ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΕIΣ ΤΩΝ ΓΕΙΤΟΝΩΝ ΜΑΣ

    29 Ιανουαρίου 1992

+πατήρ  Ιωάννης Σ. Ρωμανίδης

2) Οι Νέοι Έλληνες κατά προτροπή των "Φιλελλήνων" αποφάσισαν να υιοθετήσουν το όνομα "Έλληνες για να ρίχνουμε στάκτη στα μάτια του κόσμου, πραγματικά Ρωμιοί (Κωστής Παλαμάς 1901)". Δηλαδή η τάξις των βασιλέων και ευγενών της Ευρώπης ήθελαν επανάσταση όχι Ρωμαίων, αλλά Αρχαίων Ελλήνων, αφού μόλις προ ολίγου κατέστειλαν την Γαλλο-Ρωμαϊκήν επανάσταση μέσω του Ναπολέοντος το 1799. Eτσι οι "Φιλέλληνες" κατάφεραν μέσω του ψηφίσματος Αδαμαντίου Κοραή από την βουλήν των Ελλήνων το 1827 να περάσουν νομικά την γραμμή οτι οι Έλληνες ήταν σκλαβωμένοι στους Ρωμαίους της Κων/πόλεως πριν υποδουλωθούν στους Τούρκους. Eτσι η Ελληνική Επανάσταση ήταν, όχι μόνον απευλεθέρωση από τους Τούρκους, αλλά και από τους Ρωμαίους. Έτσι οι Hellenic-Greeks/Έλληνες/Younan δεν ταυτίζονται με τους Greeks/Ρωμαίους/Roum. Ο Younan ειναι ο Έλλην και ο Roum είναι ο Ρωμαίος στα Τουρκικά και στα Αραβικά. Έτσι ο βασιλεύς των Ρωμαίων που έπεσε επάνω στα τείχη της Πόλεως κατήντησε στην κειμένην μάλιστα Ελληνικήν νομοθεσίαν "ο τύραννος των Ελλήνων". 

Συνεχίζεται.

Ούτε δικτάτορες ούτε ακραίοι ισλαμιστές

Κωνσταντίνου Χολέβα

Η δήλωση του υπουργού Εξωτερικών κ. Δημήτρη Αβραμόπουλου μετά την άτυπη Σύνοδο των υπουργών Εξωτερικών της Ευρωπαϊκής Ενώσεως στην Πάφο, δείχνει ότι η Ελλάδα καταλαβαίνει καλύτερα από άλλους εταίρους και συμμάχους το πρόβλημα της Συρίας. Ο Ελληνας υπουργός τόνισε ότι κύριο μέλημά μας είναι η επιβίωση και η ασφάλεια των Ελληνορθοδόξων του Πατριαρχείου Αντιοχείας, οι οποίοι υπερβαίνουν τους 800.000. Η ελληνορθόδοξη κοινότητα των Ρουμ Ορτοντόξ, των απογόνων της Βυζαντινής Ρωμιοσύνης, έχει βρεθεί ανάμεσα σε αντιμαχόμενα πυρά. Από τη μία ο στρατός του προέδρου Ασαντ και οι οπαδοί του -κυρίως μουσουλμάνοι Αλαουίτες- και από την άλλη το μωσαϊκό των αντικυβερνητικών, κυρίως μουσουλμάνων σουνιτών, με έντονο το στοιχείο του ακραίου Ισλάμ και με εμφανή τουρκική υποστήριξη.

H συνέχεια, ‘’κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

Άγιος Ιωάννης ο Σιναΐτης :

«Η αγία ταπείνωση είναι ένας μεγάλος θησαυρός, ανέκφραστος πλούτος, δωρεά του Χριστού που είναι ο μοναδικός πράος και ταπεινός στην καρδιά. Είναι η μοναδική αρετή που δεν μπορούν να τη μιμηθούν οι δαίμονες. Είναι η πύλη της Ουράνιας Βασιλείας που εισάγει σ’ αυτήν όσους την πλησιάζουν».

Answer to a Priest about the World Crisis

St. Nikolai Velimirovic

Letter # 38 - World Crisis

You ask me, O man of God, where did today's crisis come from and what does it mean? Who am I to be asked about such a great thing? "You should only speak when what you have to say is better than silence," says St. Gregory the Theologian. And even though I believe that silence would be better right now, I will give you my opinion on it for the sake of my love for you.

