ORTHODOXY AND HERESY --- by fr George Metallinos

1.   Introduction

It is a known fact that a precise definition of Orthodoxy as a Church is impossible, because “Orthodoxy-Church” is a Divine-human magnitude and, as far as its divine element is concerned, it supersedes every intellectual-logical conception. So, if we wished to somehow define Orthodoxy, we could say the following:  Orthodoxy is the presence of the Uncreated in the world and in History, and the potential of the created to become sanctified and attain theosis. A (Christian) Deismus: “Deus Creator, sed non Gubernator” (A God Creator, but not Governor) – is a pure delusion, orthodoxically speaking. The Time-less and supra-Time element is constantly within the world and within Time, so that it may sanctify Time and transform it into the Time of the divine Kingdom, into eternity (see the words of the Apostle Paul:  “It is necessary for this perishable thing to clothe itself with imperishability, and this mortal thing to clothe itself with immortality” – Cor.I, 15:53).

Θεοτόκε Παρθένε, χαῖρε, κεχαριτωμένη Μαρία, ὁ Κύριος μετὰ Σοῦ

Tόσον η Θεοτόκος ήτον καταπεπυκνωμένη κύκλω κατά την ψυχήν και τω σώμα από τας αρετάς και τας θείας και υπερφυσικάς χάριτας, ώστε δεν ευρήκεν ουδέ την παραμικράν είσοδον ο Διάβολος, δια να εμβάση εις το πανάγιον αυτής υποκείμενον καμμίαν προσβολήν πονηρού λογισμού.

Τη Γ΄ (3ην) Μαρτίου, μνήμη του Αγίου Ιερομάρτυρος ΘΕΟΔΩΡΗΤΟΥ Πρεσβυτέρου Αντιοχείας.

 Θεοδώρητος ο Άγιος του Χριστού Ιερομάρτυς ήτο Πρεσβύτερος της εν Αντιοχεία Εκκλησίας επί της βασιλείας του δυσσεβούς Ιουλιανού του Παραβάτου του βασιλεύσαντος κατά τα έτη τξα΄ - τξγ΄ (361 – 363). Κατά την εποχήν εκείνην ο του βασιλέως τούτου θείος και συνώνυμος Ιουλιανός, Χριστιανός ων και πιστός πρότερον θεράπων του Θεού, αναγνώστης της εν Αντιοχεία Μεγάλης Εκκλησίας, επείσθη, ο άθλιος, εις τον ανεψιόν του, τον δυσσεβή και παραβάτη βασιλέα και ηρνήθη, φευ! την εις Χριστόν Πίστιν προσκυνήσας τα είδωλα.

Οραματιζόμαστε την αυγή μιας νέας «Κυριακής της Ορθοδοξίας» να ανατέλλη.

