Β’ ΜΑΤΘΑΙΟΥ Η ΚΛΗΣΙΣ ΤΩΝ ΠΡΩΤΟΚΟΡΥΦΑΙΩΝ

ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ

Ὁ σκοπός καί τό νόημα τοῦ μυστηρίου τῆς θείας Ἐνανθρωπήσεως καί ὁ σκοπός τῆς δικῆς μας προσωπικῆς εὐθύνης, συνίσταται στήν ἀποδοχή τοῦ μηνύματος τῆς ἐν Χριστῷ σωτηρίας· καί τῆς συγκατάθεσης τῆς καρδιᾶς στήν κλήση. Πῶς συμβαίνει αὐτό; Διά τῆς ὑπακοῆς ἐν Χάριτι, πρός τόν Πατέρα. Μαρτυρεῖ ὁ Πατήρ ὅτι: «οὗτός ἐστιν ὁ υἱός μου ὁ ἀγαπητός, ἐν ᾦ εὐδόκησα· αὐτοῦ ἀκούετε».

Ὁ Θεάνθρωπος Ἰησοῦς εἶναι τό στέρεον ἔδαφος, πού δυνάμεθα ἀσφαλῶς να ἀκουμπήσουμε. Μέ τήν ἀποδοχή τῆς πίστεως καί τῆς κλήσεως, γνωρίζουμε ποιός εἶναι ὁ Μεσσίας καί ποῖον εἶναι τό ἔργο πού τοῦ ἀνέθεσε ὁ Θεός νά τελειώσει· δηλαδή, ἡ ἐξουδετέρωσις τοῦ κεντριοῦ, πού μεταφέρει τό δηλητήριο τῆς πλάνης στόν κόσμο καί θανατώνει αἰώνια τούς φίλαυτους, ἀπειθεῖς.

Οι θιασώτες της δήθεν εικόνος του Θεού Πατρός,εκτός των άλλων,,επανέφεραν και την αίρεση των Θεοπασχιτών.

Του Ομολογητού Αγίου Νικηφόρου,Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως [2 Ιουνίου]

[Περί τῆς αἱρέσεως τῶν Θεoπασχιτῶν: «Ἀλλά τοιαύτη μέν ἡ ρίζα

τῶν Ἰακωβιτῶν ὅς δή καί τῆς τῶν Ἀρμενίων αἱρέσεως καθηγήσατο. Ἡ δή αἵρεσις

πολυσχιδής τέ ἐστι, καί ὡς ἄν τις εἴπoι μισγάγγεια πάσης αἱρέσεως. Καί γάρ Ἀρείω

συμφύρονται, οἷς φασι τρεπτήν ἔχειν φύσιν τόν Θεόν Λόγον, καί σάρκα ἀνειληφέναι ἄψυχον

Ἀπολλιναρίω δέ... τοῦ Πατρός καί τῆς θεότητος φύσιν, μίαν οὔσαν καί τήν αὐτήν. Καί τρεῖς

δέ σταυρούς συνάψαντες, Ἁγίαν Τριάδα κατονομάζουσι διά τούτων τάχα ἐμφαίνοντες, τήν

Ἁγίαν Τριάδα συσταυρωθῆναι. Καί εἰκόνας τοῦ Πατρός καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος

εἰκονίζουσι ὅπερ ἄτοπον. Αἱ γάρ εἰκόνες ὁρατῶν καί περιγραπτῶν σωμάτων εἰσίν, οὐ μήν

τῶν ἀκατανοήτων καί ἀοράτων» (PG. 147, σελ. 442)].

 

Χαρίλαος Ι.Στουρα΄ί΄της.

Θεολόγος.

