O Συναξαριστής της ημέρας.

Σάββατο, 22 Μαρτίου 2014

Βασιλείου ιερομάρτυρος, πρεσβυτέρου της Αγκυρανών εκκλησίας, Καλλινίκης και Βασιλίσσης μαρτύρων, οσιομ. Λουκά του εν Μυτιλήνη και Ευθυμίου του εκ Δημητσάνης (1814).

Ὁ Ἅγιος Ἱερομάρτυς Βασίλειος ἔζησε καὶ μαρτύρησε κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ αὐτοκράτορα Ἰουλιανοῦ τοῦ Παραβάτου (361 – 363 μ.Χ.) καὶ ἐπὶ ἡγεμόνος Ἀγκύρας Σατορνίνου ἢ Σατορνίλου. Οἱ εἰδωλολάτρες τὸν διέβαλαν στὸν ἔπαρχο ὅτι εἰρωνευόταν καὶ κατηγοροῦσε τὶς ἐνέργειες τοῦ Ἰουλιανοῦ καὶ τὴν εἰδωλολατρικὴ θρησκεία. Γι’ αὐτὸ συνελήφθη καί, ἀφοῦ δὲν πείσθηκε νὰ ἀρνηθεῖ τὸν Χριστό, βασανίσθηκε.

Ὅταν, λίγες ἡμέρες ἀργότερα, ἔφθασε στὴν Ἄγκυρα ὁ Ἰουλιανός, ὁδήγησαν τὸν Ἅγιο Βασίλειο ἐνώπιόν του. Ὁ αὐτοκράτορας τὸν ρώτησε ἂν ἀρνεῖται τὸν Χριστό. Ὁ Ἅγιος μὲ πνευματικὴ ἀνδρεία τοῦ ἀπάντησε ὅτι πιστεύει μόνο στὴν Τριαδικὴ Θεότητα καὶ λατρεύει τὸν Ἰησοῦ Χριστό.

Μετὰ τὴν ἀπάντηση αὐτὴ ὁ βασιλέας ἔδωσε ἐντολὴ στὸν κόμητα Φλαβέντιο νὰ ἀποκόψει λουρίδες δέρματος ἀπὸ τὸ σῶμα τοῦ Ἁγίου. Ὁ Ἅγιος ἅρπαξε μὲ δύναμη μία λουρίδα τοῦ δέρματός του, τὴν ἀπέσπασε ἀπὸ τὸ σῶμα του καὶ τὴν ἔριξε στὸ πρόσωπο τοῦ Ἰουλιανοῦ. Ἐκεῖνος ἐξοργίσθηκε καὶ ἔδωσε ἐντολὴ νὰ τὸν κατακάψουν μὲ πυρακτωμένα σουβλιὰ καὶ νὰ τὸν τρυπήσουν παντοῦ.

Ἔτσι μαρτύρησε ὁ Ἅγιος Βασίλειος, τὸ ἔτος 362 μ.Χ. καὶ ἔλαβε τὸ ἀμαράντινο στέφανο τῆς δόξας τοῦ Θεοῦ.

Ο Άγιος Εφραίμ ο Σύρος, μας λέγει:

ΑΝ ΘΕΛΗΣ ΝΑ ΣΩΘΗΣ. 
                                                                                                            
 «Εφ᾽ όσον αγωνίζεσαι και υπομένεις να δουλεύης στον
Κύριον, τόσον και η διάνοιά σου καθαρίζεται. Μόνον να θέλης
ειλικρινώς την σωτηρία σου, αυτό είναι αρκετόν. Διότι ο Κύριος,  ως ισχυρός συνεργός, βοηθεί όσους εναγωνίως επιζητούν την σωτηρίαν της ψυχής τους». 

Πρωτοπρ. Νικόλαος Μανώλης, Αγ. Γρηγόριος Παλαμάς ο θαυματουργός (Η αδικία εναντίον του και τα θαύματά του).

