«Αὐτὰ γράφονται ἐν πλήρει συνειδήσει τῶν ἱστορικῶν ὄντως στιγμῶν ποὺ ζοῦμε, ἀπὸ τὶς ἀρνητικὲς καὶ καταστροφικὲς τῆς Ὀρθοδοξίας ἐνέργειες καὶ ἐκδηλώσεις. Ἐν πλήρει συνειδήσει ἐπίσης τῶν εὐθυνῶν καὶ τῶν συνεπειῶν αὐτῆς μας τῆς στάσεως. Προτιμοῦμε νὰ διωκόμεθα καὶ νὰ συκοφαντούμεθα, παρὰ νὰ μένουμε σιωπηλοὶ καὶ ἀφωνότεροι ἰχθύος μπροστὰ στὴν ἐμφανῆ κακοποίηση τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως, νὰ εἴμαστε μὲ τοὺς Ἁγίους, παρὰ νὰ ἔχουμε τὴν φιλία καὶ τὴν συμπάθεια τῶν φιλοπαπικῶν καὶ λατινοφρόνων». Πολλοί πλέον «διαπιστώνουν ὅτι κινδυνεύει πλέον ἡ ἀκεραιότητα τῆς ἀλήθειας, ὅτι οἱ μνημονευόμενοι στὴ Θ. Λειτουργία ἐπίσκοποι, ὡς ἐγγυητὲς τῆς ἐν τῇ πίστει ἑνότητος δὲν ὀρθοτομοῦν τὸν λόγον τῆς ἀληθείας, δὲν εὑρίσκονται σὲ κοινωνία μὲ τοὺς πρὸ αὐτῶν Ἁγίους, ἀλλὰ οὐσιαστικὰ εἶναι ἀκοινώνητοι, ὡς κοινωνοῦντες μὲ τοὺς ἀκοινωνήτους».
Reading from the Synaxarion:
Eleutherios the Hieromartyr, Bishop of Illyricum, and his mother Anthia
This Saint had Rome as his homeland. Having been orphaned of his father from childhood, he was taken by his mother Anthia to Anicetus, the Bishop of Rome (some call him Anencletus, or Anacletus), by whom he was instructed in the sacred letters (that is, the divine Scriptures). Though still very young in years, he was made Bishop of Illyricum by reason of his surpassing virtue, and by his teachings he converted many unbelievers to Christ. However, during a most harsh persecution that was raised against the Christians under Hadrian (reigned 117-138), the Saint was arrested by the tyrants. Enduring many torments for Christ, he was finally put to death by two soldiers about the year 126. As for his Christ-loving mother Anthia, while embracing the remains of her son and kissing them with maternal affection, she was also beheaded.
Η ΕΚΚΟΣΜΙΚΕΥΣΙΣ ΤΟΥ ΑΣΚΗΤΙΚΟΥ ΛΟΓΟΥ -- Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Διονυσίου Τάτση
ΣΤΗΝ ἐποχή μας οἱ ἄνθρωποι ἀρέσκονται νὰ ἀκοῦν καὶ νὰ διαβάζουν ἀσκητικὲς ἱστορίες, παλαιὲς καὶ νεώτερες, καὶ μὲ ἰδιαίτερη εὐχαρίστηση νὰ τὶς διηγοῦνται καὶ αὐτοὶ σὲ ἄλλους ἀδελφούς, προκειμένου νὰ ὠφεληθοῦν πνευματικὰ κι ἐκεῖνοι. Αὐτὴ τὴ δίψα τῶν ἀνθρώπων κανένας δὲν μπορεῖ νὰ καταργήσει. Μάλιστα θὰ ἔλεγα ὅτι ὅσοι γράφουν καὶ μιλοῦν πρέπει νὰ προσφέρουν τὴ στέρεη τροφὴ τοῦ ἀσκητικοῦ βιώματος. Ὑπάρχει ὅμως ἕνα λεπτὸ σημεῖο, τὸ ὁποῖο πρέπει νὰ προσέξουμε, γιατὶ διαφορετικὰ θὰ ἀδειάζουμε τὸ γάλα σὲ δοχεῖο, ποὺ δὲν ἔχει πυθμένα! Δηλαδή, ἡ διδασκαλία μας θὰ εἶναι μιὰ ματαιοπονία. Ποιὸ εἶναι λοιπὸν αὐτὸ τὸ σημεῖο; Ἔχω διαπιστώσει ὅτι πολλοὶ κήρυκες καὶ πολλοὶ ἀκροατές, ἐνῶ ἀρέσκονται στὴν ἀσκητικὴ διδαχή, δὲν ἔχουν τὴν καρδιά τους ἀσκητική. Τοὺς ἀρέσει νὰ μιλοῦν καὶ νὰ ἀκοῦν γιὰ τοὺς μεγάλους ἀββάδες τοῦ Γεροντικοῦ, ἀλλὰ καὶ γιὰ τοὺς σύγχρονους γέροντες, χωρὶς ὅμως νὰ εἶναι ἀποφασισμένοι νὰ ἐλευθερωθοῦν ἀπὸ τὸ κοσμικὸ φρόνημα, τὸ ὁποῖο τοὺς ὁδηγεῖ σὲ μιὰ ζωὴ συμβιβασμένη μὲ τὴν ἁμαρτία.
