π. Θεόδωρος Ζήσης : ἐπειδὴ δὲν ἀναγνωρίζουµε τὸν πάπα, µᾶς προστέθηκε τώρα καὶ ὁ πατριάρχης Βαρθολοµαῖος ὡς συνήγορός του στὰ περὶ ἐλλιποῦς ἐκκλησιαστικότητος
∆ὲν µᾶς φτάνει ποὺ ὁ πάπας µᾶς θεωρεῖ ἐλλειµµατικούς, µὲ ἐλλατωµένη ἐκκλησιαστικότητα, ἐπειδὴ δὲνἀναγνωρίζουµε τὸν πάπα, µᾶς προστέθηκε τώρα καὶ ὁ πατριάρχης Βαρθολοµαῖος ὡς συνήγορός τουστὰ περὶ ἐλλιποῦς ἐκκλησιαστικότητος, ἀφοῦ µᾶς διδάσκει ὅτι χωρὶς αὐτοὺς δὲν µποροῦµε νὰσυγκαλέσουµε Οἰκουµενικὴ Σύνοδο. Εἶπε ἢ ἔγραψε ποτὲ πρὸς τοὺς φίλους του Παπικοὺς ὅτι ὅλες οἱσύνοδοι ποὺ συνεκάλεσε ὁ πάπας µετὰ τὴν Ζ´ ὡς οἰκουµενικές, καὶ ἔχουν ξεπεράσει τὶς εἴκοσι, δὲνεἶναι οἰκουµενικές, γιατὶ ἀπουσιάζουν οἱ Ὀρθόδοξοι; Ἀλλὰ καὶ νὰ τὸ ἔλεγε, ποιός θὰ ἄκουγε τὴν γνώµητου; Ὁ πάπας σφετερίζεται, κλέβει τὸ δικαίωµα τῆς Μιᾶς, Ἁγίας, Καθολικῆς καὶ Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίαςκαὶ συγκαλεῖ Οἰκουµενικὲς Συνόδους, καὶ ἡ οἰκοδέσποινα Ἐκκλησία δὲν δεσπόζει εἰς τὰ τοῦ οἴκου της,ἀµφισβητοῦν τὰ δικαιώµατά της οἱ ἀξιωµατοῦχοι της καὶ τὰ παιδιά της;
π. Γεώργιος Μεταλληνός - Ἁγιότης μαρτυρουμένη
Η ΠΡΟΣΦΑΤΗ ἀθρόα1 κατάταξη νέων Ἁγίων στὸ Ἁγιολόγιο τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τόσο στὸ κλίμα τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, ὅσο καὶ στὴν Ἐκκλησία τῆς Ῥωσίας, προκάλεσε τὶς ἑπόμενες σκέψεις πάνω σε μία οὐσιώδη πτυχὴ τῆς διαδικασίας τῆς «ἀναγνωρίσεως» Ἁγίων στὴν ὀρθόδοξη παράδοση.
1. Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΠΑΤΕΡΙΚΗ παράδοση ἀποδίδει τὸν χαρακτηρισμὸ τοῦ Ἁγίου2 στὰ πρόσωπα ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα ἔχουν φθάσει στὴ θέωση καὶ συνιστοῦν τοὺς μάρτυρές της μέσα στὴν ἱστορία. Κατὰ τὸν ἅγιο Ἰωάννη τὸν Δαμασκηνό, τιμοῦμε τοὺς Ἁγίους «ὡς ἑνωθέντας Θεῷ κατὰ προαίρεσιν καὶ τοῦτον δεξαμένους ἔνοικον καὶ τῇ τούτου μεθέξει γεγονότας χάριτι, ὅπερ αὐτός ἐστι φύσει». Ἅγιοι εἶναι «οἱ ἔμψυχοι ναοὶ τοῦ Θεοῦ, τὰ ἔμψυχα τοῦ Θεοῦ σκηνώματα», διότι «διὰ τοῦ νοῦ τοῖς σώμασιν αὐτῶν ἐνώκησεν ὁ Θεός»3.
