Η κόλαση και ο παράδεισος: τόπος ή τρόπος; ---- (Σεβ. Μητροπολίτης Ναυπάκτου Ιερόθεος)

 Ο ΡΟΛΟΣ ΤΩΝ ΠΑΘΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ ΘΕΡΑΠΕΙΑΣ ΤΟΥΣ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΩΤΗΡΙΑ ΜΑΣ

ΤΟ ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΟ ΕΡΓΟ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Οι άγιοι Πατέρες για τον Παράδεισο και την Κόλαση

Είναι πολύ σημαντικό να δούμε την διδασκαλία των αγίων Πατέρων για τον Παράδεισο και την Κόλαση, γιατί αυτοί είναι οι απλανείς διδάσκαλοι της Εκκλησίας, οι φορείς της αμιάντου Παραδόσεως, και γι’ αυτό η Αγία Γραφή δεν μπορεί να ερμηνευθεί έξω από την Θεόπνευστη διδασκαλία τους. Άλλωστε, η Εκκλησία, που είναι το θεανθρώπινο Σώμα του Χριστού, γράφει την Αγία Γραφή και την ερμηνεύει. Η γενική διδασκαλία των αγίων Πατέρων της Εκκλησίας είναι ότι ο Παράδεισος και η Κόλαση δεν υπάρχουν εξ επόψεως του Θεού, αλλά εξ επόψεως του ανθρώπου. Βεβαίως, υπάρχει Παράδεισος και Κόλαση σαν δύο τρόποι ζωής, αλλά δεν είναι ο Θεός που τους δημιούργησε. Στην πατερική παράδοση φαίνεται καθαρά ότι δεν υπάρχουν δύο τόποι, αλλά ο ίδιος ο Θεός είναι Παράδεισος για τους αγίους και ο ίδιος ο Θεός είναι Κόλαση για τους αμαρτωλούς. Αυτό συνδέεται αναπόσπαστα με την διδασκαλία των αγίων Πατέρων για την καταλλαγή και την συμφιλίωση, όπως και για την εχθρότητα του ανθρώπου με τον Θεό. Πουθενά στην Αγία Γραφή δεν φαίνεται ότι Θεός καταλλάσσεται με τους ανθρώπους, αλλά ότι ο  Χριστός καταλλάσσει τον άνθρωπο με τον Θεό.

"Τίνος Είναι Το Παιδί, Μάνα;" --- |Η Πεθερά Που Κράτησε Το Μυστικό Της Νύφης Της Και "Αγίασε"...

Όλη νύχτα, η Νίκη η νεαρή μάνα με τα δύο μικρά παιδιά, γύριζε στο στρώμα της.

Πώς θα το κρατούσε μυστικό το ότι μεγάλωνε μέσα της ένα νέο παιδί που δεν ήταν του άνδρα της ο οποίος έλειπε στην ξενιτιά;

Είχε σχεδόν αποφασίσει να πάει και να τελειώσει τη ζωή της, πέφτοντας στο ποτάμι παρακάτω από το χωριό με τη μεγάλη ρουφήχτρα. Τα παιδιά θα τα άφηνε στην πεθερά της που έμενε μαζί τους και ήταν χρυσός άνθρωπος.

Το πρωί αποφάσισε να της πει την τρομερή της απόφαση.

Το κακό δεν θεραπεύεται με κακό, αλλά μόνο με καλό θα το λύσουμε το θέμα.

-----------------------------

Ο/Η Δημήτριος Χατζηνικολάου είπε...

Ἐξαίσια ἱστορία! Ἄς διδαχθοῦν ἀπό αὐτήν οἱ πεθερές πού δῆθεν ἀπό ἀγάπην πρός τό παιδί τους βάζουν συχνά «φυτίλια» σ' αὐτό καί χωρίζουν τό ἀνδρόγυνον! Γνωρίζω μία τέτοια ἁγία γυναῖκα, ἡ ὁποία ἔμενε (ἔχει κοιμηθῆ ἐδῶ καί πολλά χρόνια) μαζί μέ τόν γιό της στό ἴδιο σπίτι καί πάντοτε ὑπεστήριζε τήν νύμφην της, ἡ ὁποία ἦτο ἐπίσης ἁγία γυναῖκα! Ἡ πεθερά αὐτή, λοιπόν, ἔτρεχε πάντοτε πρός βοήθειαν ὅπου στό χωριό ὑπῆρχε ἀνάγκη, π.χ. ἄρρωστος ἄνθρωπος. Οὐδέποτε εἶπε κακόν λόγον γιά κανένα, ἀλλ' ἔλεγε πάντοτε τόν καλόν λόγον! Στήν Ἐκκλησίαν πρώτη! Δυστυχῶς, δέν εἶχε διαβάσει τά σιγγίλια καί τά ὑπόλοιπα περί τοῦ π.ἑ., ὁπότε πήγαινε στήν Ἐκκλησίαν τοῦ χωριοῦ μέ τό ν.ἑ., ὁπότε, κατά τόν κ. Στουραΐτην, εὑρίσκεται τώρα εἰς τήν ... Κόλασιν!

-----------------------

 Ο/Η ΧΑΡΙΛΑΟΣ είπε...

Ο νέος τύπος του Νεοημερολογίτη, ο κ. Χατζηνικολάου [άλλωστε δεν διαφέρουν σε τίποτα οι σχισματοαιρετικοί Νεοημερολογίτες από τους σχισματοαιρετικούς Ακακιοφλωρινικούς] πλανάται πλάνην οικτράν και ξεχνά το του Αγίου Κυπριανού : Extra Ecclesia nulla salus, εκτός της Εκκλησίας δεν υπάρχει σωτηρία .

Ο Νεοημερολογιτισμός είναι Παπισμός, είναι Οικουμενισμός, και έχει καταδικαστεί διά αναθεμάτων.

Ο κ. Χατζηνικολάου προσπαθεί απεγνωσμένα να τους αθωώσει, αλλά μάταιος κόπος.

Τη ΙΖ΄ (17η) Ιουλίου, μνήμη της Αγίας και καλλινίκου Μάρτυρος ΜΑΡΙΝΗΣ.

Μαρίνα η μακαρία κόρη και καλλιπάρθενος Μάρτυς ήτο από την Αντιόχειαν της Πισιδίας, τον καιρόν Διοκλητιανού ή Κλαυδίου Καίσαρος εν έτει σο΄ (270), από γονείς περιφανείς. Ο πατήρ αυτής ήτο ιερεύς των ειδώλων επίσημος, και εις όλην την πόλιν αιδέσιμος, Αιδέσιος δε και το όνομα. Ήτο δε η κόρη μονογενής θυγάτηρ του πατρός αυτής, ολίγας δε ημέρας μετά την γέννησιν αυτής απέθανεν η μήτηρ της. Έδωκε τότε ο Αιδέσιος το βρέφος εις τινα γυναίκα, ίνα το θηλάζη, ήτις κατώκει έξω της πόλεως δεκαπέντε στάδια. Τούτο δε ίσως ήτο οικονομία Θεού, να δοθή εκεί έξωθεν το κοράσιον, ότι εκεί ήσαν Χριστιανοί· όταν δε ηλικιώθη ολίγον και ωμίλει, ήκουσεν από τινος τον λόγον της του Χριστού πίστεως· επειδή δε έτυχεν εκ φύσεως αγαθής ψυχής και καλής προαιρέσεως, έτι δε και συνετή περισσώς και φρόνιμος, εδέχθη τον σωτήριον λόγον εις την καρδίαν της ευθύς ως ήκουσεν ότι ο Χριστός είναι αγαθός Θεός, αιώνιος και πολυεύσπλαγχνος και έγινε δια την σωτηρίαν των ανθρώπων άνθρωπος· σταυρωθείς δε εκουσίως ανέστη ενδόξως και ανελθών εις τους ουρανούς ετίμησε με την πατρικήν συνεδρίαν την φύσιν της ανθρωπότητος.