Χάσιμο χρόνου η προσφυγή στους τρομοκρατημένους δικαστές! --- Κωνσταντίνος Βαθιώτης, Καθηγητής Ποινικού Δικαίου
Καταιγιστικός ήταν μιλώντας στον ρ/σ Focus 103.6 και στον δημοσιογράφο Στέφανο Δαμιανίδη ο Νομικός, πρώην Αναπληρωτής Καθηγητής Ποινικού Δικαίου της Νομικής Σχολής Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης, Κωνσταντίνος Βαθιώτης.
«Το κάθε συλλαλητήριο είναι μία βαλβίδα εκτόνωσης. Είμαι πάρα πολύ σκεπτικός ως προς το αν θα πρέπει να συνεχίσουμε να ακολουθούμε αυτό τον τρόπο αντίστασης ενάντια στην υγειονομική δικτατορία» σχολίασε ο κος Βαθιώτης αναφορικά με τη μεγάλη συγκέντρωση που πραγματοποιήθηκε την Κυριακή στη Θεσσαλονίκη.
Τη ΙΕ΄ (15η) του αυτού μηνός Δεκεμβρίου, μνήμη του Αγίου Ιερομάρτυρος ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ, Επισκόπου Ιλλυρικού.
Ελευθέριος ο θαυμαστός και ένδοξος Ιερομάρτυς διέλαμπεν ως αστήρ φωταυγέστατος κατά το δεύτερον ήμισυ του δευτέρου μετά Χριστόν αιώνος, γεννηθείς εις την περιφανή μεγαλόπολιν Ρώμην από γονείς ευγενείς, λαμπρούς και πλουσίους, οίτινες ήσαν όχι μόνον κατά σάρκα περιφανείς, αλλά και εις την πίστιν ευγενείς τε και ευσεβέστατοι, διότι η μήτηρ αυτού, Ανθία ονόματι, ήτο δεδιδαγμένη την ακρίβειαν της Πίστεως από τους μαθητάς του μακαρίου Παύλου. Αύτη γεννήσασα τον ιερόν τούτον παίδα τον ωνόμασεν Ελευθέριον, τον οποίον ανέθρεψεν ευσεβώς. Ο δε πατήρ αυτού ήτο μεν πλούσιος, ως είπομεν, και διετέλεσεν ύπατος της πόλεως, όπερ αξίωμα ήτο εν από τα μεγαλύτερα και λαμπρότερα αξιώματα των αρχόντων, πλην έζησεν ολίγον καιρόν μετά την γέννησιν του Αγίου· όθεν έμεινεν ούτος υποτασσόμενος εις την μητέρα αυτού, η οποία τον έδωκεν εις τον Αρχιερέα της Ρώμης να τον μανθάνη τα ιερά γράμματα.
Όσιος Ρωμανός ο μελωδός
Ο όσιος Ρωμανός ο μελωδός, αν και δόκιμος εργάτης της αρετής, ήταν όμως εντελώς άμουσος και κακόφωνος. Κι ήταν τόσο πολύ, ώστε συχνά τον κορόιδευαν και τον περιγελούσαν.
