Διδάγματα από τα γεγονότα του Σεπτεμβρίου το 1955

Του Κων/νου  Χολέβα

Το διήμερο 6-7 Σεπτεμβρίου 1955, ο Ελληνισμός της Κωνσταντινουπόλεως βίωσε ένα άγριο πογκρόμ με δύο θανατώσεις κληρικών, βιασμούς, προπηλακισμούς και αμέτρητες καταστροφές κοιμητηρίων, ναών, οικιών και καταστημάτων. Ο αφηνιασμένος τουρκικός όχλος χρησιμοποιήθηκε από τις ειδικές υπηρεσίες ανορθόδοξου πολέμου του τουρκικού στρατού για να τρομοκρατήσει την πολυπληθή τότε ελληνορθόδοξη κοινότητα και για να την οδηγήσει, όπως και έγινε, στον σταδιακό ξεριζωμό. Τα Σεπτεμβριανά, όπως έχουν πλέον καταγραφεί, ήταν το αποτέλεσμα μακροχρονίου σχεδιασμού, τον οποίο τηρεί με ακρίβεια το τουρκικό κράτος στα εθνικά θέματα, παρά την εναλλαγή κυβερνήσεων.

H συνέχεια, ‘’κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

O Συναξαριστής της ημέρας

Πέμπτη, 6 Σεπτεμβρίου 2012

Ανάμνησις του εν Κολοσσαίς (Χώναις) θαύματος του Αρχαγγέλου Μιχαήλ, Ευδοξίου και Καλοδότης των μαρτύρων.

Σήμερα, αγαπητοί μου αδελφοί, τιμούμε τον μέγαν Αρχιστράτηγο δυνάμεως Κυρίου τον Αρχάγγελο Μιχαήλ εξ' αφορμής του μεγάλου και υπερφυούς θαύματος το οποίον επετέλεσε στις Κολοσσές της Μ. Ασίας.

Βέβαια καθώς αποφαίνεται το πνεύμα του Θεού «Θεός ώρισε τους Αρχαγγέλους αυτού και τους Αγγέλους εν πλήθει άστρων και κατά αριθμόν εθνών», ώστε να έχη κάθε πόλι και χώρα τον πνευματικό φρουρό της, το φύλακά της Άγγελο και όχι μόνον κάθε πόλι αλλά και κάθε άνθρωπος. 

H συνέχεια, ‘’κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

Τότε.... και Τώρα.

Τότε :

Οι λατινόφρονες με τον Πατριάρχην Κωνσταντινουπόλεως Ιωάννην Βέκκον ήλθον εις το Άγιον Όρος μετά στρατιωτικής δυνάμεως, και αφού έπραξαν εκείνα τα οποία έπραξαν εις τας άλλας Μονάς, ήλθον τελευταίον και εις την Ιεράν Μονήν του Ζωγράφου, πυρ και μανίαν πνέοντες κατά των οικούντων αυτήν Μοναχών. Κατ’ εκείνον δε τον φρικτόν και φοβερόν δια το Άγιον Όρος καιρόν, πλησίον της Μονής Ζωγράφου ηγωνίζετο κατά μόνας εις Μοναχός, έχων συνήθειαν ιεράν να αναγινώσκη πολλάκις καθ΄ εκάστην τον Ακάθιστον Ύμνον της Θεοτόκου ενώπιον της θείας Εικόνος Αυτής. Εν μια λοιπόν των ημερών, ότε εις τα χείλη του Γέροντος αντηχούσεν ο Αρχαγγελικός ασπασμός της Υπεραγίας Παρθένου Μαρίας, το «Χαίρε», ακούει αίφνης ο Γέρων εκ της αγίας Αυτής Εικόνος τους εξής λόγους: «Χαίρε και συ, Γέρων του Θεού!», ο δε Γέρων εγένετο έντρομος. «Μη φοβού», εξηκολούθησεν ησύχως η εκ της Εικόνος θεομητορική φωνή, «αλλ’ απελθών ταχέως εις την Μονήν, ανάγγειλον εις τους αδελφούς και εις τον Καθηγούμενον ότι οι εχθροί εμού τε και του Υιού μου επλησίασαν. Όστις λοιπόν υπάρχει ασθενής τω πνεύματι, εν υπομονή ας κρυφθή, έως ότου παρέλθη ο πειρασμός, οι δε επιθυμούντες μαρτυρικούς στεφάνους ας παραμείνωσιν εν τη Μονή, άπελθε λοιπόν ταχέως».   ….είκοσι δε και εξ Μοναχοί, μετά των οποίων και ο Καθηγούμενος, έμειναν εις την Μονήν και εισήλθον εντός του Πύργου, αναμένοντες τους εχθρούς αυτών και προσδοκώντες τους μαρτυρικούς στεφάνους. Το αποτέλεσμα: εικοσιέξ Οσιομάρτυρες Ζωγραφίται, οι ελέγξαντες τους λατινόφρονας, τον τε βασιλέα Μιχαήλ και τον Πατριάρχην Βέκκον, επάνωθεν του Πύργου πυρί τελειούνται.

Τώρα :

Και οι δέκα εννέα Ηγούμενοι του Αγίου Όρους τον υποδέχονται στο Άγιον Όρος, συλλειτουργούν και μνημονεύουν τον αρχιαιρεσιάρχην Πατριάρχην Κων/πόλεως,  κ. Βαρθολομαίον!... 

Ἡ κρίση ποὺ περνάει σήμερα ἡ Ἐκκλησία θὰ εἶναι καὶ ἡ τελευταία Της

Ὁ μεγάλος δάσκαλος, π. Ἰω. Ρωμανίδης γράφει χαρακτηριστικὰ στὸ μεγαλειῶδες ἔργο του,

“Πατερικὴ Θεολογία”: 

“Ἡ ἐκκλησία ὅταν ἀντιμετωπίζει ἀνέντιμο ἀγώνα ἐναντίον της εἶναι ὑποχρεωμένη νὰ ἀμυνθεῖ”. 

Καὶ παρακάτω προειδοποιεῖ προφητικὰ ἀπὸ τὸ 1983:

“Ἡ κρίση ποὺ περνάει σήμερα ἡ Ἐκκλησία θὰ εἶναι καὶ ἡ τελευταία Της. Μετὰ δὲν θὰ ὑπάρχει τίποτα

ὄρθιο, γιὰ νὰ σαλευθεῖ καὶ νὰ ὑποστεῖ κρίση”!

Άγιος Ιουστίνος (Πόποβιτς) :

Η ειλικρίνεια είναι η γλώσσα της Αληθείας: 
το δόγμα περί του αλαθήτου του πάπα του 20ού αιώνος, 
δεν είναι άλλο παρά η αναγέννησις της ειδωλολατρίας και του πολυθεϊσμού.

