Παράδεισος και Κόλαση στην Ορθόδοξη Παράδοση --- π. Γεώργιος Μεταλληνός

Την Κυριακή της Απόκρεω «μνείαν ποιούμεθα της δευτέρας και αδεκάστου παρουσίας του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού». Η φράση «μνείαν ποιούμεθα» του Συναξαρίου βεβαιώνει, ότι η Εκκλησία, ως σώμα Χριστού, βιώνει στη λατρεία της τη Β’ Παρουσία του Χριστού μας ως «γεγονός» και όχι ως κάτι το ιστορικά αναμενόμενο. Και αυτό, διότι με τη Θεία Ευχαριστία μεθιστάμεθα στην ουράνια βασιλεία, στη μεταϊστορία. Σ’ αυτή την προοπτική προσεγγίζεται ορθόδοξα και το θέμα: παράδεισος-κόλαση.

Στα Ευαγγέλια (Ματθ.κεφ.25) γίνεται λόγος για «βασιλεία» και «πυρ αιώνιον». Στην περικοπή αυτή, που διαβάζεται στη Λειτουργία της Κυριακής της Απόκρεω, «βασιλεία» είναι ο κατά Θεόν προορισμός του ανθρώπου. Το «πυρ» είναι «ητοιμασμένον» για τον διάβολο και τους αγγέλους του (δαίμονες), όχι διότι το θέλησε ο Θεός, αλλά διότι αυτοί δεν μετανοούν. Η «βασιλεία» είναι «ητοιμασμένη» για τους πιστούς στο θέλημα του Θεού. «Βασιλεία» (=άκτιστη δόξα) είναι ο παράδεισος, «πυρ» (αιώνιο) είναι η κόλαση («κόλασις αιώνιος», στ.46). Στην αρχή της ιστορίας ο Θεός καλεί στον παράδεισο, στην κοινωνία με την άκτιστη Χάρη Του. Στο τέλος της ιστορίας ο άνθρωπος αντιμετωπίζει παράδεισο και κόλαση. Τι σημαίνει αυτό θα το δούμε στη συνέχεια. Σπεύδουμε όμως να πούμε, ότι είναι κεντρικότατο θέμα της πίστεως μας, λυδία λίθος του Χριστιανισμού ως Ορθοδοξίας.

1. Ο λόγος για παράδεισο και κόλαση στην Καινή Διαθήκη είναι συχνός. Στο Λουκ.23,43 ο Χριστός λέει στον ληστή: «σήμερον μετ’ εμού έση εν τω παραδείσω». Στο παράδεισο όμως αναφέρεται και ο ληστής λέγοντας(23.42): «μνήσθητι μου Κύριε […] εν τη βασιλεία σου». Κατά τον Βουλγαρίας Θεοφύλακτο (P.G.123,1106) «ο γαρ ληστής έστι μεν εν παραδείσω, ήτοι τη βασιλεία». Ο Απ. Παύλος (Β΄ Κορ. 12, 3-4) ομολογεί ότι ήδη σ’ αυτόν τον κόσμο, «ηρπάγη εις τον παράδεισον και ήκουσεν άρρητα ρήματα, α ουκ εξόν ανθρώπω λαλήσαι». Στην Αποκάλυψη διαβάζουμε : «Τω νικώντι δώσω αυτώ φαγείν εκ του ξύλου της ζωής, ο έστιν εν τω παραδείσω του Θεού μου» (2,7) Και ο Αρέθας Καισαρείας ερμηνεύει: «παράδεισον την μακαρίας και αιωνίζουσαν εκληπτέον ζωήν». (P.G. 106,529). Παράδεισος-αιώνιος ζωή-βασιλεία Θεού ταυτίζονται.

Για την κόλαση: Ματθ.25.46 («εις κόλασιν αιώνιον»), 25,41 (πυρ αιώνιον), 25,30 «σκότος εξώτερον», 5,22 «γέεννα πυρός». Α΄ Ιω. 4,18 («…ότι ο φόβος κόλασιν έχει»). Με όλους αυτούς τους τρόπους δηλώνεται αυτό που εννοούμε με τον όρο «κόλασις».

2. Παράδεισος και κόλαση δεν είναι δυο διαφορετικοί τόποι. Αυτή η εκδοχή είναι ειδωλολατρική. Είναι δύο διαφορετικές καταστάσεις (τρόποι), που προκύπτουν από την ίδια άκτιστη πηγή και βιώνονται ως δυο διαφορετικές εμπειρίες. Ή μάλλον είναι η ίδια εμπειρία, βιούμενη διαφορετικά από τον άνθρωπο, ανάλογα με τις εσωτερικές προϋποθέσεις του. Η εμπειρία αυτή είναι η θέα του Χριστού μέσα στο άκτιστο φως της θεότητάς Του, μέσα στη «δόξα» Του. Από τη Β’ Παρουσία και σ’ όλη την ατελεύτητη αιωνιότητα, όλοι οι άνθρωποι θα βλέπουν τον Χριστό στο άκτιστο φως Του. Και τότε «εκπορεύσονται οι τα αγαθά ποιήσαντες εις ανάσταστιν ζωής, οι δε τα φαύλα πράξαντες εις ανάστασιν κρίσεως» (Ιω.5.29). Ενώπιον του Χριστού χωρίζονται οι άνθρωποι («πρόβατα» και «ερίφια», δεξιά και αριστερά Του). Διακρίνονται δηλαδή σε δύο ομάδες. Αυτούς που βλέπουν τον Χριστό ως παράδεισο («υπέρκαλον αγλαΐαν») και αυτούς που Τον βλέπουν ως κόλαση («πυρ καταναλίσκον», Εβρ.12,29).

ΜΙΚΡΑ ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ ~ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΚΛΕΙΣΤΩΝ

 

Τη Ζ΄ (7η) Φεβρουαρίου, μνήμη του Οσίου και Θεοφόρου Πατρός ημών ΠΑΡΘΕΝΙΟΥ, Επισκόπου Λαμψάκου του θαυματουργού.

Παρθένιος ο πιστός και εύχρηστος του Χριστού δούλος εγεννήθη εις την Μελιτούπολιν, εις την οποίαν ήτο ο πατήρ αυτού Διάκονος, Χριστόδουλος ονομαζόμενος. Περισσότερα περί της γεννήσεως και ανατροφής αυτού δεν ηδυνήθημεν να εύρωμεν εις ουδέν βιβλίον, διότι ουδείς άλλος έγραψε ταύτα ειμή μόνον ιδιώτης τις, Κρισπίνος ονομαζόμενος, ο οποίος έγραψε με πολλήν συντομίαν ολίγα τινά από τα πολλά του τεράστια, τα οποία και ημείς μεταφέρομεν ενταύθα, μη γράφοντες περισσότερα, δια να μη φύγωμεν από την αλήθειαν και προσέχετε ακριβώς την γλυκυτάτην ταύτην διήγησιν, ίνα πολλήν λάβετε την ευφροσύνην και αγαλλίασιν.