ΒΑΣΙΚΟΙ ΙΣΤΟΡΙΚΟΙ ΣΤΑΘΜΟΙ ΣΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΚΟΛΥΜΠΑΡΙΟ ΣΥΝΟΔΟ ΤΟΥ 2016

ΕΡΕΥΝΑ: πρωτοπρεσβυτέρου Δημητρίου Αθανασίου (χημικού-βιοχημικού)

Εισαγωγικά

Η ιδέα για σύγκληση Οικουμενικής Συνόδου είχε διατυπωθεί για πρώτη φορά επισήμως με ένα πρώτο κατάλογο θεμάτων, στο «Πανορθόδοξο Συνέδριο» της Κωνσταντινούπολης το 1923 από τον Οικουμενικό Πατριάρχη Μελέτιο Δ´ Μεταξάκη, προωθήθηκε δε το 1930 από την ονομασθείσα «Προκαταρκτική Επιτροπή», που συνήλθε στο Άγιον Όρος στην Ιερά Μονή Βατοπαιδίου, η οποία ετοίμασε και ένα πρώτο κατάλογο θεμάτων της Συνόδου. Δυσμενείς ιστορικές συνθήκες δεν επέτρεψαν την σύγκληση  της Συνόδου πριν και μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, ιδιαίτερα μάλιστα, επειδή στις περισσότερες ορθόδοξες χώρες επεκράτησαν αθειστικά κομμουνιστικά καθεστώτα, τα οποία δυσκόλεψαν το έργο και τις αποφάσεις των εκεί Εκκλησιών.

Όταν η αρχή τών αριθμών προηγείται τής αρχής τού Λόγου --- Kyprianos Christodoulides

https://enallaktikos.gr/o-nonos-tis-technitis-noimosynis-paraitithike-apo-tin-google-kai-proeidopoiei-oi-anthropoi-den-tha-mporoyn-pleon-na-gnorizoyn-ti-einai-alithino/?fbclid=IwAR38lrAqJv17hxe2DtrNgGLONhv22obrj7ATVzHzDcl0MGRGWyBV0ZO1QsY

 

Διαβάστε τόν σύνδεσμο κι έπειτα ...

«ἐξ ὑμῶν αὐτῶν ἀναστήσονται ἄνδρες λαλοῦντες διεστραμμένα» -- Kyprianos Christodoulides

 https://docs.google.com/document/d/1RmeZiPMxyFOYrJ4Ab06gHE-CmLq1PRC9Ow0zTc-Ol0M/edit?usp=sharing

ΑΠΟΚΤΗΣΗ ΠΙΣΤΕΩΣ, από τον ΚΒ´ Λόγον του Αγίου Συμεών του Νέου Θεολόγου:

«Το να αποκτήση κανείς την ταπείνωση, συναντά πολλά εμπόδια, που τον εμποδίζουν, ενώ για την πίστη δεν μας εμποδίζει τίποτε να την βρούμε. Γιατί αν το θελήσουμε ολόψυχα να βρούμε την πίστη, αμέσως χωρίς κανέναν κόπο την βρίσκουμε, αφού είναι δώρον του Θεού και προσόν φυσικόν, μολονότι υπόκειται στο αυτεξούσιον της προαιρέσεώς μας». 

Από την αναβίωση του θεσμού των Διακονισσών στην χειροτονία των γυναικών.

πρωτοπρεσβυτέρου Δημητρίου Αθανασίου (χημικού-βιοχημικού)

Η  όψιμη αυτή στροφή προς την «αναβάθμιση» της γυναίκας στην Εκκλησία, με την αναβίωση του θεσμού των διακονισσών, που καλλιεργείται έχει ως απώτερο στόχο την προώθηση και καθιέρωση της γυναικείας Ιερωσύνης και στους δύο επόμενους βαθμούς, του Πρεσβυτέρου και του Επισκόπου, μέσα στο χώρο της Ορθοδοξίας, όπως ακριβώς συμβαίνει σήμερα στον Προτεσταντισμό.