"Ετι δεόμεθα υπέρ του Αγιωτάτου Επισκόπου και Πάπα Ρώμης Βενεδίκτου....." 

Άγιος Ιουστίνος (Πόποβιτς) : Άνθρωπος και Θεάνθρωπος.

Δημιουργών ο Θεός τον άνθρωπον κατ΄ εικόνα Του διέχυσε εις το είναι του τον πόθον της θείας απεραντοσύνης της ζωής, της θείας απεραντοσύνης της γνώσεως, της θείας απεραντοσύνης της τελειότητος. Δια τον λόγον ακριβώς τούτον, ο αμέτρητος πόθος και η δίψα του ανθρωπίνου είναι δεν δύναται να ικανοποιηθή ολοκληρωτικώς με τίποτε, παρά με μόνον τον Θεόν. Διακηρύττων την θείαν τελειότητα ως τον κύριον σκοπόν της ανθρωπίνης υπάρξεως εις τον κόσμον—«Έσεσθε ουν υμείς τέλειοι, ώσπερ ο Πατήρ υμών ο εν τοις ουρανοίς τέλειός εστιν» (Ματθ. 5, 48)—ο Σωτήρ Χριστός έδωσε δι΄ αυτού την απάντησιν εις την βασικήν απαίτησιν και ανάγκην του θεοειδούς και θεονοσταλγικού ανθρωπίνου είναι.                                                                                                                                                 Το θεοειδές της ανθρωπίνης φύσεως έχει το οντολογικόν και τελεολογικόν νόημά του: Οντολογικόν μεν, διότι εις το θεοειδές συνίσταται, έγκειται η ουσία του ανθρωπίνου είναι, ως κάτι το δεδομένον. Τελεολογικόν δε, διότι δι΄ αυτού έχει ορισθή ως σκοπός της ζωής του ανθρώπου ο Θεός με όλας τας θείας τελειότητάς Του. Αυτό το θεοειδές είναι η ουσία της ουσίας του ανθρωπίνου είναι. Επ΄ αυτού και συμφώνως προς αυτό ο άνθρωπος θα πλάττη και θα οικοδομή τον εαυτόν του εις αυτόν τον κόσμον. Και όντως: εις το είναι του ανθρώπου ο Θεός αποτελεί το πρώτον, ο δε άνθρωπος το δεύτερον. Με άλλα λόγια ο άνθρωπος είναι δημιουργημένος ως δυνάμει θεανθρώπινον ον, το οποίον έχει χρέος, οδηγούμενον υπό της θεοειδούς ψυχής του, να εξομοιώση κατά πάντα τον εαυτόν του προς τον Θεόν και τοιουτοτρόπως να γίνη ενεργεία θεανθρώπινον ον, τ.έ. εν ον εις το οποίον ο άνθρωπος ενώνεται κατά τρόπον τέλειον με τον Θεόν και ζη μέσα εις τας θείας και απείρους τελειότητάς Του. Αλλ΄ όμως, αντί να διαποτίση με το θεοειδές της ψυχής του όλην την εμπειρικήν ζωήν του ο άνθρωπος, απεχώρισε το πνεύμα του από κάθε τι θεϊκόν, το οποίον ευρίσκετο εντός του, και επροχώρησεν άνευ Θεού εις τα μυστήρια του κόσμου τούτου, δηλαδή επροχώρησεν άνευ του φυσικού οδηγού του. Και δια τούτο συνήντησεν εις τον κόσμον αυτόν αγεφυρώτους αβύσσους και φοβερά χάσματα και ρήγματα. 

 Συνεχίζεται.                                                                                                                                                                      

+π.Ιωάννης Σ. Ρωμανίδης : Ορθόδοξος και Βατικάνιος Συμφωνία περί Ουνίας Μπαλαμάντ Λίβανος, Ιούλιος 1993.

Η Ευχαριστιακή και Εκκλησιολογική ειδωλολατρία

55) Ο Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος καταδικάζει την ευχαριστιακήν ειδωδολατρίαν και εκκλησιολογίαν της εποχής του. Ορισμένοι Ορθόδοξοι ισχυρίζοντο ότι η μυστηριακή ένωσις με τον Χριστόν γίνεται μόνον μέσω της Θείας ευχαριστίας χωρίς να είναι ανάγκη ο κοινωνών να ευρίσκεται στην κατάστασιν του φωτισμού ή τουλάχιστον της καθάρσεως. Ο Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος συνοψίζει την πατερικήν ερμηνευτικήν περί της πραγματικότητος της Εκκλησίας και των μελών αυτής βάσει των επιστολών του Αποστόλου Παύλου. "Ίνα δε και τας διαφοράς των μελών και τίνα ταύτα και τίνες εισίν αποδείξη, έφη Υμείς δε εστε σώμα Χριστού και μέλη εκ μέρους. Και ούς μεν έθετο ο Θεός εν τη εκκλησία, πρώτον αποστόλους, δεύτερον προφήτας, τρίτον διδασκάλους, έπειτα δυνάμεις, έπειτα χαρίσματα ιαμάτων, αντιλήψεις, κυβερνήσεις, γένη γλωσσών (1 Κορ. 12;27-28) Είδες τας διαφοράς των μελών του Χριστού; Έμαθες τίνες εισί μέλη αυτού;" Ο Απόστολος Παύλος περιγράφει με πάσαν ακρίβειαν ποίοι είναι αυτοί που είναι ηνωμένοι με τον Χριστόν και αποτελούν το Σώμα Του, την Εκκλησίαν. Δηλαδή το πρώτο σκαλοπάτι με το οποίον γίνεται κανείς μέλος της εκκλησίας είναι τα γένη γλωσσών που μετά απλοποιήθηκαν γενόμενα η λεγομένη "νοερά ευχή." Οι υπόλοιποι των κοινωνούντων, αλλά αναξίως, είναι "ασθενείς και άρρωστοι και κοιμώνται ικανοί (1 Κορ. 11;30)." Παρ' ότι είναι βαπτισμένοι παραμένουν ιδιωτεύοντες (λαϊκοί) και λέγουν μόνον το "αμήν" στην εκκλησίαν. Τούτο διότι δεν ανήκουν ακόμη στο "βασίλειον ιεράτευμα" αφού δεν απέκτησαν ακόμη ή και έχασαν την νοεράν ευχήν. Δια τούτο ο Χρυσόστομος προειδοποιεί, "Μη τοίνυν θαρρώμεν, ότι γεγόναμεν άπαξ του σώματος."

Συνεχίζεται.

Θέμα: Κανονική Παραίτησις Ιερέως Δημητρίου Ζέρβα.

