Charitina the Martyr

Saint Charitina contested for Christ during the reign of Diocletian, in the year 290. The handmaid of a certain Claudius, she was betrayed as a Christian to Dometian, the Count, before whom she fearlessly confessed Christ. After suffering the most terrible tortures, including the uprooting of her teeth and nails, she gave up her soul into the hands of the Lord.

Η ΑΛΛΟΙΩΣΙΣ ΤΗΣ ΠΑΡΑΔΟΣΕΩΣ -- Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Διονυσίου Τάτση

ΔΕΝ ΞΕΡΩ πόσοι ἄνθρωποι ἀξιοποιοῦν πνευματικά το καλοκαίρι. Πόσοι καταφεύγουν σέ τόπους ἱερούς για να γνωρίσουν πρόσωπα και να ἀποκομίσουν ὠφέλεια. Πόσοι ἀποφεύγουν τον πειρασμό τῆς χαλάρωσης και ὀκνηρίας. Πόσοι ἐπιλέγουν την ἡσυχία, το στοχασμό, την προσευχή, την ἀναγωγή ἀπό τίς ὡραιότητες τῆς φύσης στο Δημιουργό, την εὐχαριστία τοῦ Θεοῦ και την ἔμπρακτη ἀγάπη προς τούς ἀδελφούς. Ἀπευθύνομαι πάντα στους συνειδητούς χριστιανούς και ὄχι στους κατ᾽ ὄνομα, οἱ ὁποῖοι περιμένουν τίς διακοπές για να ταξιδέψουν, να φᾶνε περισσότερο, να διασκεδάσουν χωρίς μέτρο καί να ἀπολαύσουν τίς σαρκικές ἡδονές. Δυστυχῶς, οἱ παραθεριστές λησμονοῦν παντελῶς το Θεό. Και το ἀνησυχητικό εἶναι ὅτι ἐπηρεάζουν ἐκεῖ πού πηγαίνουν και τούς μόνιμους κατοίκους. Ἰδιαίτερα στους παραθαλάσσιους τουριστικούς τόπους, ὅπου χάνεται ἡ ντροπή και ἡ γύμνια εἶναι το χαρακτηριστικό γνώρισμα ὅλων. Συχνά ἐκφράζουμε τη λύπη μας, γιατί ἡ ἐπαρχία ἔχει ἐρημώσει καί οἱ κάτοικοι εἶναι λίγοι και ὑπερήλικες. Ὅλοι μοιρολογοῦμε γι᾽ αὐτό το φαινόμενο. Ὡστόσο, για τά ὅσα συμβαίνουν στην ἐπαρχία κατά την περίοδο τοῦ καλοκαιριοῦ με πρωταγωνιστές τούς τουρίστες καί παραθεριστές, δεν λυπούμαστε. Ἀνεχόμαστε καταστάσεις ἀπερίγραπτες.

Επιστήμη και ηθική σε περιόδους κρίσης -- Τοῦ πρωτοπρ. π. Γεωργίου Δ. Μεταλληνοῦ, Ὁμοτ. Καθηγητοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν

α) Ἡ κρίση

Στὴν πορεία του ὁ κόσμος ἔχει γνωρίσει πολλὲς κρίσεις. Ἡ κρίση στὴν οὐσία της εἶναι ἡ ἀνατροπὴ τῶν κανονικοτήτων τῆς ἱστορικῆς συνέχειας, μὲ ἀνωμαλίες καὶ δυσχέρειες, συχνὰ ἀδυσώπητες, καὶ πολυειδεῖς κινδύνους.

Ἡ κρίση γίνεται περισσότερο αἰσθητή, ὅταν σχετίζεται μὲ οἰκονομικὰ προβλήματα. Δὲν εἶναι ὅμως μόνο οἰκονομική, διότι μὲ αὐτὴν διασαλεύεται ὅλη ἡ κοινωνικὴ τάξη, σὲ ἄμεση συνάρτηση μὲ τὴν ἠθικὴ σφαῖρα, ποὺ διέπει τὶς δομὲς μίας κοινωνίας.

