Αναστασία η Οσία Μήτηρ ημών, η Πατρικία, ήκμασεν εν Κωνσταντινουπόλει κατά τους χρόνους του βασιλέως Ιουστινιανού Α΄ του Μεγάλου του βασιλεύσαντος κατά τα έτη φκζ΄ - φξε΄ (527 – 565). Κατήγετο δε η μακαρία εξ ευγενών και πλουσίων γονέων, παρά των οποίων και ανετράφη με πάσαν επιμέλειαν και φόβον Θεού. Όθεν και όταν ήλθεν εις ηλικίαν απελάμβανε μεγάλης εκτιμήσεως δια την προς τον Θεόν ευλάβειαν και την φιλάνθρωπον αυτής γνώμην, διο και ο βασιλεύς εκτιμών τας αρετάς της είχεν αναδείξει αυτήν πρώτην πατρικίαν του Παλατίου. Παρ’ όλας όμως τας τιμάς, τας οποίας απελάμβανεν, είχεν η μακαρία τον φόβον του Θεού εν τη καρδία της και εφύλαττε μετά πάσης επιμελείας τας εντολάς του Θεού.
Ἦτο ἕν ἐκκλησιολογικόν σφάλμα --- Τοῦ Δημητρίου Χατζηνικολάου, Ἀν. Καθηγητοῦ Οἰκονομικῶν τοῦ Παν/μίου Ἰωαννίνων
Ἔχω γράψει καί ἄλλοτε ὅτι οἱ τοῦ π.ἑ. καλῶς μέν ἀπετειχίσθησαν, καλῶς ἔκαναν ἰδικήν των Σύνοδον (γιά νά μποροῦν νά χειροτονοῦν ἰδικούς των κληρικούς, ὥστε νά μήν σβήσῃ ὁ ἱερός ἀγών σέ 20-30 χρόνια, ὅταν πεθάνουν οἱ κληρικοί των), ἀλλά ἔσφαλαν στό νά ἱδρύσουν νέαν ἐκκλησίαν μέ ἀρχιεπίσκοπον κ.λπ. Ἦτο ἕν ἐκκλησιολογικόν σφάλμα, ὅπως εἶναι καί οἱ ἰσχυρισμοί κάποιων γιά τά «ἄκυρα μυστήρια τῶν Ν/Ητῶν», οἱ ὁποῖοι οὐσιαστικῶς ὑπάρχουν μόνον στά χαρτιά, καθότι ἐλάχιστοι ἀπό τόν λαόν τοῦ π.ἑ. δέχονται τήν αἱρετικήν αὐτήν διδασκαλίαν, ὅπως ἔχω διαπιστώσει κατά τά 18 χρόνια πού ἤμουν στήν Σύνοδον τῶν «Χρυσοστομικῶν». Παρά ταῦτα, δεδομένης τῆς ἀνάγκης νά ἔχῃ ὁ πιστός τήν Ἐκκλησίαν του, νά ἐξομολογῆται, νά κοινωνῇ, νά βαπτίζῃ καί νά παντρεύῃ τά παιδιά του κ.λπ., νομίζω ὅτι δέν ἦτο θανάσιμον ἁμάρτημα ἡ κοινωνία μετ' αὐτῶν. Τώρα, ὅμως, πού ὑπήχθησαν στόν Ν. 4301/2014, ἐνέργεια πού, κατά τήν γνώμην μου, ἀποτελεῖ δεινήν αἵρεσιν, χειροτέρα καί ἀπό αὐτόν τόν Οἰκουμενισμόν, καί, δεδομένου ὅτι τώρα ὑπάρχουν Ὀρθόδοξοι ἱερεῖς μέ τό π.ἑ. πού εἶναι ἀποτειχισμένοι ἀπό ὅλες τίς Συνόδους, στήν ἰδικήν μου συνείδησιν δέν μποροῦν πλέον νά οἰκονομηθοῦν ὅλες αὐτές οἱ αἱρέσεις. Τίς ἀναχειροτονίες, τίς ἐπαναλήψεις τοῦ βαπτίσματος (ἐκτός ἄν ὑπάρχουν φωτογραφίες ὅτι τό βάπτισμα πού εἶχε κάποιος στό ν.ἑ. ἦτο ἁπλῶς «ποδόλουτρον») οὐδέποτε τά δέχθηκα. Τούς περί μύρου κανόνας δέν τούς γνωρίζω.
ΠΑΘΗΤΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ --- τοῦ Καθηγητοῦ Κωνσταντίνου Βαθιώτη
Ἐνάντια στήν ἑλληνική καί τήν παγκόσμια ὑγειονομική δικτατορία πού ὑλοποιεῖται ἀπό τίς ἐπιμέρους ἰατροφασιστικές κυβερνήσεις, ἀπαιτεῖται ἡ συντονισμένη ἀντίδραση τῶν Ἑλλήνων πολιτῶν καθώς καί τῶν πολιτῶν τῶν ἄλλων χωρῶν. Ἡ ἀντίδραση αὐτή δέν μπορεῖ παρά νά εἶναι ἰδίας φιλοσοφίας μέ ἐκείνη πού ἐκδηλώθηκε μέχρι σήμερα ἐνάντια σέ κάθε ὁλοκληρωτικό καθεστώς καί σέ κάθε μορφή κατοχῆς τοῦ λαοῦ ἀπό μιά πολιορκητική μειοψηφία: π.χ. ἐνάντια στή γερμανική κατοχή οἱ Ἕλληνες τοῦ ᾽40 ὀργάνωσαν τήν Ἐθνική Ἀντίσταση, χαρακτηριστικό τῆς ὁποίας ἦταν τά σαμποτάζ. Ἀντιθέτως, ὅποιος συνεργάστηκε μέ τούς ναζί ἀπαξιώθηκε ὡς δωσίλογος.
------------------------
Ἐξαιρετικόν ἄρθρον ἑνός ἐκλεκτοῦ ἀνθρώπου.