Crisis is a Greek word, and it means judgment. In the Holy Scripture this word is used many times. The Psalmist says, "therefore, the godless will not stand up in judgment" (Ps. 1: 5). In another place, it says, "I sing of mercy and judgment" (Ps. 101: 1). Wise Solomon writes, "the judgment of all comes from the Lord" (Prov. 29: 26). The Savior Himself said that "the Father has given all judgment to the Son," and later "now is the judgment of the world come" (John 5: 22, 12: 31). Apostle Peter writes, "for it is time that the judgment of God's house begin" (1 Pet. 4: 17).

Replace the word judgment with crisis and read, "therefore, the godless will not stand up in crisis - I sing of mercy and crisis - toe crisis of all comes from the Lord - the Father has given all crisis to the Son - now is the crisis of the world come - for it is time that the crisis of God's house begin.

Ορθόδοξος ιεράρχης παίρνει “ευλογία” από ξυρισμένο παπικό “επίσκοπο”;

Κύριε, ελέησον! Τι είναι αυτά τα πράγματα που βλέπω; Ορθόδοξος ιεράρχης παίρνει “ευλογία” από ξυρισμένο παπικό “επίσκοπο”; Ορθόδοξος ιεράρχης προσεύχεται σε χώρο “λατρείας” στο οποίο βρίσκονται είδωλα και μουσικά όργανα; Ορθόδοξος ιεράρχης συμπροσεύχεται με αιρετικούς που αναγνωρίζουν “χειροτονίες” γυναικών και ομοφυλοφίλων “κληρικών”;

Ἀρχιμανδρίτου Σαράντη Σαράντου :

Ἀκούσαμε ἰδίοις ὠσίν ἀπό τόν Οἰκουμενικό Πατριάρχη μας νά ἀποκαλεῖ τόν "ἀρχιεπίσκοπο" Ραβέννας ποιμενάρχη τῆς "ἀρχιεπισκοπῆς" Ραβέννας. Πλήρης δηλαδή ἐξομοίωση τῶν παναιρετικῶν παπικῶν μέ τούς ὀρθοδόξους ποιμενάρχες. Στό τέλος κοινώνησαν τῶν ἀχράντων Μυστηρίων καί κάποιοι παπικοί .....
Ἐνδεικτικῶς ἀναφέρουμε τόν κανόνα τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων πού θεωρεῖ μόλυσμα τό βάπτισμα καί τήν Ἱερωσύνη τῶν αἱρετικῶν. Ἄν προσθέσουμε καί τό ΜΣΤ κανόνα τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων πού ρητά ἀπαγορεύει τήν κοινωνία τῶν Ἐπισκόπων μας καί τῶν Πρεσβυτέρων μας μέ τούς αἱρετικούς (πόσο μᾶλλον μέ τούς ἀλλοθρήσκους) καί τά μυστήριά τους, βάπτισμα καί θεία Εὐχαριστία, εὐνόητα συμπεραίνουμε ὅτι καί ἡ προσφορά τῆς θείας Λειτουργίας μας στούς αἱρετικούς καί φυσικά ἡ a priori ἀποδοχή τους ἀπό ἐμᾶς στή θεία Λειτουργία, συνιστᾷ κανονική, θεσμική παράβαση τῶν ἱερῶν κανόνων καί ὅλου τοῦ λειτουργικοῦ πνεύματος τῆς ἁγιοτάτης Ἐκλησίας μας. "Τίς γάρ συμφώνησις Χριστῷ πρός βελίαρ ἤ τίς μερίς πιστῷ μετά ἀπίστων;" ἐρωτᾷ ὁ ΜΣΤ κανών τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων.

