Νικηφόρος ο φερωνύμως διπλήν την νίκην κατά των παθών και της ασεβείας αποκομίσας, ο φωτοβόλος αστήρ του νοητού στερεώματος της Εκκλησίας, ήτο από την Αντιόχειαν της Συρίας, κατά τους χρόνους Ουαλεριανού και Γαλλιηνού των βασιλέων εν έτει σνγ΄-σξη΄ (253-268), ιδιώτης κατά την αξίαν και νέος την ηλικίαν, όταν ηξιώθη του δια Χριστόν Μαρτυρίου· ακούσατε όμως απ’ αρχής την διήγησιν περί αυτού καθώς ταύτην μετέφρασεν ο Ιερός Αγάπιος ο Κρής, ίνα πολλήν την ωφέλειαν λάβητε. Από πολλά ρητά της Παλαιάς και Νέας Διαθήκης ημπορεί να βεβαιωθή ο καθείς πόσον ωφελείται όστις αγαπά τον πλησίον κατά Θεόν, καθώς αυτός ο ελεήμων και πολυεύσπλαγχνος πολλάκις μας παρήγγειλεν.
Πρωτοπρεσβύτερος π. Θεόδωρος Ζήσης :
....Το θέμα της κοινωνίας με τους αιρετικούς, ως και της εν συνεχεία κοινωνίας με τους κοινωνούντες, οι οποίοι με την πράξη τους αυτή αποβαίνουν ακοινώνητοι, είναι το μείζον και επείγον θέμα στην σημερινή εκκλησιαστική ζωή. Το εκκλησιαστικό σώμα νοσεί επικίνδυνα· υπεύθυνοι για την νόσο είμαστε όλοι, όχι μόνον οι κοινωνούντες με τους ετεροδόξους, αλλά και όσοι κοινωνούμε με τους κοινωνούντες· η εκτροπή και η παράβαση μοιάζει με τα συγκοινωνούντα δοχεία, με την μόλυνση του περιβάλλοντος, η οποία δεν περιορίζεται στον προκαλούντα την μόλυνση. Μνημονεύοντας τους πατριάρχες, αρχιεπισκόπους και επισκόπους στις ιερές ακολουθίες, συμμετέχουμε στην οικουμενιστική αποστασία.
------------------------
Για τον π. Ζήση όλοι χάνονται εκτός από τον ίδιο και ολίγους, ίσως μετρημένους στα δάκτυλα, που αποτειχίστηκαν!
Για τον τσαγκάρη όλοι σώζονταν εκτός από τον ίδιο!
Διαλέγουμε και παίρνουμε ...
Πέτρος
------------------------
8 Φεβρουαρίου 2022 - 12:23 μ.μ. Γράφεις: «Για τον π. Ζήση όλοι χάνονται εκτός από τον ίδιο και ολίγους, ίσως μετρημένους στα δάκτυλα, που αποτειχίστηκαν!»
Λάθος! Τό ὀρθόν εἶναι: «Κατά τίς Ἅγιες Γραφές, τίς Συνόδους καί τούς Ἁγίους Πατέρας, ὅσοι κοινωνοῦν ἐν γνώσει μέ αἱρετικούς χάνονται».
«Ἔχει ὁ Θεός γιά ὅλους» ΥΠΕΡΒΑΣΙΣ ΤΟΥ ΑΓΧΟΥΣ -- Τοῦ αειμνήστου Μιχαὴλ Ε. Μιχαηλίδη, Θεολόγου
Τό ἄγχος εἶναι μιά κατάσταση ἀνησυχίας, ἀβεβαιότητας καί ἀγωνίας. Τρία ἔντονα ὑπαρξιακά συναισθήματα, πού δημιουργοῦν τό ἄγχος. Ἡ ἀβεβαιότητα γιά ἕνα γεγονός, προκαλεῖ ἐσωτερική ἀνησυχία καί ἡ κορύφωση τῆς ἀνησυχίας προκαλεῖ τό μαρτύριο τῆς ἀγωνίας. Εἶναι τόσα τά περιστατικά τῆς καθημερινῆς ζωῆς, ὥστε θά ᾽λεγε κανείς πώς, κάθε στιγμή ἔχει τή δική της ἀγωνία. Μιά ἀγωνία, συχνά παραλυτική, βασανιστική, γεμάτη ἀπό πολλά καί ἀδυσώπητα ἐρωτηματικά: Θά γίνει; Δέ θά γίνει; Θά ἐπιτύχει; Θ’ ἀποτύχει; Νά τό κάνω; Νά μή τό κάνω; Θά μπορέσω; Δέ θά μπορέσω; Θά γυρίσει μέ ἀσφάλεια; Ἤ μήπως συμβεῖ κάτι ἀναπάντεχο; Ἀνησυχία καί ἀγωνία γιά τό αὔριο, γιά τό μέλλον τῶν παιδιῶν, γιά τόν πατέρα πού κινδυνεύει νά χάσει τή δουλειά του. Γιά τή στενότητα τῶν οἰκονομικῶν τῆς οἰκογένειας. Γιά τήν ἐξόφληση χρεῶν. Γιά τά τόσα προβλήματα τῆς κάθε στιγμῆς. Προβλήματα – μαχαίρια. Προβλήματα συγκλονιστικά. Προβλήματα ἡφαιστειακά.
ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΤΩΡΑ…ΤΑ ΔΑΚΡΥΑ ΤΗΣ ΓΛΥΚΙΑΣ ΜΑΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΕΙΝΑΙ ΠΟΤΑΜΙ.
Τα δάκρυά Σου Κυρία Θεοτόκε, μας θυμίζουν την πορεία μας, Κληρικών και λαϊκών, που είναι μακριά από την Ορθόδοξη Πίστη. Οι "Ποιμένες" το 1948 ενώθηκαν και αναγνώρισαν στο Παγκόσμιο Συμβούλιο σατανοεκκλησιών, όλες τις Προτεσταντικές παρασυναγωγές ως Εκκλησίες ισότιμες της Ορθοδοξίας! Οι "Ποιμένες" το 1965 με τον Αθηναγόρα αναγνώρισαν την Παπική παρασυναγωγή ως Εκκλησία του Χριστού, χωρίς πρώτα οι Παπικοί να διαγράψουν τις αιρέσεις του διαβόλου που πιστεύουν: Πρωτείο του Πάπα, φιλιόκβε κ.λ.π. Οι "Ποιμένες" που το 1993 στο Μπαλαμάντ του Λιβάνου αναγνώρισαν έγκυρα Μυστήρια, Ιερωσύνη, και Αποστολική Διαδοχή στους αιρετικούς Παπικούς! Οι "Ποιμένες" που το 1990-91 στο Σαμπεζύ της Ελβετίας αναγνώρισαν τους αιρετικούς Μονοφυσίτες ως Ορθοδόξους! Οι Μονοφυσίτες έχουν τον φονιά του Αγίου Φλαβιανού Διόσκορο Άγιό τους. Με την αναγνώριση τώρα των Μονοφυσιτών ως Ορθοδόξων, ο φονιάς του Αγίου Φλαβιανού είναι και Άγιος της Ορθοδοξίας!!!
Reading from the Synaxarion:
Theodore the Commander & Great Martyr
The holy Martyr Theodore was from Euchaita of Galatia and dwelt in Heraclea of Pontus. He was a renowned commander in the military, and the report came to the Emperor Licinius that he was a Christian and abominated the idols. Licinius therefore sent certain men to him from Nicomedia, to honor him and ask him to appear before him. Through them, however, Saint Theodore sent back a message that it was necessary for various reasons, that Licinius come to Heraclea. Licinius, seeing in this a hope of turning Saint Theodore away from Christ did as was asked of him.
Μερικές σκέψεις μου πάνω στην αποτομή της ιεράς κεφαλής του Τιμίου Προδρόμου και Βαπτιστού Ιωάννου – του αδελφού μας Ιουστίνου
Γράφω, αγαπητέ Silver, μερικές σκέψεις μου πάνω στην αποτομή της ιεράς κεφαλής του Τιμίου Προδρόμου και Βαπτιστού Ιωάννου και παρακαλώ την αγάπη σας να με συγχωρέση, αν σας στενοχωρήσω ή σκανδαλήσω με τα λεγόμενά μου.
Όλοι μας βέβαια ξέρουμε, ότι της φρικτής αποτομής της ιεράς κεφαλής του Τιμίου Προδρόμου προηγήθηκε ένας πορνικός χορός της Σαλώμης, κόρης της φονικής Ηρωδιάδας και μοιχαλίδας του Ηρώδου.
Και όπως είναι σε όλους μας γνωστό, ο άνομος αυτός χορός
«ήρεσεν» σε όλους τους παρευρισκομένους άρχοντες, πλουσίους, αξιωματούχους,
υψηλά ισταμένους στο πλέγμα κοσμικής εξουσίας, και περισσότερο από όλους
βεβαίως στον βασιλέα Ηρώδη, εραστή της μητέρας τού κατάλληλα δασκαλεμένου
πορνικού κορασίου.