ΟΜΙΛΙΑ ΠΕΡΙ ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ --- Επισκόπου Ηλία Μηνιάτη
Σκέπτομαι ότι ο σημερινός λόγος θα σας φαίνεται πολύ σκληρός. Είναι κοντάρι μυτερό, που πληγώνει την καρδιά, αλλά τι να κάνουμε; Όταν η πληγή είναι σαπισμένη δεν χρειάζεται ελαφριά μαλακτικά. Χρειάζεται φωτιά και σίδηρο. Και για την υπόθεσί μας δεν χρειάζονται λόγια κολακευτικά και γλυκά, αλλά πικρά και φοβερά. Αυτό είναι μια μεγάλη αλήθεια.
Εμείς δεν μετανοούμε διότι ελπίζουμε πως πάντα θα έχουμε καιρό. Όμως
πλανώμεθα. Για να μετανοήσουμε όπως πρέπει, μας λείπει η θέλησις, η οποία δεν
μπορεί να αφήση την συνήθεια. Μας λείπει ακόμη η χάρις του Θεού, η οποία δεν
μπορεί πλέον να υπομείνη, να ανεχθή την αμαρτία.
Ο διάβολος εφεύρε αυτή την τέχνη. Το να οδηγή δηλαδή τους ανθρώπους στην απώλεια, με την ελπίδα της μετέπειτα μετανοίας. Ο άδης θα είναι γεμάτος από ανθρώπους που ήλπιζαν ότι θα φθάσουν στον Παράδεισο! Αχ! Η ψεύτικη ελπίδα της σωτηρίας μας, είναι η αληθινή αφορμή της κολάσεώς μας!
Τη Θ΄ (9η) Μαρτίου, μνήμη των Αγίων ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΝΤΑ Μεγάλων Μαρτύρων, των εν Σεβαστεία τη πόλει μαρτυρησάντων.
Τεσσαράκοντα οι του Χριστού πανευκλεείς και πανυπέρλαμπροι ούτοι Άγιοι Μάρτυρες, οι κατά την σήμερον εορταζόμενοι, ηξιώθησαν των μαρτυρικών στεφάνων εν τη πόλει της Σεβαστείας της Μικράς Ασίας κατά τας ημέρας της βασιλείας του μισοχρίστου τυράννου της Ανατολής Λικινίου του βασιλεύσαντος κατά τα έτη τη΄ - τκγ΄ (308 – 323). Ήσαν δε ούτοι στρατιώται εκλεκτοί, ενάρετοι και γενναίοι, υπηρετούντες εις τον στρατόν του Λικινίου, διακρινόμενοι και τιμώμενοι από όλους τους άλλους στρατιώτας δι’ αυτάς ακριβώς τας ψυχικάς και σωματικάς αρετάς των, αι οποίαι τους έκαμαν ονομαστούς εις όλον το στράτευμα. Διότι τοιαύτας τιμάς εξασφαλίζουν εις τους εργάτας αυτών αι θεοφιλείς και θεάρεστοι αρεταί. Είναι δε αι αρεταί άλλαι μεν της ψυχής, άλλαι δε του σώματος.
Μία εξαιρετική ομιλία της κυρίας Μαρίας Μαντουβάλου στην ΕΣΤΙΑ ΠΑΤΕΡΙΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ.
Σεβαστοί πατέρες, κυρίες και κύριοι.
Η Ελληνική Βουλή το 2004 όπως ακούσατε καθιέρωσε την 27η Ιανουαρίου, όπως αναφέρεται στην απόφαση, ως ημέρα μνήμης των Ελλήνων Εβραίων μαρτύρων και ηρώων του ολοκαυτώματος και έτσι κάθε χρόνο με σχετικές εγκυκλίους του υπ. παιδείας εντέλλονται τα σχολεία να διοργανώνουν εκδηλώσεις και να αναπτύσσουν εκπαιδευτικές δραστηριότητες για την ημέρα μνήμης του ολοκαυτώματος.
Η επέτειος αυτή είναι διεθνής, θα λέγαμε παγκοσμιοποιημένη για τους Εβραίους όπου γης και τελεί υπό την αιγίδα του ΟΗΕ, της Ευρωπαϊκής Ένωσης, του Συμβουλίου της Ευρώπης και λοιπά. Ορθά λοιπόν οι Έλληνες Εβραίοι το θρήσκευμα τιμώνται όπως τους αξίζει από την Ελληνική Πολιτεία και από την διεθνή κοινότητα για το τραγικό και συγκεκριμένο της ναζιστικής θηριωδίας ολοκαύτωμα.
Με αυτήν λοιπόν την εντελλόμενη αφορμή για εκδηλώσεις και εκπαιδευτική δραστηριότητα για την ημέρα μνήμης του ολοκαυτώματος και χωρίς καμία πρόθεση συγκρίσεων ας αναζητήσουμε και τα ολοκαυτώματα των Ελλήνων Ορθοδόξων αυτή τη φορά, που ωστόσο δεν έτυχαν ποτέ μέχρι σήμερα ούτε εκπαιδευτικών δραστηριοτήτων, ούτε βεβαίως και διεθνούς αναγνώρισης, αν και μερικών από αυτά η τραγικότητα ήταν αξεπέραστη, κτηνώδης και θα έπρεπε να προστεθούν στην ιστορία της ανθρωπότητας όλες.
Λονδίνο, η πόλη του Ισλάμ: άνοιξαν 423 νέα τζαμιά. και έκλεισαν 500 εκκλησίες!
Οι βρετανοί πολυπολιτιστές τροφοδοτούν τον ισλαμικό φονταμενταλισμό… Οι μουσουλμάνοι δεν χρειάζεται να γίνουν η πλειοψηφία στο Ηνωμένο Βασίλειο, απλά χρειάζονται βαθμιαία να εξισλαμίσουν τις σημαντικότερες πόλεις. Η αλλαγή γίνεται ήδη και σύντομα και σε άλλες ευρωπαϊκές πόλεις. Οι Βρετανοί εξακολουθούν να ανοίγουν την πόρτα για την εισαγωγή του ισλαμικού νόμου της σαρία.