Ο ουράνιος διάκος

Ο ΠΑΤΗΡ Αθανάσιος Χαμακιώτης (1967), ο σεμνός λευίτης της «Νεραντζιώτισσας» Αμαρουσίου, λειτουργούσε κάποια μέρα στο παρεκκλήσι της Παναγίας. Μία γυναίκα από το εκκλησίασμα, η Ε.Μ., πού στεκόταν μπροστά στο ιερό βλέπει έναν ξανθό διάκονο με λευκή στολή να υπηρετεί τον π. 'Αθανάσιο μπροστά στην άγία τράπεζα. 
Μάλιστα στεκόταν πάντα στα δεξιά του στη διάρκεια της θείας λειτουργίας δεν βγήκε καθόλου από το άγιο βήμα. 
Σκέφτηκε η γυναίκα πώς θα ήταν νεοχειροτονημένος, και του μάθαινε ο ιερέας τη λειτουργική τάξη. 
Η λειτουργία τελείωσε και ο κόσμος έφυγε. Εκείνη όμως παρέμεινε για να ικανοποιήσει την περιέργειά της, να δει 
Ποίος ήταν ο διάκονος. Ο π.  Αθανάσιος κατέλυσε κι έφυγε, αλλά ο διάκονος δεν έβγαινε από το ιερό. 
Τότε η γυναίκα άνοιξε το παραπέτασμα. Μα δεν είδε κανέναν. Ο διάκονος είχε εξαφανιστεί. και άλλη έξοδος δεν υπήρχε! 
Όταν αργότερα διηγήθηκε στον π. Αθανάσιο το περιστατικό, εκείνος με απλότητα της είπε: 
Αυτά, παιδί μου, συμβαίνουν, αλλά μη λες πουθενά τίποτα".

Εκοιμήθη ο Μητροπολίτης Ιερισσού Νικόδημος,

Ο Μητροπολίτης Ιερισσού, Αγίου Όρους και Αρδαμερίου, κ. Νικόδημος (Αναγνώστου), γεννήθηκε το 1931 στο Λισβόριο της Μυτιλήνης. Σπούδασε θεολογία στην Χάλκη και μετεκπαιδεύτηκε στο Μπέρμιχαμ. Χειροτονήθηκε το 1955 Διάκονος και Πρεσβύτερος. Υπηρέτησε ως Ηγούμενος στη Ι. Μ Βλατάδων και ως αντιπρόεδρος στο Πατριαρχικό Ίδρυμα Πατερικών Μελετών. Εξελέγη Μητροπολίτης το 1981.

π. Θεόδωρος Ζήσης. Ύψωση Τιμίου Σταυρού (2012)

Δημοσιεύτηκε στις 15 Σεπ 2012 από Simeron Wordpress

Πηγή: http://www.impantokratoros.gr/71116B3F.el.aspx

Άγιος Ισαάκ ο Σύρος:

 Kαι τι εστι καρδία ελεήμων; 

Και είπε: 

Καύσις καρδίας υπέρ πάσης της κτίσεως, υπέρ των ανθρώπων και των ορνέων και των ζώων και των δαιμόνων, και υπέρ παντός κτίσματος. Και εκ της μνήμης αυτών και της θεωρίας αυτών ρέουσιν οι οφθαλμοί αυτού δάκρυα. Εκ της πολλής και σφοδράς ελεημοσύνης, της συνεχούσης την καρδίαν, και εκ της πολλής καρτερίας σμικρύνεται η καρδία αυτού, και ου δύναται βαστάσαι ή ακούσαι ή ιδείν βλάβην τινά ή λύπην μικράν εν τη κτίσει γινομένην. Και δια τούτο και υπέρ των αλόγων και υπέρ των εχθρών της αληθείας και υπέρ των βλαπτόντων αυτόν εν πάση ώρα ευχήν μετά δακρύων προσφέρει, του φυλαχθήναι αυτούς και ιλασθήναι αυτοίς, ομοίως και υπέρ της φύσεως των ερπετών, εκ της πολλής αυτού ελεημοσύνης της κινουμένης εν τη καρδία αυτού αμέτρως καθ΄ ομοιότητα του Θεού. 

(Λόγος 81).

Άγιος Ιουστίνος (Πόποβιτς) : Άνθρωπος και Θεάνθρωπος.