Σεβασμιώτατε,

Παρακαλώ, να δεχθήτε την παραίτησίν μου από την εφημεριακήν θέσιν του Ιερού Ναού αγίου Δημητρίου χωρίου Χαραυγή επαρχίας Πυλίας, εις το οποίον υπηρέτησα έως σήμερον συνεχώς από τότε που με εχειροτονήσατε και με διωρίσατε εφημέριον. Εις την απόφασίν μου αυτήν κατέληξα μετά από υπόδειξιν του πνευματικού μου πατέρα, και μετά από πολλήν προσευχήν και περισυλλογήν. Η αιτία που με ωδήγησε εις την απόφασίν μου αυτή, είναι λόγοι πίστεως. Δεν μου ήταν δυνατό, να εξακολουθώ να υποκρίνωμαι, ότι υπηρετώ σαν ιερεύς μια εκκλησία που λέει ότι είναι ορθόδοξος, αλλά εγώ γνωρίζω προσέτι ότι εις την πραγματικότητα είναι βυθυσμένη εις το ψεύδος της αιρέσεως του οικουμενισμού και της ασεβείας προς τους Ιερούς Κανόνας της Ορθοδοξίας. Επιτρέψατέ μου Σεβασμιώτατε να σας εξηγήσω: όπως γνωρίζετε, πολύ καλύτερα από εμέ, κατ΄ επανάληψιν έχει γραφή εις τα εκκλησιαστικά έντυπα «ότι η Εκκλησία της Ελλάδος έχει διολισθήσει εις την αίρεσιν του Οικουμενισμού, εφ΄ όσον δέχεται την θεωρία των κλάδων και ότι δήθεν δεν κατέχει όλην την αλήθειαν, αλλά θα πρέπει να ενωθή με όλες τις αιρετικές παρασυναγωγές της Δύσεως για να επανιδρύσουν όλαι μαζί την Εκκλησία του Χριστού» (εκκλησιαστική εφημερίδα Ορθόδοξος Τύπος κ.λ.π.)!   Πως συμφωνεί, Σεβασμιώτατε, αυτή η παραδοχή με το σύμβολον της πίστεως της εκκλησίας μας, όπου ομολογούμε ότι αυτή είναι «η Μία Αγία Καθολική και Αποστολική Εκκλησία»;  Όπως γνωρίζετε, πολύ καλύτερα από εμέ, πριν από ολίγων ετών και αντιπρόσωποι της εκκλησίας της Ελλάδος έλαβον μέρος και υπέγραψαν τις προδοτικές συμφωνίες του Σαμπεζύ και του Μπελεμέντ, με τις οποίες αναγνωρίζεται:  ότι τόσο οι Παπικοί, όσο και οι αιρετικοί Μονοφυσίται, ήσαν πάντα μέλη της Εκκλησίας και επομένως σώζονται οι πιστοί τους. Με αυτή την απόφασιν και πρακτικήν, ειπέτε μου Σεβασμιώτατε, που πηγαίνουν οι αφορισμοί του αγίου Φωτίου και της Συνόδου του, της Συνόδου επί αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, αλλά και οι προτροπές του Πατρο-Κοσμά (τον Πάπα να καταράσθε αυτός είναι η αιτία) κατά των αιρετικών Φραγκολατίνων;  Που πηγαίνουν οι κατάρες και τα αναθέματα κατά των αιρετικών Μονοφυσιτών της Αγίας Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου αλλά και των υπολοίπων, που επεκύρωσαν τις αποφάσεις της; Όπως γνωρίζετε, πολύ καλύτερα από εμέ Σεβασμιώτατε, οι διάφοροι Πατριάρχαι αλλά και εκπρόσωποι της εκκλησίας της Ελλάδος, όχι μόνο ανήκουν αλλά και συμμετέχουν ενεργά στο περιβόητο Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών (στην πραγματικότητα Παγκόσμιο Συνονθύλευμα Ε(Αι)ρετικών).  Με αποτέλεσμα να συμπροσεύχωνται με όλους τους αιρετικούς, με παπαδίνες και επισκοπίνες των αντιχρίστων Προτεσταντών, αλλά ακόμη και με σατανιστές (ινδιάνοι και ειδωλολάτρες) και αλλοπίστους (Μουσουλμάνους, Θιβετιανούς κλπ) στις περιβόητες συμπροσευχές της Ασίζης, της Καμπέρας του Χαράρε και οπουδήποτε αλλού! Οι Ιεροί Κανόνες της Ορθοδόξου Εκκλησίας, όπως γνωρίζετε πολύ καλύτερα από εμέ καθότι είσθε και εγκρατής Θεολόγος, όχι μόνο απαγορεύουν τις πράξεις αυτές αλλά και επιβάλλουν επιτίμια εις όσους τολμήσουν να παρακούσουν τις απαγορεύσεις τους αυτές. Σας υπενθυμίζω δειγματοληπτικά τον ΜΕ΄ Αποστολικό Κανόνα ο οποίος λέγει: «Επίσκοπος, ή Πρεσβύτερος, ή Διάκονος αιρετικοίς συνευξάμενος, μόνον αφοριζέσθω, ει δε επέτρεψεν αυτοίς, ως κληρικοίς ενεργήσαι τι, καθαιρείσθω»!  Καταλαβαίνετε, Σεβασμιώτατε, τους λόγους που μου επιβάλλουν την παραίτησιν από την εφημεριακή μου θέσιν, αλλά και την διακοπήν κάθε πνευματικής επικοινωνίας μαζί σας.  Οι λόγοι δεν είναι προσωπικοί, ούτε εκδήλωσις αχαριστίας προς το πρόσωπό Σας. Γιατί, αναγνωρίζω την αγάπη και την εμπιστοσύνη με τις οποίες με περιεβάλλατε το διάστημα αυτό της ιερατικής μου σταδιοδρομίας. Ως άνθρωπος και ως ιερεύς, προσεπάθησα να φανώ αντάξιος αυτής της εμπιστοσύνης Σας. Λόγοι, όμως, ανώτεροι συναισθημάτων, λόγοι σωτηρίας ψυχής, επιβάλλουν την ενέργειά μου αυτή. Σεις, Σεβασμιώτατε, δεν μπορείτε να αποχωρισθήτε από την εκκλησία σας για λόγους τους οποίους Σεις γνωρίζετε. Παρ΄ όλη την αγάπη που τρέφω στο πρόσωπό Σας, επιτρέψετέ μου να μη Σας μιμηθώ. Διότι η παραμονή σε κοινωνία μαζί Σας, εφόσον Σεις δεν διακόπτετε την κοινωνία με όλους όσους προανέφερα, θα έχει σαν αποτέλεσμα για μένα να βρεθώ εις το ίδιον κρίμα με όλους αυτούς που τας ενεργείας τους καταγγέλλω ανωτέρω. Φυσικά τοιαύτην πολυτέλεια δεν επιτρέπουν οι άγιοι Απόστολοι που με προστάζουν να φύγω της τοιαύτης κοινωνίας «Ει τις ακοινωνήτω, καν εν οίκω συνεύξηται, ούτος αφοριζέσθω» 
(Ι΄ Αποστολικός Κανόνας)!                                                                             
Σεβασμιώτατε, πιστεύω εις την διάκρισιν και κατανόησίν Σας εις το διάβημά μου αυτό, ότι δηλαδή προκρίνω να είμαι πιστός και ταπεινός δούλος του ουρανίου Κυρίου και Σωτήρος μου Χριστού, παρά των επιγείων αρχόντων και διατελώ με τον πρέποντα σεβασμόν.