Ένας από τους κορυφαίους βρετανούς δικαστές, Sir James Munby, δήλωσε ότι ο Χριστιανισμός δεν επηρεάζει πλέον τα δικαστήρια και αυτά πρέπει να είναι πολυπολιτισμικά, που σημαίνει πιο ισλαμικά . Ο Ρόουαν Ουίλιαμς, ο πρώην Αρχιεπίσκοπος του Καντέρμπουρυ και ο Αρχιεπίσκοπος Λόρδος Phillips, πρότειναν επίσης ότι ο αγγλικός νόμος πρέπει να “ενσωματώσει” τα στοιχεία του νόμου της σαρία.
Η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, η τουρκική στην Κύπρο και η αφόρητη όλων υποκρισία…
Σάββας Ιακωβίδης
Η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία ξαναδίνει μερικά πικρά μαθήματα στον Ελληνισμό: Το δίκαιο είναι η δύναμη κάθε κράτους να υπερασπίζεται την ελευθερία, την ανεξαρτησία, την εθνική κυριαρχία και την εδαφική ακεραιότητά του, που στηρίζονται μόνο σε ισχυρές ένοπλες δυνάμεις και αμυντικές συνεργασίες. Την κρίσιμη στιγμή κάθε κράτος είναι μόνο του. Στις διακρατικές και διεθνείς σχέσεις δεν υπάρχουν φίλοι, παρά μόνο συμφέροντα. Αν θέλουμε ειρήνη, οφείλουμε να προετοιμαζόμαστε για πόλεμο.
Ο Πούτιν εισέβαλε, τελικά, στην Ουκρανία. Παρά τις περί του αντιθέτου εκτιμήσεις, προσδοκίες και ελπίδες ότι θα επικρατούσε η διπλωματία, ο Ρώσος Πρόεδρος εξαπάτησε τους πάντες. Για μέρες πολλές, με τον Υπουργό Εξωτερικών, Λαβρόφ, διαβεβαίωνε ότι δεν πρόκειται να εισβάλει στην Ουκρανία και ότι οι Δυτικοί διασπείρουν ψεύδη και οπτασιάζονται ή και υποκινούν πόλεμο. Ο Πούτιν είπε ψέματα επειδή ασκείται επιτυχώς σε αυτό που ισχύει από την εποχή του Ομήρου και του Δούρειου Ίππου: Η εξαπάτηση του εχθρού. Στα ρωσικά, αυτή αναφέρεται ως “maskirovka“, δηλαδή καμουφλάζ, συγκάλυψη, και είναι διαχρονική επιτυχής ρωσική πρακτική.
Η ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ --- Αθωνικά άνθη
Όπως ημπορεί ο Ορθόδοξος να είπη: «εμνήσθην του Θεού και ηυφράνθην», «εμνήσθην της Θεοτόκου και εσώθη η ψυχή μου», έτσι δύναται να είπη «εμνήσθην της Κυριακής της Ορθοδοξίας και ηγαλλιάσατο το πνεύμα μου». Διότι η μνήμη της είναι γλυκεία, πάμφωτος, ζωογόνος, θεία… Και μας στερεώνει εις την πίστιν και μας αγιάζει την καρδίαν, και μας υψώνει τους διαλογισμούς και μας ανανεώνει «ως αετού την νεότητα» της ψυχής μας… Και «βεβαιώνει εν χάριτι τας καρδίας»… Τι είναι η «Κυριακή της Ορθοδοξίας»; Εορτασμός είναι και θρίαμβος της αληθείας. Μία εορτή, τα επινίκια της Εκκλησίας, κατά τα οποία ανακεφαλαιώνει, εν αναμνήσει, τους αγώνας, τους κατά του σατάν και κατά των «κεκαυτηριασμένων την συνείδησιν». Ακτινοβολία είναι υπερκοσμίου κάλλους, ακτίστου φωτός, θείων αληθειών… Παρεμβολή Κυρίου Παντοκράτορος…
Η «Κυριακή της Ορθοδοξίας» αποτελεί μίαν υπόμνησιν θαρραλέα, νευρώδη, νεανικήν των αγώνων και των νικών της Εκκλησίας…
Η νόθευση της Γλώσσας --- Χαράλαμπος Β. Κατσιβαρδάς Δικηγόρος Παρ’ Αρείω Πάγω
Η πνευματική ένδεια σήμερον και ο διαχρονικός αφελληνισμός, άρχεται εκ του βίαιου ακρωτηριασμού της δαψιλούς Ελληνικής γλώσσης εκ του διαχρονικού ομφαλίου λώρου της, ήτοι την γενέτειρα της, την Αρχαία Ελληνική και εξικνείται άχρι την παραχάραξη της Ελληνικής ιστορίας, δια της υποτιμήσεως της εθνεγερσίας κατά του επαχθούς Οθωμανικού ζυγού και την κατάλυση πάσης δομικής σταθεράς συγκρότησης της εθνικής μας ιδιοπροσωπίας.
Ο πόλεμος κατά της γλώσσας συνεπάγεται και την απόπειρα διάρρηξης του γόρδιου δεσμού του έθνους μας προς την δυναμική πολιτισμική του ταυτότητα, ήδη εξ ιδρύσεως του Ελλαδικού Κράτους, ένθα και ένιοι εκ των πεφωτισμένων της Δύσης μετέπλασαν το όραμα της Μεγάλης ιδέας περί της ανασύστασης της Ρωμιοσύνης εις την οριοθέτηση ενός εδαφικώς περιορισμένου έθνους κράτους, πλήρως εξαρτημένου και απολύτως ελεγχόμενου εκ των προστάτιδων ανθελληνικών δυνάμεων, μεταφυτεύοντας κατά την οικοδόμησή του, (νοείται του Ελλαδικού Κρατιδίου), επείσακτους θεσμούς κατά πιστή μίμηση της Δύσης, προδήλως όμως απάδοντες της οικείας παράδοσης και πολιτισμικής του ιδιοσυστασίας.