Εν τω Θεανθρώπω Χριστώ ήρχισεν η εξυγίανσις, η ανακαίνισις, η αποκατάστασις της κτίσεως, η οποία είχεν ασθενήσει και είχε μεταβληθή εις χάος λόγω της παρουσίας και ενεργείας της ανθρωπίνης αμαρτίας και του κακού (πρβλ. Ρωμ. 8, 19-23).                                                                                                                                                                                              
Επειδή ο Χριστός ως Θεανθρώπινον Πρόσωπον είναι η υψίστη αξία, Αυτός (ως τοιούτον πρόσωπον) είναι ταυτοχρόνως και το ύψιστον κριτήριον όλων των αληθινών αξιών. Εις αυτόν τον κόσμον ουδέν ον, μικρότερον του Θεανθρώπου, δύναται να είναι αληθινόν μέτρον των αξιών, διότι η μεγίστη αξία είναι ακριβώς το Πρόσωπον του Θεανθρώπου. Το μέτρον δεν δύναται να είναι ο άνθρωπος, διότι είναι μία αξία πολύ κατωτέρα του Θεανθρώπου. Ο Θεάνθρωπος αποτελεί το καλύτερον κριτήριον παντός του θείου και του ανθρωπίνου και εις αυτόν τον κόσμον και εις τον άλλον, με το ότι είναι η μεγίστη αξία. Η ιστορία αυτού του πλανήτου δεν γνωρίζει καλύτερον Θεόν από τον Χριστόν, ούτε καλύτερον άνθρωπον από τον Χριστόν. Ο Θεάνθρωπος απεκάλυψε ταυτοχρόνως και τελείως και τον Θεόν και τον άνθρωπον. Δια τούτο δεν υπάρχει Θεός άνευ του Θεανθρώπου, ούτε υπάρχει άνθρωπος εκτός του Θεανθρώπου. 

   Συνεχίζεται.                                                                                      

Άγιος Μάξιμος :

Όποιος βλέπει και ίχνος μόνο μίσους μέσα στην καρδιά του για οποιονδήποτε άνθρωπο και για οποιοδήποτε φταίξιμό του, αυτός έχει αποξενωθεί τελείως από την αγάπη στο Θεό. Γιατί η αγάπη στο Θεό δεν ανέχεται καθόλου το μίσος εναντίον του ανθρώπου. 

Καρδίαν συντετριμμένην και τεταπεινωμένην

Δεν χρειάζεται να δώση ο άνθρωπος άλλο τίποτε σάν αντάλλαγμα για την ψυχή του παρά το να γνωρίζη τον εαυτό του πως είναι μηδέν. Και με αυτό θα προσφέρη στον Θεό «καρδίαν συντετριμμένην και τεταπεινωμένην», η οποία είναι η μόνη θυσία που αρμόζει να προσφέρεται στο Θεό από κάθε ευσεβή άνθρωπο. 

Και αυτήν μόνο την θυσία δεν πρόκειται να εξουδενώση ο Θεός, ο οποίος γνωρίζει τον άνθρωπο πως δεν έχει άλλο τίποτε δικό του να του προσφέρη σάν θυσία, καθώς λέγει και ο Δαυΐδ: «Ότι ει ηθέλησας θυσίαν, έδωκα άν, ολοκαυτώματα ουκ ευδοκήσεις. Θυσία τω Θεώ πνεύμα συντετριμμένον, καρδίαν συντετριμμένην και τεταπεινωμένην ο Θεός ουκ εξουδενώσει». 

Με αυτήν την θυσία και σώθηκαν και σώζονται και θα σωθούν βασιλείς, δυνάστες, ευγενείς, δυσγενείς, σοφοί, αμαθείς, πλούσιοι, φτωχοί, ζητιάνοι, άδικοι, πλεονέκτες, άνομοι, ασελγείς, φονιάδες και κάθε είδος αμαρτωλών. Και το βάθος αυτής της θυσίας πρέπει να μετράται με το μέτρο των αμαρτημάτων, δηλαδή κατά τις αμαρτίες που έκανε ο άνθρωπος, ανάλογη να έχη και την ταπείνωσι και την συντριβή. 

Aλλά ακόμη και όσιοι και δίκαιοι και καθαροί τή καρδία και όλοι γενικά διά μέσου αυτής μόνο της θυσίας σώζονται. Και η ελεημοσύνη και η πίστις και η φυγή του κόσμου και αυτός ο μεγάλος αγώνας του μαρτυρίου από τα κάρβουνα αυτής της θυσίας, δηλαδή της συντριβής, παίρνουν φωτιά. 

Και αυτή είναι η θυσία στην οποία δεν βρίσκεται αμαρτία και η οποία νικά την φιλανθρωπία του Θεού. Γιʼ αυτήν την θυσία μόνο έρχονται οι αρρώστιες, οι θλίψεις, οι στενοχώριες, τα πταίσματα, τα πάθη τα ψυχικά και τα συνακόλουθα σωματικά, για να προσφέρη αυτήν την θυσία στον Θεό κάθε θεοσεβής. 