«Μελαγχολικαί ενοράσεις» -- Αθωνικά άνθη

Ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, μεταξύ άλλων, λέγει, ότι «οι Μοναχοί είναι οι κήρυκες της ερχομένης Βασιλείας, οι προφήται της Καινής Διαθήκης». Την φράση αυτή μού θύμισαν κάποιες συζητήσεις, πού είχα τελευταίως με τρεις φίλους ησυχαστές, πού και οι τρείς, ωσάν από προφητική διαίσθηση, ισχυρίζοντο για την επέλευση απιθάνων εθνικών καταστάσεων. Και ποιές καταστάσεις είναι αυτές;

 Ότι, τάχα, η Ελλάς, σταδιακώς, δεν θά συρρικνωθεί μέν εδαφικώς, αλλά θά κατακτηθεί εκ των ένδον από τό Ισλάμ! Και εστήριζαν τον ισχυρισμόν των, στις ηλεγμένες πληροφορίες, όπως έλεγαν, πού τούς μετέδιδαν παλαιοί φίλοι τους κορυφαίων πολιτικών θέσεων, πού τούς επεσκέπτοντο στην Έρημο τού Άθωνος ή τους έγραφαν.

Και στην ερώτησή μου· Ο Θεός θά επιτρέψει την αντικατάσταση της αγίας Εκκλησίας Του, πού «επεριποιήσατο τώ ιδίω Αίματι», μέ τόν σκοτεινό και δαιμονικόν μουσουλμανισμόν μέσα στην Τοπική Ορθοδοξία της Ελλάδος;

ΦΩΤΙΟΣ Ο ΜΕΓΑΣ ΚΑΙ Ο ΕΙΚΟΣΤΟΣ ΑΙΩΝ

Όσοι μελετούν τα αίτια του σχίσματος, βλέπουν τον Μ. Φώτιον ως πρωταγωνιστήν, ως δογματικόν διδάσκαλον, αντιτεθέντα εις τας καινοτομίας της Ρώμης. Και πολλοί μένουν με την εντύπωσιν ότι επειδή ο παπισμός παρουσιάζει τάσεις καταδυναστείας εφ’ ολοκλήρου της Εκκλησίας και εισήγε νέαν διδασκαλίαν επί της κυρίως Θεολογίας της Αγίας Τριάδος, ο Μ. Φώτιος, κατά ένα τρόπον εντελώς δογματικόν, αντέδρασε προετοιμάσας το σχίσμα, το οποίον τόσον εταλαιπώρησε την Εκκλησίαν.

Η ερμηνεία αύτη εις την στάσιν του Μ. Φωτίου έναντι της πρεσβυτέρας Ρώμης, δεν στερείται βεβαίως ποιάς τινος αληθείας. Αλλά δεν εξαντλείται η αλήθεια. Θα πρέπει να μελετήση κανείς βαθύτατα την ζωήν και τα φρονήματα του θειοτάτου και σοφωτάτου Φωτίου, δια να αντιληφθή, ότι τα αίτια του σχίσματος, το οποίον επεδίωξεν ο άγιος Φώτιος, ευρίσκοντο πολύ βαθύτερα από τα φαινόμενα, τα οποία απατούν και ενίοτε αδικούν.

Τὸ 1452 ὁ Γεννάδιος προσκλήθηκε στὸ παλάτι «μαζὶ μὲ πολλοὺς ἐκκλησιαστικοὺς ἄνδρες γιὰ νὰ συσκεφθοῦν περὶ τῆς ἑνώσεως.

  Ὁ Γεννάδιος ἀρνήθηκε νὰ προσέλθῃ καὶ τοὺς δήλωσε δι’ ἐπιστολῆς τὰ ἑξῆς:

«…Ἐὰν ἡ σύναξη αὐτὴ γίνεται γιὰ νὰ ληφθῇ ἡ συγκατάθεσις τῶν ἐκκλησιαστικῶν γιὰ τὴν ἕνωσι ποὺ ἔκανε ἤδη ἡ πολιτεία -ἀλίμονο! Αὐτὸ εἶναι χωρισμὸς ἀπὸ τὸ Θεό- τότε ἀφῆστε με, μὴ μὲ πειράζεται… Ὅποιος θὰ μνημονεύσῃ τὸν πάπα ἢ θὰ ἔχῃ ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία μὲ αὐτοὺς ποὺ τὸν μνημονεύουν ἢ θὰ συμβουλεύσῃ κάποιον νὰ μνημονεύσῃ, θὰ τὸν θεωρήσω ὅπως καὶ ἡ ἁγία καὶ μεγάλη Σύνοδος τῆς Κων/πόλεως, ἡ ὁποία ἐξέτασε τὸ λατινικὸ δογμα καὶ κατεδίκασε ὅσους τὸ πίστεψαν, τὸν Βέκκο δηλ. καὶ τοὺς ὁμόφρονές του. Οἱ Σύνοδοι καὶ οἱ ἄλλοι πατέρες ὁρίζουν ὅτι «αὐτῶν ποὺ ἀποστρεφόμαστε τὸ φρόνημα πρέπει νὰ ἀποφεύγωμε καὶ τὴν κοινωνία». Πάνω ἀπ’ ὅλα ὅμως ὁ Κύριός μας λέγει: «Ἀλλοτρίῳ δὲ οὐ μὴ ἀκολουθήσωσιν, ἀλλὰ φεύξονται ἀπ’ αὐτοῦ, ὅτι οὐκ οἴδασι τῶν ἀλλοτρίων τὴν φωνήν» (Ἰω. ι΄, 5). Μὴ γένοιτο νὰ κάνω αἱρετικὴν τὴν Ἐκκλησία μου, τὴν ἁγία μητέρα τῶν Ὀρθοδόξων. Δεχόμενος τὸ μνημόσυνο τοῦ πάπα, ἐφόσον ὁμολογεῖ καὶ πιστεύει ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα δὲν τά δέχεται ἡ Ἐκκλησία μας. Καὶ θὰ εἶμαι ὁπωσδήποτε ἀκοινώνητος πρὸς τὸν πάπα καὶ ὅσους ἔχουν ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία μὲ αὐτόν, ὅπως καὶ οἱ Πατέρες μας. Διότι πρέπει νὰ μιμούμαστε τὴν εὐσέβειά τους, ἀφοῦ δὲν ἔχουμε τὴν ἁγιωσύνη καὶ τὴν σοφία τους». 

---------------------------------

Ο/Η Δημήτριος Χατζηνικολάου είπε...

Σήμερον τό Ὀρθόδοξον αὐτό φρόνημα ἔχει σχεδόν ἐκλείψει. Τό 99,99% τῶν «ὀρθοδόξων» πιστεύουν εἰς τά αἱρετικά κηρύγματα τῶν «συντηρητικῶν» μνημονευτῶν τῶν ψευδοπατριαρχῶν καί τῶν ψευδεπισκόπων, τοῦ τύπου τοῦ π. Ἐπιφανίου Θεοδωροπούλου, τῶν Ἁγιορειτῶν μνημονευτῶν κ.ἄ. καί κοινωνοῦν ταυτοχρόνως καί μέ τόν Χριστόν καί μέ τόν Διάβολον, κατ' οὐσίαν μόνον μέ τόν Διάβολον!

-----------------------------

Ο/Η ΧΑΡΙΛΑΟΣ είπε...

