Τοσαύτην οἱ ἀπόστολοι καὶ οἱ μαθηταὶ αὐτῶν ἔσχον εὐλάβειαν πρὸς τὸ μηδὲ μέχρι λόγου κοινωνεῖν τινι τῶν παραχαρασσόντων τὴν ἀλήθειαν

O Άγιος Ειρηναίος γράφει ότι: «Ἰωάννης ὁ τοῦ Κυρίου μαθητὴς ἐν τῇ Ἐφέσῳ πορευθεὶς  λούσασθαι καὶ ἰδὼν ἔσω Κήρινθον ἐξήλατο τοῦ βαλανείου μὴ λουσάμενος, ἀλλ' ἐπειπών · “Φύγωμεν, μὴ καὶ τὸ βαλανεῖον συμπέσῃ, ἔνδον ὄντος  Κηρίνθου τοῦ τῆς ἀληθείας ἐχθροῦ.” Καὶ αὐτὸς δὲ ὁ Πολύκαρπος Μαρκίωνί ποτε εἰς ὄψιν αὐτῷ ἐλθόντι καὶ φήσαντι· «Ἐπιγίνωσκε ἡμᾶς», ἀπεκρίθη · «Ἐπιγινώσκω, ἐπιγινώσκω τὸν πρωτότοκον τοῦ Σατανᾶ.» Τοσαύτην οἱ ἀπόστολοι καὶ οἱ μαθηταὶ αὐτῶν ἔσχον εὐλάβειαν πρὸς τὸ μηδὲ μέχρι λόγου κοινωνεῖν τινι τῶν παραχαρασσόντων τὴν ἀλήθειαν , ὡς καὶ Παῦλος ἔφησεν · «Αἱρετικὸν ἄνθρωπον μετὰ μίαν καὶ δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ, εἰδὼςὅτι ἐξέστραπται ὁ τοιοῦτος καὶ ἁμαρτάνει ὢν αὐτοκατάκριτος».

Ὁ ἅγιος Ἐφραὶμ ὁ Σύρος σὲ λόγο του γιὰ τὴν Δευτέρα Παρουσία τοῦ Κυρίου λέγει:

Ἐλᾶτε, ἀγαπητοί, ἂς βαδίσουμε στὸν δρόμο ποὺ μᾶς ἔδειξε ὁ Κύριος, γιὰ νὰ φθάσουμε μὲ χαρὰ στὴν βασιλεία του. Ἂς πάρουμε προμήθειες καὶ λάδι στὰ ἀγγεῖα μας, διότι τὸ μάκρος ἐκείνου τοῦ δρόμου δὲν εἶναι μικρό. Ἂς ζώσουμε λοιπὸν τὴν μέση μας μὲ ζώνη τὴν εἰλικρίνεια καὶ τὴν ἀλήθεια, περιμένοντας νὰ ὑποδεχθοῦμε, ὡς ἄνθρωποι καὶ πιστοὶ δοῦλοι, τὸν προσωπικό μας Δεσπότη. Ἂς ἀνάψουμε τὰ λυχνάρια μας καὶ ἂς ἀγρυπνοῦμε μὲ ἀνδρεία…  Νά, καὶ ἡ μητέρα μας Ἱερουσαλὴμ λέει σὲ ἐμᾶς “Ποθῆστε με, παιδιά μου, ὅπως ἀκριβῶς σᾶς ποθῶ ἐγώ· τίποτε νὰ μὴ ἀποκτήσετε πάνω στὴ γῆ· γιὰ τίποτε νὰ μὴ μεριμνήσετε. Διότι, νά, ὁ Νυμφίος εἶναι ἕτοιμος νὰ παρουσιασθεῖ μέσα στὶς νεφέλες τοῦ οὐρανοῦ μὲ τὴν δόξα τοῦ εὐλογημένου Πατρός, καὶ θὰ καλέσει τὸν καθένα ἀπὸ ἐσᾶς μὲ τὸ ὄνομά του, καὶ θὰ τὸν βάλει νὰ καθίσει στὸ τραπέζι μὲ τὴν παράταξη τῶν ἁγίων ἐκείνων ποὺ ζοῦν μέσα σὲ ἐκεῖνο τὸ ἀνέκφραστο φῶς, στὴν ἄφθαρτη καὶ ἀθάνατη καὶ αἰώνια ζωή, σύμφωνα μὲ τοὺς κόπους του”.

Αρχιμανδρίτης π. Αθανάσιος Παπασταύρου: Η Θεοτόκος αποτελεί καταφύγιο για όλους

Η πορεία του ανθρώπου ξεκινά από την ενανθρώπηση του Χριστού και ολοκληρώνεται στη Δευτέρα Παρουσία. Μέσα σε αυτή την πορεία, η Θεοτόκος αποτελεί σταθερό σημείο αναφοράς, οδηγώντας τους πιστούς προς τη σωτηρία και τη συμμετοχή στη βασιλεία του Θεού.

Στην 2η ακολουθία της Δ΄ Στάσεως των Χαιρετισμών που τελέστηκε στον Ιερό Ναό Ευαγγελιστρίας Πειραιώς, την Παρασκευή 20 Μαρτίου, ιερούργησε και κήρυξε τον θείο λόγο, ο Αρχιμανδρίτης π. Αθανάσιος Παπασταύρου, κληρικός της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς.

Η ομιλία εντάσσεται στο πλαίσιο των εορταστικών εκδηλώσεων «Ευαγγελίστρια 2026».

Ο π. Αθανάσιος στο κήρυγμα του, εστίασε τόσο στη δομή όσο και στο βαθύτερο νόημα του Ακαθίστου Ύμνου. Αρχικά επισήμανε την ομορφιά και την πνευματική αξία της ακολουθίας, η οποία θεωρείται ιδιαίτερη ευλογία για τους πιστούς, καθώς μπορούν να την μελετούν και να την βιώνουν καθημερινά. Ο Ακάθιστος Ύμνος αποτελείται από 24 οίκους (γράμματα), αγνώστου συγγραφέα, αλλά βαθιά ριζωμένους στην εκκλησιαστική παράδοση.

Τα πρώτα δώδεκα γράμματα έχουν ιστορικό χαρακτήρα και περιγράφουν γεγονότα από τη ζωή της Θεοτόκου και του Χριστού, ξεκινώντας από τον Ευαγγελισμό και φτάνοντας μέχρι την Υπαπαντή και τη φυγή στην Αίγυπτο. Αντίθετα, τα επόμενα δώδεκα είναι θεολογικά και εμβαθύνουν στο μυστήριο της ενανθρώπησης και στη σημασία της Θεοτόκου για τη σωτηρία του ανθρώπου. Η Δ’ Στάση, ανήκει σε αυτή τη δεύτερη κατηγορία και χαρακτηρίζεται από βαθύ θεολογικό και ευχαριστιακό περιεχόμενο.

Κεντρική ιδέα της ομιλίας είναι η τιμή προς την Υπεραγία Θεοτόκο ως «τείχος» και προστασία των πιστών. Η Θεοτόκος αποτελεί καταφύγιο για όλους, και ιδιαίτερα για όσους διατηρούν την αγνότητα και την καθαρότητα της ζωής τους. Η μοναδικότητά της έγκειται στο ότι είναι η μόνη αειπάρθενος, και γι’ αυτό αποτελεί πρότυπο και προστάτιδα των αγνών ψυχών. Παράλληλα, τόνισε ότι η εκλογή της από τον Θεό δεν ήταν τυχαία, αλλά αποτέλεσμα της καθαρότητας και της αγιότητάς της, καθώς έγινε το «οίκημα» στο οποίο κατοίκησε ο ίδιος ο Θεός.

Στη συνέχεια ο π. Αθανάσιος αναφέρθηκε στην αδυναμία του ανθρώπου να ανταποδώσει επάξια τις δωρεές του Θεού. Όσοι ύμνοι και δοξολογίες κι αν προσφερθούν, ακόμη και αν είναι αναρίθμητοι όπως η άμμος της θάλασσας, δεν επαρκούν για να εκφράσουν την ευγνωμοσύνη προς τον Θεό για το δώρο της Θεοτόκου και, μέσω αυτής, της σωτηρίας. Η ενανθρώπηση του Χριστού μέσω της Θεοτόκου αποτελεί το κεντρικό γεγονός της σωτηρίας, καθώς ο Θεός έγινε άνθρωπος για να οδηγήσει τον άνθρωπο στη θέωση.

Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στον συμβολισμό της Θεοτόκου ως «φωτοδόχου λαμπάδος». Η Παναγία παρουσιάζεται ως εκείνη που δέχθηκε το άκτιστο φως του Θεού και το μετέδωσε σε όλη την κτίση. Αυτό το φως δεν απευθύνεται μόνο στους ανθρώπους, αλλά και στις επουράνιες δυνάμεις. Έτσι, η Παναγία κατέχει μια μοναδική θέση στην ιεραρχία της δημιουργίας, υπερέχοντας ακόμη και των αγγέλων.

Ο π. Αθανάσιος συνέχισε αναφερόμενος στο σχέδιο της θείας οικονομίας. Όλα όσα έγιναν πραγματοποιήθηκαν από την αγάπη και τη χάρη του Θεού, ο οποίος θέλησε να αποκαταστήσει τον πεσμένο άνθρωπο. Μετά την έλευση του Χριστού του δόθηκε η δυνατότητα της θέωσης, δηλαδή να γίνει κατά χάρη Θεός. Αυτή η διδασκαλία, που διατυπώνεται από τους Πατέρες της Εκκλησίας, δείχνει το μέγεθος της τιμής που αποδίδεται στο ανθρώπινο γένος.

Επιπλέον, υπογράμμισε  ότι οι σωζόμενοι άνθρωποι θα συμμετέχουν στη βασιλεία του Θεού ως κληρονόμοι και συγκληρονόμοι του Χριστού, ακόμη και ανώτεροι των αγγελικών δυνάμεων. Αυτό αναδεικνύει τη μεγάλη αξία της ανθρώπινης φύσης, η οποία, μέσω της Θεοτόκου, ενώθηκε με τη θεία φύση στο πρόσωπο του Χριστού.

Στη συνέχεια, γίνεται αναφορά στην έννοια του ανθρώπου ως «ναού του Θεού». Όπως η Θεοτόκος έγινε ζωντανός ναός του Θεού, έτσι και κάθε πιστός καλείται να γίνει κατοικητήριο του Αγίου Πνεύματος. Η διδασκαλία αυτή, που βασίζεται στον απόστολο Παύλο, τονίζει την ευθύνη του ανθρώπου να ζει καθαρά και άγια, ώστε να διατηρεί μέσα του την παρουσία του Θεού.

