Ιερομόναχος Ευθύμιος Τρικαμηνάς. ερμηνεία του 15ου Κανόνος.

 Εἰς τό τέλος τοῦ παρόντος Κανόνος συνοψίζοντας ὁ ἅγιος τούς λόγους διά τούς ὁποίους γίνεται οἰκονομία λέγει τά ἑξῆς: «Ἐάν μέντοι μέλλῃ τῇ καθόλου οἰκονομίᾳ ἐμπόδιον ἔσεσθαι τοῦτο, (ἡ ἐξ ἀρχῆς δηλαδή τέλεσις τοῦ βαπτίσματος), πάλιν τῷ ἔθει χρηστέον καί τοῖς οἰκονομήσασι τά καθ’ ἡμᾶς Πατράσιν ἀκολουθητέον · ὑφορῶμαι γάρ μήποτε, ὡς βουλόμεθα ὀκνηρούς αὐτούς περί τό βαπτίζειν ποιῆσαι, ἐμποδίσωμεν τοῖς σωζομένοις διά τό τῆς προστάξεως αὐστηρόν» · καί ὁ ἅγ. Νικόδημος ἑρμηνεύοντας λέγει: «Πλήν ἀνίσως καί τοῦτο, τό, νά βαπτίζωμεν αὐτούς ἐπιστρέφοντας ἔχει νά γένῃ ἐμπόδιον εἰς τήν κοινήν συγκατάβασιν καί οἰκονομίαν, ὁποῦ περί πάντων τῶν σχισματικῶν ἔκαναν οἱ Πατέρες, ἄς ἀκολουθοῦμεν καί ἡμεῖς εἰς αὐτήν, μήπως διά τήν αὐστηρότητα τῆς προσταγῆς ταύτης τούς κάμνωμεν ἀμελεῖς εἰς τό νά βαπτίζωνται, αἰσχυνομένους τάχα, ὅτι ὡσάν ἄπιστοι τελείως βαπτίζονται καί ἀκολούθως ἐμποδίσωμεν τήν σωτηρίαν τους». Ἀξιόλογο καί χρήσιμο εἰς τήν παροῦσα μελέτη εἶναι

καί τό μετά ἀπό αὐτά τμῆμα εἰς τό ὁποῖον ὁ ἅγιος λέγει: «Εἰ δέ ἐκεῖνοι (οἱ σχισματικοί) φυλάττουσι τό ἡμέτερον βάπτισμα, τοῦτο ἡμᾶς μή δυσωπείτω · οὐ γάρ ἀντιδιδόναι

αὐτοῖς ὑπεύθυνοι χάριν ἐσμέν, ἀλλά δουλεύειν ἀκριβείᾳ Κανόνων». Δηλαδή δέν μᾶς ἐνδιαφέρει, λέγει ὁ ἅγιος, τό ὅτι αὐτοί σέβονται καί δέν ἐπαναλαμβάνουν τό ἰδικό μας

βάπτισμα, ὥστε νά φερθοῦμε καί ἐμεῖς πρός αὐτούς τό ἴδιο, ἀλλά ἐμεῖς ὀφείλομε νά ἀκολουθοῦμε μέ ἀκρίβεια τούς ἱερούς Κανόνες. Ἀπό αὐτόν τόν ἱερό Κανόνα τοῦ ὁποίου, ὅσα σημεῖα μᾶς ἐνδιαφέρουν, περιληπτικά ἐπαρουσιάσαμε, πολλά δυνάμεθα νά συμπεράνωμε καί εἰς τήν περίπτωσι τοῦ δευτέρου τμήματος τοῦ ΙΕ΄ Κανόνος τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου. Ὁ Κανόνας αὐτός τοῦ Μ. Βασιλείου εἶναι δογματικός καί

ἀναφέρει καί τήν ἀκρίβεια καί τήν οἰκονομία, εἰς τήν περίπτωσι τοῦ βαπτίσματος τῶν αἱρετικῶν καί σχισματικῶν. Ὁ ἅγιος καθορίζει τήν ἀκρίβεια βάσει τῶν Συνόδων καί

τῆς Παραδόσεως καί τήν οἰκονομία βάσει τῆς ἀνάγκης εἰς τήν προκειμένη περίπτωσι. Ἀποδέχεται τήν οἰκονομία ἡ ὁποία ἐφηρμόζετο, ἀλλά φαίνεται καθαρά ὅτι ἐτάσσετο

ὑπέρ τῆς ἀκριβείας. Χαρακτηριστικό εἶναι τό τελευταῖο τμῆμα πού ἀναφέραμε, εἰς τό ὁποῖο ὁ ἅγιος, μετά τήν λόγῳ ἀνάγκης ἐφαρμογή τῆς οἰκονομίας, ἀναφέρει ὅτι «οὐ γάρ

ἀντιδιδόναι αὐτοῖς ὑπεύθυνοι χάριν ἐσμέν, ἀλλά δουλεύειν ἀκριβείᾳ Κανόνων». Δηλαδή ἡ τήρησις τῶν ἱερῶν Κανόνων εἶναι ἡ ἀσφάλεια διά τήν σωτηρία μας.