Δείτε και τον εαυτόν σας, κ. Χατζηνικολάου, που θεωρεί τους Νεοημερολογίτας εντός της Ορθοδόξου Εκκλησίας και με θεία χάρι.
Το Παπικό-Γρηγοριανό-Νέο Ημερολόγιο είναι αυτός ο ίδιος ο Πάπας, στον οποίον έχουν υποταχθεί άπαντες διά του Ημερολογίου του, πρίν από το 1924 και μετά από αυτό, αλλά και των εικόνων του, της δήθεν Αγίας Τριάδος και της Αναστάσεως εκ του Τάφου.
Η Εγκύκλιος του 1920, αποκαλυπτική και ξεκάθαρη, κηρύττει απροκάλυπτα τον καταδεδικασμένο Παπισμό και Οικουμενισμό.
Αυτήν εφήρμοσαν το 1924.

----------------------------

Ο/Η Δημήτριος Χατζηνικολάου είπε...

@ 6 Φεβρουαρίου 2022 - 6:27 μ.μ.

Ἁπλῶς, γράφω τό παρόν γιά νά μήν μείνῃ ἀναπάντητον τό "ψευδές καί αἱρετικόν σχόλιον τοῦ κ. ΧΣ. Οἱ ἀπαντήσεις εἰς τό ψεῦδος καί τήν αἵρεσίν του ἔχουν ἤδη δοθῇ εἰς προσφάτους ἀναρτήσεις, χάριν τῶν ἀναγνωστῶν καί μόνον, διότι ὁ ἴδιος δέν ἀντιλαμβλάνεται τί τοῦ γράφω. Τέλος.

Η θεραπεία τῆς θυγατέρας τῆς Χαναναίας -- του αειμνήστου Στεργίου Σάκκου, Καθ. Παν. Θεσ/κης

῾Η συνάντηση τοῦ ᾿Ιησοῦ μέ μιά πονεμένη Χαναναία γυναίκα, τῆς ὁποίας ἡ θυγατέρα ἦταν ἀσθενής, περιγράφεται στήν εὐαγγελική περικοπή τῆς ΙΖ´ Κυριακῆς τοῦ Ματθαίου (15,21-28). Τό σημεῖο, πού τό ἐξιστορεῖ καί ὁ εὐαγγελιστής Μᾶρκος (βλ. 7,24-30), ἔχει ἰδιαίτερη σημασία.

  Πρίν ἀπό τό ἐπεισόδιο τῆς Χαναναίας οἱ εὐαγγελιστές μνημονεύουν δύο ἄλλα ἐπεισόδια, πού ἔχουν στενή ἐσωτερική σχέση μ᾿ αὐτό. Τό ἕνα εἶναι ὅτι ὁ ᾿Ιησοῦς, ὅταν πῆγε στήν πατρίδα του, ἔκανε ἐλάχιστα σημεῖα «διά τήν ἀπιστίαν αὐτῶν» (Μθ 13,58). Τό δεύτερο εἶναι ὅτι ἤλεγξε δριμύτατα τίς πόλεις Καπερναούμ, Χοραζίν καί Βηθσαϊδά, διότι τοῦ ἔδειξαν μεγάλη ἀπιστία, παρόλο πού ὁ Κύριος παρέμεινε στίς πόλεις αὐτές τόν περισσότερο καιρό τῆς δράσεώς του καί ἔκανε ἐκεῖ τά περισσότερα σημεῖα καί κηρύγματα. Εἶπε μάλιστα ὅτι, ἄν ἔκανε τόσα σημεῖα στήν Τύρο καί στή Σιδώνα, πρό πολλοῦ οἱ ἄνθρωποι θά μετανοοῦσαν καί θά πίστευαν (Μθ 11,20-24). Μέ τήν εὐμενῆ ἀναφορά τῶν δύο πόλεων (Τύρου καί Σιδῶνος) ὁ Κύριος προετοιμάζει τίς συνειδήσεις τῶν μαθητῶν του. Μέ τό νά ἀρνεῖται νά κάνει σημεῖα στήν πατρίδα του, τούς ἀποκαλύπτει τήν ἀπιστία τῶν ᾿Ιουδαίων.

Reading from the Synaxarion:

Photius the Great, Patriarch of Constantinople

As for the thrice-blessed Photius, the great and most resplendent Father and teacher of the Church, the Confessor of the Faith and Equal to the Apostles, he lived during the years of the emperors Michael (the son of Theophilus), Basil the Macedonian, and Leo his son. He was the son of pious parents, Sergius and Irene, who suffered for the Faith under the Iconoclast Emperor Theophilus; he was also a nephew of Saint Tarasius, Patriarch of Constantinople (see Feb. 25). He was born in Constantinople, where he excelled in the foremost imperial ministries, while ever practicing a virtuous and godly life. An upright and honorable man of singular learning and erudition, he was raised to the apostolic, ecumenical, and patriarchal throne of Constantinople in the year 857.

''ΘΕΟΤΟΚΑΡΙΟΝ'' Ψάλλει ο βυζαντινός χορός των Αγιοκυπριανιτών Πατέρων (2005)

Η πάντιμος των Ορθοδόξων Παράδοση, μας διδάσκει, ότι η Αειπάρθενος Κόρη ευρέθη η μόνη καθαρά και άμωμος, ώστε να σαρκωθή εξ Αυτής ο πάσης επέκεινα καθαρότητος Υιός και Λόγος του Θεού. Είναι Ναός του Υψίστου υγιασμένος πρώτα με την προσωπικήν Της αγιότητα και αρετήν και ύστερα με την επιφοίτησιν της αγιαστικής δυνάμεως του Αγίου Πνεύματος. Κάθε άλλη υπερτίμηση ή υποτίμηση της Ορθοδόξου αυτής θεωρήσεως αποτελεί ασέβεια και βλασφημία στο πρόσωπό Της και οδηγεί σε αίρεση και πλάνη.

Απάντηση στις αμφιβολίες

Το μοναστήρι του Αγίου Παύλου δεσπόζει μεγαλόπρεπο και επιβλητικό στους πρόποδες του Άθωνα. 

Το έτος 1839 ήταν πολύ σημαντικό για τη μονή: Έγινε η μετατροπή της από ιδιόρρυθμη σε κοινοβιακή . Ακολούθησαν ταραχές και σκάνδαλα . Κάποιος μοναχός αμφέβαλε, αν ήταν ευάρεστη στον Θεό μια τόσο απότομη μετατροπή. Επιπλέον δεν έβλεπε με καλό μάτι τους άλλους μοναχούς να ελεούν απλόχερα τους φτωχούς, τη στιγμή που η μονή είχε μεγάλες ανάγκες και πολλά χρέη. 
Η Παναγία όμως θέλησε να διαλύσει τις αμφιβολίες του και να τον πληροφορήσει ότι η κοινοβιοποίηση ήταν θέλημα Θεού και ότι για τις ανάγκες της μονής και των μοναχών προνοεί η Ίδια. 

Μάικλ Γίντον: Η άχρηστη μέθοδος PCR και το ψέμα της ασυμπτωματικής μετάδοσης έχτισαν τον μύθο της «πανδημίας» κόβιντ-19.

 Ένα σχόλιο του Dr Michael Yeadon, στο κανάλι του στο Telegram, φωτίζει για μια ακόμα φορά, το πώς δημιουργήθηκαν οι δύο μεγάλοι μύθοι που δημιούργησαν την τρομερή «πανδημία COVID-19».