http://www.impantokratoros.gr & http://katanixis.blogspot.gr

Η συντελουμένη αποστασία εις τους κόλπους της Ελλαδικής Εκκλησίας

Εάν ληφθή υπ΄ όψιν η λίαν κατάκριτος απόφασις και ενέργεια της Ιεραρχίας, ως τουλάχιστον εκ των αποτελεσμάτων της, σήμερον σαφώς αποδεικνύεται, καθ΄ ην η Εκκλησία της Ελλάδος συμμετέχει εις το λεγόμενον «Παγκόσμιον Συμβούλιον των Εκκλησιών» ως ιδρυτικόν και τακτικόν μέλος αυτού, εν γνώσει αυτής, ότι τούτο εδράζεται και διακυβερνάται πάντοτε βάσει της αιρετικής οικουμενιστικής «θεωρίας των κλάδων»,  και ότι επί τόσα έτη ουδόλως διετέθη να μετακινηθή των αιρετικών θέσεών του εκ της εν αυτώ ορθοδόξου παρουσίας, τότε ολοκληρούται απολύτως η πεποίθησις της γνησίας ορθοδόξου συνειδήσεως δια την συντελουμένην αποστασίαν εις τους κόλπους της Ελλαδικής Εκκλησίας και του εξ αυτής υφισταμένου σήμερον σοβούντος «Ζητήματος Πίστεως» εν Αυτή. Που λοιπόν, κατά ταύτα, διακρίνεται εν τη πράξει και κατά τίνα τρόπον διασώζεται, εν προκειμένω, η ορθόδοξος ομολογία και το ορθόν φρόνημα τόσον των γεννητόρων του Διαγγέλματος του 1920, όσον και η τοιαύτη των αδιαμαρτυρήτως μέχρι σήμερον αποδεχομένων και πιστώς εφαρμοζόντων τούτο, η απαγγελομένη υπ΄ αυτών εν τω Συμβόλω της Πίστεως περί «Μίας, Αγίας…Εκκλησίας», «Φωτός εκ Φωτός», ήτοι περί της μίας εν Αυτή Αποκαλυφθείσης και ενυπαρχούσης Θείας Αληθείας και του «Ενός Βαπτίσματος» εν Αυτή; «Τις δύναται να φαντασθή την Ορθόδοξον Εκκλησίαν της περιόδου εκείνης των Πατέρων, να κηρύσση εαυτήν οργανικόν μέλος ομοσπονδίας τινός, ενούσης Ευνομιανούς ή Ανομίους, Αρειανούς, Ημιαρειανούς, Σαβελλιανούς και Απολλιναριστάς; Βεβαίως ουδείς! Αλλά τουναντίον, ο α΄ Κανών της Β΄ Οικουμενικής Συνόδου δεν ομιλεί περί ενώσεως με τοιαύτας ομάδας, αλλά ΑΝΑΘΕΜΑΤΙΖΕΙ αυτήν!».

Μητροπολίτης Καλαβρύτων κ. Ἀμβρόσιος: Ἕλληνα, σὲ κατέστησαν Ραγιά! Ραγιὰ καὶ Βλάκα!

 Ἕλληνα, ἐσὺ ποὺ ἄφησες τὴν καρδιά σου ἀφύλακτη καὶ σὲ ἐκυρίευσε ἡ θρησκευτικὴ ἀδιαφορία, ἄκουσέ με κι ἐσύ: Πληρώνοντας τὸ τίμημα τῆς ἀποστασίας ἀπὸ τὸ δρόμο καὶ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ  ἔγινες δοῦλος ὄχι μόνον τῶν παθῶν σου, ἀλλὰ καὶ τῶν πολιτικῶν σου ἐπιλογῶν! Ἔτσι ὅμως οἱ  ὁδηγοί σου, τὰ πολιτικά σου ἰνδάλματα, σὲ ἀποχαύνωσαν! Σὲ κατέστησαν Ραγιά! Ραγιὰ καὶ Βλάκα!
(Ορθόδοξος Τύπος 21/3/2014)

(σ.σ.):
Με έκαναν ραγιά και βλάκα τα πολιτικά μου ινδάλματα, διότι ο «Ποιμένας» μου με εγκατέλειψε. «Oρφανοί εγενήθημεν, ουχ υπάρχει πατήρ». Θρήνοι Ιερεμίου Ε:3.

Τον δρόμο της αποστασίας μου, τον άνοιξες εσύ όταν αντιπροσώπευες την «Εκκλησία» της Ελλάδος στις Συνελεύσεις του αντίχριστου Π.Σ.Ε.!

Τον δρόμο της αποστασίας μου, τον άνοιξες εσύ και οι αδελφοί σου «Αρχιερείς» προδότες της Μίας Αγίας Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας.

Τον δρόμο της αποστασίας μου, τον άνοιξες εσύ και οι όμοιοί σου «Αρχιερείς» όταν δέχεσθε την Ορθοδοξία ισότιμο μέλος του Π.Σ.Ε. διότι πρώτα  κυρίευσε εσάς η θρησκευτική αδιαφορία και μετά ακολουθήσαμε εμείς.

Τον δρόμο της αποστασίας μου, τον άνοιξε εσύ και οι όμοιοί σου «Αρχιερείς» όταν δέχεσθε την αιρετική διδασκαλία των «αδελφών Εκκλησιών» που εξομοιώνει την αιρετική Παπική παρασυναγωγή με την Ορθόδοξη Εκκλησία (Μπαλαμάντ 24 Ιουνίου 1993).