Διότι εκείνος που θα αποκτήση αυτήν την θυσία, την συντριβή και ταπείνωσι, δεν είναι δυνατόν να πέση από κανένα μέρος, γιατί βρίσκεται πιό κάτω από όλους. Και ο Θεός δεν κατέβηκε στην γή και δεν ταπείνωσε τον εαυτό του μέχρι θανάτου για τίποτε άλλο παρά μόνο, για να εμφυτεύση σε όσους πιστεύουν σʼ αυτόν «καρδίαν συντετριμμένην και τεταπεινωμένην». 

Αν υποθέσουμε ότι κάποιος σκορπίζει όλα του τα υπάρχοντα και τα δίνει σε πτωχούς και νηστεύει και αγρυπνεί και χαμευνεί και προσεύχεται στο Θεό νύκτα και μέρα, και δεν ζητήση από το Θεό να αποκτήση καρδιά από φυσικού της συντετριμμένη και τεταπεινωμένη (διότι «πάν δώρημα τέλειον άνωθέν εστι καταβαίνον εκ του Πατρός των φώτων»), αυτός ο άνθρωπος δεν πρόκειται να ωφελήση καθόλου τον εαυτό του. Πρέπει λοιπόν να επιζητούμε εκείνη και μόνο την οδό διά της οποίας εμφυτεύεται μέσα μας καρδιά από φυσικού της συντετριμμένη και τεταπεινωμένη. 

Συμεών ο Νέος Θεολόγος

ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΕIΣ ΤΩΝ ΓΕΙΤΟΝΩΝ ΜΑΣ

29 Ιανουαρίου 1992

+πατήρ  Ιωάννης Σ. Ρωμανίδης

Οι Σκοπιανοί, Βούλγαροι, Τούρκοι και Αλβανοί μας θεωρούν όχι απελευθερωτές, αλλά κατακτητές της Μακεδονίας, της Ήπειρου, της Θράκης, των νήσων του Αιγαίου και της Κρήτης, και οι Τούρκοι επιλέον, μαζί με τους Βρεταννούς, μας θεωρούν ότι προσπαθήσαμε να κατακτήσομε την Κύπρον. Oλα αυτά ισχυρίζονται οι γείτονές μας βάσει του διεθνούς δικαίου.

1) Ανακεφαλαίωση του προβλήματος

      1) Η Βρετανία, Γαλλία, Ρωσία και Τουρκία διαμόρφωσαν το διεθνές δίκαιο κατά τρόπον ώστε έξω από την Παλαιά Ελλάδα του 1827-36 να μη υπάρχουν υποψήφιοι Ελληνες για απελευθέρωση. Δεν αρκεί εδάφη να ήταν κάποτε Ελληνικά. Θα έπρεπε σ'αυτά τα κάποτε Ελληνικά  εδάφη να υπήρχαν υποψήφιοι Έλληνες για απευλεθέρωση. Σε περίπτωση που δεν υπήρχαν Έλληνες τότε πρόκειται για κατάκτηση. Εξ'απόψεως των συνταγμάτων, των Πρωτοκόλων, και της περί Κοραής νομοθεσίας του 1827, δεν υπήρχαν πλέον Έλληνες, Hellenes-Grecs, Younan με ανάγκη απελευθερώσεως. Eξω από τα σύνορα της Ελλάδος του 1827-1836 υπήρχαν μόνον ελληνόφωνοι Ρωμαίοι, Grecs, Roum.

Συεχίζεται.

Άγιος Νικόδημος Αγιορείτης:

Να θυμάσαι πάντοτε, ότι το σήμερα είναι δικό σου, το αύριο είναι στο χέρι του Θεού.
Και Εκείνος που σου έδωσε το πρωί, δεν σου υπόσχεται και το βράδυ.