 ***************************

Αυτή είναι η μελέτη με τις περισσότερες παραπομπές που υποστηρίζει την ασυμπτωματική μετάδοση: Transmission of 2019-nCoV Infection from an Asymptomatic Contact in Germany
Υπάρχουν πολλά προβλήματα με αυτήν τη μελέτη.
Το κυριότερο, που προφανώς δημοσιεύθηκε στα κύρια γερμανικά μέσα ενημέρωσης, είναι ο ισχυρισμός ότι η ασθενής ήταν «καλά και χωρίς συμπτώματα» κατά την επίσκεψή της στη Γερμανία.

---------------------------

Ο/Η Δημήτριος Χατζηνικολάου είπε...

Διαβάζοντας αὐτό τό ἄρθρον καί ἔχοντας ὑπ' ὄψιν ὅτι ὁ Δικηγόρος Reiner Fuellmich ἔχει καταγγείλει ὅτι τό 97% τῶν θετικῶν PCR tests εἶναι ψευδῶς θετικά, διότι εἶναι ρυθμισμένα σέ πολλούς κύκλους (35-45), μοῦ δημιουργήθηκε ἡ ἀπορία, ΓΙΑΤΙ οἱ «εἰδικοί» δέν ἔχουν ἀπαιτήσει ἀπό τά μικροβιολογικά ἐργαστήρια νά τό ρυθμίζουν στούς 20-25 κύκλους. Ἐξ ὅσων γνωρίζω, οὔτε ὁ κ. Ἰωαννίδης ἔχει ἀναφέρει ποτέ κάτι τέτοιο, ἀλλ' ἀντιθέτως ἔχει ἐπαινέσει ἐπανειλλημένως τήν Κύπρον πού ἔκαμνε «πολλά τέστς». Τά πολλά, ἀλλ' ἀναξιόπιστα, τέστς παράγουν πολλά «κρούσματα» κι ἔτσι βγαίνουν οἱ ἀπατεῶνες καί ζητοῦν «αἷμα»! Τελικῶς, πόσοι εἶναι στό κόλπο τῆς «πανδημίας», μέ ποῖα ἀνταλλάγματα καί μέ ποίους ἀνιέρους σκοπούς;

-------------------------------

Ο/Η Κυπριανός Χριστοδουλίδης είπε...

Επί τού πιεστηρίου ...

Η Αυστρία, ο Πρόεδρος αυτής, ενέκρινε τόν υποχρεωτικό εμβολιασμό. Όποιος αρνείται τό εμβόλιο θανάτου, πρόστιμο € 3.000 ! Είμαστε κι εμείς εδώ έτοιμοι : Πρόστιμο € 100 κάθε μήνα. Ετησίως € 1200. Ανεβαίνουμε, ανεβαίνουμε. Όποιον δέν τόν πιάνει ο κοροναίος (covid-19), τόν πιάνουν τά πρόστιμα τών πρόστυχων. Όπως τού Πορτοσάλτε : "Θέλεις σύνταξη ; Δώσε τό QR εμβολιασμού. Δέν τό έχεις, δέν λαμβάνεις τά δεδουλευμένα σου".

Προβλέπω νά ζούμε μέ επίδομα κοινωνικής αλληλεγγύης. Τετρακόσια ευρώ μηνιαίως γιά νά μήν "ψοφάμε" στούς δρόμους, όπως στά χρόνια τής Κατοχής.

Ο Ηλίας ο Μέγας ως σύμβολο Μυστικής Θεολογίας, --- του αειμνήστου Ιωάννου Κορναράκη, Καθ. Θεολογικής Σχολής Πανεπιστημίου Αθηνών

Κάθε λόγος περί μυστικής θεολογίας και κάθε αναφορά σε βιώματα και καταστάσεις αγιοπνευματικής εμπειρίας, που αποτελούν περιεχόμενα της θεολογίας αυτής, μας προκαλεί συχνά την αίσθηση μιας ασύλληπτης αποστάσεώς μας από τους ανθρώπους εκείνους του Θεού, που φαίνεται να είναι ιδιαίτερα ευνοημένοι και προικισμένοι για τέτοιες πνευματικές αναβάσεις και χαρισματικές εκστατικές ανυψώσεις στους μυστικούς πνευματικούς λειμώνες της νοητικής θεωρίας.

Ίσως η αιτία για μια τέτοια αίσθηση δεν θα πρέπει να είναι μόνο το είδος της αυτοσυνειδησίας μας για το πνευματικό μας επίπεδο και γενικά για τις δυνατότητές μας για μια δική μας μέθεξη στις ιερές και μυστικές αυτές αναβάσεις αλλά και η δικαιολογημένη πάντως σκέψη, ότι η μυστική θεολογία φαίνεται να γεννάται και να προοδεύει σε συνθήκες και όρους μιας απόλυτα ησυχαστικής ζωής. Ησυχία εσωτερική – αρμονία και ειρήνη ψυχικών δυνάμεων – και εξωτερική – μακριά από θορύβους και περισπασμούς πάσης φύσεως – είναι εύλογο να σκεπτόμαστε ίσως, ότι αποτελούν δυσεύρετη πραγματικότητα. Η πρώτη θέαση εκ μέρους μας του φαινομένου της μυστικής θεολογίας, μας δίνει την εικόνα του πλέον ευαίσθητου άνθους του πνευματικού λειμώνος της χάριτος του Θεού, που ο σπόρος του φαίνεται να σπείρεται σε εξαιρετικά ευνοημένες από το Θεό ψυχές.

Μπορούσε να αμαρτήσει ο Χριστός; -- Ανδρέου Θεοδώρου, Θεολόγου, Kαθ. Παν. Αθηνών

Ως γνωστόν, στην αρχαία Εκκλησία είχαν διαμορφω­θεί και λειτουργήσει δύο διαφορετικές θεολογικές σχολές, η αλεξανδρινή και αντιοχειανή. Η πρώτη, επηρεαζόμενη από την ελληνική φιλοσοφία (κυρίως τον Πλατωνισμό) ασκούσε θεωρητική θεολογία, ερμήνευε αλληγορικά τις Γραφές και στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού τόνιζε τη θεία φύση, αφήνοντας στο περιθώριο την ανθρώπινη. Η δεύτερη, εμφορούμενη από το πρακτικό, πραγματιστικό και κριτικό πνεύ­μα της αριστοτελικής φιλοσοφίας, ασκούσε θεολογία πρα­κτική και κριτική, ερμήνευε τις Γραφές με την ιστορική κρι­τική μέθοδο και στο πρόσωπο του Θεανθρώπου τόνιζε κυ­ρίως την ανθρώπινη φύση, εγκαταλείπουσα στη σκιά τη θεία.

Οι τάσεις αυτές είχαν και συνέπειες. Σε ακραίες τοποθετήσεις, από μεν την αλεξανδρινή σχολή προήλθαν οι αι­ρέσεις του Απολλιναρίου, επισκόπου Συρίας της Λαοδικείας (έλεγε ότι ο Χριστός, ως άνθρωπος, δεν είχε λογικό νου), των Μονοφυσιτών (έλεγαν ότι ο Χριστός ήταν μόνον Θεός, διότι η ανθρώπινη του φύση είχε απορροφηθεί από τη θεία), του μονοθελητισμού και μονοενεργητισμού (δίδασκαν ότι ο Χριστός δεν είχε δύο φυσικά θελήματα και δύο φυσικές ενέργειες, αλλά μία μόνο)· από δε την αντιοχειανή Σχολή, προήλθε κυρίως ο Νεστοριανισμός (ο Νεστόριος, Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, διασπούσε το ενιαίο πρό­σωπο του Χριστού, δεχόμενος δύο φυσικά πρόσωπα, ενούμενα στο ένα ηθικό πρόσωπο της ενώσεως, δεχόταν εξωτερική και χαλαρή την ένωση των δύο φύσεων και το δυνα­τόν της αμαρτίας στο Χριστό, που τονίζοντας κυρίως ο Θεόδωρος Μοψουεστίας δεχόταν ότι ο Χριστός ενοχλείτο από κα­κές επιθυμίες και ψυχικά πάθη και ότι τελειοποιήθηκε  βαθμηδόν κατόπιν ηθικού αγώνα κατά της αμαρτίας).