Άγ. Ιωάννης ο Χρυσόστομος :
Τι λες , Ιουδαίε; Εσύ που ήσουν πρώτος έγινες τρίτος; Οι Αιγύπτιοι και οι Ασσύριοι μπήκαν μπροστά , και ο πρωτότοκος Ισραήλ πήγε πίσω;
Από συνέχεια. Το άρθρο είναι απάντηση στον Ιώβ. Του Ασλανίδη Σταύρου
Το αδιαίρετο του Θεού δεν καταλύθηκε. Δεν προσεγγίστηκε ποτέ μια δυάδα θεών στο όραμα του Δανιήλ. Δεν είναι από τη μία ο Υιός του Ανθρώπου και από την άλλη ο Παλαιός των Ημερών.
Ἅγιος Ἡσύχιος ὁ Πρεσβύτερος (Λόγος πρὸς Θεόδουλον):
«Τυφλώνεται ὁ νοῦς μὲ τὰ ἑξῆς τρία πάθη: τὴν φιλαργυρία, τὴν κενοδοξία καὶ τὴν ἡδονή. Ἡ γνώση καὶ ἡ πίστη, ποὺ εἶναι σύντροφοι τῆς ἀνθρώπινης φύσεως, ἀπὸ τίποτε ἄλλο δὲν ἀδυνάτισαν παρὰ ἀπὸ τὶς τρεῖς αὐτὲς κακίες. Ὁ θυμὸς καὶ ἡ ὀργὴ καὶ οἱ πόλεμοι καὶ οἱ φόνοι καὶ ὅλος ὁ κατάλογος τῶν λοιπῶν κακῶν ἐξ αἰτίας τῶν προηγουμένων αὐτῶν παθῶν ἰσχυροποιήθηκαν πάρα πολὺ μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων».
Για μια ανήσυχη ησυχία…! -- του αειμνήστου Ιωάννου Κορναράκη Καθηγητού Παν. Αθηνών
Αν θα μπορούσε κανείς να διεισδύσει πραγματικά στον πυρήνα της υπαρξιακής αγωνίας του ανθρώπου, που γεννάται από τον πόθο για ενότητα, θα ανακάλυπτε ακριβώς ότι ο πόθος αυτός προδίδει την ψυχική δίψα του ανθρώπου για ησυχία. Είναι γεγονός ότι ο διασπασμένος και διχασμένος εσωτερικά άνθρωπος, εκείνος τουλάχιστον που βιώνει την ανάγκη για ενότητα σαν μια βασική επιδίωξη της ζωής, στο βάθος της εσώτερης ψυχικής υποστάσεώς του λαχταρά την ησυχία. Εξάλλου, εάν ένας διαταραγμένος από εσωτερικές συγκρούσεις και διασπάσεις άνθρωπος κατέληγε στην ψυχική του συγκρότηση και ενοποίηση, το πρώτο αγαθό που θα γευόταν θάταν ασφαλώς η πνευματική ησυχία, σαν έκφραση της αρμονίας των ψυχικών του καταστάσεων και περιεχομένων. Γι’ αυτό το λόγο το ασκητικό βίωμα, η νηπτική πατερική έρημος, θα πρότεινε, σ’ αυτόν που διψά την ενότητα και τον πόθο του απολύτου, να βιώσει στο ψυχικό χώρο της μοναξιάς την ασκητική ησυχία και την «αναχώρηση» από τα πράγματα του κόσμου. Κι’ εδώ βέβαια θα αντιμετώπιζε κανείς μια «παράλογη» ίσως πραγματικότητα, μια ιδιάζουσα κατάσταση ησυχίας και ψυχικής μοναξιάς.
Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ του Αγίου Ιουστίνου (Πόποβιτς)
Η Β΄ Σύνοδος του Βατικανού αποτελεί αναγέννησιν όλων των ευρωπαϊκών ουμανισμών, αναγέννησιν πτωμάτων. Διότι αφ΄ ότου ο Θεάνθρωπος Χριστός είναι παρών εις τον γήϊνον κόσμον, ο κάθε ουμανισμός είναι πτώμα. Τα δε πράγματα έχουν ούτω, διότι η Σύνοδος ενέμεινεν επιμόνως εις το δόγμα περί του αλαθήτου του πάπα=του ανθρώπου. Θεωρούμενοι από την σκοπιάν του αεί ζώντος Θεανθρώπου, του ιστορικού Κυρίου Ιησού, όλοι οι ουμανισμοί κατά το μάλλον ή ήττον ομοιάζουν με εγκληματικάς ουτοπίας, διότι εν ονόματι του ανθρώπου φονεύουν κατά διαφόρους τρόπους και εξοντώνουν τον άνθρωπον ως ψυχοφυσικήν οντότητα. Όλοι οι ουμανισμοί επιτελούν ένα αλογίστως τραγικόν έργον: διϋλίζουν τον κώνωπα και καταπίνουν την κάμηλον. Δια δε του δόγματος περί του αλαθήτου του πάπα το έργον αυτό έχει αναχθή εις δόγμα. Όλα αυτά όμως είναι φρικτά, φρικτότατα. Διατί; Διότι το ίδιον δόγμα περί του αλαθήτου του ανθρώπου δεν είναι τίποτε άλλο, παρά η ανατριχιαστική κηδεία του κάθε ουμανισμού, από του βατικανού, του αναχθέντος εις δόγμα, μέχρι του σατανικού ουμανισμού του Σαρτρ. Εις το ουμανιστικόν πάνθεον της Ευρώπης όλοι οι θεοί είναι νεκροί, με επί κεφαλής τον Ευρωπαϊκόν Δία. Νεκροί, έως ότου εις την μαραμένην καρδίαν των ανατείλη η μέχρι τελείας αυταπαρνήσεως μετάνοια, με τας αστραπάς και τας οδύνας της του Γολγοθά, με τους αναστασίμους σεισμούς και τας μεταμορφώσεις της, με τας καρποφόρους της θυέλλας και αναλήψεις. Και τότε; Τότε θα είναι ατελείωτοι αι δοξολογίαι των προς τον αεί ζωοποιόν και θαυματουργόν Θεάνθρωπον, τον όντως μόνον Φιλάνθρωπον εις όλους τους κόσμους.
Από το Γεροντικό του Σινά :
Δύο ξένοι Μοναχοί επεσκέφθηκαν κάποιο Γέροντα, μια νηστήσιμη μέρα, Εκείνος τους υποδέχτηκε πρόθυμα και τηρώντας τον κανόνα της φιλοξενίας, έφαγε μαζί τους στο τραπέζι. Κατόπιν τους εξήγησε πως η νηστεία έχει μεν το μισθό της, αλλ' εκείνος που καταλύει χάριν των φιλοξενουμένων του, λαμβάνει δυο μισθούς. Ένα, γιατί κόβει το θέλημα του και άλλον, γιατί αναπαύοντας τους αδερφούς του, τηρεί την εντολή της αγάπης.
ΑΘΕΪΑ, Η ΣΙΩΠΗ ΔΙΑ ΤΗΝ ΠΙΣΤΙΝ -- Τοῦ αειμνήστου Στεργίου Σάκκου, Ὁμοτ. Καθηγητοῦ Α.Π.Θ.
Εἶναι γεγονός ὅτι ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος δέν πολυενδιαφέρεται γιά τά πνευματικά καί μάλιστα γιά τά δογματικά θέματα, πού ἀποτελοῦν τό θεμέλιο καί τήν πηγή τῆς πνευματικῆς ζωῆς καί τῆς σωτηρίας. Ἡ σημερινή κουλτούρα καί γενικότερα ἡ περιρρέουσα ἀτμόσφαιρα ὄχι μόνο εὐνοεῖ μιά τέτοια νοοτροπία ἀλλά καί ἐξωθεῖ σʼ αὐτήν. Ἄλλωστε τό στίγμα τοῦ «φονταμενταλισμοῦ» καί ἡ μομφή τῆς μισαλλοδοξίας συνοδεύουν ἀνεξέλεγκτα κάθε προσπάθεια γιά τήν διατήρηση τῶν παραδεδομένων ἀξιῶν, πού ἀποτελοῦν τά θεμέλια τοῦ πολιτισμοῦ καί τῆς πνευματικῆς μας οἰκοδομῆς. Κάτω ἀπό ὅλες αὐτές τίς ἔμμεσες πιέσεις ὁ σημερινός ὀρθόδοξος χριστιανός ἀβασάνιστα ἀποδέχεται τά δελεαστικά κηρύγματα Οἰκουμενισμοῦ, αὐτοῦ τοῦ ὁδοστρωτήρα καί ἰσοπεδωτῆ τῶν δογμάτων, καί περνᾶ στά «ψιλά γράμματα» τίς δογματικές διαφορές. Ὡστόσο, εἶναι λάθος καί παράπτωμα πνευματικό νά ἀδιαφοροῦμε γιά τά δόγματα· νά τά θεωροῦμε σχολαστική ἐνασχόληση τῶν θεολόγων, ἀνούσιο καί ἐνοχλητικό πονοκέφαλο γιά μᾶς τους «ἁπλούς χριστιανούς».
