Που βαδίζουμε αλήθεια, οι σημερινοί Ορθόδοξοι;

Ο χριστιανός ο οποίος θέλει να είναι ευθύς απέναντι του Θεού, οφείλει να διερωτηθή: Μήπως υπηρετώ το κακώς εννοούμενο προσωπικόν μου συμφέρον και όχι αυτό που ορίζει η Εκκλησία μου; Μήπως υπηρετώ άθελά μου τις σκοτεινές δυνάμεις και όχι την αλήθεια; Απάντηση εις το ερώτημα αυτό θα μπορέση να πάρη, αν αφήση ελεύθερη τη συνείδησίν του να ομιλήση ανεπηρέαστη από το πάθος και την πλάνη, με βάσιν την αλήθειαν και τον Νόμον του Θεού. Νοείται άραγε ένας χριστιανός να ενεργή εις την ζωήν του με κριτήρια αντίθετα προς το Νόμον και τας εντολάς του Θεού, αντίθετα προς τας Παραδόσεις και τους Ιερούς Κανόνας που εστήριξαν δια μέσου των αιώνων την Πίστιν μας; Κενοί περιεχομένου λοιπόν είναι εις την εποχήν μας οι Ιεροί Κανόνες και Παραδόσεις της Εκκλησίας μας; Που βαδίζουμε αλήθεια, οι σημερινοί Ορθόδοξοι; Μήπως στήνεται ήδη ο τάπης δια την υποδοχήν του Αντιχρίστου; Μήπως επαληθεύονται εις τας ημέρας μας τα λόγια του Προφήτου: «Τετύφλωκεν αυτών τους οφθαλμούς και πεπώρωκεν αυτών την καρδίαν, ίνα μη ίδωσι τοις οφθαλμοίς και νοήσωσι τη καρδία και επιστραφώσι και ιάσομαι αυτούς»; Θα αγνοήσουμε λοιπόν, αδελφοί αυτά που γίνονται από τους Οικουμενιστές, γεγονότα καταλυτικά της Πίστεώς μας, και δια της σιωπής και αδιαφορίας θα επιβραβεύσουμε την προδοσία της Πίστεώς μας;

Ο π. Θεόδωρος Ζήσης γράφει:

Αφού οι Επίσκοποι μνημονεύουν τόν Πατριάρχη καί επομένως υπόκεινται καί αυτοί στόν κανόνα: “ο κοινωνών ακοινωνήτω, ακοινώνητος έσται”· καί εγώ μνημονεύω τόν Επίσκοπό μου, ο οποίος μνημονεύει τόν Πατριάρχη, ο οποίος κοινωνεί μέ τόν Πάπα· καί εσείς οι λαϊκοί έρχεστε από μένα, ο οποίος μνημονεύω τόν Επίσκοπο καί κοινωνάτε καί μέ αποδέχεστε. Επομένως, μία σειρά –αυτή η σειρά τού παραπτώματος πού αρχίζει από τόν Πατριάρχη, αρχίζει σιγά-σιγά σάν συγκοινωνούν δοχείον, νά φθάνει σάν ευθύνη μέχρις εμάς! Αλλά ποιός από τόν κόσμο τά ξέρει αυτά; Οι περισσότεροι από τούς λαϊκούς, θά πούν: “Μά, αφού τό κάνει ο Πατριάρχης, αφού τό κάνει ο Πάπας, τί φταίω εγώ;”. Φταίς κι εσύ!  Δέν δικαιολογείται η  άγνοια... Είμαστε όλοι υπεύθυνοι. Δέν είναι μόνον υπεύθυνος ο Πατριάρχης. Δέν είναι μόνον υπεύθυνος ο Επίσκοπος ο οποίος σιωπά καί η οποία σιωπή είναι τρίτο είδος αθεϊας. Είμαστε υπεύθυνοι καί εμείς οι Πρεσβύτεροι καί μαζί μέ εμάς, είστε καί σείς οι λαϊκοί, πού έρχεστε μαζί μέ μάς καί δέν μάς λέτε:  “Φεύγουμε εμείς”.

Ποίον Θεόν δοξολογούν;

Ο διαθρησκειακός συγκρητισμός σχετικοποιεί την ευαγγελικήν αλήθειαν. Προχωρεί ακόμη ούτος και εις το λατρευτικόν επίπεδον. Ορθόδοξοι Ιεράρχαι ή και Πρωθιεράρχαι συμμετέχουν εις πανθρησκειακάς εκδηλώσεις ως της Ασσίζης ή εις κοινάς συμπροσευχάς και δοξολογίας μεθ’ ετεροδόξων και ετεροθρήσκων, και δη Ιουδαίων και Μουσουλμάνων. Διερωτάται τις, ποίον Θεόν δοξολογούν;  Οι Άγιοι Απόστολοι εκήρυττον εις τας Συναγωγάς, αλλά Ιησούν Χριστόν και τούτον Εσταυρωμένον, διό και ηκολούθουν διωγμοί, φυλακίσεις, βασανιστήρια και θάνατοι....