----------------------

Ο/Η Δημήτριος Χατζηνικολάου είπε...

Τό κλειδί διά τήν ἀπάντησιν εἰς τό προκείμενον ἐρώτημα, ἐάν δηλαδή ἠδύνατο ν' ἁμαρτήσῃ ὁ Χριστός, εἶναι καί πάλιν τό χωρίον τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου Δαμασκηνοῦ «ὃ Θεὸς οὐ βούλεται, οὐδὲ παραχωρεῖ».

Σ.Τσιόδρας - Θ. Λύτρας: Το Μαξίμου τους απέκλεισε & δεν δίνει νέα στοιχεία - «Βουλιάζει» το καράβι

 

Μία ἑρμηνευτική προσέγγισις τῶν λόγων τοῦ Κυρίου κατά τό Θεῖον Δρᾶμα μέ βάσιν τήν διδασκαλίαν τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ -- Τοῦ Δημητρίου Χατζηνικολάου, Ἀν. Καθηγητοῦ Οἰκονομικῶν τοῦ Παν/μίου Ἰωαννίνων

Πρό ὀλίγων ἡμερῶν, ἀνέκυψεν ἕν ζήτημα εἰς τό παρόν ἱστολόγιον, τό ὁποῖον ἐσκανδάλισε μερικούς ἀδελφούς, λόγῳ τῆς ἐκ μέρους μου ἐλλιποῦς (καί ἄρα κακῆς) διατυπώσεως τῆς σημασίας τῶν λόγων τοῦ Κυρίου ὀλίγον πρίν ἀπό τό Σταυρικόν μαρτύριόν Του, κατά τήν «ἀγωνίαν ἐν τῷ κήπῳ τῆς Γεθσημανῆ», ἤτοι: «πάτερ μου, εἰ δυνατὸν ἐστι, παρελθέτω ἀπ᾿ ἐμοῦ τὸ ποτήριον τοῦτο· πλὴν οὐχ ὡς ἐγὼ θέλω, ἀλλ᾿ ὡς σύ» (Ματ. 26:39). Ἐπεκαλέσθην τό χωρίον αὐτό εἰς ἕν σχόλιόν μου διά ν’ ἀποδείξω ὅτι ὁ Χριστός, ἐκτός ἀπό τήν θείαν, εἶχε καί τήν ἀνθρωπίνην θέλησιν, ἡ ὁποία ἀντιτίθεται εἰς τό μαρτύριον καί τόν θάνατον, καί ἄρα ὁ Μονοθελητισμός ἦτο προφανῶς αἵρεσις, ἰδίως μετά τήν καταδίκην τοῦ Μονοφυσιτισμοῦ ὑπό τῆς Δ’ Οἰκουμενικῆς Συνόδου.

Εἷς ἀνώνυμος σχολιαστής, ὅμως, ἔγραψεν ὅτι παρηρμήνευσα τό ὡς ἄνω χωρίον καί ἐβλασφήμησα τόν Χριστόν, διότι δῆθεν ὑπενόησα ὅτι ὁ Χριστός ἐδειλίασε καί δέν ἤθελε νά σταυρωθῇ! Ὁ ἐν λόγῳ ἀνώνυμος σχολιαστής ἰσχυρίσθη ὅτι ὁ Κύριος εἶπε τά ὡς ἄνω διά νά ἐξαπατήσῃ τόν Σατανᾶν. Τότε ἐζήτησα τήν ἁγιοπατερικήν τεκμηρίωσιν αὐτῆς τῆς ἑρμηνείας καί εἷς ἐκλεκτός ἀδελφός, ὁ ὁποῖος προφανῶς ἐσκανδαλίσθη ἀπό τό σχόλιόν μου, μοῦ ἔστειλεν ἰδιωτικῶς τήν «Ὑπερφυᾶ Προσευχήν» τῆς Μ. Πέμπτης,[1] καθώς καί τό βιβλίον Ἔκδοσις ἀκριβής τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ, παραπέμψας με εἰς τά Κεφάλαια ἀπό 67 καί πέρα. Στόχος τοῦ παρόντος εἶναι ἡ ἐπαναδιατύπωσις τῶν ἀρχικῶν σχολίων μου, μέ βάσιν τά Κεφάλαια 67-71 τοῦ ὡς ἄνω βιβλίου.

Εἰς τό Κεφάλαιον 68 ὁ Ἅγιος γράφει τά ἑξῆς σημαντικά: 

Ὅτε δὲ ἔλεγε· «Πάτερ, εἰ δυνατόν, παρελθέτω ἀπ᾿ ἐμοῦ τὸ ποτήριον τοῦτο· πλὴν οὐχ ὡς ἐγὼ θέλω, ἀλλ᾿ ὡς σύ», οὐ παντί που δῆλόν ἐστιν, ὡς διδάσκων ἡμᾶς ἐν τοῖς πειρασμοῖς παρὰ μόνου τοῦ Θεοῦ αἰτεῖν τὴν βοήθειαν καὶ τὸ θεῖον τοῦ ἡμετέρου προκρίνειν θελήματος καὶ δεικνύς, ὡς ἀληθῶς τὰ τῆς ἡμετέρας ᾠκειώσατο φύσεως, ὅτι τε κατὰ ἀλήθειαν δύο θελήματα φυσικὰ μὲν καὶ τῶν αὐτοῦ κατάλληλα φύσεων, ἀλλ᾿ οὐχ ὑπεναντία κέκτηται; «Πάτερ», φησὶν ὡς ὁμοούσιος, «εἰ δυνατόν», οὐκ ἀγνοῶν –τί δὲ καὶ τῷ Θεῷ ἀδύνατον;–, ἀλλὰ παιδαγωγῶν ἡμᾶς τὸ θεῖον τοῦ ἡμετέρου προκρίνειν θελήματος· τοῦτο γὰρ μόνον ἀδύνατον, ὃ Θεὸς οὐ βούλεται, οὐδὲ παραχωρεῖ. «Πλὴν οὐχ ὡς ἐγὼ θέλω, ἀλλ᾿ ὡς σύ»· ὡς μὲν Θεὸς ταυτοτελὴς ὢν τῷ Πατρί, ὡς δὲ ἄνθρωπος τὸ τῆς ἀνθρωπότητος φυσικῶς ἐνδείκνυται θέλημα· τοῦτο γὰρ φυσικῶς παραιτεῖται τὸν θάνατον.

----------------------------

Ο/Η Νίκος είπε...

Πολύ ωραίο το κείμενο. Θα ήθελα να ρωτήσω κάτι τον Δημήτριο. Γιατί ο Χριστός ρωτάει τον Θεό Πατέρα "γιατί με εγκατέλειψες"; Μήπως γνωρίζει τον σκοπό αυτής της ερώτησης του Κυρίου προς τον Πατέρα Θεό;
Ευχαριστώ εκ των προτέρων.