Τον δρόμο της αποστασίας μου, τον άνοιξες εσύ και οι όμοιοί σου «Αρχιερείς» όταν δέχεσθε μετά από 15 αιώνες τους Μονοφυσίτες ως Ορθοδόξους (Σαμπεζύ Νοέμβριος 1990).

Τον δρόμο της αποστασίας μου, τον άνοιξες εσύ και οι όμοιοί σου «Αρχιερείς» που γράψατε στα παλαιά σας υποδήματα την φωνή του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού (τον Πάπα να καταράσθε), και κοινωνείτε ομονοούντες με τον λατινόφρονα παπόδουλο Οικουμενιστή, τον εχθρό της Κυρίας Θεοτόκου και του Υιού της «κ.» Βαρθολομαίο : Έτι δεόμεθα υπέρ του Αγιωτάτου Επισκόπου και Πάπα Ρώμης Βενεδίκτου…..
Αυτός είναι, λοιπόν, ο Χριστιανισμός, ον εκήρυξεν ο Κύριος, ο μέγας Παύλος, και διηρμήνευσαν απλανώς οι ευρόντες την «πράξιν εις θεωρίας επίβασιν» άγιοι Πατέρες;

Ἡ Κυριακὴ τῆς Σταυροπροσκυνήσεως.

Η Γ΄ ΚΥΡΙΑΚΗ τῶν νηστειῶν εἶναι ἀφιερωμένη στὴν προσκύνηση τοῦ Τιμίου καὶ Ζωοποιοῦ Σταυροῦ     ἀπὸ τοὺς ἀγωνιζόμενους πιστούς. Βρισκόμαστε καταμεσῆς τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς καὶ ἡ κόπωση στὸν πνευματικό μας ἀγώνα ἀρχίζει νὰ εἶναι ἐμφανής. Ὁ διάβολος, ὁ ὁποῖος μᾶς μισεῖ καὶ ἀποζητᾶ τὴν καταστροφή μας, προσπαθεῖ νὰ ματαιώσει τὴν ἄσκησή μας. Νὰ βάλλει στὸ  νοῦ μας σκέψεις, οἱ ὁποῖες θὰ μᾶς ὁδηγήσουν στὴ διακοπὴ τοῦ ἀγώνα μας, ὅπως λ.χ. ἀρκεῖ ὁ  ἀγώνας ποὺ κάναμε ὡς τώρα καὶ πρέπει νὰ «χαλαρώσουμε». Ἔρχεται ὅμως ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία  νὰ μᾶς ἐνδυναμώσει, προβάλλοντας γιὰ προσκύνηση τὸ τρομερότερο ὅπλο κατὰ τοῦ διαβόλου, τὸν Τίμιο Σταυρό. Προσκυνώντας τὸ «σημεῖον τοῦ Υἱοῦ τοῦ Ἀνθρώπου» (Ματθ. 24, 30), τὸν Σταυρό, διαλύονται οἱ δαιμονικὲς σκέψεις μας καὶ ἀντλοῦμε δύναμη καὶ κουράγιο, γιὰ νὰ συνεχίσουμε ὡς τὸ τέλος τὴν πνευματική μας προσπάθεια. Ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία ἀπορρέει ἀπὸ αὐτόν, γίνεται ἄτρωτη πανοπλία, μὲ τὴν ὁποία μποροῦμε νὰ ἀποκρούομε τὶς ἐπιθέσεις τοῦ πονηροῦ. Ἡ δύναμη τοῦ Τιμίου Σταυροῦ εἶναι ἀνεξάντλητη καὶ γι’ αὐτὸ φρόντισε ὁ διάβολος νὰ ὑποβάλλει τὴν  ἀποστροφὴ τῶν αἱρετικῶν πρὸς αὐτόν. Ἂς προσέλθουμε, ἀδελφοί μας, μὲ πνεῦμα κατάνυξης καὶ  ἂς τὸν ἀσπασθοῦμε, γιὰ νὰ γίνουμε καὶ ἐμεῖς ἄτρωτοι στὶς ἐπιθέσεις τοῦ ἀπ’ ἀρχῆς ἀνθρωποκτόνου, γιὰ νὰ συνεχίσουμε τὸν πνευματικό μας ἀγώνα!

"Ο.Τ."