Τοσαύτην οἱ ἀπόστολοι καὶ οἱ μαθηταὶ αὐτῶν ἔσχον εὐλάβειαν πρὸς τὸ μηδὲ μέχρι λόγου κοινωνεῖν τινι τῶν παραχαρασσόντων τὴν ἀλήθειαν

O Άγιος Ειρηναίος γράφει ότι: «Ἰωάννης ὁ τοῦ Κυρίου μαθητὴς ἐν τῇ Ἐφέσῳ πορευθεὶς  λούσασθαι καὶ ἰδὼν ἔσω Κήρινθον ἐξήλατο τοῦ βαλανείου μὴ λουσάμενος, ἀλλ' ἐπειπών · “Φύγωμεν, μὴ καὶ τὸ βαλανεῖον συμπέσῃ, ἔνδον ὄντος  Κηρίνθου τοῦ τῆς ἀληθείας ἐχθροῦ.” Καὶ αὐτὸς δὲ ὁ Πολύκαρπος Μαρκίωνί ποτε εἰς ὄψιν αὐτῷ ἐλθόντι καὶ φήσαντι· «Ἐπιγίνωσκε ἡμᾶς», ἀπεκρίθη · «Ἐπιγινώσκω, ἐπιγινώσκω τὸν πρωτότοκον τοῦ Σατανᾶ.» Τοσαύτην οἱ ἀπόστολοι καὶ οἱ μαθηταὶ αὐτῶν ἔσχον εὐλάβειαν πρὸς τὸ μηδὲ μέχρι λόγου κοινωνεῖν τινι τῶν παραχαρασσόντων τὴν ἀλήθειαν , ὡς καὶ Παῦλος ἔφησεν · «Αἱρετικὸν ἄνθρωπον μετὰ μίαν καὶ δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ, εἰδὼςὅτι ἐξέστραπται ὁ τοιοῦτος καὶ ἁμαρτάνει ὢν αὐτοκατάκριτος».

Ὁ ἅγιος Ἐφραὶμ ὁ Σύρος σὲ λόγο του γιὰ τὴν Δευτέρα Παρουσία τοῦ Κυρίου λέγει:

Ἐλᾶτε, ἀγαπητοί, ἂς βαδίσουμε στὸν δρόμο ποὺ μᾶς ἔδειξε ὁ Κύριος, γιὰ νὰ φθάσουμε μὲ χαρὰ στὴν βασιλεία του. Ἂς πάρουμε προμήθειες καὶ λάδι στὰ ἀγγεῖα μας, διότι τὸ μάκρος ἐκείνου τοῦ δρόμου δὲν εἶναι μικρό. Ἂς ζώσουμε λοιπὸν τὴν μέση μας μὲ ζώνη τὴν εἰλικρίνεια καὶ τὴν ἀλήθεια, περιμένοντας νὰ ὑποδεχθοῦμε, ὡς ἄνθρωποι καὶ πιστοὶ δοῦλοι, τὸν προσωπικό μας Δεσπότη. Ἂς ἀνάψουμε τὰ λυχνάρια μας καὶ ἂς ἀγρυπνοῦμε μὲ ἀνδρεία…  Νά, καὶ ἡ μητέρα μας Ἱερουσαλὴμ λέει σὲ ἐμᾶς “Ποθῆστε με, παιδιά μου, ὅπως ἀκριβῶς σᾶς ποθῶ ἐγώ· τίποτε νὰ μὴ ἀποκτήσετε πάνω στὴ γῆ· γιὰ τίποτε νὰ μὴ μεριμνήσετε. Διότι, νά, ὁ Νυμφίος εἶναι ἕτοιμος νὰ παρουσιασθεῖ μέσα στὶς νεφέλες τοῦ οὐρανοῦ μὲ τὴν δόξα τοῦ εὐλογημένου Πατρός, καὶ θὰ καλέσει τὸν καθένα ἀπὸ ἐσᾶς μὲ τὸ ὄνομά του, καὶ θὰ τὸν βάλει νὰ καθίσει στὸ τραπέζι μὲ τὴν παράταξη τῶν ἁγίων ἐκείνων ποὺ ζοῦν μέσα σὲ ἐκεῖνο τὸ ἀνέκφραστο φῶς, στὴν ἄφθαρτη καὶ ἀθάνατη καὶ αἰώνια ζωή, σύμφωνα μὲ τοὺς κόπους του”.

Αρχιμανδρίτης π. Αθανάσιος Παπασταύρου: Η Θεοτόκος αποτελεί καταφύγιο για όλους

Η πορεία του ανθρώπου ξεκινά από την ενανθρώπηση του Χριστού και ολοκληρώνεται στη Δευτέρα Παρουσία. Μέσα σε αυτή την πορεία, η Θεοτόκος αποτελεί σταθερό σημείο αναφοράς, οδηγώντας τους πιστούς προς τη σωτηρία και τη συμμετοχή στη βασιλεία του Θεού.

Στην 2η ακολουθία της Δ΄ Στάσεως των Χαιρετισμών που τελέστηκε στον Ιερό Ναό Ευαγγελιστρίας Πειραιώς, την Παρασκευή 20 Μαρτίου, ιερούργησε και κήρυξε τον θείο λόγο, ο Αρχιμανδρίτης π. Αθανάσιος Παπασταύρου, κληρικός της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς.

Η ομιλία εντάσσεται στο πλαίσιο των εορταστικών εκδηλώσεων «Ευαγγελίστρια 2026».