Κυριακή 16ῃ Σεπτεμβρίου 2012 – ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΥΨΩΣΙΝ

«Τί δώσει ἄνθρωπος ἀντάλλαγμα τῆς ψυχῆς αὐτοῦ; » (Μάρκ. η΄, 37)

Τί εἶναι ὁ ἄνθρωπος; εἶπε κάποτε ἕνας ὑλιστής. Μή ἐκπλαγῆτε: 7 κομμάτια σαπούνι (ἀπό τό λίπος του), λίγα μολύβια (ἀπό τόν ἄνθρακα), 7 κουτάκια σπίρτα (ἀπό τό φώσφορο), μιά πρόκα (ἀπό τό σίδερο) καί ἕνας κουβᾶς ἀσβέστης (ἀπό τά κόκκαλα)» - αὐτό εἶπε τό Χημεῖο, δηλ. μηδαμινή ἡ ἀξία τοῦ ἀνθρώπου σάν ὕλη. Γι’αὐτό οἱ ὑλιστές εἶπαν:«ὁ ἄνθρωπος εἶναι ὅ,τι τρώγει καί γι αὐτό «φάγωμεν καί πίωμεν, αὔριον γάρ ἀποθνήσκομεν». «Τό χῶμα μέσα μας βαραίνει», λέγομε συνήθως. Γι’αὐτό ρίξαμε βαθειά τίς ρίζες μας στό χῶμα τῆς γῆς, πήραμε τά μάτια μας ἀπό τά ἀνώτερα ἰδανικά καί γίναμε «σάρκες», καμπουριάσαμε κάτω ἀπό τό φορτίο τῆς ὑλοφροσύνης καί ἐγίναμεν οἱ εἵλωτες τῆς χρηματολατρείας.

Ὅμως, ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ - ὁ Χριστός – μᾶς φώναξε σήμερα μέ ὅλη τή δύναμη τῆς ἀγάπης Του: «τί ὠφελήσει ἄνθρωπος ἐάν κερδίσῃ τόν κοσμον ὅλον καί ζημιωθῇ τήν ψυχήν αὐτοῦ; ἤ τί δώσει ἄνθρωπος ἀντάλλαγμα τῆς ψυχῆς αὐτοῦ;».

H συνέχεια, ‘’κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

H Oρεινή Γυναίκα

ΤΟΥ ΚΥΡ ΦΩΤΗ ΚΟΝΤΟΓΛΟΥ

Αν γυρίσεις τον κόσμο, θα δεις πως δεν θα βρεις παρά σπάνια ευτυχισμένους ανθρώπους και εκείνους με λιγόχρονη και άστατη ευτυχία, πικραμένους όμως θα βρεις πολλούς σε κάθε σου πάτημα. Αδέρφια σου στην χαρά δεν θα βρεις πολλά, μα αδέρφια στην πίκρα θα βρεις πάρα πολλά. Αυτό φανερώνει πως τούτος ο κόσμος είναι ένας τόπος που έρχεται ο άνθρωπος για να δοκιμαστεί, όπως το χρυσάφι στην φωτιά. Αφήνω πως ευτυχία δεν είναι η καλοπέραση του κορμιού, κι αυτό φαίνεται τρανώτατα από το ότι οι καλοπερασμένοι και οι πλούσιοι δεν είναι ευτυχισμένοι, αλλά κάνουνε τον ευτυχισμένο και στο τέλος βαριούνται την ζωή τους. Η ευτυχία τους είναι μάλλον ρηχή και ψεύτικη, κι ολοένα ζητάνε να βρούνε την αληθινή ευτυχία, κ' επιχειρούνε κάθε τόσο ν' αλλάξουνε την ζωή τους. Μπορεί η ψυχή να είναι ευτυχισμένη και μέσα σε ένα κορμί δυστυχισμένο; Μπορεί να ισχύει αυτό το παράδοξο;

