ΕΙΚΟΝΟΜΑΧΙΑ- ΔΗΜΗΤΡΑ ΠΙΤΣΟΥ

ΕΙΚΟΝΟΜΑΧΙΑ- Οι Συνέπειες των Εικονομαχιών στην Βυζαντινή κοινωνία Λογοτεχνική παραγωγή και υμνογραφία- Συνέπειες των εικονομαχιών στην τέχνη

 

 ΔΗΜΗΤΡΑ ΠΙΤΣΟΥ

 ΠΑΤΡΑ 2013

 Εισαγωγή

Η εργασία αυτή παρουσιάζει τη διαμάχη για τις εικόνες από το 726 μέχρι το 843 που έγινε οριστικά η αναστήλωσή τους. Στη συνέχεια διερευνούνται οι συνέπειες της εικονομαχίας για την βυζαντινή κοινωνία, την λογοτεχνική παραγωγή, και με βάση το χειρόγραφο Ψαλτήρι Χλουντώφ του 9^ου αι. παρατηρούνται οι συνέπειες και στην βυζαντινή τέχνη.

Διαιρείται σε τρία κεφάλαια. Στο πρώτο κεφάλαιο γίνεται ιστορική παρουσίαση των εικονομαχιών και παρουσιάζονται οι συνέπειές τους στην λογοτεχνία και υμνογραφία όπως και στην τέχνη.

ΕΠΙΣΤΡΟΦΉ ΣΤΉΝ Π. ΔΙΑΘΉΚΗ --- Kyprianos Christodoulides

ΕΠΙΣΤΡΟΦΉ ΣΤΉΝ Π. ΔΙΑΘΉΚΗ

(βλέπε συνδέσμους στό τέλος)

Άν είναι επίκαιρη η επανάληψη, λόγω αφθόνων προφητειών, δέν τό γνωρίζω. Πιθανολογώ, τώρα που υπερισχύει ο Δυτικός Σιωνιστικός θεϊσμός : "ένας θεός γιά όλους, όλοι οι δρόμοι είναι μονοπάτια τού ενός θεού" • Ελπιδοφόρος Αρχιεπίσκοπος usa • μάς αποκαλύφθηκε η "ουσία τού θεού" τους! Η ενέργεια!!

Οπότε, νομίζω, είμαστε έτοιμοι νά μετακομίσουμε στόν πλανήτη Άρη. Φυσικά, όχι όπως μάς γέννησε η μάνα μας, αλλά όπως θά μάς φτιάξει η τεχνητή νοημοσύνη, οι αλγόριθμοι, ρομπότ Σοφία. Πλέον, φύγαμε από τό "εν αρχή ήν ο Λόγος" καί κολλήσαμε στόν "εν αρχή ήν ο αλγόριθμος" ! 

θεός είναι τό αέναο συμπαντικό γίγνεσθαι - άλλως ενέργεια - κι εμείς η (mèta θάνατον) σκόνη τών αστεριών, δηλ. προϊόν ενέργειας ! 

Ζήσαμε σάν σκόνη καί δέν τό γνωρίζαμε!

Τί σημαίνει αλγόριθμος?; σημαίνει άλγεβρα καί αριθμός, καί παρακάτω, όποιος γίνει κυρίαρχος τών παγκόσμιων ενεργειακών αποθεμάτων, χρίεται αυτομάτως θεός! Προτιμότερο, Σατανάς metà τών συνεργατών : διάβολος ή Λεγεών καί Απολλύων. Μήπως σάς λέει τίποτα αυτό γιά τά σήμερον συμβαίνοντα?;

Η νύν κυρίαρχος Δυτική ισχύς τού εωσφόρου, ακολουθεί ό,τι ακριβώς διδάσκει κατ' επιλογήν ο αρχέγονος Ιουδαϊσμός τής Π. Διαθήκης. Όχι τόσον αυτός τών γνήσιων, όσο τών αφομοιωμένων.   Έχουν τίς διαφορές τους (...). Καί πάντως, στά δικά μας η δεύτερη παρουσία συμβαίνει όταν πεθαίνουμε, κατά τά λεγόμενα καί γραφόμενα από Μητροπολίτη Σεραφείμ Πειραιώς. 

Τί θέλω καί τρώγομαι μέ ρούχα μου;?