Διάλογος αδελφών για τον αγώνα των πιστών του Πάτριου το 1924
Ο Silver είπε...
"προϊδὼν ἐλάλησε" (Πραξ. 2,31), ο ευλογημένος
λαός του Κυρίου το 1924 : "μας φράγκεψαν", αυτό που θα επισυνέβαινε
το 1965 / 7 / Δεκεμβρίου.
Θλίβεται κανείς να διαβάζει τις θέσεις των "νεοαγίων", ως επίσης και μερικών
αποτειχισμένων του νέου να ομιλούν για τον "σχισματοαιρετικό" λαό του
1924, και τα ...Μακεδονικά ημερολόγια....
Λες και αυτός ο πιστός Ορθόδοξος λαός δεν οδηγείτο υπό Πνεύματος Αγίου....
Ο Παυλίδης είπε...
Κώστα, αν τους οδηγούσε το Άγιο Πνεύμα, όπως λες, δεν θα γινόντουσαν 33 κομμάτια. Μάλιστα υπάρχουν και διαμάχες αναμεταξύ τους με βαριές κουβέντες(ο Οδυσσέας Τσολογιάννης έχει αρκετές από αυτές στο γραφείο του, εννοώ τους γραπτούς διαλόγους που έκαναν). Προχτές διάβασα σε ένα ιστολόγιο ενός Παλαιοημερολογίτη ότι οι παρατάξεις των Ματθαιϊκών είναι 10. Ούτε έχουν κοινωνία μεταξύ τους, αλλά ούτε θεωρούν η μία παράταξη την άλλη Ορθόδοξη. Άρα, Κώστα, βλέποντας αυτά τα χάλια τους ένας απλός πιστός, σίγουρα θα βγάλει τα εντελώς αντίθετα συμπεράσματα από εσένα. Όπου υπάρχει το Πνεύμα του Θεού, ο Προβολέας, εκεί υπάρχει και ενότητα. Αυτοί που φώναξαν "μας Φράγκεψαν", ξεγελάστηκαν από τον πανούργο διάβολο για να κάνουν σχίσμα στη Εκκλησία. Έφυγαν από την κοινωνία των Ορθοδόξων και έφτιαξαν δική τους ψευδοεκκλησία.
-------------------------------
@ 8 Μαρτίου 2022 - 7:48 μ.μ.2) «Οι Γ.Ο.Χ. δεν έχουν Ιεροσύνη, όχι γιατί το λέμε εμείς, αλλά γιατί το λέει ο Μέγας Βασίλειος.Έγιναν, μας λέει ο Άγιος, λαϊκοί και δεν έχουν το χάρισμα της Ιεροσύνης. Όταν διέκοψαν την Εκκλησιαστική κοινωνία οι τρεις Επίσκοποι των μετέπειτα Γ.Ο.Χ., καθαιρέθηκαν από την Εκκλησία μετά από λίγους μήνες και έγιναν Μοναχοί. Από εκεί και ύστερα, όσες χειροτονίες έκαναν ήταν άκυρες».
Σχόλιον: (1). Ἀπό τό 1924 καί ἐντεῦθεν, οἱ τοῦ Πατρίου Ἑορτολογίου (π.ἑ.) ἀποτελοῦν τήν κανονικήν Ἐκκλησίαν τῆς Ἑλλάδος, διότι ἀπετειχίσθησαν ΝΟΜΙΜΩΣ ἀπό ἐν δυνάμει σχισματικούς καί αἱρετικούς ψευδεπισκόπους, οἱ ὁποῖοι κατόπιν μπῆκαν στό ΠΣΕ, ἡνώθησαν μέ τόν «πάπαν» (7-12-1965) καί τούς Μονοφυσίτας (1990), διδάσκουν ὅτι ὅλες οἱ θρησκεῖες ἀποτελοῦν διαφορετικούς δρόμους διά νά φθάσῃ ὁ ἄνθρωπος εἰς τόν Θεόν, ἀνεγνώρισαν εἰς τό Κολυμπάρι (2016) ὅλες τίς αἱρέσεις μέ τήν ἱστορικήν των ὀνομασίαν (π.χ. τόν Παπισμόν ὡς «Καθολικήν Ἐκκλησίαν», πού εἶναι βεβαίως τό ὄνομα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας) κ.λπ. Συνεπῶς, ἡ Ν/Ηκἠ «ἐκκλησία» εἶναι πλέον «ἐκκλησία πονηρευομένων», τήν ὁποίαν πρέπει νά μισοῦμε, κατά τό ἁγιογραφικόν «ἐμίσησα ἐκκλησίαν πονηρευομένων». Δέν λέγω ὅτι ἔχει ἄκυρα μυστήρια, ὅπως ἔχω ἐξηγήσει ἄπειρες φορές εἰς αὐτό τό ἱστολόγιον.
(2) Ἔχω ἐξηγήσει ἐπίσης ἄπειρες φορές εἰς αὐτό τό ἱστολόγιον ὅτι ὁ Α' Κανών τοῦ Μ. Βασιλείου ἀναφέρεται ΡΗΤΩΣ εἰς τούς κεκριμένους (δηλαδή στούς ἐν ἐνεργείᾳ) σχισματικούς καί αἱρετικούς, ΟΧΙ στούς ἐν δυνάμει! Ἀφοῦ μάθετε στοιχειωδῶς Ἑλληνικά, ξαναδιαβᾶστε τόν ἐν λόγῳ Κανόνα καί θά διαπιστώσετε ὅτι ὁμιλεῖ διά ΕΞΕΤΑΣΘΕΝΤΑΣ σχισματικούς καί αἱρετικούς.
