«Τό μυστήριο τοῦ θανάτου καί τά μετά θάνατον» -- Ἀρχιμ. Ἀθανασίου Ἀναστασίου

«Τίς ἐστιν ἄνθρωπος ὅς ζήσεται καί οὐκ ὄψεται θάνατον;»[1]­.

Τό ἐρώτημα αὐτό τοῦ ψαλμωδοῦ ἀποτελεῖ ταυτόχρονα τήν βεβαιότητα, ἀλλά καί τήν βαθειά ἀγωνία τοῦ ἀνθρώπου, πού τόν ἀκολουθεῖ σέ ὅλη τήν ἐπίγεια ζωή του. Τό ἐρώτημα τοῦ θανάτου, ὅπως καί τῆς ζωῆς, ἀπασχολεῖ διαχρονικά τόν ἄνθρωπο, ἀπό τήν ἀρχαιότητα μέχρι καί σήμερα. Ἀποτελεῖ τήν μόνιμη πηγή τῶν ἀμφιβολιῶν καί τῆς ἀγωνίας του· γεννᾶ ἐρωτηματικά καί ἀδιέξοδα· δημιουργεῖ ἐναγώνια διλήμματα· τροφοδοτεῖ καί ἀναπαράγει τήν κενότητα καί τό ἀνικανοποίητο.

Τί εἶναι ὁ θάνατος

Γιὰ τὴ συνηθισμένη ἀντίληψη τοῦ κόσμου, ἀποτελεῖ τήν τραγικότερη ἐκδήλωση τῆς ζωῆς τοῦ ἀνθρώπου, ἀφοῦ σημαίνει τόν βίαιο καί ὁριστικό τερματισμό της. Ὁ Πλάτωνας ἔλεγε ὅτι φιλοσοφία εἶναι ἡ μελέτη τοῦ θανάτου[2]. Τό φαινόμενο τοῦ θανάτου εἶναι τό μεγαλύτερο πρόβλημα τοῦ ἀνθρώπου, ἀλλά καί ὁλόκληρης τῆς δημιουργίας.

Reading from the Synaxarion:

Catherine the Great Martyr of Alexandria

Saint Catherine, who was from Alexandria, was the daughter of Constas (or Cestus). She was an exceedingly beautiful maiden, most chaste, and illustrious in wealth, lineage, and learning. By her steadfast understanding, she utterly vanquished the passionate and unbridled soul of Maximinus, the tyrant of Alexandria; and by her eloquence, she stopped the mouths of the so-called philosophers who had been gathered to dispute with her. She was crowned with the crown of martyrdom in the year 305. Her holy relics were taken by Angels to the holy mountain of Sinai, where they were discovered many years later; the famous monastery of Saint Catherine was originally dedicated to the Holy Transfiguration of the Lord and the Burning Bush, but later was dedicated to Saint Catherine.

Πως μπορεί να αντιμετωπισθεί το άγχος -- Του αειμνήστου Ιωάννου Κορναράκη, Καθηγητού Παν. Αθηνών

Το άγχος είναι αναμφιβόλως ένα πληθωρικό ψυχολογικό χαρακτηριστικό της συμπεριφοράς του ανθρώπου της εποχής μας. Οι χαρακτηρισμοί: αγχώδης αντίδραση, αγχογόνος κατάσταση ανθρώπινης ζωής, αγχωτικός τύπος και άλλοι παρόμοιοι και σχετικοί με την έννοια του άγχους χαρακτηρισμοί, ακούγονται συχνά στην καθημερινή μας ζωή.

Στο επίπεδο της επιστημονικής ψυχολογικής έρευνας το άγχος εντοπίσθηκε ως νοσογόνο σύμπτωμα ανθρώπινης συμπεριφοράς, κατά το δεύτερο ήμισυ του 19ου αιώνος, στο πλαίσιο της αναπτύξεως των διαφόρων θεωριών της Ψυχολογίας του Βάθους (του ασυνειδήτου).

Αλλά το άγχος υπήρχε πάντοτε στην ανθρώπινη ψυχή, από κάποια χρονική στιγμή και εξής, ως λανθάνον αίτιο ενδεχόμενης ψυχικής διαταραχής, μικρής η μεγάλης εκτάσεως. Απλώς κατά το δεύτερο ήμισυ του 20ου αιώνος οι συνεχείς, μεγάλες και συχνά εκπληκτικές αλλαγές συνθηκών και όρων ανθρώπινης ζωής, οφειλόμενες στην ταχεία εξέλιξη των επιστημών και μάλιστα της τεχνολογίας, όπως και στη σχετική συνεργία λοιπών κοινωνικών, ιδεολογικών και πολιτισμικών παραγόντων, συνετέλεσαν στην έντονη διέγερση του ανθρώπινου ψυχισμού, με συνέπεια την εκδήλωση ψυχολογικών προβλημάτων αλλά και ψυχοπαθολογικών συμπτωμάτων με κορυφαίο, συχνά, χαρακτηριστικό το άγχος.