Η Θεοτόκος υμνείται ως «πανύμνητη μητέρα», επειδή έφερε στον κόσμο τον Άγιο των Αγίων, τον ίδιο τον Θεό. Οι πιστοί καλούνται όχι μόνο να την δοξολογούν, αλλά και να την επικαλούνται ως μεσίτρια και βοηθό στη ζωή τους. Ζητούν τη συνεχή της παρουσία, την ανακαίνιση της ψυχής τους και την προετοιμασία τους για την τελική κρίση.

Το κήρυγμα του π. Αθανασίου ολοκληρώθηκε με την ελπίδα της ανάστασης και της αιώνιας ζωής. Η πορεία του ανθρώπου ξεκινά από την ενανθρώπηση του Χριστού και ολοκληρώνεται στη Δευτέρα Παρουσία. Μέσα σε αυτή την πορεία, η Θεοτόκος αποτελεί σταθερό σημείο αναφοράς, οδηγώντας τους πιστούς προς τη σωτηρία και τη συμμετοχή στη βασιλεία του Θεού.

«Πανύμνητε Μητέρα, εσύ δηλαδή η οποία αξίζεις όλων τον ύμνον. Γιατί έφερες εις τον κόσμον τον Άγιον των Αγίων. Έφερες τον ενυπόστατον Υιόν και Λόγον του Θεού. Έφερες τον Θεόν ανάμεσά μας. Και επομένως σε υμνούμε, σε δοξολογούμε, σε ευχαριστούμε, αλλά και σε παρακαλούμε ως Μητέρα του Θεού ημών. Μη μας παραβλέπεις. Εσύ να είσαι εκείνη η οποία να μας ανακαινίζει συνέχεια και να μας προετοιμάζεις ούτως ώστε την ημέρα της εξόδου μας και εμείς να νιώσουμε το πραγματικό Πάσχα, την πραγματική ανάσταση την οποία χαρίζει ο Υιός σου.»

Την ομιλία μπορείτε να παρακολουθήσετε εδώ:

https://youtu.be/mAkkWckLzu8

Ἀπὸ κείμενο τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Συρακουσῶν καὶ Ἁγίας Τριάδος Ἀβερκίου γραμμένο τὸ 1969.

«Πρέπει νὰ προβοῦμε σὲ ἀποφασιστικὴ ρήξη μὲ τὸν Οἰκουμενισμό, καὶ δὲν πρέπει νὰ ἔχουμε καμία κοινωνία μὲ τοὺς συνοδοιπόρους του. Ὁ δρόμος μας δὲν εἶναι ὁ δικός τους. Πρέπει νὰ τὸ ποῦμε αὐτὸ μὲ ἀποφασιστικότητα καὶ νὰ τὸ δείξουμε μὲ τὶς πράξεις μας. Μία ἐποχὴ πραγματικῆς ὁμολογίας ἔρχεται γιὰ μᾶς, μία ἐποχή, ποὺ ἴσως παραμείνουμε μόνοι καὶ διωκόμενοι. Στὸ βαθμὸ ποὺ ὅλες οἱ Ὀρθόδοξες Τοπικὲς Ἐκκλησίες ἔχουν πλέον εἰσέλθει στὶς τάξεις τοῦ «Παγκοσμίου Συμβουλίου Ἐκκλησιῶν» καὶ ἔχουν ὡς ἐκ τούτου προδώσει τὴν Ὀρθοδοξία καὶ προσκυνήσει τὸν Σατανά, ἔχει ἔρθει ἡ ὥρα τῆς πλήρους ἀπομονώσεώς μας. Δὲν μποροῦμε καὶ δὲν πρέπει νὰ ἔχουμε καμία κοινωνία μὲ ἀποστάτες τῆς ἀληθινῆς Ὀρθοδοξίας, καὶ πρέπει νὰ εἴμαστε ἕτοιμοι, ἐάν ἀπαιτηθεῖ, νὰ ἀναχωρήσουμε στὶς «κατακόμβες». Ἡ θέση μας ὡς μαχητὲς καὶ ὁμολογητὲς τῆς καθαρῆς καὶ ἀμόλυντης ἀλήθειας τοῦ Χριστοῦ, μᾶς θέτει κάτω ὰπὸ μεγάλη ὑποχρέωση, περισσότερο ἀπὸ κάθε ἄλλη φορὰ στὸ παρελθόν. Πρέπει νὰ θυμόμαστε πάντα, ὅτι ἕνας ἀληθινὸς ποιμένας τῆς ἀληθινῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ δὲν μπορεῖ ποτὲ καὶ δὲν πρέπει νὰ ἔχει ὁποιαδήποτε ἄλλα συμφέροντα, ἐκτὸς ἀπὸ τὸν καθαρὸ ζῆλο γιὰ τὴ δόξα τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν σωτηρία τῶν ψυχῶν τοῦ ποιμνίου του – σὲ αὐτὸ καὶ μόνο πρέπει ὅλες οἱ σκέψεις του, ὅλα τὰ συναισθήματά του καὶ κάθε δραστηριότητα του νὰ κατευθύνεται πάντα» 

Ο Δημήτριος Χατζηνικολάου σχολίασε την ανάρτηση "Ιδού η κανονική λύση, η ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ."

Αὐτό τό μήνυμα εἶναι σωτήριον καί πρέπει νά φθάσῃ στά πέρατα τῆς Οἰκουμένης! Ἡ ἀποτείχισις ἀπό τούς αἱρετικούς ψευδεπισκόπους τοῦ Οἰκουμενισμοῦ εἶναι ΔΟΓΜΑ πίστεως καί ἄρα ὅποιος τήν ἀπορρίπτει εἶναι αἱρετικός καί ἄς νηστεύῃ, ἄς παρθενεύῃ, ἄς προφητεύῃ, ἄς κάνῃ θαύματα! Βλ. τό ἄρθρον μου μέ τίτλον «Ἡ ἀποτείχισις ἀπό μή κεκριμένους αἱρετικούς εἶναι δόγμα» (https://orthodox-voice.blogspot.com/2025/07/blog-post_66.html ).

Ιδού η κανονική λύση, η ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ.

 Η ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ και η παύση κάθε σχέσεως και κοινωνίας με τους αιρετικούς και Λατινόφρονας πατριάρχας, αρχιεπισκόπους και επισκόπους είναι πλέον - εκεί που έφθασαν τα πράγματα - η μόνη ενδεδειγμένη, η μόνη ακίνδυνη και η μόνη αποτελεσματική λύση. Η Εκκλησία σήμερα στενάζει κυριολεκτικά κάτω από «την μπότα» των Οικουμενιστών και Λατινοφρόνων κληρικών και η προκλητικότητά τους έχει πλέον εξαντλήσει την υπομονή των Ορθοδόξων πιστών. Χρειάζεται τόλμη και θάρρος μία τέτοια απόφασι. Αλλά είναι μονόδρομος που μας οδηγεί στον ασφαλή τόπο των Αγίων μας. Λέγει ο άγιος Μάρκος ο Ευγενικός: «Ώσπερ τούτων χωρίζομαι, ούτως ενούμαι τη αληθεία και τοις αγίοις πατράσι τοις θεολόγοις της Εκκλησίας. Δει γαρ παντάπασιν εκείνους είναι κεχωρισμένους ημών, μέχρις αν δω ο Θεός την καλήν διόρθωσιν και ειρήνην της Εκκλησίας αυτού». 

O Καθηγητής Πανεπιστημίου Αθηνών Ι. Κορναράκης γράφει:

Ἡ σχετικοποίηση ἤ, μᾶλλον, ἡ ἀπόρριψη τῆς διαχρονικῆς παρουσίας τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας ἀποτελεῖ ἀπόρριψη τοῦ εὐαγγελικοῦ καὶ πατερικοῦ λόγου. Ἡ Ἐκκλησία, μὲ τὴν παγκοσμιοποιημένη εἰκόνα της, εἶναι κενὸς λόγος. Ἡ «σύγχρονη» Ὀρθοδοξία εἶναι φάντασμα κακόγουστο μπροστὰ στὴν αὐθεντικὴ Ὀρθοδοξία τῶν Πατέρων. Ἡ αὐθεντικὴ Ὀρθοδοξία, στὴν χαρισματική της εἰκόνα, εἶναι μιὰ διαχρονικὴ λυτρωτικὴ παρουσία, ποὺ δὲν πάσχει ἀλλοίωση, οὔτε ἀπὸ τὸν χρόνο, οὔτε ἀπὸ τὸ μῖσος καὶ τὴν περιφρόνηση τῶν ἀρνητῶν τῆς ὑπόστασής της.

«Ἀντιοικουμενισταί» εἰς τήν ὑπηρεσίαν τοῦ Οἰκουμενισμοῦ! Τοῦ Δημητρίου Χατζηνικολάου, πρ. Ἀν. Καθηγητοῦ Οἰκονομικῶν τοῦ Παν/μίου Ἰωαννίνων

 

«Ἀντιοικουμενισταί» εἰς τήν ὑπηρεσίαν τοῦ Οἰκουμενισμοῦ!

Τοῦ Δημητρίου Χατζηνικολάου, πρ. Ἀν. Καθηγητοῦ Οἰκονομικῶν τοῦ Παν/μίου Ἰωαννίνων

0. Εἰσαγωγή

 

Τό παρόν ἄρθρον συμπληρώνει τρία προηγούμενα ἄρθρα μου, ὅπου ἀπεδείχθη ὅτι μερικοί «ἀντι-οικουμενισταί», ὅπως οἱ πατέρες Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος (1989+), Εὐθύμιος Τρικαμηνᾶς, Θεόδωρος Ζήσης, Εὐγένιος, Σάββας Λαυριώτης κ.ἄ., κηρύττουν τρεῖς αἱρέσεις, προκειμένου νά πολεμήσουν τούς Ὀρθοδόξους τοῦ Πατρῴου Ἑορτολογίου (π.ἑ.), γεγονός πού ἀμαυρώνει τόν ἀγῶνά των ὑπέρ τῆς Ὀρθοδοξίας. Σημειωθήτω, πρῶτον, ὅτι ὑπάρχει σημαντική ἐπικάλυψις μεταξύ τοῦ παρόντος καί τῶν ὡς ἄνω τριῶν ἄρθρων. Δεύτερον, διά τό κίνημα τοῦ π.ἑ. τό ἄρθρον περιορίζεται εἰς τό χρονικόν διάστημα 1924-1935, ἑστιάζον εἰς τήν ἀποτείχισιν τοῦ 1924 καί εἰς τάς χειροτονίας τοῦ 1935. Τρίτον, ὁ γράφων δέν ἀνήκει εἰς καμμίαν «παράταξιν» τοῦ π.ἑ. Κατά τήν περίοδον 1999-2017 ἀνῆκεν εἰς τήν Σύνοδον τοῦ Χρυσοστόμου (νῦν Καλλινίκου), ἀπό τήν ὁποίαν ἀπετειχίσθη λόγῳ τῆς ὑπαγωγῆς της εἰς τόν Ν. 4301/2014 καί τῆς ἱδρύσεως Θρησκευτικῶν Νομικῶν Προσώπων (ΘΝΠ).   