Ἡ σημερινὴ κρίση, ποὺ διερχόμεθα ὡς Ἕλληνες, ἔχει κύριο αἴτιο κατὰ γενικὴ ὁμολογία τὴ χρεωκοπία τῆς ἡγεσίας, κυρίως τῆς πολιτικῆς, ποὺ ὑπηρετεῖ τὰ συμφέροντα τῆς νέας παγκόσμιας τάξης, στὸ ὄνομα τῆς ὁποίας ἀσκεῖ τὴν ἐξουσία της εἰς βάρος τῆς εὐστάθειας τῆς Χώρας. Γενικὴ εἶναι ἡ συναίσθηση, ὅτι ζοῦμε σὲ ἕνα κόσμο «τραγικὰ παράλογο καὶ παράλογα τραγικό», ποὺ ἀποκαλύπτει τὴν βαναυσότητα τῆς μετανεωτερικότητας, παρόλη τὴ μεγαλαυχία καὶ μεγαλοστομία της. Ὁ πολιτισμὸς τῆς μετανεωτερικῆς κοινωνίας κυριαρχεῖται ἀπὸ τὸν ἄκρατο ὠφελιμισμό, τὴν ἀπληστία καὶ κατὰ συνέπεια τὴν ἀδικία, τὴν εἰδωλολατρία δηλαδὴ τῆς φιλαργυρίας (πρβλ. Α´ Τιμ. 6,10), καὶ γι᾽ αὐτὸ καταντᾶ «πολιτισμὸς » ἀφιλάνθρωπος.

Οπτασία ΚΟΣΜΑ Μοναχού φοβερά και ωφέλιμος.

Κοσμάς ο Μοναχός και Ηγούμενος, ο αξιωθείς να ίδη την παρούσαν οπτασίαν, έζη εν Κωνσταντινουπόλει κατά τον δέκατον τρίτον χρόνον της βασιλείας Ρωμανού του Λεκαπηνού, ήτοι εν έτει 932. Ούτος υπήρξε ποτέ οικειότερος των υπηρετών, των υπηρετησάντων εις τον βασιλικόν κοιτώνα του Αλεξάνδρου, του βασιλεύσαντος ολίγου προ του Ρωμανού, ήτοι του υιού μεν Βασιλείου του Μακεδόνος, αδελφού δε Λέοντος του Σοφού. Ούτος λοιπόν ο του Θεού άνθρωπος, αφήσας τον κόσμον και τα εν κόσμω, ηγάπησε την μοναχικήν πολιτείαν και μετονομασθείς Κοσμάς δια του αγγελικού Σχήματος, κατεστάθη ύστερον και Ηγούμενος του σεβασμίου Μοναστηρίου του ευρισκομένου παρά τον ποταμόν Σάγγαριν.

Μεταμοσχεύσεις καί η έσχατος συναλλαγή --- Του ιατρού κ. Κυπριανού Χριστοδουλίδη

 
(Δημοσιεύθηκε τό 2009 στόν «Ορθόδοξο Τύπο»)

 Κατά τό παρελθόν, γιά ένα σύντομο χρονικό διάστημα, η εφημερίδα «Ορθόδοξος Τύπος» φιλοξενούσε καί δημοσίευε άρθρα τού γράφοντος. Αυτά αφορούσαν στό ζήτημα τών Μεταμοσχεύσεων. Γιά λόγους άγνωστους στόν γράφοντα, αργότερα η φιλοξενία διακόπηκε καί ούτως, έπαψα νά γίνομαι ενοχλητικός.

ΜΙΚΡΑ ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ~ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΚΛΕΙΣΤΩΝ

Τη Ε΄ (5η) του αυτού μηνός Οκτωβρίου, της Αγίας Μάρτυρος ΧΑΡΙΤΙΝΗΣ.

Χαριτίνη η Αγία Μάρτυς ήτο κατά τους χρόνους του βασιλέως Διοκλητιανού και Δομετίου κόμητος εν έτει 290, δούλη Κλαυδίου τινός. Ακούσας δε ο κόμης Δομέτιος περί αυτής, ότι είναι Χριστιανή και ότι και άλλους πολλούς επιστρέφει εις την πίστιν της, τους δε λοιπούς Χριστιανούς στερεώνει περισσότερον εις αυτήν, γράφει εις τον αυθέντην αυτής Κλαύδιον να αποστείλη την Χαριτίνην εις αυτόν δια να την εξετάση. Λαβών ο Κλαύδιος τα γράμματα ελυπήθη και ενδυθείς σάκκον, ήτοι τρίχινον φόρεμα, εθρήνει. Η δε Χαριτίνη, παρηγορούσα αυτόν, έλεγε· «Μη λυπού, αυθέντα μου, αλλά χαίρε, επειδή έχω να λογισθώ εις τον Θεόν ευπρόσδεκτος θυσία δια τας ιδικάς μου και ιδικάς σου αμαρτίας». Λέγει τότε ο Κλαύδιος:

Το ευλογημένο φραγγέλιο

Αν κοιτάξουμε βαθύτερα τα γεγονότα, θα δούμε ότι η αντίδραση των χριστιανών εναντίον του Οικουμενισμού, είναι ό,τι ωραιότερο, ζωντανό, ορθόδοξο, παραδοσιακό, αν θέλετε ό,τι έχει μείνει όρθιο μέσα εις την Εκκλησία. Είναι η γλυκειά ελπίδα δια το ξεκαθάρισμα των γνησίων από των νόθων, των λειτουργών από των επαγγελματιών, των χριστοφόρων από των χριστεμπόρων, των φιλοθέων από των φιλοδόξων, των ποιμένων από των λυκοποιμένων. Είναι η φωνή του Θεού, δια την οποία δεν ιδρώνει το αυτί των Οικουμενιστών. Είναι το ευλογημένο φραγγέλιο με το οποίο η Εκκλησία απεμάκρυνε πάντοτε ό,τι νόθο υπήρχε μέσα Της.