Κάθε Πέμπτη ο ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΚΑΝΟΝΑΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ

Ὁ Ἅγιος Νικόλαος διακρίθηκε γιὰ τὴν σταθερή του πίστη, διακήρυξε καὶ ὑποστήριξε σταθερὰ τὶς ἀρχὲς τῆς Ὀρθοδοξίας στὴν πρώτη Οἰκουμενικὴ Σύνοδο. Διαπνεόταν ἀπ᾽ τὴ ζωὴ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ γι᾽ αὐτὸ ἀνεδείχθη κανόνας πίστεως, ἐνῶ παράλληλα ὑπῆρξε μιμητὴς τοῦ Χριστοῦ μας προσφέροντας ἀγάπη στοὺς συνανθρώπους μας,  Ὁ Ἅγιος δὲν εἶχε περγαμηνὲς σπουδῶν, δὲν ἦταν ἀπόφοιτος Πανεπιστημίων τῆς ἐποχῆς, δὲν εἶχε μεταπτυχιακά, δὲν εἶχε τὴν κοσμικὴ σοφία τῆς ἐποχῆς, εἶχε ὅμως μέσα του τὴν ζέση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἡ ὁποία τοῦ ἔδωσε τὴν δύναμη νὰ ὑποστηρίξει τὴν πίστη! Ἔτσι ἀναδείχθηκε Κανόνας Πίστεως, τηρητὴς ἐπακριβῶς τῆς πίστεώς του.

Ἡ ἀποτελεσματικὴ προσευχή -- Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

ΕΥΚΟΛΑ µιλᾶµε γιά τήν προσευχή. Χρησιµοποιοῦµε µάλιστα καί παραδείγµατα ἀπό τήν Ἁγία Γραφή, τά πατερικά κείµενα καί τούς βίους τῶν Ἁγίων. Τονίζουµε τήν ἀναγκαιότητα τῆς προσευχῆς, ἀλλά στήν πράξη σχεδόν ὅλοι σκοντάφτουµε. Τό µεγάλο ἐµπόδιο εἶναι ἡ συγκέντρωση τοῦ νοῦ κατά τήν προσευχή! Νά περιοριστεῖ καί νά στραφεῖ µέ θερµότητα στά αἰτήµατα τῆς προσευχῆς, γιά νά γαληνέψει καί ἡ καρδιά µας. Εἶναι ἕνα δύσκολο ἔργο, ὄχι µόνο γιά τούς ἐν τῷ κόσµῳ χριστιανούς, ἀλλά καί γιά τούς µοναχούς. Κανένας πιστός δέν ἀρνεῖται τήν προσευχή. Πολλοί ὅµως τήν ἐγκαταλείπουν, γιατί δέν µποροῦν νά ξεπεράσουν τή δυσκολία νά συγκεντρώσουν τό νοῦ τους. Θεωροῦν τήν προσευχή µαταιοπονία. Ἐπειδή δέν γεύτηκαν ποτέ τή γλυκύτητά της, δέν πείθονται εὔκολα ἀπό τίς προτροπές τῶν πνευµατικῶν καί τῶν ἱεροκηρύκων. Ὅµως πρέπει νά διευκρινίσω ὅτι ἡ συγκέντρωση τοῦ νοῦ δέν εἶναι κάτι πού τό πετυχαίνουµε µιά φορά καί µετά τό διατηροῦµε χωρίς κόπο καί προϋποθέσεις. Ὁ νοῦς ἐπηρεάζεται ἀπό πολλούς ἐξωτερικούς, ἀλλά καί ἐσωτερικούς, παράγοντες, γι᾿ αὐτό καί ἡ προσπάθεια πρέπει νά εἶναι διαρκής. Ἡ ἐπιτυχία ἄλλοτε θά εἶναι µεγάλη καί ἄλλοτε µικρή.

Τροπάρια Αγίας Αικατερίνης - Βυζαντινοί Μελωδοί

 

Τη ΚΕ΄ (25η) Νοεμβρίου, μνήμη της Αγίας και ενδόξου Μεγαλομάρτυρος του Χριστού ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ.

Αικατερίνα η ένδοξος του Χριστού Μεγαλομάρτυς ήτο από την μεγαλόπολιν Αλεξάνδρειαν, ήθλησε δε κατά τον καιρόν των ασεβών βασιλέων Μαξιμιανού, Μαξεντίου και  Μαξιμίνου των βασιλευσάντων κατά τα έτη τε΄ - τιγ΄ (305 – 313). Ο Βίος αυτής και το Μαρτύριον είναι τόσον θαυμαστός, γλυκύς και ηδύτατος, ώστε πάσα ψυχή, ήτις μετά προσοχής αναγινώσκει και ακροάται αυτόν, ευφραίνρται και δροσίζεται και πολύν τον καρπόν συγκομίζει. Η ελπίς της συγκομίσεως των καρπών γεμίζει θάρρος τον γεωργόν και τον κάμνει να μη συλλογίζεται ποσώς κόπον και ιδρώτα, ούτε πάσαν άλλην χειμέριον κακοπάθειαν, αλλά να υπομένη καρτερικώς τας θλίψεις των ανέμων και των υδάτων και αυτής της χιόνος την δριμύτητα, αναμένων μετά πόθου πολλού το θέρος να απολαύση τους καρπούς του. Με την ελπίδα του προσκαίρου κέρδους οι έμποροι, δια να πολλαπλασιάσουν τα χρήματα, δεν συλλογίζονται κακοπάθειαν ουδέ βάσανον, αλλ’ υπομένουν διαφόρους κινδύνους θαλάσσης και στερεάς, και χάνουσι πολλοί την ζωήν των ματαίως και ανωφελώς.