Αθήνα, 1 Απρ 2026

Κυπριανός Χ

 

1.https://kyprianoscy2.blogspot.com/2015/04/orthodox-voice-kyprianos-christodoulides.html?m=1

2. http://oimos-athina.blogspot.com/2011/11/blog-post_29.html

Ομιλία εις την Κυριακήν των Βαΐων του Αγ. Γρηγορίου του Παλαμά

1. Σε καιρό ευνοίας σε επήκουσα και σε ημέρα σωτηρίας σ’ εβοήθησα», είπε ο Θεός δια του Ησαΐα (Ησ. 49, 8). Καλό λοιπόν είναι να ειπώ σήμερα το αποστολικό εκείνο προς την αγάπη σας· «Ιδού καιρός εύνοιας, ιδού ημέρα σωτηρίας· ας απορρίψωμε λοιπόν τα έργα του σκότους και ας εκτελέσωμε τα έργα του φωτός, ας περιπατήσωμε με σεμνότητα, σαν σε ημέρα» (Β΄ Κορ. 6,2· Ρωμ. 13,12). Διότι προσεγγίζει η ανάμνησις των σωτηριωδών παθημάτων του Χριστού και το νέο και μέγα και πνευματικό Πάσχα, το βραβείο της απαθείας, το προοίμιο του μέλλοντος αιώνος.

Να διακοπή το μνημόσυνον του Οικουμενικού Πατριάρχου.

Πιστεύομεν ότι η ισοπεδωτική πορεία της Ορθοδόξου Εκκλησίας προς τον Οικουμενισμόν – Παπισμόν  είναι άνευ επιστροφής. Διότι δεν υπάρχει δυναμική αντίστασις εναντίον όσων νοθεύουν την Ορθόδοξον Πίστιν και το Ορθόδοξον φρόνημα. Δι΄ αυτό απαιτούνται κινήσεις αι οποίαι θα περιορίσουν την «ξέφρενον» πορείαν προς τον Οικουμενισμόν – Παπισμόν. Μία κίνησις είναι η διακοπή του Μνημοσύνου του Οικουμενικού Πατριάρχου. Η κίνησις αυτή θα τρομοκρατήση τον Αρχιεπίσκοπον Αθηνών και τους «συνοδοιπόρους» του Επισκόπους. Η διακοπή του μνημοσύνου του ενός θα τρομοκρατήση τον άλλον, ο οποίος εις όλας τας σχετικάς ομιλίας του επισημαίνει ότι τον συντονιστικόν ρόλον προς την παναίρεσιν του Οικουμενισμού έχει το Οικουμενικόν Πατριαρχείον και ότι αυτός ακολουθεί. Αναζητούνται γενναίοι κληρικοί, μοναχοί και Επίσκοποι. (Ο.Τ. 1677).

Ο χρήστης Δημήτριος Χατζηνικολάου σχολίασε την ανάρτηση "Να διακοπή το μνημόσυνον του Οικουμενικού Πατριάρχου."

Τό κείμενον αὐτό εἶναι ἀπόσπασμα ἀπό τό ἄρθρον τοῦ μακαρίτου Γεωργίου Ζερβοῦ εἰς τόν «Ὀρθόδοξον Τύπον» τῆς 16-2-2007 (σελ. 6). Εἶναι, βεβαίως, ἀξιέπαινον. Τοὐλάχιστον τότε ὁ «ἀρχιεπίσκοπος» Χριστόδουλος καί μερικοί ἀκόμη προέβαλον κάποιαν ἀντίστασιν, ἔστω καί ἐλλιπῆ, εἰς τόν Σατανισμόν καί τόν ἀφανισμόν τῆς Ἑλλάδος, πού σταδιακῶς ἐπιβάλλονται. Γιά τήν σημερινήν (μετα-Κολυμβάρειον καί μετα-Σοδομονόμειον) ἐποχήν, ὅμως, τό κείμενον αὐτό εἶναι ἀνεπαρκές. Δεδομένου ὅτι δέν ἔχει μείνει ἀπολύτως τίποτε ὄρθιον καί οἱ ψευδεπίσκοποι τοῦ Οἰκουμενισμοῦ εἶναι πλέον καί σύμμαχοι τῶν Σατανιστῶν-Ἀνθελλήνων-Τυράννων τῆς «κυβερνήσεως», ὄχι μόνον τό μνημόσυνον τοῦ «πατριάρχου» πρέπει νά διακοπῇ, ἀλλά καί ὅλοι οἱ ψευδεπίσκοποι καί οἱ ψευδοπολιτικοί πρέπει νά ἐκδιωχθοῦν ΚΛΩΤΣΗΔΟΝ ἀπό παντοῦ!