Πολύ-οργανική ανεπάρκεια -- Χαράλαμπος Β. Κατσιβαρδάς, Δικηγόρος Παρ’ Αρείω Πάγω

Ο θαυμαστός μας κόσμος, μεταβάλλεται άρδην και ράγδην, ήδη βαίνουμε προς την συμπλήρωση περίπου δύο ετών, όπου σήμανε παγκόσμιος συναγερμός μετά  την έκρηξη της πανδημίας, παγκοσμίως, ένας οικουμενικά ανεξιχνίαστος ιατρικώς, ιός ο οποίος πλήττει  εκ βάθρων το ανθρώπινο είδος.

Η εξέλιξη αυτή, ή δια του προσχήματος της πανδημίας, ή άλλως με όχημα αυτή, επέφερε δομικές αλλαγές εις τον παραδοσιακό τρόπον τινά τρόπο της ζωής μας, ως προς την άσκηση των θεμελιωδών δικαιωμάτων και ελευθεριών μας.

Η λοιμική τών χοίρων --- του ιατρού κ. Κυπριανού Χριστοδουλίδη

Η επιδημία της γρίπης των χοίρων ακολουθεί κι αυτή την ίδια πορεία, που είχε η "ερωτική πανδημία" με το AIDS. Τώρα όμως ο κίνδυνος δεν προέρχεται σαν αποτέλεσμα έκφυλων ερωτικών σχέσεων και πράξεων. Ο κίνδυνος είναι διάσπαρτος, παντού, στον αέρα, σε ό,τι αγγίζουμε και με ακάθαρτα χέρια βάζουμε κάτι στο στόμα.

Το ίδιο, μας λέει η επιστήμη, μπορεί να γίνει και με τη λήψη της Θείας Κοινωνίας. Γι ́αυτό, ας πάρουμε τα μέτρα μάς, συνιστά η βλάσφημη θρησκεία της επιστήμης. Το μόνο που δεν μας λέει είναι, πώς στην ευχή μας βρήκε κι αυτό το κακό, όπως δεν μας είπε και "πώς" μας βρήκε αυτό με το έητζ.

Ας ασχοληθούμε, όμως, με τη γρίπη των χοίρων και ας αφήσουμε το AIDS. Θα φανεί παρακάτω, γιατί αυτά τα δυο μοιάζουν.

Η μόνη λύσις εκλογής Ποιμένων

Έχομεν την βεβαιότητα, οι τοπικές Ορθόδοξες Εκκλησίες θα υιοθετήσουν επί τέλους την σωστήν διαδικασίαν εκλογής Ποιμένων. Δι’ όσους εκ των κληρικών και λαϊκών, τυχόν και δεν την γνωρίζουν, τήν αντιγράφομεν από τον Συναξαριστήν της Ορθοδόξου Εκκλησίας ημών, τόμος ΙΒ σελ.521. Ιδού λοιπόν ο μόνος τρόπος εκλογής Ποιμένων:

Απολιπών τον βίον ο Αρχιερεύς των  Ιεροσολύμων Ζαχαρίας (609-632), συνηθροίσθη όλον το πλήθος εις την Εκκλησίαν και κλείσαντες τάς πύλας του Ναού και σφραγίσαντες επιμελώς, ανέμενον έξωθεν, ίνα ίδωσι ποίον Αρχιερέα και Ποιμένα θέλει τους εξαποστείλει ο Θεός, διότι τοιαύτην καλήν συνήθειαν είχον οι άνθρωποι εκείνοι. Οπόταν δηλαδή ήθελον να εκλέξουν νέον Αρχιερέα, έκλειον καλώς τας θύρας του Ναού και όστις ήθελε δυνηθή να ανοίξη αυτάς διά προσευχής, εκείνον ευθύς ως άξιον εχειροτονούσαν. Τότε λοιπόν, ως υπό θείας Χάριτος οδηγηθείς ο ιερός Μόδεστος, έφθασεν εις τάς πύλας του Ναού και ευθύς διά της προσευχής του αι θύραι ηνοίχθησαν και ο θείος Μόδεστος Αρχιερεύς του Θεού αποκατεστάθη, διά την απλότητα, την καθαρότητα και την αγάπην την οποίαν είχεν εις τον Θεόν. Χειροτονηθείς δε Αρχιερεύς ο Άγιος και αγωνιζόμενος καθ΄ εκάστην έτι περισσότερον, του εδόθη τοιαύτη Χάρις εκ Θεού και τοιαύτη πλουσιωτάτη δύναμις, ώστε εκτός από τα άλλα θαύματα και τας ιατρείας, τας οποίας έκαμεν εις τους ανθρώπους, εθεράπευε και τα ζώα.