(3) Ὅταν οἱ αἱρετικοί ψευδοεπίσκοποι προβαίνουν εἰς «καθαιρέσεις» τῶν Ὀρθοδόξων, κατ' οὐσίαν τούς στεφανώνουν μέ τιμάς. Αὐτά λέγει ὁ 15ος τῆς ΑΒ Συνόδου. Ὅσον ἰσχύει ὁ «ἀφορισμός» τοῦ μακαριστοῦ Ν. Σωτηροπούλου ἀπό τόν Βαρθολομαῖον (1993) ἄλλο τόσον ἰσχύουν καί οἱ «καθαιρέσεις» τῶν Ὀρθοδόξων τοῦ π.ἑ. ἀπό τούς τότε Οἰκουμενιστάς (Χρυσόστομον Παπαδόπουλον κ.ἄ.).
(4) Δέν συνεχίζω τόν διάλογον, διότι, ὅπως προανέφερα, τά ἔχω γράψει ἄπειρες φορές καί διεπίστωσα ὅτι οὐδείς ἀκούει, ἄρα δέν ὑπάρχει λόγος διά συνέχειαν. Ἔγραψα τό παρόν σχόλιον διά τυχόν νέους ἀναγνώστας.
Συνέχεια τοῦ προηγουμένου σχολίου μου:
Ἐπειδή καιροφυλακτοῦν οἱ Ματθαιϊσταί καί οἱ Ματθαιΐζοντες νά διαστρεβλώσουν τά λόγια μου, συμπληρώνω τό προηγούμενον μήνυμά μου ὡς ἑξῆς:
1. Οὐδέποτε εἶπα ἤ ἔγραψα ὅτι χρειάζεται νέα Σύνοδος νά καταδικάσῃ μίαν ἤδη Συνοδικῶς καταδεδικασμένην αἵρεσιν, ὅπως π.χ. ὁ Ἀρειανισμός, ὁ Παπισμός, τό Γρηγοριανόν ἡμερολόγιον κ.λπ. Αὐτό πού λέγω εἶναι ὅτι ἄν κάποιος κληρικός παραμένῃ τυπικῶς μέλος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί ἐν τῷ ὀνόματι Αὐτῆς τελῆ τά μυστήρια, ἀλλά κηρύττει, μερικῶς ἤ ἀναφανδόν μίαν καινοφανῆ ἤ μίαν ἤδη καταδεδικασμένην αἵρεσιν, ἡ ὁποία μάλιστα λαμβάνει οἰκουμενικάς διαστάσεις, τότε αὐτός δέν καθαιρεῖται αὐτομάτως, ὅπως λέγουν ἀθεολογήτως οἱ ὡς ἄνω σχισματο-αἱρετικοί, ἀλλ' εἶναι ὑπόδικος ἐνώπιον Πανορθοδόξου Συνόδου διά καθαίρεσιν καί ἀφορισμόν. Τότε μόνον θά καταστῇ ἐν ἐνεργείᾳ καθῃρημένος καί ἀφωρισμένος. Πρίν ἦτο ἐν δυνάμει μόνον, ἀλλά τά μυστήρια πού τελοῦσε ἦσαν ἔγκυρα μόνον δι' ὅσους εἶχαν ἄγνοιαν διά τήν κηρυσσομένην αἵρεσιν. Ὅσοι κοινωνοῦσαν ἐν γνώσει μαζί του, ἐλάμβανον κατάκρισιν, καθότι ὁ Χριστός δέν εἶναι μόνον Φῶς, ἀλλά καί «πῦρ καταναλίσκον» πού καίει τούς προδότας καί τούς ἀμετανοήτους, ὅπως ἀκριβῶς λαμβάνουν κατάκρισιν ὅσοι κοινωνοῦν χωρίς μετάνοιαν καί ἐξομολόγησιν.
2. Ὁ Οἰκουμενισμός οὐδέποτε ἔχει καταδικασθῆ ἀπό Πανορθόδοξον Σύνοδον. Ὑπάρχουν οἱ καταδίκες τῶν Ρώσσων τῆς Διασπορᾶς καί τῶν «ΓΟΧ», ἀλλ' ἐκτός ἀπό τό γεγονός ὅτι αὐτές δέν ἔχουν Πανορθόδοξον κῦρος, εἶναι καί ἐλάχιστα γνωστές. Βεβαίως, ὁ Οἰκουμενισμός εἶναι αἵρεσις κατεγνωσμένη ὑπό τῶν Πατέρων (Πολυκάρπου Σμύρνης, Ἰουστίνου Πόποβιτς, τῶν δύο προαναφερθέντων Συνόδων κ.ἄ.), ἑπομένως ἡ ἀποτείχισις ἀπό αὐτούς πού τήν κηρύττουν εἶναι ὑποχρεωτική. Ὅπως προανέφερα, ὅμως, οἱ καταδίκες αὐτές δέν ἐπαρκοῦν γιά νά ὁμιλῇ κανείς διά καθῃρημένους κληρικούς καί παντελῶς ἄκυρα μυστήρια, ἀκόμη καί γι' αὐτούς πού τά λαμβάνουν ἀπό ἄγνοιαν (ὅπως τά βρέφη). Οἱ καθαιρέσεις καί οἱ ἀφορισμοί ἐν προκειμένῳ εἶναι ἔργον Πανορθοδόξου Συνόδου. Ὅσοι σφετερίζονται τίς ἁρμοδιότητές της εἶναι σχισματο-αιρετικοί.