Πατρίδα του ήταν η Έμεσα
της Συρίας, και είχε χρηματίσει διάκονος στη Βηρυττό. Το 496, επί αυτοκράτορος
Αναστασίου Αʼ, έρχεται στη Βασιλεύουσα. Εδώ αρέσκεται να συχνάζει και να
αγρυπνεί στην εκκλησία της Παναγίας των Βλαχερνών, αλλά περισσότερο στον ναό
της Κυρίας Θεοτόκου « στα του Κύρου », όπου περνούσε το ημερονύκτιο με
αγρυπνίες και προσευχές.
Στην εκκλησία αυτή υπήρχε
εικόνα της Kυρίας
Θεοτόκου, που τελούσε πάμπολλα θαύματα. Σε αυτή λοιπόν πρόσπεσε ο διάκονος και
την παρακαλούσε να του δώσει το χάρισμα της μελωδίας.
Μια χριστουγεννιάτικη
νύχτα παρακολουθούσε ο όσιος στον ναό την αγρυπνία. Στην έκτη ωδή, ενώ
βρισκόταν κοντά στον άμβωνα, τον πήρε για λίγο ο ύπνος.
Βλέπει τότε τη Κυρία
Θεοτόκο να κρατά ένα κοντάκιο,- χαρτί τυλιγμένο κυλινδρικά- και να του λέει:
- Πάρε το και φάγε το.
Το πήρε πράγματι, και του
φάνηκε πως το κατάπιε. Από τη στιγμή εκείνη έλαβε το ποθούμενο χάρισμα. Ξύπνησε
αμέσως, ανέβηκε στον άμβωνα κι άρχισε να ψάλλει το τροπάριο « Η Παρθένος
σήμερον τον υπερούσιον τίκτει ».
Ο όσιος Ρωμανός συνέθεσε
πάνω από χίλια κοντάκια, αναφερόμενα σε εορτές δεσποτικές, θεομητορικές και σε
μνήμες αγίων.
Σε τέτοιες κρίσιμες ώρες τον Αγώνα τον παίρνει στα χέρια του ο Ορθόδοξος Λαός.
Πρέπει αρχικά να ομολογούμε τα απαραχάρακτα δόγματα της Τρισυποστάτου και Αδιαιρέτου Αγίας Τριάδος. Να διακηρύττουμε την Ορθόδοξη Πίστι μας χωρίς συμβιβασμούς, υποκρισίες και υποχωρήσεις σε ψευτοδιαλόγους αγάπης που προσπαθούν να ενταφιάσουν, όπως εκείνοι νομίζουν, την Αλήθεια της Ορθοδοξίας. Γνωρίζουμε πλέον ότι ο Οικουμενισμός είναι τρομακτική Παναίρεσις του καιρού μας η πιο σατανική και επικίνδυνη. Γι’ αυτό πρέπει όλοι μας να γρηγορήσωμε. Καθήκον όλων μας είναι να αρνηθούμε την ειδωλολατρία που εισάγει ο Οικουμενισμός. Να περιφρουρήσωμε την Ορθοδοξία. Σε τέτοιες κρίσιμες ώρες τον Αγώνα τον παίρνει στα χέρια του ο Ορθόδοξος Λαός. Αυτός είναι ο φύλακας της Ορθοδοξίας, καθώς και η εγκύκλιος του 1848 των αγίων Πατριαρχών της Ανατολής υπογραμμίζει : Ο φύλαξ της Ορθοδοξίας είναι το σώμα της Εκκλησίας, ο ευσεβής λαός του Κυρίου.
Οι Εθνοσυνελεύσεις του 1821, 1823… διακηρύσσουν:
Πολεμούμεν προς τους εχθρούς του Κυρίου μας και δεν θέλομεν πώποτε συγκοινωνίαν μετ' αυτών.
Εν ονόματι της Αγίας και Αδιαιρέτου Τριάδος το Ελληνικόν Έθνος... κηρύττει σήμερον διά των νομίμων παραστατών του,...ενώπιον Θεού και ανθρώπων την πολιτικήν αυτού ύπαρξιν και ανεξαρτησίαν».