Οι Λατίνοι και οι προτεστάντες, δυστυχώς, εφ’  όσον ακολουθούν πεπλανημένον τρόπον σαρκικής ζωής, δεν πρόκειται να δουν το φως της Ορθοδοξίας και της Θεογνωσίας. Αποθανούνται εν ταις αμαρτίαις των, εκτός εάν ο Θεός,--οις επίσταται κρίμασι—φωτίση το σκότος των. Δια τούτο αδιστάκτως φρονούμε ότι το επαναλαμβανόμενο τροπάριο εκ των Πατριαρχικών χειλέων, «δεν έχομεν διαφοράς, ουδέν μας χωρίζει προς την ένωσιν», μόνο εχθρός των ανθρώπων θα μπορούσε να το είπη, μόνο «ο απ’  αρχής ανθρωποκτόνος» ηδύνατο να το διακηρύξη, μόνο ο Άδης θα ηδύνατο να το εφεύρη, ως αντίθεον. Διότι δεν φθάνει ότι φθείρει το σωτήριο ορθόδοξον φρόνημα των ήδη ορθοδόξων λαών, αλλά στερεώνει εις την δαιμονική πλάνη και αίρεσιν τόσα εκατομμύρια αιρετικών, αυτών που ζουν σήμερα και εκείνων που θα έλθουν μέχρι συντελείας. Εάν κηρύγματα τοιαύτης τρομακτικής σημασίας και από τόσον υψηλάς καθέδρας, μας αφήνουν αδιάφορους, δεν έχουμε κάθε δικαίωμα να υποστηρίζουμε ότι, οι ηγετικήν έχοντες θέση εις την Εκκλησία κληρικοί και λαϊκοί εις κάποιο σημείο εκ των τριών—πίστη, γνώση, βίωση—νοσούν; Αλλ’  υπάρχει ευσεβής κλήρος και λαός, που έχει αντιληφθή την έκταση και το βάθος της κατάστασης. Και φυσικά θα αναλάβη την πρωτοβουλία προς εκκαθάριση της θέσης του. Ζήτημα χρόνου είναι η εκδήλωση μιας ορθοδόξου κίνησης προς αναστολή της φθοράς, που προσγίνεται εις την Εκκλησία από τους ποιμένες και τους διδασκάλους της, των μεν κακώς διδασκόντων, των δε αθλίως σιωπώντων. Αυτός ο κλήρος και ο λαός, αναλαμβάνοντες τις ευθύνες των θα σαλπίσουν το «στώμεν  καλώς εις την βάση της Ορθοδόξου Εκκλησίας». Κάποιοι Επίσκοποι θα συγκινηθούν και θα ηγηθούν του Ορθοδόξου αγώνα προς περισυλλογή και αναστολή του ενεργουμένου Ουνιτισμού μας. 

To “Παγκόσμιο Συμβούλιο των Εκκλησιών” του αειμνήστου Αθανασίου Σακαρέλλου θεολόγου:

Η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν είναι απλά και μόνο η αληθινή Εκκλησία. Είναι η μόνη αληθινή Εκκλησία! Αυτό σημαίνει ότι κάθε άλλη χριστιανική κοινότητα, που αυτοαποκαλείται «εκκλησία», δεν είναι Εκκλησία του Χριστού. Εκκλησία του Χριστού είναι μόνο η Ορθόδοξη Εκκλησία. Αυτή μόνο δεν έχει «σπίλον ή ρυτίδα» αιρέσεως και κακοδοξίας! Όταν οι ποιμένες της Ορθόδοξης Εκκλησίας γίνονται μέλη του λεγομένου «Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών», της πανσπερμίας αυτής των αιρετικών «εκκλησιών», τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει, ότι οι ανάξιοι ποιμένες της που την κατέστησαν μέλος του, είτε Πατριάρχες είναι, είτε Αρχιεπίσκοποι, είτε επίσκοποι, είτε άλλοι κληρικοί και θεολόγοι, εξέπεσαν από την Ορθόδοξη πίστη κι έγιναν αιρετικοί! Και όσοι, τους ακολουθούν και «κοινωνούν» μαζί τους, απέναντι Θεού, είναι το ίδιο πράγμα. Είναι και αυτοί εξίσου αιρετικοί και κακόδοξοι!

Ἡ πανεπιστημιακή παραχάραξις τῆς Θεοτοκολογίας

 

Γράφει ὁ κ. Ἀναστάσιος Πολυχρονιάδης, Δρ. Θεολογίας

Δέν θά πρέπει νά ξεχάσουμε πῶς φθάσαμε στήν ψευδοθεολογία τοῦ καταναγκασμοῦ, ἐξετάζοντας πτυχές τοῦ τεράστιου αὐτοῦ θέματος. Μέσα, λοιπόν, ἀπό τίς ἑτεροδιδασκαλίες, ὡς πρός τήν Ὀρθόδοξη Πίστη, δυό καθηγητῶν τῆς Θεολογίας (Μιλτιάδη Κωνσταντίνου καί Χρυσοστόμου Σταμούλη) θά ἐρευνήσουμε τό πῶς τοῦ καταναγκασμοῦ. Ὁ πρῶτος δημοσιεύοντας τίς ἀπόψεις του στό περιοδικό τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος γιά τούς ἱερεῖς, ¨Ἐφημέριος¨, ὁ δεύτερος μέσα ἀπό βιβλίο-«διδακτικό» ἐγχειρίδιο, γιά φοιτητές Θεολογίας.