Συνεχίζεται.

Μοναχός Ιωσήφ Βρυένιος :

Ει τις των δοκούντων τοις θεοφόροις Πατράσι σαλεύη τι, τούτο ουκέτι οικονομίαν κλητέον, αλλά προδοσίαν της Πίστεως και περί το θείον ασέβεια.

Το κύρος των Ιερών Κανόνων

Η άρνηση του κύρους των θεοπνεύστων Ιερών Κανόνων ως ρυθμιστού των Εκκλησιαστικών ημών πραγμάτων, θα οδηγήση εις τον ορθολογισμόν και προτεσταντισμόν με συνέπεια την κατάργηση και κατάρρευση του ενιαίου της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ Αγίου Ιουστίνου (Πόποβιτς)

Ο Οικουμενισμός είναι μία κίνησις, η οποία αφ΄ εαυτής θέτει πολλά προβλήματα. Όλα όμως τα προβλήματα αυτά εις την ουσίαν πηγάζουν και συνοψίζονται εις μίαν επιθυμίαν και μίαν δίψαν: Την δίψαν δια την αληθινήν Εκκλησίαν του Χριστού. Η δε αληθινή Εκκλησία του Χριστού φέρει μέσα της, και πρέπει να φέρη, απαντήσεις εις όλα τα ερωτήματα και προβλήματα τα οποία θέτει ο Οικουμενισμός. Διότι, εάν τυχόν η Εκκλησία του Χριστού δεν έδιδε λύσιν εις τα αιώνια προβλήματα του ανθρωπίνου πνεύματος, τότε αυτή θα ήτο άχρηστος. Και είναι πράγματι γεγονός ότι η εστία του ανθρωπίνου πνεύματος συνεχώς φλέγεται απ΄ αυτά τα αιωνίως κρίσιμα προβλήματα. Αυτά βασανίζουν, συνειδητώς ή ασυνειδήτως, τον κάθε άνθρωπον, είτε το θέλει, είτε όχι, βασανίζουν την καρδίαν και τον νουν του, την συνείδησιν και την ψυχήν του, και όλην την ύπαρξίν του. «Και ουκ έστιν ειρήνη εν τοις οστέοις αυτού». Μεταξύ των αστέρων ο πλανήτης μας είναι η έδρα όλων των βασανιστικών αιωνίων προβλημάτων, των προβλημάτων της ζωής και του θανάτου, του καλού και του κακού, της αρετής και της αμαρτίας, του κόσμου και του ανθρώπου, του χρόνου και της αιωνιότητος, του παραδείσου και της κολάσεως, του Θεού και του διαβόλου. Μεταξύ πάλιν των όντων ο άνθρωπος είναι το πλέον πολυσύνθετον και αινιγματώδες ον, αλλά και το πλέον μαρτυρικόν. Ακριβώς δια τον λόγον αυτόν κατήλθεν ο Θεός εις την γην και έγινεν άνθρωπος δια να μας απαντήση ως Θεάνθρωπος εις αυτά τα βασανιστικά και αιώνια προβλήματά μας. αυτός είναι και ο λόγος δια τον οποίον Αυτός έμεινε ολόκληρος επί της γης εις την Εκκλησίαν του, ως η Κεφαλή του σώματός Του. Η απάντησις εδόθη εις το Πρόσωπόν Του και εις αυτό το Σώμα Του, το οποίον είναι η Ορθόδοξος Καθολική Εκκλησία, η κατέχουσα μέσα της όλον το Θεάνθρωπον με όλον το πλήρωμά Του. Επομένως, δια να ίδωμεν και κατανοήσωμεν ορθώς τι είναι ο Οικουμενισμός εις τας πρωταρχικάς ρίζας του, και εις την ουσίαν και την εντελέχειάν του, ποία είναι η πραγματικότης και ποίαι αι επιθυμίαι του, πρέπει να τον αντικατοπτρίζωμεν εις το κάτοπτρον της μόνης Αληθινής Εκκλησίας του Χριστού. Δι΄ αυτό είναι ανάγκη να εκτεθή, πρώτον, έστω εις γενικάς γραμμάς, η διδασκαλία της Ορθοδόξου Εκκλησίας περί της αληθινής Αποστολικής και Αγιοπατερικής Εκκλησίας του Χριστού. Και κατόπιν, υπό το φως της, να αντιμετωπισθή το φαινόμενον του Οικουμενισμού.

Συνεχίζεται.