 

1. Ἡ αἵρεσις τοῦ «Δυνητισμοῦ»

 

Τινές τῶν πολεμίων τοῦ π.ἑ. κηρύττουν τήν αἵρεσιν τοῦ «Δυνητισμοῦ», ὅτι δηλαδή ἡ ἀποτείχισις ἀπό μή καθαιρεθέντας αἱρετικούς εἶναι δῆθεν προαιρετική, ἐνῷ, συμφώνως μέ τήν Ἁγ. Γραφήν καί τούς Ἁγ. Πατέρας, εἶναι δόγμα, τοὐτέστιν ὑποχρεωτική (https://orthodox-voice.blogspot.com/2025/07/blog-post_66.html). Κύριος ἐκφραστής αὐτῆς τῆς αἱρέσεως ὑπῆρξεν ὁ π. Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος (βλ. «Τά Δύο Ἄκρα: Οἰκουμενισμός καί Ζηλωτισμός», Ἱ. Ἡσυχαστήριον Κεχαριτωμένης Θεοτόκου Τροιζῆνος, Ἀθῆναι 1997, σ. 75-76). Ὁ «Δυνητισμός» εἶναι «δεκανίκι» τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καί εὐθύνεται διά  τήν ταχεῖαν ἐξάπλωσίν του, καθώς καί διά τήν πτῶσιν πολλῶν «κάστρων τῆς Ὀρθοδοξίας», ὅπως τοῦ Ἁγίου Ὄρους, ἀλλά καί διά τήν παραμονήν εἰς τήν αἵρεσιν πολλῶν ἐκλεκτῶν ψυχῶν, ἀκόμη καί «ὀγκολίθων τῆς Ὀρθοδοξίας», ὅπως τοῦ π. Γεωργίου Μεταλληνοῦ (+2019), τοῦ ἐξαιτερικοῦ Θεολόγου-Φιλολόγου Νικολάου Σωτηροπούλου (+2014) κ.ἄ.

 

Σημειωτέον ὅτι «ἀντι-οικουμενισταί» τινες (ὅπως ὁ π. Σάββας, https://www.youtube.com/watch?v=ogrgW5a97NU, λεπτόν 24:30-24:35) καίτοι ἀπορρίπτουν λεκτικῶς τόν «Δυνητισμόν», ἐν τούτοις ἀποδέχονται τάς «ἁγιοκατατάξεις» προσώπων πού ἐκοινώνουν ἐν γνώσει μέ τούς Οἰκουμενιστάς καί τούς ἐνεκωμίαζον (https://www.youtube.com/watch?v=ogrgW5a97NU, λεπτόν 24:15-24:20), διό καί «ἁγιοκατετάγησαν», κατά τό «δόξαν παρ' ἀλλήλων λαμβάνοντες» (Ἰω. 5:44). Κατά τήν γνώμην τοῦ γράφοντος, αὐτή εἶναι ἡ πλέον ἀκραία μορφή τοῦ «Δυνητισμοῦ», διότι ἀποτρέπει τόν πιστόν ἀπό τήν ἀποτείχισιν: Ἄν δύναταί τις ν’ «ἁγιάσῃ» τελῶν ἐν κοινωνίᾳ μέ τήν αἵρεσιν, καί δή ἐν γνώσει, τότε πρός τί ἡ ἀποτείχισις;  

 

2. Ἡ αἵρεσις τοῦ νέου ἑορτολογίου (ν.ἑ.)

 

Τινές τῶν πολεμίων τοῦ π.ἑ. κηρύττουν καί τήν αἵρεσιν τοῦ νέου ἑορτολογίου (ν.ἑ.), τό ὁποῖον: (1) εἰσήχθη εἰς τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν μέ στόχον τήν ὑποταγήν της εἰς τόν «πάπαν»ˑ (2) εἰσήχθη χωρίς Πανορθόδοξον συμφωνίαν, χωρίς νά ὑπάρχῃ ποιμαντική ἀνάγκη καί παρά τήν καταδίκην του ἀπό Πανορθοδόξους Συνόδουςˑ (3) κατήργησεν ἐν τοῖς πράγμασι ἱ. Κανόνας Οἰκ. Συνόδων, ὅπως τόν 37^ον τῆς ἐν Λαοδικείᾳ Συνόδου (ἐπικυρωθέντος ὑπό τοῦ 2^ου τῆς ΣΤ' Οἰκουμενικῆς), ὁ ὁποῖος ἀπαγορεύει εἰς τούς Ὀρθοδόξους νά ἐπιδιώκουν τόν συνεορτασμόν τῶν Χριστιανικῶν ἑορτῶν μέ αἱρετικούς, καθώς καί τόν 56^ον τῆς ΣΤ' Οἰκ. Συνόδου, ὁ ὁποῖος θέλει νά ἐπικρατῇ μία ἑορτολογική τάξις παγκοσμίωςˑ καί (4) ἀνεμένετο μέ βεβαιότητα ὅτι θά προεκάλει σχίσμα, ὅπως καί προεκάλεσε, γεγονός πού ἔβλαψε τό δόγμα τῆς ἑνότητος τῆς Ἐκκλησίας, τό ὁποῖον ἔχει τρία γνωρίσματα: κοινή πίστις, κοινή λατρεία καί κοινή διοίκησις («Δογματική» Χ. Ἀνδρούτσου, Δʹ Ἔκδ., «Ἀστήρ», Ἀθῆναι, σ. 274). Τά τέσσαρα αὐτά γεγονότα θεωρούμενα  ἀ π ό   κ ο ι ν ο ῦ  ὁρίζουν τό «ἡμερολογιακόν ζήτημα» (https://www.triklopodia.gr/%CE%B4%CE%B7%CE%BC%CE%AE%CF%84%CF%81%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CF%87%CE%B1%CF%84%CE%B6%CE%B7%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CE%BB%CE%AC%CE%BF%CF%85-%CF%84%CF%8C-%E1%BC%A1%CE%BC%CE%B5%CF%81%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CE%B3/). Ἀντί τοῦ ὅρου «ἡμερολογιακόν ζήτημα», ὅμως, οἱ πολέμιοι τοῦ π.ἑ. χρησιμοποιοῦν τάς λέξεις «ἡμερολόγιον», «13 ἡμέραι» κ.ἄ., διά νά ὑποβαθμίσουν τό ζήτημα, ἀφαιροῦντες ἀπό αὐτό τήν δογματικήν του διάστασιν, ἀποσυνδέοντες αὐτό ἀπό τήν αἵρεσιν τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καί παρουσιάζοντες αὐτό ὡς ζήτημα ἐπιλογῆς ἑνός δῆθεν ἀκριβεστέρου ἡμερολογίου! Ἐπίσης, ὁμιλοῦν διά τό «ἀδύνατον» τῆς ἐπαναφορᾶς τοῦ π.ἑ. («Τά Δύο Ἄκρα», ἔ.ἀ., σ. 88) καί ἐπικρίνουν τήν ψευδο-σύνοδον τοῦ Κολυμβαρίου (2016) ἐπειδή δέν ἐπελήφθη τοῦ ζητήματος διά νά τό «λύσῃ» (π. Θ. Ζήσης), προφανῶς μέ τήν ἀποδοχήν τοῦ Γρηγοριανοῦ ἡμερολογίου (βλ. Τμῆμα 4).

 

Ἀλλ’ ἡ κραυγή τῶν Ὀρθοδόξων τοῦ 1924 «μᾶς φράγκεψαν» μαρτυρεῖ ὅτι ὁ εὐσεβής λαός ὀρθῶς ἀντελήφθη τότε ὅτι τό θέμα εἶναι δογματικόν, ὡς ἀρρήκτως συνδεδεμένον μέ τόν Οἰκουμενισμόν καί τήν διάσπασιν τῆς Ὀρθοδοξίας. Ὀρθῶς ἀπεφάνθησαν τό Πατριαρχεῖον Ἱεροσολύμων, ὁ Πατριάρχης Ἀλεξανδρείας Φώτιος καί πολλοί Θεολόγοι (ὅπως ὁ Καθ. Γρηγόριος Παπαμιχαήλ), ὅτι τό ν.ἑ. -- ὄχι μόνον τό Γρηγοριανόν, ἀλλά καί τό «διωρθωμένον Ἰουλιανόν» -- πάσχει καί ἀπό δογματικῆς ἀπόψεως («Ἅπαντα» πρ. Φλωρίνης Χρυσοστόμου, ‘Ι.Μ. Ἁγ. Νικοδήμου Ἑλληνικοῦ Γορτυνίας, 1997, τ. Α´, σ. 377, καί περιοδικόν «Πάνταινος», 1910, ἀρ. 39, σ. 624-628, http://digital.lib.auth.gr/record/146308/files/5471_1.pdf).

 

Παρά ταῦτα, οἱ πολέμιοι τοῦ π.ἑ., διαστρέφοντες τήν ἀλήθειαν, ἰσχυρίζονται ὅτι οἱ τοῦ π.ἑ. δῆθεν ἀνήγαγον τό Ἰουλιανόν ἡμερολόγιον -- «αὐτό καθ’ ἑαυτό» -- εἰς δόγμα πίστεως(!), προσέδωκαν εἰς αὐτό μίαν «ἱεροπρέπειαν» καί οὕτως ὡδηγήθησαν εἰς μίαν «ἰδιότυπον εἰδωλολατρείαν»(!) («Τά Δύο Ἄκρα», ἔ.ἀ., σ. 83-86, καί π. Ε. Τρικαμηνᾶ «Ἡ Διαχρονική Συμφωνία τῶν Ἁγίων Πατέρων γιά τό Ὑποχρεωτικό τοῦ 15^ου Κανόνος τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου περί Διακοπῆς Μνημονεύσεως Ἐπισκόπου Κηρύσσοντος ἐπ’ Ἐκκλησίας Αἵρεσιν», DeGiorgio, Τρίκαλα, 2012, σ. 230-235, 243). Μία προσφιλής τακτική ὅλων αὐτῶν τῶν διαστρεβλωτῶν τῆς ἀληθείας εἶναι νά γενικεύουν ἀνοήτους ἀπόψεις μεμονωμένων ἀτόμων εἰς ὁλόκληρον τόν πληθυσμόν τοῦ π.ἑ. (Δι’ ἕν χαρακτηριστικόν παράδειγμα, βλ. π. Ε. Τρικαμηνᾶ, ἔ.ἀ., σ. 231.) Ὅπως διδάσκει ἡ Ἐπιστήμη τῆς Στατιστικῆς, ὅμως, ἡ μεροληπτική ἐπιλογή τοῦ δείγματος (sample selection bias) ἀναποδράστως ὁδηγεῖ εἰς ἐσφαλμένα συμπεράσματαˑ καί ἐν προκειμένῳ, εἰς ψευδεῖς αἰτιάσεις κατά τῶν Ὀρθοδόξων τοῦ π.ἑ. 