 

Κατοπτρίσθητε Πατέρες, των Ορθοδόξων τοπικών Εκκλησιών, πού ως λύκοι ωρυόμενοι, με διαπλοκάς και μηχανορραφείας, προσπαθείτε να αλώσετε την Ορθοδοξία μας. Μετρήθητε διά του θείου αυτού τρόπου αναδείξεως Ποιμένων. Ζυγίσθητε επί του απαιτουμένου βάρους καθαρότητος των Ποιμένων. Πόσον ελλιπείς θα ευρεθήτε! Ναι! Θα ευρεθήτε τρομακτικώς ελλιπείς και μυστηριώδης τις χείρ θα γράψη και δι’ υμάς  « επί το κονίαμα του τοίχου  του οίκου» υμών ό,τι έγραψε διά τον βασιλέα της Βαβυλώνος Βαλτάσαρ: « Μανή, θεκέλ, φάρες»!

Hierotheus, Bishop of Athens

According to some, Hierotheus, like Saint Dionysius, was a member of the court of Mars Hill. Having first been instructed in the Faith of Christ by Paul, he became Bishop of Athens. He, in turn, initiated the divine Dionysius more perfectly into the mysteries of Christ; the latter, on his part, elaborated more clearly and distinctly Hierotheus' concise and summary teachings concerning the Faith.

Γιατροί, νοσηλευτές κ.α. μιλούν στην κάμερα του Star, μετά την αναστολή τους...

 

Αναβίωση της μεσαιωνικής Ιεράς εξέτασης -- Χαράλαμπος Β. Κατσιβαρδάς, Δικηγόρος Παρ’ Αρείω Πάγω

H αλήθεια, καθίσταται ιδιαίτατα ζοφερή διότι φαίνεται ότι ζούμε, εν Ελλάδι πρωτόγνωρες καταστάσεις, οι οποίες όζουν απροκάλυπτο ολοκληρωτισμό δια τα θεμελιώδη δικαιώματα και ελευθερίες των πολιτών καθότι, η Δημοκρατία, εξαντλείται μόνον κατ’ επίφαση, διότι επί της ουσίας έχει καταλυθεί εκ των ενόντων, εκ της ιδίας της κυβερνήσεως η οποία, σφετεριζόμενη την λαϊκή κυριαρχία λαμβάνει μέτρα, τα οποία αντιβαίνουν ευθέως και προδήλως προς το κοινό λαϊκό αίσθημα, την κοινή λογική αλλά και το δημόσιο εν γένει συμφέρον.

Εξ αφορμής της πανδημίας, το «παντοδύναμο Κράτος» έχει αναδιπλωθεί και εξαπολύει απηνή διωγμό εις όποιον αρθρώνει διαφορετική άποψη περί των εμβολίων, ή τυγχάνει και διατυπώνει ορισμένες βάσιμες αντιρρήσεις, εν άλλοις λόγοις, λογοκρίνεται, φιμώνεται εν τη κυριολεξία, και στιγματίζεται ως αντιφρονών και δη εγκληματίας του κοινού ποινικού Δικαίου.

«Δος αίμα και λάβε πνεύμα» - του αειμνήστου Ιωάννου Κορναράκη Ομ. Καθ. Θεολογικής Παν. Αθηνών

Οι υπηρεσίες της σύγχρονης ψυχολογίας στην βελτίωση των όρων της ζωής του ανθρώπου είναι ασφαλώς όχι απλώς αξιόλογες αλλά και επαινετές. Η ευρεία διάδοση των ψυχολογικών γνώσεων συνετέλεσε και συντελεί στην κατανόηση του ανθρώπου από τον άνθρωπο σε όλες τις εκδηλώσεις του και τις μορφές ή τους τομείς της ζωής του. Η συνεχώς σωρευμένη ψυχολογική εμπειρία, από τη μεθοδική έρευνα ή το αυθόρμητο και τυχαίο ψυχολογικό γεγονός, τίθεται συνεχώς στην υπηρεσία της βελτιώσεως και εξομαλύνσεως της καθημερινής ζωής του ανθρώπου. Αυτό σημαίνει ότι η πορεία της ζωής του ανθρώπου διαποτίζεται συνεχώς από το πνεύμα της ψυχολογίας «για ένα καλύτερο σήμερα»! Ό,τι είναι ψυχολογικό, είναι χρήσιμο σαν δείκτης ζωής, Ενώ κάθε «αψυχολόγητο» θεωρείται σαν κάτι σχεδόν … απάνθρωπο!