Ο προβληματισμός γύρω από το ζήτημα της ιερωσύνης των γυναικών αποτελεί μια ιδέα ξένη προς την ορθόδοξη εκκλησιαστική συνείδηση και εισάγεται στην ορθόδοξη θεολογική προβληματική μέσω των θεολογικών διαλόγων της σύγχρονης Οικουμενιστικής κίνησης.

Η επερχόμενη γενετική μας τροποποίηση --- Kyprianos Christodoulides

https://docs.google.com/document/d/1sLTEnplP89D8SFbqgIe19Vf9S0HKWEQV/edit?usp=drivesdk&ouid=109270966716349707863&rtpof=true&sd=true

Περί συγκαθημένου --- Xarilaos Stoyraitis

Ὁ Μ. Βασίλειος διερμηνεύων τά σχετικά εὐαγγελικά λόγια, ἀναφέρει τά ἑξῆς: «...καί ὁ

Στέφανος εἶδε τόν Ἰησοῦν νά ἴσταται εἰς τά δεξιά τοῦ Πατρός, καί ὁ Παῦλος κινούμενος ὑπό
τοῦ Ἁγίου Πνεύματος βεβαιώνει περί Χριστοῦ ὅτι εὑρίσκεται εἰς τά δεξιά τοῦ Θεοῦ καί ὁ
Πατήρ λέγει, κάθισε ἐκ δεξιῶν μου... Ἡ ἐκ δεξιῶν δέ θέσις δηλώνει τήν ὁμοτιμίαν τῆς ἀξίας»
(ΕΠΕ 10, σελ. 315).
Καί πάλιν, «ἐφ΄ ὅσον βεβαίως δέν κατανοεῖ κανείς τήν ἐκ δεξιῶν καθέδραν καί τόν
κόλπον ὑπό σαρκικήν καί ταπεινήν ἔννοιαν, εἰς τρόπον ὥστε καί νά προσδιορίζη τόν Θεόν
τοπικῶς καί νά προσδίδη σχῆμα καί μορφήν σωματικήν θέσιν, τά ὁποῖα εὑρίσκονται πολύ
μακράν τῆς ἐννοίας τοῦ ἁπλοῦ καί ἀπείρου καί ἀσωμάτου ὄντως» (ΕΠΕ 10, σελ. 313).
Καί πάλιν, «διότι τό δεξιόν ...δηλώνει σχέσιν ἰσότητος, καί δέν πρέπει νά ἐκληφθῆ
σωματικῶς τό δεξιόν, διότι ἔτσι ἔπρεπε νά ὑπάρχη εἰς τόν Θεόν καί ἕνα ἀριστερόν, ἀλλά
ἁπλῶς ὁ λόγος παριστᾶ μέ τά τίμια ὀνόματα τῆς προσεδρείας τήν μεγάλην πρός τόν Υἱόν
τιμήν» (ΕΠΕ 10, σελ. 311).
Αὕτη εἶναι ἡ Ὀρθόδοξος Πατερική ἑρμηνεία τῶν φράσεων περί τῆς ἐκ δεξιῶν τοῦ
Πατρός καθέδρας τοῦ Κυρίου μας, ἡ ὁποία δέν ἔχει καμμίαν ἀπολύτως σχέσιν  μέ
σωματικήν ἀπεικόνισιν τοῦ Θεοῦ Πατρός καί εἰκόνος Ἁγίας Τριάδος.

Ασθενείς Τελικού Σταδίου

https://kyprianoscy.blogspot.com/2023/06/blog-post_8.html?m=1

Ο Θεσμός των Διακονισσών

πρωτοπρεσβυτέρου Δημητρίου Αθανασίου.(χημικού-βιοχημικού).

Εισαγωγικά

Κατά τις δεκαετίες του ’70 και του ΄80  στην οικουμενιστική κίνηση δέσποζε το ζήτημα της χειροτονίας των γυναικών  και η αναβάθμιση των ποικίλων ρόλων τους, για τα οποία και οι ορθόδοξοι καλούνταν να δώσουν τις απαντήσεις τους.