Δημήτριος Ζέρβας Ιερεύς.

O Συναξαριστής της ημέρας

Τετάρτη, 5 Σεπτεμβρίου 2012

Ζαχαρίου του προφήτου, πατρός του Προδρόμου.

Oύτος, επειδή παρρησία εκήρυττε την Θεοτόκον Mαρίαν, ότι η αυτή είναι ομού Mήτηρ και Παρθένος· και επειδή επρόσταξε την Θεοτόκον, αφ’ ου εγέννησε τον Xριστόν, να μην ευγαίνη έξω από τον τόπον εκείνον, όστις ήτον διωρισμένος εν τω Nαώ να στέκωνται αι παρθένοι¹· και προς τούτοις, επειδή ο υιός του Iωάννης εζητείτο εν τω καιρώ της βρεφοκτονίας και δεν ευρίσκετο, με το να εκρύπτετο πέραν του Iορδάνου μέσα εις ένα σπήλαιον μαζί με την μητέρα του, διά ταύτα, λέγω, τα τρία αίτια, φονεύεται εις το μέσον του θυσιαστηρίου από τους Iουδαίους, κατά προσταγήν του Hρώδου.


ΣΗΜΕΙΩΣH
1. Tούτο βεβαιοί ο Mέγας Bασίλειος εν τω εις την Xριστού γέννησιν λόγω αυτού, λέγων· «Λόγος γάρ τίς εστι, και ούτος εκ παραδόσεως εις ημάς αφιγμένος, ότι ο Ζαχαρίας εν τη των παρθένων χώρα την Mαρίαν κατατάξας μετά την του Kυρίου κύησιν, υπό των Iουδαίων κατεφονεύθη μεταξύ του Nαού και του θυσιαστηρίου, εγκληθείς υπό του λαού, ως διά τούτου κατασκευάζων το παράδοξον εκείνο και πολυΰμνητον σημείον, Παρθένον γεννήσασαν, και την παρθενίαν μη διαφθείρασαν». Tούτο το ίδιον βεβαιοί και ο Nικηφόρος εις το δεύτερον βιβλίον της Iστορίας του, φέρων τον Iππόλυτον μάρτυρα. Όθεν και θύμα της παρθενίας φημίζεται ο θείος ούτος Ζαχαρίας, ο μισηθείς υπό πάντων των ιερέων, διά το κηρύττειν την παρουσίαν του Mεσσίου. Eπειδή έλεγε· «Kαι συ παιδίον Προφήτης υψίστου κληθήση» κτ. (σελ. 267 της Δωδεκαβίβλου). Σημείωσαι, ότι εις τον Άγιον τούτον Ζαχαρίαν λόγον πανηγυρικόν έχει Kοσμάς Bεστίτωρ, σωζόμενον εν τη Mεγίστη Λαύρα, εν τη Mονή του Παντοκράτορος, και εν τη του Διονυσίου, ου η αρχή· «Ως χρυσούν θυμιατήριον». O αυτός εις τον αυτόν, ου η αρχή· «Mύστα των αρρήτων ιερουργημάτων». (Σώζεται εν τη του Διονυσίου Mονή, εν τη του Bατοπαιδίου και τη των Iβήρων, και προ αυτών εν τη Mεγίστη Λαύρα.)

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος :

Η ρίζα της ευλάβειάς μας προς τον Θεό είναι ο φόβος του Θεού. 

Ο φόβος του Θεού είναι το πιό δυνατό όπλο για να πολεμήσουμε τις δυσκολίες στην πνευματική μας πορεία.

Εἶναι ὕπουλος ἐχθρός

Ὁ Οἰκουμενισμὸς δὲν εἶναι αἵρεση καὶ παναίρεση, ὅπως συνήθως χαρακτηρίζεται. Εἶναι κάτι πολὺ χειρότερο τῆς παναιρέσεως. Οἱ αἱρέσεις ἦταν φανεροὶ ἐχθροὶ τῆς Ἐκκλησίας. Μποροῦσε αὐτὴ νὰ παλέψει ἐναντίον  τους καὶ  νὰ  τὶς κατατροπώσει. Ὁ Οἰκουμενισμὸς ὅμως ἀδιαφορεῖ γιὰ τὰ δόγματα καὶ τὶς δογματικὲς διαφορὲς τῶν Ἐκκλησιῶν.  Εἶναι ὑπέρβαση, ἀμνήστευση, παραθεώρηση, γιὰ νὰ μὴ ποῦμε νομιμοποίηση καὶ δικαίωση τῶν αἱρέσεων. Εἶναι ὕπουλος ἐχθρός, καὶ ἀπὸ ἐδῶ προέρχεται ὁ θανάσιμος κίνδυνος.

Άγιος Ιουστίνος (Πόποβιτς) : Άνθρωπος και Θεάνθρωπος.

Είναι καταφανές ότι αυτόν τον πόθον δια το άπειρον δεν είναι δυνατόν να τον έχη επιβάλει εις τον άνθρωπον η υλική φύσις, διότι η ιδία είναι πεπερασμένη και περιωρισμένη και δεν έχει εν εαυτή αυτόν τον πόθον. Εξ ίσου πρόδηλον είναι ότι ούτε το ανθρώπινον σώμα έχει επιβάλει εις τον άνθρωπον αυτόν τον πόθον, διότι και τούτο είναι πεπερασμένον. Ως μοναδική λογική λύσις παραμένει η εξής θέσις: ο πόθος του ανθρώπου δια το άπειρον, δια την αθανασίαν,ευρίσκεται εις αυτήν ταύτην την ουσίαν του ανθρωπίνου πνεύματος. Κτισθείς κατ΄ εικόνα Θεού ο άνθρωπος, ευρίσκεται ολόκληρος μέσα εις αυτόν τον πόθον. Διότι το κατ΄ εικόνα (το θεοειδές) του ανθρώπου, είναι ακριβώς εκείνο, το οποίον ποθεί τας απείρους αληθείας του Θεού εις όλους τους κόσμους. Ενυπάρχον εις το πνεύμα του ανθρώπου το θεοειδές (το κατ΄ εικόνα), ωθεί τον άνθρωπον να τείνη προς όλας τας απεραντοσύνας του Θεού και να τας ποθή.                                       