Προτεστάντης στην Αφρική βαπτίστηκε Ορθόδοξος σε ηλικία 135 ετών!

 

Share

Ο Μητροπολίτης Κανάγκας της Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό, κ. Χαρίτων, διηγείται πώς γνωρίστηκε με τον υπέργηρο Ιάκωβο Nkashama και πώς η Παναγία τον προέτρεψε να συναντηθεί με τους ορθοδόξους, καθώς και το μεγάλο του παράπονο.

Σήμερα η επιστήμη βάζει το όριο της ανθρώπινης ζωής, στην καλύτερη περίπτωση, στα 150 χρόνια. Στη Βίβλο διαβάζουμε ότι ο Μαθουσάλας έζησε 969 έτη. Αν δεν είναι συμβολικός ο αριθμός, σίγουρα υπήρξε κάποιος σοβαρός λόγος για να ζήσει ένας άνθρωπος υπεραιωνόβια. Στην ιστορία που θα σας διηγηθούμε, ήρωας του χρόνου είναι ο Κονγκολέζος Ιάκωβος Nkashama 135 ετών, ο οποίος αποδίδει τη μακροβιότητά του στο θέλημα του Θεού να βαπτιστεί, στα 134 του, Ορθόδοξος. Η μακροημέρευση του κατ’ αυτόν είχε εύλογη αιτία.

O νέος Μητροπολίτης Ιταλίας Πολύκαρπος μετά την συνάντηση που είχε στο Βατικανό με τον Πάπα δήλωσε τα κάτωθι σύμφωνα με το vaticanews.

“Η συνάντηση με τον Πάπα Φραγκίσκο πήγε πολύ καλά. Ήταν μια πολύ εγκάρδια συνάντηση, ενός γιου με τον αγαπημένο του πατέρα, μιας συνάντησης επισκόπου με τον προκαθήμενο και τον πατριάρχη του. Ο Άγιος Πατέρας έχει μια μεγάλη καρδιά, μια γνήσια καρδιά, τον ευχαρίστησα για το ενθαρρυντικό μήνυμα που μου έστειλε για την ενθάρρυνσή μου, ζήτησα την παπική ευλογία του για την υπηρεσία μου, πάλι, στην Ιταλία και αυτή τη φορά ως επίσκοπος, και τον διαβεβαίωσα ότι για τις προσευχές ώστε να του δώσει ο Θεός πολλά χρόνια σωματικής και πνευματικής υγείας, για το καλό της καθολικής Εκκλησίας και επίσης για το καλό κάθε ανθρώπου καλής θέλησης, για τον οποίο ο Άγιος Πατέρας έχει μια ιδιαίτερη ευαισθησία.

----------------------

 Ο/Η Δημήτριος Χατζηνικολάου είπε...

@ 16 Ιουλίου 2022 - 11:20 π.μ.
Ἀγαπητέ μου Γεώργιε, σ' εὐχαριστῶ γιά τόν τίτλον τοῦ «ἐλλογιμωτάτου» πού μοῦ ἀποδίδεις, ἀλλά δέν δύναμαι νά τόν ἀποδεχθῶ, καθότι οἱ θεολογικές μου γνώσεις εἶναι πολύ περιωρισμένες. Στόν κ. Τυριντζῆ ἀπήντησα σ' αὐτό τό θέμα πρίν ἀπό πολύν καιρόν, ἀλλά προφανῶς δέν τόν ἔπεισα, ὁπότε δέν θά τό ξαναπροσπαθήσω. Ὑπενθυμίζω ὅτι ὁ κ. Τυριντζῆς ἔχει δύο μόνον θέματα, τά ὁποῖα τά θέτει ἀπό καιροῦ εἰς καιρόν, μή πειθόμενος ἀπό τίς ἀπαντήσεις πού λαμβάνει, ὁσονδήποτε τεκμηριωμένες καί ἄν εἶναι αὐτές. Τό ἕν θέμα εἶναι αὐτό, δηλαδή ἡ ταύτισις (!!!) τοῦ Κυρίου μέ τό πῦρ τῆς Κολάσεως!!! Τό ἄλλο εἶναι ὁ ἑορτασμός τοῦ Πάσχα κατά τήν πρώτην Κυριακήν μετά τήν ἐαρινήν πανσέληνον, ἀκόμη καί ἄν αὐτό θά σήμαινε παραβίασιν τοῦ Ζ' Ἀποστολικοῦ Κανόνος, ὁ ὁποῖος ἀπαιτεῖ ὁ ἑορτασμός νά γίνεται μετά τό Πάσχα τῶν Ἰουδαίων. Λοιπόν, ἐφόσον δέν πείθεται ὅτι αὐτή ἡ ἀπαίτησίς του εἶναι ΠΡΟΦΑΝΩΣ ἐσφαλμένη, πῶς θά πεισθῇ διά τό ἄλλο θέμα;

Τη ΙΣΤ΄ (16η) Ιουλίου, μνήμη του Αγίου Μάρτυρος ΑΝΤΙΟΧΟΥ, αδελφού του Αγίου Μάρτυρος Πλάτωνος.

Αντίοχος ο Μάρτυς κατήγετο εκ της εν Καππαδοκία πόλεως Σεβαστείας, την ιατρικήν δε μετερχόμενος περιήρχετο τας πόλεις και ιάτρευσε τους ασθενούντας. Περιερχόμενος λοιπόν την χώραν της Γαλατίας και Καππαδοκίας και ιατρεύων πάσαν ασθένειαν, συνελήφθη υπό του ηγεμόνος Ανδριανού, εκρεμάσθη δε υπ’ αυτού επί ξύλου και εξεσχίσθη εις τα πλευρά, δοθείς είτα εις το πυρ. Επειδή όμως αι βάσανοι αύται δεν έβλαψαν αυτόν, τούτου ένεκα εφυλακίσθη, και την επιούσαν ερρίφθη εντός λέβητος πλήρους ζέοντος ελαίου, ο οποίος εκαίετο επτά ημέρας. Εξελθών δε ο Άγιος και εκείθεν δια της θείας χάριτος αβλαβής, εδόθη ίνα καταβροχθισθή υπό των θηρίων, αλλά και αυτά τον αφήκαν αβλαβή· είτα συντρίψας δια της προσευχής του όλα τα είδωλα και εις κόνιν αυτά μεταβαλών, απεκεφαλίσθη δια την αιτίαν ταύτην ο αοίδιμος και έλαβε του μαρτυρίου τον στέφανον. Ιδών δε Κυριακός ο δήμιος, ο αποκεφαλίσας τον Άγιον, παράδοξον θαύμα, ήτοι να τρέξη εκ του λαιμού του αίμα και γάλα, ωμολόγησε παρρησία εαυτόν Χριστιανόν και εφώνησεν· «Ανάθεμα τω Αδριανώ και τοις ειδώλοις αυτού». Διο αποκεφαλισθείς και αυτός ανήλθεν εις ουρανούς, ίνα μετά του Αγίου Αντιόχου συναγάλληται.

Ο π. Θεόδωρος Ζήσης γράφει:

Αφού οι Επίσκοποι μνημονεύουν τόν Πατριάρχη καί επομένως υπόκεινται καί αυτοί στόν κανόνα: “ο κοινωνών ακοινωνήτω, ακοινώνητος έσται”· καί εγώ μνημονεύω τόν Επίσκοπό μου, ο οποίος μνημονεύει τόν Πατριάρχη, ο οποίος κοινωνεί μέ τόν Πάπα· καί εσείς οι λαϊκοί έρχεστε από μένα, ο οποίος μνημονεύω τόν Επίσκοπο καί κοινωνάτε καί μέ αποδέχεστε. Επομένως, μία σειρά –αυτή η σειρά τού παραπτώματος πού αρχίζει από τόν Πατριάρχη, αρχίζει σιγά-σιγά σάν συγκοινωνούν δοχείον, νά φθάνει σάν ευθύνη μέχρις εμάς!   