ΜΕ ΑΦΟΡΜΗΝ ΜΙΑΝ ΔΗΛΩΣΙΝ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜ. ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ

Μήπως τὸ Φανάριον ἐπιδιώκει νὰ θέση ἐκτὸς Ἐκκλησίας

ὅσους διαφωνοῦν μὲ τὴν φιλοοικουμενιστικήν γραμμήν του;

Ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς ὁμιλίας του εἰς τὴν Σύναξιν τῶν Προκαθημένων τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν εἰς τὸ Φανάριον, ἐζήτησεν ἀπὸ τοὺς Σεβ. Μητροπολίτας (προφανῶς τῆς Ἑλλάδος) νὰ γίνουν αὐστηρότεροι ἔναντι τοῦ Ποιμνίου, τὸ ὁποῖον ἀμφισβητεῖ τὰς ἀποφάσεις Ὀρθοδόξων Ἀρχιερέων εἴτε κατὰ τοὺς Θεολογικοὺς Διαλόγους εἴτε κατὰ τὰς διαθρησκειακὰς διασκέψεις εἴτε εἰς τὸ πλαίσιον τοῦ Παγκοσμίου Συμβουλίου Ἐκκλησιῶν ἢ Αἱρέσεων ἢ εἰς ἄλλας συνδιασκέψεις.

π. Θεόδωρος Ζήσης: Oὐσιαστικὰ εἶναι ἀκοινώνητοι, ὡς κοινωνοῦντες μὲ τοὺς ἀκοινωνήτους

 «Αὐτὰ γράφονται ἐν πλήρει συνειδήσει τῶν ἱστορικῶν ὄντως στιγμῶν ποὺ ζοῦμε, ἀπὸ τὶς  ἀρνητικὲς καὶ καταστροφικὲς τῆς Ὀρθοδοξίας ἐνέργειες καὶ ἐκδηλώσεις. Ἐν πλήρει συνειδήσει ἐπίσης τῶν  εὐθυνῶν καὶ τῶν συνεπειῶν αὐτῆς μας τῆς στάσεως. Προτιμοῦμε νὰ διωκόμεθα καὶ νὰ συκοφαντούμεθα, παρὰ νὰ μένουμε σιωπηλοὶ καὶ ἀφωνότεροι ἰχθύος μπροστὰ στὴν ἐμφανῆ κακοποίηση τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως, νὰ εἴμαστε μὲ τοὺς Ἁγίους, παρὰ νὰ ἔχουμε τὴν φιλία καὶ τὴν συμπάθεια τῶν φιλοπαπικῶν καὶ λατινοφρόνων». Πολλοί πλέον «διαπιστώνουν ὅτι κινδυνεύει πλέον ἡ ἀκεραιότητα τῆς ἀλήθειας, ὅτι οἱ μνημονευόμενοι στὴ Θ. Λειτουργία ἐπίσκοποι, ὡς ἐγγυητὲς τῆς ἐν τῇ πίστει ἑνότητος δὲν ὀρθοτομοῦν τὸν λόγον τῆς ἀληθείας, δὲν εὑρίσκονται σὲ κοινωνία μὲ τοὺς πρὸ αὐτῶν Ἁγίους, ἀλλὰ οὐσιαστικὰ εἶναι ἀκοινώνητοι, ὡς κοινωνοῦντες μὲ τοὺς ἀκοινωνήτους» (Ζήση Θεόδ., Κακὴ Ὑπακοή…, σελ. 23).

Ὁ Παρακλητικὸς Κανὼν τοῦ Ζωοποιοῦ Σταυροῦ

Ἀλήθεια καὶ ψεῦδος

Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

ΕΙΝΑΙ ἀρετὴ νὰ μπορεῖ κανεὶς νὰ μιλάει γιὰ τὴν ἀλήθεια τῶν πραγμάτων καὶ ἰδιαιτέρως τῆς πίστεως, χωρὶς νὰ καλύπτει πτυχές της. Νὰ μιλάει γιὰ τὴν ἀλήθεια, ἀδιαφορώντας γιὰ τυχὸν ἀντιδράσεις καὶ νὰ ἀρνεῖται τὸ ψεῦδος προκειμένου νὰ οἰκονομήσει διάφορες καταστάσεις καὶ νὰ ἀποφύγει ὀξύτητες.

Οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι, ποὺ κατέχουν κάποια θέση, συχνὰ ἐπιλέγουν τὸ συμβιβασμὸ μεταξὺ ἀλήθειας καὶ ψεύδους, δημιουργώντας σοβαρὰ προβλήματα. Τὸ φαινόμενο δὲν εἶναι σπάνιο καὶ στὴν Ἐκκλησία. Ἡ προσπάθεια νὰ ἀμβλύνονται οἱ ἀντιθέσεις καὶ νὰ ἀποφεύγονται οἱ ἀντιδράσεις, ὁδηγεῖ τοὺς κληρικούς, ἰδίως τοὺς μεγαλόσχημους, σὲ ἀπαράδεκτους συμβιβασμούς. Ὅμως μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ δὲν λύνονται τὰ προβλήματα καὶ οἱ δυσάρεστες καταστάσεις συνεχίζουν νὰ ὑπάρχουν, ἀκόμα καὶ σὲ πνευματικὰ θέματα.