Είναι φυσικόν δια την κατ΄ εικόνα, την θεοειδή ψυχήν, να ποθή τον Θεόν ως το πρωτότυπόν της. Τούτο δεν είναι συμπέρασμα a priori, αλλά μια διαπίστωσις κατά πάντα a posteriori, διότι όλη η πείρα του ανθρωπίνου γένους μαρτυρεί περί αυτής της ισχυράς και μυστικής νοσταλγίας του ανθρωπίνου πνεύματος δια το άπειρον, δια την αθανασίαν, δια την αιωνίαν ζωήν, είτε εις αυτόν είτε εις τον άλλον κόσμον. Εάν στηριχθώμεν εις την κοινήν πείραν του ανθρωπίνου γένους και συνοψίσωμεν τον άνθρωπον εις τα βασικά συστατικά του, θα εύρωμεν οπωσδήποτε αυτόν τον πόθον δια την αθανασίαν ως το βασικώτερον στοιχείον επί του οποίου θεμελιούται και εις το οποίον οντολογικώς έγκειται ο άνθρωπος.    

    Συνεχίζεται.                                                                                                                                                      

«ψήφω Κλήρου και Λαού»

Υπάρχει το θέμα αρχής. Υπάρχει το θέμα της δημοκρατίας μέσα στην Εκκλησία, που θέλει τον Επίσκοπο να εκλέγεται «ψήφω Κλήρου και Λαού». Αυτή η αρχή καταπατείται σήμερα από τους δεσποτοκράτες όλων των τοπικών Εκκλησιών, κι΄ αυτή η αρχή πρέπει να επανέλθει αν θέλουμε να ξαναδούμε την Εκκλησία, μάνα Μαρτύρων και Αγίων, όπως ήταν τότε που οι Επίσκοποι εκλέγονταν με απόλυτη διαφάνεια από τους χριστιανούς κι όχι όπως σήμερα εν κρυπτώ και παραβύστω, λες και πρόκειται για τελετή Μασονίας! Η Εκκλησία του Χριστού δεν είναι μόνον η Ιεραρχία. Είναι ο Κλήρος και ο Λαός μαζί. Γιατί λοιπόν, ενώ ο λαός συμμετέχει σ΄ όλες τις εκδηλώσεις της Εκκλησίας, του απαγορεύουν να συμμετέχει στην εκλογή των Επισκόπων του; Γιατί, ενώ οι Αποστολικές Διαταγές, οι Κανόνες και οι μαρτυρίες Αγίων Πατέρων της Εκκλησίας, μιλάνε για εκλογή των Επισκόπων «υπό παντός του λαού», οι Ιεραρχίες των τοπικών Ορθοδόξων Εκκλησιών όλα αυτά τα γράφουν στα παλιά των τα παπούτσια; Και όχι μόνον πρέπει να εκλέγεται ο Επίσκοπος από τον λαό, αλλά και εάν κατά την χειροτονία κάποιος φωνάξει «ανάξιος», η χειροτονία πρέπει να σταματήσει αμέσως, μέχρις ότου εξακριβωθεί το βάσιμο ή όχι της κατηγορίας. Αυτά ορίζουν οι Κανόνες και η πράξη της Εκκλησίας.

π. Θ. Ζήσης. Nέο έτος και σχόλια στο κήρυγμα (ΙΓ' Ματ.)

Δημοσιεύτηκε στις 3 Σεπ 2012 από simeronwordpress

Πηγή: http://www.impantokratoros.gr/7A88159B.el.aspx

+π.Ιωάννης Σ. Ρωμανίδης : Ορθόδοξος και Βατικάνιος Συμφωνία περί Ουνίας Μπαλαμάντ Λίβανος, Ιούλιος 1993.

      54) Το 1976-1977 άρχισε η εργασία της λεγομένης Τεχνικής Επιτροπής δια την προετοιμασίαν του διαλόγου μεταξύ του Βατικανού και των Ορθοδόξων Εκκλησιών. Οι εκπρόσωποι του Φαναρίου και της Αλεξανδρείας παρέσυραν την πλειοψηφίαν κατά της προτάσεως των εκπροσώπων της Εκκλησίας της Ελλάδος ότι ο σκοπός και το θεμέλιον του διαλόγου δεν ημπορεί παρά να είναι η παράδοσις της αδιαιρέτου Εκκλησίας των 7 Οικουμενικών Συνόδων. Με άλλα λόγια από τότε έθεσαν τα θεμέλια της εν λόγω συμφωνίας του Μπαλαμάντ ότι τα μυστήρια θα θεωρούνται έγκυρα άσχετα αν κανείς δέχεται 7 ή 21 Οικουμενικάς Συνόδους, άσχετα αν δέχεται την μεθεκτήν σωστικήν χάριν κτιστήν ή άκτιστον, άσχετα αν δέχεται τον Άγγελον της Δόξης της Παλαιάς Διαθήκης κτιστόν ή άκτιστον, άσχετα αν δέχεται ότι ο Σεσαρκωμένος Λόγος είναι Αυτός Ούτος ο Μεγάλης Βουλής Άγγελος της Παλαιάς Διαθήκης και αν είναι άκτιστος και ομοούσιος τω Πατρί, ή το εκ του μηδενός γινόμενον και στο μηδέν απογινόμενον του Αυγουστίνου και των Φραγκο-Λατίνων, του σημερινού Βατικανού και των πλείστων των Προτεσταντών.

Συνεχίζεται

2ο Ιερά Μονή Παναγίας Εικοσιφοίνισσας

Uploaded by ecypr9il on Dec 27, 2010

H Διαρκής Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος

Συνέρχεται, από την Τρίτη 4 έως και την Πέμπτη 6 Σεπτεμβρίου 2012, η Διαρκής Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος, της 156ης Συνοδικής Περιόδου, από 1/9/2012 έως 31/8/2013, για να ασχοληθεί με θέματα της Ημερησίας Διατάξεως.