3. Οἱ Σύνοδοι τοῦ 16ου αἰῶνος κατεδίκασαν τό «Καλεντάριον τῶν Λατίνων». Ὅσοι τό υἱοθετοῦν εἴτε πλήρως (δηλαδή ἀλλάζουν καί τό Πασχάλιον) εἴτε μερικῶς (βλ. «διωρθωμένον Ἰουλιανόν»), ἀλλά κατά τά ἄλλα παραμένουν ἐντός τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί δέν προσχωροῦν εἰς μίαν ἄλλην «ἐκκλησίαν» (ὅπως ὁ Παπισμός) καί ἐπίσης δέν ἱδρύουν μίαν νέαν «ἐκκλησίαν», τότε δέν αὐτοκαθαιροῦνται οὔτε αὐτο-αφορίζονται, ἀλλ' εἶναι ὑπόδικοι ἐνώπιον Συνόδου κατά τά ὡς ἄνω.
4. Αὐτή εἶναι ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησιολογία. Οἱαδήποτε ἀπόκλισις ἀπό αὐτήν, δῆθεν ἀπό «ζῆλον διά τήν Ὀρθοδοξίαν», ἀποτελεῖ αἵρεσιν.
ΜΙΚΡΑ ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ ~ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΚΛΕΙΣΤΩΝ
Η λειτουργική ζωή της Εκκλησίας, αρχίζει και τελειώνει με την επίκλησιν «Της τιμιωτέρας των Χερουβίμ…», και πάντες οι άγιοι της Εκκλησίας θεωρούν την Θεοτόκον Μαρίαν ως «μετά Θεόν, τα δευτερεία της Τριάδος έχουσαν…». Ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός γράφει: «εμνήσθην της Θεοτόκου και εσώθη η ψυχή μου». Ο Γεώργιος Νικομηδείας λέγει, ότι ο Χριστός λογίζεται δόξαν ιδικήν Tου, την δόξαν της Μητρός Aυτού. «Την Σην γαρ δόξαν ο Κτίστης, ιδίαν οιόμενος, εκπληροί τας αιτήσεις». «Ελπίδα μου, καταφυγή μου, Μητέρα μου, γράφει ο Επίσκοπος Κερνίτζης και Καλαβρύτων Ηλίας Μηνιάτης, ένα νεύμα να κάνης δι’ εμέ, εγώ είμαι σεσωσμένος. Κυρία Θεοτόκε Μαρία, όποιος εις Σε ελπίζει είναι αδύνατον να χαθή».
Τη Η΄ (8η) Μαρτίου, μνήμη του Οσίου Πατρός ημών ΘΕΟΦΥΛΑΚΤΟΥ Επισκόπου Νικομηδείας.
Θεοφύλακτος ο εν Αγίοις Πατήρ ημών κατήγετο εκ της Ανατολής, ακμάζων κατά τα έτη της βασιλείας των Ισαύρων, Κωνσταντίνου Ε΄ του Κοπρωνύμου (741 – 775) και των διαδόχων αυτού· πορευθείς δε εις Κωνσταντινούπολιν (περί το έτος 780), εσχετίσθη μετά του Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως Ταρασίου (784 – 806), όταν ακόμη εκείνος ήτο πρωτασηκρήτης, δηλαδή πρώτος μεταξύ των υπηρετούντων εις τας βασιλικάς σάκρας, όπως ωνόμαζον οι Βυζαντινοί τα βασιλικά γραφεία και οι οποίοι ωνομάζοντο ασηκρήται και υπ’ αυτού καλώς εξεπαιδεύθη εις τα θεία. Όταν δε, θεία ψήφω, ανήλθεν ο ιερός Ταράσιος εις τον θρόνον της Κωνσταντινουπόλεως εν έτει ψπδ΄ (784), αφ’ ου παρητήθη οικειοθελώς του θρόνου ο προ αυτού Παύλος ο Κύπριος (780 – 784), ο οποίος επειδή έλαβε την Αρχιερωσύνην παρά των εικονομάχων ωνόμαζε μόνος τον εαυτόν του ανάξιον, τότε και ο ιερώτατος Μιχαήλ ο μετέπειτα Επίσκοπος Συνάδων και ο ιερός Θεοφύλακτος ούτος έγιναν Μοναχοί και εστάλησαν υπό του θείου Ταρασίου (περί το έτος 785) εις το υπό τούτου οικοδομηθέν Μοναστήριον, το ευρισκόμενον εις την είσοδον του Ευξείνου Πόντου.
Άγ. Ιουστίνος (Πόποβιτς) : Αλλοίμονον, ανήκουστος προδοσία!
Ήτο άραγε απαραίτητον η Ορθόδοξος Εκκλησία, αυτό το πανάχραντον Θεανθρώπινον σώμα και οργανισμός του Θεανθρώπου Χριστού, να ταπεινωθή τόσον τερατωδώς, ώστε οι αντιπρόσωποί Της θεολόγοι, ακόμη και ιεράρχαι να επιζητούν την “οργανικήν” μετοχήν και συμπερίληψιν εις το Παγκόσμιον Συμβούλιον Εκκλησιών, το οποίον κατ΄ αυτόν τον τρόπον γίνεται εις νέος εκκλησιαστικός “oργανισμός”, μία “νέα Εκκλησία” υπεράνω των εκκλησιών, της οποίας αι Ορθόδοξοι και μη ορθόδοξοι εκκλησίαι αποτελούν μόνον “μέλη”, “οργανικώς”μεταξύ των συνδεδεμένα; Αλλοίμονον, ανήκουστος προδοσία!
Άγ. Ιουστίνος (Πόποβιτς) (Γνωμάτευσις 13/11/1974).
