίγα λουλούδια και λίγες ευχές, εκεί, εκτός του Ιερού Ναού και οπωσδήποτε εκτός του ενοριακού κέντρου. Δεν έπρεπε ούτε να του πούμε «Άξιος!» όπως μάθαμε αργότερα.

Φέτος δεν μπορούμε να μην ευχηθούμε στον παπά που επί 26 χρόνια υπηρετεί με αυταπάρνηση την ενορία μας. Φέτος πρώτα ο Θεός, θα ευχηθούμε στον παπά Νικόλα μας «Άξιος!» σε άλλη ενορία, αφού έτσι θέλει ο Δεσπότης μας. Θα του ευχηθούμε στον Ι.Ν. Αγίου Σπυρίδωνα Τριανδρίας, όπου έχει αποσπασθεί ο π. Νικόλαος για ένα τρίμηνο.

Τι έχει στην καρδιά του ο καθένας, ο Κύριος το γνωρίζει. Για τα όσα παράδοξα συμβαίνουν στην ενορία μας, παρακαλούμε τον Θεό να βάλει του χέρι Του. Την ερχόμενη Κυριακή γιορτάζουμε. Θα θέλαμε πολύ να γιορτάσουμε στην ενορία μας, στο σπίτι μας, αλλά δεν επιτρέπεται. Ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς να οδηγεί τον Δεσπότη μας και τους ιερείς της Μητρόπολής μας. Καλή Σαρακοστή, καλή Ανάσταση να έχουμε!

Άγιος Γρηγόριος Ο Παλαμάς Αρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης, Ο Θαυματουργός

Ἀπολυτίκιον (Ἦχος πλ. δ’)

Ὀρθοδοξίας ὁ φωστήρ, Ἐκκλησίας τὸ στήριγμα καὶ διδάσκαλε, τῶν Μοναστῶν ἡ καλλονή, τῶν θεολόγων ὑπέρμαχος ἀπροσμάχητος, Γρηγόριε θαυματουργέ, Θεσσαλονίκης τὸ καύχημα, κῆρυξ τῆς χάριτος, ἱκέτευε διὰ παντός, σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

ΕΝΟΡΙΤΕΣ Ι.Ν.ΠΡΟΦΗΤΗ ΗΛΙΑ ΑΝΩ ΠΟΛΕΩΣ 

ΑΠΟΚΤΗΣΗ ΠΙΣΤΕΩΣ. Από τον ΚΒ´ Λόγον του Αγίου Συμεών του Νέου Θεολόγου:

«Το να αποκτήση κανείς την ταπείνωση, συναντά πολλά εμπόδια, που τον εμποδίζουν, ενώ για την πίστη δεν μας εμποδίζει τίποτε να την βρούμε. Γιατί αν το θελήσουμε ολόψυχα να βρούμε την πίστη, αμέσως χωρίς κανέναν κόπο την βρίσκουμε, αφού είναι δώρον του Θεού και προσόν φυσικόν, μολονότι υπόκειται στο αυτεξούσιον της προαιρέσεώς μας».

π.Θεόδωρος Ζήσης - Ο Απόστολος Ονήσιμος και η επιστολή του Απ. Παύλου Προς Φιλήμονα

http://www.impantokratoros.gr & http://katihisis.blogspot.ca/

Έρχεται στην Αθήνα η Ιερά Εικόνα της Παναγίας της Ιεροσολυμιτίσσης.

«Όθεν δικαίως και αληθώς Θεοτόκον
την Αγίαν Μαρίαν ονομάζομεν·
τούτο γαρ το όνομα άπαν το μυστήριον της οικονομίας συνίστησι».

Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός

Άφιξις της Ιεράς Εικόνος της Παναγίας της Ιεροσολυμιτίσσης στην Αθήνα

Την 24η Μαρτίου 2015 ο Έξαρχος του Παναγίου Τάφου εν Ελλάδι, Αρχιμανδρίτης Δαμιανός, θα μεταφέρει από την Αγία Πόλη των Ἱεροσολύμων και τον Πάνσεπτο και Θεομητορικό Τάφο της Υπεραγίας Θεοτόκου εν Γεθσημανή τη θαυματουργή εικόνα της Παναγίας της Ιεροσολυμιτίσσης στον Ιερό Ναό των Αγίων Αναργύρων-Πλάκα, Μετόχιον του Παναγίου Τάφου εν Ελλάδι. Η ιερή εικόνα της Υπεραγίας Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και Αειπαρθένου Μαρίας, προς αγιασμό και ευλογία των πιστών από την Αγία Γη, θα τίθεται σε προσκύνηση καθημερινώς, συμφώνως προς το κάτωθι πρόγραμμα:

Αυτοκτονούμε!!!