«Ως πλάσματα του Θεού, ως άνθρωποι έχοντες τ' αυτά δικαιώματα, όσα ο Θεός εχάρισεν
εις τον άνθρωπον, πολεμούμεν προς τους αρπακτήρας διά την γην μας, διά την πατρικήν
κληρονομίαν μας, διά την φιλτάτην πατρίδα μας· πολεμούμεν προς τους φονείς, προς
τους δημίους, διά την φυσικήν μας ύπαρξιν, διά τα τιμιώτατα, τ' ακριβά των
καρδιών μας αντικείμενα: γονείς, γυναίκας, παρθένους, φίλτατα τέκνα· πολεμούμεν
προς τους ληστάς Οθωμανούς διά τας ιδιοκτησίας μας, διά τους καρπούς των κόπων
και των ιδρώτων μας.
Ως χριστιανοί, ούτε ήταν, ούτε είναι δυνατόν να πειθαρχήσωμεν δεσποζόμενοι από
τους θρησκομανείς Μωαμεθανούς, οι οποίοι κατέσχιζον και κατεπάτουν τας αγίας εικόνας,
κατεδάφιζον τους ιερούς ναούς, κατεφρόνουν το ιερατείον, εβλασφήμουν, υβρίζοντες
το θείον όνομα του Ιησού, του τιμίου Σταυρού, και μας εβίαζον ήτοι να γένωμεν
θύματα της μαχαίρας, αποθνήσκοντες χριστιανοί, ή να ζήσωμεν τούρκοι, αρνηταί του
Χριστού και οπαδοί του Μωάμεθ· πολεμούμεν προς τους εχθρούς του Κυρίου μας και
δεν θέλομεν πώποτε συγκοινωνίαν μετ' αυτών».
Reading from the Synaxarion:
Martyrs Thyrsus, Leucius, and Callinicus of Asia Minor, and Philemon, Apollonius, and Arian of Alexandria
Of these, the Martyrs who were from Asia Minor contested for piety's sake during the reign of Decius, in 250. Saint Leucius, seeing the slaughter of the Christians, reproached the Governor Cumbricius, for which he was hung up, harrowed mercilessly on his sides, then beheaded. For boldly professing himself a Christian and rebuking the Governor for worshipping stocks and stones as gods, Saint Thyrsus, after many horrible tortures, was sentenced to be sawn asunder, but the saw would not cut, and became so heavy in the executioners' hands that they could not move it; Saint Thyrsus then gave up his spirit, at Apollonia in the Hellespont. Saint Callinicus a priest of the idols, was converted through the martyrdom and miracles of Saint Thyrsus, and was beheaded.
Ἀπευθύνεται εἰς ὅλους μας -- «ΠΡΟΣΧΩΜΕΝ» -- Τοῦ αειμνήστου Μιχαὴλ Ε. Μιχαηλίδη, Θεολόγου