Πρωτοπρεσβύτερος π. Θεόδωρος Ζήσης :
Το θέμα της κοινωνίας με τους αιρετικούς, ως και της εν συνεχεία κοινωνίας με τους κοινωνούντες, οι οποίοι με την πράξη τους αυτή αποβαίνουν ακοινώνητοι, είναι το μείζον και επείγον θέμα στην σημερινή εκκλησιαστική ζωή. Το εκκλησιαστικό σώμα νοσεί επικίνδυνα· υπεύθυνοι για την νόσο είμαστε όλοι, όχι μόνον οι κοινωνούντες με τους ετεροδόξους, αλλά και όσοι κοινωνούμε με τους κοινωνούντες· η εκτροπή και η παράβαση μοιάζει με τα συγκοινωνούντα δοχεία, με την μόλυνση του περιβάλλοντος, η οποία δεν περιορίζεται στον προκαλούντα την μόλυνση. Μνημονεύοντας τους πατριάρχες, αρχιεπισκόπους και επισκόπους στις ιερές ακολουθίες, συμμετέχουμε στην οικουμενιστική αποστασία.
Στρατηγός Μακρυγιάννης :
«Η πατρίς της γεννήσεώς μου είναι από το Λιδορίκι· χωριό του Λιδορικιού ονομαζόμενον Αβορίτη. [...] Οι γοναίγοι μου πολύ φτωχοί, και η φτώχεια αυτήνη ήρθε από την αρπαγή των ντόπιων Τούρκων και των Αρβανίτων του Αλήπασα. Πολυφαμελίτες οι γοναίγοι μου και φτωχοί, και όταν ήμουνε ακόμα στην κοιλιά της μητρός μου, μιαν ημέρα πήγε για ξύλα στο λόγγο. Φορτώνοντας τα ξύλα στον ώμο της, φορτωμένη στο δρόμο, στην ερημιά, την έπιασαν οι πόνοι και γέννησε εμένα. Μόνη της η καημένη κι αποσταμένη, εκιντύνεψε κι αυτήνη τότε κι εγώ. Ξελεχώνεψε μόνη της και συγυρίστη, φορτώθη λίγα ξύλα και έβαλε και χόρτα απάνου στα ξύλα και από πάνου εμένα και πήγε στο χωριό» (Β' 11-12).
«ΕΝΟΡΙΑ εν δράσει» 2025: 14ος χρόνος
Με την χάρη του Θεού, εισερχόμεθα στον 14ο χρόνο του προγράμματος καθημερινών δραστηριοτήτων και εκδηλώσεων της Ενορίας Ευαγγελιστρίας Πειραιώς, με τον τίτλο «ΕΝΟΡΙΑ εν δράσει», που διαρκεί κάθε χρόνο από τον Οκτώβριο έως και τον Δεκέμβριο.
Το φετινό πρόγραμμα περιλαμβάνει δεκάδες δράσεις που με κέντρο την λατρευτική ζωή της Ενορίας μας, επιδιώκουν να μεταδώσουν το μήνυμα της ελπίδας και της εμπιστοσύνης στους συνανθρώπους μας.
Α Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω Θ Ε Ν ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ:
Πειραιάς, 16 Σεπτεμβρίου 2025
Α
Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω Θ Ε Ν
ΙΕΡΑΣ
ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ:
«Ἐπί
τῇ ἐκλογῇ τοῦ Θεοφιλεστάτου Ἐψηφισμένου Ἀρχιεπισκόπου Σινᾶ, Φαράν καί Ραϊθώ καί
Καθηγουμένου τῆς Ἱερᾶς Βασιλικῆς Μονῆς Ἁγίας Αἰκατερίνης Θεοβαδίστου Ὄρους Σινᾶ,
κ.κ. ΣΥΜΕΩΝ»
Ἡ καθ’ ἡμᾶς Ἱ. Μητρόπολις Πειραιῶς ἀναπέμπει χαριστήριον αἶνον πρός τόν ἐν Τριάδι Πανάγιον Θεόν, τήν Ἁγίαν Ἔνδοξον Παρθενομάρτυρα καί Νύμφην τοῦ Χριστοῦ, Αἰκατερίναν τήν Πάνσοφον, τούς ἐν Σινᾷ, Φαράν καί Ραϊθῷ ἐναθλήσαντας καί ἐνασκηθέντας Ὁσιάθλους καί Ὁσίους Πατέρας, διά τήν θαυμαστήν ἔκβασιν τῆς σοβούσης πνευματικῆς καί κανονικῆς κρίσεως ἐν τῇ Ἱ. Ἀρχιεπισκοπῇ Σινᾶ, Φαράν καί Ραϊθώ καί τῇ Μεγαλωνύμῳ καί περιπύστῳ Βασιλικῇ Ἱ. Μονῇ τῆς Ἁγίας Αἰκατερίνης Θεοβαδίστου Ὄρους Σινᾶ, μέ τήν ὁμόφωνον ἐκλογήν τοῦ Πανοσιολ. Ἀρχιμ. κ. Συμεών (Παπαδοπούλου), ὡς νέου Ἀρχιεπισκόπου Σινᾶ, Φαράν καί Ραϊθώ καί Καθηγουμένου τῆς Ἱ. Μονῆς Ἁγίας Αἰκατερίνης.