Η σύνθεση της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος της 156ης Συνοδικής Περιόδου, είναι η ακόλουθη:

Πρόεδρος: Ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμος,

Μέλη οἱ Σεβασμιώτατοι Μητροπολίτες:

Φιλίππων, Νεαπόλεως και Θάσου κ. Προκόπιος,

Αιτωλίας και Ακαρνανίας κ. Κοσμάς,

Δράμας κ. Παύλος,

Σισανίου και Σιατίστης κ. Παύλος,

Γόρτυνος και Μεγαλοπόλεως κ. Ιερεμίας,

Κορίνθου κ. Διονύσιος,

Τριφυλίας και Ολυμπίας κ. Χρυσόστομος,

Μεσσηνίας κ. Χρυσόστομος,

Λευκάδος και Ιθάκης κ. Θεόφιλος,

Πολυανής και Κιλκισίου κ. Εμμανουήλ,

Λαγκαδά, Λητής και Ρεντίνης κ. Ιωάννης,

Χίου, Ψαρών και Οινουσσών κ. Μάρκος

Εκ της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος

O Συναξαριστής της ημέρας

Τρίτη, 4 Σεπτεμβρίου 2012

Μωϋσέως του προφήτου, Βαβύλα ιερομάρτυρος, επισκόπου Αντιοχείας, 
Ιερουσαλήμ μάρτυρος και των υϊών αυτής Σεκένδου, Σεκενδίνου 
και Κεγούρου των εν Βεροία, Ερμιόνης αγ. θυγατρός Ευαγγ.
Φιλίππου του εκ των επτά Διακόνων.

Άγιος Ιουστίνος (Πόποβιτς) : Άνθρωπος και Θεάνθρωπος.

Το ανθρώπινον πνεύμα αδιακόπως ποθεί την άπειρον γνώσιν, την άπειρον ζωήν, την άπειρον ύπαρξιν. Και δια μέσου όλων αυτών εν μόνον επιδιώκει: να νικήση το πρόσκαιρον, το πεπερασμένον, το περιωρισμένον, και να καταστήση δυνατόν και εξασφαλίση το αιώνιον, το άπειρον και απεριόριστον. Εις όλας τας κουλτούρας και τους πολιτισμούς όλοι οι κόποι του ανθρωπίνου πνεύματος, εις το τέλος, συγκεντρούνται εις μίαν γιγαντιαίαν προσπάθειαν: να ηττηθή ο θάνατος και η θνητότης και να εξασφαλισθή η αθανασία και η αιωνία ζωή, να εξασφαλισθή οπωσδήποτε.                                                                         

Αλλά δεν μας παροτρύνουν άρά γε τα πάντα να θέσωμεν την ερώτησιν: πόθεν εις το πνεύμα του ανθρώπου αυτή η νοσταλγία και η φορά προς το άπειρον εις όλας τας κατευθύνσεις; Τι είναι εκείνο το οποίον ωθεί την ανθρωπίνην σκέψιν από πρόβλημα εις πρόβλημα και από απεραντοσύνην εις απεραντοσύνην; Εάν αυτός ο πόθος δια το άπειρον επιβάλλεται έξωθεν εις τους αδυνάτους ανθρώπους, πως τότε ευρίσκεται ούτος και εις τους πλέον ανεξαρτήτους των φιλοσόφων; Εις τούτους μάλιστα έχει αναπτυχθή ούτος εις πολυσύνθετον προβληματολογίαν. Πάντα ταύτα αποδεικνύουν ότι ο πόθος δια το άπειρον ευρίσκεται εις αυτήν ταύτην την φύσιν του ανθρωπίνου πνεύματος. Η φύσις αυτής ταύτης της γνώσεως τείνει προς την άπειρον γνώσιν, η φύσις αυτής ταύτης της αισθήσεως τείνει προς την άπειρον αίσθησιν, η φύσις αυτής ταύτης της ζωής τείνει προς την άπειρον ζωήν. Όλον το πνεύμα του ανθρώπου και δια της γνώσεως και δια της αισθήσεως και δια της θελήσεως και δια της ζωής θέλει να είναι άπειρον, δηλαδή να είναι αθάνατον. Η δίψα του απείρου, η δίψα δια την αθανασίαν, είναι η παμπαλαία, η μεταφυσική δίψα του ανθρωπίνου πνεύματος. Αυτή ωθούσε το πνεύμα του ανθρώπου προς το άπειρον δια των πολυαρίθμων θρησκειών, φιλοσοφιών, επιστημών, αγώνων και αγωνιών. Με μίαν λέξιν: το ανθρώπινον πνεύμα θέλει την αθανασίαν, την θέλει καθ΄ οιονδήποτε τρόπον και υπό οιανδήποτε μορφήν.  

    Συνεχίζεται.                                                                                                  

+π.Ιωάννης Σ. Ρωμανίδης : Ορθόδοξος και Βατικάνιος Συμφωνία περί Ουνίας Μπαλαμάντ Λίβανος, Ιούλιος 1993.

50) Η εν λόγω συμφωνία ότι ο λόγος υπάρξεως της Ουνίας δεν υφίστατο πλέον, συνεπάγεται οριμένα φυσιολογικά σενάρια. Από το 1965 μέχρι σήμερα έχουν περάσει 29 χρόνια και έχουν μεγαλώσει πλέον οι τότε γεννηθέντες Ορθόδοξοι της Δυτικής Ευρώπης, της Βορείου και Νοτίου Αμερικής, της Αυστραλίας, της Νέας Ζηλανδίας, Αφρικής και Ασίας, όπου ζούν ως μικραί μειονότητες. Από τα νεανικά τους χρόνια οι εν λόγω Ορθόδοξοι έχουν ποτισθεί από τους Λατίνους φίλους τους ότι το Βατικανό και το Φανάρι έχουν κοινά μυστήρια. Κατά τρόπον συστηματικόν η Ορθόδοξος νεολαία του εξωτερικού ζεί κάτω από την σκιά της ιδέας ότι μόνον η μισαλλοδοξία ημπορεί να είναι η αιτία της εκ μέρους των Ορθοδόξων αρνήσεως της μυστηριακής συγκοινωνίας και της ιερατικής συλλειτουργίας με τους Λατίνους.

51) Από τουλάχιστον το 1975 το Παγκόσμιον Συμβούλιον των Εκκλησιών καλλιεργεί με μεγάλη επιτυχία την εικόνα των Ορθοδόξων από τους οποίους λείπει η Χριστιανική αγάπη επειδή αρνούνται την μυστηριακήν κοινωνίαν με τους άλλους Χριστιανούς. Τούτο μάλιστα αρνούνται οι Ορθόδοξοι όχι μόνον εις τους Προτεστάντας, αλλά και εις τους Λατίνους οι οποίοι, υποτίθεται από την εν λόγω συμφωνίαν, ότι έχουν τα ίδια έγκυρα μυστήρια με τους Ορθοδόξους.