Ο π. Αθανάσιος στο κήρυγμα του, εστίασε τόσο στη δομή όσο και στο βαθύτερο νόημα του Ακαθίστου Ύμνου. Αρχικά επισήμανε την ομορφιά και την πνευματική αξία της ακολουθίας, η οποία θεωρείται ιδιαίτερη ευλογία για τους πιστούς, καθώς μπορούν να την μελετούν και να την βιώνουν καθημερινά. Ο Ακάθιστος Ύμνος αποτελείται από 24 οίκους (γράμματα), αγνώστου συγγραφέα, αλλά βαθιά ριζωμένους στην εκκλησιαστική παράδοση.

Τα πρώτα δώδεκα γράμματα έχουν ιστορικό χαρακτήρα και περιγράφουν γεγονότα από τη ζωή της Θεοτόκου και του Χριστού, ξεκινώντας από τον Ευαγγελισμό και φτάνοντας μέχρι την Υπαπαντή και τη φυγή στην Αίγυπτο. Αντίθετα, τα επόμενα δώδεκα είναι θεολογικά και εμβαθύνουν στο μυστήριο της ενανθρώπησης και στη σημασία της Θεοτόκου για τη σωτηρία του ανθρώπου. Η Δ’ Στάση, ανήκει σε αυτή τη δεύτερη κατηγορία και χαρακτηρίζεται από βαθύ θεολογικό και ευχαριστιακό περιεχόμενο.

Κεντρική ιδέα της ομιλίας είναι η τιμή προς την Υπεραγία Θεοτόκο ως «τείχος» και προστασία των πιστών. Η Θεοτόκος αποτελεί καταφύγιο για όλους, και ιδιαίτερα για όσους διατηρούν την αγνότητα και την καθαρότητα της ζωής τους. Η μοναδικότητά της έγκειται στο ότι είναι η μόνη αειπάρθενος, και γι’ αυτό αποτελεί πρότυπο και προστάτιδα των αγνών ψυχών. Παράλληλα, τόνισε ότι η εκλογή της από τον Θεό δεν ήταν τυχαία, αλλά αποτέλεσμα της καθαρότητας και της αγιότητάς της, καθώς έγινε το «οίκημα» στο οποίο κατοίκησε ο ίδιος ο Θεός.

Στη συνέχεια ο π. Αθανάσιος αναφέρθηκε στην αδυναμία του ανθρώπου να ανταποδώσει επάξια τις δωρεές του Θεού. Όσοι ύμνοι και δοξολογίες κι αν προσφερθούν, ακόμη και αν είναι αναρίθμητοι όπως η άμμος της θάλασσας, δεν επαρκούν για να εκφράσουν την ευγνωμοσύνη προς τον Θεό για το δώρο της Θεοτόκου και, μέσω αυτής, της σωτηρίας. Η ενανθρώπηση του Χριστού μέσω της Θεοτόκου αποτελεί το κεντρικό γεγονός της σωτηρίας, καθώς ο Θεός έγινε άνθρωπος για να οδηγήσει τον άνθρωπο στη θέωση.

Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στον συμβολισμό της Θεοτόκου ως «φωτοδόχου λαμπάδος». Η Παναγία παρουσιάζεται ως εκείνη που δέχθηκε το άκτιστο φως του Θεού και το μετέδωσε σε όλη την κτίση. Αυτό το φως δεν απευθύνεται μόνο στους ανθρώπους, αλλά και στις επουράνιες δυνάμεις. Έτσι, η Παναγία κατέχει μια μοναδική θέση στην ιεραρχία της δημιουργίας, υπερέχοντας ακόμη και των αγγέλων.

Ο π. Αθανάσιος συνέχισε αναφερόμενος στο σχέδιο της θείας οικονομίας. Όλα όσα έγιναν πραγματοποιήθηκαν από την αγάπη και τη χάρη του Θεού, ο οποίος θέλησε να αποκαταστήσει τον πεσμένο άνθρωπο. Μετά την έλευση του Χριστού του δόθηκε η δυνατότητα της θέωσης, δηλαδή να γίνει κατά χάρη Θεός. Αυτή η διδασκαλία, που διατυπώνεται από τους Πατέρες της Εκκλησίας, δείχνει το μέγεθος της τιμής που αποδίδεται στο ανθρώπινο γένος.

Επιπλέον, υπογράμμισε  ότι οι σωζόμενοι άνθρωποι θα συμμετέχουν στη βασιλεία του Θεού ως κληρονόμοι και συγκληρονόμοι του Χριστού, ακόμη και ανώτεροι των αγγελικών δυνάμεων. Αυτό αναδεικνύει τη μεγάλη αξία της ανθρώπινης φύσης, η οποία, μέσω της Θεοτόκου, ενώθηκε με τη θεία φύση στο πρόσωπο του Χριστού.

Στη συνέχεια, γίνεται αναφορά στην έννοια του ανθρώπου ως «ναού του Θεού». Όπως η Θεοτόκος έγινε ζωντανός ναός του Θεού, έτσι και κάθε πιστός καλείται να γίνει κατοικητήριο του Αγίου Πνεύματος. Η διδασκαλία αυτή, που βασίζεται στον απόστολο Παύλο, τονίζει την ευθύνη του ανθρώπου να ζει καθαρά και άγια, ώστε να διατηρεί μέσα του την παρουσία του Θεού.