Κυριακή της Ορθοδοξίας

 
http://agiatriadapeiraios.blogspot.com/

Στον κατάμεστο από πιστούς χριστιανούς Μητροπολιτικό Ιερό Ναό Αγίας Τριάδος Πειραιώς εορτάστηκε η Κυριακή της Ορθοδοξίας όπου Χοροστάτησε και Ιερούργησε ο Σεβ. Μητροπολίτης Πειραιώς και Φαλήρου κ.κ. Σεραφείμ. Μετά το πέρας της Θείας Λειτουργίας η Μητρόπολη τίμησε δια της υψίστης τιμητικής διακρίσεως αυτής τον Χρυσού Σταυρό του Αγίου Σπυρίδωνος μετ'Αστέρος, τους Αγωνιστάς της Αμωμήτου Πίστεως τον Αιδεσιμολογιώτατον πρωτοπρεσβύτερον Γεώργιον Μεταλληνον ομότιμον καθηγητήν του πανεπιστημίου Αθηνών, τον Αιδεσιμολογιώτατον πρωτοπρεσβύτερο Θεόδωρον Ζήσην  ομότιμον καθηγητήν του πανεπιστημίου Θεσαλονίκης και τον Ελογιμώτατο κ. Λαυρέντιο Ντετζώρτζιο πρόεδρο του Φιλορθοδόξου Συλλόγου Κοσμάς Φλαμιάτος. Ο Σεβασμιώτατος τους ευχαρίστησε και τους ενθάρυνε να συνεχίσουν εδραίοι τους υπέρ της Ορθόδοξίας τους ανύστακτους και ακάματους αγώνες τους.

Ένας αδελφός συμβουλεύθηκε τον αββά Ποιμένα:

“Διέπραξα -είπε- μεγάλη αμαρτία και θέλω να μπω σε κανόνα μετανοίας για τρία χρόνια”.
Και ο Γέροντας του λέει:
“Πολύ είναι”.
“Μήπως για ένα χρόνο;” ρωτάει ο αδελφός.
“Πολύ είναι” απαντά πάλι ο Γέροντας.
Αυτοί που βρίσκονταν εκεί είπαν:
“Μέχρι σαράντα μέρες;”
Και πάλι ο Γέροντας είπε:
“Είναι πολύ”.
Και πρόσθεσε:
“Εγώ πιστεύω ότι εάν ο άνθρωπος μετανοήσει με όλη του την καρδιά και δεν συνεχίσει να κάνει την αμαρτία, και μέσα σε τρεις μέρες τον δέχεται ο Θεός”.

Avoiding Nervous Breakdowns

According to a 2000 report published in American Psychologist, 26% of Americans felt "an impending nervous breakdown." Many say this is a feeling most people nowadays experience periodically. This seems frequently to be triggered by a divorce, a death, or financial and job stress. In addition to the feeling of going crazy, some of the symptoms include heart palpitations, chest pains, shortness of breath, uncontrollable crying, dizziness, disorientation, exhaustion. Unfortunately this condition is becoming more normal. We live in times when personal crisis are quite common. Such anxiety is a result of our separation from God. To cope with today's tumultuous world we must grow spiritually.


With a strong Orthodox faith we can avoid this over stressed condition. This requires a faith that is more than the notion of "Faith Alone" preached in many Protestant churches. It is a faith that is linked with works, with our personal effort, working in cooperation with God's grace. It is a faith where we desire and have great zeal to be with God. It is faith of unbounded love of God.


The Orthodox way of life provides a time proven structure for developing such faith. First, one who lives an Orthodox way of life is less likely to have a disordered life and therefore is less likely to face as many crisis situations as others. With the ongoing practice of repentance and forgiveness it demands, one does not keep as much "stuff" bottled up inside. One who lives a true Orthodox way of life when faced with stressful uncertainties learns to call on God for help when faced with uncertainties. One who lives a life of repentance learns humility and is ever aware of their fallen and sinful condition, knowing they cannot cope with life's trials and tribulations alone. They know death is at the end of this earthly life, but beyond is what they hope for, eternal life in Paradise. They learn to seek forgiveness, to admit their weaknesses and know that God will help them. They participate in Confession and regularly partake of Communion, the true Blood and Body of Christ, by properly preparing themselves. They develop self-disciple through fasting on Wednesdays and Fridays as well as the special fasting periods like Great Lent. They have a daily prayer life and are able to communicate with God for help in times of need. They have a Spiritual Father for guidance and a spiritual family of believers whose love they can count on. They have developed a spiritual relationship with several saints, who now reside in heaven near the throne of God, who they also call on for help, especially our Theotokos, the Mother of God. They are never alone.


Stress comes when we lose hope in a situation, become fearful, and do not have faith that we will be able to work through the difficulty we face. We only see our limitations and believe that all things are dependent on our own efforts which seem inadequate. We feel alone. We loose our vision of the spiritual aim of life. We no longer see the struggles of life as part of the ongoing development of our faith in God. We forget that God loves us no matter what and supports us by His promise of eternal life with Him if we only continue to act out of love for Him as well as others.


The Orthodox way of life is like an insurance policy against stress where we feel like we cannot cope. Like an insurance policy we have to remember to pay the premiums. In the Orthodox way of life, this involves prayer, fasting, worship and participation in the Sacraments. It is a life of repentance lived with a zeal, a desire, an intense love of God.

Επιστολαί Αγ. Νεκταρίου

Επιστολή 2^α

Εν Αθήναις τη 2 Νοεμβρίου 1904

Προς τα πνευματικά τέκνα μου Χρυσάνθην (Ξένην) και Κατίναν (Κασιανήν).

Εις Αίγιναν.