ΝΗΣΤΕΙΑ, Η ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ ΤΩΝ ΑΡΕΤΩΝ -- π. Δημητρίου Μπόκου
Νηστεία σήμερα; Στην εποχή μας; Μα πού βρισκόμαστε;
Σε δεύτερη μοίρα δυστυχώς έχει υποβαθμισθεί στη συνείδηση πολλών Χριστιανών το σπουδαιότατο θέμα της νηστείας. Δίνοντας δήθεν σημασία σε πιο «πνευματικά» θέματα, και στο ελαφρά τη καρδία διατυμπανιζόμενο, ότι δεν βλάπτουν τα εισερχόμενα από το στόμα, αλλά τα εξερχόμενα από την καρδιά, κάποιοι καταργούν εντελώς τη νηστεία ή της δίνουν ελάχιστη σημασία. Ακόμη και ιερείς και θεολόγοι καταθέτουν δυστυχώς παρόμοιες απόψεις. Κάποιοι, παρεξηγώντας τον διαχωρισμό μεταξύ αληθούς και ανωφελούς νηστείας, στον οποίο επιμένουν ιδιαίτερα οι αγιογραφικές και πατερικές παραινέσεις, περιφρονούν τη νηστεία απερίφραστα και την εξοβελίζουν εντελώς από τη ζωή τους.
«Δος αίμα και λάβε πνεύμα» - του αειμνήστου Ιωάννου Κορναράκη Ομ. Καθ. Θεολογικής Παν. Αθηνών
Οι υπηρεσίες της σύγχρονης ψυχολογίας στην βελτίωση των όρων της ζωής του ανθρώπου είναι ασφαλώς όχι απλώς αξιόλογες αλλά και επαινετές. Η ευρεία διάδοση των ψυχολογικών γνώσεων συνετέλεσε και συντελεί στην κατανόηση του ανθρώπου από τον άνθρωπο σε όλες τις εκδηλώσεις του και τις μορφές ή τους τομείς της ζωής του. Η συνεχώς σωρευμένη ψυχολογική εμπειρία, από τη μεθοδική έρευνα ή το αυθόρμητο και τυχαίο ψυχολογικό γεγονός, τίθεται συνεχώς στην υπηρεσία της βελτιώσεως και εξομαλύνσεως της καθημερινής ζωής του ανθρώπου. Αυτό σημαίνει ότι η πορεία της ζωής του ανθρώπου διαποτίζεται συνεχώς από το πνεύμα της ψυχολογίας «για ένα καλύτερο σήμερα»! Ό,τι είναι ψυχολογικό, είναι χρήσιμο σαν δείκτης ζωής, Ενώ κάθε «αψυχολόγητο» θεωρείται σαν κάτι σχεδόν … απάνθρωπο!
''ΘΕΟΤΟΚΑΡΙΟΝ'' Ψάλλει ο βυζαντινός χορός των Αγιοκυπριανιτών Πατέρων
Η πάντιμος των Ορθοδόξων
Παράδοση, μας διδάσκει, ότι η Αειπάρθενος Κόρη ευρέθη η μόνη καθαρά και άμωμος,
ώστε να σαρκωθή εξ Αυτής ο πάσης επέκεινα καθαρότητος Υιός και Λόγος του Θεού.
Είναι Ναός του Υψίστου υγιασμένος πρώτα με την προσωπικήν Της αγιότητα και
αρετήν και ύστερα με την επιφοίτησιν της αγιαστικής δυνάμεως του Αγίου
Πνεύματος. Κάθε άλλη υπερτίμηση ή υποτίμηση της Ορθοδόξου αυτής θεωρήσεως
αποτελεί ασέβεια και βλασφημία στο πρόσωπό Της και οδηγεί σε αίρεση και πλάνη.
Τη Ζ΄ (7η) Μαρτίου, μνήμη του Οσίου Πατρός ημών ΠΑΥΛΟΥ του Απλού.
Παύλος ο εν Αγίοις Πατήρ ημών ο ονομασθείς Απλούς ήτο Αιγύπτιος το γένος, σύγχρονος υπάρχων του Οσίου Πατρός ημών Αντωνίου του Μεγάλου, γεωργός το επάγγελμα, απλοϊκός τους τρόπους καθ’ υπερβολήν, άκακος και άπλαστος κατά την γνώμην, τόσον ώστε ουδείς άλλος ηδύνατο να τον υπερβάλη. Είχε δε ο ευλογημένος και γυναίκα κακότροπον και μοιχαλίδα, η οποία μοιχευομένη επί πολύν χρόνον εκρύπτετο από τον Όσιον. Ημέραν δε τινά συνέπεσε να έλθη ο Όσιος εκ του αγρού εις ώραν κατά την οποίαν δεν ανεμένετο. Ευρών δε την γυναίκα του μοιχευομένην εις τον οίκον του, γελάσας σεμνώς είπε προς την μοιχαλίδα:
Σύγχρονοι ορώντες. -- Ιερομονάχου Θεοδώρητου Μαύρου, Αγιορείτου.
Αγαπητέ μοι κ. Σωτηρόπουλε, δεν θα επανερχόμουν, εάν δεν είχες σημειώσει στο σχόλιό σου («Ο Σταυρός», Δεκ. 94, σ. 198) μερικά ξένα προς την Παράδοσιν της Ορθοδοξίας μας. Στο ανωτέρω σχόλιον θαυμάζεις τους «ορώντας», όπως τους αποκαλείς, δηλαδή τους προορατικούς, ως λένε οι πολλοί, όπως τον π. Παϊσιον, π. Πορφύριον και άλλους. Και τονίζεις εν συνεχεία, ότι οι ανωτέρω Γέροντες ουδέποτε συνεβούλευσαν τους πιστούς του νέου ν΄ ακολουθήσουν το παλαιόν ημερολόγιον. Γιατί μήπως τους συνεβούλευσαν ποτέ κάτι που να τους προστατεύη από τας αντορθοδόξους ενεργείας του Οικουμενικού πατριάρχου και των δορυφόρων του; Ουδέποτε! Δια θέματα πίστεως ετήρουν σιγήν, σιγήν ένοχον και κατάκριτον κατά τους αγίους Πατέρας. Ωμίλουν όμως κατά κόρον περί προσευχής και ελεημοσύνης, πορευόμενοι χιλιόμετρα δια να βρουν ύδατα ποιότητος υπό την γην και κρυμμένους θησαυρούς (!), αδιαφορούντες δια τον συλούμενον θησαυρόν της Ορθοδοξίας υπό των δήθεν φυλάκων της! Δεν έχαναν δε ευκαιρίαν να προτρέπουν τους πιστούς να υπακούουν στην Εκκλησίαν, τον Οικουμενικόν δηλαδή πατριάρχην, τον Ιάκωβον Αμερικής τον Παρθένιον Αλεξανδρείας, τον Σωτήριον Καναδά και τον Στυλιανόν Αυστραλίας και όλους τους κοινωνούντας με αυτούς. Σύμφωνα με την τακτική τους αυτή, ούτε εσύ έπρεπε να ελέγξης τον Αυστραλίας Στυλιανόν ή τον Σωτήριον Καναδά, όπως δεν το έπραξαν και οι «ορώντες» σου!