Νικόλαος Ι.Π.

4 Φεβρουαρίου 2022 - 4:00 π.μ.

 

 Ο/Η Δημήτριος Χατζηνικολάου είπε...

@ 4 Φεβρουαρίου 2022 - 4:00 π.μ.

Ἀγαπητέ Νικόλαε, δέν ἔχω διαβάσει τί λένε οἱ Πατέρες ἐπ' αὐτοῦ, οὔτε ἔχω τόν χρόνον νά τό κάνω τώρα, γι' αὐτό δέν θ' ἀποτολμοῦσα νά ἑρμηνεύσω τό δύσκολον αὐτό χωρίον. Ἄν εἶσαι ὁ ἀδελφός Θεολόγος Νικόλαος Πανταζῆς, ἑρμήνευσέ το σέ παρακαλῶ γιά ἐμᾶς.

4 Φεβρουαρίου 2022 - 6:29 π.μ.

 

 Ο/Η Ανώνυμος είπε...

Κατά τον Ιερό Θεοφύλακτο, η ερμηνεία στο συγκεκριμένο εδάφιο, είναι διττή:
α) Με την συγκεκριμένη αντίδραση, πιστοποιείται για πολλοστή φορά η ανθρώπινη φύση Του Χριστού, διότι χαρακτηριστικό γνώρισμα των ανθρώπων είναι η αγωνία της εγκατάλειψης και ο φόβος του θανάτου.
β) Ο Κύριος ενδυθείς την ανθρώπινη φύση, απέκτησε και φυσική γενεαλογία η οποία προήρχετο εκ των Ιουδαίων. Αναφωνώντας την συγκεκριμένη φράση, βοά εξ ονόματος του Ιουδαϊκού λαού, σηματοδοτώντας την εγκατάλειψή τους από Τον Θεό, λόγω της Σταυρώσεως Του Σωτήρα!

Γεώργιος

----------------------

Ο/Η Ανώνυμος είπε...

Ερώτηση: ποιος είναι αυτός ο ιερός Θεοφύλακτος; μήπως τον Θεοφύλακτο Αχρίδος; ή κάποιον άλλο;
Μάριος

4 Φεβρουαρίου 2022 - 2:57 μ.μ.

 

 Ο/Η Νίκος είπε...

Οχι, δεν ονομάζομαι Πανταζής. Θα ήθελα να μάθω από κάποιον που γνωρίζει.

Νίκος Ι.Π.

----------------------

Ο/Η Ανώνυμος είπε...

Ιερός Θεοφύλακτος, Αρχιεπίσκοπος Αχρίδος.
Σπουδαίος Βυζαντινός συγγραφέας και ερμηνευτής των τεσσάρων Ιερών Ευαγγελίων του ΙΑ' αιώνος. Είχε διατελέσει διάκονος και Ιεροκήρυκας στην Αγία Σοφία. Ήταν μαθητής του Μιχαήλ Ψελλού.
Το 1083 ανακηρύχθηκε Αρχιεπίσκοπος Αχρίδος.

Γεώργιος

----------------------

Ο/Η Σχολαστικός είπε...

Λάθος κάνει ο Όσιος Θεοφύλακτος Βουλγαρίας. Άλλα μας λέει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος και ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος. Ο δε Μέγας Αθανάσιος μας λέει ότι το είπε αυτό για να ξεγελάσει τον διάβολο(ο οποίος άρχισε να καταλαβαίνει το σχέδιο του Κυρίου). Έτσι, ακούγοντας αυτό από τον Κύριο, θεώρησε ότι ήταν ένας απλός άνθρωπος(και έβαλε τους ανθρώπους να Τον θανατώσουν).
Σε αυτό που λέει ο Μέγας Αθανάσιος, υπάρχει η ένσταση τούτη: Αφού τότε ήταν ήδη Σταυρωμένος. Μπορούσε να βάλει ο διάβολος τους ανθρώπους να κατεβάσουν τον Χριστό από τον Σταυρό;
Φυσικά και μπορούσε. Άρα καλά τα λέει ο Μέγας Αθανάσιος. Βέβαια, οι άλλοι δύο Μεγάλοι Πατέρες δίνουν άλλη εξήγηση.
Τι τελικά ισχύει, μου είναι δύσκολο να το καταλάβω. Μήπως ισχύουν όλες οι εξηγήσεις, ή η μόνη σωστή είναι αυτή που δίνει ο Άγιος Χρυσόστομος;

-----------------------

 Ο/Η Ανώνυμος είπε...

Ξεκινάμε με το εξής βασικό. Για να αποφανθούμε ότι κάνει λάθος ένας Πατέρας της Εκκλησίας, θα πρέπει η ερμηνεία του να οδηγεί σε αιρετικό φρόνημα, το οποίο βεβαίως, οφείλουμε να το επισημάνουμε, προς ωφέλεια των υπολοίπων. Επίσης, πρέπει να γνωρίζουμε πως δεν υπάρχει μονοσήμαντη ερμηνεία του Ιερού Ευαγγελίου. Αυτό σημαίνει πως οι ερμηνευτικές μέθοδοι που υιοθετούνται από τους Πατέρες της Εκκλησίας, είναι 4:
α) Ιστορική ερμηνεία (βάσει του ιστορικού στίγματος, δηλαδή κατά γράμμα).
β) Αλληγορική ερμηνεία (μεταφορικές έννοιες και παραλληλισμοί).
γ) Αναγωγική ερμηνεία (ο νους ανάγεται σε υψηλές και ουράνιες αλήθειες).
δ) Τροπολογική ερμηνεία (αναφερόμενη στην ηθική κατάσταση της ψυχής του ανθρώπου).
Άρα λοιπόν, όπου διαπιστώνουμε ερμηνευτική διαφορετικότητα, δεν σημαίνει πως υπάρχει ερμηνευτική εναντιότητα. Ο ένας Πατέρας δεν αναιρεί τον άλλον, αλλά συμπληρώνει τον άλλον (όπως ακριβώς συμβαίνει και με τους Ευαγγελιστές).
Το πρόβλημα θα ήταν - όπως ανέφερα και αρχικά - εάν μία ερμηνεία κλόνιζε τα Δόγματα της Ορθοδόξου Πίστεως, παρεισάγοντας αιρέσεις, πλάνες, κακοδοξίες.

Γεώργιος

-----------------------------

Ο/Η Σχολαστικός είπε...