π. Θεόδωρος Ζήσης : Aντί να επικαλούμεθα τις πρεσβείες και την βοήθειά τους, να τους κάνουμε μνημόσυνα και τρισάγια!

"Θλίβεται κανείς και σπαράσσει μέχρι βαθέων, αναλογιζόμενος και μόνο την πατριαρχική ρήση, που θεωρεί τους Αγίους Πατέρες, οι οποίοι αγωνίσθηκαν εναντίον του πάπα ως θύματα του Διαβόλου και αξίους της συγχωρήσεως και του ελέους του Θεού .

Αν όμως, ο Μέγας Φώτιος, ο Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς, ο Άγιος Μάρκος Ευγενικός, ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, ο Άγιος Νικόδημος Αγιορείτης και πλείστοι άλλοι πολέμιοι των αιρέσεων του Παπισμού, είναι όργανα και θύματα του Διαβόλου, πρέπει να τους διαγράψουμε από τις δέλτους των Αγίων, να καταργήσουμε τις εορτές και τις ακολουθίες, και αντί να επικαλούμεθα τις πρεσβείες και την βοήθειά τους, να τους κάνουμε μνημόσυνα και τρισάγια, για να τους συγχωρήσει ο Θεός."

«Απόδειξιν απεδείξαμεν ότι εν τώ εμβολίω σωθήσεσθε» -- του ιατρού κ. Κυπριανού Χριστοδουλίδη

Οι σύγχρονοι ιερείς τής επιστήμης ...

Είναι οι ειδικοί τής Ιατρικής, τούς οποίους πρέπει νά πιστεύουμε. Οι ίδιοι πάντως δέν πιστεύουν. Στην θέση τής πίστης βάζουν τήν απόδειξη κι έτσι, η πίστη καταργείται.

Διαβάστε τό παρακάτω κι άν κάνετε μία μικρή παραλλαγή λέξεων, θά δείτε ότι συμφωνεί πλήρως μέ τά συμβαίνοντα σήμερα :

Παλαιά Διαθήκη, Ιερεμίας Κεφ. 23
11 ὅτι ἱερεὺς καὶ προφήτης ἐμολύνθησαν καὶ ἐν τῷ οἴκῳ μου εἶδον πονηρίας αὐτῶν. (...) 14 καὶ ἐν τοῖς προφήταις ῾Ιερουσαλὴμ ἑώρακα φρικτά, μοιχωμένους καὶ πορευομένους ἐν ψεύδεσι καὶ ἀντιλαμβανομένους χειρῶν πονηρῶν τοῦ μὴ ἀποστραφῆναι ἕκαστον ἀπὸ τῆς ὁδοῦ αὐτοῦ τῆς πονηρᾶς· ἐγενήθησάν μοι πάντες ὡς Σόδομα καὶ οἱ κατοικοῦντες αὐτὴν ὥσπερ Γόμορρα. ( ... ) 16 οὕτως λέγει Κύριος παντοκράτωρ· μὴ ἀκούετε τοὺς λόγους τῶν προφητῶν, ( ... ) 17 λέγουσι τοῖς ἀπωθουμένοις τὸν λόγον Κυρίου· εἰρήνη ἔσται ὑμῖν· καὶ πᾶσι τοῖς πορευομένοις τοῖς θελήμασιν αὐτῶν, παντὶ τῷ πορευομένῳ πλάνῃ καρδίας αὐτοῦ εἶπαν· οὐχ ἥξει ἐπὶ σὲ κακά. ( ... ) 22 καὶ εἰ ἔστησαν ἐν τῇ ὑποστάσει μου καὶ εἰ ἤκουσαν τῶν λόγων μου, καὶ τὸν λαόν μου ἂν ἀπέστρεφον αὐτοὺς ἀπὸ τῶν πονηρῶν ἐπιτηδευμάτων αὐτῶν. 23 Θεὸς ἐγγίζων ἐγώ εἰμι, λέγει Κύριος, καὶ οὐχὶ Θεὸς πόρρωθεν. 24 εἰ κρυβήσεταί τις ἐν κρυφαίοις, καὶ ἐγὼ οὐκ ὄψομαι αὐτόν; μὴ οὐχὶ τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν ἐγὼ πληρῶ; λέγει Κύριος.  25 ἤκουσα ἃ λαλοῦσιν οἱ προφῆται, ἃ προφητεύουσιν ἐπὶ τῷ ὀνόματί μου ψευδῆ λέγοντες· ἠνυπνιασάμην ἐνύπνιον.