Μήπως ενωθήκαμε με τον Πάπα; ---- oμιλεί ένας αξιοθρήνητος κληρικός...


 -------------------------------

Ο/Η Δημήτριος Χατζηνικολάου είπε...

Αὐτά πού λέγει ὁ κύριος αὐτός εἶναι ἀντι-ευαγγελικά καί ἀντιπατερικά. Οἱ Ἅγιοι Πατέρες διδάσκουν, ἔργοις καί λόγοις, τά ἀκριβῶς ἀντίθετα: «Εἶναι ἐντολή Κυρίου νά μή σιωποῦμε ὅταν κινδυνεύῃ ἡ πίστις. Συνεπῶς, ὅταν πρόκηται γιά τήν πίστιν, δέν πρέπει νά εἰπῇ κανείς: ποιός εἶμαι ἐγώ; Ἱερεύς, ἄρχων, στρατιώτης, γεωργός, πτωχός; Δέν μοῦ πέφτει ἐμένα λόγος καί φροντίς. Τί λέγεις, οἱ πέτρες θά φωνάξουν, καί σύ θά μείνῃς σιωπηλός καί ἄπραγος;» (Ἅγιος Θεόδωρος Στουδίτης).

Ἐπίσης, γιά τό ἀποστολικόν «πείθεσθε τοῖς ήγουμένοις ὑμῶν καὶ ὑπείκετε…» (Έβρ. 13:17) ὁ ἱερός Χρυσόστομος ἐρωτᾶ: «Τί οὖν, φησίν, ὅταν πονηρός ᾖ, καὶ μὴ πειθώμεθα; Πονηρός, πῶς λέγεις; εἰ μὲν πίστεως ἕνεκεν, φεῦγε αὐτὸν καὶ παραίτησαι, μὴ μόνον ἄν ἄνθρωπος ἦ, ἀλλὰ κἄν ἄγγελος ἐξ οὐρανοῦ κατιών˙ εἰ δὲ βίου ἕνεκεν, μὴ περιεργάζου».

Συνεπῶς, σ' αὐτό τό βίντεο ὁ π. Νίκων διδάσκει νέον «εὐαγγέλιον», λέγοντας δαιμονικές σαχλαμάρες, ὅπως νά μή γινώμεθα ὅλοι θεολόγοι, οἱ ἐπίσκοποι ξέρουν καλύτερα, ἄς κάνουμε ὑπακοήν εἰς αὐτούς, καί ἄλλα τέτοια «ὡραῖα»! Ἐνῷ, κατά τόν Ἅγιον Θεόδωρον Στουδίτην, «ἔργον μοναχοῦ εἶναι νά μήν ἀνέχεται νά καινοτομῇται τό Εὐαγγέλιον». Ἄρα ὁ π. Νίκων εἶναι ἐξαιρετικόν δεκανίκι τῶν Οἰκουμενιστῶν, πού ἀποκοιμίζῃ τόν κόσμον, ἔτσι ὥστε ν' ἁλωνίζουν ἀνενόχλητοι οἱ Οἰκουμενισταί (=Σατανισταί)!

Ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός ἔλεγε γιά τήν τέλεια ἀγάπη:

«Κατὰ τὸν καιρὸν ἐκεῖνον ἦταν ἕνας ἄνθρωπος καὶ ἐλέγετο Μωϋσῆς. Αὐτὸς ἀπὸ μικρὸν παιδίον ὁποὺ ἦτον, ἔλαβε δύο χαρίσματα εἰς τὴν καρδίαν του· ἀγάπην εἰς τὸν Θεὸν καὶ εἰς τοὺς ἀδελφούς του. ῞Ωστε πρέπει καὶ ἡμεῖς οἱ εὐσεβεῖς χριστιανοὶ νὰ ἔχωμεν αὐτὰς τὰς δύο ἀγάπας, καὶ αὕτη εἶνε ἡ ἐντολὴ τοῦ Κυρίου· «Αὕτη ἐστὶν ἡ ἐντολὴ ἡ ἐμή, ἵνα ἀγαπᾶτε ἀλλήλους καθὼς ἠγάπησα ὑμᾶς». ᾿Ακούετε, ἀδελφοί μου, τὶ λέγει ὁ Χριστός; ῞Οτι καθὼς ἐγὼ ὑβρίσθηκα, ἐδάρηκα, ἐπείνασα, ἐδείψασα, καὶ ἐσταυρώθηκα, καὶ ἔχυσα τὸ αἷμα μου διὰ τὴν ἀγάπην σας, διὰ νὰ σᾶς ἐλευθερώσω ἀπὸ τὰς χεῖρας τοῦ διαβόλου, ἔτσι πρέπει καὶ σεῖς ν᾿ ἀγαπᾶτε τὸν Θεὸν καὶ τοὺς ἀδελφούς σας, καί, ἄν τύχη καὶ ἀνάγκη, νὰ χύνετε καὶ τὸ αἷμα σας. ῾Η τελεία ἀγάπη εἶνε νὰ πωλήσης ὅλα σου τὰ πράγματα καὶ νὰ δώσης ἐλεημοσύνην, καὶ σὺ νὰ πωληθῆς σκλάβος, καὶ ὅσα παίρνεις νὰ τὰ δίδης ἐλεημοσύνην. Εἰς τὴν ἀνατολὴν ἦταν ἕνας Δεσπότης, τοῦ ἐπῆραν ἀπὸ τὴν ἐπαρχίαν του ἑκατὸν σκλάβους, ἐπώλησεν ὅλα του τὰ πράγματα καὶ τοὺς ἐξεσκλάβωσεν. ῞Ενα παιδὶ μιᾶς χήρας ἀπέμεινε σκλαβωμένο. Τὶ κάμνει ὁ Δεσπότης; Ξυρίζεται καὶ πηγαίνει καὶ παρακαλεῖ τὸν ἀφέντη, ὁποὺ εἶχε τὸ παιδί, νὰ τὸ ἐλευθερώση, καὶ νὰ κρατήση ἐκεῖνον σκλάβον, ὅπως καὶ ἐγένετο. Καὶ ἐπερνοῦσε μεγάλην σκληραγωγίαν, ἕως ὁποὺ διὰ τὴν ὑπομονή του τὸν ἠξίωσεν ὁ Θεὸς καὶ ἔκαμε θαύματα. ῞Υστερα τὸν ἠλευθέρωσεν ὁ ἀφέντης του καὶ πάλιν ἔγινεν ἀρχιερεύς. Αὐτὴν τὴν ἀγάπην θέλει ὁ Θεὸς νὰ ἔχωμεν καὶ ἡμεῖς. Εὑρίσκεται κανένας νὰ ἔχη αὐτὴν τὴν ἀγάπην; ῎Οχι! Μὴ πωλεῖσαι σύ, πώλησον μόνον τὰ πράγματά σου καὶ δός τα ἐλεημοσύνην. Δὲν δύνασαι νὰ τὸ κάμης; Δόσε τὸ ἥμισυ, τὸ τρίτον, ἤ τὸ τέταρτον. Δὲν δύνασαι καὶ τοῦτο; Μὴ παίρνης τὸ ψωμὶ τοῦ ἀδελφοῦ σου, μὴ τὸν κατατρέχης, μὴ τὸν συκοφαντῆς. Πῶς θέλομεν νὰ σωθῶμεν, ἀδελφοί μου; Τὸ ἕνα μᾶς φαίνεται βαρύ, τὸ ἄλλο πικρόν. ῾Ο Θεὸς εἶνε εὔσπλαγχνος, ναί! ἀλλ᾿ εἶνε καὶ δίκαιος· ἔχει καὶ ράβδον σιδηρᾶν. Λοιπὸν ἄν θέλωμεν νὰ σωθῶμεν, πρέπει νὰ ἔχωμεν τὴν ἀγάπην εἰς τὸν Θεὸν καὶ εἰς τοὺς ἀδελφούς μας».