Χθες έδωκα προς τον Σεβ. Μητροπολίτην έκθεσίν τινα, ην συνέταξα κατ΄ αίτησίν του, αφορώσαν την ανασύστασιν και ίδρυσιν της Ιεράς Μονής, διότι προτίθεται, ως μοι είπεν, να αιτήσηται και παρά της Ιεράς Συνόδου την ανέγερσιν αυτής. Να προσφέρητε τας ευχάς μου προς την Κυρίαν Ασπασίαν και να αναγγείλητε εις αυτήν την ευχάριστον είδησιν, ότι ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μετά πολλού ενδιαφέροντος ανέλαβε την εξασφάλισιν και αναγνώρισιν της Ιεράς Μονής και ότι, επειδή πάσαν παρέσχον εγώ εγγύησιν και διαβεβαίωσιν εις τρόπον ώστε να μοι είπη ότι θα φέρη και ιδικάς του 5-6 κόρας, και επειδή οφείλομεν να εγγυώμεθα πάσαν ησυχίαν και ασφάλειαν προς τας κόρας, επιθυμώ να θεωρήται η Μονή, ως συσταθείσα μετά την εγκατάστασίν σας και την μέλλουσαν άφιξιν και των άλλων παρθένων και την ευλογίαν του Μητροπολίτου και ότι κατ΄ ουδένα λόγον εννοώ να διανυκτερεύωσιν άνδρες εις την Μονήν. Επιθυμώ δε να γνωρίζω, εάν κόρη τις θέλη να έλθη εις την Μονήν, διότι άνευ της συγκαταθέσεώς μου δεν επιθυμώ να γίνηταί τι εις την Μονήν, διότι ανέλαβον ευθύνας απέναντι τόσων παρθένων και αυτού του Μητροπολίτου.

Διατελώ προς Θεόν ευχέτης

+Ο Πενταπόλεως Νεκτάριος.

Ιερομόναχος Ευθύμιος Τρικαμηνάς. ερμηνεία του 15ου Κανόνος.

 Τό ὅτι, τέλος, καί εἰς τόν παρόντα ἀποστολικόν Κανόνα τά θέματα τῆς πίστεως καί τῆς δικαιοσύνης τίθενται ὡς ἐξαίρεσις, κατά τήν ὁποία ὁ ἀποτειχιζόμενος δέν δημιουργεῖ παρασυναγωγή ἤ φατρία, δεικνύει ὅτι εἰς αὐτές τίς περιπτώσεις ἡ ἐκκλησιαστική ἀπομάκρυνσις ἀπό ἕνα τέτοιο Ἐπίσκοπο εἶναι δεδηλωμένη, αὐτονόητος καί φυσική καί οὐδεμία ὑπόνοια δυνητικῆς ἑρμηνείας δύναται νά ὑπάρξη. Δηλαδή, ἀπό ἕνα φανερό καί δεδηλωμένο αἱρετικό, εἶναι φυσικό κάθε Ὀρθόδοξος νά ἀπομακρυνθῆ, ὄχι μόνον ἄν εἶναι Ἐπίσκοπος, ἀλλά καί ἄγγελος ἀπό τόν οὐρανό, κατά τήν ἁγιογραφική ἔκφρασι. Ἄν πάλι, ἡ ἀπόφασις τῆς ἀπομακρύνσεως ἀπό αὐτόν τόν Ἐπίσκοπο ἐπαφίετο εἰς τήν διάθεσι τοῦ καθενός, θά ἔπρεπε ἀφ’ ἑνός μέν νά ἀναφέρεται ὅτι δύνασαι νά ἐνεργήσης οὕτως ἤ ἄλλως, (δηλαδή νά ἀπομακρυνθῆς ἀπό τόν Ἐπίσκοπο, ἤ νά ἀναμένης τήν ἀπόφασι τῆς Συνόδου), ἀφ’ ἑτέρου δέν θά ἔπρεπε νά ἀναφέρεται ὡς ἐξαίρεσις εἰς τούς δύο αὐτούς Κανόνες, τήν στιγμή πού δέν ἦτο ξεκάθαρη εἰς αὐτήν τήν ἐξαίρεσι ἡ στάσις τῶν Ὀρθοδόξων. Διότι τί ἐξαίρεσι ἐπισημαίνει ὁ Κανών, στήν ὁποία δέν γνωστοποιεῖ τήν γραμμή καί τήν στάσι ἑκάστου κατ’ αὐτήν; Τό ὅτι εἰς τόν παρόντα ἀποστολικό Κανόνα ἀναφέρονται καί τά θέματα τῆς δικαιοσύνης, σημαίνει ὅτι διά τά θέματα τῆς πίστεως πρέπει νά εἶναι πολύ αὐστηρότεροι οἱ Ὀρθόδοξοι. Θά ἀναφερθοῦμε ἐν συνεχείᾳ εἰς ἕναν ἄλλο ἱερό Κανόνα διά νά ἰδοῦμε τό θέμα τῆς ἀκριβείας καί τῆς οἰκονομίας καί νά συνειδητοποιήσωμε ὅτι, αὐτοί οἱ δύο τρόποι διαποιμάνσεως καί ἐνεργείας καταγράφονται εἰς τούς Κανόνας καί μάλιστα ἐπακριβῶς, κάθε φορά πού ὑφίσταται τέτοιο πρόβλημα. Πρόκειται διά τόν Α΄ Κανόνα τοῦ Μ. Βασιλείου. Ὡς γνωστόν οἱ Κανόνες τοῦ Μ. Βασιλείου ἔχουν οἰκουμενικόν κῦρος, διότι, σύμφωνα μέ τόν ἅγ. Νικόδημον τόν ἁγιορείτην, ἐπεκυρώθησαν ἀορίστως ἀπό τόν Α΄ τῆς Δ΄ Οἰκουμενικῆς καί τόν Α΄ τῆς Ζ΄, ὁρισμένως δέ (ὀνομαστικῶς) ἀπό τόν Β΄ τῆς Στ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου. Εἰς τόν πρῶτον, λοιπόν, Κανόνα του ἀναφέρεται ὁ ἅγιος εἰς τό βάπτισμα τῶν αἱρετικῶν καί τῶν σχισματικῶν. Ἀφοῦ ἑρμηνεύει τί εἶναι αἵρεσις, τί σχίσμα καί τί παρασυναγωγή, ἀναφέρει ὅτι: τό μέν βάπτισμα τῶν αἱρετικῶν εἶναι παντελῶς ἄδεκτον (ἀνύπαρκτον) ὡς τελεσθέν ἐκτός τῆς Ἐκκλησίας, τό δέ τῶν σχισματικῶν εἶναι καί αὐτό ἄδεκτον σύμφωνα μέ τίς Συνόδους πού συνεκάλεσαν οἱ ἅγιοι Κυπριανός καί Φιρμιλιανός. Ἐν συνεχείᾳ ἑρμηνεύει ὁ ἅγιος