«ἐπὶ τῷ ὀνόματί μου ψευδῆ λέγοντες· ἠνυπνιασάμην ἐνύπνιον.»

Οι ιερείς της επιστήμης δέν λένε αυτό, αλλά τί λένε ; «Απόδειξιν απεδείξαμεν ότι εν τώ εμβολίω σωθήσεσθε» ... καί οι θάνατοι τών εμβολιασμένων πληθαίνουν.

https://kyprianoscy.blogspot.com/

Αλεξάντρ Σολζενίτσιν: Η Γενοκτονία του Κομμουνισμού, το Γκουλάγκ και οι Μάρτυρες

«Από το 1917 μέχρι το 1959 ο Κομμουνισμός κόστισε στη Σοβιετική Ένωση 110 εκατομμύρια ζωές» Αλεξάντρ Σολζενίτσιν

Γέννηση 11 Δεκεμβρίου 1918.

Νόμπελ Λογοτεχνίας 8 Οκτωβρίου 1970

Θάνατος 3 Αυγούστου 2008

Η συνάντησή μου με τον Αλεξάντρ Σολζενίτσιν, ξεκινάει από τα παιδικά μου χρόνια. Μεγάλωσα σε ένα σπίτι που ο πατέρας μου ήταν κομμουνιστής. Στην διάρκεια της κατοχής, ήταν στην Ε.Π.Ο.Ν. και στον Ε.Λ.Α.Σ.

Θα έλεγα ότι πρώτα έμαθα να διαβάζω από την Αυγή, την προδικτατορική και μετά έμαθα να διαβάζω στο Δημοτικό Σχολείο. Γεννήθηκα το 1955 και θυμάμαι το σοκ που δημιουργήθηκε στο σπίτι μας όταν κυκλοφόρησε το: «Μια ημέρα του Ιβάν Ντενίσοβιτς». Αν και η Ελλάδα ήταν στην περιφέρεια και στην επαρχία του παγκόσμιου Κομμουνιστικού κινήματος, το σοκ ήταν τρομακτικό.

Για πρώτη φορά, κομμουνιστές οι οποίοι είχαν δώσει την ζωή τους και είχαν διωχθεί στο όνομα της Κομμουνιστικής Ιδεολογίας, του Κόμματος και των Ηγετών του, αποκάλυψαν ότι η ουσία της Κομμουνιστικής Ιδεολογίας  ήταν το Γκουλάγκ.

Η Ορθοδοξία και οι θησαυροί της -- Του Φώτη Κόντογλου

Η Ορθοδοξία είναι η πηγή απ' όπου τρέχουνε να ξεδιψάσουνε άνθρωποι που δεν ευρήκανε την αλήθεια ούτε στον Καθολικισμό, ούτε στον Προτεσταντισμό, ού­τε σε καμμιά άλλη από τις μυριάδες αιρέσεις που υπάρ­χουνε σήμερα....    

... Εάν ο άνθρωπος απελπισθεί από κάθε άλλη βοή­θεια και δέσει σφιχτά την ελπίδα του στον Θεό μοναχά, και ταπεινωθεί και δεν λογαριάζει για τίποτα τον εαυτό του, τότε θα νοιώσει να τον σκεπάζει η θεϊκή ευσπλα­χνία και να του δίνει κάποια δύναμη ώστε να μην υπάρ­χει τίποτα πια για να τον φοβερίζει, κι' ούτε καμμιά ανά­γκη για να τον κάνει να τη συλλογισθεί. Όλα του φαί­νονται σαν να μην υπάρχουνε, κι' αυτός ελαφρός σαν πνοή γεμάτη δύναμη, χαρά, ελπίδα και αγάπη (γιατί η α­ληθινή αγάπη βγαίνει από την πίστη κι' από την ελπί­δα), πετά υψηλά, γλυτωμένος από το βάρος της σαρκός κι' από τις μάταιες φροντίδες τις σαρκικής διάνοιας, ή­γουν τη φιλοδοξία, τον μωρό ζήλο να ερευνήσει το μυ­στήριο του κόσμου, κι' όλες τις άλλες μικρολογίες με τις οποίες είναι δεμένη η ζωή μας. Αυτή είναι μια κατά­σταση αλλόκοτη κι' απίστευτη, είναι η είσοδος εις την βασιλείαν του Θεού, που λέγει ο Κύριος, και που δεν λέ­γεται με λόγια, γιατί, δεν είναι ένας σαρκικός ενθουσια­σμός της διάνοιας, αλλά μια λύτρωση που γίνεται με τη χάρη του αγίου Πνεύματος, γι' αυτό και δεν υπάρχουνε και λόγια σε τούτον τον κόσμο με τα οποία να ειπωθεί. Γι' αυτό ο Κύριος, λέγοντας «βασιλεία του Θεού» ή «βασιλεία των ουρανών», δεν εξήγησε ποτέ τί είναι αυτή η «βασιλεία», αλλά μας δίδαξε μοναχά με τί τρόπο θα την αξιωθούμε.

-------------------------

Ο/Η Ανώνυμος είπε...