«Εμίσησα Εκκλησίαν Πονηρευομένων»

Το στυγερώτερον έγκλημα εις βάρος της αγίας μας Ορθοδοξίας είναι η ανοχή των Αιρέσεων και των Αιρετικών. Ασεβέστατα κηρύσσονται από Ορθοδόξους (;) ποιμένας αιρέσεις φοβεραί, και ανεμπόδιστα κινούνται Αιρεσιόφρονες Ποιμένες (;) μεταξύ της Ποίμνης του Χριστού! Έπαυσε, φαίνεται, εις ωρισμένους να λειτουργή το αισθητήριον της Ορθοδοξίας και η Εκκλησιαστική συνείδησις  έχει επικινδύνως αμβλυνθή, ώστε να μη διακρίνωνται τα Αγιοπνευματοχάρακτα σύνορα της Ορθοδοξίας από την πλάνην και την Αίρεσιν. Ποίοι άραγε ευθύνονται δια την τραγικήν αυτήν ψυχικήν τύφλωσιν; Κατ΄ αρχήν όλοι· προ παντός όμως οι Ποιμένες!  «Ποιμένες πολλοί διέφθειραν τον αμπελώνα μου, εμόλυναν την μερίδα μου…» (Ιερ. 12, 10), θρηνωδεί ο προφήτης Ιερεμίας· και προσθέτει: «Ω οι ποιμένες (…) Υμείς διεσκορπίσατε τα πρόβατά μου και εξώσατε αυτά…» (Ιερ. 23, 1-3).  Δυστυχώς Πατριάρχαι, Αρχιερείς, Επίσκοποι, Ηγούμενοι, με έναν λόγον Ποιμένες εμολύνθησαν από τον Οικουμενισμόν, ώστε να έχουν συνηθίσει εις τας Οικουμενιστικάς βλασφημίας και να μη ενοχλούνται από τα κηρύγματα των Αιρέσεων, δια των οποίων βάλλεται, εξοντωτικώς η Αγία μας Ορθόδοξος Εκκλησία. Φαίνεται, ότι εις την εποχήν του Υλιστικού Ευδαιμονισμού δεν θεωρείται πλέον υπέρτατος σκοπός της Εκκλησίας η αγιότης, αλλά η κοσμική σκοπιμότης.

Ἀπόστα ἀφ᾽ ἡμῶν ὁδούς σου εἰδέναι οὐ βουλόμεθα» (Ἰώβ 21, 14).

Δυστυχῶς, ὁ νέος Ἰσραὴλ τῆς χάριτος καὶ τῆς εὐλογίας ἀφοῦ «ἔφαγεν καὶ ἐνεπλήσθη, ἀπελάκτισεν ὁ ἠγαπημένος λαὸς τοῦ Θεοῦ, διότι ἐλιπάνθη, ἐπαχύνθη, ἐπλατύνθη» (Δευτ. 32, 15). Καὶ ἀπέστη ἐκ τοῦ Σωτῆρος αὐτοῦ Θεοῦ λέγων: «Ἀπόστα ἀφ᾽ ἡμῶν ὁδούς σου εἰδέναι οὐ βουλόμεθα» (Ἰώβ 21, 14). Οὕτω περιῆλθεν εἰς ἠθικὴν ἐξαχρείωσιν καὶ χαλάρωσιν, ἐφ᾽ ὅσον οἱ ἄρχοντες ἡμῶν ἐψήφισαν νόμους βδελυροὺς ἐνώπιον τῶν ὀφθαλμῶν τοῦ Θεοῦ. Ὡς τὸν πολιτικὸν γάμον, τὴν νομιμοποίησιν τῶν ἀμβλώσεων, τὴν ἐλευθέραν συμβίωσιν τοῦ αὐτοῦ φύλου, τὸν «γάμον» τῶν ὁμοφυλοφίλων, τὴν ὑποβάθμισιν καὶ περιφρόνησιν τῆς πατροπαραδότου ἀρχαίας γλώσσης, τὴν προαιρετικότητα τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν, τὴν ἀνέγερσιν μουσουλμανικοῦ τεμένους (παραθεωροῦντες τὸ τάμα τοῦ Ἔθνους), τὴν κατασκευὴν ἀποτεφροτικῶν κλιβάνων κ.ἄ.