Καρφί δεν μας καίγεται με την τελείαν αδιαφορίαν της γενοκτονίας, την οποίαν ενεργεί από αρκετών ετών η Ελλάς εις βάρος της υπάρξεώς της, αλλά και της βαρυτάτης ευθύνης, η οποία βαρύνει Γονείς, μαιευτήρας(=φονείς εν ψυχρώ)  την πολιτείαν εις το πρόσωπον των αδιαφόρων, φιλοχρημάτων εθνοπατέρων, την Εκκλησίαν, η οποία θα ηδύνατο να κηρύξη εν διωγμώ τον ελληνικόν Λαόν από μέρους των εκάστοτε κρατούντων και με αφορισμόν των ανδρογύνων, που επιζητούν και δέχονται την έκτρωσιν.

Καταργήθηκε η ποινή του θανάτου, αλλά εκτελείται κάθε μέρα το Έθνος από την αδιαφορία των αρμοδίων για το πρώτο εθνικό πρόβλημα το δημογραφικό.

Καταργήθηκε η ποινή του θανάτου, αλλά δολοφονούνται κάθε μέρα εκατοντάδες έμβρυα με τις ανεξέλεγκτες εκτρώσεις.

Ιανουάριος 1970---Δεκέμβριος 2014

16.310.000 ελληνόπουλα κατακρεουργήθηκαν από εκτρώσεις!!!

Με το εθνικό έγκλημα της νομιμοποιήσεως των αμβλώσεων και μάλιστα με δαπάνες του κράτους, δια του Ν. 1609 του 1986.

 Με την έντεχνη από το  1980  αλλοίωση της ομοιογένειας των Ελλήνων με περίπου 3.000. 000 μουσουλμάνων λαθρομεταναστών.

 Και τώρα με την  σταδιακή απονομή της ελληνικής ιθαγένειας σε μετανάστες και λαθρομετανάστες, είναι όντως τραγικόν, ευρισκόμεθα προ της  αλλοιώσεως και μειώσεως του ελληνικού πληθυσμού, και οι υπεύθυνοι του έθνους συνεχίζουν να νομιμοποιούν και να πληρώνουν δια 350 χιλιάδες περίπου, εκτρώσεις, ετησίως.

Αυτοκτονούμε!!!

Η ΚΑΤΑΡΑ ΤΗΣ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

Το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζει η πατρίδα μας εδώ και μισό αιώνα, τα τελευταία πενήντα περίπου χρόνια, είναι το δημογραφικό και η ολιγοπαιδία. Συνεχώς επεκτείνονται τα νεκροταφεία των πόλεων και μειώνονται απελπιστικά οι γεννήσεις.

Οι πολιτικές που ακολούθησε το ελληνικό κράτος τα τελευταία 40 με 50 χρόνια ήταν απαράδεκτες στον τομέα της οικογένειας. Το απαίσιο αυτό βαυαρικό δημιούργημα που λέγεται ευρωπαϊκό ελληνικό κράτος δεν στήριξε σχεδόν ποτέ την ελληνική οικογένεια. Πρωτίστως άφησε ανεξέλεγκτη την αστυφιλία και τη δόμηση και δεν αποκέντρωσε την οικονομία ώστε να κρατήσει στην περιφέρεια και στην ύπαιθρο τον πληθυσμό. Έδιωξε με τον τρόπο του όλους από τα χωριά τους και γέμισε τα υπόγεια των πολυκατοικιών στα τσιμεντόκουτα διαμερίσματα με στοιβαγμένες ψυχές δίνοντας ως τροφή ψίχουλα από τον κρατικό κορβανά, ψευδαίσθηση ευτυχίας και σταθερότητας και εικονική αμερικανική πραγματικότητα μέσω της τηλεόρασης.