Ο χρήστης Α.Σ. σχολίασε την ανάρτηση "Το όραμα του Δανιήλ και ο Παλαιός των ημερών:
Μία φορά είναι με τους σχολαστικούς ο Ιώβ, πάντα είναι με τους σχολαστικούς.
Ο Χριστός λέει ότι «Εγώ και ο Πατέρας είμαστε ένα » και «ο εωρακώς Εμένα έχει ιδεί τον Πατέρα». Το «ευαγγέλιο» του Ιώβ, από την άλλη, λέει πως ο Πατέρας μιλάει ατομικά και μόνος του, ξεχωριστά από τον Υιό, έχει δική του βούληση, θέληση και απόφαση και ακούγεται ατομικά η δική του φωνή. Μας λέει δεν είναι ο Υιός είναι ο πατέρας.
Τα... "ΛΟΚ της Ορθοδοξίας" και οι λαλίστατοι Μητροπολίτες κοινωνούν και τον μνημονεύουν!....
Θλίβεται κανείς και σπαράσσει μέχρι βαθέων, αναλογιζόμενος και μόνο την πατριαρχική ρήση, που θεωρεί τους Αγίους Πατέρες, οι οποίοι αγωνίσθηκαν εναντίον του Πάπα ως θύματα του Διαβόλου και αξίους της συγχωρήσεως και του ελέους του Θεού .
Αν όμως, ο Μέγας Φώτιος, ο Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς, ο Άγιος Μάρκος Ευγενικός, ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, ο Άγιος Νικόδημος Αγιορείτης και πλείστοι άλλοι πολέμιοι των αιρέσεων του Παπισμού, είναι όργανα και θύματα του Διαβόλου, πρέπει να τους διαγράψουμε από τις δέλτους των Αγίων, να καταργήσουμε τις εορτές και τις ακολουθίες, και αντί να επικαλούμεθα τις πρεσβείες και την βοήθειά τους, να τους κάνουμε μνημόσυνα και τρισάγια, για να τους συγχωρήσει ο Θεός!
Ο χρήστης Α.Σ. σχολίασε την ανάρτηση "Το όραμα του Δανιήλ και ο Παλαιός των ημερών:
Μία φορά είναι με τους σχολαστικούς ο Ιώβ, πάντα είναι με τους σχολαστικούς.
Ο Χριστός λέει ότι «Εγώ και ο Πατέρας είμαστε ένα » και «ο εωρακώς Εμένα έχει ιδεί τον Πατέρα». Το «ευαγγέλιο» του Ιώβ, από την άλλη, λέει πως ο Πατέρας μιλάει ατομικά και μόνος του, ξεχωριστά από τον Υιό, έχει δική του βούληση, θέληση και απόφαση και ακούγεται ατομικά η δική του φωνή. Μας λέει δεν είναι ο Υιός είναι ο πατέρας.
«ΠΡΟΔΟΤΕΣ, ΠΡΟΔΟΤΕΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ!»
Ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος ἐπέτυχε μὲ τὸν ψευδοκιέβου τὴν ἀπαξίωσιν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου: ὁ λαὸς ἀπῆχεν ἐπιδεικτικῶς ἀπὸ τὴν ὑποδοχήν του!
Ἀνεπανάληπτον «φιάσκο» εἰς Καβάλαν!
Ἀποδοκιμασία ἀπὸ εὐσεβεῖς πιστούς:
«ΠΡΟΔΟΤΕΣ, ΠΡΟΔΟΤΕΣ
ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ!»