Η Θεοτόκος υμνείται ως «πανύμνητη μητέρα», επειδή έφερε στον κόσμο τον Άγιο των Αγίων, τον ίδιο τον Θεό. Οι πιστοί καλούνται όχι μόνο να την δοξολογούν, αλλά και να την επικαλούνται ως μεσίτρια και βοηθό στη ζωή τους. Ζητούν τη συνεχή της παρουσία, την ανακαίνιση της ψυχής τους και την προετοιμασία τους για την τελική κρίση.

Το κήρυγμα του π. Αθανασίου ολοκληρώθηκε με την ελπίδα της ανάστασης και της αιώνιας ζωής. Η πορεία του ανθρώπου ξεκινά από την ενανθρώπηση του Χριστού και ολοκληρώνεται στη Δευτέρα Παρουσία. Μέσα σε αυτή την πορεία, η Θεοτόκος αποτελεί σταθερό σημείο αναφοράς, οδηγώντας τους πιστούς προς τη σωτηρία και τη συμμετοχή στη βασιλεία του Θεού.

«Πανύμνητε Μητέρα, εσύ δηλαδή η οποία αξίζεις όλων τον ύμνον. Γιατί έφερες εις τον κόσμον τον Άγιον των Αγίων. Έφερες τον ενυπόστατον Υιόν και Λόγον του Θεού. Έφερες τον Θεόν ανάμεσά μας. Και επομένως σε υμνούμε, σε δοξολογούμε, σε ευχαριστούμε, αλλά και σε παρακαλούμε ως Μητέρα του Θεού ημών. Μη μας παραβλέπεις. Εσύ να είσαι εκείνη η οποία να μας ανακαινίζει συνέχεια και να μας προετοιμάζεις ούτως ώστε την ημέρα της εξόδου μας και εμείς να νιώσουμε το πραγματικό Πάσχα, την πραγματική ανάσταση την οποία χαρίζει ο Υιός σου.»

Την ομιλία μπορείτε να παρακολουθήσετε εδώ:

https://youtu.be/mAkkWckLzu8

Ἀπὸ κείμενο τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Συρακουσῶν καὶ Ἁγίας Τριάδος Ἀβερκίου γραμμένο τὸ 1969.

«Πρέπει νὰ προβοῦμε σὲ ἀποφασιστικὴ ρήξη μὲ τὸν Οἰκουμενισμό, καὶ δὲν πρέπει νὰ ἔχουμε καμία κοινωνία μὲ τοὺς συνοδοιπόρους του. Ὁ δρόμος μας δὲν εἶναι ὁ δικός τους. Πρέπει νὰ τὸ ποῦμε αὐτὸ μὲ ἀποφασιστικότητα καὶ νὰ τὸ δείξουμε μὲ τὶς πράξεις μας. Μία ἐποχὴ πραγματικῆς ὁμολογίας ἔρχεται γιὰ μᾶς, μία ἐποχή, ποὺ ἴσως παραμείνουμε μόνοι καὶ διωκόμενοι. Στὸ βαθμὸ ποὺ ὅλες οἱ Ὀρθόδοξες Τοπικὲς Ἐκκλησίες ἔχουν πλέον εἰσέλθει στὶς τάξεις τοῦ «Παγκοσμίου Συμβουλίου Ἐκκλησιῶν» καὶ ἔχουν ὡς ἐκ τούτου προδώσει τὴν Ὀρθοδοξία καὶ προσκυνήσει τὸν Σατανά, ἔχει ἔρθει ἡ ὥρα τῆς πλήρους ἀπομονώσεώς μας. Δὲν μποροῦμε καὶ δὲν πρέπει νὰ ἔχουμε καμία κοινωνία μὲ ἀποστάτες τῆς ἀληθινῆς Ὀρθοδοξίας, καὶ πρέπει νὰ εἴμαστε ἕτοιμοι, ἐάν ἀπαιτηθεῖ, νὰ ἀναχωρήσουμε στὶς «κατακόμβες». Ἡ θέση μας ὡς μαχητὲς καὶ ὁμολογητὲς τῆς καθαρῆς καὶ ἀμόλυντης ἀλήθειας τοῦ Χριστοῦ, μᾶς θέτει κάτω ὰπὸ μεγάλη ὑποχρέωση, περισσότερο ἀπὸ κάθε ἄλλη φορὰ στὸ παρελθόν. Πρέπει νὰ θυμόμαστε πάντα, ὅτι ἕνας ἀληθινὸς ποιμένας τῆς ἀληθινῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ δὲν μπορεῖ ποτὲ καὶ δὲν πρέπει νὰ ἔχει ὁποιαδήποτε ἄλλα συμφέροντα, ἐκτὸς ἀπὸ τὸν καθαρὸ ζῆλο γιὰ τὴ δόξα τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν σωτηρία τῶν ψυχῶν τοῦ ποιμνίου του – σὲ αὐτὸ καὶ μόνο πρέπει ὅλες οἱ σκέψεις του, ὅλα τὰ συναισθήματά του καὶ κάθε δραστηριότητα του νὰ κατευθύνεται πάντα» 

Ο Δημήτριος Χατζηνικολάου σχολίασε την ανάρτηση "Ιδού η κανονική λύση, η ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ."