Δε θα συμφωνήσω σε ένα με τον πατέρα Νίκωνα, ότι σήμερα δεν έχουμε πνευματικούς οδηγούς. Αλίμονο αν δεν είχαμε πνευματικούς οδηγούς! Ο Θεός δε μας αφήνει, τουλάχιστον αυτό μας είπε στο λόγο του, θα είμαι κοντά σας εις τον αιώνα, ακόμη κι αν λιγοστεύουν-το πιό σωστό-οι πνευματικοί οδηγοί, Εκείνος θα μας βρίσκει και θα μας στέλνει σε απλανείς οδηγούς, οι οποίοι έχουν μέλημα και κύριο έργο τους τη βοήθεια, τη καθοδήγηση, και το καταρτισμό των πνευματικών τους παιδιών.

Reading from the Synaxarion:

Our Holy Father Clement, Pope of Rome

Saint Clement was instructed in the Faith of Christ by the Apostle Peter. He became Bishop of Rome in the year 91, the third after the death of the Apostles. He died as a martyr about the year 100 during the reign of Trajan.

Θεολογική θεώρηση του πόνου --- Πρωτοπρ. π. Γεώργιος Μεταλληνός

(Ψαλμ. 89, 10: «Και το πλείον αυτών πόνος και μόχθος»)

Ο Ψαλμωδός κάνει, μία θλιβερή διαπίστωση. Τα χρόνια της ζωής του ανθρώπου μπορεί να φθάσουν, στην καλύτερη περίπτωση, τα ογδόντα- το μεγαλύτερο όμως μέρος τους είναι πόνος και μόχθος. Είναι σύμφυτος ο πόνος - και ο ψυχικός και ο σωματικός- στη ζωή μας, ως μία όψη του υπάρχοντος στον κόσμο κακού. Αυτό επιβεβαιώνει και ο λόγος του Ιησού Χριστού: «εν τω κόσμω θλίψιν έξετε». Δεν υπόσχεται στους πιστούς Του κάποιο ουτοπικό – άλυπο βίο. Συμπληρώνει όμως: «αλλά θαρσείτε. ΕΓΩ νενίκηκα τον κόσμον». συνεπώς και τα κακά του κόσμου. Μέσα σ’ αύτη την εν Χριστώ δυνατότητα υπέρβασης του πόνου εύχεται και η λειτουργική μας σύναξη: «Υπέρ του ρυσθήναι ημάς από πάσης θλίψεως, οργής, κινδύνου και ανάγκης, του Κυρίου δεηθώμεν». Η διαπίστωση, συνεπώς, της πραγματικότητας του πόνου δεν αίρει την αναζήτηση της δυνατότητας απαλλαγής από αυτόν. Πώς μπορούν αυτά να κατανοηθούν;

1. Ο πόνος, σε κάθε πιθανή μορφή του, είναι άμεσα συναρτημένος με τήν ουσία του κακού. Το κακό χριστιανικά είναι φυσικό και ηθικό.

ΙΕΡΑ ΑΥΤΟΝΟΜΟΣ ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΜΟΝΗ ΘΕΟΒΑΔΙΣΤΟΥ ΟΡΟΥΣ ΣΙΝΑ -- ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΙΣ

Πρός ἐνημέρωσιν τῶν φίλων καί προσκυνητῶν τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Σινᾶ καί ἐπειδή εἰς τό διαδίκτυο κυκλοφορήθηκε πληροφορία περί ἐπανεπισκεψιμότητος τῆς ἕως τώρα κεκλεισμένης διά προσκυνητάς λόγῳ τῆς πανδημίας Αὐτονόμου Ἱερᾶς Μονῆς Θεοβαδίστου Ὄρους Σινᾶ, διευκρινίζομεν, ὅτι ἡ Ἱ. Μονή τυγχάνει ἐπισκέψιμος μόνον εἰς τούς ἐξωτερικούς χώρους Αὐτῆς, εἰς τό Σκευοφυλακεῖον καί εἰς τόν Πρόναον (ὅταν δέν τελοῦνται Ἱ. Ἀκολουθίαι). Διά λόγους προστασίας τῆς ὑγιείας τῶν Πατέρων δέν ἐπιτρέπεται ἡ εἴσοδος, εἰς τόν κυρίως Ἱ. Ναόν (Καθολικόν). Ὡσαύτως διά τούς ἰδίους λόγους θά παραμείνει εἰσέτι κλειστός ὁ Ξενών τῆς Ἱ. Μονῆς.

Προσέτι ἀνακοινοῦται ὅτι θά ἑορτασθῆ ἡ ἐγγίζουσα Ἱ. Πανήγυρις τῆς Ἁγίας Αἰκατερίνης 25^η Νοεμβρίου/8^η Δεκεμβρίου ἐ.ἔ., ἄνευ προσκυνητῶν, μέ τήν συμμετοχήν μόνον τῶν Πατέρων Αὐτῆς. Ἐπικαλούμενοι τήν χάριν τοῦ ἐν τῷ Σιναίῳ Ὄρει ὀφθέντος Κυρίου, ἐκτενῶς εὐχόμεθα καί προσευχόμεθα ὅπως διά πρεσβειῶν τῆς ἁγίας μεγαλομάρτυρος Νύμφης Αὐτοῦ Αἰκατερίνης τῆς πανσόφου ὑπέρ καταπαύσεως τῆς δεινῆς ἐπιδημίας, θεραπείας τῶν νοσούντων καί εἰρηνεύσεως πάντων.