Ἀνάγκη ὑπερασπίσεως τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ

Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

  Ὅταν ἡ ἐκκλησία ἐκφράζει τὴν ἀντίθεσή της γιὰ κάποιο νομοσχέδιο, ποὺ ἑτοιμάζει ἡ κυβέρνηση καὶ ἔρχεται σὲ πλήρη ἀντίθεση μὲ τὴ διδασκαλία της, ἐμφανίζεται ὁ κυβερνητικὸς ἐκπρόσωπος, ὡς πυροσβέστης, καὶ δηλώνει: «Ἡ κυβέρνηση σέβεται τὴν ἀπόφαση τῆς Ἐκκλησίας, ὅμως ἡ κυβέρνηση νομοθετεῖ καὶ ὄχι ἡ Ἐκκλησία». Καὶ διερωτᾶ­ται ὁ ἁπλὸς πολίτης: «Ὅταν ἡ κυβέρνηση ψηφίζει τὸν ἀντιχριστιανικὸ νόμο, ποῦ πηγαίνει ὁ σεβασμός της πρὸς τὴν Ἐκκλησία;». Προφανῶς δὲν ὑπάρχει σεβασμός. Μπορεῖ νὰ ἀκούγεται στὰ λόγια της, ἀλλὰ μὲ τὶς πράξεις της τὸν ἀρνεῖται καὶ ἐμφανίζεται ἀσεβὴς πέρα γιὰ πέρα. Αὐτὸ συμβαίνει διαχρονικά.

  Οἱ πολιτικοί μας στὴν πλειονότητά τους δὲν ἔχουν ὀρθόδοξο κριτήριο, γι’ αὐτὸ καὶ μεγάλα ἁμαρτήματα τὰ χαρακτηρίζουν «δικαιώματα» καὶ μὲ νόμους τὰ προστατεύουν (πολιτικὸς γάμος, σύμφωνο συμβίωσης, ἐλεύθερες συμβιώσεις, ἐκτρώσεις, γάμος ὁμοφυλοφίλων κ.ἄ.). Τὴν Ἐκκλησία τὴ χρησιμοποιοῦν σὰν μία ψηλὴ ἐξέδρα κοσμικῆς προβολῆς καὶ ὄχι ὡς τόπο λατρείας τοῦ Θεοῦ. Στοὺς ναοὺς ἐμφανίζονται ἐπιλεκτικά, στὶς δοξολογίες, τὶς μεγάλες γιορτὲς καὶ γιὰ κοινωνικοὺς λόγους στὶς νεκρώσιμες ἀκολουθίες. Εἰσέρχονται στοὺς ἱ. ναοὺς χωρὶς νὰ κάνουν τὸ σταυρό τους, ἤ, ἂν τὸν κάνουν, δὲν εἶναι σταυρός, ἀλλὰ μία ἀδέξια καὶ διστακτικὴ κίνηση τοῦ χεριοῦ τους. Ἰδιαίτερα προκλητικὴ εἶναι ἡ παρουσία τους στὴν περιφορὰ τοῦ Ἐπιταφίου, ποὺ κρατοῦν ἀναμμένες λαμπάδες καὶ στὸν ἁγιασμὸ τῶν ὑδάτων τὰ Θεοφάνεια, ὅπου κάνουν δηλώσεις καὶ μιλοῦν γιὰ τὸ φωτισμὸ τοῦ λαοῦ, οἱ ὄντως ἀφώτιστοι καὶ φανατικοὶ σκοταδιστές! Οἱ ἴδιοι μᾶς «φωτίζουν» μὲ τὶς πολιτικὲς τους ἰδέες καὶ τοὺς νόους τους καὶ στὴν πραγματικότητα προκαλοῦν τὸ «δημοκρατικὸ» σκοτάδι, ὅπου λείπει τὸ φῶς τοῦ Χριστοῦ.

Η σχέσις του Πάπα με τον Αντίχριστον --Του Αρχιμ. Αρσενίου Κομπούγια 12/ 12/ 1986

….Κατόπιν όλων αυτών, ως ταπεινός πνευματικός Πατήρ, κάμνω θερμήν έκκλησιν προς τον Παναγιώτατον Οικουμ. Πατριάρχην, τους Μακαριωτάτους Πατριάρχας των Ορθοδόξων Εκκλησιών· εάν αγαπάτε εν αληθεία τον μοναδικόν Σωτήρα Χριστόν, εάν ζήτε εν φόβω Θεού και εν αγιότητι βίου, εάν δεν ανήκετε σε σκοτεινά άντρα της σατανοκινήτου και προδρόμου του Αντιχρίστου Μασονίας, φύγετε πάραυτα από το σατανικό συνονθύλευμα της τάχα ενώσεως των Εκκλησιών. Φύγετε και παραιτηθήτε από κάθε ματαίαν συζήτησιν δια την τάχα ένωσίν μας με την Λατινικήν Εκκλησίαν. Άγιοι Πατέρες· θα ρίψετε την Ορθοδοξίαν σε τρομερές περιπέτειες και τελικώς, εις τας χείρας του ερχομένου Αντιχρίστου, του οποίου τα βήματα ευκρινώς πλέον ακούονται· όσον και εάν ο σατανάς, ο πλανών την οικουμένην, προσπαθεί να πείση ακόμη και εναρέτους ανθρώπους ότι δεν είναι καιρός να έλθη και όσοι ησχολήθησαν και έγραψαν, είναι πλανεμένοι και τυφλοί! Ο Κύριος να μας ελεήση και εν τω μεταξύ, ας έχωμεν ολίγην υπομονήν να ομιλήση ο Κύριος περισσότερον.