Μάλιστα τόσο πολύ «ήρεσεν» η λικνιζομένη και εκκολαπτόμενη
πόρνη, ώστε ο μοιχός Ηρώδης πάνω στο ηδονικό του παραλήρημα, ξεχνάει την
Ηρωδιάδα και υπόσχεται στη κόρη της μέχρι και το μισό του βασίλειο, όλοι μας
υποψιαζόμαστε για πια συνέχεια.
-------------------------
Ὡραιότατον κείμενον! Νομίζω ὅτι θά μποροῦσε νά συμπληρωθῇ μέ τήν παρατήρησιν ὅτι οἱ ψηφίζοντες τούς ΠΡΟΔΟΤΑΣ «πολιτικούς» πού μᾶς «κυβερνοῦν» τάς τελευταίας 4-5 δεκαετίας, καθώς καί οἱ ἐν γνώσει κοινωνοῦντες μέ τούς ψευδεπισκόπους πού σιωποῦν ἐμπρός εἰς τό μέγα κακούργημα τῶν ἐκτρώσεων, εἶναι συνυπεύθυνοι.
ΘΕΟΤΟΚΕ ΠΑΡΘΕΝΕ
Η λειτουργική ζωή της Εκκλησίας, αρχίζει και τελειώνει με την επίκλησιν
«Της τιμιωτέρας των Χερουβίμ…», και πάντες οι άγιοι της Εκκλησίας θεωρούν την
Θεοτόκον Μαρίαν ως «μετά Θεόν, τα δευτερεία της Τριάδος έχουσαν…». Ο άγιος
Ιωάννης ο Δαμασκηνός γράφει: «εμνήσθην της Θεοτόκου και εσώθη η ψυχή μου». Ο
Γεώργιος Νικομηδείας λέγει, ότι ο Χριστός λογίζεται δόξαν ιδικήν Tου, την δόξαν
της Μητρός Aυτού. «Την Σην
γαρ δόξαν ο Κτίστης, ιδίαν οιόμενος, εκπληροί τας αιτήσεις». «Ελπίδα μου,
καταφυγή μου, Μητέρα μου, γράφει ο Μηνιάτης, ένα νεύμα να κάνης δι’ εμέ, εγώ
είμαι σεσωσμένος. Κυρία Θεοτόκε Μαρία, όποιος εις Σε ελπίζει είναι αδύνατον να
χαθή».
Τη Η΄ (8η) Φεβρουαρίου μνήμη του Αγίου Μεγαλομάρτυρος ΘΕΟΔΩΡΟΥ του Στρατηλάτου.
Θεόδωρος ο ένδοξος Μεγαλομάρτυς του Χριστού ήτο κατά τους χρόνους του βασιλέως Λικινίου, εν έτει τκ΄ (320), καταγόμενος μεν από τα Ευχάϊτα, τα οποία κοινώς ονομάζονται Εφλεέμ και ευρίσκονται εν τη Γαλατία, κατώκει δε εις την εν τω Ευξείνω Πόντω κειμένην Ηράκλειαν. Ούτος λοιπόν υπερέβαλλε τους πολλούς κατά το κάλλος της ψυχής και την ωραιότητα του σώματος και κατά την δύναμιν των λόγων, φρόνιμος και γνωστικός υπέρ τους νέους του καιρού εκείνου, τόσον ώστε, δια την ευγλωττίαν του και την γνώσιν του τον ωνόμαζον Βρυορήτορα, ήτοι βρύσιν της ρητορικής· δια τούτο και όλοι εφιλοτιμούντο να αποκτήσωσι την φιλίαν του. Όθεν και ο βασιλεύς Λικίνιος πολλήν επιμέλειαν και φροντίδα είχε να συνομιλήση μετ’ αυτού και τον διώρισεν αρχιστράτηγον, του έδωσε δε και την πόλιν Ηράκλειαν προς τιμήν του να την εξουσιάζη, μη ηξεύρων, ότι είναι Χριστιανός κεκρυμμένος.
Η κρυφή ατζέντα της Παγκοσμιοποίησης --- Χαράλαμπος B. Κατσιβαρδάς Δικηγόρος Παρ’ Αρείω Πάγω
Η κατάρριψη της λογικής και η επιβολή ενός παραλογισμού, από μία μερίδα η οποία πρόσκειται προς την «υμετέρα» θεσμική ελίτ, η οποία ακολούθως, κατ’ εντολή των προσφιλών προς όλους υπερεθνικών διευθυντηρίων, προάγει, σιωπηρώς και υπορρήτως, την «ατζέντα» της αμαύρωσης του ανθρώπινου προσώπου, με το πρόσχημα του «δικαιωματισμού».