Η τάση αυτή να «ψυχολογοποιούμε» την ύπαρξη και τη δράση του ανθρώπου είναι πολύ χρήσιμη, αλλά. .. μέχρις ενός σημείου! Πέρα από αυτό το σημείο αρχίζει η κατάχρηση του πνεύματος της ψυχολογίας. Οι επιστήμονες στην περίπτωση αυτή μιλούν για «ψυχολογιαρχία» (Psychologismus). Σύμφωνα με την τάση αυτή, στην περιοχή της επιστημονικής ψυχολογικής ερεύνης, τα πάντα ανάγονται σε ψυχολογικά αίτια και άγονται σε ψυχολογικούς σκοπούς.

Θεοτόκε Παρθένε, χαῖρε, κεχαριτωμένη Μαρία, ὁ Κύριος μετὰ Σοῦ

Kέντρον και τέλος και σκοπός όλου του Νόμου και όλων των ρήσεων και αινιγμάτων των Προφητών Συ υπάρχεις, Θεοτόκε.

Εσέ προεικόνισαν αι ρήσεις των Προφητών και τα αινίγματα, και του παλαιού Νόμου τα σύμβολα, δηλαδή τα εν τη Σκηνή ευρισκόμενα Άγια, τουτέστιν η Κιβωτός της Διαθήκης η κεκαλυμμένη πάντοθεν με χρυσίον: ήτοι με την αστράπτουσαν αίγλην της παρθενίας· καθώς γαρ το χρυσίον τιμιώτερόν εστι πάντων των άλλων μετάλλων· ούτω και η παρθενία είναι τιμιωτέρα κοντά εις Εσέ πάντων των άλλων χαρισμάτων· Εσέ προετύπωνεν η Στάμνος του Μάννα, η Ράβδος του Ααρών, αι Πλάκες της Διαθήκης, το Ιλαστήριον, το χρυσούν Θυμιατήριον, και τα λοιπά. Εσέ προετύπωναν των Προφητών αι ρήσεις και τα αινίγματα: ήτοι ο Τόμος ο καινός του Ησαΐου, εν ω εγράφη ο Λόγος του Θεού με το δάκτυλον του Θεού: ήτοι με το Πνεύμα το Άγιον· η Πύλη του Ιεζεκιήλ, ήτις και εν τη εισόδω και εν τη εξόδω του Κυρίου κεκλεισμένη διέμεινε· το αλατόμητον Όρος του Δανιήλ, από το οποίον εκόπη λίθος άνευ χειρός: ήτοι εγεννήθη ο ακρογωνιαίος λίθος Χριστός άνευ συνουσίας ανδρός· η Άμπελος η ευκληματούσα του Ωσηέ, και ο καρπός αυτής ευθηνών· το Τείχος το αδαμάντινον του Αμώς, εν ω ίστατο ως ανήρ ο του Θεού Υιός· το επ΄ εσχάτων εμφανέν Όρος του Κυρίου, και μετεωρισθέν υπεράνω των βουνών του Μιχαίου· το κατάσκιον Όρος του Αββακούμ· η όλη χρυσή Λυχνία του Ζαχαρίου, επάνω εις την οποίαν ήτον το λαμπάδιον και οι επτά λύχνοι, και αι επτά επαρυστρίδες τοις λύχνοις, και δια να ειπώ καθολικώς, κέντρον και τέλος και σκοπός όλου του Νόμου και όλων των ρήσεων και αινιγμάτων των Προφητών Συ υπάρχεις, Θεοτόκε, και προ Σου ο εκ Σου σαρκωθείς Θεός Λόγος.

Τη Δ΄ (4η) του μηνός Οκτωβρίου, μνήμη του εν Αγίοις Πατρός ημών ΙΕΡΟΘΕΟΥ πρώτου Επισκόπου Αθηνών.