Η εκπομπή "ΑΥΤΟΨΙΑ" στα Μετέωρα

http://agiooros.org/viewtopic.php?f=69&t=9226

O Συναξαριστής της ημέρας.

Παρασκευή, 21 Μαρτίου 2014

Γ Χαιρετισμοί. Ιακώβου οσίου του ομολογητού, Θωμά Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως, Βηρίλλου επισκόπου Κατάνης, Μιχαήλ νεομάρτυρος (1544).

Ὁ Ὅσιος Ἰάκωβος ὁ Ὁμολογητὴς ἀκολούθησε τὸν ἀσκητικὸ βίο ἀπὸ πολὺ μικρὴ ἡλικία. Ἔγινε μοναχός, ἀφοῦ προηγουμένως εἶχε ἤδη προετοιμάσει τὸν ἑαυτό του μὲ νηστεία, ἀγρυπνία, προσευχὴ καὶ τὴν μελέτη τῶν Θείων Γραφῶν καὶ μετέπειτα ἀξιώθηκε νὰ ἀνέλθει στὸ Ἐπισκοπικὸ ἀξίωμα. Στὰ χρόνια τῶν ἀσεβῶν εἰκονομάχων, ἐπειδὴ ἐξαναγκάστηκε ἀπὸ ἐκείνους νὰ ἀρνηθεῖ τὴν προσκύνηση τῶν Ἁγίων καὶ σεπτῶν εἰκόνων καὶ ἐπειδὴ δὲν πρόδωσε τὴν πατρώα εὐσέβεια, ὑπέμεινε πολλοὺς πειρασμούς, ἐξορίες καὶ ἄλλες κακουχίες, ποὺ ἐπινόησαν ἐναντίων του οἱ ἀσεβεῖς. Στὴν συνέχεια παράδωσε τὴν μακάρια ψυχή του στὰ χέρια τοῦ Θεοῦ, γιὰ τὸν Ὁποῖο ἀγωνίσθηκε μέχρι τὸν θάνατο μὲ προθυμία καὶ ἱερὸ ζῆλο. Γι’ αὐτὸ καὶ ὀνομάζεται Ὁμολογητής.
Ὁ Ἅγιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης, ἀναφέρει κάποιον Ὁμολογητὴ Ἰάκωβο, ὁ ὁποῖος πέθανε τὸ ἔτος 818 μ.Χ., ἀλλὰ δὲν ἀναφέρει ὅτι ἦταν Ἐπίσκοπος.

Μητρ. Πειραιώς κ. Σεραφείμ: Ἐπανάληψις προγενεστέρως ἐφευρεθέντων δογμάτων

Ἡ προσέγγισις τοῦ Σεβασμιωτάτου Ἁγίου Προύσης κ. Ἐλπιδοφόρου ἐρείδεται, κατ΄ ἰδίαν ὁμολογίαν, εἰς παλαιοτέραν ὁμιλίαν του ἐν Ἀμερικῇ, ἔνθα εἶχεν ἀρνηθῇ σχεδόν ὡς αἵρεσιν (!!!) καί τήν ὑπερτάτην θέσιν τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων εἰς τήν Ἐκκλησίαν. Τοιουτοτρόπως, ὁ Σεβασμιώτατος ἀδελφός κ. Ἐλπιδοφόρος ἀσυναισθήτως ὑπονομεύει τό κῦρος τοῦ θεσμοῦ ἐκείνου ὁ ὁποῖος κατωχύρωσεν ἐπί αἰῶνας τήν πρωτοκάθεδρον θέσιν τῆς πᾶσι φιλτάτης Μητρός Ἐκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως, τοῦ Πανσέπτου Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, ὄχι μόνον καινοτομεῖ ἔναντι παντός ἄχρι τοῦ νῦν συμβολικοῦ μνημείου ὀρθοδόξου ἐκκλησιολογίας (πλήν μερικῶν γραφῶν τοῦ ἁγίου Περγάμου), ἀλλά καταρρακοῖ καί τήν διαλεγομένην ἐκκλησιολογίαν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, ἀποδεικνύων αὐτήν «κάλαμον ὑπό ἀνέμου σαλευόμενον». Διότι, ἐάν ἡ ἑνότης τῆς Ἐκκλησίας ἐξασφαλίζεται δῆθεν ὑπό τοῦ παγκοσμίου Πρώτου καί ὄχι ὑπό τῆς ἐφαρμογῆς τῶν ἀποφάσεων τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων ὡς ἀνωτάτου θεσμοῦ ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ, διατί τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον ὑπέγραψε διαφόρως εἰς τόν διάλογον μέ τούς Παλαιοκαθολικούς πρό τριῶν δεκαετιῶν; Ἐθώπευσε τότε τάς ἀκοάς τῶν Παλαιοκαθολικῶν ἀποδεχόμενον τήν «αἵρεσιν» τῆς ὑψίστης αὐθεντίας ὄχι τινός Πρώτου, ἀλλά τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων ἤ τώρα κνήθει τάς ἀκοάς τῆς παπικῆς μοναρχοκεντρικῆς ἐκκλησιολογίας τοῦ «παγκοσμίου ἐπισκόπου» Πάπα τῆς Ρώμης;

Righteous Fathers slain at the Monastery of St. Savas

The Righteous Martyrs were put to death by the barbarians during the reign of Emperor Heraclius, when Saint Modestus was Patriarch of Jerusalem (632-634).