Η στανική επιβολή αποδοχής μίας σεξουαλικής ιδιαιτερότητας μία ορισμένης ομάδας προσώπων τα οποία αυτοπροσδιορίζονται αποκλειστικά με γνώμονα την σεξουαλική τους ταυτότητα, συνιστά εξ ορισμού μία μορφή νεοπαγούς ολοκληρωτισμού, η άλλως μη ανοχή της διαφορετικής αντίληψης ή άποψης.
Ιδού τι επακριβώς σημαίνει η φωνή του αγίου Πνεύματος: «Εις ενότητα πάντας εκάλεσε»…
Η αγάπη των Οικουμενιστών είναι ανθρωπίνη, συναισθηματική, νοσηρά, ψευδής, καρπός της πεπτωκυίας φύσεως, άπελπις, αφιλόθεος, κατά βάθος αφιλάνθρωπος, πεπλανημένη και πλανώσα, «έχουσα την μόρφωσιν της ευσεβείας, την δε δύναμιν αυτής ηρνημένη», μη πιστεύουσα αληθώς εις Θεόν, εχθρά τω Θεώ, γέννημα αμαρτωλού βίου, έμφοβος, δειλή, μη εμπρέπουσα χριστιανοίς, αφιλόκαλος, αντιευαγγελική, εμπαθής, του διαβόλου έγγονος. Αυτήν την «αγάπην» κατεδίκασεν ο Χριστός, οι Προφήται, οι Απόστολοι, οι Πατέρες της Εκκλησίας. Ο Ιησούς έφερε στους ανθρώπους ουρανίαν αγάπην, η οποία λυτρώνει, σώζει την ψυχήν, θεώνει τον άνθρωπον. Οι Οικουμενιστές προσφέρουν άλλην αγάπην, γηίνην, σαρκικήν, αγάπην των ανθρωπίνων μέτρων. Και επ’ αυτής της αγάπης θέλουν να οικοδομήσουν την ενότητα των «Εκκλησιών». Και καθ’ ον χρόνον γίνεται αυτή η νόθος ενοποίησις, έχει ήδη καταστραφή το υγιές θεμέλιον της ενότητος!... Ολίγοι μόνον, φανεροί και αφανείς, συντηρούν εις τα βάθη των τον θησαυρόν της Ορθοδοξίας. Και των ολίγων αυτών οι φωνές, αν και θα νομισθή ότι θα σβήσουν προ της θαλάσσης των Οικουμενιστών, εν τούτοις θα ακούωνται ομολογούντες την «μη έχουσα σπίλον ή ρυτίδα» Ορθοδοξίαν μας. Το δε εν είδει πυρίνων γλωσσών κατελθόν Άγιον Πνεύμα θα καλή τους λαούς εις ενότητα δια της Εκκλησίας, και εν τη Εκκλησία.
Reading from the Synaxarion:
Parthenius, Bishop of Lampsacus
Saint Parthenius was born in Melitopolis on the Hellespont, the son of a deacon named Christopher. Because of the miracles that he wrought even as a young man, he was ordained a priest and then Bishop of Lampsacus in the days of Saint Constantine the Great, from whom he received great gifts and authority both to overturn the altars of the idols and to raise up a church to the glory of Christ. Working many miracles throughout his life, he reposed in peace an old man and full of days.
Παράδεισος και Κόλαση στην Ορθόδοξη Παράδοση --- π. Γεώργιος Μεταλληνός
Την Κυριακή της Απόκρεω «μνείαν ποιούμεθα της δευτέρας και αδεκάστου παρουσίας του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού». Η φράση «μνείαν ποιούμεθα» του Συναξαρίου βεβαιώνει, ότι η Εκκλησία, ως σώμα Χριστού, βιώνει στη λατρεία της τη Β’ Παρουσία του Χριστού μας ως «γεγονός» και όχι ως κάτι το ιστορικά αναμενόμενο. Και αυτό, διότι με τη Θεία Ευχαριστία μεθιστάμεθα στην ουράνια βασιλεία, στη μεταϊστορία. Σ’ αυτή την προοπτική προσεγγίζεται ορθόδοξα και το θέμα: παράδεισος-κόλαση.