θαυμάσια διατί καί οἱ σχισματικοί εἶναι ἐκτός Ἐκκλησίας καί ἄρα δέν ἔχουν χάριν καί ἐξουσία νά βαπτίζουν. Εἰς τό σημεῖο αὐτό ἀναφέρει τήν ἐπικρατοῦσαν συνήθεια εἰς τήν Ἀσίαν καί λέγει τά ἑξῆς: «Ἐπειδή δέ ὅλως ἔδοξέ τισι τῶν κατά τήν Ἀσίαν, οἰκονομίας ἕνεκα τῶν πολλῶν δεχθῆναι αὐτῶν τό βάπτισμα (τῶν σχισματικῶν), ἔστω δεκτόν». Καί ἑρμηνεύει ὁ ἅγ. Νικόδημος τό σημεῖον αὐτό: «Μερικοί δέ Ἐπίσκοποι κατά τήν Ἀσίαν ἐδέχθησαν τό βάπτισμα αὐτῶν (τῶν σχισματικῶν) χάριν οἰκονομίας καί συγκαταβάσεως, καί οὐχί ἀκριβείας, ὡσάν ὅπου οἱ σχισματικοί εἶναι ἀκόμη μέλη τῆς Ἐκκλησίας. Ὅθεν κατά τήν γνώμην αὐτῶν ἄς εἶναι δεκτόν».

Συνεχίζεται.

ΑΝΘΡΩΠΙΣΤΙΚΟΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ Αγίου Ιουστίνου (Πόποβιτς).

Ο ισαπόστολος ευαγγελιστής λέγει περί της «Λευκής Δαιμονίας», δηλαδή της Ευρώπης: 