 

3. Ἡ ἐκκλησιολογική αἵρεσις ὅτι οἱ αἱρετικοί «ἐπίσκοποι» εἶναι «κανονικοί»

 

Τέλος, οἱ πολέμιοι τοῦ π.ἑ. κηρύττουν καί τήν ἐκκλησιολογικήν αἵρεσιν ὅτι οἱ μή καθαιρεθέντες σχισματικοί/αἱρετικοί «ἐπίσκοποι» πού κατέχουν τούς ἱστορικούς θρόνους εἶναι «κανονικοί», ἐνῷ οἱ ἱ. Κανόνες τούς θεωροῦν «ψευδεπισκόπους» (βλ. τόν 15^ον τῆς ΑΒʹ). Ὁ π. Σάββας Λαυριώτης π.χ. τονίζει εἰς πᾶσαν περίστασιν ὅτι ὁ «κανονικός ἐπίσκοπος» τοῦ Ἁγίου Ὄρους εἶναι ὁ «πατριάρχης» Βαρθολομαῖος! Κατά τόν Δοσίθεον Ἱεροσολύμων («Δωδεκάβιβλος», βιβλίον Ζ', Κεφ. Η', τ. 4, σ. 116), ὅμως, ὁ Βαρθολομαῖος, ὡς αἱρετικός, «δέν εἶναι οὔτε Πατριάρχης, οὔτε Ἐπίσκοπος οὔτε κἄν μέρος τῆς Ἐκκλησίας», πού συνάδει μέ τήν ἐκκλησιολογίαν τοῦ Ἁγ. Γρηγορίου Παλαμᾶ: «Οἱ τῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας, τῆς ἀληθείας εἰσί καὶ οἱ μὴ τῆς ἀληθείας ὄντες, οὐδὲ τῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας εἰσὶ» («Ἀναίρεσις Γράμματος Ἰγνατίου Ἀντιοχείας», Ε.Π.Ε. 3). Ἐξ ἄλλου, ὁ Βαρθολομαῖος, ὡς αἱρετικός, δέν ἔχει κἄν ἀποστολικήν διαδοχήν («Δογματική» Χ. Ἀνδρούτσου, ἔ.ἀ., σ. 281-282)!

Οἱ ὀπαδοί τῆς ὡς ἄνω αἱρέσεως ἰσχυρίζονται ὅτι ἄν Ὀρθόδοξοι Ἐπίσκοποι σπεύσουν νά ποιμάνουν τόν λαόν εἰς ἐπαρχίας ὅπου ὑπάρχουν ἐγκατεστημένοι αἱρετικοί/σχισματικοί «ἐπίσκοποι» -- ὅπως συμβαίνει σήμερον εἰς ὁλόκληρον τήν οἰκουμένην --, θά δημιουργήσουν σχίσμα (https://www.youtube.com/watch?v=ogrgW5a97NU, λεπτά 5:50-6:10)! Ἄν π.χ. ἕν κίνημα Ὀρθοδόξων Ἐπισκόπων ἀπεπειρᾶτο νά ἐγκαταστήσῃ εἰς τήν Κων-λιν Ὀρθόδοξον Πατριάρχην, ὁ π. Σάββας θά ἐθεώρει τό κίνημα αὐτό σχισματικόν, διότι θεωρεῖ τόν Βαρθολομαῖον «κανονικόν πατριάρχην»! Ἡ ἀντιπατερική αὐτή θεώρησις δείχνει πόσον μικράν ἰδέαν ἔχει ὁ π. Σάββας διά τήν Ὀρθοδοξίαν καί πόσον μεγάλην ἰδέαν διά τούς θρόνους, τούς ὁποίους προστατεύει, ἄν καί γνωρίζει ὅτι ἀπό τάς ἀρχάς τοῦ 20οῦ αἰῶνος, αὐτοί καταλαμβάνονται παγκοσμίως μέ ὑποδείξεις τῆς Μασονίας καί τοῦ διεθνοῦς Σιωνισμοῦ!

 

Ὁ π. Σάββας καί οἱ ὁμόφρονες αὐτοῦ, προκειμένου νά ὑποστηρίξουν αὐτήν τήν αἵρεσιν, ἐπικαλοῦνται τούς ἱ. Κανόνας πού ἀπαγορεύουν τήν εἰσπήδησιν Ἐπισκόπων εἰς ξένας δικαιοδοσίας (14^ος Ἀποστολικός, 15^ος τῆς Α' Οἰκ. Συνόδου κ.ἄ.), καθώς καί τήν συνύπαρξιν δύο Ἐπισκόπων εἰς τήν αὐτήν Ἐπισκοπήν (8^ος τῆς Α' Οἰκ. Συνόδου, 16^ος τῆς Πρωτοδευτέρας κ.ἄ.). Βεβαίως, οἱ ἱεροί αὐτοί Κανόνες πρέπει νά τηρῶνται ἀπαρασαλεύτως ὅταν ὑπάρχῃ εἰρήνη εἰς τήν Ἐκκλησίαν καί τούς θρόνους κατέχουν Ὀρθόδοξοι Ἑπίσκοποι. Ὅταν, ὅμως, ἐν καιρῷ αἱρέσεως ἤ διωγμοῦ τῆς Ἐκκλησίας, ὁλόκληρος ἡ διοικοῦσα ἱεραρχία εἶναι αἱρετική ἤ σχισματική, δηλαδή «ἀγέλη λύκων» μή φειδομένων τοῦ ποιμνίου (Πρ. 20:29-30), τότε αἱ «παραβιάσεις» τῶν ἐν λόγῳ Κανόνων πού στοχεύουν εἰς τήν ὠφέλειαν τῆς Ἐκκλησίας, ἐν προκειμένῳ εἰς τήν ἀντικατάστασιν τῆς αἱρετικῆς «ἱεραρχίας» ὑπό Ὀρθοδόξου τοιαύτης, πρέπει νά ἐπαινῶνται καί ὄχι νά κατακρίνωνται, ἐφόσον «ἐξ ἀνάγκης καὶ νὸμου μετάθεσις γίνεται» (Ἑβρ. 7:12, ἡ ἔμφασις προσετέθη)! Ὁ Δοσίθεος γράφει:

Σημείωσαι ὅτι ὁ Ἀντιοχείας Μελέτιος, καί οἱ τότε Ἐπίσκοποι οἱ μεταθέντες τόν ἅγιον Γρηγόριον εἰς Κωνσταντινούπολιν [σ.σ. ἐξαιρετικόν παράδειγμα πού διαψεύδει τούς ὀπαδούς τῆς ἐν λόγῳ αἱρέσεως], τόν Κανόνα τόν κωλύοντα τήν μετάθεσιν ἐγίνωσκον ὅτι ἐποίησαν αὐτόν οἱ πατέρες διά τούς ὑπερηφάνους, τούς διά κενοδοξίαν πηδῶντας ἀπό θρόνου εἰς θρόνον, καθώς ἦσαν τό παλαιόν πολλοί τοιοῦτοι Αἱρετικοί, οἵ ὑπεκρίνοντο Εὐσέβειαν, καί δεχόμενοι ὡς ὀρθόδοξοι, ἐπλάνων τόν λαόν τοῦ Θεοῦ. Οὐ μήν ὁ Κανών ἐμποδίζει καί τά οἰκονομικῶς καί ἐπ’ ὠφελείᾳ τῆς Ἐκκλησίας γινόμενα, διά τοῦτο εἶπον τινές γλαφυρώτερον, ὅτι ὁ Κανών τήν μετάβασιν τήν οὖσαν ἐπιβατικήν δηλονότι, καί οὐ τήν μετάθεσιν τήν οὖσαν διά χρείαν ἀναγκαίαν ἐκώλυσεν … καί ὁ θεῖος Ἀθανάσιος, Εὐσέβιος καί Βασίλειος ἐχειροτόνησαν παρ’ ἐνορίαν, καί δή καί ὁ Ἐπιφάνιος εἰς Κωνσταντινούπολιν, καί εἰς Ἱεροσόλυμα τόν ἀδελφόν τοῦ Ἱερωνύμου («Δωδεκάβιβλος», τ. 2, σ. 16-19, Βιβλ. Γ', Κεφ. Β', Παρ. Γ' καί Δ', ἡ ἔμφασις προσετέθη).

Ἐπίσης, γράφει:

Σημείωσαι πρῶτον, ὅτι τό παρ’ ἐνορίαν ἐνεργεῖν παράνομόν ἐστίν, ὅθεν ὁ μέγας Βασίλειος, καίτοι σοφώτατος καί ἁγιώτατος ὤν, γνώμην ὅμως ἀπαιτεῖ παρά τοῦ ἱεροῦ Εὐσεβίου, εἰ ἀπροσκριμάτιστόν ἐστι χειροτονεῖν εἰς ἀλλοτρίαν Ἐπαρχίαν ἐν ὥρα ἀνάγκης· δεύτερον, ὅτι δίκαιον ὑπάρχει ἐν ὥρα ἀνάγκης βοηθεῖν ταῖς πολεμουμέναις ἤ θλιβομέναις Ἐκκλησίαις, καί χειροτονεῖν ἐν αὐταῖς Ἐπισκόπους καί Πρεσβυτέρους, καί σχεδόν ἐνεργεῖν ἐν αὐταῖς ὡς ἴδιοι Ἐπίσκοποι, ὡς ἐποίησαν οἱ ἅγιοι Εὐσέβιος καί Ἀθανάσιος («Δωδεκάβιβλος», τ. 1, σ. 500-502, Βιβλ. Β', Κεφ. ΙΘ', Παρ. Α' – ΣΤ', ἡ ἔμφασις προσετέθη).

Ἀλλά καί ὁ Ἅγιος Ἰ. Χρυσόστομος προέβη εἰς πολλάς ὑπερορίους καθαιρέσεις καί χειροτονίας Ἐπισκόπων καί, ἐνῷ κατηγορήθη διά τοῦτο, ἐν τούτοις, ἀργότερον, ἡ Δ' Οἰκ. Σύνοδος δέν τόν κατέκρινε («Δωδεκάβιβλος», τ. 2, σ. 53-54, Βιβλ. Γ', Κεφ. Δ', Παρ. Ζ', καί «Πηδάλιον», Ἐκδ. «Ἀστήρ», Ἀθῆναι, 1993, ὑποσ. 1 εἰς τήν ἑρμηνείαν τοῦ ΚΗ' Καν. τῆς Δ' Οἰκ. Συνόδου, σ. 207).