23/11/2021

ΕΚ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΣΙΝΑ

ΚΥΡΙΕ ΕΚΕΚΡΑΞΑ... ΚΑΤΕΥΘΥΝΘΗΤΩ...

 

Τη ΚΔ΄ (24η) Νοεμβρίου, μνήμη του Αγίου Ιερομάρτυρος ΚΛΗΜΕΝΤΟΣ Επισκόπου Ρώμης.

Κλήμης ο μακάριος Πατήρ ημών ήτο από την μεγαλόδοξον Ρώμην, έζησε δε κατά τους χρόνους Δομετιανού του εν έτει πα΄ (81) βασιλεύσαντος, και των διαδόχων αυτού Νέρβα και Τραϊανού, κατήγετο δε από γένος βασιλικόν, σοφώτατος υπάρχων καθώς εις τα συγγράμματα και τους λόγους του φαίνεται, επειδή έμαθεν όλην την ελληνικήν παιδείαν και έγινε θαυμαστός φιλόσοφος. Τον πατέρα του ωνόμαζον Φαύστον και Ματθιδίαν την μητέρα του. Ημέραν δε τινα ταξιδεύοντες μαζί με άλλους εναυγάγησαν. Διασωθείς δε αυτός υγιής με τρόπον θαυμάσιον, εύρε τον Απόστολον Πέτρον και εδιδάχθη υπ’ αυτού την αληθινήν του Χριστού πίστιν, γενόμενος κήρυξ του Ευαγγελίου επιμελέστατος· συνέγραψε δε και τας Διαταγάς των Αποστόλων. Ούτος εγένετο Επίσκοπος Ρώμης κατά το 91 έτος από Χριστού, τρίτος μετά την των Αποστόλων αναίρεσιν, ως καλός δε μαθητής του Πέτρου και άξιος του θρόνου διάδοχος εμιμείτο τας αρετάς του διδασκάλου του, τα ήθη, τους τρόπους και τα αγωνίσματα, διδάσκων Ιουδαίους και Έλληνας και γενόμενος «τοις πάσι… τα πάντα» (Α΄ Κορινθ. Θ:22), κατά τον θείον Παύλον, ίνα πάντας κερδήση και Χριστώ παραστήση με την ευσέβειαν· και τόσον ήτο ταπεινός και εις την διδαχήν γλυκύς και λόγιος, ώστε και αυτοί οι Έλληνες και Ιουδαίοι του είχον αγάπην πολλήν και ευλάβειαν, διότι δεν τους ήλεγχεν αποτόμως και αγρίως, αλλά με μεγάλην πραότητα και ταπείνωσιν έφερε τας αποδείξεις από τας βίβλους αυτών δια να είναι αξιοπιστότερος ο λόγος του, και δεν τους ελοιδόρει, ούτε ποσώς τους απεστρέφετο.

ΧΩΡΙΣ ΥΠΕΡΒΟΛΕΣ ΚΑΙ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ... -- τοῦ κ. Ἀλεξάνδρου Παναγιώτου, ἰατροῦ-κυτταρολόγου

Κάποια πράγματα δέν γίνεται νά μήν λέγονται...ἔστω κι ἄν εἶναι αὐτονόητα ἀκόμα καί γιά τριτοετεῖς φοιτητές Ἰατρικῆς (στό τρίτο ἔτος διδασκόμαστε τήν Μικροβιολογία)... 1. Ὅλοι οἱ ἰοί ἐξασθενοῦν ὅσο ἀνεβαίνει ἡ θερμοκρασία. Εἰδικά τό καλοκαίρι μᾶς ἀπασχολοῦν ἐλάχιστα ἕως καθόλου. 2. Ὅλοι οἱ ἰοί καταλείπουν ἀνοσία μετά τήν ἀποδρομή τους ἔστω καί ὀλιγόμηνη (κάποιοι ἀκόμα καί ἰσόβια, ὅπως ἡ ἱλαρά, ἡ ἀνεμοβλογιά, ἡ λοιμώδης μονοπυρήνωση κλπ.). 3. Ὅλοι οἱ ἰοί ἔχουν τήν ἰδιότητα νά μεταλλάσσονται πολύ εὔκολα (εἰδικά οἱ ἰοί RNA ὅπως ὁ Covid 19), κάτι πού συμβαίνει ἄλλωστε αἰῶνες τώρα μέ τή γρίππη· αὐτό ὅμως δέν τούς ἀλλάζει ὡς διά μαγείας ἀπό μή παθογόνους γιά τόν ἄνθρωπο σέ μαζικά θανατηφόρους (ὅπως προσπαθοῦν νά μᾶς πείσουν κάποιοι). 4. Ὅλοι οἱ ἰοί εἶναι οὐσιαστικά ἐντελῶς ἀνενεργοί ἔξω ἀπό τόν ξενιστή τους (τό ἀνθρώπινο κύτταρο π.χ.) καί ἑπομένως δέν μποροῦν νά “αἰωροῦνται” γιά ὧρες ὡς παθογόνοι στόν ἀέρα, ὅπως εἰπώθηκε (καί τό χειρότερο ὅλων, ἔγινε πιστευτό).