α .Ἡ δῆθεν ἀπροϋπόθετος κατάφασις τῆς Παναγίας εἰς τό μήνυμα τοῦ Ἀρχαγγέλου.

π. Γεώργιος Μεταλληνός - Ἐκεῖνον τὸν Ἀπρίλιο... (Ἡ ἅλωση τοῦ 1204)

Ἂν ἡ 29η Μαΐου εἶναι ἡμέρα πένθους γιὰ τὸν Ἑλληνισμό, διότι φέρνει στὴ μνήμη μας τὴν ἅλωση τῆς Πόλης ἀπὸ τοὺς Ὀθωμανοὺς τὸ 1453, ἄλλο τόσο ἀποφρὰς εἶναι γιὰ τὸ Γένος μας καὶ ἡ 13η Ἀπριλίου, διότι κατ᾿ αὐτὴν ἔπεσε ἡ Πόλη τὸ 1204 στοὺς Φράγκους. Τὸ δεύτερο γεγονὸς δὲν ὑστερεῖ καθόλου σὲ σημασία καὶ συνέπειες ἔναντι τοῦ πρώτου. Αὐτὴ εἶναι σήμερα ἡ κοινὴ διαπίστωση τῆς ἱστορικῆς ἔρευνας. Ἀπὸ τὸ 1204 ἡ Πόλη, καὶ σύνολη ἡ Αὐτοκρατορία τῆς Νέας Ῥώμης, δὲν μπόρεσε νὰ ξαναβρεῖ τὴν πρώτη της δύναμη. Τὸ φραγκικὸ χτύπημα ἐναντίον της ἦταν τόσο δυνατό, ποὺ ἔκτοτε ἡ Κωνσταντινούπολη ἦταν «μία πόλη καταδικασμένη νὰ χαθεῖ» (Ἑλ. Ἀρβελέρ). Ἀξίζει, συνεπῶς, μία θεώρηση τοῦ γεγονότος αὐτοῦ ἔστω καὶ στὰ περιορισμένα ὅρια ἑνὸς ἄρθρου.

1. Στὶς 12/13 Ἀπριλίου 1204, ἔπειτα ἀπὸ μία πεισματικὴ καὶ μακρόχρονη πολιορκία, κατελάμβαναν οἱ Φραγκολατίνοι Σταυροφόροι τὴν Κωνσταντινούπολη. Ἡ χριστιανικὴ αὐτοκρατορία τῆς Ῥωμανίας/ Βυζαντίου ἔσβηνε κάτω ἀπὸ τὸ θανάσιμο πλῆγμα τῆς φραγκικῆς Δύσεως. Τὸ γεγονὸς αὐτὸ ἦταν σημαντικότατο σὲ δύο κατευθύνσεις:

Οικουμενισμός: Το βδέλυγμα της ερημώσεως εστώς εν Τόπω Αγίω!


 

Για μια ανήσυχη ησυχία …! -- του αειμνήστου Ιωάννου Κορναράκη, Καθηγητού Παν. Αθηνών.