Τη ΙΕ΄ (15η) Ιουλίου, του Αγίου και Ισαποστόλου βασιλέως των Ρώσων ΒΛΑΔΙΜΗΡΟΥ του εκχριστιανίσαντος την Ρωσίαν εν ειρήνη τελειωθέντος.

Βλαδίμηρος ο Ισαπόστολος Άγιος της Ρωσικής Εκκλησίας και ηγεμών της Ρωσίας ήτο υιός του ηγεμόνος του Κιέβου Σβιατοσλάβ, γεννηθείς κατά το έτος 949. Η μήτηρ του εκαλείτο Μαλούσα, ήτο δε πρότερον οικονόμος της μητρός του Σβιατοσλάβ Αγίας βασιλίσης Όλγας, ήτις ησπάσθη πρώτη τον Χριστιανισμόν εν Ρωσία και ωδήγησε πολλούς ειε την ευσέβειαν. Ο Βλαδίμηρος μετά τον θάνατον του πατρός του κατεδιώχθη υπό των αδελφών του Γιαροπόλσκ και Ολιέγ και κατέφυγεν εις Σουηδίαν, βραδύτερον όμως κατανικήσας αυτούς κατέλαβε τον θρόνον του Κιέβου. Κατά την εποχήν εκείνην ο Βλαδίμηρος ήτο ακόμη ειδωλολάτρης, διότι και ο πατήρ του ελάτρευεν έως τέλους τα είδωλα, μη ακολουθήσας εις την πίστιν του Χριστού την μητέρα του Όλγαν, έλαβε δε πολλάς συζύγους, εκ των οποίων απέκτησε δώδεκα υιούς και ένδεκα θυγατέρας. Ούτος προτού να γίνη ακόμη Χριστιανός ανήγειρεν επί του λόφου του Κιέβου παρά την όχθην του Δνειπέρου μέγα είδωλον του Περούν, τον οποίον ελάτρευον ως θεόν της βροντής και αστραπής, όστις ήτο και ο κύριος θεός των Σλαύων, εις τον οποίον, όπως αναφέρουν τα αρχαία Ρωσικά χρονικά, εγίνοντο ανθρώπιναι θυσίαι.

Στον Κανόνα Α΄ της 7ης Οικουμενικής Συνόδου διαβάζουμε:

«Ημείς τοιγαρούν πατρώοις νόμοις επόμενοι παρά του ενός Πνεύματος λαβόντες χάριν ακαινοτομήτως και αμειώτως πάντα τα της Εκκλησίας εφυλάξαμεν, καθώς αι Άγιαι Οικουμενικαί εξ Σύνοδοι παραδεδώκασι και όσα είασαν τιμάσθαι εν τη Καθολική Εκκλησία αποδεχόμεθα δίχα πάσης αμφιβολίας».

Όσοι Ορθόδοξοι ζητούν την εφαρμογή του 15ου κανόνας της Α-Β Συνόδου, δεν είναι ούτε πλανεμένοι, ούτε εκτός Εκκλησίας, ούτε ανυπάκουοι.

«Τέκνα υπακοής εσμέν και εγκαυχώμεθα εν προσώπω της Μητρός τη παραδόσει της Καθολικής Εκκλησίας».

(Κανών Α΄ της 7ης Οικουμενικής Συνόδου)

Ο στάρετς Αρσένιος:

….Λέτε, λοιπόν, πώς ο κομμουνισμός γκρέμισε εκκλησίες, φυλάκισε πιστούς, πολέμησε την Εκκλησία. Ναι, έτσι είναι. Ας εξετάσουμε όμως τα πράγματα συνολικότερα και βαθύτερα. Ας ανατρέξουμε σε όσα προηγήθηκαν. Πολύ πρωτύτερα ο λαός μας είχε χάσει την πίστη του, είχε περιφρονήσει την παράδοσή του, είχε λησμονήσει την ιστορία του, είχε αρνηθεί τα ιερά και τα όσιά του. Ποιος φταίει γιαυτό; Η τωρινή εξουσία; Εμείς φταίμε! Και τώρα θερίζουμε ό,τι σπείραμε... 

"Ας θυμηθούμε, τι παράδειγμα έδιναν στο λαό οι διανοούμενοι, οι ευγενείς, οι έμποροι, οι δημόσιοι υπάλληλοι· και προπαντός, τί παράδειγμα δίναμε εμείς, οι κληρικοί. Ήμασταν οι χειρότεροι άπ' όλους! Γι' αυτό και των παπάδων τα παιδιά, βλέποντας μέσα στις οικογένειές τους την ανηθικότητα και τη φιλοχρηματία, γίνονταν οι πιο φανατικοί άθεοι, οι πιο μαχητικοί επαναστάτες. Πολύ πρίν από την επανάσταση του 1917 ο κλήρος είχε χάσει κάθε δυνατότητα καθοδηγήσεως του λάου. Είχε γίνει -- αλίμονο! -- μια κάστα επαγγελματιών, όπου βασίλευαν η απιστία καί η διαφθορά.

Κάθε Πέμπτη ο ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΚΑΝΟΝΑΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ

Ὁ Ἅγιος Νικόλαος διακρίθηκε γιὰ τὴν σταθερή του πίστη, διακήρυξε καὶ ὑποστήριξε σταθερὰ τὶς ἀρχὲς τῆς Ὀρθοδοξίας στὴν πρώτη Οἰκουμενικὴ Σύνοδο. Διαπνεόταν ἀπ᾽ τὴ ζωὴ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ γι᾽ αὐτὸ ἀνεδείχθη κανόνας πίστεως, ἐνῶ παράλληλα ὑπῆρξε μιμητὴς τοῦ Χριστοῦ μας προσφέροντας ἀγάπη στοὺς συνανθρώπους μας,  Ὁ Ἅγιος δὲν εἶχε περγαμηνὲς σπουδῶν, δὲν ἦταν ἀπόφοιτος Πανεπιστημίων τῆς ἐποχῆς, δὲν εἶχε μεταπτυχιακά, δὲν εἶχε τὴν κοσμικὴ σοφία τῆς ἐποχῆς, εἶχε ὅμως μέσα του τὴν ζέση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἡ ὁποία τοῦ ἔδωσε τὴν δύναμη νὰ ὑποστηρίξει τὴν πίστη! Ἔτσι ἀναδείχθηκε Κανόνας Πίστεως, τηρητὴς ἐπακριβῶς τῆς πίστεώς του.

Τη ΙΔ΄ (14η) Ιουλίου, μνήμη του Οσίου και θεοφόρου πατρός ημών ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ του Αγιορείτου και σοφωτάτου της Εκκλησίας διδασκάλου.