Εντελώς λάθος αυτά που γράφεις. Το χάρισμα της εξήγησης της Αγίας Γραφής δόθηκε μόνο στον Ιωάννη Αντιοχείας. Αυτό το γράφει ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος. Δεν είναι αίρεση μια λάθος εξήγηση ενός δύσκολου χωρίου της Αγίας Γραφής(π.χ. αν νομίσει κάποιος ότι δεν είναι η Παναγία η μητέρα του Ιακώβου - έτσι την αναφέρει ο Ευαγγελιστής -, κάνει λάθος, δεν πέφτει όμως σε αίρεση). Η άριστη εξήγηση της Αγίας Γραφής ανήκει μόνο στον Άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο. Σήμερα οι άνθρωποι έφτασαν σε μεγάλο βαθμό υπερηφάνειας και προσπαθούν να εξηγήσουν την Αγία Γραφή. Δεν τους αρκεί η εξήγηση του Αγίου Χρυσοστόμου. Διαφορές στην εξήγηση της Αγίας Γραφής υπάρχουν στους Πατέρες της Εκκλησίας. Αυτό είναι φυσικό. Γιατί; Γιατί η άριστη εξήγηση δόθηκε μόνο στον Άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο. Ο Χριστός φώναξε δυνατά για να καταλάβουν αυτοί που ήταν κοντά του ότι ήταν ζωντανός(την ώρα που γίνονταν ο σεισμός κ.λπ). Έτσι κατάλαβαν ότι  Αυτός ήταν εκείνος που τα κάνει όλα αυτά. Αυτό που φώναξε, ήταν μια προφητεία της Παλαιάς Διαθήκης. Γιατί το είπε; Το εξηγεί ο άριστος ερμηνευτής της Αγίας Γραφής.Τι μας λέει; Ας μας το πει ο Γεώργιος και ας αφήσει τον Όσιο Θεοφύλακτο Βουλγαρίας(ο οποίος Άγιος Θεοφύλακτος, στις περισσότερες ερμηνείες που κάνει, αντιγράφει τον Άγιο Ιωάννη Αντιοχείας).

------------------------

 Ο/Η Ανώνυμος είπε...

...''Το χάρισμα της εξηγήσεων της Αγίας Γραφής δόθηκε μόνο στον Ιωάννη Αντιοχείας.''
...''Η άριστη εξήγηση της Αγίας Γραφής ανήκει μόνο στον Αγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο.''
...''Ο Χριστός φώναξε δυνατά για να καταλάβουν αυτοί που ήταν κοντά του ότι ήταν ζωντανός(την ώρα που γίνονταν ο σεισμός κ.λπ).''
...''Το εξηγεί ο άριστος ερμηνευτής της Αγίας Γραφής.Τι μας λέει;Ας μας το πει ο Γεώργιος και ας αφήσει τον Όσιο Θεοφύλακτο Βουλγαρίας(ο οποίος Άγιος Θεοφύλακτος,στις περισσότερες ερμηνείες που κάνει,αντιγράφει τον Άγιο Ιωάννη Αντιοχείας).''
...

Ο Θεός, ιλάσθητί μοι τω αμαρτωλώ και ρύσαι με από την σύγχρονη Βαβέλ...
Εύχομαι σε όλους μας καλή φώτιση, γιατί η εποχή που διανύουμε είναι πολύ περίεργη...
Τέλος, θέλω να ευχαριστήσω από καρδιάς τον διαχειριστή του ιστολογίου, για την φιλοξενία των σχολίων μου.

Γεώργιος.

-----------------------

Ο/Η Ανώνυμος είπε...

Ναι, το έχω ακούσει και εγώ αυτό για τον Χρυσόστομο. Μάλιστα δεν έχει λιώσει και το ένα του αυτί. Ήταν, λένε, το αυτί που άκουγε τον Απόστολο Παύλο όταν του εξηγούσε τις Επιστολές του. Δεν πρέπει να γινόμαστε τόσο σχοκαστικοί γι'αυτά τα θέματα. Εσύ Γιώργο, έχεις εκκλησιαστική κοινωνία με τους Γ.Ο.Χ; Ποια Σύνοδο ακολουθείς; Που ανήκεις, στον Ιερώνυμο ή σε κάποια Σύνοδο του Παλαιού Ημερολογίου; Νικόλαος.

----------------------

 Ο/Η Ανώνυμος είπε...

Αγαπητέ Νίκο, θα σου πω μόνο ότι προσπαθώ να κρατηθώ Ορθόδοξος, μέσα σε αυτόν τον κυκεώνα που επικρατεί... Προσωπική μου πεποίθηση είναι, πως βρισκόμαστε πολύ κοντά σε αυτό:
''ἔσται γὰρ τότε θλῖψις μεγάλη, οἵα οὐ γέγονεν ἀπ᾿ ἀρχῆς κόσμου ἕως τοῦ νῦν οὐδ᾿ οὐ μὴ γένηται.'' (ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ ΚΔ' 21).
Και προσπαθώ, μήπως και ελκύσω το έλεος του Κυρίου, προκειμένου να μου συμβεί αυτό:
''οὐδεὶς δύναται ἐλθεῖν πρός με, ἐὰν μὴ ὁ πατὴρ ὁ πέμψας με ἑλκύσῃ αὐτόν, καὶ ἐγὼ ἀναστήσω αὐτὸν τῇ ἐσχάτῃ ἡμέρᾳ.'' (ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ ΣΤ' 44).
Ώστε να βρεθώ σε αυτή την κατάσταση:
''ὅτι ἐτήρησας τὸν λόγον τῆς ὑπομονῆς μου, κἀγώ σε τηρήσω ἐκ τῆς ὥρας τοῦ πειρασμοῦ τῆς μελλούσης ἔρχεσθαι ἐπὶ τῆς οἰκουμένης ὅλης, πειράσαι τοὺς κατοικοῦντας ἐπὶ τῆς γῆς.'' (ΙΕΡΑ ΑΠΟΚΑΛΥΨΙΣ Γ' 10).
Δεν ξέρω αν σε κάλυψα, αλλά δεν θέλω να σε επηρεάσω με τις προσωπικές μου επιλογές, οι οποίες μπορεί να είναι και λανθασμένες, καθότι δεν αποτελώ σημείο αναφοράς για τίποτα. Εσύ να ελπίζεις ακράδαντα σε αυτό:
''Αἰτεῖτε, καὶ δοθήσεται ὑμῖν, ζητεῖτε, καὶ εὑρήσετε, κρούετε, καὶ ἀνοιγήσεται ὑμῖν· πᾶς γὰρ ὁ αἰτῶν λαμβάνει καὶ ὁ ζητῶν εὑρίσκει καὶ τῷ κρούοντι ἀνοιγήσεται.'' (ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ Ζ' 7-8).
Ένα μόνο μπορώ να σου πω απεριφράστως, άνευ δισταγμού και επιφυλάξεως. Μακρυά από Οικουμενιστές (οδοστρωτήρες της Ορθοδόξου Πίστεως, των Ιερών Κανόνων και της Ιεράς Παραδόσεως)! Φεύγε και σώζου!

Ο Κύριος να σε ευλογεί!
Γεώργιος.

--------------------------

Ο/Η Ανώνυμος είπε...

Οχι, δεν θα με επηρεάσεις αν μου πεις τον χώρο που ανήκεις. Ίσως προσπαθήσω να τον γνωρίσω. Δεν έχω δουλειά με Οικουμενιστές και αιρετικούς.

Νικόλαος

Θεοτόκε Παρθένε, χαῖρε, κεχαριτωμένη Μαρία, ὁ Κύριος μετὰ Σοῦ

Αύτη γαρ η των Αγίων Αγία, η ακηλίδωτος του Λόγου Παστάς, το παρθενικόν απάνθισμα, η Κιβωτός του Αγιάσματος, το Όρος το άγιον, η θεοχώρητος Σκηνή, η ακατάφλεκτος Βάτος, το πυρίμορφον Άρμα του Θεού, η Περιστερά η αμόλυντος, το ευρύχωρον του Λόγου Χωρίον, η θεόφωτος Νεφέλη, η πεποικιλμένη Βασίλισσα, η εκ σπέρματος Δαβίδ καταγομένη, τω του Δαβίδ Κτίστη και Θεώ τετήρετο εις εαυτού κατοίκησιν. 