52) Οι υπογράψαντες την εν λόγω συμφωνίαν εταύτισαν την από κοινού αναγνώρισιν των μυστηρίων με αυτήν ταύτην την μυστηριακήν κοινωνίαν. Τούτο σημαίνει κατά συνέπειαν ότι ο λόγος υπάρξεως της Ουνίας δεν υφίσταται πλέον. Το πρακτικό αποτέλεσμα θα είναι ότι όπου υπάρχουν Ουνίτες θα καταργηθούν γενόμενοι μέρος του ποιμνίου του τοπικού Ορθοδόξου Πατριάρχου ή Αρχιεπισκόπου.

53) Έτσι, ενώ οι Ουνίτες θα αφομοιωθούν στα παραδοσιακά μέρη της Ορθοδοξίας, παρομοίαν αφομοίωσιν θα υποστούν οι Ορθόδοξοι εις την Δύσιν. Από το 1965 μέχρι σήμερα αυξάνεται ο αριθμός των Ορθοδόξων του εξωτερικού που προτιμούν να εκκλησιάζωνται και να κοινωνούν στην γειτονικήν Λατινικήν Εκκλησίαν όπου συνήθισαν να συνοδεύουν τους Λατίνους φίλους τους. Πηγαίνουν στην μακρυνήν Ορθόδοξον Εκκλησίαν το Πάσχα με τα παιδιά τους, που έχουν βαπτισθεί ή στην Λατινικήν ή στην Ορθόδοξον Εκκλησίαν. Παίρνουν μαζί τους και Λατίνους φίλους τους δια να θαυμάσουν και αυτοί την λαμπρότητα των Ορθοδόξων ακολουθειών κυρίως του Πάσχα. Το κλειδί της τακτικής αυτής είναι ότι οι Λατίνοι κληρικοί έχουν εντολήν να μη κάμνουν προσυλητισμόν των Ορθοδόξων, και κυρίως αυτών που εκκλησιάζονται σ' αυτούς. Τουναντίον τους κάμνουν να αισθάνωνται υπερήφανοι δια την Ορθοδοξίαν τους. Παραλλήλως ποτίζουν τους Λατίνους πιστούς τους με χαράν όταν Ορθόδοξοι έρχονται και κοινωνούν στην εκκλησίαν τους.

Συνεχίζεται.