Αν θα μπορούσε κανείς να διεισδύσει πραγματικά στον πυρήνα της υπαρξιακής αγωνίας του ανθρώπου, που γεννάται από τον πόθο για ενότητα, θα ανακάλυπτε ακριβώς ότι ο πόθος αυτός προδίδει την ψυχική δίψα του ανθρώπου για ησυχία. Είναι γεγονός ότι ο διασπασμένος και διχασμένος εσωτερικά άνθρωπος, εκείνος τουλάχιστον που βιώνει την ανάγκη για ενότητα σαν μια βασική επιδίωξη της ζωής, στο βάθος της εσώτερης ψυχικής υποστάσεώς του λαχταρά την ησυχία. Εξάλλου, εάν ένας διαταραγμένος από εσωτερικές συγκρούσεις και διασπάσεις άνθρωπος κατέληγε στην ψυχική του συγκρότηση και ενοποίηση, το πρώτο αγαθό που θα γευόταν θάταν ασφαλώς η πνευματική ησυχία, σαν έκφραση της αρμονίας των ψυχικών του καταστάσεων και περιεχομένων. Γι’ αυτό το λόγο το ασκητικό βίωμα, η νηπτική πατερική έρημος, θα πρότεινε, σ’ αυτόν που διψά την ενότητα και τον πόθο του απολύτου, να βιώσει στο ψυχικό χώρο της μοναξιάς την ασκητική ησυχία και την «αναχώρηση» από τα πράγματα του κόσμου. Κι’ εδώ βέβαια θα αντιμετώπιζε κανείς μια «παράλογη» ίσως πραγματικότητα, μια ιδιάζουσα κατάσταση ησυχίας και ψυχικής μοναξιάς.

ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΚΑΝΩΝ ΣΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ ΓΟΡΓΟΫΠΗΚΟΟΥ


 

Τη Β΄ (2α) Μαρτίου, της Αγίας Παρθενομάρτυρος ΕΥΘΑΛΙΑΣ ξίφει τελειωθείσης.

Ευθαλία η Αγία Παρθενομάρτυς του Χριστού έζη εν Σικελία έχουσα μητέρα αιμορροούσαν, καλουμένην και αυτήν Ευθαλίαν και ιατρευθείσαν εκ της ασθενείας ταύτης υπό των Αγίων Μαρτύρων Αλφειού, Φιλαδέλφου και Κυπρίνου, ων η μνήμη εορτάζεται κατά την ι΄ (10ην) του Μαϊου και οίτινες φανέντες εις αυτήν κατ’ όναρ της είπον· «Εάν πιστεύσης εις τον Χριστόν και βαπτισθής, ασφαλώς θέλεις ιατρευθή και σωθή, εάν δε δεν πιστεύσης, φεύγε μακράν ημών». Εξυπνήσασα δε η Ευθαλία επείσθη εις τους λόγους των Αγίων Μαρτύρων και πιστεύσασα εις τον Χριστόν εβαπτίσθη μετά της συνωνύμου θυγατρός της. Είχε δε αύτη υιόν ονομαζόμενον Σερμιλιανόν, υπό του οποίου βιαζομένη η μακαρία ολίγον έλειψε να πνιγή υπ’ αυτού, διότι επίστευσεν εις τον Χριστόν.

Η ΑΓΙΑ ΗΜΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Η ΜΕΓΑΛΗ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΗ.

«Έλαμψεν η χάρις σου Κύριε· έλαμψεν ο φωτισμός των ψυχών ημών· ιδού καιρός ευπρόσδεκτος, ιδού καιρός μετανοίας· αποθώμεθα τα έργα του σκότους και ενδυσώμεθα τα όπλα του φωτός…». Από την Υμνολ. Του Τριωδίου.

Ουδεμία άλλη περίοδος ευρίσκεται εγγύτερον προς τον χαρακτήρα και την φύσιν της αγιωτάτης ημών Εκκλησίας, όσον η περίοδος της αγίας και Μ. Τεσσαρακοστής. Διότι ο κύκλος της περιόδου αυτής, αποτελεί την επί το αυστηρότερον ανακεφαλαίωσιν των σκοπών της Εκκλησίας, οίτινες συμπυκνούμενοι εν τη αγία Τεσσαρακοστή, εκφράζονται δυναμικώς εις την πρακτικήν των πιστών ζωήν. Η φύσις της Εκκλησίας είναι πολεμική, και χωρίς την διαρκή στρατείαν, χωρίς τους πνευματικούς αγώνας, χωρίς τον προς πάσαν μορφήν Κακού πόλεμον, Εκκλησία δεν νοείται. Ο αγωνιστικός χαρακτήρ της, είναι εκείνο εις το οποίον ευρίσκει δικαίωσιν η ύπαρξίς της, εκείνο, δια του οποίου εκφράζει το περιεχόμενόν της, εκείνο, όπερ εξηγεί και δικαιολογεί την ίδρυσίν της.