Η αρετή είναι όντως μέγα και ουράνιον πράγμα, ως έχον πηγήν και αρχήν τον Θεόν, και ως τιμώσα και δοξάζουσα τους φίλους και εργάτας αυτής. Δι’ αυτής ετιμήθησαν οι Άγιοι Προφήται, εμεγαλύνθησαν οι θεηγόροι Απόστολοι, ηνδραγάθησαν οι καλλίνικοι Μάρτυρες, ελαμπρύνθησαν οι θεοειδείς Ιεράρχαι και ωκειώθησαν τω Θεώ οι απ’ αιώνος θεοφόροι Πατέρες. Δια της αρετής ειργάσαντο «ξένα και παράδοξα» εν τω κόσμω οι αγαπήσαντες ολοψύχως τον Θεόν Άγιοι και ανεδείχθησαν πολύφωτοι φωστήρες, «λόγον ζωής επέχοντες» και φαίνοντες «από ανατολών ηλίου μέχρι δυσμών», προς φωτισμόν «των εν σκότει και σκιά θανάτου» κατά την θείαν ρήσιν και προς σωτηρίαν ψυχών αιώνιον. Η αρετή αναδεικνύει τον άνθρωπον μακάριον, Άγγελον επίγειον, πλήρη θείου φωτός, σιωπώντα και λαλούντα και ορώμενον, έμψυχον στηλογραφίαν παντός καλού και λυσιτελούς, κληρονόμον Θεού, συγκληρονόμον Χριστού.

Μήπως; -- Τοῦ ἰατροῦ κ. Θρασυβούλου Κετσέα

«Οὕτω καὶ ἡμεῖς ὅταν ἴδητε ταῦτα πάντα, γινώσκετε ὅτι ἐγγὺς ἐστιν ἐπὶ θύραις» (Ματθ. κδ´33). Πολλὰ βλέπουμε στὶς ἡμέρες μας. Ὁ πληθυσμὸς τῆς Γῆς αὐξάνεται γρήγορα στὰ ὑπανάπτυκτα κράτη χωρὶς νὰ προχωρεῖ καὶ ὁ πολιτισμός. Ὁ πολιτισμός! Τὸ καύχημα τοῦ ἀνθρωπίνου γένους. Αὐτὸ ποὺ ξεχωρίζει τοὺς ἀνθρώπους ἀπὸ τὰ θηρία. Ἕνας ἄγριος φανατισμὸς ξεκινάει ἀπὸ τὸ Ἰσλάμ, καὶ ὁρμᾶ νὰ καταλάβει ὅλη τὴ Γῆ. Οἱ φανατικοὶ ἰσλαμιστὲς σφάζουν ἀθώους μπροστὰ στὶς κάμερες καὶ τρῶνε τὴν καρδιά τους. Ἐννοεῖται ὅτι ἀναρίθμητοι εἶναι οἱ ἄλλοι, χριστιανοὶ καὶ ὄχι μόνο ποὺ σφάζονται χωρὶς τὶς κάμερες. Τὸ Ἰσλάμ ἔχει εἰσχωρήσει σ᾽ ὅλες τὶς χῶρες τῆς Εὐρώπης καὶ ἐπωφελεῖται ἀπὸ τὶς ἀνθρωπιστικὲς ἀρχές, ποὺ ἔχει ἐμπνεύσει στὴν Εὐρώπη ὁ Χριστιανισμός, χωρὶς τὸ Ἰσλάμ νὰ συμμερίζεται αὐτὲς τὶς ἀρχές οὔτε νὰ προτίθεται νὰ τὶς ἐφαρμόσει· ἄν ἐπικρατήσει, θὰ ἐφαρμόσει τὴν Σαρία. Ὁ ἀριθμὸς τῶν πιστῶν τοῦ Ἰσλάμ δὲν φαίνεται νὰ ὑπερβαίνει τὸ 1/4 τοῦ πληθυσμοῦ τῆς Γῆς, ἀλλὰ εἶναι ἰδιαίτερα ἐπιθετικοὶ καὶ ἰδίως ἄκαμπτοι στὶς ἀρχές καὶ συνήθειές τους καὶ στὴ βούληση γιὰ ἐπικράτηση καὶ κυριαρχία. Ἀλλὰ καὶ μεταξύ τῶν ὑποτιθεμένων ὡς χριστιανικῶν λαῶν δὲν σταματοῦν οἱ πόλεμοι, ὅπως στὴν Οὐκρανία. Τὴν πολιτισμένη ἀνθρωπότητα πάλι λυμαίνεται ἡ ἀνηθικότητα καὶ ὁ ἐκφυλισμὸς ποὺ δὲν σταματᾶ σ᾽ ἕνα ἐπίπεδο, ἀλλὰ χειροτερεύει συνεχῶς καὶ προκαλεῖ ἀνησυχία καὶ ἀποστροφὴ μέχρις ἀηδίας. Μετὰ τὴν ἀποποινικοποίηση τῆς μοιχείας ἦλθε ἡ ἐξύμνηση τῆς ὁμοφυλοφιλίας (=πάθος ἀτιμίας). Κατόπιν ὁ γάμος μεταξὺ ὁμοφυλοφίλων. Τὶ τὸν χρειάζονται αὐτοὶ τὸ γάμο; Μόνο καὶ μόνο γιὰ νὰ μολύνουν καὶ νὰ γελοιοποιήσουν ἕνα πανάρχαιο θεσμὸ τοῦ πολιτισμένου κόσμου. Ἡ παιδικὴ ἡλικία γίνεται στόχος ἐπιθέσεως καὶ ἀπὸ τὴ μεριὰ τῆς υἱοθεσίας ἀπὸ ὁμόφυλα ζεύγη (ποὺ προκαλεῖ ψυχολογικὰ προβλήματα στὰ παιδιά) καὶ ἀπὸ τὴ μεριὰ τῆς παιδεραστίας ποὺ λέγεται «παιδοφιλία» (μολύνθηκε καὶ βρωμίσθηκε ἡ ὡραία Ἑλληνικὴ λέξη «φιλία») Εἴθε νὰ ρίξει ὁ Θεὸς «φωτιά» καὶ νὰ κάψει αὐτοὺς ποὺ δὲν λυποῦνται τὰ ἀθῶα παιδάκια. Δὲν εἶναι παράξενο λοιπὸν ποὺ ἐμφανίσθηκε κάπου καὶ ἡ κτηνοβασία (!) σὰν ... δικαίωμα. Τὸ περιβάλλον ὑποβαθμίζεται συνεχῶς. Γιατὶ οἱ κερδοσκόποι βιομήχανοι δὲν θέλουν νὰ περιορίσουν τὶς ἐκπομπὲς καυσαερίων οὔτε καὶ τώρα ποὺ ἡ καταστροφὴ τοῦ περιβάλλοντος προκαλεῖ σὲ ὅλες τὶς χῶρες ἀκραῖα καιρικὰ φαινόμενα. Ἔφθασαν αὐτὰ καὶ στὴν Πατρίδα μας. Ἡ τηλεόραση ὅταν πρωτοπαρουσιάσθηκε, λίγο μετὰ τὰ μέσα τοῦ 20οῦ αἰώνα, εἶχε προγράμματα εὐπρεπῆ, εἰδήσεις, ἱστορία, θέατρο, προσωπικότητες. Εὐπρεπῆ ἦταν καὶ τὰ διασκεδαστικὰ σήριαλ. Σήμερα τὰ περισσότερα σήριαλ ἀγγίζουν τὰ ὅρια τοῦ πορνό. Ὁ πόλεμος κατὰ τῆς θρησκείας ἀμείωτος· ἀπιστία καὶ ἀθεΐα προκλητική. Ὑπονόμευσαν τὴ μισὴ Ἑλβετία μὲ κάτι τεράστιες σήραγγες μὲ μηχανήματα γιὰ νὰ βροῦν κάτι ποὺ νὰ τοὺς ἀπαλλάσσει ἀπὸ τὴν ἀνάγκη τοῦ Θεοῦ Δημιουργοῦ. (Ἡ ἀνάγκη Δημιουργοῦ δὲν φεύγει μὲ τίποτε, εἶναι ἡ ἴδια ἡ ἀρχὴ τῆς αἰτιότητας). Πολιτικοὶ ἡγέτες χριστιανικῶν λαῶν συζοῦν μὲ τὴν «σύντροφό» τους χωρὶς οὔτε πολιτικὸ γάμο. Οἰκονομικὴ κρίση μαστίζει ἐδῶ καὶ πέντε χρόνια τὶς μέχρι τώρα καλοστεκούμενες χῶρες καὶ χειρότερη ἀπὸ ὅλες τὴν πατρίδα μας. Ἔγκυροι οἰκονομολόγοι λένε ὅτι δὲν πρόκειται γιὰ μιὰ κρίση ποὺ θὰ παρέλθει, ἀλλὰ γιὰ μιὰ μόνιμη ἀλλαγὴ καταστάσεως (πρὸς τὸ χειρότερο) ποὺ θὰ χρειασθεῖ διαφορετικὴ διαχείριση. Ποῦ πᾶμε; Ποῦ θὰ φθάσουμε; ΜΗΠΩΣ ἀγγίζει τὸ τέλος τοῦ κόσμου καὶ ἡ δευτέρα Παρουσία τοῦ Κυρίου μας; Ὁ ἀπόστολος Ἰωάννης ἀπαντᾶ: «Ἀμήν, ναὶ ἔρχου, Κύριε Ἰησοῦ» (Ἀπ. κβ´ 20)