H συνέχεια, ‘’κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

Το δεσποτικό Αίμα

ΚΑΤΑ τη διάρκεια της θείας λειτουργίας στο χωριό Ζάρκα της 'Ιορδανίας, στις 21 'Απριλίου1991, μετά τη μεγάλη είσοδο, ο ορθόδοξος ιερέας τοποθέτησε τα τίμια Δώρα στην άγία τράπεζα. Ξαφνικά είδε το δισκάριο γεμάτο αίμα. 
Από τον άγιο Άρτο ξεχυνόταν επίσης αίμα ζεστό. Ό ιερέας έβαλε τις φωνές, και οι πιστοί έτρεξαν στο ιερό νά δουν τι συμβαίνει. 
Βλέποντας το θαυμαστό γεγονός, έμειναν άφωνοι. Άλλοι προσπαθούσαν νά μεταλάβουν μερικές σταγόνες ενώ άλλοι νά χρίσουν το σώμα τους. 
"Επισκέφθηκα την πόλη", διηγείται αυτόπτης μάρτυρας, για νά δω από κοντά το θεϊκό σημείο. 
Χιλιάδες κόσμου είχαν κατακλύσει την περιοχή. 
Ό ιερέας είχε κατορθώσει νά φυλάξει δύο κομματάκια Άρτου. Ομολογώ πώς αυτό πού έβλεπα δεν ήταν Άρτος και οίνος. 
Ήταν Σώμα και Αίμα Ιησού Χριστού .

Θα προχωρήσωμεν, έστω και μόνοι

Ο Μακαριστός Πατριάρχης Ιεροσολύμων  Διόδωρος είχε γράψει: 

Να διατί ελάβομεν την απόφασιν να διακόψωμεν τον διάλογον με τους παποαιρετικούς.  Διότι οι παποαιρετικοί είναι αμετακίνητοι εις την κακοδοξίαν των και την πλάνην των.  Σκοπός των είναι η εξαφάνισις της Ορθοδοξίας και η επικράτησις του Παπισμού και του Οικουμενισμού.  Τα πρόσφατα γεγονότα της Ουκρανίας το επιβεβαιώνουν κατά τρόπον αναμφισβήτητον.  Δι’αυτό και ημείς θα προχωρήσωμεν, έστω και μόνοι, εις τον αγώνα δια την άμυναν της αγίας μας Ορθοδοξίας.  Διότι η Ορθοδοξία είναι η μόνη μας Ελπίς.

(Ο.Τ. Αρ. Φύλ. 866).

Άγιος Ιουστίνος (Πόποβιτς) : Άνθρωπος και Θεάνθρωπος.

Εις την ανθρωπίνην συνείδησιν συναντώνται το μυστήριον του κόσμου και το μυστήριον του ανθρώπου. Αδιαφανές σκότος καλύπτει όλην την κτίσιν και η ανθρωπίνη σκέψις δεν δύναται κατ΄ ουδένα τρόπον να εισδύση εις το βασικόν νόημα αυτής, να εννοήση διατί υπάρχει ο κόσμος κατ΄ αυτόν τον τρόπον και υπό τοιαύτην μορφήν. Μόνον φωτισμένος με το φως του Θεανθρώπου Χριστού ο κόσμος μας ανοίγει τον ανθόν του είναι του και μέσα εις αυτόν και το αληθές νόημα και την αξίαν του. Δια τούτο ο Σωτήρ είπε δι΄ Εαυτόν: «Εγώ ειμι το φως του κόσμου» (Ιωάνν. 8, 12. 9, 5). Εν τω Θεανθρώπω Χριστώ και εν τω φωτί Του ο άνθρωπος δια πρώτην φοράν ήνοιξε τους οφθαλμούς, είδε το φως και κατενόησε το αληθές νόημα του κόσμου.                                                                                                                                                         Κάποια θεία σοφία και τελεολογία είναι διάχυτος εις όλην την κτίσιν. Είναι διάχυτος υπ΄ αυτού του Χριστού, του αιωνίου Θεού Λόγου, και δια τούτο ελέχθη εις το θείον Ευαγγέλιον: «Παν ο γέγονε, δι΄ Αυτού εγένετο» (Ιωάνν. 1, 3). Αυτή η λογικότης και η σοφία εν τω κόσμω τούτω και εν όλη τη κτίσει, καθίσταται καταφανής μόνον εν τω φωτί του σαρκωθέντος Θεού Λόγου. Ο ανθρώπινος νους (λόγος), μόνον όταν φωτισθή από το φως του σαρκωθέντος Θεού δύναται να συλλάβη το θείον-έλλογον νόημα της κτίσεως, δηλαδή το εν τη κτίσει νόημα του Θείου Λόγου, και να πεισθή τοιουτοτρόπως ως προς την αλήθειαν των λόγων του Αποστόλου: Τα πάντα δια του Χριστού και εις Αυτόν έκτισται (Κολ. 1, 16). Τούτο σημαίνει: το νόημα παντός κτίσματος κεχωρισμένως και όλων των κτισμάτων ομού είναι το να πραγματοποιήσουν εν εαυτοίς την αλήθειαν και δικαιοσύνην του Θεανθρώπου Χριστού μέχρι των εσχάτων δυνατοτήτων των. Ο ουρανός και η γη δεν θα παρέλθουν, έως αν πληρωθή επ΄ αυτών όλος ο νόμος του Θεού Λόγου (πρβλ. Ματθ. 5, 18). 