Ὥστε, λοιπόν, ἐν καιρῷ διωγμοῦ τῆς Ἐκκλησίας, καί γενικῶς ὅταν ὑπῆρχεν «εὔλογος αἰτία», ἐγίνοντο πολλαί ὑπερόριοι χειροτονίαι καί ἄλλαι πράξεις «παρά Κανόνας», συμφώνως μέ τό Πνεῦμα τοῦ 14^ου Ἀπ. Κανόνος, τοῦ ὁποίου τό θέμα εἶναι αἱ μεταθέσεις Ἐπισκόπων. Ὅπως σημειώνει ὁ Σωκράτης, «τοῦτο γάρ πρότερον διά τούς διωγμούς ἐγίνετο ἀδιαφόρως» («Ἐκκλησιαστική Ἱστορία», Βιβλ. V, Κεφ. Η', P.G. 67, σ. 576-580, ἡ ἔμφασις προσετέθη). Ὁ Δοσίθεος τονίζει ὅτι τά «παρά Κανόνας» καί τά «παρ’ ἐνορίαν» γινόμενα ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ εἶναι μέν κατακριτέα ὅταν γίνωνται ἀπό ἀρχομανίαν, φιλοχρηματίαν, ὑπερηφάνειαν, κενοδοξίαν κ.λπ., ἀλλ’ εἶναι ἐπαινετά ὅταν γίνωνται ἐπ’ ὠφελείᾳ τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως λ.χ. ἐν καιρῷ ἀνάγκης καί διωγμοῦ Της.

Ὁ Δοσίθεος γράφει καί τά ἑξῆς: «Ἀείποτε ἐν τοῖς μεγάλοις δυστυχήμασιν, ἅπερ ἡ δικαία κρίσις τοῦ Θεοῦ συγχωρεῖ γίνεσθαι εἰς τόν λαόν αὐτοῦ, δίδωσι κατόπιν ἡ ἄπειρος αὐτοῦ εὐσπλαχνία ἱκανήν τήν παρηγορίαν, καί ἔχομεν εἰς τοῦτο μυρία παραδείγματα … ἦλθε φῶς τοῖς ἐν σκότει ἡ ἡγεμονία τοῦ ἰσαποστόλου Κωνσταντίνου … ἐπεδήμησε τό Ἔαρ τοῦ Μεγάλου Θεοδοσίου … ἔφθασεν ἡ εὐδαιμονία τοῦ Ἰουστίνου [σ.σ. τοῦ Θρακός], ἐφ’ οὗ ἐβεβαιοῦντο αἱ τέσσαρες Οἰκουμενικαί Σύνοδοι, ὡς τά τέσσαρα Εὐαγγέλια τιμώμεναι … ἠλευθεροῦντο οἱ ἐξωρισμένοι Ἐπίσκοποι, ἐφυγαδεύοντο οἱ Αἱρετικοί, ἡνοῦτο ἡ Ἐκκλησία» («Δωδεκάβιβλος», ἔ.ἀ., τ. 3, σ. 9, Βιβλ. Ε', Κεφ. Α', Παρ. Α', ἡ ἔμφασις προσετέθη). Ἀκούεις, π. Σάββα, ὅτι ὑπάρχουν μύρια παραδείγματα ὅπου οἱ αἱρετικοί ἐφυγαδεύθησαν ἀπό τάς θέσεις των καί δέν ἀφέθησαν νά διαλύουν τήν Ἐκκλησίαν; Ἀντιλαμβάνεσαι τώρα ὅτι τό Πνεῦμα τῶν ἱ. Κανόνων, τό ὁποῖον ἐφήρμοζον ἀνέκαθεν οἱ ἅγιοι, εἶναι νά διαφυλάσσηται ἡ ὀρθή πίστις καί ἡ ἑνότης εἰς τήν Ἐκκλησίαν καί ὄχι νά χρησιμοποιῶνται οἱ ἱ. Κανόνες ὑπέρ τῶν αἱρετικῶν/σχισματικῶν; Βλέπεις ὅτι ὑποστηρίζεις τά ἀκριβῶς ἀντίθετα ἀπό αὐτά διά τά ὁποῖα ἠγωνίζοντο καί ἐκήρυττον οἱ Ἅγιοι Πατέρες;   

Οἱ ἱ. Κανόνες ἔχουν θεσπισθῆ διά τήν εὐταξίαν τῆς Ἐκκλησίας καί διά τήν προστασίαν Της ἀπό ταραχοποιούς, σχισματικούς καί αἱρετικούς, ἐνῷ οἱ ὡς ἄνω πολέμιοι τοῦ π.ἑ. τούς ἐπικαλοῦνται διά τήν προστασίαν τῶν αἱρετικῶν/σχισματικῶν ἀπό τούς Ὀρθοδόξους, θεωροῦντες τούς μέν Οἰκουμενιστάς ψευδεπισκόπους «κανονικούς» τούς δέ Ὀρθοδόξους «σχισματικούς»! Κατά τήν γνώμην τοῦ γράφοντος, αὐτή ἡ παρανοϊκή ἀντιστροφή τοῦ Δικαίου διά τῆς διαστροφῆς τοῦ Πνεύματος τῶν ἱ. Κανόνων ἀποτελεῖ ἐκκλησιολογικήν αἵρεσιν καί ἐπισύρει τό ἀνάθεμα τῆς παρερμηνείας/διαστροφῆς τῆς διδασκαλίας καί τῆς πράξεως τῶν Ἁγίων: «Τοῖς μή ὀρθῶς τάς τῶν ἁγίων διδασκάλων τῆς τοῦ Θεοῦ Ἐκκλησίας θείας φωνάς ἐκλαμβανομένοις, καί τά ἀριδήλως ἐν αὐταῖς διά τῆς τοῦ ἁγίου Πνεύματος χάριτος εἰρημένα, παρερμηνεύειν τε καί περιστρέφειν πειρωμένοις, Ἀνάθεμα γʹ» (Συνοδικόν τῆς Ὀρθοδοξίας, «Τριώδιον», Ἐκδ. «Φῶς», Ἀθῆναι, σ. 160).

Ἄς τό ἀκούσουν αὐτό καί ὁ π. Ἄγγελος Ἀγγελακόπουλος καί οἱ ἀκόλουθοί του, οἱ ὁποῖοι κατά τήν Κυριακήν τῆς Ὀρθοδοξίας ἐκφωνοῦν τόν ἀκόλουθον ἀναθεματισμόν: «ταῖς παρατάξεσι τοῦ «σχισματοαιρετικοῦ καί οὐ κατ’ ἐπίγνωσιν ζηλωτικοῦ παλαιοημερολογητισμοῦ, τῶν λεγομένων γνησίων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν, ταῖς ψευδοσυνόδοις, τοῖς ψευδεπισκόποις, ψευδομητροπολίταις καί ψευδοκληρικοῖς αὐτῶν, ἀνάθεμα» (https://www.youtube.com/watch?v=k4Aas58cEYY&list=RDk4Aas58cEYY&start_radio=1, λεπτόν 8:00). Τά παρανοϊκά αὐτά παραληρήματα εἶναι καρποί τῆς ὡς ἄνω ἐκκλησιολογικῆς αἱρέσεως. Σημειωτέον ὅτι ὁ π. Ἄγγελος μέχρι τήν ἀποτείχισίν του (2020) ἀνεθεμάτιζε μέν τόν Οἰκουμενισμόν, ἀλλά ταυτοχρόνως ἐκοινώνει μέ αὐτόν (https://www.youtube.com/watch?v=kwO9A5Z2aI0&list=RDkwO9A5Z2aI0&start_radio=1, 1:05:41, 1:09:28), ὡς ἄλλος Ναστραδίν Χότζας πού ἐπριόνιζε τόν κλάδον ἐπί τοῦ ὁποίου ἐκάθητο!

Καρπός τῆς ἰδίας ἐκκλησιολογικῆς αἱρέσεως τῶν νεο-αποτειχισμένων «ἀντι-οικουμενιστῶν», οἱ ὁποῖοι θέλουν νά φαίνωνται εἰς τήν ἱστορίαν ὡς οἱ πρῶτοι ἀποτειχισθέντες ἀπό  τόν Οἰκουμενισμόν, εἶναι καί ὁ «ἐξω-εκκλησιασμός» τῶν Ὀρθοδόξων τοῦ π.ἑ. Ἰδού δύο παραδείγματα. Πρῶτον, εἰς μίαν σύναξιν πού ἔγινε πρό ἐτῶν εἰς τήν Ἱ.Μ. Ἁγίας Παρασκευῆς Μηλοχωρίου Πτολεμαΐδος, παρόντος καί τοῦ π. Ε. Τρικαμηνᾶ, ὁ τότε Ἡγούμενος π. Μάξιμος Καραβᾶς (+2025) εἶπεν ὅτι ὁ π. Εὐθύμιος εἶναι ὁ «πρῶτος ἀποτειχισθείς» καί ἐκεῖνος ἔσκυψε τό κεφάλι, ἀποδεχθείς τό ψέμμα, ἀντί νά διορθώσῃ, ὅτι οἱ πρῶτοι ἀποτειχισθέντες ἦσαν οἱ πρό 100 ἐτῶν Ὀρθόδοξοι τοῦ π.ἑ. Δεύτερον, εἰς ἄλλην σύναξιν εἰς τήν ἰδίαν Μονήν, ὁ π. Θ. Ζήσης, ὁ ὁποῖος εἰς πᾶσαν περίστασιν δηλώνει ὅτι «οἱ παλαιοημερολογῖται εἶναι σχισματικοί», ἀπευθυνόμενος πρός τόν π. Μάξιμον, εἶπεν ὅτι ἡ Ἱ.Μ. Ἁγ. Παρασκευῆς Μηλοχωρίου εἶναι ἴσως ἡ μόνη ἀποτειχισμένη ἱ. Μονή εἰς ὁλόκληρον τόν Πλανήτην! Καί ὁ π. Μάξιμος δέν ἐδιώρθωσεν, ἀλλ' ἐδέχθη τό ψέμμα, προκειμένου νά ἔχῃ καί αὐτός μίαν πρωτοκαθεδρίαν εἰς τό στερέωμα! Ἄραγε ὁ π. Θεόδωρος δέν ἔχει ἀκούσει διά τήν πρό δεκαετιῶν ἀποτείχισιν τῆς Ἱ.Μ. Ἐσφιγμένου Ἁγ. Ὄρους (τῆς ἀληθινῆς ἐννοεῖται, ὄχι τῆς «μαϊμοῦ») καί πολλῶν ἀκόμη ἱ. Μονῶν τοῦ π.ἑ., ἤ μήπως -- τό καί πιθανώτερον -- τάς θεωρεῖ «ἐκτός Ἐκκλησίας» καί ἄρα ἀνυπάρκτους; «Κανονικοί», λοιπόν, κατά τούς ὡς ἄνω «ἀντι-οικουμενιστάς», ὁ Βαρθολομαῖος καί οἱ σύν αὐτῷ Οἰκουμενισταί, πού κηρύττουν urbi et orbi ὅτι ὅλαι αἱ θρησκεῖαι ἀποτελοῦν «μονοπάτια» πού ὁδηγοῦν εἰς τόν Θεόν, ἀλλά «σχισματικοί» οἱ Ὀρθόδοξοι τοῦ π.ἑ.! Σημειωθήτω ὅτι οἱ Οἰκουμενισταί καί οἱ ἐν γνώσει κοινωνοῦντες μέ αὐτούς ὑπόκεινται εἰς τά ἀναθέματα τῶν Οἰκ. Συνόδων: (1) «ὅλοις τοῖς αἱρετικοῖς ἀνάθεμα» καί «εἴ τις πᾶσαν παράδοσιν ἐκκλησιαστικήν ἔγγραφόν τε ἤ ἄγραφον ἀθετεῖ, ἀνάθεμα» (Ζʹ Οἰκ., Πράξεις Ζʹ καί Ηʹ, «Πρακτικά τῶν Ἁγίων καί Οἰκουμενικῶν Συνόδων», Ἔκδ. Καλύβης Τιμίου Προδρόμου Ἱερᾶς Σκήτης Ἁγίας Ἄννης, Ἅγιον Ὄρος, τ. Γʹ, σ. 878/879 καί 383)ˑ καί (2) ιαʹ ἀναθεματισμός τῆς Εʹ Οἰκ. διά τήν ἀπό 7-12-1965 ἄρνησίν των ν’ ἀναθεματίσουν τούς παπικούς («Πρακτικά», ἔ.ἀ., τ. Βʹ, σ. 343).