Στα
Ευαγγέλια (Ματθ.κεφ.25) γίνεται λόγος για «βασιλεία» και «πυρ αιώνιον». Στην
περικοπή αυτή, που διαβάζεται στη Λειτουργία της Κυριακής της Απόκρεω,
«βασιλεία» είναι ο κατά Θεόν προορισμός του ανθρώπου. Το «πυρ» είναι
«ητοιμασμένον» για τον διάβολο και τους αγγέλους του (δαίμονες), όχι διότι το
θέλησε ο Θεός, αλλά διότι αυτοί δεν μετανοούν. Η «βασιλεία» είναι «ητοιμασμένη»
για τους πιστούς στο θέλημα του Θεού. «Βασιλεία» (=άκτιστη δόξα) είναι ο
παράδεισος, «πυρ» (αιώνιο) είναι η κόλαση («κόλασις αιώνιος», στ.46).
Στην αρχή της ιστορίας ο Θεός καλεί στον παράδεισο, στην κοινωνία με την
άκτιστη Χάρη Του. Στο τέλος της ιστορίας ο άνθρωπος αντιμετωπίζει παράδεισο και
κόλαση. Τι σημαίνει αυτό θα το δούμε στη συνέχεια. Σπεύδουμε όμως να πούμε, ότι
είναι κεντρικότατο θέμα της πίστεως μας, λυδία λίθος του Χριστιανισμού ως
Ορθοδοξίας.
1.
Ο λόγος για παράδεισο και κόλαση στην Καινή Διαθήκη είναι συχνός. Στο
Λουκ.23,43 ο Χριστός λέει στον ληστή: «σήμερον μετ’ εμού έση εν τω
παραδείσω». Στο παράδεισο όμως αναφέρεται και ο ληστής λέγοντας(23.42):
«μνήσθητι μου Κύριε […] εν τη βασιλεία σου». Κατά τον Βουλγαρίας Θεοφύλακτο
(P.G.123,1106) «ο γαρ ληστής έστι μεν εν παραδείσω, ήτοι τη βασιλεία». Ο
Απ. Παύλος (Β΄ Κορ. 12, 3-4) ομολογεί ότι ήδη σ’ αυτόν τον κόσμο, «ηρπάγη
εις τον παράδεισον και ήκουσεν άρρητα ρήματα, α ουκ εξόν ανθρώπω λαλήσαι». Στην
Αποκάλυψη διαβάζουμε : «Τω νικώντι δώσω αυτώ φαγείν εκ του ξύλου της ζωής, ο
έστιν εν τω παραδείσω του Θεού μου» (2,7) Και ο Αρέθας Καισαρείας
ερμηνεύει: «παράδεισον την μακαρίας και αιωνίζουσαν εκληπτέον ζωήν».
(P.G. 106,529). Παράδεισος-αιώνιος ζωή-βασιλεία Θεού ταυτίζονται.
Για
την κόλαση: Ματθ.25.46 («εις κόλασιν αιώνιον»), 25,41 (πυρ αιώνιον),
25,30 «σκότος εξώτερον», 5,22 «γέεννα πυρός». Α΄ Ιω. 4,18 («…ότι
ο φόβος κόλασιν έχει»). Με όλους αυτούς τους τρόπους δηλώνεται αυτό που
εννοούμε με τον όρο «κόλασις».
2. Παράδεισος και κόλαση δεν είναι δυο διαφορετικοί τόποι. Αυτή η εκδοχή είναι ειδωλολατρική. Είναι δύο διαφορετικές καταστάσεις (τρόποι), που προκύπτουν από την ίδια άκτιστη πηγή και βιώνονται ως δυο διαφορετικές εμπειρίες. Ή μάλλον είναι η ίδια εμπειρία, βιούμενη διαφορετικά από τον άνθρωπο, ανάλογα με τις εσωτερικές προϋποθέσεις του. Η εμπειρία αυτή είναι η θέα του Χριστού μέσα στο άκτιστο φως της θεότητάς Του, μέσα στη «δόξα» Του. Από τη Β’ Παρουσία και σ’ όλη την ατελεύτητη αιωνιότητα, όλοι οι άνθρωποι θα βλέπουν τον Χριστό στο άκτιστο φως Του. Και τότε «εκπορεύσονται οι τα αγαθά ποιήσαντες εις ανάσταστιν ζωής, οι δε τα φαύλα πράξαντες εις ανάστασιν κρίσεως» (Ιω.5.29). Ενώπιον του Χριστού χωρίζονται οι άνθρωποι («πρόβατα» και «ερίφια», δεξιά και αριστερά Του). Διακρίνονται δηλαδή σε δύο ομάδες. Αυτούς που βλέπουν τον Χριστό ως παράδεισο («υπέρκαλον αγλαΐαν») και αυτούς που Τον βλέπουν ως κόλαση («πυρ καταναλίσκον», Εβρ.12,29).