O Καθηγητής Πανεπιστημίου Αθηνών Ι. Κορναράκης ((1926-2013) γράφει:

 Ἡ σχετικοποίηση ἤ, μᾶλλον, ἡ ἀπόρριψη τῆς διαχρονικῆς παρουσίας τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας ἀποτελεῖ ἀπόρριψη τοῦ εὐαγγελικοῦ καὶ πατερικοῦ λόγου. Ἡ Ἐκκλησία, μὲ τὴν παγκοσμιοποιημένη εἰκόνα της, εἶναι κενὸς λόγος. Ἡ «σύγχρονη» Ὀρθοδοξία εἶναι φάντασμα κακόγουστο μπροστὰ στὴν αὐθεντικὴ Ὀρθοδοξία τῶν Πατέρων.

Ἡ αὐθεντικὴ Ὀρθοδοξία, στὴν χαρισματική της εἰκόνα, εἶναι μιὰ διαχρονικὴ λυτρωτικὴ παρουσία, ποὺ δὲν πάσχει ἀλλοίωση, οὔτε ἀπὸ τὸν χρόνο, οὔτε ἀπὸ τὸ μῖσος καὶ τὴν περιφρόνηση τῶν ἀρνητῶν τῆς ὑπόστασής της.

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Διονυσίου Τάτση

Στὴν ἐποχὴ μας οἱ κληρικοὶ καὶ οἱ θεολόγοι συνηθίζουν νὰ γράφουν ἐγκωμιαστικὰ κείμενα, ποὺ ἀναφέρονται σὲ ἀξιωματούχους τῆς Ἐκκλησίας, μὲ σκοπὸ νὰ ἀποκτήσουν τὴν εὔνοιά τους, γιὰ νὰ ἱκανοποιήσουν στὸ ἄμεσο μέλλον τὰ δικά τους συμφέροντα. Δὲν τοὺς ἐνδιαφέρει πολὺ ἡ ὑπεράσπιση τῆς ἀλήθειας καὶ ἡ διόρθωση τῶν κακῶς κειμένων καὶ τῶν ἀθεοφόβως διαπραττομένων στὴν Ἐκκλησία. Δὲν ὑπερασπίζονται τὸ ὀρθόδοξο ἦθος καὶ τὴν παράδοση. Δὲν ἐνοχλοῦνται ἀκόμα καὶ ἀπὸ τοὺς οἰκουμενιστές, οἱ ὁποῖοι προκαλοῦν μεγάλη φθορὰ στοὺς Ὀρθοδόξους. Ὅλα αὐτὰ εἶναι ἀποτελέσματα τοῦ κοσμικοῦ φρονήματος, ποὺ ἔχει αἰχμαλωτίσει τοὺς σύγχρονους κληρικοὺς καὶ λαϊκοὺς θεολόγους.      

Πρωτοπρεσβύτερος π. Θεόδωρος Ζήσης :

....Το θέμα της κοινωνίας με τους αιρετικούς, ως και της εν συνεχεία κοινωνίας με τους κοινωνούντες, οι οποίοι με την πράξη τους αυτή αποβαίνουν ακοινώνητοι, είναι το μείζον και επείγον θέμα στην σημερινή εκκλησιαστική ζωή. Το εκκλησιαστικό σώμα νοσεί επικίνδυνα· υπεύθυνοι για την νόσο είμαστε όλοι, όχι μόνον οι κοινωνούντες με τους ετεροδόξους, αλλά και όσοι κοινωνούμε με τους κοινωνούντες· η εκτροπή και η παράβαση μοιάζει με τα συγκοινωνούντα δοχεία, με την μόλυνση του περιβάλλοντος, η οποία δεν περιορίζεται στον προκαλούντα την μόλυνση. Μνημονεύοντας τους πατριάρχες, αρχιεπισκόπους και επισκόπους στις ιερές ακολουθίες, συμμετέχουμε στην οικουμενιστική αποστασία.