H ἕνωση τῶν Ἐκκλησιῶν ἤδη ἔγινε -- Τό πρωτότυπο γαλλικό κείμενο τῆς συμφωνίας τοῦ 1965 ἀναφέρει ὅτι:

Ὁ Πάπας Παῦλος ὁ ΣΤ´ καί ὁ Πατριάρχης Ἀθηναγόρας αἴρουν τήν «ἀκοινωνησία» μεταξύ τῶν δύο Ἐκκλησιῶν. Συγκεκριμένα ἡ σωστή μετάφραση τῆς παραγράφου 4, ἐδάφιο β´, τῆς συμφωνίας λέγει τά ἑξῆς: «ἀποδοκιμάζουσιν ὡσαύτως καί αἴρουσιν ἀπό τῆς μνήμης καί ἐκ μέσου τῆς Ἐκκλησίας τάς ἀποφάσεις ἀκοινωνησίας (=lessentences d’ excommunication), ὧν ἡ ἀνάμνησις ἐπενεργεῖ μέχρι σήμερον ὡς κώλυμα εἰς τήν ἐν ἀγάπῃ προσέγγισιν, παραδίδουσι δέ αὐτάς τῇ λήθῃ»! Ὁ ἀείμνηστος καθηγητής π. Ἰωάννης Ρωμανίδης ἐπισημαίνει ὅτι «οἱ New York Times μετέδωσαν τήν ἀπό κοινοῦ ἀγγελίαν τοῦ Βατικανοῦ καί τοῦ Φαναρίου τῆς 7ης Δεκεμβρίου 1965 διά τήν ἄρσιν τοῦ excommunicatio (τῆς ἀκοινωνησίας τοῦ Λατινικοῦ κειμένου) εἰς τήν πρώτην σελίδα, ὡς τό τέλος τοῦ σχίσματος τοῦ 1054 καί ὡς τήν ἐπανέναρξιν τῆς μυστηριακῆς κοινωνίας, πού εἶχε τότε δῆθεν διακοπεῖ. Φαίνεται πλέον σαφῶς, ὅτι τό ἑλληνικόν κείμενον, πού ἀναγγέλλει τήν «ἄρσιν τῶν ἀναθεμάτων», ἦτο τεχνηέντως παραπλανητικόν. Φαίνεται εἶχε σκοπόν νά ἀμβλύνη ἐνδεχομένας ἀρνητικάς ἀντιδράσεις τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν». Ἀπό τά παραπάνω συμπεραίνουμε ὅτι, τοὐλάχιστον γιά τό Φανάρι, (ἀπό Ὀρθοδόξου πλευρᾶς), ὅπως καί γιά τό Βατικανό, «ἀκοινωνησία», «σχίσμα», πλέον δέν ὑφίσταται καί ἡ ἕνωση τῶν Ἐκκλησιῶν ἤδη ἔγινε.

Ἡ ἐλευθερία τοῦ ἀπαγορευμένου -- Τοῦ Μιχαήλ Ε. Μιχαηλίδη (†)

Ἄν δέν ὑπάρχει Θεός, τότε τῆς ἠθικῆς τά φράγµατα γκρεµίζονται καί κυβερνᾶ ἡ ἐλευθερία τοῦ ἀπαγορευµένου. Ὁ θάνατος τοῦ Θεοῦ, πού εἶχε στοχεύσει ὁ ἀθεϊσµός, προκάλεσε τή ψυχορραγία τοῦ ἀνθρώπου. Ἔρηµος πιά ὁ ὑπαρξιακός χῶρος ἀπ᾽ τοῦ Θεοῦ τήν παρουσία, ἔγινε “σπήλαιον ληστῶν”! Ἡ ἀνθρώπινη προσωπικότητα δέχεται ἀδιάκοπα τ᾽ ἀνελέητα χτυπήµατα τοῦ ἀµοραλιστικοῦ ἀθεϊσµοῦ. Τί τραγικό! Ὁ ἄνθρωπος θέλησε τό “πᾶν”, καί βρῆκε τό “µηδέν”! Ἀναζήτησε τό ἄπειρο κι ἀντίκρυσε τό χάος. Ὁ ἀγνωστικισµός τόν ὡδήγησε στό µηδενισµό (Nihilismus). Ἀλλ᾽ ὅποιος κι ἄν εἶναι ὁ µηδενισµός - ἠθικός, µεταφυσικός, γνωσιολογικός - εἶναι ἀντιφατικός, διότι, ἄν τίποτε δέν ὑπάρχει καί καµιά ἀλήθεια δέν εἶναι δυνατή, τότε καί ὁ µηδενισµός δέν εἶναι τίποτ᾽ ἄλλο..παρά ἕνα ψέµα, πού συνθλίβει καί καταπιέζει.