Τη Ζ΄ (7η) Φεβρουαρίου, μνήμη του Οσίου και Θεοφόρου Πατρός ημών ΠΑΡΘΕΝΙΟΥ, Επισκόπου Λαμψάκου του θαυματουργού.
Παρθένιος ο πιστός και εύχρηστος του Χριστού δούλος εγεννήθη εις την Μελιτούπολιν, εις την οποίαν ήτο ο πατήρ αυτού Διάκονος, Χριστόδουλος ονομαζόμενος. Περισσότερα περί της γεννήσεως και ανατροφής αυτού δεν ηδυνήθημεν να εύρωμεν εις ουδέν βιβλίον, διότι ουδείς άλλος έγραψε ταύτα ειμή μόνον ιδιώτης τις, Κρισπίνος ονομαζόμενος, ο οποίος έγραψε με πολλήν συντομίαν ολίγα τινά από τα πολλά του τεράστια, τα οποία και ημείς μεταφέρομεν ενταύθα, μη γράφοντες περισσότερα, δια να μη φύγωμεν από την αλήθειαν και προσέχετε ακριβώς την γλυκυτάτην ταύτην διήγησιν, ίνα πολλήν λάβετε την ευφροσύνην και αγαλλίασιν.
«Μελαγχολικαί ενοράσεις» -- Αθωνικά άνθη
Ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, μεταξύ άλλων, λέγει, ότι «οι Μοναχοί είναι οι κήρυκες της ερχομένης Βασιλείας, οι προφήται της Καινής Διαθήκης». Την φράση αυτή μού θύμισαν κάποιες συζητήσεις, πού είχα τελευταίως με τρεις φίλους ησυχαστές, πού και οι τρείς, ωσάν από προφητική διαίσθηση, ισχυρίζοντο για την επέλευση απιθάνων εθνικών καταστάσεων. Και ποιές καταστάσεις είναι αυτές;
Ότι, τάχα,
η Ελλάς, σταδιακώς, δεν θά συρρικνωθεί μέν εδαφικώς, αλλά θά κατακτηθεί εκ των
ένδον από τό Ισλάμ! Και εστήριζαν τον ισχυρισμόν των, στις ηλεγμένες
πληροφορίες, όπως έλεγαν, πού τούς μετέδιδαν παλαιοί φίλοι τους κορυφαίων
πολιτικών θέσεων, πού τούς επεσκέπτοντο στην Έρημο τού Άθωνος ή τους έγραφαν.
Και στην ερώτησή μου· Ο Θεός θά επιτρέψει την αντικατάσταση της αγίας Εκκλησίας Του, πού «επεριποιήσατο τώ ιδίω Αίματι», μέ τόν σκοτεινό και δαιμονικόν μουσουλμανισμόν μέσα στην Τοπική Ορθοδοξία της Ελλάδος;
ΦΩΤΙΟΣ Ο ΜΕΓΑΣ ΚΑΙ Ο ΕΙΚΟΣΤΟΣ ΑΙΩΝ
Όσοι μελετούν τα αίτια του σχίσματος, βλέπουν τον Μ. Φώτιον ως πρωταγωνιστήν, ως δογματικόν διδάσκαλον, αντιτεθέντα εις τας καινοτομίας της Ρώμης. Και πολλοί μένουν με την εντύπωσιν ότι επειδή ο παπισμός παρουσιάζει τάσεις καταδυναστείας εφ’ ολοκλήρου της Εκκλησίας και εισήγε νέαν διδασκαλίαν επί της κυρίως Θεολογίας της Αγίας Τριάδος, ο Μ. Φώτιος, κατά ένα τρόπον εντελώς δογματικόν, αντέδρασε προετοιμάσας το σχίσμα, το οποίον τόσον εταλαιπώρησε την Εκκλησίαν.
Η ερμηνεία αύτη εις την στάσιν του Μ. Φωτίου έναντι της πρεσβυτέρας Ρώμης, δεν στερείται βεβαίως ποιάς τινος αληθείας. Αλλά δεν εξαντλείται η αλήθεια. Θα πρέπει να μελετήση κανείς βαθύτατα την ζωήν και τα φρονήματα του θειοτάτου και σοφωτάτου Φωτίου, δια να αντιληφθή, ότι τα αίτια του σχίσματος, το οποίον επεδίωξεν ο άγιος Φώτιος, ευρίσκοντο πολύ βαθύτερα από τα φαινόμενα, τα οποία απατούν και ενίοτε αδικούν.