 

Τούτων οὕτως ἐχόντων, αἱ ὑπό τῶν τριῶν Ἐπισκόπων τοῦ π.ἑ. χειροτονίαι τοῦ 1935 ἦσαν κατά πάντα σύμφωνοι μέ τήν ἱ. Παράδοσιν. Ἦτο τότε γνωστόν ὅτι στόχος τῆς εἰσαγωγῆς τοῦ ν.ἑ. ἦτο ἡ ἕνωσις τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μέ τάς δύο μεγάλας «ἀναδενδράδας τοῦ Χριστιανισμοῦ», τόν Παπισμόν καί τόν Προτεσταντισμόν, διό καί ὑπῆρχεν ἡ «ἀνάγκη» συνεορτασμοῦ τῶν ἑορτῶν μέ αὐτάς. Ὁ στόχος αὐτός ἦτο γνωστός ἀπό πολλάς πηγάς, ὅπως π.χ. ἀπό τάς Πατριαρχικάς Ἐγκυκλίους τῶν ἐτῶν 1902 καί 1920, ἀπό δηλώσεις, συνέδρια, ἄρθρα, βιβλία καί πράξεις τῶν Οἰκουμενιστῶν, ὅπως π.χ. ἀπό τό βιβλίον τοῦ Βιζύης Ἀνθίμου μέ τίτλον «Τό Ἡμερολογιακόν Ζήτημα» (1922, σ. 141): «ὅτι διά τοῦ ζητήματος τοῦ Ἡμερολογίου, ἐπιτυγχανομένης τῆς ἑνοποιήσεως αὐτοῦ, θέλει ἀναμφισβητήτως ἐπιτελεσθῆ τό πρῶτον σπουδαῖον βῆμα πρός ἐπίτευξιν τῆς μελετωμένης καί ὑπό τῶν πραγμάτων ἐπιτακτικῶς ἐπιβαλλομένης Κοινωνίας τῶν Ἐκκλησιῶν». Τά μασονικά αὐτά σχέδια τῶν Οἰκουμενιστῶν ἦσαν γνωστά τό 1935 εἰς τούς τρεῖς ἀποτειχισθέντας Ἐπισκόπους τοῦ π.ἑ., ὅπως προκύπτει ἀπό τά κείμενα τοῦ πρ. Φλωρίνης Χρυσοστόμου, λ.χ.: «Ἀλλ’ Αὕτη [σ.σ. ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία] πάντοτε ἀπέκρουε τό Γρηγοριανόν ἡμερολόγιον ὡς μίαν καινοτομίαν τῆς πρεσβυτέρας Ρώμης, ἀσυμβίβαστον πρός τάς παραδόσεις τῶν 7 Οἰκουμενικῶν Συνόδων, καί ὡς μίαν προσπάθειαν ταύτης, ὅπως ὑπαγάγῃ ὑπό τήν ἀπολυταρχικήν κυριαρχίαν τοῦ Πάπα καί τήν ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν» («Ἅπαντα», ἔ.ἀ., τ. Α´, σ. 98, ἡ ἔμφασις ὑπάρχει εἰς τό πρωτότυπον).

Ὁ μόνος τρόπος πού θά ἠδύνατο ν’ ἀποτρέψῃ τήν ὑπαγωγήν τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας εἰς τόν Παπισμόν μετά τήν ἐπιβολήν τῆς αἱρέσεως τοῦ ν.ἑ. ἦτο ἡ δημιουργία Ὀρθοδόξου Συνόδου, ἡ ἀποκήρυξις τῶν σχισματικῶν καί ἡ χειροτονία νέων Ἐπισκόπων, κατά τά πρότυπα τῆς ἀντιμετωπίσεως τοῦ Βουλγαρικοῦ σχίσματος (1872), ὅπου ἡ συγκρότησις τοπικῆς συνόδου ὑπό τοῦ Πατριαρχείου Κων-λεως ἦτο ἀπαραίτητος διά τήν κήρυξιν τοῦ σχίσματος, ὁπότε «τό πατριαρχεῖον καί ἡ ἐξαρχία ἐδικαιοῦντο, μετά τήν κήρυξιν τοῦ σχίσματος, νά στέλλωσιν ἀρχιερεῖς, ὅπου ἤθελον» (Β. Στεφανίδου, «Ἐκκλησιαστική Ἱστορία: Ἀπ’ Ἀρχῆς Μέχρι Σήμερον», Ἐκδ. Παπαδημητρίου, Β' Ἔκδ., Ἀθῆναι, 1959, σ. 738-739, ἡ ἔμφασις προσετέθη). Τά αὐτά γράφει καί ὁ π. Ἐπιφάνιος: «Ἄν ὁ Φιλάρετος [σ.σ. τῆς Ρωσσικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Διασπορᾶς (ΡΟΕΔ)] ἐπίστευεν ὅτι ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος εἶχε πέσει εἰς αἵρεσιν, τότε ἠδύνατο νά παρέμβῃ ἐν αὐτῇ ... νά χειροτονήσῃ ἐξ ἀρχῆς Ἱερεῖς (ἤ καί Ἐπισκόπους) διά τό πλήρωμα τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας» («Τά Δύο Ἄκρα», ἔ.ἀ., σ. 86, ἡ ἔμφασις προσετέθη). Ἀλλ’ ἐάν εἶχε τοιοῦτον δικαίωμα ἡ ΡΟΕΔ, διατί δέν τό εἶχον Ἱεράρχαι τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος; Συνεπῶς, ἡ ὡς ἄνω κατηγορία ἐναντίον τῶν τριῶν Ἐπισκόπων τοῦ π.ἑ., ὅτι τό 1935 δῆθεν ἔκαμον σχίσμα (https://www.youtube.com/watch?v=ogrgW5a97NU, 5:50-6:03) εἶναι ψευδής, καθότι ὁλόκληρος ἡ τοπική ἱεραρχία εἶχε τότε καταστῆ ἐν δυνάμει σχισματική.

Ὁ π. Σάββας ἔχει ἀντιληφθῆ τήν πλάνην του καί προσπαθεῖ νά «διορθώσῃ», ἀλλά μέ σαθρά «ἐπιχειρήματα». Πρῶτον, λέγει ὅτι «τό ἡμερολόγιον δέν εἶναι δογματικόν θέμα», διότι πρό τοῦ 325 ἡ κάθε Ἐκκλησία ἑώρταζε τό Πάσχα μέ διαφορετικόν τρόπον καί, παρά ταῦτα, εἶχον κοινωνίαν μεταξύ των (https://www.youtube.com/watch?v=8A7znjSwOAA , λεπτά 28-30). Ἀποσυνδέων τό ἡμερολογιακόν ζήτημα ἀπό τόν Οἰκουμενισμόν καί τό σχίσμα, μέ τά ὁποῖα ὅμως εἶναι ἀρρήκτως συνδεδεμένον, παραπλανᾶ τούς ἀκροατάς του, ἐμφανίζων τό ἀμιγῶς αὐτό δογματικόν θέμα ὡς μή δογματικόν. Ἐάν ἡ σκόπιμος πρόκλησις σχίσματος (1924), προκειμένου νά ἐπιτευχθῇ ἕνωσις μέ τόν Παπισμόν, ἤτοι κατάργησις τῆς Ὀρθοδοξίας, ἡ ὁποία προωθεῖται σταδιακῶς διά τῆς υἱοθετήσεως κοινοῦ ἡμερολογίου (βλ. Τμῆμα 4) καί ἡ ὁποία ἔγινεν ἐπισήμως τήν 7-12-1965 (https://w2.vatican.va/content/paul-vi/en/speeches/1965/documents/hf_p-vi_spe_19651207_common-declaration.html) δέν εἶναι δογματικόν ζήτημα, τότε ποῖον ζήτημα εἶναι δογματικόν;

 

Δεύτερον, «ἀπαντῶν» εἰς τό ἡμέτερον ἐπιχείρημα ὅτι ὅλοι οἱ ὡς ἄνω Ἅγιοι προέβησαν εἰς «παρά κανόνας» πράξεις ἐν καιρῷ ἀνάγκης (https://www.youtube.com/watch?v=VQ4YXKDpjZY&t=7896s, 1:19:28-1:22:12), ὁ π. Σάββας λέγει ὅτι ὁ Μ. Ἀθανάσιος προέβη μέν εἰς ὑπερορίους χειροτονίας, ἀλλά πρίν ἀπό κάθε χειροτονίαν προέβαινεν εἰς καθαίρεσιν τοῦ ὑπάρχοντος ἐκεῖ ἐπισκόπου, ὥστε νά μή ὑπάρχουν ταυτοχρόνως δύο ἐπίσκοποι εἰς τήν αὐτήν ἐπαρχίαν (https://www.youtube.com/watch?v=8A7znjSwOAA&t=1800s, 31:30-33:00). Ἐπ’ αὐτοῦ, ἔχομεν νά παρατηρήσωμεν τά ἑξῆς. Πρῶτον, ὁ ἰσχυρισμός αὐτός εἶναι γελοῖος καί ὑβριστικός διά τόν Ἅγιον, διότι τόν φέρει νά θέλῃ νά ἐξαλείψῃ τό «παρά κανόνας» ἀπό τάς ἐν λόγῳ ὑπερορίους χειροτονίας του, προβαίνων εἰς ἐπιπλέον «παρά κανόνας» πράξεις (καθαιρέσεις), προκειμένου νά φανῇ ὅτι τηρεῖ μέν τόν Κανόνα τοῦ ἑνός Ἐπισκόπου εἰς μίαν ἐπαρχίαν, ἀδιαφορῶν ὅμως διά τόν Κανόνα τῆς μή εἰσπηδήσεως εἰς ξένην ἐπαρχίαν! Δεύτερον, ὁ γράφων ἀνέφερεν ὄχι μόνον τόν Μ. Ἀθανάσιον, ἀλλά καί πλῆθος ἄλλων Ἁγίων πού προέβησαν εἰς «παρά κανόνας» πράξειςˑ μήπως καί ἐκεῖνοι ἔπραξαν τό αὐτό; Τρίτον, ποία εἶναι ἡ ἱστορική πηγή αὐτῶν τῶν πληροφοριῶν;