Μετά την «Σύνοδο» της Κρήτης, στις συνοδικές αποφάσεις της οποίας, ως γνωστόν, το έργο και η «θεολογική» παραγωγή του Π.Σ.Ε. καταφάσκεται και επαινείται, (αντί απορρίψεως), αναζωπυρώθηκε και πάλι το εν λόγω θέμα από γνωστούς κύκλους, στην προσπάθειά τους να φέρουν σε ακόμη μεγαλύτερη προσέγγιση την Ορθοδοξία με τον Προτεσταντισμό. Από τις 31 Ιανουαρίου έως 2 Φεβρουαρίου 2020  πραγματοποιήθηκε, στη Θεσσαλονίκη, ένα Διεθνές Συμπόσιο με τίτλο: «Διακόνισσες: Παρελθόν – Παρόν – Μέλλον». Συγκλήθηκε και πραγματοποιήθηκε με πρωτοβουλία, (όχι τυχαία)  από το «Κέντρο Οικουμενικών, Ιεραποστολικών και Περιβαλλοντικών Μελετών “Μητροπολίτης Παντελεήμων Παπαγεωργίου”» (CEMES) και σε συνεργασία με το, (επίσης όχι τυχαία), «Διορθόδοξο Μεταπτυχιακό Πρόγραμμα “Ορθόδοξη Οικουμενική Θεολογία”, και άλλων συνδιοργανωτών. Σύμφωνα με σχετική ανοικτή επιστολή της διοργανωτικής επιτροπής προς τις Τοπικές Ορθόδοξες Εκκλησίες: «Το συμπόσιο εξέτασε από επιστημονική και εκκλησιαστική προοπτική τον θεσμό των διακονισσών της Εκκλησίας, τόσο κατά τους πρώτους όσο και κατά τους επόμενους αιώνες, καθώς και τις σύγχρονες αντιδράσεις και επιφυλάξεις των Ορθοδόξων Εκκλησιών και άλλων χριστιανικών παραδόσεων». Μάλιστα ως προοίμιο στην επιστολή τέθηκε το εξής χαρακτηριστικό συμπέρασμα του συμποσίου: «Δεν υπάρχει βιβλικός ή θεολογικός, κανονικός, ή λειτουργικός, πατερικός, ή ποιμαντικός λόγος που να δικαιολογεί την καθυστέρηση, ή την παρεμπόδιση της πλήρους αποκατάστασης του παραδοσιακού θεσμού των διακονισσών από την σύγχρονη Εκκλησία». Σε άλλη παράγραφο της επιστολής τονίζεται ότι: «Το συμπόσιο επικεντρώθηκε κατά κύριο λόγο στη διακονική φύση της χριστιανικής μαρτυρίας και της Ιερωσύνης, η οποία παραθεωρήθηκε από αιώνες πατριαρχικής νοοτροπίας και θεσμικού κληρικαλισμού. Και κατέληξε στο συμπέρασμα, ότι «η Εκκλησία είναι ένα μυστήριο Ευχαριστίας και όχι μια πυραμίδα εξουσίας». Ακολουθούν στην επιστολή οι λόγοι, οι οποίοι καθιστούν την αναβίωση του θεσμού των διακονισσών ως «επείγουσα ανάγκη». Το συμπόσιο επικαλείται ακόμη τις αποφάσεις «της Διορθόδοξης Συνδιάσκεψης της Ρόδου, που καλούσαν την Εκκλησία να αντιμετωπίσει τις πρωτοφανείς προκλήσεις των καιρών».

Στο παρακάτω άρθρο γίνεται μια  εκλαϊκευμένη προσπάθεια προσέγγισης του θεσμού των διακονισσών. Συν Θεώ θα επανέλθουμε  εξετάζοντας το θεμα-ΓΥΝΑΙΚΑ ΚΑΙ ΙΕΡΩΣΥΝΗ.