Ιερόθεος ο εν Αγίοις Πατήρ ημών και πρώτος Επίσκοπος Αθηνών εγεννήθη εις τας κλεινάς Αθήνας και ήτο εις εκ των εννέα βουλευτών του Αρείου Πάγου, καθώς ήτο και ο θείος Διονύσιος ο μαθητής του. Προκατηχηθείς δε την εις Χριστόν πίστιν από τον Απόστολον Παύλον και βαπτισθείς, εχειροτονήθη υπ’ αυτού πρώτος Επίσκοπος Αθηνών. Αυτός δε πάλιν μυσταγωγεί τελειότερον τα περί Χριστού δόγματα τον Αρεοπαγίτην Διονύσιον. «Ούτος ο μακάριος παρεγένετο εις την Κοίμησιν της Υπεραγίας Θεοτόκου δια νεφέλης μετά των Αποστόλων και των Ισαποστόλων Ιεραρχών και ήτο έξαρχος, μετά τους Αποστόλους, επί των θείων υμνωδιών, όλος εκδημών, όλος εξιστάμενος εαυτού, και την προς τα υμνούμενα κοινωνίαν πάσχων, διο και από όλους, όσοι τον ήκουον και τον έβλεπον, εκρίνετο ότι είναι θεόληπτος και θείος υμνολόγος», καθώς ταύτα λέγει αυτολεξεί ο μαθητής αυτού μέγας Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης (εν τω γ΄ κεφαλαίω ΄Περί θείων ονομάτων΄). Καλώς λοιπόν και θεοφιλώς πολιτευόμενος και ευφράνας τον Θεόν με την θεάρεστον αυτού πολιτείαν και τα ένθεα κατορθώματα, προς Αυτόν εξεδήμησεν.   

Εκλογή εκ του εις τον εν Αγίοις Πατέρα ημών και Ισαπόστολον πρώτον Ιεράρχην Αθηνών μέγαν ΙΕΡΟΘΕΟΝ εγκώμίου του σοφωτάτου Ευθυμίου Ζυγαδινού συντεθείσα υπό Αγάθωνος Μοναχού.                    

Ιερόθεον θέλω εγκωμιάσει τον ιερόν του Θεού άνθρωπον, είναι δε πρέπον τω όντι εις αυτόν και δίκαιον το εγκώμιον, πρώτον μεν επειδή καθώς είχε το θείον και ιερόν όνομα Ιερόθεος, το οποίον σημαίνει αφιερωμένον τω Θεώ άνθρωπον, ούτως είχε και έργα θεία και του Θεού άξια, δια των οποίων ηγιάσθη και καθιερώθη εις τον Θεόν και προσφυέστατα συνεφώνησαν μετά του ονόματός του τα έργα του· δεύτερον δε επειδή συνέζησε και συνανεστράφη μετά των αφιερωμένων εις τον Θεόν Αγίων Αποστόλων και ίσα με εκείνους ηξιώθη χαρίσματα, αποστολικήν λαβών διακονίαν, αποστολικήν δόξαν, αποστολικήν προεδρίαν, άλλος Απόστολος και ων και φαινόμενος· τούτου ένεκεν δίκαιον είναι μετά των Αποστόλων και αυτόν να τιμώμεν και να εγκωμιάζωμεν· επειδή καθώς αναντιρρήτως αποστολικώς πάσαν την ζωήν αυτού διήνυσεν, ούτω δικαίως και σέβας αποστολικόν και έπαινοι αποστολικοί εις αυτόν οφείλονται και εγκώμια, καθότι το πρέπον απαιτεί των ίσων πόνων να είναι ίσοι και οι μισθοί και τα στέφανα όμοια.

ΔΩΡΕΑ ΟΡΓΑΝΩΝ ΣΩΜΑΤΟΣ --- Του ιατρού κ. Κυπριανού Χριστοδουλίδη

 

Εφημερίς Ορθόδοξος Τύπος, 1 Φεβρουαρίου 1991

ΔΩΡΕΑ ΟΡΓΑΝΩΝ ΣΩΜΑΤΟΣ: ΠΡΑΞΙΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΑΓΑΠΗΣ 

Κύριε Διευθυντά,

Μὲ ἀνησυχία καὶ λύπη διάβασα τὸ ἄρθρο τῆς ἔγκριτης εφημερίδος σας «Αἱ ἀνακαλύψεις τῆς τεχνολογίας διὰ ἀντιμετώπισιν ἀνιάτων νόσων»* (11.1.91) τοῦ γιατροῦ κ. Χριστοδουλίδη.

Φοβᾶμαι ὅτι ὁ ἀγαπητὸς συνάδελφος κάνει σύγχυση ὁρισμένων πραγμάτων καὶ ἀγνοεῖ τί σημαίνει ἀκριβῶς δωρεὰ ὀργάνων σώματος. Μὲ τὸ νὰ ἀνακατεύει δύο ἄσχετα πράγματα, ὅπως εἶναι ἡ ἐθελούσια εὐθανασία (τὴν ὁποία φυσικὰ ἀπορρίπτουμε) καὶ ἡ δωρεὰ ὀργάνων, δημιουργεῖ - θέλω νὰ πιστεύω ὄχι σκοπίμως - τὰ ἴδια ἀρνητικὰ συναισθήματα στοὺς ἀναγνῶστες τοῦ ἄρθρου, τὸ ὁποῖο, δυστυχῶς, δὲν χαρακτηρίζεται ἀπὸ ἀντικειμενικότητα. 