----------------------------

Ο/Η Ανώνυμος είπε...

Χωρίς Θεό θεριό ανήμερο, κτήνος με απύθμενη κακία, βάρβαρος ως το μεδούλι, τι λέω, μέχρι του μερισμού σώματος και ψυχής. Χωρίς Θεό το είπε και ο Ντοστογιέφσκι, όλα πλέον επιτρέπονται, δεν έχει φραγμούς, δεν έχει όρια. Η κτηνωδία εκκολάπτεται, και γεννά αμέτρητες έχιδνες χωρίς Θεό. Ακόμη και να μην υπήρχε ο Θεός-έχει ειπωθεί κι αυτό- θα έπρεπε να εφεύρει ο άνθρωπος κάποιον θεό που να κατευνάζει τα πάθη του θεριού που κρύβει ο πτωτικός άνθρωπος. Ευτυχώς που υπάρχει ο Θεός και σώζει τον άνθρωπο.

Reading from the Synaxarion:

Amphilochius, Bishop of Iconium

Saint Amphilochius, who was born in Cappadocia, shone forth in asceticism and divine knowledge even from his youth. He was consecrated Bishop of Iconium in 341, he struggled courageously against the blasphemies of Eunomius, Macedonius the enemy of the Holy Spirit, and the followers of Arius. He was present at the Second Ecumenical Council of the 150 Fathers, which took place in Constantinople, convoked during the reign of Theodosius the Great in the year 381. In 383 Amphilochius wished to persuade the Emperor Theodosius to forbid the Arians from gathering in Constantinople and to commit the churches to the Orthodox, but the Emperor was reluctant to do such a thing.

Εορτάζομεν Χριστούγεννα -- του αειμνήστου Στεργίου Σάκκου Καθηγητού ΑΠΘ

Θαύμα εξαίσιο και μυστήριο παράδοξο για τη ζωή μας, η ενανθρώπηση του Θεού. Κατάπληκτος ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος αναφωνεί: «Τι είπω και τι λαλήσω;…  Εκούσια ο Θεός ντύνεται το δικό μου σώμα, για να χωρέσω εγώ τον δικό του Λόγο και παίρνοντας τη δική μου σάρκα μού δίνει το Πνεύμα του, για να με διασώσει» (Λόγος εις την γενέθλιον ημέραν του Σωτήρος, PG 56, 388).  Aλλά τι είναι ο Θεός και πως γίνεται άνθρωπος; Πως χωρά στην πεπερασμένη ανθρώπινη ύπαρξη ο Λόγος του Θεού; «Παραπληκτίσωμεν εις τα του Θεού μυστήρια ερευνώντες», λέει ο Θεολόγος Γρηγόριος. Η μόνη ασφαλής διέξοδος, όπως τονίζουν οι πατέρες, είναι να πλησιάζουμε το μυστήριο της αγίας Τριάδος με τη φώτιση του αγίου Πνεύματος, με το θείο λόγο και με μυστηριακή ζωή. Για να κατανοήσουμε το νόημα των Χριστουγέννων, μας χρειάζεται Πνεύμα άγιο. Και σ΄ αυτό ακριβώς έρχεται να μας βοηθήσει ως μάνα φιλόστοργη η αγία Εκκλησία του Χριστού.

Η ποινικοποίηση του φρονήματος και Εγκληματίες Σκέψης -- Χαράλαμπος B. Κατσιβαρδάς Δικηγόρος Παρ’ Αρείω Πάγω

Είναι πρόδηλο ότι η επιτομή του Συνταγματικού Πατριωτισμού, ήτοι το άρθρο 120 παράγραφος 4, ενεργοποιείται αυτοδικαίως όταν ο εκάστοτε πολίτης διαγιγνώσκει βάσιμα την ύπαρξη οιασδήποτε μορφής θεσμικής βίας, η οποία αντίκειται προδήλως κατά της Συνταγματικής εννόμου τάξεως, ως εκ τούτου δύναται να ενεργήσει συννόμως καταδεικνύοντας κατά την υποκειμενική του γνώμη τα κακώς κείμενα, δια παντός θεμιτού τρόπου, ενιστάμενος προσηκόντως και λυσιτελώς, ενώπιον οιασδήποτε Δημόσιας ή Δικαστικής Αρχής.

Η δικαιολογητική βάση της αντίδρασης αυτής καθίσταται, μεταξύ άλλων και η απόπειρα ποινικοποίησης ορισμένης συμπεριφοράς πολιτών, υπό του σιδηρούν κράτους, προκειμένου αυτό να εξουδετερώσει, οιαδήποτε επικριτική φωνή αντίδρασης κατ’ αυτού, η οποία τυχόν διαταράσσει τους στρατηγικούς σχεδιασμούς της εκάστοτε κυβερνήσεως, η οποία ενδεχομένως, αποβλέπει εις την υπονόμευση του δημοσίου συμφέροντος, επιβάλλοντας ιδιαζόντως επαχθή αντιδημοκρατικά μέτρα.