Apolytikion in the Second Tone

Blessed is the earth that drank your blood, O prizewinners of the Lord, and holy are the tabernacles that received your spirits; for in the stadium ye triumphed over the enemy, and ye proclaimed Christ with boldness. Beseech Him, we pray, since He is good, to save our souls.

του αββά Ισαάκ του Σύρου:

 «Οι πειρασμοί του παρόντος κόσμου είναι πολλοί και τα κακά δεν απομακρύνονται από σου, αλλ΄ αναβρύουσι και εντός σου και υποκάτω των ποδών σου, και όμως μην απομακρυνθής εκ του τόπου, εν ω ευρίσκεσαι, μήτε να αποφύγης τους πειρασμούς, και όταν ο Θεός νεύση, θέλει σε ελευθερώσει από αυτούς. Ταύτα δε πάντα ωκονόμησεν ο Θεός εν σοφία δια την ιδικήν σου ωφέλειαν, όπως κρούης επιμόνως την θύραν του ελέους Αυτού, και δια του φόβου των θλίψεων σπαρή εις τον νου σου η ενθύμησις Αυτού, και πλησιάσης εις Αυτόν δια των δεήσεων, και αγιασθή η καρδία σου δια της ακαταπαύστου ενθυμήσεως Αυτού».

Statement of the Delegates of the Orthodox Church delivered at the N.A. Faith and Order study conference, Oberlin, Ohio, Sept. 1957:

The Orthodox Church teaches that she has no need to search for a "lost unity", because her historic consciousness dictates that she is the Una Sancta (=The One Holy Catholic And Apostolic Church) and that all Christian groups outside of the Orthodox Church can recover their unity only by entering into the bosom of that Church which preserved its identity with early Christianity. 

ΟΣΙΟΣ ΝΙΚΩΝ:

Δύσκολο να πει κανείς τί είναι καλύτερο∙ να μεταλαμβάνουμε συχνά ή σπανίως των Αγίων Μυστηρίων του Χριστού. Ο Ζακχαίος υποδέχθηκε με χαρά στο σπίτι του τον αγαπημένο επισκέπτη, τον Κύριο, και καλώς έπραξε. Ενώ ο εκατόνταρχος, από ταπεινοφροσύνη , αναγνωρίζοντας την αναξιότητά του, δεν αποφάσισε να τον δεχτεί και καλώς έπραξε και αυτός. Οι πράξεις του, αν και ερχόμενες σε αντίθεση, είναι ταυτόσημες ως προς το κίνητρο. Και ενώπιον του Θεού φάνηκαν εξίσου άξιες. Η ουσία βρίσκεται στο ότι πρέπει να ετοιμάζουμε δεόντως τον εαυτό μας για το μέγα Μυστήριο.

Εισαγωγή στην Ακολουθία του Ακαθίστου Ύμνου

Ακάθιστος ύμνος επικράτησε να λέγεται ένας ύμνος «Κοντάκιο» της Ορθόδοξης Εκκλησίας, προς τιμήν της Υπεραγίας Θεοτόκου, από την όρθια στάση, που τηρούσαν οι πιστοί κατά τη διάρκεια της ψαλμωδίας του. Οι πιστοί έψαλλαν τον Ακάθιστο ύμνο όρθιοι, υπό τις συνθήκες που θεωρείται ότι εψάλη για πρώτη φορά, ενώ το εκκλησίασμα παρακολουθούσε όρθιο κατά την ακολουθία της γιορτής του Ευαγγελισμού, με την οποία συνδέθηκε ο ύμνος.
Ψάλλεται ενταγμένος στο λειτουργικό πλαίσιο της ακολουθίας του Μικρού Αποδείπνου, σε όλους τους Ιερούς Ναούς, τις πέντε πρώτες Παρασκευές της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, τις πρώτες τέσσερις τμηματικά, και την πέμπτη ολόκληρος. Είναι ένας ύμνος που αποτελείται από προοίμιο και 24 οίκους (στροφές) σε ελληνική αλφαβητική ακροστιχίδα, από το Α ως το Ω (κάθε οίκος ξεκινά με το αντίστοιχο κατά σειρά ελληνικό γράμμα), και είναι γραμμένος πάνω στους κανόνες της ομοτονίας, ισοσυλλαβίας και εν μέρει της ομοιοκαταληξίας.
Θεωρείται ως ένα αριστούργημα της βυζαντινής υμνογραφίας, η γλώσσα του είναι

Εκκλησιαστικά νέα

Ιερό ευχέλαιο θα τελεσθεί σήμερα Πέμπτη 20/3 :-

-στις 6:00 μ.μ. στον ιερό Ναό Αγίων Αποστόλων Πέτρου και Πάυλου Πεύκης.