Μιὰ παραινετικὴ λέξη ποὺ τὴν ἀκοῦμε ἀπὸ μικρὰ παιδιὰ στὴ Θεία Λειτουργία. Τὴ λέει ὁ ἱερέας πρὶν τὸ ἀποστολικὸ ἀνάγνωσμα, καὶ ἐπαναλαμβάνεται πρὶν τὸ εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα. Ἡ λέξη «πρόσχωμεν», εἶναι ὑποτακτικὴ παραινετική α´ προσώπου πληθυντικοῦ, τοῦ ρήματος προσέχω, καὶ σημαίνει: ἄς προσέξουμε. Τὶ νὰ προσέξουμε; Ἀσφαλῶς τὸ περιεχόμενο καὶ τὰ νοήματα τῆς ἀποστολικῆς, ἀλλὰ καὶ τῆς εὐαγγελικῆς περικοπῆς. Ἐπίσης τὴ λέξη «πρόσχωμεν», τὴν ἀκοῦμε πρὶν τὴν ἐκφώνηση τοῦ ἱερέα: «Τὰ Ἅγια τοῖς ἁγίοις». Σὲ τούτη τὴν περίπτωση, ἐπιστρατεύεται ἡ προσοχή μας στὸ Μυστήριο τῆς Θ. Εὐχαριστίας, καὶ ἰδιαίτερα, στὴν ὕστατη ἐσωτερικὴ προσοχὴ καὶ συναίσθηση τῆς θείας Μετάληψης, στὴν ὁποία ἤδη βαδίζουμε «μετὰ φόβου Θεοῦ, πίστεως καὶ ἀγάπης». Τὶ σημαίνει ὅμως, προσέχω; Σημαίνει: ἐπικεντρώνω τὴ σκέψη καὶ τὶς αἰσθήσεις μου σὲ κάτι πολὺ σημαντικὸ καὶ ἐνδιαφέρον, ποὺ πρόκειται νὰ συμβεῖ. Ἡ προσοχὴ ἀποτελεῖ μιὰ μοναδικὴ ψυχοδυναμικὴ τοῦ ἀνθρώπινου προσώπου. Στὴ λειτουργία της ἐπιστρατεύονται ὅλες οἱ ἐσωτερικὲς δυνάμεις καὶ ἱκανότητες τοῦ ἀνθρώπου: Νοῦς, αἴσθημα, λογική, ἐλευθερία. Ἡ προσοχὴ εἶναι τὸ βάθρο καὶ τὸ κλειδὶ κάθε ἐπιτυχίας. Ἰδιαίτερα στὴν πνευματικὴ ζωή. Εἶναι ἀσπίδα προστασίας. Εἶναι φύλακας τῆς ἀρετῆς, Εἶναι ἀσφάλεια βίου. Εἶναι ὀχυρὸ ἀντίστασης. Εἶναι ὑπόσχεση νίκης. Εἶναι συντριβὴ διαβόλου. Εἶναι θρίαμβος τοῦ πνεύματος... Ὅταν προπάντων, ἡ προσοχὴ συνοδεύεται μὲ προσευχή, τότε διπλασιάζεται καὶ πολλαπλασιάζεται ἡ νίκη.
ΣΥΓΚΛΟΝΙΖΕΙ ο Dr. Sucharit Bhakdi ---- Δραματικό κάλεσμα στον κόσμο
Ὁ κ. Bhakdi εἶναι ἕνας καταπληκτικός ἄνθρωπος, πού ἀγωνίζεται μέ ζῆλον ὑπέρ τῆς Ἀληθείας καί τῆς ἀνθρωπότητος. Περισσότερον ἀπό ὅλα ὅσα ἔχει εἰπῆ, μοῦ ἔχει κάνει ἐντύπωσιν τό γεγονός ὅτι, σέ δύο τοὐλάχιστον συνεντεύξεις του (μία στόν δημοσιογράφον Στέφανον Δαμιανίδην καί μίαν στόν Μάκην Τριανταφυλλόπουλον), εἶπεν ὅτι οἱ Ἕλληνες δέν πρέπει νά φοβοῦνται τίποτε διότι ἔχουν τόν Θεόν μέ τό μέρος των, ὁ Ὁποῖος πάντοτε τούς προστατεύει καί πρέπει νά ἔχουν ἐμπιστοσύνην εἰς Αὐτόν, ὅτι τό ἴδιο θά συμβῇ καί τώρα προφανῶς μή γνωρίζων ὅτι οἱ Ἕλληνες ἔχουν δυστυχῶς ἐγκαταλείψει τόν Θεόν. Ὅταν δέ εἶπε στόν Μ. Τριανταφυλλόπουλον ὅτι ἐκεῖνος εἶναι Βουδιστής καί ὁ κ. Τριανταφυλλόπουλος τότε τόν ἠρώτησε σέ ποιόν Θεόν νά πιστέψουν οἱ Ἕλληνες γιά νά σωθοῦν ἀπό τό κακόν πού ἔχει ἐνσκήψει ἐσχάτως στήν χώραν των, τότε ἐκεῖνος, κουνώντας ζωηρῶς τά χέρια του, εἶπε: «στόν δικόν σας τόν Θεόν!!!». Γιά μένα, αὐτός ὁ λόγος εἶναι ὁμολογία Πίστεως εἰς τόν Ἀληθινόν Θεόν, καθότι ἔχει εἰπῆ ἐπίσης ὅτι ἔχει διαβάσει πολλά γιά τήν Ἑλλάδα καί τήν ἀγαπᾶ πολύ. Ὑπάρχει ἆραγε κάποιος Ὀρθόδοξος Ἕλλην νά τόν προσεγγίσῃ, νά τόν κατηχήσῃ καί νά τόν ὁδηγήσῃ στό Ἅγιον Βάπτισμα;