Η Χαρά Νικοπούλου ξεκινάει ένα "Κρυφό Σχολειό" στην Κομοτηνή

Με μεγάλη χαρά διαβάζουμε για τη νέα δράση της ηρωικής μας δασκάλας. Είναι προφανές ότι πρέπει να κινητοποιηθούμε όλοι και να στηρίξουμε την τόσο σημαντική και πρωτότυπη αυτή προσπάθεια. Σε μια Ελλάδα που καταρρέει όχι μόνον οικονομικά αλλά κυρίως ηθικά, πνευματικά, εθνικά, με μια παιδεία που παράγει "γενίτσαρους", τέτοια ΚΡΥΦΑ ΣΧΟΛΕΙΑ χρειάζεται σήμερα η πατρίδα μας. Πολύ σημαντικό -ειδικά στην παρούσα συγκυρία- που εκτός από αληθινή παιδεία θα προσφέρει ακόμη και δωρεάν ιατρικές υπηρεσίες.
Ένα πνευματικό «σχολείο» με πρακτική δράση προσφέρει δωρεάν σε όποιον ζητήσει, την βοήθειά του Η δασκάλα Χαρά Νικοπούλου και ο σύζυγός της Γιάννης Φριτζαλάς αποτελούν τους καθοδηγητές της προσπάθειας που θα στηρίξει τη νέα μαθητική χρονιά
Μια κιβωτός πλέον αγκυροβόλησε εδώ στην Κομοτηνή και έρχεται να συμβάλλει σε ένα κύκλο δράσεων, μαθημάτων φιλοσοφίας, προβληματισμού, γνώσεων, παράλληλα με την υποστήριξη μαθητών στις σχολικές τους υποχρεώσεις. Οι βάσεις μπήκαν, ο χώρος ήδη ετοιμάζεται και οι επικεφαλής και οραματιστές της προσπάθειας ο Γιάννης Φριτζαλάς γεωστρατηγικός σύμβουλος και η γνωστή δασκάλα του Δερείου Χαρά Νικοπούλου, ζευγάρι και στην ζωή, παντρεύτηκαν πριν λίγες μέρες, μας μίλησαν για το  εγχείρημά τους.  «Θέλουμε συνταξιούχους εκπαιδευτικούς να ενταχθούν στην προσπάθειά μας έτσι ώστε η κιβωτός να στηριχθεί σε λαϊκή βάση, θα πουν  πιστεύοντας στην μεθοδολογία και την εμπειρία των παλιών δασκάλων που ήδη γαλούχησαν γενιές και γενιές, Ζητούν ακόμη και τη στήριξη τωνφροντιστηρίων να διαθέσουν έστω και μια ώρα δωρεάν μαθήματος σε παιδιά που το έχουν ανάγκη. Ήδη οι σχετικές ανακοινώσεις και τα καλέσματα μέσω του Τύπου θα ξεκινήσουν  από την προσεχή εβδομάδα ενώ για την Κιβωτό που άραξε στην Κομοτηνή με πολλές ελπίδες και όνειρα θα πουν:  «Η  Κιβωτός της Δόμνας Βισβίζη, ουσιαστικά είναι ένα πνευματικό σχολείο η κυριότερη δραστηριότητα του οποίου θα είναι αρχικά η ενισχυτική διδασκαλία σε μαθητές, δημοτικού, γυμνασίου και λυκείου. Θα πραγματοποιούνται κάποια σεμινάρια γενικότερου επιμορφωτικού χαρακτήρα όπως αρχαίων ελληνικών, φιλοσοφίας, γεωπολιτικής, οτιδήποτε έχει να κάνει με την ιδέα πάνω στην οποία οικοδομήθηκε η κιβωτός, δηλαδή της πανεπιστημονικής προσέγγισης του ελληνικού τρόπου σκέπτεσθαι, έτσι ώστε να αντιμετωπίσουμε όπως είχε πει και ο Δημάρατος στο Ξέρξη στη γνωστή απάντηση που διασώζει ο Ηρόδοτος  ότι μέσω της αρετής αντιμετωπίζεται η σκλαβιά και η φτώχεια, η οποία ενδεχομένως και μεθοδευμένα έχει εξαπλωθεί πάνω στην πατρίδα μας. Πού θα απευθύνεται η Κιβωτός;  - Χαρακτηριστικά έχουμε πει ότι θα απευθύνεται σε άτομα ηλικίας από 5 έως 105 ετών, δηλαδή δεν υπάρχει κάποιος περιορισμός. Η κυριότερη σκέψη είναι να ενισχυθεί ο χριστιανικός πληθυσμός της περιοχής, να τονωθεί το συναίσθημά του όσον αφορά το τι βιώνει ειδικά η περιοχή της Θράκης σε σχέση με την οικονομική κρίση.  Από εκεί και πέρα όμως θα απευθύνεται και στη μουσουλμανική μειονότητα. Δηλαδή, αν κάποιος ενδιαφερθεί από το έργο της Κιβωτού είναι ευπρόσδεκτος να ενταχθεί στα μαθήματά της. Οι εγγραφές αρχίζουν από 1η Σεπτεμβρίου. Θα δώσουμε τα τηλέφωνα. Υπάρχουν δυο κινητά και ένα σταθερό στα οποία θα μπορεί να απευθύνεται ο κόσμος και για τα σεμινάρια των ενηλίκων και για την ενισχυτική διδασκαλία τις απογευματινές ώρες. Θα υπάρχουν αρχικά  μαθήματα κάθε μέρα  για παιδιά και του δημοτικού και του γυμνασίου και του λυκείου και εβδομαδιαία θα υπάρχουν κάποια σεμινάρια για τους ενηλίκους σε συνεργασία πάντα και με την Ακαδημία Αθηνών και με κάποιουςπανεπιστημιακούς όπως τον κ. Καργάκο, την κ. Τσιροπούλου, τον κ. Λυγερό, τον κ. Χαραλαμπίδη, άτομα τα οποία θα ταξιδεύουν μια φορά την εβδομάδα από την Αθήνα και θα έρχονται πάνω εδώ σε εμάς και ανάλογα με τη ζήτηση και τα πνευματικά ενδιαφέροντα των ντόπιων κατοίκων, θα παραδίδουν κάποια σεμινάρια. Γι΄αυτό θα ετοιμάσουμε και κάποια ερωτηματολόγια τα οποία θα μοιραστούν στον κόσμο για να μας δείξει και ποια είναι τα ενδιαφέροντά του.  Στο κομμάτι της φιλοσοφίας με τι θα ήθελε να ασχοληθεί;  Στο κομμάτι των αρχαίων ελληνικών ποιους συγγραφείς θα ήθελε να ακούσει και να αναλύσει; Όλα στηρίζονται σε εθελοντική προσπάθεια. Θα είναι δωρεάν και η προσφορά των μαθημάτων στα μικρά παιδιά και η προσφορά των μαθημάτων στους ενηλίκους και θα προσπαθούμε να καλύψουμε και κάποιες πάγιες ζωτικές ανάγκες. Δηλαδή, σε συνεργασία με διάφορες μητροπόλεις και αρχιεπισκοπές της Ελλάδας όπως τελευταία με την αρχιεπισκοπή Κρήτης στο Ηράκλειο μας έχουν σταλεί χειμερινά ρούχα για να μοιράσουμε στον κόσμο, ενώ θα προσφέρουμε καθημερινά κάποιο μικρό κολατσιό για τα παιδιά που θα είναι μαθητές εδώ στο σχολείο, ενώομάδα ιατρών θα επισκέπτεται και τα Πομακοχώρια, αλλά και εδώ κάτω θα λειτουργεί μια φορά την εβδομάδα ένα ανοιχτό ιατρείο για όλο τον κόσμο. Γενικότερα θέλουμε και το πνεύμα να στηρίξουμε όσο μπορούμε και το σώμα. Επίσης, θα αναλάβουμε και δραστηριότητες εκδρομές στα χωριά, στην ορεινή περιοχή, έτσι ώστε να αξιοποιηθεί και τουριστικό δυναμικό που έχει η Θράκη, που ενδεχομένως να μην έχει αξιοποιηθεί μέχρι σήμερα, γι’ ατό θα αναπτύξουμε συνεργασίες με συλλόγους με συνεταιρισμούςγια την προώθηση των τοπικών προϊόντων και την ανάδειξή τους». Αυτά ως αρχή αφού τα περισσότερα θα ανακοινωθούν και λεπτομερέστατα για να μετέχουν όσο μπορούν περισσότεροι και στην προσφορά υπηρεσιών εθελοντισμού και στην ανταπόκριση των παιδιών που θα αποκτήσουν γνώσεις δεξιότητες υποστήριξη. Μελαχροινή Μαρτίδου  Πηγή Υπεύθυνος της «Κιβωτού της Δόμνας Βιζβίζη»: Ιωάννης Φριτζαλάς, Γεωπολιτικός και Ιστορικός ερευνητής Διεύθυνση: Μητροπολίτου Μαρωνείας Κωνσταντίου 8, Κομοτηνή, Τ.Κ.: 69100   Τηλέφωνα επικοινωνίας: 6948781892 και 6936868684   Αριθμός λογαριασμού: Τράπεζα Κύπρου 38550775  http://antiparakmi.blogspot.com/2012/08/blog-post_31.html#more

O μακαριστός π. Φιλόθεος Ζερβάκος :

Η ένωση των «Εκκλησιών»: 

«Ουδείς πιστός Ορθόδοξος Χριστιανός, συνετός, φρόνιμος, έχων ολίγον φόβον Θεού θα δεχθεί ποτέ την ένωσιν με τους αιρετικούς παπιστάς τους καταφρονητάς των επτά Αγίων Οικουμενικών και των Αποστολικών και Πατρικών Παραδόσεων. Ας στοχαστεί καλώς ο Πατριάρχης και ας μην αυταπατάται και νομίζει εύκολον την ένωσιν και ότι θα τον ακολουθήσουν οι γνήσιοι Έλληνες Ορθόδοξοι και ότι θα καταπατήσουν την συνείδησή των και θα καταφρονήσουν ευκόλως Αποστολικάς και Πατρικάς παραδόσεις και τους ιερούς κανόνας.

Και οι μεν Άγιοι Πατέρες, οι καλοί και αληθινοί Ποιμένες, εξεδίωξαν μακράν της Εκκλησίας τους αιρετικούς, τους λοιμώδεις λύκους, ο δε οικουμενικός Πατριάρχης καλεί τον αιρετικόν Πάπαν, τον εχθρόν της Εκκλησίας, τον παραβάτην και καταφρονητήν των αποστολικών και Πατρικών Παραδόσεων.

Οίμοι! Οίμοι, ψυχή μου! Στέναξον, κλαύσον, θρήνησον, ως άλλος Ιερεμίας, ουχί δια την επίγειον Ιερουσαλήμ, την πόλιν των αιμάτων, Συ θρήνησον δια την Νύμφην του Χριστού, την ακηλίδωτον και άμωμον, την Μίαν, Αγίαν, Ορθόδοξον Καθολικήν και Αποστολικήν Εκκλησίαν, την πνευματικήν Μητέρα των Ορθοδόξων Χριστιανών».