Πρωτοπρεσβύτερος π. Γεώργιος Μεταλληνός

Είναι τραγικό! Δεν επιχαίρω, ούτε θριαμβολογώ. Η επιθυμία όλων μας πρέπει να είναι να συναντηθούμε στην ενότητα των Προφητών, των Αποστόλων και των Πατέρων όλων των αιώνων. Διαφορετικά κάθε ένωση θα είναι ψευδένωσις και όχι μόνον αυτό, αλλά θα καταστρέφει και θα διαστρέφει κάθε προσπάθεια, ειλικρινή προσπάθεια, που θέλει να οδηγηθεί στο θέμα της σωτηρίας. Ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς ελέγχει την σημερινή κατάσταση της Ορθοδοξίας. Υπάρχει σύγχυση. Σχετικοποίηση της πίστεως, πολιτικοί συμβιβασμοί. Οι διάλογοι οι εκκλησιαστικοί είναι απομίμηση των πολιτικών συζητήσεων. Έτσι, ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς -γι’ αυτό δεν γίνεται ευχάριστα δεκτός- εμπνέει διάθεση ομολογίας και μαρτυρίου ακόμη, αν ο Θεός το επιτρέψει, στην εποχή μας. Βοηθεί, επίσης, στη συνέχεια της Ορθοδοξίας, της Ορθοδόξου Παραδόσεως. Η επανέκφραση της Πίστεως με τα μέσα κάθε εποχής δεν έχει τίποτε το κοινό με την αναζητούμενη από δικούς μας θεολόγους Οικουμενιστές «επανερμηνεία» της πίστεως. Δεν είναι θέμα επανερμηνείας, πώς θα κατανοήσουμε λ.χ. το παπικό πρωτείο. Συγγνώμη για την φράση, και ο σκύλος χορτάτος και η πίτα αφάγωτη! Μα είναι αυτά σοβαρά πράγματα, όταν παίζουμε «εν ου παικτοίς»; Όταν παίζουμε με τη σωτηρία; Όταν παίζουμε με την αιωνιότητα; Διαγράφουμε όλους τους Αγίους εν ονόματι των Αγίων. Διότι το πνεύμα, το οποίον κυριαρχεί, είναι να εκθειάζουμε τους Αγίους. Κι όπως, μακαρίτης τώρα, Αρχιεπίσκοπος έλεγε: Δεχόμεθα τον Μάρκο τον Ευγενικό και τον τιμάμε. Εκείνος έτσι έπρεπε να μιλήσει στην εποχή του, εμείς μιλούμε με τον δικό μας τρόπο στην δική μας εποχή. Κάτι παρόμοιο ελέχθη. Ο Χριστός όμως είναι πάντα ο αυτός «παρατεινόμενος εις τους αιώνες». Και η πίστη που σώζει είναι μία συνταγή, ένα φάρμακο που δεν αλλοιώνεται, δεν δέχεται αλλαγές. Είναι μία και ενιαία η πίστις. Η αποδοχή του Λόγου του Θεού από την εμπειρία των Αγίων, για να γίνει και δική μας εμπειρία.

ΘΥΜΑΣΑΙ ΠΑΝΤΟΤΕ ΤΟΝ ΘΕΟΝ;

Τὸ ἐρώτημα αὐτὸ πρέπει νὰ τὸ κάνουμε στὸν ἑαυτό μας, διότι φαίνεται

ὅτι συχνὰ κάνουμε τὸ λάθος, ἄλλοτε νὰ τὸν θεωροῦμε ὡς

«πανταχοῦ παρόντα» καὶ ἄλλοτε ὡς «ἀπόντα», ὅπως προκύπτει ἀπὸ

τὴν γνώμη ἑνὸς Γέροντος Ἀσκητοῦ, τὴν ὁποία βρῆκα στὸ «Γεροντικόν»,

καὶ ἀναφέρει:

«Εἶναι περίεργον καὶ ἀξιοθαύμαστον τὸ γεγονός, ὅτι τὶς μὲν

προσευχὲς τὶς ἀναπέμπουμε πρὸς τὸν Θεόν, ὡσὰν νὰ εἶναι παρὼν καὶ

ἀκούει ὅσα λέμε, ἐνῶ τὶς ἁμαρτίες τὶς διαπράττουμε τόσον ἀδιάντροπα

καὶ ἄφοβα, ὡσὰν νὰ εἶναι ἀπὼν ὁ Θεὸς καὶ δὲν βλέπει οὔτε τὰ ἔργα μας,

οὔτε καὶ μᾶς τοὺς ἴδιους».

Κι ὅμως εἶναι πάντοτε παρών.

Το πνεύμα-(Πνεύμα) όπου θέλει πνεί.» ((Ἰω. 3:8)..Ερμηνευτικές πατερικές απαντήσεις στις οικουμενιστικές αντιλήψεις

πρωτοπρεσβυτέρου Δημητρίου Αθανασίου

Εισαγωγικά

Υπάρχουν ένα σωρό τρόποι χρήσης του όρου «πνεύμα» μέσα στην Αγία Γραφή: το πνεύμα του Ανθρώπου, «τα πνεύματα» σε πληθυντικό αριθμό, που σημαίνουν τους αγγέλους και τους δαίμονες. Υπάρχει επίσης και μία άλλη προσέγγιση, που προέρχεται επίσης από την Αγία Γραφή και που μας οδηγεί ίσως, σύμφωνα και με τις πρώτες μου επισημάνσεις, σε μια εγγύτερη κατανόηση. Σίγουρα όλοι θα θυμάστε τη συζήτηση που είχε κάποια νύχτα ο Κύριος Ιησούς Χριστός με τον Νικόδημο, και που περιγράφεται στο ευαγγέλιο του αγίου Ιωάννη του Θεολόγου. Μπορείτε να φανταστείτε το σκηνικό. Το απόγευμα είχε ζυγώσει. Ο Χριστός και ο Νικόδημος στέκονται ή κάθονται στην ταράτσα ενός εκ των σπιτιών της Ιερουσαλήμ και βυθίζονται σιγά-σιγά στη δροσιά της νύχτας και στο σκοτάδι, που ολοένα πυκνώνει. Μιλούν για τον Θεό και ο Νικόδημος παλεύει να καταλάβει.

Α. Ο  στιχος 3,8  στο κατά Ιωάννη Ευαγγέλιο

Τα λόγια λοιπόν αυτά λέγονται από τον Κύριο προς το Νικόδημο στη νυκτερινή τους συνομιλία (Ιω. 3, 1-21). Κατ' αρχάς ο Κύριος χωρίς περιστροφές τον διδάσκει περί της βασιλείας του Θεού λέγοντάς του: «Αμήν, αμήν λέγω σοι, εάν μη τις γεννηθή άνωθεν, ου δύναται ιδείν την βασιλείαν του Θεού».

Παραλειπόμενο τού "οδηγοί τυφλών " --- Kyprianos Christodoulides

Γνωρίζω καλώς. Θά φανώ ασυνεπής, επειδή χρόνια τώρα υποστήριζα καί υποστηρίζω τήν Αποχή. Αλλά, πλέον, "ο κόμπος έφτασε στό χτένι", όπως συνήθως λέγεται, όταν όλα οδηγούν σέ αδιέξοδο, καθώς είναι η σημερινή μας πραγματικότητα. Φυσικά, τό πρυτανείο τών συτιζομένων θά συστήσει στό υπηρετικό προσωπικό της, νά επαναλάβει αυτό που  χρόνια τώρα διδάσκει : Η δημοκρατία δέν έχει αδιέξοδα ! Νά, όμως, που έχει.