Όταν τό Σύνταγμα ενός κράτους υστερεί έναντι τών Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων -- του ιατρού κ. Κυπριανού Χριστοδουλίδη
Τά ανθρώπινα δικαιώματα είναι αδιαπραγμάτευτη αξιακή αρχή τού ΟΗΕ, τήν οποία συχνά επικαλούνται οι κυβερνήτες μας, όταν ψηφίζουν τούς διάφορους αντιρατσιστικούς καί λοιπούς άλλους πρωτόγνωρους Νόμους. Υπάρχει όμως καί η οδός διαφυγής, πρός παράκαμψη τού, θά έλεγα, πολιτικού δόγματος τών ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Καί πώς γίνεται η παράκαμψη ; Γίνεται μέ τό νά θυμούνται ( : κυβερνήτες και συνταγματολόγοι) τό Σύνταγμα καί τούς νόμους ... μέ τίς δισταλτικές ερμηνείες ! Εισηγητής καί εφευρέτης τών διασταλτικών ερμηνειών ο κ. Ευάγγελος Βενιζέλος.
Ο ΜΕΓΑΣ ΦΩΤΙΟΣ ΚΑΙ Ο ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ -- Ὑπὸ τοῦ κ. ΑΝΔΡΕΟΥ ΘΕΟΔΩΡΟΥ
Πανηγυρικὸς Λόγος ἐκφωνηθεὶς ὑπὸ τοῦ Καθηγητοῦ τῆς Ἱστορίας Δογμάτων καὶ Συμβολικῆς κ. Ἀνδρέου Θεοδώρου ἐν τῇ Θεολογικὴ Σχολὴ τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν κατὰ τὴν συνοδικὴν θείαν Λειτουργίαν ἐν τῷ Καθολικῷ τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Πεντέλης τὴν 6ην Φεβρουαρίου 1970, ἑορτὴν τοῦ Ἁγίου Φωτίου.
Ἡ 6η Φεβρουαρίου εἶναι ἡ ἡμερομηνία, τὴν ὁποίαν ἡ Ὀρθόδοξος Καθολικὴ Ἐκκλησία ἡμῶν ὥρισεν εἰς μνήμην Φωτίου τοῦ Μεγάλου. Δι’ ὃ καὶ ἡμεῖς σήμερον, ἀγαλλομένῳ ποδὶ καὶ σκιρτώσῃ καρδίᾳ, προσήλθομεν εἰς τὸν Ἱερὸν τοῦτον Ναόν, ἵνα, ἐν ἱεροπρεπεῖ καὶ κατανυκτικῷ καὶ ἡσυχίῳ μοναστικῷ περιβάλλοντι, τιμήσωμεν τὸν ἑορταζόμενον Ἅγιον, ὅστις, διαγράψας τροχιὰν αἰγλήεσσαν καὶ λαμπροφόρον ἐν τῷ πνευματικῷ στερεώματι τῆς Ἐκκλησίας, κατέστη ἀστὴρ παμφαὴς καὶ πολύφωτος, ἀποστίλβων τὴν θεσπεσίαν μαρμαρυγὴν καὶ τὸ ἀείζωον πνευματικὸν κάλλος τῆς Ὀρθοδοξίας, καταλάμπων δὲ τοῖς ἑαυτοῦ μεγαλείοις ἐν οἷς ἐθαυμάστωσεν αὐτὸν ὁ Κύριος, ἅπαν τὸ οἰκουμενικὸν πλήρωμα τῆς γεραρᾶς καὶ σεπτῆς ἡμῶν Μητρὸς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας.