 Τι νομίζετε σεις δια την Ευρώπην; Η Αφρική και η Ασία ονομάζουν τους Ευρωπαίους, «λευκούς δαίμονας». Επομένως, θα ηδύναντο να ονομάσουν την Ευρώπην: Λευκήν Δαιμονίαν. Θα την ωνόμαζον «Λευκήν», ένεκα του χρώματος του δέρματος, «Δαιμονίαν» δε, ένεκα της μελανότητος της ψυχής της. Διότι η Ευρώπη ηρνήθη τον μόνον αληθινόν Θεόν και άλαβε τον θρόνον και την στάσιν των Ρωμαίων καισάρων. Και όπως οι Ρωμαίοι καίσαρες προ της καταστροφής της Ρώμης, ούτω και αυτή διεκήρυξεν εις όλους τους λαούς της γης ότι καθείς δύναται να προσκυνή τους θεούς του όπως ηξεύρει και γνωρίζει, η Ευρώπη θα το ανέχεται, αυτοί όμως έχουν το χρέος να προσκυνούν αυτήν ως υψίστην θεότητα, είτε υπό το όνομα Ευρώπη είτε υπό το όνομα Πολιτισμός. Ούτως, αδελφοί μου, ανέστη ως βρυκόλαξ εις τας ημέρας μας, η σατανική Ρώμη, εκείνη η Ρώμη, προ του Μεγάλου Κωνσταντίνου, η οποία εδίωκε με πυρ και μάχαιραν τους Χριστιανούς και ημπόδιζε τον Χριστόν να εισέλθη εις την Ευρώπην. Μόνον ότι η Λευκή Δαιμονία έχει πέσει εις βαρυτέραν ασθένειαν από την αρχαίαν Ρώμην. Διότι, εάν η ειδωλολατρική Ρώμη, εβασανίζετο από ένα δαίμονα, η Λευκή Δαιμονία βασανίζεται από επτά πονηρά πνεύματα, δεινότερα από εκείνον τον δαίμονα της Ρώμης. Ιδού λοιπόν η νέα ειδωλολατρική Ρώμη, ιδού νέον μαρτύριον δια τον Χριστιανισμόν. Να ήστε έτοιμοι εις μαρτύριον δια τον Χριστόν εκ μέρους της Λευκής Δαιμονίας. Η νέα ειδωλολατρική Ευρώπη δεν καυχάται δι΄ ουδεμίαν θεότητα υπεράνω του εαυτού της. Αυτή καυχάται μόνον δια τον εαυτόν της, δια την σοφίαν της, δια τον πλούτον της, δια την ισχύν της. Φουσκωμένο μπαλλόνι είναι σχεδόν έτοιμον να εκραγή, προς γέλωτα της Αφρικής και της Ασίας, ώριμος όγκος έτοιμος να ανοίξη, να γεμίση το σύμπαν με την δυσωδίαν του. Αυτή είναι η σημερινή αντιχριστιανική Ευρώπη, η Λευκή Δαιμονία. Η Ευρώπη ζη εις τον φαύλον κύκλον των εφευρέσεων. Όστις παρουσιασθή με νέαν εφεύρεσιν ανακηρύσσεται μεγαλοφυϊα. Όστις πάλιν περιγράφει τας εφευρέσεις των άλλων, ανακηρύσσεται διδάκτωρ επιστημών. Αι εφευρέσεις της Ευρώπης είναι πολυάριθμοι, σχεδόν αναρίθμητοι. Ουδεμία όμως των εφευρέσεων αυτών κάμνει τον άνθρωπον καλύτερον, τιμιώτερον και περισσότερον φωτισμένον. Η Ευρώπη εις τα τελευταία χίλια έτη δεν έχει εμφανισθή ούτε καν με μίαν και μοναδικήν εφεύρεσιν εις τον πνευματικόν και ηθικόν τομέα, αλλά αποκλειστικώς και μόνον εις τον υλικόν τομέα. Αι εφευρέσεις της Ευρώπης ωδήγησαν την ανθρωπότητα εις το χείλος της καταστροφής. Την ωδήγησαν εις το άνευ προηγουμένου εις την ιστορίαν του Χριστιανισμού πνευματικόν σκότος και την ζοφώδη φθοράν. Διότι η Ευρώπη όλας τας εφευρέσεις της, δεν γνωρίζομεν εάν από ιδικήν της κακόνοιαν ή από επιρροήν των Εβραίων, τας έχει στρέψει εναντίον του Χριστού. Όταν εφευρέθη το τηλεσκόπιον δια την παρατήρησιν των μακρυνών αστέρων, οι Ευρωπαίοι επιστήμονες το ηρμήνευσαν εις βάρος του Ευαγγελίου του Χριστού. Όταν εφευρέθη το μικροσκόπιον, πάλιν γέλως δια τον Χριστόν. Όταν εφευρέθη το τραίνον, η ατμομηχανή, η τηλεγραφία και το τηλέφωνον, όλος ο αέρας αντήχει από την αυτοκαύχησιν την ευρωπαϊκήν εις βάρος του Θεού και του Χριστού Του. Όταν εφεύρον οι άνθρωποι μηχανάς δια το ταξίδιον επί των θαλασσών, δια την πτήσιν εις τον αέρα, δια την συνομιλίαν από μεγάλων αποστάσεων, τότε εφάνη ο Χριστός εις την Ευρώπην τόσον άχρηστος και καθυστερημένος, όσον και αι αιγυπτικαί μούμιαι. Όλας όμως τας εφευρέσεις της εις το διάστημα των τελευταίων διακοσίων ετών, η Ευρώπη τας έχει χρησιμοποιήσει δια την αυτοκτονίαν της εις τους παγκοσμίους πολέμους, δια το έγκλημα, δια το μίσος, δια το κρήμνισμα, δια την απάτην, δια τον εκβιασμόν, δια την βεβήλωσιν των ιερών και οσίων των λαών, δια το ψεύδος, τας ατιμίας, τας ακολασίας και την αθεϊαν εις ολόκληρον τον κόσμον. Αλλ΄ εις την πραγματικότητα, η Ευρώπη ουδένα άλλον ηπάτησε, πλην του εαυτού της. Οι μη χριστιανικοί λαοί έχουν καταλάβει τι εστιν Ευρώπη, τι προσφέρει και τι θέλει, δια τούτο και την ωνόμασαν Λευκήν Δαιμονίαν. Άκουσον τι λέγει ο προφητάναξ Δαβίδ: «Ούτοι εν άρμασι και ούτοι εν ίπποις, ημείς δε εν ονόματι Κυρίου Θεού ημών μεγαλυνθησόμεθα» (Ψαλ. 19,8). Οι καυχισιολόγοι εκείνοι θα νυστάξουν επί των προσκεφαλαίων της ψεύτικης δόξης των και ημείς θα εγερθώμεν και θα ανορθοθώμεν. Ο δε απόστολος Παύλος φωνάζει ακόμη δυνατώτερον: Άνθρωπε, «τι έχεις ο ουκ έλαβες; Ει δε και έλαβες τι καυχάσαι ως μη λαβών;» (Α΄ Κορ. 4,7). Γνώριζε ότι όλαι αι εφευρέσεις ευρέθησαν εις το κτήμα του Θεού, ενώπιον των οφθαλμών του Θεού, και μάθε την εντροπήν και την τιμιότητα!