στις 5:00 μ.μ. στον ιερό Ναό Ευαγγελιστρίας Κανήθου Χαλκίδας.

Κατά την σημερινή Συνεδρία :
Η Διαρκής Ιερά Σύνοδος  ενέκρινε την πρόταση της Ειδικής Συνοδικής Επιτροπής Πολιτιστικής Ταυτότητος για την διεξαγωγή Πανελληνίου Μαθητικού Λογοτεχνικού Διαγωνισμού για τον Άγιο Κοσμά τον Αιτωλό, με αφορμή την συμπλήρωση 300 ετών από τη γέννησή του το 1714, με θέμα: «Ιχνηλατώντας τα μονοπάτια που διάβηκε ο πατρο-Κοσμάς: Η ζωή, το έργο και το μαρτύριο του αγίου Κοσμά του Αιτωλού».

Aνακοίνωση Μητρ. Πειραιώς κ. Σεραφείμ για τους Μουσουλμάνους μετανάστες

Πειραιεύς 20 Μαρτίου 2014

Α Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω Θ Ε Ν

Ἡ ἑβδομαδιαία Τουρκική ἐπιθεώρηση AKSΥON τευχ. 1000/3.2.2014 δημοσίευσε μία τρομακτική ἀποκάλυψη πού ἐπιβεβαιώνει κατά φοβερό τρόπο καί ἀποκαλύπτει τόν βρώμικο σχεδιασμό τῶν μυστικῶν ὑπηρεσιῶν τῆς Τουρκίας καί τῆς κυβέρνησής της γιά τήν ἐκπόρθηση καί ἰσλαμοποίηση τῆς Εὐρώπης καί τῆς Ἑλλάδος. Ἡ δήλωση στό παρελθόν τοῦ Τούρκου Πρωθυπουργοῦ Τουργκούτ Ὀζάλ ὅτι δέν χρειάζεται πόλεμος μέ τήν Ἑλλάδα γιά τήν ἐκ νέου κατάκτησή της ἀλλά ἁπλῶς καί μόνο ἡ βαθμιαία καί μεθοδευμένη ἀποστολή «τριῶν τεσσάρων ἑκατομμυρίων φανατικῶν μουσουλμάνων» γιά τήν δημογραφική της ἀλλοίωση καί τήν ἐθνοτική της στρέβλωση ὑλοποιεῖται ὅπως ἀποδεικνύεται ἀπό τό δημοσίευμα μέ τόν καλύτερο τρόπο. Ταυτοχρόνως τό νεοοθωμανικό ὅραμα τοῦ ΥΠΕΞ Τουρκίας κ. Νταβούτογλου πού ἐνστρερνίζεται πλήρως τό κυβερνόν κόμμα τοῦ Τ. Ἐρντογάν βρίσκει τήν καλύτερη πρακτική του ἐφαρμογή στίς ἀποκαλύψεις τῆς τουρκικῆς ἐπιθεώρησης. Δημοσιεύεται λοιπόν στό τεῦχος πού ἀναφέραμε ὅτι ἡ μεγαλύτερη μυστική Τουρκική ὑπηρεσία JITEM τῆς τουρκικῆς στατοσυνοριοφυλακῆς εἶναι αὐτή πού κατ’ ἐντολή καί μέ τήν ἔγκριση τοῦ Τ. Ἐρτνογάν μεταφέρει σέ καθορισμένες καί ἐλεγχόμενες διαδρομές πρός τίς Τουρκικές ἀκτές τοῦ Αἰγαίου καί πρός τόν Ἕβρο καί μέ πληρωμένους «ὑπαλλήλους»-δουλεμπόρους χιλιάδες μουσουλμάνους παράνομους μετανάστες πρός τή χώρα μας μέ σκοπό τήν ἐπίτευξη τῶν σχεδιασμῶν τοῦ μουσουλμανικοῦ τόξου πού προωθεῖ μέ τεράστια κονδύλια ἡ Σουνιτική ναυαρχίδα τῆς Σαουδικῆς Ἀραβίας καί τοῦ Κατάρ.