Τη ΙΒ΄ (13η) Ιουλίου, μνήμη της Αγίας Μάρτυρος ΓΟΛΙΝΔΟΥΧ της εκ Περσίδος, της μετονομασθείσης ΜΑΡΙΑΣ.

Μαρία η ένδοξος Μάρτυς του Χριστού, η πρώην ονομαζομένη Γολινδούχ, κατήγετο εκ της Περσίας, έχουσα άνδρα αρχιμάγον, κατά τους χρόνους Χοσρόου μεν του βασιλέως Περσών, Μαυρικίου δε του βασιλέως Ρωμαίων εν έτει φπδ΄ (584). Ελθούσα δε εις έκτασιν, βλέπει Άγγελον Θεού, όστις έδειξεν εις αυτήν τόπον σκοτεινόν και πλήρη πυρός, εντός του οποίου είδε τους προγόνους της, οι οποίοι ελάτρευσαν τα είδωλα. Έδειξε δε εις αυτήν και άλλον τόπον φωτεινόν, εντός του οποίου ηυφραίνοντο και εχόρευον οι του Χριστού λάτραι· θέλουσα δε και αυτή να εισέλθη εντός του φωτεινού εκείνου τόπου, ημποδίζετο υπό του φαινομένου Αγγέλου, όστις έλεγεν εις αυτήν, ότι εις τον τόπον εκείνον δεν δύνανται να εισέλθουν οι άπιστοι. Ευθύς λοιπόν, μετά την οπτασίαν εκείνην, συνελθούσα εις εαυτήν η μακαρία, επίστευσεν εις τον Χριστόν και εβαπτίσθη, μετονομασθείσα Μαρία.

Μικρασιατική καταστροφή 1922: από την Ιωνία της Μικράς Ασίας στη Νέα Ιωνία Αττικής


 

Το μεγαλείον της Κυριακής ημέρας -- Του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού.

Επήγεν ο Κύριος εις την κόλασιν και έβγαλε τον Αδάμ, την Εύαν και το γένος του. Ανέστη την τρίτην ημέραν. Εφάνη δώδεκα φοράς εις τους Αποστόλους του. Έγινε χαρά εις τον ουρανόν, χαρά εις την γην και εις όλον τον κόσμον· φαρμάκι και σπαθί δίστομον εις την καρδίαν των Εβραίων και μάλιστα του διαβόλου. Δια τούτο και οι Εβραίοι δεν κατακαίονται άλλην ημέραν τόσον, ωσάν την Κυριακήν, οπού ακούουν τον παπά μας να λέγη: «Ο αναστάς εκ νεκρών Χριστός ο αληθινός Θεός ημών». Διότι εκείνο οπού εσπούδαζον οι Εβραίοι να κάμουν δια να εξαλείψουν το όνομα του Χριστού μας, εγύρισεν εναντίον της κεφαλής των. Πρέπει και ημείς, αδελφοί μου, να χαιρώμεθα πάντοτε, μα περισσότερον την Κυριακήν οπού είνε η Ανάστασις του Χριστού μας. Διότι Κυριακήν ήμεραν έγινεν ο Ευαγγελισμός της Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και Αειπαρθένου Μαρίας. Κυριακήν ημέραν μέλλει ο Κύριος να αναστήση όλον τον κόσμον.

Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός: Ὅσο ἀπομακρυνόμαστε ἀπό τούς αἱρετικούς, τόσο πλησιάζουμε τόν Θεό

«Εἶμαι πεπεισμένος ἀκριβῶς, ὅτι ὅσον ἀπομακρύνομαι ἀπό αὐτόν καί τούς ὁμοίους του (ἐνν. τούς λατινόφρονες), προσεγγίζω στόν Θεό καί σέ ὅλους τούς πιστούς καί ἁγίους πατέρες, καί ὅπως ἀκριβῶς χωρίζομαι ἀπό αὐτούς, ἔτσι ἑνώνομαι μέ τήν ἀλήθεια καί τούς ἁγίους πατέρες, τούς Θεολόγους τῆς Ἐκκλησίας, ὥστε ὅπως ἀκριβῶς, ἄν πείθομαι σέ αὐτούς πού συνέθεσαν αὐτά, τόσο ἀπομακρύνομαι ἀπό τήν ἀλήθεια καί ἀπό τούς μακαρίους διδασκάλους τῆς Ἐκκλησίας. Καί ὅπως ἀκριβῶς σέ ὅλη μου τήν ζωή ἤμουν χωρισμένος ἀπό αὐτούς, ἔτσι νά εἶμαι καί τόν καιρό τῆς ἐξόδου μου ἀπό τήν ζωή. Καί ἀκόμη καί ἀφοῦ ἀποβιώσω, μέ ὅρκο δίνω ἐντολή, κανείς ἀπό αὐτούς νά μή προσεγγίσει στήν κηδεία μου ἤ στά μνημόσυνά μου. Ἀλλά οὔτε κανείς ἄλλος ἀπό τήν μερίδα τους, ὥστε θά εἶναι συμφορά νά ἐπιχειρήσει νά συλλειτουργήσει μέ τούς δικούς μας (ἐνν. τούς ὀρθοδόξους ). Αὐτό ἀκριβῶς σημαίνει τό νά ἀναμειγνύεις ὅσα δέν ἀναμειγνύονται. Πρέπει λοιπόν διά παντός ἐκεῖνοι ( οἱ λατινόφρονες καί αἱρετικοί) νά εἶναι χωρισμένοι ἀπό ἐμᾶς μέχρι νά δώσει ὁ Θεός τήν καλή διόρθωση καί νά ἔλθει ἡ εἰρήνη στήν Ἐκκλησία μας».

Τη ΙΒ΄ (12η) Ιουλίου, μνήμη των Αγίων Μαρτύρων ΠΡΟΚΛΟΥ και ΙΛΑΡΙΟΥ.