Παρακαλῶ γιὰ τὴν ἀποκατάσταση τῆς ἀλήθειας ἐπιτρέψτε μου νὰ ἀναφέρω ἐπιγραμματικὰ τὰ ἑξῆς: 

--------------------------

Ο/Η Δημήτριος Χατζηνικολάου είπε...

Ὁμολογῶ ὅτι δέν γνωρίζω τήν θεολογικήν διάστασιν τοῦ θέματος. Ὡστόσον, ἐπειδή ἀπό τήν ἀπάντησιν τοῦ κ. Χριστοδουλίδη πρός τόν π. Ἀντώνιον δέν νομίζω ὅτι προκύπτει καμμία ἀντίκρουσις τῶν ἐπιχειρημάτων τοῦ τελευταίου, θά ἦτο ἐνδιαφέρον νά γράψῃ κάτι τό διαφωτιστικόν κάποιος πού γνωρίζει τό θέμα.

----------------

Ο/Η Δημήτριος Χατζηνικολάου είπε...

Ἐξ ὅσων γνωρίζω, τό μόσχευμα πρέπει νά λαμβάνεται ἀπό ζῶντα ὀργανισμόν. Εἶναι μία δύσκολος ἀπόφασις διά τόν δότην ἤ τούς συγγενεῖς του (ἄν ὁ δότης δέν εἶναι εἰς θέσιν ν' ἀποφασίσῃ), διότι ἔχω διαβάσει ὅτι συγκεκριμένοι «ἐγκεφαλικῶς νεκροί» ἔγιναν καλά, ὁπότε δέν εἶναι καί πολύ πιστευτή ἡ διάγνωσις αὐτή. Ὡστόσον, ἄν ὁ δυνητικός δότης νεφροῦ εἶναι εἰς θέσιν ν' ἀποφασίσῃ καί συμφωνήσῃ, τότε, ἐφόσον δύναται νά ζῇ καί μέ ἕνα νεφρόν, ἡ πρᾶξις του φαίνεται νά εἶναι Χριστιανική. Ἀναρωτιέμαι ἄν ἔχουν εἰπῇ κάτι οἱ Πατέρες ἐπ' αὐτοῦ τοῦ ζητήματος.

Άγιος Γρηγόριος Β΄ Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως.

Ο Μέγας ούτος της Ορθοδόξου Εκκλησίας αστήρ διεκρίθη δια τους αγώνας του εναντίον των λατινοφρόνων και λατινοφίλων ενωτικών της εποχής του, υπήρξε δε ο σφοδρότερος αντίπαλος του λατινόφρονος Πατριάρχου Ιωάννου ΙΑ΄ του Βέκκου. Πριν εισέτι χειροτονηθή Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, κατά το 1283, επί Ανδρονίκου Παλαιολόγου, διηύθυνε λίαν επιτυχώς τας Πατριαρχικάς υποθέσεις ως λόγιος Γεώργιος εκ Κύπρου. Εκλεγείς Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως από λαϊκών, ηρνήθη να δεχθή χειροτονίαν από λατινόφρονας ή λατινοφίλους Επισκόπους, ή έστω και απλώς επικοινωνήσαντας μετά των λατινοφρόνων. Επειδή δε όλοι σχεδόν οι Επίσκοποι του κλίματος του Πατριαρχείου της εποχής εκείνης είχον οπωσδήποτε επικοινωνήσει μετά του προκατόχου του Πατριάρχου Ιωάννου ΙΑ΄ του Βέκκου, παρέμεινεν επ’ αρκετόν εψηφισμένος μεν Πατριάρχης, αλλ’ άνευ χειροτονίας εκτελών μόνον όσα εκ των πατριαρχικών καθηκόντων δεν απήτουν ιερωσύνην. Ελθόντων ακολούθως εις Κωνσταντινούπολιν των μη λατινισάντων Επισκόπων Κοζύλης και Δεβρών (πόλεων Αιτωλίας και Μακεδονίας), εδέχθη την χειροτονίαν αφού προηγουμένως εχειροτόνησαν ούτοι τον Ηρακλείας Γερμανόν, όστις, κατά την τάξιν, εγκαθίστα τον Κωνσταντινουπόλεως.

Η απομύθευση του Οικουμενισμού -- Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης

Ο εικοστός αιώνας στο χώρο του Χριστιανισμού χαρακτηρίσθηκε ως αιώνας του Οικουμενισμού, γιατί ποτέ άλλοτε στα προηγούμενα έτη δεν αναλήφθηκε τόσο εργώδης και εκτεταμένη προσπάθεια για την αποκατάσταση της ενότητας του χριστιανικού κόσμου. Κατά την πρώτη χιλιετία η Εκκλησία σε Ανατολή και Δύση, παρά την εμφάνιση αιρέσεων και σχισμάτων, διατήρησε την ενότητα της.