Αὐτό τό μήνυμα εἶναι σωτήριον καί πρέπει νά φθάσῃ στά πέρατα τῆς Οἰκουμένης! Ἡ ἀποτείχισις ἀπό τούς αἱρετικούς ψευδεπισκόπους τοῦ Οἰκουμενισμοῦ εἶναι ΔΟΓΜΑ πίστεως καί ἄρα ὅποιος τήν ἀπορρίπτει εἶναι αἱρετικός καί ἄς νηστεύῃ, ἄς παρθενεύῃ, ἄς προφητεύῃ, ἄς κάνῃ θαύματα! Βλ. τό ἄρθρον μου μέ τίτλον «Ἡ ἀποτείχισις ἀπό μή κεκριμένους αἱρετικούς εἶναι δόγμα» (https://orthodox-voice.blogspot.com/2025/07/blog-post_66.html ).

Ιδού η κανονική λύση, η ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ.

 Η ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ και η παύση κάθε σχέσεως και κοινωνίας με τους αιρετικούς και Λατινόφρονας πατριάρχας, αρχιεπισκόπους και επισκόπους είναι πλέον - εκεί που έφθασαν τα πράγματα - η μόνη ενδεδειγμένη, η μόνη ακίνδυνη και η μόνη αποτελεσματική λύση. Η Εκκλησία σήμερα στενάζει κυριολεκτικά κάτω από «την μπότα» των Οικουμενιστών και Λατινοφρόνων κληρικών και η προκλητικότητά τους έχει πλέον εξαντλήσει την υπομονή των Ορθοδόξων πιστών. Χρειάζεται τόλμη και θάρρος μία τέτοια απόφασι. Αλλά είναι μονόδρομος που μας οδηγεί στον ασφαλή τόπο των Αγίων μας. Λέγει ο άγιος Μάρκος ο Ευγενικός: «Ώσπερ τούτων χωρίζομαι, ούτως ενούμαι τη αληθεία και τοις αγίοις πατράσι τοις θεολόγοις της Εκκλησίας. Δει γαρ παντάπασιν εκείνους είναι κεχωρισμένους ημών, μέχρις αν δω ο Θεός την καλήν διόρθωσιν και ειρήνην της Εκκλησίας αυτού». 

O Καθηγητής Πανεπιστημίου Αθηνών Ι. Κορναράκης γράφει:

Ἡ σχετικοποίηση ἤ, μᾶλλον, ἡ ἀπόρριψη τῆς διαχρονικῆς παρουσίας τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας ἀποτελεῖ ἀπόρριψη τοῦ εὐαγγελικοῦ καὶ πατερικοῦ λόγου. Ἡ Ἐκκλησία, μὲ τὴν παγκοσμιοποιημένη εἰκόνα της, εἶναι κενὸς λόγος. Ἡ «σύγχρονη» Ὀρθοδοξία εἶναι φάντασμα κακόγουστο μπροστὰ στὴν αὐθεντικὴ Ὀρθοδοξία τῶν Πατέρων. Ἡ αὐθεντικὴ Ὀρθοδοξία, στὴν χαρισματική της εἰκόνα, εἶναι μιὰ διαχρονικὴ λυτρωτικὴ παρουσία, ποὺ δὲν πάσχει ἀλλοίωση, οὔτε ἀπὸ τὸν χρόνο, οὔτε ἀπὸ τὸ μῖσος καὶ τὴν περιφρόνηση τῶν ἀρνητῶν τῆς ὑπόστασής της.

«Ἀντιοικουμενισταί» εἰς τήν ὑπηρεσίαν τοῦ Οἰκουμενισμοῦ! Τοῦ Δημητρίου Χατζηνικολάου, πρ. Ἀν. Καθηγητοῦ Οἰκονομικῶν τοῦ Παν/μίου Ἰωαννίνων

0. Εἰσαγωγή

Τό παρόν ἄρθρον συμπληρώνει τρία προηγούμενα ἄρθρα μου, ὅπου ἀπεδείχθη ὅτι μερικοί «ἀντι-οικουμενισταί», ὅπως οἱ πατέρες Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος (1989+), Εὐθύμιος Τρικαμηνᾶς, Θεόδωρος Ζήσης, Εὐγένιος, Σάββας Λαυριώτης κ.ἄ., κηρύττουν τρεῖς αἱρέσεις, προκειμένου νά πολεμήσουν τούς Ὀρθοδόξους τοῦ Πατρῴου Ἑορτολογίου (π.ἑ.), γεγονός πού ἀμαυρώνει τόν ἀγῶνά των ὑπέρ τῆς Ὀρθοδοξίας. Σημειωθήτω, πρῶτον, ὅτι ὑπάρχει σημαντική ἐπικάλυψις μεταξύ τοῦ παρόντος καί τῶν ὡς ἄνω τριῶν ἄρθρων. Δεύτερον, διά τό κίνημα τοῦ π.ἑ. τό ἄρθρον περιορίζεται εἰς τό χρονικόν διάστημα 1924-1935, ἑστιάζον εἰς τήν ἀποτείχισιν τοῦ 1924 καί εἰς τάς χειροτονίας τοῦ 1935. Τρίτον, ὁ γράφων δέν ἀνήκει εἰς καμμίαν «παράταξιν» τοῦ π.ἑ. Κατά τήν περίοδον 1999-2017 ἀνῆκεν εἰς τήν Σύνοδον τοῦ Χρυσοστόμου (νῦν Καλλινίκου), ἀπό τήν ὁποίαν ἀπετειχίσθη λόγῳ τῆς ὑπαγωγῆς της εἰς τόν Ν. 4301/2014 καί τῆς ἱδρύσεως Θρησκευτικῶν Νομικῶν Προσώπων (ΘΝΠ).  