Ευαγόρας Παλληκαρίδης: Ένα σύμβολο αγώνα

Ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης γεννήθηκε στις 27 Φεβρουαρίου 1938 στην Τσάδα της επαρχίας Πάφου, χωριό της μητέρας του. Ο πατέρας του καταγόταν από το χωριό Λάρνακας της Λαπήθου, της επαρχίας Κερύνειας. Ήταν το τέταρτο παιδί στην οικογένεια, με δύο άλλους αδελφούς και δύο αδελφές.

Φοίτησε στο δημοτικό σχολείο του χωριού του και αποφοίτησε από το δημοτικό σχολείο του Κτήματος (1944-1950). Από την παιδική του ηλικία έδειξε τα χαρακτηριστικά που θα τον συνόδευαν σε όλη τη σύντομη ζωή του: δυναμισμό, ηγετικές ικανότητες, δημιουργικότητα, φιλοπατρία, λογοτεχνική φλέβα. Ήταν λιγόλογος, φιλομαθής, στοχαστικός, μεγαλόψυχος.

Και μη ξεχνάς νηστεία κυρίως είναι να πεινάσεις για Θεό!!!

Nηστεία

- Ευλογείτε Γέροντα.

- Ο Kύριος να σε ευλογεί χαρά μου.

- Είστε πολλά χρόνια στο Άγιον Όρος;

- Είμαι εξήντα χρόνια, αλλά τι είναι εξήντα χρόνια για το Θεό; Μια ανάσα είναι.

- Γέροντα θα ήθελα να πείτε δύο πράγματα για τη νηστεία.

- Για να πεις κάτι πρέπει να το βιώνεις, να το ζεις. Μόνο ένας που έχει γεννηθεί κοντά σε θάλασσα ή είναι ναυτικός μπορεί να μιλήσει για τη θάλασσα. Αλλά θα κάνω υπακοή στο θέλημά σου και θα σου πω τί λένε οι πατέρες οι οποίοι ήταν φίλοι της νηστείας.

Dogma & Mystery --- Orthodox theology

It is essential to make a distinction between dogma  and mystery. The mystery of the Holy Trinity is experienced, to the extent that this is possible, by the glorified human being and is different from the dogma, which is the rational formulation concerning the mystery of the Holy Trinity or the revelation. This distinction is fundamental to Orthodox theology.

 ”God is always a mystery. The mystery of the Holy Trinity must be separated from the dogma of the Holy Trinity. The dogma is not the same as the mystery.”

This means that the dogma can be understood rationally, but not the mystery. There is confusion on this issue in some contemporary theologians and a serious problem arises.

Χορωδιακόν Σε υμνούμεν Σε ευλογούμεν Αξιον εστίν


 

Τη Α΄ (1η) Μαρτίου, ο Όσιος ΑΓΑΠΙΟΣ ο εν τοις ορίοις της του Βατοπαιδίου Μονής ασκήσας,

ο υπό των Σαρακηνών αιχμαλωτισθείς και αυτούς μεταβαλών και βαπτίσας, εν ειρήνη τελειούται.                                                                               

Αγάπιος ο Όσιος Πατήρ ημών, του Αγιωνύμου Όρους το θείον βλάστημα, ως φυτόν ωραιότατον εβλάστησεν εις την Σκήτην του Κολιτζού της περιοχής του Βατοπαιδίου. Εις την Σκήτην δε ταύτην τον καλόν αγώνα αγωνιζόμενος ο Όσιος ηχμαλωτίσθη από επιδραμόντας Αγαρηνούς πειρατάς, οίτινες και τον επώλησαν ως δούλον εις τινα Αγαρηνόν, όστις τον διετήρει δεδεμένον με αλύσεις δια τον φόβον της αποδράσεώς του επί δώδεκα χρόνους ολοκλήρους, χρησιμοποιών συγχρόνως αυτόν εις εργασίας σκληράς και βαρυτάτας. Υπό τας συνθήκας αυτάς διάγων ο Όσιος και καθ’ ον χρόνον ευρίσκετο δεδεμένος εις σκοτεινήν φυλακήν, ηλευθερώθη υπό της προστάτιδος του Αγίου Όρους, της Υπεραγίας Θεοτόκου, και παρευθύς επέστρεψεν εις το Όρος, εις τον Γέροντά του.