-----------------------------
Ἀριστούργημα! Ὅπως καί ὅλα τά ἄλλα κείμενα τοῦ π. Θεοδωρήτου! Ξεχωρίζω τήν πρότασιν: «Πρέπει νά τό μάθουμε ὅλοι μας, ὅτι ἡ Ἐκκλησία ἔχει μυστικά καί μυστηριακά καί ὄχι διοικητικά θεμέλια, γιά νά μή πάθωμεν αὐτό πού ἔπαθαν καί οἱ Δυτικοί, πού ἀκολούθησαν τόν πάπα στίς πλάνες, γιά νά μή βρεθοῦν ἐκτός Ἐκκλησίας!» Δυστυχῶς, οἱ σημερινοί «ὀρθόδοξοι» ἔχουν πάθει αὐτό πού ἔπαθαν οἱ Δυτικοί, καθότι ὅποιος δέν κοινωνεῖ μέ τούς Οἰκουμενιστάς (=Σατανιστάς) θεωρεῖται ... «ἐκτός Ἐκκλησίας» ἀπό τόν «Πειραιῶς» καί τούς ἄλλους «ἐπισκόπους» τοῦ Βαρθολομαίου, τοῦ Ἱερωνύμου κ.ἄ.
--------------------------
Δεν επιθυμώ να σχολιάσω το κείμενο αυτό αλλά θα ήθελα να διευκρινίσω κάτι.
Ο άγιος Παΐσιος έχει δώσει αγώνες για Χριστό Ορθοδοξία Οικογένεια κ Ελλάδα. Τυχαίο είναι που διέκοψε το μνημόσυνο του αθηναγόρα) όταν άρθηκε το σχίσμα; είπε αυτά τα λόγια για τον οικ. Πατριάρχη για να ενθαρρύνει και να εμψυχώσει τους πιστούς όπως σε πολλούς έλεγε ότι έχουν καλό πνευματικό( για να τους εμψυχώσει στον πνευματικό τους αγώνα) ακόμα και αν ο πνευματικός δεν ήταν καλός.
Είμαι απόλυτα πεπεισμένος ότι αν ζούσε ο άγιος σήμερα κ έβλεπε τα έκτροπα τις αιρέσεις δηλαδή του Βαρθολομαίου Κων/πόλεως, στον οποίο εύχομαι μετάνοια κ καλό παράδεισο, θα ξεσήκωνε όλον τον κόσμο κ θα αντιδρούσε σύμφωνα με τους ιερούς κανόνες.
Εν Χριστώ,
Παντελεήμων
----------------------------
Ο κάθε ένας από μας θα κριθεί έως την ημερομηνία της αναχώρησης του από το μάταιο τούτο
κόσμο. Το ίδιο ισχύει δια όλους,κληρικούς μοναχούς, αγίους άνευ Θεοσημείας, κλπ.
Το θέμα είναι τι κάνουμε ημείς οι ζώντες, βάσει των δεδομένων που υφίστανται σε όλα
τα επίπεδα, όχι μόνον εκκλησιαστικώς. Πολλώ δε μάλλον οι ιερωμένοι, και άπαντες φέροντες το
τίμιον ράσον, δια της ζοφεράς αποστασίας των εν Ελλάδι ορθοδόξων.
Επίσης για να δούμε την εμπάθειαν που χαρακτηρίζει τη νόμιμην εκκλησίαν που διοικητικώς
παίρνει άριστα, το μέγιστο θαύμα του 20ου αιώνος της Βασιλικής Πλεξίδα που όλοι γνωρίζουμε.
Σε συζήτηση που είχα με νεοημερολογίτην λάβρον, μου έλεγε ότι ονομαστός, διάσημος, και ξακουστός πνευματικός σε ερώτησή του για το θαύμα του απήντησε με το αμίμητον: γυναίκες παιδί μου, ότι
θέλουν φαντάζονται. Λυπήθηκα διότι στο παρελθόν τον είχα πνευματικό, και δεν περίμενα να ακούσω
κάτι τέτοιο από το συγκεκριμένο.
Η φοβερή προφητεία του αββά Παμβώ:
Ερώτησε κάποτε ένας μοναχός τον αββά Παμβώ: «Αλήθεια γέροντα, θα αλλάξουν οι συνήθειες και οι παραδόσεις των χριστιανών και δεν θα υπάρχουν ιερείς στις εκκλησιές;»
Και ο Γέροντας απάντησε:
«Εκείνο τον καιρό θα ψυχραθεί η αγάπη των πολλών και θα πέσει μεγάλη θλίψη. Θα
γίνουν επιδρομές εθνών.
Μετακινήσεις λαών, αστάθεια στους βασιλείς, ανωμαλία στους κυβερνήτες, οι ιερείς θα γίνουν άσωτοι και οι μοναχοί θα ζουν με αμέλεια. Οι ηγούμενοι θα αδιαφορούν για τη δική τους σωτηρία αλλά και του ποιμνίου τους. Θα είναι όλοι τους πρόθυμοι και πρώτοι στα τραπέζια και εριστικοί.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)