π. Θεόδωρος Ζήσης: Ἔγ­γα­μος ἱ­ε­ρε­ύς, μοῦ εἶ­πε:

“Προ­τι­μῶ νὰ καλ­λι­ερ­γῶ τὰ χω­ρά­φι­α μου, ὡς ἁ­πλὸς ἀ­γρό­της, καὶ νὰ κρα­τή­σω τὴν πί­στη μου, πα­ρὰ νὰ συ­νερ­γή­σω στὴν κατεδάφισή της καὶ νὰ πά­ω στὴν κό­λα­ση μα­ζὶ μὲ τὸν πα­τρι­άρ­χη καὶ τοὺς ἐ­πι­σκό­πους”­.­.. Αὐ­τὰ ποὺ εἶ­πε ὁ ὀ­λι­γο­γράμ­μα­τος ἱ­ε­ρεὺς .­..ἐκ­φρά­ζουν τὴν δι­α­χρο­νι­κὴ συ­νε­ί­δη­ση τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας γι­ὰ τὴν στά­ση ὅ­λων τῶν πι­στῶν καὶ τῶν λα­ϊ­κῶν ἀ­πέ­ναν­τι τῶν ἐ­πι­σκό­πων καὶ τῶν πρε­σβυ­τέ­ρων σὲ πε­ρί­πτω­ση ποὺ δὲν ὀρ­θο­το­μοῦν τὸν λό­γο τῆς ἀ­λη­θε­ί­ας, ἀλ­λὰ ἐ­νι­σχύ­ουν τὴν αἵ­ρε­ση καὶ τὴν πλά­νη».

π. Θεόδωρος Ζήσης:

Η οργή του Θεού έχει καταλάβει την Εκκλησία εδώ και πολλές δεκαετίες. Ο Παπισμός και ο Οικουμενισμός θριαμβεύουν. Τότε ο Μ. Αθανάσιος και οι άλλοι Πατέρες κατενόησαν τον κίνδυνο, που περιέγραφε το όραμα του Μ. Αντωνίου. Τώρα βλέπουμε να μολύνονται οι ναοί και τα θυσιαστήρια από συμπροσευχές και συλλείτουργα με τους «αλόγους» αιρετικούς και ενισχύουμε την μόλυνση και την επαινούμε, συλλακτίζοντες κι εμείς μέσα εις τα Άγια των Αγίων. Αν παρακολουθήσει κανείς οικουμενίστικα συλλείτουργα και συμπροσευχές, σαν αυτό που έγινε στην Καμπέρα, στην Ζ' Γενική Συνέλευση του Παγκόσμιου Συμβουλίου των δήθεν Εκκλησιών, και σαν αυτά που γίνονται συχνά με τη συμμετοχή ιερέων ομοφυλοφίλων που τολμούν και κρατούν το Άγιο Δισκοπότηρο και γυναικών επισκόπων και ιερειών, η εικόνα υπερβαίνει και το όραμα του Μ. Αντωνίου. Μόνη ελπίδα για να επανεύρει η Εκκλησία την ομορφιά της είναι η σύσταση και συμβουλή του Μ. Αντωνίου: «Μόνον μη μιάνετε εαυτούς μετά των Αρειανών». Μόνο να μη μιανθούμε από την κοινωνία μας με τον Παπισμό και Οικουμενισμό, με τους φιλοπαπικούς και οικουμενιστάς Ορθοδόξους. Επειδή μέχρι τώρα δεν το επράξαμε δυναμικά και αποφασιστικά, γι' αυτό παρατείνει ο Θεός επί έτη την οργή του, την αιχμαλωσία των Ορθοδόξων στην παναίρεση του Οικουμενισμού. Μέχρι πότε επίσκοποι, ιερείς, μοναχοί και λαϊκοί θα επιτρέπουμε τα άλογα κτήνη, τους αιρετικούς, να λακτίζουν και να μιαίνουν τα Ιερά και τα Άγια της Ορθοδοξίας; Όσο απρακτούμε και βρίσκουμε διάφορες προφάσεις πνευματικοφανείς, το βδέλυγμα της ερημώσεως θα ίσταται εν τόπω αγίω.

O αείμνηστος Καθηγητής Ιωάννης Κορναράκης : Θλιβερά διαπίστωσις.