Στις οικουμενικές συνόδους, πού εκφράζουν το αληθές οικουμενικό πνεύμα του Ευαγγελίου, την γνήσια οικουμενικότητα, υπήρχε η δυνατότητα για την έγκαιρη και αποτελεσματική θεραπεία και αποκατάσταση των τραυμάτων πού προκαλούσαν οι παρανοήσεις και παραχαράξεις του χριστιανικού δόγματος και η διασάλευση της εκκλησιαστικής τάξεως. Μέσα στο θεσμό της πενταρχίας των πατριαρχών, που περιελάμβανε τους θρόνους Ρώμης, Κωνσταντινουπόλεως, Αλεξανδρείας, Αντιοχείας και Ιεροσολύμων, ο Πάπας λειτουργούσε ως πρώτος μεταξύ ίσων, και μολονότι είχαν φυτρώσει οι τάσεις και προβάλλονταν συχνά οι διεκδικήσεις για παγκόσμια δικαιοδοσία, για πρωτείο εξουσίας, αντί του προηγουμένου πρωτείου τιμής, εν τούτοις οι ιστορικές συγκυρίες και η εκκλησιολογική ευαισθησία απέτρεπαν την διαίρεση Ανατολής και Δύσεως, η οποία σχεδιαζόταν και τότε και ήταν εμφανής στο εκκλησιαστικό γίγνεσθαι.

Dionysios the Areopagite

This Saint was from Athens, a learned man, and a member of the famous judicial court of Mars Hill (in Greek Aeros Pagos, hence the name Areopagite (see Acts 17:19-34). When Saint Paul preached in Athens, he was one of the first there to believe in Christ, and, according to some, became the first bishop of that city. Others say -- and this may be more probable--that he was the second Bishop of Athens, after Saint Hierotheus, whom Dionysios calls his friend and teacher "after Paul" (On the Divine Names, 3:2). With Saint Hierotheus he was also present at the Dormition of the most holy Theotokos; the Doxasticon of the Aposticha for the service of the Dormition is partly taken from a passage in Chapter III of On the Divine Names. According to ancient tradition, he received a martyr's end (according to some, in Athens itself) about the year 96.

ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ, ΑΔΕΛΦΕ; -- Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Διονυσίου Τάτση

ΖΩΝΤΑΣ μέσα στὴ λεγόμενη χριστιανική μας κοινωνία, πολλὲς φορὲς  ψάχνω  νὰ βρῶ ἕνα χριστιανό. Ψάχνω ἐπίμονα καὶ ἀγωνιωδῶς. Ἴσως κάποιος θὰ μοῦ πεῖ: «Ὅλοι γύρω σου εἶναι χριστιανοί καὶ σύ ψάχνεις; Μήπως ὑπερβάλλεις; Μήπως κρίνεις τοὺς ἄλλους σκληρά; Μήπως βάζεις ὡς μέτρο σύγκρισης τὴ δική σου πνευματικότητα, ἡ ὁποία ἐνδεχομένως νὰ εἶναι φανταστικὴ καὶ ὄχι πραγματική;». Ἀπαντῶ. Ζητῶ τὸν ἀληθινὸ χριστιανό, ὁ ὁποῖος δὲν εἶναι ὅμοιος μὲ μένα. Αὐτὸν ποὺ χαίρεται τὴν πίστη του καὶ πρόθυμα θυσιάζει τὰ ὑλικὰ ἀγαθά. Αὐτὸν ποὺ ταπεινὰ μοιράζει τοὺς πνευματικούς του καρπούς. Τὸν ἄνθρωπο ποὺ κατέχει, ὡς τὸν πολυτιμότερο θησαυρό, τὴν Ὀρθόδοξη πίστη καὶ ἀρνεῖται νὰ βάλει νερὸ στὸ κρασί του. Ἀναζητῶ τὸν ἠθικὸ ἄνθρωπο, ποὺ δὲν ἀμελεῖ στὴν τήρηση τῶν ἐντολῶν καὶ στὴν ἐκτέλεση τῶν καθηκόντων του. Αὐτὸν ποὺ ἔχει ὡς κύριο ἔργο του τὴν προσευχή. Ἀνυπομονῶ νὰ τὸν συναντήσω, γιατὶ εἶναι ἀξιοθαύμαστος. Ἡσυχάζει προσευχόμενος, κοιμᾶται προσευχόμενος, ὁδηγεῖ, ἐργάζεται καὶ ἀξιοποιεῖ τὸ χρόνο του προσευχόμενος.