Τη ΙΔ΄ (14η) του Δεκεμβρίου, μνήμη των Αγίων Μαρτύρων ΦΙΛΗΜΟΝΟΣ και ΑΠΟΛΛΩΝΙΟΥ και του Αγίου Μάρτυρος ΑΡΡΙΑΝΟΥ και των τεσσάρων Προτεκτόρων των συναθλησάντων αυτώ.
Φιλήμων, Απολλώνιος και Αρριανός οι Άγιοι Μάρτυρες ως και οι μετά του Αγίου Αρριανού συναθλήσαντες Άγιοι Τέσσαρες Προτέκτορες ήσαν κατά τον καιρόν του τυράννου Διοκλητιανού του βασιλεύσαντος κατά τα έτη σπδ΄ - τε΄ (284-305), υπό του οποίου εκινήθη και πάλιν διωγμός μέγας κατά των Χριστιανών. Τότε ήτο ηγεμών εις την Θηβαϊδα της Αιγύπτου ο Αρριανός, όστις ειδωλολάτρης ων πρότερον εθανάτωσε πολλούς Χριστιανούς και μάλιστα δύο, Ασκλάν και Λεωνίδην καλουμένους, τους οποίους εβασάνισε με διάφορα κολαστήρια. Ημέραν δε τινα, κατά την οποίαν όλη η χώρα ήτο συνηθροισμένη εις το θέατρον, έδειξεν ο ηγεμών τα παιδευτήρια όργανα και έλεγε προς τους περιεστώτας με βλέμμα άγριον· «Όσοι δεν προσκυνήσουν τους θεούς, θέλουν αποθάνει βιαίως με ταύτα τα κολαστήρια». Τότε πηδούν εις το μέσον του θεάτρου άνδρες τριάκοντα επτά και καταγελώντες τα άδικα των τυράννων προστάγματα, ωμολόγησαν τον Χριστόν παρρησία, οι γενναιότατοι.
Άρτος και Θεάματα --- Χαράλαμπος Β. Κατσιβαρδάς Δικηγόρος Παρ’ Αρείω Πάγω
Η επιβολή δύο μέτρων και δύο σταθμών εις το σύγχρονο κοινωνικό γίγνεσθαι, συνιστά τον λόγο, της δικαιολογημένης αντίδρασης και αγανάκτησης του κόσμου, προκειμένου να διεκδικήσει καθοιονδήποτε τρόπο την ζωή του, αντιδρώντας λυσιτελώς δια την καταβαράθρωση πάσης μορφής ελπίδας δια το μέλλον του βίου τους.
Η διττή υποκρισία της παρούσης κυβερνήσεως να προάγει ιταμώς, εν τη περιώδω τοιαύτη, τα δικαιώματα των ανθρώπων με γνώμονα τον σεξουαλικό προσανατολισμό, την στιγμή την οποία καταλύει εκ βάθρων τα ισόκυρα Συνταγματικά κατοχυρωμένα δικαιώματα της πλειοψηφίας των πολιτών εξ αφορμής του υποχρεωτικού εμβολιασμού επί ποινής, επαχθούς προστίμου, αποδεικνύει το μέγεθος της επικρατούσας σηψαιμικής καταστάσεως, υπό την έννοια ότι η κυβέρνηση και εν εκτάσει η Πολιτεία συλλήβδην, ουδόλως ενδιαφέρεται δια τον κοινό καλό και για το δημόσιο συμφέρον, αλλά αμιγώς περί εξυπηρέτησης ορισμένων συμφερόντων, γεγονός το οποίο άγει εις την εξαγωγή ορισμένων κρίσιμων συμπερασμάτων περί της πορείας της καταστάσεως.