Ο Όσιος Ποιμήν :

Κάποιος μοναχός ζήτησε από τον Όσιο Ποιμένα να του εξηγήσει τι ακριβώς είναι η μετάνοια.

–Η μη επανάληψις της ίδιας αμαρτίας, αποκρίθηκε ο Όσιος Ποιμήν. Γι αυτό τον λόγο οι δίκαιοι ονομάσθηκαν άμεμπτοι, γιατί έπαυσαν να αμαρτάνουν και έγιναν δίκαιοι”.

Was the Byzantine State a Theocracy?

 

WAS THE BYZANTINE STATE A THEOCRACY?
ANASTASIOS PHILIPPIDIS

Greek Orthodox Tradition: Roots and Perspective

In order to avoid the confusion caused to most writers by the term theocracy, we suggest four criteria with which the existence and degree of a theocracy can be measured within a state:    

1) Identification of political and religious power in the same person
2) Imposition of religious rules on the whole system of law
3) Exercise of public administration by religious officials
4) Control of education by the religious hierarchy

As strange as it seems, “Byzantium” does not satisfy even one of the four criteria for a theocratic state.  Let’s look at them in order.
 

ΕΠΙΣΤΟΛΑΙ ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ.

Επιστολή 1^η

Εν Αθήναις τη 19 Οκτωβρίου 1904

Τέκνα εν Κυρίω αγαπητά χαίρετε εν Κυρίω!

Εις Αίγιναν Ξάντος.

Ευχαρίστως αναγγέλω υμίν ότι ο Θεός απεκάλυψεν ημίν το θείον Αυτού θέλημα περί της ιδρύσεως της ιεράς μονής και ηυδόκησεν, ίνα η ιερά αύτη μονή ανεγερθή και αναλάμψη. Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κύριος Θεόκλητος ου μόνον ηυλόγησε το έργον μου, αλλά και υπό την προστασίαν αυτού ανέλαβε και εδέχθη πάσας τας σκέψεις μου και τας επιθυμίας, ας αυτώ υπέβαλον, και μοι είπεν, ότι θέλει φροντίσει περί αυτής, όπως και υπό της Ιεράς Συνόδου αναγνωρισθή κατά τον τύπον της ιεράς μονής των Καλαμών και ότι προτίθεται μετά την τελείαν ανασύστασιν της μονής, ν΄ αποστείλη τινας οσιωτάτας κόρας εκ Σπάρτης και εδέχθη μάλιστα κατά πρότασίν μου να επισκεφθώμεν ομού την Μονήν. Τω ανήγγειλα την επιθυμίαν της Αλεξάνδρας να εγείρη μίαν Εκκλησίαν και τω είπον, ότι εγώ κατά το άγιον Πάσχα, θα μεταβώ και θέσω τα θεμέλια αυτής και μετ΄ ευχαριστήσεως εδέχθη τον λόγον. Εξ όλων τούτων φαίνεται, ότι ο Θεός ηυδόκησε και ευχαί σας εισηκούσθησαν. Δέξασθε τας πατρικάς μου ευχάς και ευλογίας και χαίρετε εν Κυρίω.

Ο Πνευματικός Πατήρ

+Ο Πενταπόλεως Νεκτάριος.

Συνεχίζεται.

Ιερομόναχος Ευθύμιος Τρικαμηνάς. ερμηνεία του 15ου Κανόνος.

 Θά ἀναφερθοῦμε κατ’ ἀρχάς στόν σύστοιχο μέ αὐτόν,

δηλαδή τόν ΛΑ΄ (31ο) ἱερό Κανόνα τῶν ἁγ. Ἀποστόλων. Αὐτός ἀναφέρει τά ἑξῆς: «Εἴ τις καταφρονήσας τοῦ ἰδίου Ἐπισκόπου, χωρίς συναγάγει, καί θυσιαστήριον ἕτερον πήξει, μηδέν κατεγνωκώς τοῦ Ἐπισκόπου ἐν εὐσεβείᾳ καί δικαιοσύνῃ, καθαιρείσθῳ, ὡς φίλαρχος. Τύραννος γάρ ἐστιν · ὡσαύτως δέ καί οἱ λοιποί κληρικοί, καί ὅσοι ἄν αὐτῷ προσθῶνται, οἱ δέ λαϊκοί ἀφοριζέσθωσαν. Ταῦτα δέ μετά μίαν καί δευτέραν, καί τρίτην παράκλησιν τοῦ Ἐπισκόπου, γινέσθω». Ὁ Κανών αὐτός καθαιρεῖ τούς κληρικούς καί ἀφορίζει τούς λαϊκούς, οἱ ὁποῖοι θά κάνουν παρασυναγωγή, δηλαδή χωρίς τήν ἄδεια τοῦ Ἐπισκόπου θά κτίσουν Ἐκκλησία καί θά συγκεντρώνονται ἐκεῖ διά νά ἐπιτελοῦν τίς λατρευτικές των συνάξεις. Ἡ προϋπόθεσις πού ἀναφέρει ὁ Κανών διά νά εἶναι ἡ σύναξις ὄντως παρασυναγωγή καί συνεπῶς ἐφάμαρτος, εἶναι «μηδέν κατεγνωκώς τοῦ Ἐπισκόπου ἐν εὐσεβείᾳ καί δικαιοσύνῃ», δηλαδή, ὅπως ἑρμηνεύει ὁ ἅγ. Νικόδημος ὁ