Τὸ 1452 ὁ Γεννάδιος προσκλήθηκε στὸ παλάτι «μαζὶ μὲ πολλοὺς ἐκκλησιαστικοὺς ἄνδρες γιὰ νὰ συσκεφθοῦν περὶ τῆς ἑνώσεως.
Ὁ Γεννάδιος ἀρνήθηκε νὰ προσέλθῃ καὶ τοὺς δήλωσε δι’ ἐπιστολῆς τὰ ἑξῆς:
«…Ἐὰν ἡ σύναξη αὐτὴ γίνεται γιὰ νὰ ληφθῇ ἡ συγκατάθεσις τῶν ἐκκλησιαστικῶν γιὰ τὴν ἕνωσι ποὺ ἔκανε ἤδη ἡ πολιτεία -ἀλίμονο! Αὐτὸ εἶναι χωρισμὸς ἀπὸ τὸ Θεό- τότε ἀφῆστε με, μὴ μὲ πειράζεται… Ὅποιος θὰ μνημονεύσῃ τὸν πάπα ἢ θὰ ἔχῃ ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία μὲ αὐτοὺς ποὺ τὸν μνημονεύουν ἢ θὰ συμβουλεύσῃ κάποιον νὰ μνημονεύσῃ, θὰ τὸν θεωρήσω ὅπως καὶ ἡ ἁγία καὶ μεγάλη Σύνοδος τῆς Κων/πόλεως, ἡ ὁποία ἐξέτασε τὸ λατινικὸ δογμα καὶ κατεδίκασε ὅσους τὸ πίστεψαν, τὸν Βέκκο δηλ. καὶ τοὺς ὁμόφρονές του. Οἱ Σύνοδοι καὶ οἱ ἄλλοι πατέρες ὁρίζουν ὅτι «αὐτῶν ποὺ ἀποστρεφόμαστε τὸ φρόνημα πρέπει νὰ ἀποφεύγωμε καὶ τὴν κοινωνία». Πάνω ἀπ’ ὅλα ὅμως ὁ Κύριός μας λέγει: «Ἀλλοτρίῳ δὲ οὐ μὴ ἀκολουθήσωσιν, ἀλλὰ φεύξονται ἀπ’ αὐτοῦ, ὅτι οὐκ οἴδασι τῶν ἀλλοτρίων τὴν φωνήν» (Ἰω. ι΄, 5). Μὴ γένοιτο νὰ κάνω αἱρετικὴν τὴν Ἐκκλησία μου, τὴν ἁγία μητέρα τῶν Ὀρθοδόξων. Δεχόμενος τὸ μνημόσυνο τοῦ πάπα, ἐφόσον ὁμολογεῖ καὶ πιστεύει ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα δὲν τά δέχεται ἡ Ἐκκλησία μας. Καὶ θὰ εἶμαι ὁπωσδήποτε ἀκοινώνητος πρὸς τὸν πάπα καὶ ὅσους ἔχουν ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία μὲ αὐτόν, ὅπως καὶ οἱ Πατέρες μας. Διότι πρέπει νὰ μιμούμαστε τὴν εὐσέβειά τους, ἀφοῦ δὲν ἔχουμε τὴν ἁγιωσύνη καὶ τὴν σοφία τους».
---------------------------------
Σήμερον τό Ὀρθόδοξον αὐτό φρόνημα ἔχει σχεδόν ἐκλείψει. Τό 99,99% τῶν «ὀρθοδόξων» πιστεύουν εἰς τά αἱρετικά κηρύγματα τῶν «συντηρητικῶν» μνημονευτῶν τῶν ψευδοπατριαρχῶν καί τῶν ψευδεπισκόπων, τοῦ τύπου τοῦ π. Ἐπιφανίου Θεοδωροπούλου, τῶν Ἁγιορειτῶν μνημονευτῶν κ.ἄ. καί κοινωνοῦν ταυτοχρόνως καί μέ τόν Χριστόν καί μέ τόν Διάβολον, κατ' οὐσίαν μόνον μέ τόν Διάβολον!
-----------------------------
Δείτε και τον εαυτόν σας, κ. Χατζηνικολάου, που θεωρεί τους Νεοημερολογίτας εντός της Ορθοδόξου Εκκλησίας και με θεία χάρι.