 

4. Συμπεράσματα

Ὡς γνωστόν, κατά τά τελευταῖα δύο ἔτη, οἱ Οἰκουμενισταί προωθοῦν καί πάλι τό θέμα τοῦ «κοινοῦ Πάσχα» μέ τούς αἱρετικούς διά τῆς ἀποδοχῆς τοῦ Γρηγοριανοῦ ἡμερολογίου, τό ὁποῖον ἔχει ἀναθεματισθῆ ὑπό τῆς Πανορθοδόξου Συνόδου τοῦ 1593 («Δωδεκάβιβλος», τ. 6, σ. 232, Βιβλ. ΙΑʹ, Κεφ. ΙΑʹ). Ὡς λάβαρον, ἔχουν τό ψεῦδος ὅτι «τό ἡμερολόγιον δέν εἶναι δογματικόν θέμα» (https://fosfanariou.gr/index.php/2026/02/27/pros-mia-koini-imerominis-eortasmou-tou-pasxa/, https://www.youtube.com/watch?v=QwUwAn7Iau8). Λέγουν ὑποκριτικῶς ὅτι ἡ Αʹ Οἰκ. Σύνοδος ἀπαιτεῖ τόν ἐν λόγῳ «κοινόν ἑορτασμόν», παρά τό γεγονός ὅτι ἡ διασάλευσις τοῦ Ὀρθοδόξου Πασχαλίου, τήν ὁποίαν θά ἐπιφέρῃ ἡ ἀποδοχή τοῦ Γρηγοριανοῦ ἡμερολογίου, θά καταστήσῃ καί τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν ἀλλότριον τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ (1^ος Κανών τῆς ἐν Ἀντιοχείᾳ τοπικῆς Συνόδου, ἐπικυρωθέντος ὑπό τοῦ 2^ου τῆς ΣΤʹ Οἰκ. Συνόδου). Οἱ ὡς ἄνω «ἀντι-οικουμενισταί» ὑψώνουν τό αὐτό λάβαρον, προσφέροντες ἔτσι εἰς τόν Οἰκουμενισμόν ὑψίστην ὑπηρεσίαν. Ἀκόμη μεγαλυτέρα, ὅμως, εἶναι ἡ ὑπηρεσία πού τοῦ προσφέρουν μέ τό νά κηρύττουν τήν ὡς ἄνω ἐκκλησιολογικήν αἵρεσιν. Διότι, ὅπως καί τό 1935, ὁ μόνος τρόπος πού δύναται ν’ ἀποτρέψῃ τό ἐπί θύραις κακόν εἶναι ἡ δημιουργία Ὀρθοδόξου Συνόδου, ἡ ἀποκήρυξις τῶν σχισματο-αιρετικῶν Οἰκουμενιστῶν καί ἡ χειροτονία Ὀρθοδόξων Ἐπισκόπων.

Ὁ π. Σάββας καί οἱ ὁμόφρονες αὐτοῦ, ὅμως, συκοφαντοῦντες καί χλευάζοντες τάς χειροτονίας τοῦ π.ἑ. τοῦ 1935, μέ «τσιτάτα» ὅπως «ἔκαμαν σύνοδον διά νά σώσουν τήν Ἐκκλησίαν, διότι ἐθεώρουν ἄκυρα τά μυστήρια τῶν νεοημερολογιτῶν» καί ἀνοητολογοῦντες περί «ἐντειχίσεως εἰς ἐπισκόπους», ἡ ὁποία («ἐντείχισις») δῆθεν σταματᾶ τήν ἀποτείχισιν καί ὁδηγεῖ τούς πιστούς «ἐκτός Ἐκκλησίας» (https://www.youtube.com/watch?v=NKxgu4BrgnU, 1:20:00-1:20:25), ἔχουν δυσφημήσει τόσον πολύ τήν μόνην αὐτήν λύσιν, ὥστε νά φαντάζῃ ἀπίθανον νά ὑλοποιηθῇ. Ὅπως εἴδομεν ἐν ἐκτάσει ἀνωτέρω, ὅμως, ἡ μόνη αὐτή λύσις δέν ἐμποδίζεται ἀπό τούς ἱ. Κανόνας, διότι συμφωνεῖ μέ τό Πνεῦμά των καί μέ τήν πρᾶξιν τῶν Ἁγίων εἰς ἀναλόγους περιστάσεις. Τά νομικιστικά «ἐπιχειρήματα» τῶν Οἰκουμενιστῶν καί τῶν ὡς ἄνω συμμάχων των «ἀντι-οικουμενιστῶν» διαστρέφουν τό Πνεῦμα τῆς Ἁγίας Γραφῆς καί τῶν ἱ. Κανόνων, δέν συνάδουν μέ τάς πράξεις τῶν Ἁγίων εἰς ἀναλόγους περιστάσεις, καί ἐξυπηρετοῦν τήν προστασίαν καί τήν προώθησιν τῆς αἱρέσεως. Διό καί ἐπισύρουν τό ἀνάθεμα τῆς διαστροφῆς τῆς διδασκαλίας καί τῆς πράξεως τῆς Ἐκκλησίας. Κατά τήν γνώμην τοῦ γράφοντος, οἱ «Ἰαβέρηδες» αὐτοί θ’ ἀνεθεμάτιζον καί Αὐτόν τόν Κύριον, ἐπειδή Ἐκεῖνος ἐθεράπευεν ἀσθενεῖς τό Σάββατον «παρά κανόνας»!

π. Θεόδωρος Ζήσης: Ἔγ­γα­μος ἱ­ε­ρε­ύς, μοῦ εἶ­πε:

“Προ­τι­μῶ νὰ καλ­λι­ερ­γῶ τὰ χω­ρά­φι­α μου, ὡς ἁ­πλὸς ἀ­γρό­της, καὶ νὰ κρα­τή­σω τὴν πί­στη μου, πα­ρὰ νὰ συ­νερ­γή­σω στὴν κατεδάφισή της καὶ νὰ πά­ω στὴν κό­λα­ση μα­ζὶ μὲ τὸν πα­τρι­άρ­χη καὶ τοὺς ἐ­πι­σκό­πους”­.­.. Αὐ­τὰ ποὺ εἶ­πε ὁ ὀ­λι­γο­γράμ­μα­τος ἱ­ε­ρεὺς .­..ἐκ­φρά­ζουν τὴν δι­α­χρο­νι­κὴ συ­νε­ί­δη­ση τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας γι­ὰ τὴν στά­ση ὅ­λων τῶν πι­στῶν καὶ τῶν λα­ϊ­κῶν ἀ­πέ­ναν­τι τῶν ἐ­πι­σκό­πων καὶ τῶν πρε­σβυ­τέ­ρων σὲ πε­ρί­πτω­ση ποὺ δὲν ὀρ­θο­το­μοῦν τὸν λό­γο τῆς ἀ­λη­θε­ί­ας, ἀλ­λὰ ἐ­νι­σχύ­ουν τὴν αἵ­ρε­ση καὶ τὴν πλά­νη».

π. Θεόδωρος Ζήσης:

Η οργή του Θεού έχει καταλάβει την Εκκλησία εδώ και πολλές δεκαετίες. Ο Παπισμός και ο Οικουμενισμός θριαμβεύουν. Τότε ο Μ. Αθανάσιος και οι άλλοι Πατέρες κατενόησαν τον κίνδυνο, που περιέγραφε το όραμα του Μ. Αντωνίου. Τώρα βλέπουμε να μολύνονται οι ναοί και τα θυσιαστήρια από συμπροσευχές και συλλείτουργα με τους «αλόγους» αιρετικούς και ενισχύουμε την μόλυνση και την επαινούμε, συλλακτίζοντες κι εμείς μέσα εις τα Άγια των Αγίων. Αν παρακολουθήσει κανείς οικουμενίστικα συλλείτουργα και συμπροσευχές, σαν αυτό που έγινε στην Καμπέρα, στην Ζ' Γενική Συνέλευση του Παγκόσμιου Συμβουλίου των δήθεν Εκκλησιών, και σαν αυτά που γίνονται συχνά με τη συμμετοχή ιερέων ομοφυλοφίλων που τολμούν και κρατούν το Άγιο Δισκοπότηρο και γυναικών επισκόπων και ιερειών, η εικόνα υπερβαίνει και το όραμα του Μ. Αντωνίου. Μόνη ελπίδα για να επανεύρει η Εκκλησία την ομορφιά της είναι η σύσταση και συμβουλή του Μ. Αντωνίου: «Μόνον μη μιάνετε εαυτούς μετά των Αρειανών». Μόνο να μη μιανθούμε από την κοινωνία μας με τον Παπισμό και Οικουμενισμό, με τους φιλοπαπικούς και οικουμενιστάς Ορθοδόξους. Επειδή μέχρι τώρα δεν το επράξαμε δυναμικά και αποφασιστικά, γι' αυτό παρατείνει ο Θεός επί έτη την οργή του, την αιχμαλωσία των Ορθοδόξων στην παναίρεση του Οικουμενισμού. Μέχρι πότε επίσκοποι, ιερείς, μοναχοί και λαϊκοί θα επιτρέπουμε τα άλογα κτήνη, τους αιρετικούς, να λακτίζουν και να μιαίνουν τα Ιερά και τα Άγια της Ορθοδοξίας; Όσο απρακτούμε και βρίσκουμε διάφορες προφάσεις πνευματικοφανείς, το βδέλυγμα της ερημώσεως θα ίσταται εν τόπω αγίω.

O αείμνηστος Καθηγητής Ιωάννης Κορναράκης : Θλιβερά διαπίστωσις.