Αὐτή εἶναι ἡ πεμπτουσία τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. -- Του κ. Δημητρίου Χατζηνικολάου, Ἀν. Καθηγητού Οἰκονομικῶν τοῦ Παν/μίου Ἰωαννίνων

«Τά Δύο Ἄκρα» εἶναι τό κατ' ἐξοχήν «δεκανίκι» τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἐφόσον διδάσκει τήν ἐς ἀεί συνύπαρξιν Ὀρθοδόξων καί αἱρετικῶν ὑπό μίαν καί τήν αὐτήν «ἐκκλησιαστικήν» ἀρχήν, τήν Οἰκουμενιστικήν τοιαύτην, οἱ δέ ἀντιδράσεις τῶν Ὀρθοδόξων νά περιορίζωνται εἰς συγγραφήν ἄρθρων καί βιβλίων καί νά μήν ἐπεκτείνωνται εἰς ἀποτειχίσεις! Ὡς γνωστόν, αὐτή εἶναι ἡ πεμπτουσία τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. 

Τα βλάσφημα δόγματα του Ωριγένους ήσαν ταύτα:

Ότι αι ψυχαί προϋπάρχουσι των σωμάτων, ότι αυταί μετά τον θάνατον του ενός σώματος εισέρχονται εις άλλο σώμα, ότι η κόλασις έχει τέλος, ότι οι δαίμονες θα λάβωσι το πρώτον αξίωμα της Αγγελικής χάριτος όπερ είχον, ότι αι ψυχαί θα αναστηθώσι γυμναί άνευ σωμάτων, ότι τα ουράνια σώματα έχουσι ψυχάς και άλλα ακόμη κακόδοξα. Σημείωσε όμως ότι οι μεταγενέστεροι εποίησαν βιβλίον από τα του Ωριγένους ορθά φρονήματα· εκ τούτων δε είναι και αι θαυμασταί ερμηνείαι ας ο Ωριγένης κατέβαλεν εις την Πεντάτευχον, εις τον Ψαλτήρα και εις όλην σχεδόν την Αγίαν Γραφήν, εκ των οποίων και οι θείοι Πατέρες πολλά αυτολεξεί ηρανίσθησαν.

Ἐξαπλώνεται ἀνεμπόδιστα ὁ Οἰκουμενισμός -- Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης Ὁμότιμος Καθηγητής Α.Π.Θ.

Ἡ παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἡ χειρότερη αἵρεση ὅλων τῶν ἐποχῶν, προελαύνει ἀκάθεκτη· διαβρώνει συνειδήσεις κληρικῶν, μοναχῶν καὶ λαϊκῶν, χωρὶς ἀποτελεσματικὴ ἀντίσταση. Ἐμφανίζεται μὲ ἔνδυμα προβά­του, ὡς δῆθεν ἀγάπη, εἰρήνη, καὶ ἑνότητα πρὸς τοὺς ἀλλοθρήσκους καὶ αἱρετικούς, ἐνῶ πρόκειται γιὰ βαρὺ καὶ ἄγριο λύκο ποὺ κατασπαράσσει τὸ ποίμνιο. Πολλοὶ ἀπὸ τοὺς ποιμένες ἔχουν ἀσπασθῆ τὴν αἵρεση καὶ ἔχουν μεταβληθῆ σὲ λύκους· οἱ περισσότεροι εἶναι μισθωτοὶ καὶ δὲν θέλουν νὰ διώξουν τοὺς λύκους γιὰ νὰ μὴ χάσουν τὴν καλοπέραση, τὶς τιμὲς καὶ τὶς δόξες, ἄλλοι εἶναι δειλοὶ καὶ φοβοῦνται τοὺς λύκους, καὶ μόνον ὀλίγοι ἀγωνίζονται νὰ τοὺς διώξουν.

Τί εἶναι ἡ Οὐνία; Τοῦ Καθηγητοῦ Πανεπιστημίου ᾿Ανδρέου Θεοδώρου (†)