Μητρ. Πειραιώς κ. Σεραφείμ: Ἡ ἀόρατος ἐκκλησιαστική ἑνότης, καθαρῶς προτεσταντικόν δόγμα

Ἡ ἀναφορά τῆς «Δηλώσεως Ἑνότητος» τοῦ Πουσάν εἰς τήν προσδοκωμένην ἐπίτευξιν τῆς ὁρατῆς ἑνότητος μεταξύ Ὀρθοδόξων καί αἱρετικῶν, ὑπεμφαίνει ὅτι ἤδη ὑφίσταται ἀόρατος ἑνότης τῆς δῆθεν Μιᾶς«πολυ-δογματικῆς» Ἐκκλησίας, ὅπως ἐδηλοῦτο καί εἰς τό κείμενον τοῦ Πόρτο Ἀλέγκρε, δόγμα προτεσταντικόν, τό ὁποῖον ἀποκρούεται ἔκπαλαι ὑπό τῶν Ὀρθοδόξων· ἡ ἐν Κωνσταντινουπόλει Σύνοδος τοῦ 1672 ταυτίζει τήν Μίαν Ἐκκλησίαν μετά τῆς ἀλαθήτου καί ὁρατῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας: «Περί δέ τῆς Καθολικῆς τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, φαμέν, ὅτι ἔστι μέν ἀνεπισφαλής, οἷα ποδηγετουμένη ὑπό τῆς ἰδίας κεφαλῆς, ἥτις ἐστίν ὁ Χριστός, ἡ αὐτοαλήθεια, καί διδασκομένη ὑπό τοῦ Πνεύματος τῆς ἀληθείας ... Ἔσεται δέ καί ἀεί ὁρατή, διά τό μηδέποτε τούς ὀρθοδόξους ἐκλείπειν, ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος. Ἐπειδήπερ πάντες μέν οὐ κοιμηθήσονται, πάντες ὅμως ἀλλαγήσονται, ὅπερ ὁ Ἀπόστολος περί τῶν πιστῶν τόν λόγον ποιούμενος εἴρηκε. Δῆλον ἄρα ὅτι μέχρι τερμάτων αἰῶνος ἡ τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία τό ὁρατόν ἔχειν οὐ διαλείψει τοῖς μέρεσιν».  Ἄλλωστε ἡ Ἁγία Γραφή σαφῶς δηλοῖ ὅτι ἡ Ἐκκλησία εἶναι ὁρατή, καθώς ἐντοπίζεται τοπικῶς (Α΄ Τιμ. 3, 15) καί εἶναι γνωστή ἡ αὔξησις τῶν μελῶν της (Πράξ. 2, 47). Ἡ ὀρθόδοξος ἑρμηνεία τοῦ εὐαγγελικοῦ λόγου περί τῆς «πόλεως τῆς ἐπάνω ὄρους κειμένης», ἡ ὁποία αὐτονοήτως δέν εἶναι ἀόρατος, ἐννοεῖ τήν Ἐκκλησίαν.

Τοῦ Πρωτοπρεσβύτερου ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΖΗΣΗ :

...Ἔπρεπε μετά τήν ἀνανέωση τῆς ἑνώσεως καί τό ἑνωτικό συλλείτουργο στήν ἁγία Σοφία νά Ἀποστείλει ὁ πάπας βοήθεια ἐπαρκή γιά τήν ἀντιμετώπιση τοῦ κινδύνου. Τά γεγονότα ὅμως ἐδικαίωσαν δυστυχῶς τόν Σχολάριο, ὁ ὁποῖος ἦταν πεπεισμένος, ὅπως καί οἱ διδάσκαλοί του Ἰωσήφ Βρυέννιος καί Μάρκος Εὐγενικός, ὅτι ἡ ἐλπιζόμενη βοήθεια ἦταν σκιά καί ὄνειρο, διότι ὁ πάπας καί νά ἤθελε δέν μποροῦσε νά βοηθήσει. αὐτό πού ἔμενε στούς Ὀρθοδόξους ἀπό τήν ἕνωση ἦταν ἡ προδοσία τῆς πίστεως καί ἡ ταπεινωτική ἀποδοχή δογμάτων καί αἱρέσεων, τά ὁποῖα ἐπί αἰῶνες κατεδίκαζαν οἱ Ἅγιοι Πατέρες. Γράφει προσφυῶς γιά τήν ἐλπιζόμενη βοήθεια ὁ Παπαρρηγόπουλος: «Ἄκουσμα ἐλεεινόν. πᾶσα ἡ ἄμεσος ἀμοιβή ἥν ἔλαβε τό ἑλληνικόν ἔθνος διά τήν θυσίαν ἐκείνην τῶ πατροπαράδοτων δογμά­των περιωρίσθη εἰς τήν ἐπικουρίαν τριακοσίων ἀνδρῶν καί δύο γαλερῶν».