Ύστερα από τόσα χρόνια φαίνεται καθαρά ότι σκοπός της αντιοικουμενιστικής προσπάθειας Κληρικών και Μοναχών είναι η καθησύχαση των πιστών, για την συνεχή ισχυροποίηση της οικουμενιστικής λαίλαπας στον χώρο της Ορθοδόξου Εκκλησίας, και  η υπόσχεση ότι εγγυόνται την προστασία της Εκκλησίας από τις καταστροφικές, γι’ αυτήν, συνέπειες της οικουμενιστικής δραστηριότητος των Ορθοδόξων ταγών της. Όμως οι βαρείς λύκοι, των αιρέσεων, και, μάλιστα, της λοιμώδους νόσου της οικουμενιστικής παναιρέσεως, δεν εξορκίζονται με έναν χαρτοπόλεμο αντιαιρετικών κειμένων -ανιαρό και ανίερο-, ο οποίος χαρτοπόλεμος, κάθε φορά, πληροφορεί το ποίμνιο, απλώς, τι είναι η αίρεσις και ποια καταστροφικά αποτελέσματα προκαλεί στην ζωή της Εκκλησίας!

Εφημερίς “Ορθόδοξος Τύπος” : Αναγνωρίζουν το Βατικανόν ως κανονικήν Εκκλησίαν.

Οι σύγχρονοι “Πατέρες” επέταξαν τους αγώνας των Αγίων Πατέρων της Εκκλησίας εις τας εθνικάς και εκκλησιαστικάς χωματεράς, απηρνήθησαν το Ορθόδοξον φρόνημά των και την Ορθόδοξον Πίστιν των και συμπορεύονται μετά των Παπικών, οι οποίοι είναι πηγή εκ της οποίας πηγάζουν όλα τα αθεϊστικά κινήματα, όλαι αι διαστροφαί περί την αλήθειαν της Πίστεως και κατά συνέπειαν όλαι αι αιρέσεις. 

(Ο.Τ. 1835)

Ἅγιος Ἡσύχιος ὁ Πρεσβύτερος (Λόγος πρὸς Θεόδουλον):

«Τυφλώνεται ὁ νοῦς μὲ τὰ ἑξῆς τρία πάθη: τὴν φιλαργυρία, τὴν κενοδοξία καὶ τὴν ἡδονή. Ἡ γνώση καὶ ἡ πίστη, ποὺ εἶναι σύντροφοι τῆς ἀνθρώπινης φύσεως, ἀπὸ τίποτε ἄλλο δὲν ἀδυνάτισαν παρὰ ἀπὸ τὶς τρεῖς αὐτὲς κακίες. Ὁ θυμὸς καὶ ἡ ὀργὴ καὶ οἱ πόλεμοι καὶ οἱ φόνοι καὶ ὅλος ὁ κατάλογος τῶν λοιπῶν κακῶν ἐξ αἰτίας τῶν προηγουμένων αὐτῶν παθῶν ἰσχυροποιήθηκαν πάρα πολὺ μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων».

Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ του Αγίου Ιουστίνου (Πόποβιτς)

Τι είναι εκείνο το οποίον ο Θεάνθρωπος δίδει εις τον άνθρωπον και το οποίον κανείς άλλος δεν ημπορεί να του δώση; Είναι η νίκη κατά του θανάτου, της αμαρτίας και του διαβόλου, η Αιωνία Ζωή, η Αιωνία Αλήθεια, η Αιωνία Δικαιοσύνη, το Αιώνιον Αγαθόν, η Αιωνία Αγάπη, η Αιωνία Χαρά:  όλον το πλήρωμα της Θεότητος και των θείων τελειοτήτων. Ή όπως ο Απόστολος λέγει: ο Θεάνθρωπος δίδει εις τους ανθρώπους «α οφθαλμός ουκ είδε και ους ουκ ήκουσε και επί καρδίαν ανθρώπου ουκ ανέβη, όσα ητοίμασεν ο Θεός τοις αγαπώσιν Αυτόν» (1 Κορ. 2, 9).  Πράγματι, μόνον Αυτός, ο θαυμαστός Θεάνθρωπος είναι το «εν ου έστι χρεία» (πρβλ. Λουκ. 10, 42) δια τον άνθρωπον, εις όλους τους κόσμους του και εις κάθε ζωήν του. Δια τούτο μόνον ο Θεάνθρωπος δικαιούται να ζητή από τους ανθρώπους εκείνο το οποίον κανείς άλλος δεν ετόλμησε να ζητήση. Δηλαδή, να Τον αγαπά κάθε άνθρωπος περισσότερον από τους γονείς, από τους αδελφούς, τας αδελφάς, τα τέκνα, τους φίλους, την γην, τους αγγέλους, από οποιονδήποτε και ο,τιδήποτε εις όλους τους ορατούς και αοράτους κόσμους (Ματθ. 10, 37-39. Λουκ. 14, 26. Ρωμ. 8, 31-39).

Αββά, τί κλαίεις;

Τότε ένας ησυχαστής μου υπενθύμισε την περίπτωση του ασκητού πού, μετά την άλωση τής Κωνσταντινουπόλεως, είδε επάνω στήν αγία Πρόθεση ερειπωμένου Ναού, μία γουρούνα με τα νεογνά της και άρχισε να κλαίει και νά οδύρεται. Τότε ενεφανίσθη Άγγελος Κυρίου και του λέγει· Αββά, τί κλαίεις; Γνωρίζεις ότι, αυτό πού είδες, είναι πιο ευάρεστον στόν Κύριον από την αναξιότητα τών ιερέων, πού λειτουργούσαν; Και ο Αγγελος εγένετο άφαντος.

(από το κείμενο του Θεόκλητου Διονυσιάτη: Μελαγχολικές ενοράσεις).

Αρχιμανδρίτης π. Σιλουανός Τζουμανέκας: Το μεγαλύτερο και ωραιότερο δέντρο είναι η Παναγία

Να προσπέσουμε στην Παναγία μας σήμερα και να πούμε: Παναγία Δέσποινα,  συ που είσαι το καρποφόρο δέντρο, η χαρά των αγγέλων και το εγκαλλώπισμα της ανθρωπότητας, βοήθησε και εμάς να γίνουμε πάλι καρποφόρα δένδρα και να ελκύσουμε το έλεος και τη μακροθυμία του Ιησού Χριστού.

 

Στην 3η ακολουθία της Γ΄ Στάσεως των Χαιρετισμών που τελέστηκε στον Ιερό Ναό Ευαγγελιστρίας Πειραιώς, την Παρασκευή 13 Μαρτίου, ιερούργησε και κήρυξε τον θείο λόγο, ο Αρχιμανδρίτης π. Σιλουανός Τζουμανέκας, κληρικός της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς.

Η ομιλία εντάσσεται στο πλαίσιο των εορταστικών εκδηλώσεων «Ευαγγελίστρια 2026».

Στο κήρυγμα του ο π. Σιλουανός εστίασε κυρίως στο θεολογικό και πνευματικό νόημα του Ακαθίστου Ύμνου, καθώς και στο συγκεκριμένο χωρίο του: «Χαίρε δένδρον αγλαόκαρπον, εξ ου τρέφονται πιστοί».

Σχόλιο σε ιδέες του π. Νικολάου Λουδοβίκου – Οι Πατέρες για το κατ’ εικόνα και το σώμα

Γράφει ο Καππαδόκης

 

Ο δυτικός τρόπος σκέψης

Οι ιδέες του π. Νικολάου στο θέμα της σεξουαλικότητας και της σωματικής – σαρκικής ζωής του ανθρώπου αντικατοπτρίζουν τις ψυχαναλυτικές θεωρίες του τελευταίου αιώνα και το γενικότερο υλιστικό και αθεϊστικό πνεύμα του διαφωτισμού, όπως εξελίχθηκε μέχρι τις μέρες μας, γι’ αυτό και βλέπουμε να εκτιμάει θετικά όλα αυτά τα ρεύματα που γέννησε αυτό το πνεύμα.

Γι’ αυτό και ενώ σε άλλες περιπτώσεις, όπως για παράδειγμα στο θέμα της ομοφυλοφιλίας και της πρόταξης της ατομικής επιθυμίας έναντι της φύσεως, βασίζεται πάρα πολύ στην αρχαιοελληνική σκέψη των φιλοσόφων, την οποία προτάσσει ως αναμφισβήτητη αλήθεια, στο συγκεκριμένο θέμα η αρχαιοελληνική σκέψη παρουσιάζεται ως φέρουσα το πνεύμα της πλάνης. Ως κάτι που αντίκειται στον χριστιανισμό και γι’ αυτό εξ ορισμού πρέπει να απομακρυνθούμε από αυτό αν θέλουμε να είμαστε χριστιανοί.

π. Θεόδωρος Ζήσης: η οικουμενιστική προσπάθεια προέρχεται εκ του Διαβόλου

H συγκρητιστική χοάνη της παναιρέσεως του Οικουμενισμού, ως εκφράζεται σήμερον τόσον εις το Παγκόσμιον Συμβούλιον των λεγομένων Εκκλησιών, όσον και εις τα διάφορα διεθνή fora καταδολιεύει και ευτελίζει την Χριστιανικήν αποκάλυψιν και εκκοσμικεύει το άγγελμα της σωτηρίας, μετατρέπουσα αυτό εις ηθικολογίαν στερουμένης ζωής, χάριτος και δυνάμεως Θεού. Είναι τελικώς η προσπάθεια αυτή μία ακόμη άπεπλις απόπειρα του βυθίου δράκοντος να εκμηδενίση το σταυροαναστάσιμον μήνυμα ζωής της Αποστολικής Καθολικής Εκκλησίας. Συγκρητιστική παναίρεση λοιπόν ο Οικουμενισμός, οι εκκλησίες του Παγκόσμιου Συμβουλίου λέγονται εκκλησίες, χωρίς να είναι, όλη δε αυτή η οικουμενιστική προσπάθεια προέρχεται εκ του Διαβόλου.

Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΣΕΡΒΙΑΣ ΛΕΓΕΙ ΟΤΙ Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΜΕΡΟΣ ΑΛΛΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Ο «Οικουμενιστής» Πατριάρχης Σερβίας κ. Γερμανός εις μήνυμα το οποίον υπογράφει μετά των άλλων Προέδρων του Παγκοσμίου Συμβουλίου «Εκκλησιών», διακηρύσσει την πεποίθησίν του ότι αι «Χριστιανικαί» κοινότητες αποτελούν πάσαι μέρος της μιάς μεγάλης Χριστιανικής Εκκλησίας!! Δηλ. και η Ορθόδοξος Εκκλησία κατά τον Μακαριώτατον Πατριάρχην Σερβίας είναι απλώς μία «κοινότης», η οποία αποτελεί μέρος της Χριστιανικής Εκκλησίας, συμφώνως προς την αιρετικήν διδασκαλίαν της «θεωρίας των κλάδων».