῞Ενα ἀλλόκοτο κρᾶμα ᾿Ορθοδοξίας καὶ Παπισμοῦ. ῞Ενας θλιβερὸς ἐκκλησιολογικὸς τραγελαφικὸς συγκρητισμός. Αἱ χεῖρες μὲν τοῦ ᾿Ησαῦ, τὸ δὲ πρόσωπο καὶ ἡ φωνὴ τοῦ ᾿Ιακώβ. ῞Ενα παρδαλό, ἀντιφατικὸ συνονθύλευμα στοιχείων ἑτεροκλίτων. ᾿Αρκεῖ μονάχα ἡ κεφαλὴ τοῦ σώματος νὰ εἶναι ὁ Πάπας. Τίποτε ἄλλο δὲν ἔχει τόση σημασία, ὅσην ἡ ὑποταγὴ στὸ πρωτεῖο καὶ τὴν αὐθεντία τοῦ Λατίνου Ποντίφηκος. Αὐτὸ κατ᾿ ἐξοχὴν συνθέτει τὴν ἐκκλησιολογικὴ ταυτότητα τῆς Οὐνίας: Πίστη καὶ ἀφοσίωση στὸν Πάπα καὶ στράτευση στὸ ἱεραποστολικὸ ἔργο τῆς ῾Αγίας ῞Εδρας(!). Καὶ αὐτὸ προσπαθεῖ νὰ μᾶς πείσει νὰ κάνουμε κι᾿ ἐμεῖς ἀκολουθοῦντες τὸ δικό της παράδειγμα, νὰ ἀναγνωρίσουμε ὡς ὁρατὴ κεφαλὴ τῆς ᾿Εκκλησίας μας τὸν Πάπα. Νὰ ἀπεμπολήσουμε τὰ πρωτοτόκια μας ἀντὶ πινακίου φακῆς. Νὰ δεχθοῦμε τὰ τεράστια ἐκκλησιολογικὰ ψεύδη τοῦ πρωτείου καὶ τοῦ ἀλαθήτου, δόγματα τὰ ὁποῖα σήμερα καὶ αὐτοὶ ἀκόμη οἱ Λατῖνοι θεολόγοι ἀπορρίπτουν! Νὰ πνίξουμε τὴν ἐκκλησιολογική μας συνείδηση, νὰ πωλήσουμε τὴν ᾿Ορθοδοξία μας, νὰ ξεπέσουμε τοῦ δόγματός μας, νὰ γίνουμε ἅλας μωρὸν πασπαλιζόμενο ἀδεῶς στὸ τραπέζι τοῦ Παπισμοῦ. Νὰ δώσουμε «γῆν καὶ ὕδωρ» σ᾿ αὐτὸν ποὺ τόσα καὶ τόσα δεινὰ ἐπεσώρευσε στὸ ἄχραντο σῶμα τῆς ᾿Ορθοδοξίας. Νὰ γίνουμε συνεργοί, ὥστε νὰ ἐκπληρωθῆ ἡ ὑπερτροφικὴ ἀρχομανία καὶ ὁ ἄκρατος αὐταρχισμὸς καὶ ἡγεμονισμὸς τοῦ ἐπισκόπου Ρώμης, τοῦ ὁποίου ἀσίγαστο ὄνειρο ἦταν ἀνέκαθεν ἡ καθυπόταξη τῆς ᾿Ανατολικῆς ᾿Εκκλησίας! Τόσο ἄραγε φτηνὰ μᾶς κοστολογεῖ ἡ Οὐνία;  

Ο π. Θεόδωρος Ζήσης γράφει:

Αφού οι Επίσκοποι μνημονεύουν τόν Πατριάρχη καί επομένως υπόκεινται καί αυτοί στόν κανόνα: “ο κοινωνών ακοινωνήτω, ακοινώνητος έσται”· καί εγώ μνημονεύω τόν Επίσκοπό μου, ο οποίος μνημονεύει τόν Πατριάρχη, ο οποίος κοινωνεί μέ τόν Πάπα· καί εσείς οι λαϊκοί έρχεστε από μένα, ο οποίος μνημονεύω τόν Επίσκοπο καί κοινωνάτε καί μέ αποδέχεστε. Επομένως, μία σειρά –αυτή η σειρά τού παραπτώματος πού αρχίζει από τόν Πατριάρχη, αρχίζει σιγά-σιγά σάν συγκοινωνούν δοχείον, νά φθάνει σάν ευθύνη μέχρις εμάς!                                       

Αλλά ποιός από τόν κόσμο τά ξέρει αυτά; Οι περισσότεροι από τούς λαϊκούς, θά πούν: “Μά, αφού τό κάνει ο Πατριάρχης, αφού τό κάνει ο Πάπας, τί φταίω εγώ;”. Φταίς κι εσύ!  Δέν δικαιολογείται η  άγνοια...                                           

Είμαστε όλοι υπεύθυνοι. Δέν είναι μόνον υπεύθυνος ο Πατριάρχης. Δέν είναι μόνον υπεύθυνος ο Επίσκοπος ο οποίος σιωπά καί η οποία σιωπή είναι τρίτο είδος αθεΐας. Είμαστε υπεύθυνοι καί εμείς οι Πρεσβύτεροι καί μαζί μέ εμάς, είστε καί σείς οι λαϊκοί, πού έρχεστε μαζί μέ μάς καί δέν μάς λέτε:  “Φεύγουμε εμείς”.