Άγιος Ταράσιος β: 585

Τη Δ΄ (4η) του αυτού μηνός Φεβρουαρίου, μνήμη του Οσίου Πατρός ημών ΙΣΙΔΩΡΟΥ του Πηλουσιώτου.

Ισίδωρος ο θείος Πατήρ ημών ο Πηλουσιώτης κατήγετο εκ της Αιγύπτου, υιός ων γονέων ευγενών και θεοφιλών, συγγενής δε Θεοφίλου και Κυρίλλου των της Αλεξανδρείας Αρχιεπισκόπων, ακμάσας περί το υιβ΄ (412) έτος. Oύτος λοιπόν επειδή ήτο γεγυμνασμένος εις το άκρον, τόσον κατά την εσωτερικήν και θείαν φιλοσοφίαν, όσον και κατά την εξωτερικήν, δια τούτο και πάμπολλα συγγράμματα αφήκεν εις τους φιλομαθείς, λόγου και ενθυμήσεως άξια. Αυτός δε παραιτήσας πλούτον και γένος λαμπρόν, και ευδαιμονίαν ζωής, μετέβη εις το Πηλούσιον όρος και ενδυθείς το Μοναχικόν σχήμα, εκεί εσχόλαζε προσευχόμενος και συνομιλών νοερώς μετά του Θεού.

ΝΤΡΕΠΟΜΑΙ ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΙ ΕΛΛΗΝΑΣ (Αργύρης Νταλιάνης, Καρδιολόγος)

 

Ελληνική Γλώσσα τεράστια η προσφορά της στο παγκόσμιο γίγνεσθαι. -- Μυργιώτης Παναγιώτης Μαθηματικός

Η γλώσσα κάθε λαού αποτελεί ένα από τα στοιχεία της ταυτότητός του. Η γλώσσα, εκτός από στοιχείο της ταυτότητος, είναι και εργαλείο επικοινωνίας μεταξύ των ανθρώπων. Η γλώσσα βοηθά στην δημιουργία του πολιτισμού, του λεγόμενου πνευματικού, σε αντίθεση με τον υλικό (γλυπτική, ζωγραφική κλπ). Για να μπορούν οι άνθρωποι να  συνεννοούνται θα πρέπει η γλώσσα να είναι ακριβής, να περιγράφει με συντομία και επακριβώς το μήνυμα, το σημαίνον και το σημαινόμενο να ταυτίζονται. Θα πρέπει να είναι εύκολη για να γίνεται κτήμα του λαού, να μπορούν να τη μαθαίνουν όλοι. Στην Κίνα π.χ., η οποία χρησιμοποιεί ιδεογράμματα για να παραστήσει λέξεις και έννοιες τα σύμβολα είναι πάρα πολλά με αποτέλεσμα ακόμα και οι ακαδημαϊκοί της χώρας (οι θεωρούμενοι ως οι πιο μορφωμένοι) δεν τα γνωρίζουν όλα. Δηλαδή οι πνευματικές κορυφές της δεν μπορούν να διαβάσουν όλα τα κείμενα που έχουν γραφεί στη γλώσσα της χώρας τους.

π. Γεώργιος Μεταλληνός - Ἁγιότης μαρτυρουμένη

Η ΠΡΟΣΦΑΤΗ ἀθρόα¹ κατάταξη νέων Ἁγίων στὸ Ἁγιολόγιο τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τόσο στὸ κλίμα τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, ὅσο καὶ στὴν Ἐκκλησία τῆς Ῥωσίας, προκάλεσε τὶς ἑπόμενες σκέψεις πάνω σε μία οὐσιώδη πτυχὴ τῆς διαδικασίας τῆς «ἀναγνωρίσεως» Ἁγίων στὴν ὀρθόδοξη παράδοση.

1. Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΠΑΤΕΡΙΚΗ παράδοση ἀποδίδει τὸν χαρακτηρισμὸ τοῦ Ἁγίου² στὰ πρόσωπα ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα ἔχουν φθάσει στὴ θέωση καὶ συνιστοῦν τοὺς μάρτυρές της μέσα στὴν ἱστορία. Κατὰ τὸν ἅγιο Ἰωάννη τὸν Δαμασκηνό, τιμοῦμε τοὺς Ἁγίους «ὡς ἑνωθέντας Θεῷ κατὰ προαίρεσιν καὶ τοῦτον δεξαμένους ἔνοικον καὶ τῇ τούτου μεθέξει γεγονότας χάριτι, ὅπερ αὐτός ἐστι φύσει». Ἅγιοι εἶναι «οἱ ἔμψυχοι ναοὶ τοῦ Θεοῦ, τὰ ἔμψυχα τοῦ Θεοῦ σκηνώματα», διότι «διὰ τοῦ νοῦ τοῖς σώμασιν αὐτῶν ἐνώκησεν ὁ Θεός»³.

Ἕνα ἀπὸ τὰ περισσότερο ἀνησυχητικὰ συμπτώματα τῆς ἐποχῆς μας -καρπὸς τῆς μακρᾶς ἀλλοιώσεως τῶν θεολογικῶν μας κριτηρίων- εἶναι ἡ θεώρηση τῆς σωτηρίας, καὶ συνεπῶς καὶ τῆς ἁγιότητας, σὲ πλαίσια ἠθικά, στὰ ὅρια τῆς ἠθικῆς προσπάθειας καὶ βελτιώσεως τοῦ ἀνθρώπου. Λόγω τῆς βαθμιαίας ἐπικρατήσεως οὐμανιστικῶν καὶ ἠθικολογικῶν κριτηρίων νοεῖται καὶ ἡ θέωση ὡς ἠθικὸ καὶ ὄχι ὀντολογικὸ γεγονός, δηλαδὴ ὡς «κατὰ χάριν» ἀλλοίωση τῆς φύσεως καὶ συνόλης τῆς ὑπάρξεως τοῦ ἀνθρώπου.

Η Βρετανία ακυρώνει τον υποχρεωτικό εμβολιασμό

 Επιβεβαιώθηκαν οι πληροφορίες που ήθελαν τη Βρετανία να ακυρώνει τον υποχρεωτικό εμβολιασμό για τους υγειονομικούς, αλλά και όλα τα υπόλοιπα μέτρα που ίσχυαν για τους ανεμβολίαστους.

Ο υπουργός Υγείας της Βρετανίας, Sajid Javid, ανακοίνωσε την διαβούλευση για τον τερματισμό του εμβολιασμού ως προϋπόθεση για την ανάπτυξη σε χώρους υγείας και κοινωνικής φροντίδας.

«Πιστεύω ότι δεν είναι πλέον απαραίτητο να απαιτείται ο εμβολιασμός ως προϋπόθεση για την Υγεία και τις δομές κοινωνικές φροντίδας.

Reading from the Synaxarion:

The Synaxis of the Holy and Righteous Symeon the God-Receiver and the Holy Prophetess Anna

Yesterday we celebrated the Meeting of our Lord in the Temple; today we honor the righteous Elder Symeon and Prophetess Anna, who prophesied concerning Him by the inspiration of the Holy Spirit and were the first in Jerusalem to receive Him as the Messiah.