Πρόκλος και Ιλάριος οι Άγιοι Μάρτυρες ήκμασαν κατά τους χρόνους του βασιλέως Τραϊανού και Μαξίμου ηγεμόνος, εν έτει ρστ΄ (106), κατήγοντο δε εκ της χώρας των Καλλίπων, κειμένης πλησίον της Αγκύρας. Συλληφθείς λοιπόν πρώτος ο Άγιος Πρόκλος και ομολογήσας τον Χριστόν ενώπιον του βασιλέως, παρεδόθη εις τον ηγεμόνα Μάξιμον όπως τιμωρηθή. Όθεν κατά προσταγήν του ηγεμόνος οι στρατιώται, καταξέσαντες πρώτον τον Άγιον, κατέκαυσαν έπειτα με ανημμένας λαμπάδας τα μέλη του, τα οποία είχον πληγωθή εκ των ξεσμών· μετά ταύτα δ’ εκρέμασαν αυτόν επί ξύλου και προσέθεσαν εις τον πόδα του πέτραν βαρείαν. Ύστερον απεφάσισεν ο ηγεμών να θανατωθή ο Άγιος δια βελών. Φερόμενος λοιπόν ο τρισμακάριος αθλητής εις τον τόπον της τιμωρίας συναντά καθ’ οδόν τον ανεψιόν του Ιλάριον, ο οποίος, επειδή εχαιρέτισε τον θείον του, συνελήφθη και αυτός υπό των Ελλήνων. Και ο μεν Άγιος Πρόκλος, καταπληγωθείς εκ της πληθύος των βελών, απήλθε προς Κύριον και έλαβε του μαρτυρίου τον στέφανον. Ο δε Άγιος Ιλάριος, ερωτηθείς και ομολογήσας εαυτόν Χριστιανόν, κρεμασθείς εδάρη, έπειτα εσύρθη κατά γης επί τρία μίλλια, έπειτα δε απεκεφαλίσθη και ενεταφιάσθη μετά του θείου του Αγίου Πρόκλου. Τελείται δε η αυτών σύναξις και εορτή εις το Μοναστήριον της Υπατίας, πλησίον εις τον τόπον τον λεγόμενον Ματρώνα.

Νέα προδοσία: Ἠλεκτρονική σκλαβιά καί «σφράγισμα»! -- Τοῦ Δημητρίου Χατζηνικολάου, Ἀν. Καθηγητοῦ Οἰκονομικῶν τοῦ Παν/μίου Ἰωαννίνων

Εἶναι πλέον φανερόν ὅτι εἰς τήν «Ἑλλάδα» (τά εἰσαγωγικά ὑποδηλοῦν ὅτι ἡ σημερινή αὐτή χώρα οὐδεμίαν σχέσιν ἔχει μέ τήν ἱστορικήν Ἑλλάδα) τά ἐθνικά, πολιτικά καί ἐκκλησιαστικά πράγματα καθορίζονται ἀπό τά σκοτεινά κέντρα τῆς Νέας Τάξεως Πραγμάτων (ΝΤΠ), ἤτοι τήν Μασσωνίαν, τόν «πάπαν», τό World Economic Forum (WEF), τόν Παγκόσμιον Ὀργανισμόν Ὑγείας κ.ἄ., μέ στόχον τόν πλήρη ἀφανισμόν τῆς χώρας καί τῶν Ἑλλήνων, καθώς καί τήν κατάργησιν τῆς Ὀρθοδοξίας. Πολιτικαί καί ἐκκλησιαστικαί μαριονέτται ὑλοποιοῦν προθύμως τάς ἐντολάς τῆς ΝΤΠ πού ἀφοροῦν τά ἑκάστοτε μεγάλα θέματα πού δημιουργοῦν οἱ ἴδιοι, τά δέ ΜΜΕ (=Μέσα Μαζικοῦ Ἐξανδραποδισμοῦ) ἀναλαμβάνουν τήν σχετικήν προπαγάνδαν λέγοντας πελώρια ψεύδη, μέ στόχον τόν διχασμόν τοῦ λαοῦ, κατά τό «διαίρει καί βασίλευε»! Ἐάν τις ἔχῃ ἐλλιπῆ πληροφόρησιν δι’ ἕν τοιοῦτον θέμα, ἀλλ’ ἐπείγει νά λάβῃ δικαίαν θέσιν ἐπ’ αὐτοῦ, θά ἦτο ἀσφαλές νά ὑποστηρίξῃ ἀκριβῶς τό ἀντίθετον ἀφήγημα ἀπό ἐκεῖνο πού προπαγανδίζουν «κυβέρνησις», Διοικοῦσα Ἐκκλησία καί ΜΜΕ. Ὅλοι αὐτοί, ἐνεργοῦντες ὡς πράκτορες τῆς ΝΤΠ, ἐκτελοῦν κατά γράμμα τάς ἐντολάς πού λαμβάνουν διά τήν καταστροφήν τῶν Ἑλλήνων καί οὐδέν «λάθος» ἔχουν διαπράξει!   

 

Πρόσφατα παραδείγματα θεμάτων αὐτοῦ τοῦ εἴδους ἀποτελοῦν (1) ἡ ἔργῳ καί λόγῳ κήρυξις τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἀλλά καί ἄλλων αἱρέσεων, ὅπως Σεργιανισμός, Οὐνιτισμός (ἀπό 7-12-1965, ὅταν ἔγινεν ἐπισήμως «ἄρσις τῆς ἀκοινωνησίας» μέ τόν «πάπαν»), Νεο-εικονομαχία, Νεο-αρειανισμός, «ὁ θάνατός σου ἡ ζωή μου», μέ τά «ἐμβόλια» κ.ἄ., (2) ἡ ἐπιβολή τῶν μνημονίων, (3) ἡ παραμονή εἰς τήν Εὐρωζώνην, (4) ἡ ἐκποίησις τοῦ πλούτου τῆς χώρας, (5) ὁ ἐποικισμός τῆς χώρας μέ ἀλλογενεῖς καί ἀλλοθρήσκους λαθρομετανάστας, (6) ἡ διδασκαλία ἠθικῶν, θρησκευτικῶν καί ἐθνικῶν διαστροφῶν εἰς τά σχολεῖα, (7) αἱ Ἐθνικαί Προδοσίαι, ὅπως ἡ «Συμφωνία τῶν Πρεσπῶν» (2018), (8) ἡ αἰσχρά παραπληροφόρησις περί κοροναϊοῦ, (9) ἡ ἀντιεπιστημονική, ἀντισυνταγματική καί ἀντορθόδοξος προπαγάνδα ὑπέρ τῶν «ἐμβολίων κατά τοῦ κοροναϊοῦ», μέ στόχον τήν μείωσιν τοῦ πληθυσμοῦ, (10) αἱ κραυγαλέως παράνομοι, ἀνήθικοι καί ἄκρως φασιστικαί ὑποχρεωτικότητες ἰατρικῶν πράξεων κ.λπ.

 

          Ἰδόντες οἱ παγκοσμιοποιηταί (=Σατανισταί) ὅτι δέν ὑπάρχει ἀξιόλογος καί ἀποτελεσματική ἀντίστασις ἐκ μέρους τοῦ λαοῦ εἰς τάς ὡς ἄνω βρωμεράς Προδοσίας των καί ὅτι ὅλα τά ὄργανα τοῦ Σατανᾶ εἶναι σύμμαχοί των, προχωροῦν τώρα εἰς τήν ψηφιοποίησιν τῶν ταυτοτήτων καί τῶν διπλωμάτων ὁδηγήσεως, μέ ἀπώτερον στόχον βεβαίως τό σφράγισμα τῶν Ὀρθοδόξων Ἑλλήνων μέ τόν ἀριθμόν τοῦ Θηρίου (666). Συμφώνως μέ πρόσφατα δημοσιεύματα εἰς τό διαδίκτυον, τά ἐν λόγῳ ἠλεκτρονικά ἔγγραφα θά φέρουν τόν κωδικόν QR, ὁ ὁποῖος θά περιέχῃ τόν δυσώνυμον ἀριθμόν 666. Ἀπό τό 1987 ἐπιδιώκουν νά ἐπιτύχουν τόν ἄκρως δαιμονικόν αὐτόν στόχον, ἀλλά πάντοτε ἀντεμετώπιζον ἀντιστάσεις ἀπό ὁμάδες Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν, μέ τάς ὁποίας συνήργει ὁ Θεός καί ὁ ἐν λόγῳ δαίμων ἐτρέπετο εἰς φυγήν. Χάριν παραδείγματος, αὐτό συνέβη κατά τήν περίοδον 2010-2011 μέ τήν περιβόητον «Κάρταν τοῦ Πολίτου» (ΚτΠ), τήν ὁποίαν ἐπροπαγάνδιζεν εἰς πᾶσαν περίστασιν ὁ τότε «πρωθυπουργός». (Τά εἰσαγωγικά ὑποδηλοῦν ὅτι αὐτός πού ἐξυπηρετεῖ ξένους σχεδιασμούς εἰς βάρος τῆς χώρας πού «κυβερνᾶ» δέν εἶναι Πρωθυπουργός, ἀλλά πράκτωρ.) 