Σὲ ἐπιστολὴ τοῦ Πατριάρχου Γερμανοῦ (1229) διαβάζουμε:

»Ἐσεῖς δὲ περιούσιε λαὲ τοῦ Χριστοῦ, στερεωθεῖτε στὴν πίστη, …μὴ προδίδετε κανένα ἀπὸ τὰ ὀρθὰ δόγματα τὰ ὁποῖα ἔχετε λάβει ἀπὸ παλαιά. Νὰ θεωρῆται χαρὰ καὶ κέρδος κάθε βιοτικὴ θλίψι καὶ κάθε ζημία, προκειμένου νὰ διαφυλαχθῇ μέσα σας ἀπαραβίαστος ὁ θησαυρὸς τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως» (ὅπ. παρ., σελ. 224).

Άγ. Ιωάννης ο Χρυσόστομος :

Τι λες, Ιουδαίε; Εσύ που ήσουν πρώτος έγινες τρίτος; Οι Αιγύπτιοι και οι Ασσύριοι μπήκαν μπροστά, και ο πρωτότοκος Ισραήλ πήγε πίσω;

Ναι. Έτσι είναι. Οι Ασσύριοι θα γίνουν πρώτοι, επειδή αυτοί πρώτοι με τους μάγους τους προσκύνησαν τον Κύριο. Πίσω τους οι Αιγύπτιοι, που Τον δέχτηκαν, όταν κατέφυγε στα μέρη τους, για ν’ αποφύγει την επιβουλή του Ηρώδη. Τρίτος και τελευταίος ο Ισραηλιτικός λαός, που γνώρισε τον Κύριο από τους αποστόλους, μετά τη βάπτισή Του στον Ιορδάνη.

Τί άλλο μένει να πω;

Δημιουργό και φάτνη βλέπω. .. Βρέφος και σπάργανα… Λεχώνα παρθένα, περιφρονημένη. Φτώχεια πολλή… Ανέχεια πολλή…

Είδες όμως τί πλούτος μέσα στη μεγάλη φτώχεια; Ο Πλούσιος έγινε φτωχός για χάρη μας. Δεν έχει ούτε κρεβάτι ούτε στρώμα. Μέσα σε ταπεινό παχνί Τον έχουν αποθέσει…

Ω φτώχεια, πλούτου πηγή!

Ω πλούτε αμέτρητε, κρυμμένε μες στη φτώχεια!

Μέσα στη φάτνη κείτεσαι και την οικουμένη σαλεύεις.

Μέσα σε σπάργανα τυλίγεσαι και σπας τα δεσμά της αμαρτίας.

Λέξη ακόμα δεν άρθρωσες και δίδαξες στους μάγους τη θεογνωσία.

H ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία μὲ τοὺς αἱρετικοὺς μᾶς χωρίζει παντελῶς ἀπὸ τὸν Χριστό.

Ὁ ἅγ. Θεόδ. ὁ Στουδίτης «ὡς ἀκριβὴς τηρητὴς τῶν ἱ. Κανόνων… ἀπέφευγε μέχρι θανάτου τὴν ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία μὲ τοὺς αἱρετικοὺς καὶ τὸ μνημόσυνο τῶν αἱρετικῶν ἐπισκόπων. Πίστευε καὶ ἐκήρυττε, ὅτι ἡ μνημόνευση καὶ μόνο τοῦ αἱρετικοῦ ἐπισκόπου ἀποτελεῖ “μολυσμὸν” καὶ στερεῖ τὴν Ὀρθοδοξία σ’ αὐτὸν ποὺ τὸν μνημονεύει, ἐνῶ ἡ ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία μὲ τοὺς αἱρετικοὺς μᾶς χωρίζει παντελῶς ἀπὸ τὸν Χριστό. Ἐπίσης ὅτι, κατὰ τὸν ἱ. Χρυσόστομο, ὄχι μόνο οἱ αἱρετικοί, ἀλλὰ καὶ ὅσοι κοινωνοῦν μαζί τους εἶναι ἐχθροὶ τοῦ Θεοῦ, ἐνῶ, κατὰ τὸν μ. Ἀθανάσιο, πρέπει νὰ ἀποφεύγουμε ὄχι μόνο τοὺς πρώτους, ἀλλὰ καὶ τοὺς δεύτερους.