Ρωσία: Οι Πυρηνικές Δυνάμεις είναι σε χώρους διασποράς - Aπέπλευσαν τα πυρηνοκίνητα υποβρύχια

Ο Ρώσος Υπουργός Άμυνας ανακοίνωσε πριν λίγο ότι τέθηκαν σε ύψιστη πολεμική ετοιμότητα και βρίσκονται σε χώρους διασποράς οι κινητές πυρηνικές πυραυλικές δυνάμεις της Ρωσίας ενώ το σύνολο των πυρηνοκίνητων υποβρυχίων του Βόρειου Στόλου και του Στόλου Ειρηνικού έχει αποπλεύσει.

Το Κρεμλίνο κατηγόρησε για τον πυρηνικό συναγερμό την υπουργό Εξωτερικών της Βρετανίας, Liz Truss.

Ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου, Ν. Πεσκόφ, ανέφερε πως “Υπήρξαν απαράδεκτες δηλώσεις για πιθανές καταστάσεις σύγκρουσης, ακόμη και αντιπαραθέσεις και συγκρούσεις μεταξύ του ΝΑΤΟ και της Ρωσίας.

Δεν θα κατονομάσω τους συντάκτες αυτών των δηλώσεων, αν και ήταν η υπουργός Εξωτερικών της Βρετανίας”

Από την πλευρά του ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν κατέκρινε την επιβολή των κυρώσεων στη Ρωσία από τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ευρωπαϊκή Ένωση και αποκάλεσε τη Δύση «αυτοκρατορία του ψεύδους».

Αθανάσιος Διάκος: ο Εθνομάρτυς και αγωνιστής της Ελευθερίας της Ελλάδος και της Ορθοδοξίας -- Μυργιώτης Παναγιώτης, Μαθηματικός

Αθανάσιος Διάκος, γνωστός ήρωας της επανάστασης του 1821 με μαρτυρικό τέλος. Κοιμήθηκε ως Έλληνας ήρωας και γενναίος χριστιανός. ΣΔεν απαρνήθηκε την πίστη του, ούτε και την ελληνικότητά του. Ανδρείος στο φρόνημα ως ελληνορθόδοξος μαχητής. Τον κατέγραψε η ιστορική και λαϊκή μνήμη στις χρυσές σελίδες που (πρέπει να) εμπνέουν και (να) καθοδηγούν τις μετέπειτα γενεές.

Το πραγματικό όνομα του Διάκου, κατά μια εκδοχή, ήταν Αθανάσιος  Μασαβέτας και κατά άλλη εκδοχή Αθανάσιος Γραμματικός. Γεννημένος το 1788, μυήθηκε στην Φιλική Εταιρεία το 1818 και το 1820 έγινε αρματολός στη Λιβαδειά. Είχε έφεση στη θρησκεία και η μητέρα του σε ηλικία 12 ετών τον πήγε στο μοναστήρι του Αγίου Ιωάννη στην Αρτοτίνα Φωκίδας για να εκπαιδευτεί. Έγινε μοναχός και λόγω του μεγάλου ζήλου γρήγορα χειροτονήθηκε διάκος.

Πούτιν: “Η τραγωδία του εκκλησιαστικού σχίσματος στην Ουκρανία μετατράπηκε σε πολιτική”

 ΜΟΣΧΑ, 21 Φεβρουαρίου – Οι ουκρανικές αρχές μετέτρεψαν κυνικά την τραγωδία του εκκλησιαστικού σχίσματος σε όργανο κρατικής πολιτικής, δήλωσε ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν .

“Οι ουκρανικές αρχές μετέτρεψαν κυνικά την τραγωδία ενός εκκλησιαστικού σχίσματος σε όργανο κρατικής πολιτικής. Η σημερινή ηγεσία της χώρας δεν ανταποκρίνεται στα αιτήματα των πολιτών της Ουκρανίας για κατάργηση νόμων που παραβιάζουν τα δικαιώματα των πιστών”, δήλωσε ο Πούτιν κατά τη διάρκεια του διαγγέλματός του στο Ρωσικό λαό.

---------------------------

Ο/Η Δημήτριος Χατζηνικολάου είπε...

Ἡ ἀνάρτησις αὐτή ἀναδεικνύει τήν ἐκκλησιαστικήν πλευράν τοῦ Οὐκρανικοῦ θέματος, τήν ὁποίαν σχεδόν ὅλοι οἱ ἀναλυταί, ἀκόμη καί οἱ σοβαροί τοιοῦτοι, ὅπως ὁ κ. Ἰ. Μάζης, παραθεωροῦν. Ἡ ΔΙΑΒΟΛΙΚΗ ἐνέργεια τοῦ Βαρθολομαίου νά χορηγήσῃ ΑΝΤΙΚΑΝΟΝΙΚΩΣ «αὐτοκέφαλον» στήν σχισματικήν ψευδο-εκκλησίαν τῶν Οὐνιτῶν τῆς Οὐκρανίας (2019) καί νά δημιουργήσῃ (σκοπίμως) ΣΧΙΣΜΑ, γιά τό ὁποῖον δηλώνει σήμερα εἰρωνικῶς (σατανικῶς) ὅτι ἔχει μεγάλην «σκασίλαν»(!!!), ὡδήγησε σήμερα εἰς αὐτήν τήν κρίσιν. Ἡ ἄλλη αἰτία τῆς κρίσεως εἶναι ὅτι τό ἕν κρατίδιον τῆς πρώην ΕΣΣΔ μετά τό ἄλλο γίνονται μέλη τοῦ ΝΑΤΟ καί περικυκλώνουν τήν Ρωσσίαν, ἔτσι ὥστε ἡ Σατανική Νέα Τάξις Πραγμάτων (ΝΤΠ), μέ τήν ὁποίαν συμπράττει ἀπολύτως ὁ «πάπας», ἐπιδιώκει νά καταβάλῃ τό ἀντίπαλον δέος, τοὐτέστιν τήν Ὀρθόδοξον Ρωσσίαν, ἡ ὁποία δέν συνέπραξε εἰς τό Ἐκκλησιαστικόν Ἔγκλημα τοῦ Κολυμπαρίου (2016), ἐπιτυγχάνοντας ἔτσι τήν παγκόσμιον ἡγεμονίαν. Γιά ἠλίθιον τόν περάσατε τόν Πούτιν; Οἱ Σατανισταί τῆς «Νέας ΔΑΙΜΟΝΟκρατίας» νά κοιτάξουν στόν καθρέπτην ὅταν ΥΠΟΚΡΙΤΙΚΩΣ κατηγοροῦν τόν Πούτιν, ἐνῷ οἱ ἴδιοι (δηλ. ὁ Σημίτης μέ τόν ὁποῖον ΤΑΥΤΙΖΟΝΤΑΙ) τό 1999 ἔστελναν τά Ἑλληνικά νειάτα νά πολεμήσουν τούς ... Σέρβους μέ τό μέρος τοῦ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΟΥ ΝΑΤΟ, διά τήν ἐπιβολήν τῆς ΝΤΠ.