 

  Έχουν λυσάξει. Τό πρυτανείο τών σιτιζόμενων μέ δανεικά (παγκόσμια τράπεζα usa) δίνει ρέστα, παρότι έχει χρέος 33 τρις δολάρια, λόγω ... δανεικά κι αγύριστα. Θά γίνουν όλοι καί όλα οικόπεδο. Ύστερα, θά πέσουν οι υπογραφές γιά δάνεια - η Fed ξέρει - καί η ανάπτυξη - ανοικοδόμηση, θά μάς βρεί ... σάν εκ θεού ευλογία. Άϊντε στά τσακίδια φονιάδες.

Οδηγοί τυφλών --- Kyprianos Christodoulides

Η Παγκόσμια Τράπεζα δανείζει τά έθνη-κράτη, ώστε νά γίνουν Πολιτείες - αλά usa - καί τά έθνη-κράτη δανείζουν μέ τά δανεικά, τίς εγχώριες εφημερίδες, τηλεοράσεις καί ραδιόφωνα, μέ στόχο νά υποσκάπτουν ανιδιοτελείς ανθρώπους - παράδειγμα τό πολιτικό κίνημα τής ΝΙΚΗς - καί τού ανατρεπτικού ρόλου τους, κατά τής υποδούλωσης (NWO) στή Νέα Τάξη. 

 

Τόση είναι η τύφλωσή τους ! Δέν βλέπουν ότι μέ δανεικό χρήμα σιτίζονται. Όποτε θέλει ο δανειστής, τούς τά παίρνει πίσω - παράδειγμα Μνημόνια. Κι ύστερα, έχουμε τούς αγανακτισμένους στίς πλατείες, φυσικά δέ, καί τήν ψήφο ! 

Ψηφίσετε, λοιπόν, αυτούς που σάς σκάβουν τό λάκκο και ... : "14 ἄφετε αὐτούς· ὁδηγοί εἰσι τυφλοὶ τυφλῶν· τυφλὸς δὲ τυφλὸν ἐὰν ὁδηγῇ, ἀμφότεροι εἰς βόθυνον πεσοῦνται" (Μτ. ιε').

Οι εκκλησιολογικές απόψεις του Βρεσθένης Ματθαίου με την ερμηνευτική του Πηδαλίου και την οπτική της εκκλησιαστικής ιστορίας

Πρωτοπρεσβυτέρου Δημητρίου Αθανασίου

Εισαγωγικά

Όπως είπαμε και σε προηγούμενες δημοσιεύσεις οι λόγοι διακοπής της εκκλησιαστικής κοινωνίας των Τριών ΓΟΧ Αρχιερέων το 1935, δεν εμπίπτουν ούτε σε ότι προβλέπει  ο 31^ος  Αποστολικός  κανόνας ούτε σε ότι προβλέπει ο ΙΕ κανόνας της ΑΒ Συνόδου. Οπότε ουσιαστικά δεν υφίσταται λόγος ύπαρξης του άρθρου. Επειδή όμως ασχοληθήκαμε με τις εκκλησιολογικές θέσεις του πρ.Φλωρίνης Χρυσοστόμου, δεόντως θα ασχοληθούμε και τις εκκλησιολογικές θέσεις του Βρεσθένης Ματθαίου.

ΑΠΟΨΗ ΠΡΩΤΗ.

Περί του Προσώπου τοῦ Θεοῦ που βλέπουν οι Άγγελοι.

 [Ευαγγέλιο της Δευτέρας του Αγίου Πνεύματος.]

Καμία σχέση με την αιρετική μορφή γέροντος,την οποίον ταυτίζουν με τον Θεόν Πατέρα και την προσκυνούν ως Θεό,στην δήθεν εικόνα της Αγίας Τριάδος,τα όσα αναφέρει ο Κύριος στο Ευαγγέλιο.[Ματθ.ιη΄10]

Τό ἄκτιστον φῶς, ὁ γνόφος, αἱ ἄκτιστοι ἐνέργειαι εἶναι τό Πρόσωπον τοῦ Θεοῦ.