Eάν ο διάβολος μετασχηματίζεται εις Άγγελον φωτός, πόσω μάλλον ημείς πρέπει να μετασχηματίζωμεν τον εαυτόν μας…
Έμεινε λοιπόν ο μακάριος Αυξίβιος εις τον τόπον εκείνον ικανόν χρόνον, χωρίς να φανερώση εις κανένα ότι ήτο Χριστιανός, αλλ’ υπεκρίνετο ότι ηκολούθει την θρησκείαν των Ελλήνων συλλογιζόμενος καθ’ εαυτόν, ότι εάν ο διάβολος μετασχηματίζεται εις Άγγελον φωτός, δια να σύρη εις τον εαυτόν του εκείνους, οι οποίοι πείθονται εις αυτόν και δια μέσου των καλών και ευαρέστων λόγων να τους φέρη από το φως εις το σκότος, καθώς κάνουν και οι υπηρέται και ακόλουθοι αυτού, πόσω μάλλον ημείς πρέπει να μετασχηματίζωμεν τον εαυτόν μας ως τους ομοιοπαθείς ανθρώπους, δια να τους αφαρπάσωμεν από την εξουσίαν του σκότους και του διαβόλου και να τους μεταφέρωμεν εις το θαυμαστόν φως της επιγνώσεως του Ιησού Χριστού του Υιού του Θεού!
Φώτης Κόντογλου - Παράδοση
Ὅσοι ἀπομείναμε πιστοὶ στὴν παράδοση, ὅσοι δὲν ἀρνηθήκαμε τὸ γάλα ποὺ βυζάξαμε, ἀγωνιζόμαστε, ἄλλος ἐδῶ, ἄλλος ἐκεῖ, καταπάνω στὴν ψευτιά. Καταπάνω σ᾿ αὐτοὺς ποὺ θέλουνε την Ἑλλάδα ἕνα κουφάρι χωρὶς ψυχή, ἕνα λουλούδι χωρὶς μυρουδιά. Κουράγιο, ὁ καιρὸς θὰ δείξει ποιὸς ἔχει δίκιο, ἂν καὶ δὲ χρειάζεται ὁλότελα αὐτὴ ἡ ἀπόδειξη.
ΤΟ ΠΡΩΤΟΝ ΒΗΜΑ -- του αειμνήστου Στεργίου Σάκκου, Ομ. Καθηγητού Α.Π.Θ.
«Χριστός γεννάται, δοξάσατε· Χριστός εξ ουρανών, απαντήσατε· Χριστός επί γης, υψώθητε!»
Μ΄ αυτές τις δοξολογικές ιαχές, που ταυτόχρονα αποτελούν σωτήρια παραγγέλματα για τους πιστούς, αρχίζει τον 38ο Λόγο του, αφιερωμένο στη γέννηση του Σωτήρος, ο άγιος Γρηγόριος ο θεολόγος. Τα πατερικά παραγγέλματα έγιναν ύμνος πανηγυρικός στα στόματα των πιστών και η Εκκλησία τα απευθύνει ως προσκλητήριο χαράς και ευφροσύνης στην ανθρωπότητα όλη. Κι είναι το τριπλό αυτό παράγγελμα ένας άριστος οδηγός για τον καθένα, που θα ήθελε να εμβαθύνει στο νόημα της μεγάλης γιορτής των Χριστουγέννων και να μελετήσει την προσφορά της στην ιστορία του κόσμου και στην προσωπική του ζωή. Η γέννηση του Ιησού Χριστού, η ενανθρώπηση του Θεού, διαφέρει ριζικά από τη γέννηση οποιουδήποτε άλλου ανθρώπου. Κάθε γέννηση πάνω σ΄ αυτή τη γη εκ των πραγμάτων περιορίζεται στο χρονικό σημείο κατά το οποίο συντελείται. Η γέννηση όμως του Θεανθρώπου απλώνεται αέναα μέσα στην ιστορική πραγματικότητα. Η Αγία Γραφή ιστορεί τρεις γεννήσεις του Ιησού Χριστού: Πριν γίνει ο κόσμος και ο χρόνος, «εκ γαστρός προ εωσφόρου εγέννησά σε»(Ψαλμ. 109: 3), αλλά και «εγώ σήμερον γεγέννηκά σε»(Ψαλμ. 2: 7), διαβεβαιώνει η φωνή του ουράνιου Πατέρα. Αυτός ο άναρχος και «αϊδιος» Λόγος του Θεού «σαρξ εγένετο και εσκήνωσεν εν ημίν»(Ιω. 1: 14).