Το αποθνήσκειν της Πανδημίας --- Χαράλαμπος Β. Κατσιβαρδάς Δικηγόρος Παρ’ Αρείω Πάγω

Η σηψαιμική κατάσταση εις την οποία έχει περιέλθει η Ελλάς, αποδεικνύει ότι κηδεμονεύεται από αλλότριες υπερεθνικές δυνάμεις οι οποίες ελέγχουν απολύτως οιαδήποτε θεσμική έκφανση και λειτουργία, καθοδηγώντας την προς την άνωθεν εξυπηρέτηση αλλότριων σκοπιμοτήτων, τόσον εις εθνικό , όσο εις οικονομικό, κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο.

Η ατζέντα της παγκοσμιοποιήσεως συντελείται εκ βάθρων, με προεξάρχον το αφήγημα της πανδημίας, όπου οι εγκάθετοι έμμισθοι απολογητές της κυβερνητικής ορθότητας εν συνδυασμώ με τους ευνοημένους δια τις ποινικής ασυλίας λοιμωξιολόγους, ανακοίνωσαν ιταμώς δια μέσου των μέσων μαζικής εξαπατήσεως, ότι επήλθε αυτόχρημα η άρση της πανδημίας.

Η δεύτερη ανάγνωση τών γεγονότων τής Ουκρανίας --- του ιατρού κ. Κυπριανού Χριστοδουλίδη

Σέ πρώτη ανάγνωση τών καθεστωτικών ΜΜΕ καί άλλων επιπόλαιων ειρηνιστών, η στρατιωτική επέμβαση στήν Ουκρανία λέγεται "εισβολή". Δέν πρόκειται όμως περί αυτού. Η Ρωσσία τήν στιγμή αυτή αμύνεται, προσπαθώντας νά σβήσει τήν φωτιά, που δολίως άναψε η Αγγλοσαξονική παγκόσμια εγκληματική συμμαχία.

Όταν βλέπεις τήν φωτιά νά έρχεται πρός τό μέρος σου, αποψιλώνεις τό εύφλεκτο περιβάλλον, καλείς βοήθεια καί φροντίζεις νά έχεις νερό. Τίποτα από αυτά - εκτός από νερό ... - δέν έχει η Ρωσσία, οι γείτονες παραμένουν θεατές ότι "22 ... συνετέθειντο οἱ Ἰουδαῖοι ἵναἐάν τις ὁμολογήσῃ Χριστόν, ἀποσυνάγωγος γένηται". Επομένως, τί άλλο θά μπορούσε νά πράξει ; Είχε άλλη επιλογή, όταν οι όροι που έθεσε απορρίφθηκαν ;

Προτάθηκε ο διπλωματικός διάλογος, κάτι σάν αυτόν τής Κύπρου, μεταξύ Ελλάδας, Κύπρου καί Τουρκίας. Εδώ, όμως, στήν Κύπρο, έχουμε στρατιωτική κατοχή μέρους τού νησιού καί οι δύο εγγυήτριες χώρες, Ελλάδα καί Τουρκία, είναι κράτη μέλη τής εγκληματικής συμμαχίας τού ΝΑΤΟ. Η Κύπρος δέν είναι καί ο διάλογος καλά κρατεί, εδώ καί σχεδόν μισό αιώνα. Σημειωτέον, απόφαση τού ΟΗΕ υπάρχει. Θέτει όρο - υπάρχει σχετικό ψήφισμα - γιά διάλογο, υπερτερεί όμως ο διάλογος τών κρατών μελών τού ΝΑΤΟ.

Καί ερωτάται : Υπάρχει σχέση μεταξύ Κύπρου, Ελλάδας, Τουρκίας, μέ αυτά πού συμβαίνουν στήν Ουκρανία ; Είναι κρατική οντότητα τό κατεχόμενο βόρειο τμήμα τής Κύπρου ; Καί τέλος πάντων, τί στό καλό θέλουν νά τό κάνουν κι αυτό κράτος, όταν η παγκοσμιοποίηση δέν θέλει κράτη (καταργεί τά σύνορα) ; Θέλει Πολιτείες, ακόμη καί όταν αυτές αριθμούν 80.000 κάτοικους !

https://kyprianoscy.blogspot.com/2022/02/blog-post_27.html?m=1