Τὴν κατακραυγὴν ἁπλῶν ἀνθρώπων εἰσέπραξαν ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος,
ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν καὶ ὁ ψευδοκιέβου Ἐπιφάνιος,
προσερχόμενοι εἰς τὴν Δοξολογίαν.
Παντελὴς ἡ ἀπουσία τοῦ λαοῦ κατὰ τὴν ὑποδοχήν!
Γράφει ὁ κ. Βασίλειος Καλογερόπουλος, θεολόγος
Πρωτοφανῆ γεγονότα ἐξετυλίχθησαν εἰς τὴν Καβάλαν καὶ τὴν Θάσον. Μετὰ ἀπὸ πολλάς συνεννοήσεις καὶ μετάβασιν τοῦ ἰδίου τοῦ Σεβ. Φιλίππων κ. Στεφάνου εἰς τὸ Φανάρι, διὰ νὰ προσκαλέση τὸν Πατριάρχην Βαρθολομαῖον καὶ τὸν ψευδοκιέβου Ἐπιφάνιον εἰς τὴν Μητρόπολίν του μὲ ἀφορμὴν τὸν πρῶτον ἑορτασμὸν τῆς Συνάξεως τῶν ἐν Θάσῳ Ἁγίων, ἀνέμενον πολλοὶ ὅτι θὰ ἐπραγματοποιεῖτο ἕνα μοναδικὸν εἰς τὰ ἱστορικὰ γεγονός. Προγράμματα καὶ ἀφίσες εἶχον ἀποσταλῆ καὶ ἀναρτηθῆ ὅπου γῆς, διὰ «νὰ ποιήσουν ἕνα ἀκόμη προσήλυτον» εἰς τὰ πανηγύρια τῆς Θάσου, ἀλλ’ ὅλη ἡ ὀργάνωσις τελικῶς κατέληξε διὰ τά… πανηγύρια.
Ο χρήστης Α.Σ. σχολίασε την ανάρτηση
"Το όραμα του Δανιήλ και ο Παλαιός των ημερών: Μια χριστοκεντρική θεώρηση"
Μία φορά είναι με τους σχολαστικούς ο Ιώβ, πάντα είναι με τους σχολαστικούς.
Ο Χριστός λέει ότι «Εγώ και ο Πατέρας είμαστε ένα » και «ο εωρακώς Εμένα έχει ιδεί τον Πατέρα». Το «ευαγγέλιο» του Ιώβ, από την άλλη, λέει πως ο Πατέρας μιλάει ατομικά και μόνος του, ξεχωριστά από τον Υιό, έχει δική του βούληση, θέληση και απόφαση και ακούγεται ατομικά η δική του φωνή. Μας λέει δεν είναι ο Υιός είναι ο πατέρας.
π. Θεόδωρος Ζήσης: Αλήθεια ποτισθείσα με ποταμούς αιμάτων αγίων και ηρώων της πίστεως
H πανηγυρική διακήρυξις ότι ο Παπισμός δεν είναι Εκκλησία Χριστού αλλά κακοδοξία και αίρεσις αποτελεί παγία θέσι της Αδιαιρέτου Ορθοδόξου Καθολικής του Χριστού Εκκλησίας και μάλιστα αλήθεια ποτισθείσα με ποταμούς αιμάτων αγίων και ηρώων της πίστεως, ως οι Οσίαθλοι Πατέρες οι επί Βέκκου εν Αγίω Όρει μαρτυρήσαντες, οι εν τη Μονή Καντάρας εν Κύπρω αναιρεθέντες, οι 800.000 των Αγίων ενδόξων Νεομαρτύρων οι υπό του ψευδοαγίου του Βατικανού Καρδιναλίου Στέπινατς και των φασιστών Ουστάσι δια πολυωδύνων βασάνων τελειωθέντες, οι άγιοι ένδοξοι ιερομάρτυρες Μάξιμος ο Καρπαθορώσσος ο υπό των Ουνιτών δια τυφεκισμού τελειωθείς και Αθανάσιος ο Λιθουανός ο υπό των Ουνιτών δια πελέκεως αποκεφαλισθείς και εις βόρθον ριφθείς και μετά δέκα επτά έτη ανασυρθείς έχων αδιαλώβητο, ευωδιάζον και θαυματουργούν το σκήνωμά του.