Συνεχίζεται.  

Αγώνας και προσευχή πάνε μαζί.

-         Γέροντα, πώς καθαρίζει η καρδιά;

-         Με την ταπείνωση, την ανεξικακία, την θυσία, την ανιδιοτέλεια, την εξαγόρευση, την άσκηση, την προσευχή και προπαντός με την ευχή, καθαρίζει η καρδιά. Η ευχή πετάει όλη την σαβούρα που έχει η καρδιά.

-         Μπορεί, Γέροντα, μόνο με την ευχή να καθαρίση η καρδιά;

-         Όχι, δεν γίνεται, η κάθαρση μόνο με την ευχή, αν παράλληλα δεν υπάρχη ταπείνωση και δεν γίνεται ο ανάλογος αγώνας. Αν προσεύχεσαι και δεν προσπαθής να τηρήσης και τα άλλα που είπα, τότε χαμένος κόπος. Ή αν τηρής εκείνα και παραμελής την προσευχή, πάλι χαμένος κόπος. Αγωνίζεσαι και συγχρόνως προσεύχεσαι, ζητάς την βοήθεια του Θεού με την προσευχή, και έτσι σιγά-σιγά καθαρίζει η καρδιά. Αγώνας και προσευχή πάνε μαζί.

+π.Ιωάννης Σ. Ρωμανίδης : Ορθόδοξος και Βατικάνιος Συμφωνία περί Ουνίας Μπαλαμάντ Λίβανος, Ιούλιος 1993.

70) Το Βατικανό άλλαζε την πολεμικήν του τακτικήν έναντι της Ορθοδοξίας ανάλογα με τον βαθμόν Δυτικοποιήσεως της Ορθοδοξίας. Αλλά εμφανίσθηκε κατά τα μέσα του αιώνος τούτου μία στροφή των διανοουμένων του Βατικανού προς τους Ελληνοφώνους πατέρας μετά τον Δαμασκηνόν. Άρχισε μιά εντατική προσπάθεια της εναρμονίσεως των μετά το σχίσμα δύο παραδόσεων. Έτσι το Βατικανό δεν έθεσε τέρμα εις τον πόλεμόν του δια την αφομοίωσιν της Ορθοδοξίας. Απλώς η κυριάρχουσα τακτική του Βατικανού μετετράπη εις τον διάλογον της αγάπης της μυστηριακής κοινωνίας την οποίαν επινόησαν μάλιστα Ορθόδοξοι Θεολόγοι.

71) Σπουδαίο μέρος της αλλαγής αυτής της τακτικής του Βατικανού είναι η επέκτασις της πατερικής παραδόσεως πέραν των Ιωάννου Δαμασκηνού και Θεοδώρου Στουδίτη μέχρι τον Συμεών τον Νέον Θεολόγον και ακόμη και στον Άγιον Γρηγόριον τον Παλαμά. Το κλειδί, όμως, της επεκτάσεως αυτής της πατερικής παραδόσεως είναι το γεγονός ότι οι Φραγκο-Λατίνοι είχαν ήδη Νεο-Πλατωνοποιήσει και Αυγουστινοποιήσει τους Πατέρες μέχρι τον 8ον αιώνα καί, με την βοήθειαν ενός Ρώσσου θεολόγου, έκαμναν το ίδιο με τον Άγιον Γρηγόριον Παλαμά και τους προκατόχους και διαδόχους του. Έτσι τεχνηέντως το Βατικανό ταυτίζει την ειδικήν του πνευματικότητα της Νεο-Πλατωνικής ευδαιμονίας του Αυγουστίνου και των Φραγκο-Λατίνων με την Ορδόδοξον πνευματικότητα.

72) Παράδοξον είναι το πιθανόν ότι οι διαλεγόμενοι ημέτεροι δεν γνωρίζουν τί τους γίνεται.

Τ Ε Λ Ο Σ