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΠΕΡΙΤΟΜΗΣ του αειμνήστου Στεργίου Σάκκου Ομ. Καθηγητού Α.Π.Θ.

Το περιεχόμενο της γιορτής                                                                                                              
Οκτώ μέρες μετά την γέννηση του Χριστού, την πρώτη του πρώτου μηνός, η Εκκλησία μας γιορτάζει την περιτομή του Χριστού. Μία εβραϊκή τελετουργική διάταξη, την οποία εκπλήρωσε ο Ιησούς, όπως όλοι οι Ισραηλίτες, αλλά η οποία καταργήθηκε με το κήρυγμα του ευαγγελίου, τι νόημα έχει πράγματι να την γιορτάζει η ορθόδοξη καθολική Εκκλησία; Είναι ένα ερώτημα, που αυθόρμητα γεννιέται λίγο-πολύ σε όλους μας – όσοι δεν έχουμε τη βαθειά γνώση των ιερών πραγμάτων. Βέβαια, υπάρχει η απλή απάντηση, που μπορούμε αμέσως να σκεφθούμε. Με τη γιορτή τιμούμε ένα γεγονός της ζωής του Χριστού, σημαντικό κατά το ότι ανήκει στη θρησκευτική του πολιτεία και κατά το ότι σημαίνει την ώρα της ονομασίας του• τότε πήρε το όνομα Ιησούς και επαληθεύθηκε η προφητεία του αγγέλου ότι ο γιός, που θα γεννήση η Μαρία θα ονομαστεί έτσι. Όταν αγαπούμε ένα πρόσωπο – πολύ περισσότερο – όταν λατρεύουμε τον Θεό, η κάθε στιγμή της ιστορίας του εύλογα γίνεται αντικείμενο προσοχής και αφορμή ευφροσύνης. Στην Εκκλησία μας, όμως, το κάθε γεγονός του Θεού μεταποιείται σε γεγονός του ανθρώπου κι η κάθε γιορταστική πράξη μεταφέρει τον άνθρωπο στη θεϊκή πράξη. Στη γιορτή της Περιτομής πως μπορεί να νοηθεί αυτό;

Το «ΛΙΓΟ» και το «ΠΟΛΥ» της πίστεως. Ο Μ. Μακάριος ο Αιγύπτιος γράφει στην ΜΗ´ Ομιλία του τα εξής:

«Ο Κύριος θέλοντας να οδηγήση τους μαθητές του στην τέλεια πίστη τους έλεγε: “ Όποιος είναι πιστός στα λίγα, είναι πιστός και στα πολλά και εκείνος, που είναι άπιστος στα λίγα, είναι άπιστος και στα πολλά” (Λουκ. ΙΣΤ´ 10). Τι είναι το “λίγο” και τι είναι το “πολύ”; Το “λίγο” είναι οι υποσχέσεις για αυτήν την ζωή, τα όσα δηλαδή υποσχέθηκε να χορηγήση σ᾽ εκείνους, που πιστεύουν σε Αυτόν, όπως είναι οι τροφές, τα ενδύματα και τα υπόλοιπα, που συντελούν στην ανακούφιση του σώματος, όπως η υγεία και τα παρόμοια, για τα οποία επρόσταξε να μη μεριμνούμε καθόλου, αλλά να ελπίζουμε σ᾽ Αυτόν με πεποίθηση, γιατί ο Κύριος προνοεί για όλα και για όλους εκείνους, που καταφεύγουν σ᾽ Αυτόν. Το δε “πολύ” αναφέρεται στα αιώνια δώρα του αφθάρτου αιώνος, τα οποία υποσχέθηκε να δώση σε όσους πιστεύουν σ᾽ Αυτόν και μεριμνούν ασταμάτητα γι᾽ αυτά…».

Άγ. Νεκτάριος Πενταπόλεως:

Ομολογουμένως η έλλειψις συνεχούς διδασκαλίας εν τοις ιεροίς ναοίς, η έλλειψις ηθικής ανατροφής εν ταις οικογενείαις, και χριστιανικής και ελληνοπρεπούς διαπαιδαγωγήσεως εν τοις εκπαιδευτηρίοις, επέφερον μεγίστην ηθικήν κατάπτωσιν εν τη καθ’ ημάς κοινωνία.