Ύστερα από τόσα χρόνια φαίνεται καθαρά ότι σκοπός της αντιοικουμενιστικής προσπάθειας Κληρικών και Μοναχών είναι η καθησύχαση των πιστών, για την συνεχή ισχυροποίηση της οικουμενιστικής λαίλαπας στον χώρο της Ορθοδόξου Εκκλησίας, και  η υπόσχεση ότι εγγυόνται την προστασία της Εκκλησίας από τις καταστροφικές, γι’ αυτήν, συνέπειες της οικουμενιστικής δραστηριότητος των Ορθοδόξων ταγών της. Όμως οι βαρείς λύκοι, των αιρέσεων, και, μάλιστα, της λοιμώδους νόσου της οικουμενιστικής παναιρέσεως, δεν εξορκίζονται με έναν χαρτοπόλεμο αντιαιρετικών κειμένων -ανιαρό και ανίερο-, ο οποίος χαρτοπόλεμος, κάθε φορά, πληροφορεί το ποίμνιο, απλώς, τι είναι η αίρεσις και ποια καταστροφικά αποτελέσματα προκαλεί στην ζωή της Εκκλησίας!

Εφημερίς “Ορθόδοξος Τύπος” : Αναγνωρίζουν το Βατικανόν ως κανονικήν Εκκλησίαν.

Οι σύγχρονοι “Πατέρες” επέταξαν τους αγώνας των Αγίων Πατέρων της Εκκλησίας εις τας εθνικάς και εκκλησιαστικάς χωματεράς, απηρνήθησαν το Ορθόδοξον φρόνημά των και την Ορθόδοξον Πίστιν των και συμπορεύονται μετά των Παπικών, οι οποίοι είναι πηγή εκ της οποίας πηγάζουν όλα τα αθεϊστικά κινήματα, όλαι αι διαστροφαί περί την αλήθειαν της Πίστεως και κατά συνέπειαν όλαι αι αιρέσεις. 

(Ο.Τ. 1835)

Ἅγιος Ἡσύχιος ὁ Πρεσβύτερος (Λόγος πρὸς Θεόδουλον):

«Τυφλώνεται ὁ νοῦς μὲ τὰ ἑξῆς τρία πάθη: τὴν φιλαργυρία, τὴν κενοδοξία καὶ τὴν ἡδονή. Ἡ γνώση καὶ ἡ πίστη, ποὺ εἶναι σύντροφοι τῆς ἀνθρώπινης φύσεως, ἀπὸ τίποτε ἄλλο δὲν ἀδυνάτισαν παρὰ ἀπὸ τὶς τρεῖς αὐτὲς κακίες. Ὁ θυμὸς καὶ ἡ ὀργὴ καὶ οἱ πόλεμοι καὶ οἱ φόνοι καὶ ὅλος ὁ κατάλογος τῶν λοιπῶν κακῶν ἐξ αἰτίας τῶν προηγουμένων αὐτῶν παθῶν ἰσχυροποιήθηκαν πάρα πολὺ μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων».

Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ του Αγίου Ιουστίνου (Πόποβιτς)

Τι είναι εκείνο το οποίον ο Θεάνθρωπος δίδει εις τον άνθρωπον και το οποίον κανείς άλλος δεν ημπορεί να του δώση; Είναι η νίκη κατά του θανάτου, της αμαρτίας και του διαβόλου, η Αιωνία Ζωή, η Αιωνία Αλήθεια, η Αιωνία Δικαιοσύνη, το Αιώνιον Αγαθόν, η Αιωνία Αγάπη, η Αιωνία Χαρά:  όλον το πλήρωμα της Θεότητος και των θείων τελειοτήτων. Ή όπως ο Απόστολος λέγει: ο Θεάνθρωπος δίδει εις τους ανθρώπους «α οφθαλμός ουκ είδε και ους ουκ ήκουσε και επί καρδίαν ανθρώπου ουκ ανέβη, όσα ητοίμασεν ο Θεός τοις αγαπώσιν Αυτόν» (1 Κορ. 2, 9).  Πράγματι, μόνον Αυτός, ο θαυμαστός Θεάνθρωπος είναι το «εν ου έστι χρεία» (πρβλ. Λουκ. 10, 42) δια τον άνθρωπον, εις όλους τους κόσμους του και εις κάθε ζωήν του. Δια τούτο μόνον ο Θεάνθρωπος δικαιούται να ζητή από τους ανθρώπους εκείνο το οποίον κανείς άλλος δεν ετόλμησε να ζητήση. Δηλαδή, να Τον αγαπά κάθε άνθρωπος περισσότερον από τους γονείς, από τους αδελφούς, τας αδελφάς, τα τέκνα, τους φίλους, την γην, τους αγγέλους, από οποιονδήποτε και ο,τιδήποτε εις όλους τους ορατούς και αοράτους κόσμους (Ματθ. 10, 37-39. Λουκ. 14, 26. Ρωμ. 8, 31-39).

Αββά, τί κλαίεις;

Τότε ένας ησυχαστής μου υπενθύμισε την περίπτωση του ασκητού πού, μετά την άλωση τής Κωνσταντινουπόλεως, είδε επάνω στήν αγία Πρόθεση ερειπωμένου Ναού, μία γουρούνα με τα νεογνά της και άρχισε να κλαίει και νά οδύρεται. Τότε ενεφανίσθη Άγγελος Κυρίου και του λέγει· Αββά, τί κλαίεις; Γνωρίζεις ότι, αυτό πού είδες, είναι πιο ευάρεστον στόν Κύριον από την αναξιότητα τών ιερέων, πού λειτουργούσαν; Και ο Αγγελος εγένετο άφαντος.

(από το κείμενο του Θεόκλητου Διονυσιάτη: Μελαγχολικές ενοράσεις).