          Τόν Αὔγουστον τοῦ 2019 ἀπέστειλα εἰς τόν «πρωθυπουργόν» Κ. Μητσοτάκην μίαν ἀνοικτήν ἐπιστολήν διά τό ἴδιο θέμα, τό ὁποῖον ἐκεῖνος ἔθεσεν ὡς προτεραιότητα. Μεταξύ ἄλλων, ἔγραψα τά ἑξῆς (βλ. ἐφημερίδα Ἐλεύθερη Ὥρα τῆς Τρίτης 13 Αὐγούστου 2019):

Κατ’ ἀρχάς, τό δίκαιον εἶναι ἡ ΚτΠ νά μήν εἶναι ὑποχρεωτική δι’ ὅλους τούς πολίτας, ἀλλά προαιρετική. Ἐάν, παρά ταῦτα, ἀποφασισθῇ ὅτι θά εἶναι ὑποχρεωτική, τότε εἶναι ἀπόλυτος ἀνάγκη νά εἶναι τοὐλάχιστον δυνατή ἡ ἐκ μέρους τοῦ κατόχου της ἀνάγνωσις τοῦ περιεχομένου της μέ μηχανικά μέσα, τά ὁποῖα θά εἶναι εὐκόλως καί δωρεάν προσβάσιμα εἰς τούς πολίτας κάθε πόλεως τῆς Ἑλλάδος ὁσάκις αὐτοί ἐπιθυμοῦν νά τά χρησιμοποιήσουν. Βεβαίως, ἄν κατόπιν μίας τοιαύτης ἀναγνώσεως ὁ πολίτης εὕρῃ ἀνακριβῆ στοιχεῖα εἰς τήν «ταυτότητά» του, ἤ στοιχεῖα πού παραβιάζουν τάς ὡς ἄνω ἐλευθερίας του, ὅπως εἶναι, παραδείγματος χάριν, ἡ καθ’ οἱανδήποτε μορφήν ἀναγραφή τοῦ δυσωνύμου ἀριθμοῦ τῆς Ἱερᾶς Ἀποκαλύψεως 666 καί ἡ ὕπαρξις ἄλλων ἀντιχριστιανικῶν συμβόλων, τότε θά πρέπῃ νά ἔχῃ τό δικαίωμα καί τήν εὐχέρειαν νά τήν ἀντικαταστήσῃ. Χωρίς αὐτάς τάς προϋποθέσεις, ἡ ΚτΠ δέν δύναται νά εἶναι ὑποχρεωτική. Διότι, ἁπλούστατα, οὐδείς ἔχει τό δικαίωμα νά ὑποχρεώσῃ τόν πολίτην νά φέρῃ ταυτότητα, τό περιεχόμενον τῆς ὁποίας τοῦ εἶναι ἄγνωστον ἤ εἶναι ἀνακριβές ἤ παραβιάζει τάς ἐλευθερίας του. Χάριν παραδείγματος, φαντασθεῖτε εἰς τήν «ταυτότητα» πολίτου τινος ν’ ἀναγράφηται ἐσφαλμένως ὅτι ὁ κάτοχός της εἶναι «τρομοκράτης» ἤ «φασίστας» ἤ «φονταμενταλιστής» κ.λπ. καί αὐτός νά μήν τό γνωρίζῃ καί νά τήν ἐπιδεικνύῃ προθύμως εἰς πᾶσαν ζήτησιν! Ἐν ὀλίγοις, ἡ ὑποχρεωτική καί μή ἀναγνώσιμος ΚτΠ θά συνιστᾶ ἕνα γελοῖον καί ἄκρως φασιστικόν θεσμόν.

 

Τά ἴδια ἐρωτήματα, οἱ ἴδιοι προβληματισμοί καί τά ἴδια αἰτήματα ἐγείρονται καί διά τά ὑπό ἔκδοσιν ἠλεκτρονικά ἔγγραφα, δεδομένου ὅτι ὁ σκοτεινός κωδικός QR τόν ὁποῖον θά φέρουν δέν εἶναι ἀναγνώσιμος μέ γυμνόν μάτι. Ὡς ἐκ τούτου, ὁ ὑποφαινόμενος δηλώνω ὅτι θ’ ἀρνηθῶ νά τά παραλάβω ἐάν δέν μοῦ δοθῇ ἡ δυνατότης νά διαβάζω, ὁσάκις τό ἐπιθυμῶ, τό περιεχόμενόν των, τό ὁποῖον, ἐξ ὅσων ἔχουν πολλάκις γραφῆ, θά ὑπόκηται εἰς μεταβολάς, καί εἰς τήν περίπτωσιν πού αὐτό παραβιάζει τά Συνταγματικά μου δικαιώματα, νά ζητῶ τήν ἀντικατάστασίν των.

Θεολογικοὶ διάλογοι «ἐπὶ ἴσοις ὅροις»: τέχνασµα τοῦ διαβόλου!

Οἱ Οικουμενιστές ἔχουν ἀναγάγει τοὺς θεολογικοὺς διαλόγους µὲ τοὺς αἱρετικούς, σὲ προσχήµατα, γιὰ νὰ ἐνταθοῦν καὶ ἑδραιωθοῦν οἱ σχέσεις µας, ὡς Ὀρθοδόξων, µὲ αὐτούς. Ἔχει ἀποδειχτεῖ πὼς οἱ διάλογοι δὲν γίνονται πιὰ γιὰ νὰ πειστοῦν οἱ αἱρετικοὶ συνοµιλητές µας γιὰ τὴν ἀλήθεια τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ νὰ ἐπιστρέψουν στὴν Ἐκκλησία, ἀλλὰ «γιὰ νὰ τὰ βροῦµε», ἤτοι: νὰ καταλάβουµε ὅτι «ἡ ἀλήθεια βρίσκεται κάπου στὴ µέση» καὶ νὰ ἑνωθοῦµε! Ὄντως δαιµονικὴ ἀντίληψη καὶ πρακτική! Αὐτὸ ἐπισηµαίνει καὶ ὁ ἀγωνιστὴς καθηγητὴς π. Θεόδωρος Ζήσης: «Οἱ διεξαγόµενοι σήµερα Διάλογοι “ἐπὶ ἴσοις ὅροις” ἀποτελοῦν τέχνασµα τοῦ Διαβόλου, ποὺ ἐπιθυµεῖ νὰ ἐξισώσει τὴν ἀλήθεια µὲ τὸ ψεῦδος, τὴν Ὀρθοδοξία µὲ τὴν αἵρεση. Τὸ “ἐπὶ ἴσοις ὅροις” σηµαίνει ὅτι ἀποδέχονται οἱ διαλεγόµενοι ὅτι µπορεῖ νὰ ἔχουν τὴν ἀλήθεια καὶ οἱ δύο πλευρές· δὲν ὑπάρχει ἡ ἀλήθεια ἀποκλειστικὰ στὴ µία πλευρά.