Το Παπικό-Γρηγοριανό-Νέο Ημερολόγιο είναι αυτός ο ίδιος ο Πάπας, στον οποίον έχουν υποταχθεί άπαντες διά του Ημερολογίου του, πρίν από το 1924 και μετά από αυτό, αλλά και των εικόνων του, της δήθεν Αγίας Τριάδος και της Αναστάσεως εκ του Τάφου.
Η Εγκύκλιος του 1920, αποκαλυπτική και ξεκάθαρη, κηρύττει απροκάλυπτα τον καταδεδικασμένο Παπισμό και Οικουμενισμό.
Αυτήν εφήρμοσαν το 1924.
----------------------------
@ 6 Φεβρουαρίου 2022 - 6:27 μ.μ.
Ἁπλῶς, γράφω τό παρόν γιά νά μήν μείνῃ ἀναπάντητον τό "ψευδές καί αἱρετικόν σχόλιον τοῦ κ. ΧΣ. Οἱ ἀπαντήσεις εἰς τό ψεῦδος καί τήν αἵρεσίν του ἔχουν ἤδη δοθῇ εἰς προσφάτους ἀναρτήσεις, χάριν τῶν ἀναγνωστῶν καί μόνον, διότι ὁ ἴδιος δέν ἀντιλαμβλάνεται τί τοῦ γράφω. Τέλος.
Η θεραπεία τῆς θυγατέρας τῆς Χαναναίας -- του αειμνήστου Στεργίου Σάκκου, Καθ. Παν. Θεσ/κης
῾Η συνάντηση τοῦ ᾿Ιησοῦ μέ μιά πονεμένη Χαναναία γυναίκα, τῆς ὁποίας ἡ θυγατέρα ἦταν ἀσθενής, περιγράφεται στήν εὐαγγελική περικοπή τῆς ΙΖ´ Κυριακῆς τοῦ Ματθαίου (15,21-28). Τό σημεῖο, πού τό ἐξιστορεῖ καί ὁ εὐαγγελιστής Μᾶρκος (βλ. 7,24-30), ἔχει ἰδιαίτερη σημασία.
Πρίν ἀπό τό ἐπεισόδιο τῆς Χαναναίας οἱ εὐαγγελιστές μνημονεύουν δύο ἄλλα ἐπεισόδια, πού ἔχουν στενή ἐσωτερική σχέση μ᾿ αὐτό. Τό ἕνα εἶναι ὅτι ὁ ᾿Ιησοῦς, ὅταν πῆγε στήν πατρίδα του, ἔκανε ἐλάχιστα σημεῖα «διά τήν ἀπιστίαν αὐτῶν» (Μθ 13,58). Τό δεύτερο εἶναι ὅτι ἤλεγξε δριμύτατα τίς πόλεις Καπερναούμ, Χοραζίν καί Βηθσαϊδά, διότι τοῦ ἔδειξαν μεγάλη ἀπιστία, παρόλο πού ὁ Κύριος παρέμεινε στίς πόλεις αὐτές τόν περισσότερο καιρό τῆς δράσεώς του καί ἔκανε ἐκεῖ τά περισσότερα σημεῖα καί κηρύγματα. Εἶπε μάλιστα ὅτι, ἄν ἔκανε τόσα σημεῖα στήν Τύρο καί στή Σιδώνα, πρό πολλοῦ οἱ ἄνθρωποι θά μετανοοῦσαν καί θά πίστευαν (Μθ 11,20-24). Μέ τήν εὐμενῆ ἀναφορά τῶν δύο πόλεων (Τύρου καί Σιδῶνος) ὁ Κύριος προετοιμάζει τίς συνειδήσεις τῶν μαθητῶν του. Μέ τό νά ἀρνεῖται νά κάνει σημεῖα στήν πατρίδα του, τούς ἀποκαλύπτει τήν ἀπιστία τῶν ᾿Ιουδαίων.
Reading from the Synaxarion:
Photius the Great, Patriarch of Constantinople
As for the thrice-blessed Photius, the great and most resplendent Father and teacher of the Church, the Confessor of the Faith and Equal to the Apostles, he lived during the years of the emperors Michael (the son of Theophilus), Basil the Macedonian, and Leo his son. He was the son of pious parents, Sergius and Irene, who suffered for the Faith under the Iconoclast Emperor Theophilus; he was also a nephew of Saint Tarasius, Patriarch of Constantinople (see Feb. 25). He was born in Constantinople, where he excelled in the foremost imperial ministries, while ever practicing a virtuous and godly life. An upright and honorable man of singular learning and erudition, he was raised to the apostolic, ecumenical, and patriarchal throne of Constantinople in the year 857.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)