Αρχιμανδρίτης π. Σιλουανός Τζουμανέκας: Το μεγαλύτερο και ωραιότερο δέντρο είναι η Παναγία

Να προσπέσουμε στην Παναγία μας σήμερα και να πούμε: Παναγία Δέσποινα,  συ που είσαι το καρποφόρο δέντρο, η χαρά των αγγέλων και το εγκαλλώπισμα της ανθρωπότητας, βοήθησε και εμάς να γίνουμε πάλι καρποφόρα δένδρα και να ελκύσουμε το έλεος και τη μακροθυμία του Ιησού Χριστού.

 

Στην 3η ακολουθία της Γ΄ Στάσεως των Χαιρετισμών που τελέστηκε στον Ιερό Ναό Ευαγγελιστρίας Πειραιώς, την Παρασκευή 13 Μαρτίου, ιερούργησε και κήρυξε τον θείο λόγο, ο Αρχιμανδρίτης π. Σιλουανός Τζουμανέκας, κληρικός της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς.

Η ομιλία εντάσσεται στο πλαίσιο των εορταστικών εκδηλώσεων «Ευαγγελίστρια 2026».

Στο κήρυγμα του ο π. Σιλουανός εστίασε κυρίως στο θεολογικό και πνευματικό νόημα του Ακαθίστου Ύμνου, καθώς και στο συγκεκριμένο χωρίο του: «Χαίρε δένδρον αγλαόκαρπον, εξ ου τρέφονται πιστοί».

Σχόλιο σε ιδέες του π. Νικολάου Λουδοβίκου – Οι Πατέρες για το κατ’ εικόνα και το σώμα

Γράφει ο Καππαδόκης

 

Ο δυτικός τρόπος σκέψης

Οι ιδέες του π. Νικολάου στο θέμα της σεξουαλικότητας και της σωματικής – σαρκικής ζωής του ανθρώπου αντικατοπτρίζουν τις ψυχαναλυτικές θεωρίες του τελευταίου αιώνα και το γενικότερο υλιστικό και αθεϊστικό πνεύμα του διαφωτισμού, όπως εξελίχθηκε μέχρι τις μέρες μας, γι’ αυτό και βλέπουμε να εκτιμάει θετικά όλα αυτά τα ρεύματα που γέννησε αυτό το πνεύμα.

Γι’ αυτό και ενώ σε άλλες περιπτώσεις, όπως για παράδειγμα στο θέμα της ομοφυλοφιλίας και της πρόταξης της ατομικής επιθυμίας έναντι της φύσεως, βασίζεται πάρα πολύ στην αρχαιοελληνική σκέψη των φιλοσόφων, την οποία προτάσσει ως αναμφισβήτητη αλήθεια, στο συγκεκριμένο θέμα η αρχαιοελληνική σκέψη παρουσιάζεται ως φέρουσα το πνεύμα της πλάνης. Ως κάτι που αντίκειται στον χριστιανισμό και γι’ αυτό εξ ορισμού πρέπει να απομακρυνθούμε από αυτό αν θέλουμε να είμαστε χριστιανοί.

π. Θεόδωρος Ζήσης: η οικουμενιστική προσπάθεια προέρχεται εκ του Διαβόλου

H συγκρητιστική χοάνη της παναιρέσεως του Οικουμενισμού, ως εκφράζεται σήμερον τόσον εις το Παγκόσμιον Συμβούλιον των λεγομένων Εκκλησιών, όσον και εις τα διάφορα διεθνή fora καταδολιεύει και ευτελίζει την Χριστιανικήν αποκάλυψιν και εκκοσμικεύει το άγγελμα της σωτηρίας, μετατρέπουσα αυτό εις ηθικολογίαν στερουμένης ζωής, χάριτος και δυνάμεως Θεού. Είναι τελικώς η προσπάθεια αυτή μία ακόμη άπεπλις απόπειρα του βυθίου δράκοντος να εκμηδενίση το σταυροαναστάσιμον μήνυμα ζωής της Αποστολικής Καθολικής Εκκλησίας. Συγκρητιστική παναίρεση λοιπόν ο Οικουμενισμός, οι εκκλησίες του Παγκόσμιου Συμβουλίου λέγονται εκκλησίες, χωρίς να είναι, όλη δε αυτή η οικουμενιστική προσπάθεια προέρχεται εκ του Διαβόλου.

Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΣΕΡΒΙΑΣ ΛΕΓΕΙ ΟΤΙ Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΜΕΡΟΣ ΑΛΛΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Ο «Οικουμενιστής» Πατριάρχης Σερβίας κ. Γερμανός εις μήνυμα το οποίον υπογράφει μετά των άλλων Προέδρων του Παγκοσμίου Συμβουλίου «Εκκλησιών», διακηρύσσει την πεποίθησίν του ότι αι «Χριστιανικαί» κοινότητες αποτελούν πάσαι μέρος της μιάς μεγάλης Χριστιανικής Εκκλησίας!! Δηλ. και η Ορθόδοξος Εκκλησία κατά τον Μακαριώτατον Πατριάρχην Σερβίας είναι απλώς μία «κοινότης», η οποία αποτελεί μέρος της Χριστιανικής Εκκλησίας, συμφώνως προς την αιρετικήν διδασκαλίαν της «θεωρίας των κλάδων».