Το Άγιο Πνεύμα και το Παγκόσμιο Συμβούλιο των Εκκλησιών (Π.Σ.Ε)

 

πρωτοπρεσβυτέρου Δημητρίου Αθανασίου (χημικού-βιοχημικού)

ΜΕΡΟΣ-Α

Εισαγωγικά

Η φετεινή ανακοίνωση του προεδρίου του  Παγκοσμίου Συμβουλίου των Εκκλησιών (Π.Σ.Ε) με αφορμή την Πεντηκοστή, ήταν αφορμή για να γραφτεί  το παρακάτω άρθρο. Στην συγκεκριμένη  ανακοίνωση δηλώνουν οι  Οικουμενιστές  ότι οι γλώσσες του Αγίου Πνεύματος στην Πεντηκοστή συμβολίζουν τις διάφορες "Εκκλησίες" και θρησκείες.

Το κείμενο είναι το εξής;

Ο Χριστός είναι η μοναδική εικόνα της Αγίας Τριάδος.

Ὁ δέ μέγιστος Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς  διδάσκει ὅτι  ἡ εἰκών  τοῦ Κυρίου, λόγω 

τῆς κοινῆς θείας οὐσίας καί τῶν κοινῶν φυσικῶν ἰδιωμάτων, εἶναι καί εἰκών τῆς Ἁγίας
Τριάδος: «Ἀλλά γάρ οὕτως ἡμῖν ὁ ἐν τρισίν ὑποστάσεσιν εἷς Θεός ἐκπεφασμένος, οὕτω καί
δοξάζεται˙ καί οὕτω μιᾶς εἰκόνος οὔσης καί μορφῆς ἐπί τῆς μόνης ἀνειδέου καί
προσκυνητῆς Τριάδος... τόν μέν Υἱόν τοῦ Πατρός μορφήν  τε καί εἰκόνα λέγομεν, τό δέ
Πνεῦμα τοῦ Υἱοῦ. Οὕτω γάρ ἡμῖν ὡς εὐδόκησεν ἑαυτήν ἐγνώρισε καί οὕτως ἔχειν πρός τόν
Υἱόν τό Πνεῦμα λέγομεν, ὡς αὐτός πρός τόν Πατέρα˙ ὁμοίως γάρ ἀμφότερα ἔχουσι πρός
τόν Πατέρα, πλήν τοῦ τρόπου τῆς ὑπάρξεως...» (ΕΠΕ 1, σελ. 156).

 

Χαρίλαος Ι.Στουρα΄ί΄της.

Θεολόγος.

Περί εικονίσεως του Θεού Πατρός.

Θεοπασχιτισμός και Βογομιλισμός ,δύο κατεγνωσμένες αιρέσεις, ξανά στο προσκήνιο .

Οι Θεοπασχίτες και οι Βογόμιλοι,εκτός των άλλων αιρέσεών τους, πίστευαν και διακήρυτταν τα περί μορφής γέροντος του Θεού Πατρός , τον οποίον και εικόνιζαν .

Απαράδεκτη τοιχογραφία ---- Kyprianos Christodoulides

Υποβόλιμη αποδοχή τού filioque (φιλιόκβε)

 

https://www.facebook.com/1510885305/posts/10222055473245135/

Η χρονολόγηση 11ος καί 12ος αιών (1200, 1300), δηλαδή μετά τήν καθιέρωση τού φιλιόκβε (filioque), είναι δηλωτική τής πρόθεσης εκείνων, οι οποίοι τήν δέχθηκαν. Η Αγία Τριάς είναι μία καί δέν εικονογραφείται, αφορά στήν υπερούσιο θεότητα καί όχι στά υποστατικά ιδιώματα. Εξ αυτών (ιδιωμάτων) μόνο ο Υιός καί Λόγος ενσαρκώθηκε.