ἁγιορείτης, «χωρίς νά γνωρίζῃ αὐτόν πώς σφάλλει φανερά ἤ εἰς τήν εὐσέβεια ἤ εἰς τήν δικαιοσύνη, ταυτόν εἰπεῖν, χωρίς νά γνωρίσῃ αὐτόν πώς εἶναι φανερά ἤ αἱρετικός ἤ ἄδικος». Ἡ διάταξις τοῦ λόγου δεικνύει ὅτι οἱ ἅγ. Ἀπόστολοι θέλουν νά μιλήσουν διά τήν παρασυναγωγή καί τήν φατρία καί δι’ αὐτό ξεχωρίζουν εὐθύς ἐξ ἀρχῆς τά θέματα

τῆς πίστεως καί τῆς δικαιοσύνης, τά μόνα δηλαδή θέματα διά τά ὁποῖα χρειάζεται ἄλλη ἀντιμετώπισις. Ἄρα λοιπόν, ἡ ἀπομάκρυνσις ἀπό τόν Ἐπίσκοπο κληρικῶν καί λαϊκῶν

διά θέματα πίστεως καί δικαιοσύνης, σημαίνει ὅτι αὐτοί δέν συγκροτοῦν παρασυναγωγή ἤ φατρία, ἀλλά ὁ Ἐπίσκοπος εὑρίσκεται σέ κατάστασι παρασυναγωγῆς, δηλαδή

ἀποκομμένος ἀπό τήν πίστι, ἡ ὁποία μᾶς ἐνσωματώνει εἰς τήν Ἐκκλησία. Διότι δέν εἶναι δυνατόν καί ὁ Ἐπίσκοπος καί οἱ ἀποκομμένοι κληρικοί καί λαϊκοί νά εὑρίσκωνται εἰς τήν Ἐκκλησία, ἐφ’ ὅσον ὑπάρχει στήν μία πλευρά αἵρεσις. Τό ὅτι ὁ παρών ἱερός Κανών στά θέματα τῆς πίστεως ἐντάσσει καί τά θέματα τῆς δικαιοσύνης, δεικνύει ἀφ’ ἑνός μέν ὅτι ὁ ἄδικος Ἐπίσκοπος εἶναι στήν ἴδια κατηγορία μέ τόν αἱρετικό, ἀφ’ ἑτέρου δέ ὅτι ὁ Κανών αὐτός τῶν ἁγ. Ἀποστόλων εἶναι αὐστηρότερος ἀπό τόν ὑπό ἐξέτασι ΙΕ΄ τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου. Εἶναι ἄλλο θέμα ἄν ἐμεῖς σήμερα, ὡς ἄνθρωποι τῶν ἐσχάτων καιρῶν, ἀμελεῖς, ράθυμοι καί βολεμένοι, ἀδιαφοροῦμε ὄχι μόνο διά τήν δικαιοσύνη, ἀλλά καί δι’ αὐτήν τήν πίστι, ἡ ὁποία εἶναι ἡ καρδιά τῆς Ἐκκλησίας. Ὁ ἅγ. Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος εἰς αὐτό τό θέμα μᾶς διδάσκει λέγοντας, ὅτι ἄν ἐπιμελούμεθα νά διορθώσωμε τά μικρά δέν θά πέφταμε στά μεγάλα: «Αὐτό μέν οὖν τοῦτό ἐστι τό πάντων αἴτιον τῶν κακῶν, τό μή καί ὑπέρ τῶν μικρῶν τούτων ἀγανακτεῖν. Διά τοῦτο τά μείζονα τῶν ἁμαρτημάτων ἐπεισῆλθεν, ὅτι τά ἐλάττονα τῆς προσηκούσης οὐ τυγχάνει διορθώσεως» (Ὑπόμνημα εἰς τήν πρός Γαλάτας Ἐπιστολήν, Κεφ. Α΄ P.G. 61, 623). Εἶναι φυσικό δέ νά ἐξετάζεται, ἀπό ὅλα τά μέλη τῆς Ἐκκλησίας, πρωτίστως ὁ Ἐπίσκοπος ὡς πρός τήν πίστιν του καί τήν δικαιοσύνη, διότι αὐτός τίθεται εἰς τύπον καί τόπον Χριστοῦ καί αὐτός διδάσκει καί ὁδηγεῖ ὅλα τά μέλη τῆς Ἐκκλησίας.

Συνεχίζεται.