Η λοιμική τών χοίρων --- του ιατρού κ. Κυπριανού Χριστοδουλίδη

Η επιδημία της γρίπης των χοίρων ακολουθεί κι αυτή την ίδια πορεία, που είχε η "ερωτική πανδημία" με το AIDS. Τώρα όμως ο κίνδυνος δεν προέρχεται σαν αποτέλεσμα έκφυλων ερωτικών σχέσεων και πράξεων. Ο κίνδυνος είναι διάσπαρτος, παντού, στον αέρα, σε ό,τι αγγίζουμε και με ακάθαρτα χέρια βάζουμε κάτι στο στόμα.

Το ίδιο, μας λέει η επιστήμη, μπορεί να γίνει και με τη λήψη της Θείας Κοινωνίας. Γι ́αυτό, ας πάρουμε τα μέτρα μάς, συνιστά η βλάσφημη θρησκεία της επιστήμης. Το μόνο που δεν μας λέει είναι, πώς στην ευχή μας βρήκε κι αυτό το κακό, όπως δεν μας είπε και "πώς" μας βρήκε αυτό με το έητζ.

Ας ασχοληθούμε, όμως, με τη γρίπη των χοίρων και ας αφήσουμε το AIDS. Θα φανεί παρακάτω, γιατί αυτά τα δυο μοιάζουν.

Η μόνη λύσις εκλογής Ποιμένων

Έχομεν την βεβαιότητα, οι τοπικές Ορθόδοξες Εκκλησίες θα υιοθετήσουν επί τέλους την σωστήν διαδικασίαν εκλογής Ποιμένων. Δι’ όσους εκ των κληρικών και λαϊκών, τυχόν και δεν την γνωρίζουν, τήν αντιγράφομεν από τον Συναξαριστήν της Ορθοδόξου Εκκλησίας ημών, τόμος ΙΒ σελ.521. Ιδού λοιπόν ο μόνος τρόπος εκλογής Ποιμένων:

Απολιπών τον βίον ο Αρχιερεύς των  Ιεροσολύμων Ζαχαρίας (609-632), συνηθροίσθη όλον το πλήθος εις την Εκκλησίαν και κλείσαντες τάς πύλας του Ναού και σφραγίσαντες επιμελώς, ανέμενον έξωθεν, ίνα ίδωσι ποίον Αρχιερέα και Ποιμένα θέλει τους εξαποστείλει ο Θεός, διότι τοιαύτην καλήν συνήθειαν είχον οι άνθρωποι εκείνοι. Οπόταν δηλαδή ήθελον να εκλέξουν νέον Αρχιερέα, έκλειον καλώς τας θύρας του Ναού και όστις ήθελε δυνηθή να ανοίξη αυτάς διά προσευχής, εκείνον ευθύς ως άξιον εχειροτονούσαν. Τότε λοιπόν, ως υπό θείας Χάριτος οδηγηθείς ο ιερός Μόδεστος, έφθασεν εις τάς πύλας του Ναού και ευθύς διά της προσευχής του αι θύραι ηνοίχθησαν και ο θείος Μόδεστος Αρχιερεύς του Θεού αποκατεστάθη, διά την απλότητα, την καθαρότητα και την αγάπην την οποίαν είχεν εις τον Θεόν. Χειροτονηθείς δε Αρχιερεύς ο Άγιος και αγωνιζόμενος καθ΄ εκάστην έτι περισσότερον, του εδόθη τοιαύτη Χάρις εκ Θεού και τοιαύτη πλουσιωτάτη δύναμις, ώστε εκτός από τα άλλα θαύματα και τας ιατρείας, τας οποίας έκαμεν εις τους ανθρώπους, εθεράπευε και τα ζώα.

 

Κατοπτρίσθητε Πατέρες, των Ορθοδόξων τοπικών Εκκλησιών, πού ως λύκοι ωρυόμενοι, με διαπλοκάς και μηχανορραφείας, προσπαθείτε να αλώσετε την Ορθοδοξία μας. Μετρήθητε διά του θείου αυτού τρόπου αναδείξεως Ποιμένων. Ζυγίσθητε επί του απαιτουμένου βάρους καθαρότητος των Ποιμένων. Πόσον ελλιπείς θα ευρεθήτε! Ναι! Θα ευρεθήτε τρομακτικώς ελλιπείς και μυστηριώδης τις χείρ θα γράψη και δι’ υμάς  « επί το κονίαμα του τοίχου  του οίκου» υμών ό,τι έγραψε διά τον βασιλέα της Βαβυλώνος Βαλτάσαρ: « Μανή, θεκέλ, φάρες»!

Hierotheus, Bishop of Athens

According to some, Hierotheus, like Saint Dionysius, was a member of the court of Mars Hill. Having first been instructed in the Faith of Christ by Paul, he became Bishop of Athens. He, in turn, initiated the divine Dionysius more perfectly into the mysteries of Christ; the latter, on his part, elaborated more clearly and distinctly Hierotheus' concise and summary teachings concerning the Faith.

Γιατροί, νοσηλευτές κ.α. μιλούν στην κάμερα του Star, μετά την αναστολή τους...

 

Αναβίωση της μεσαιωνικής Ιεράς εξέτασης -- Χαράλαμπος Β. Κατσιβαρδάς, Δικηγόρος Παρ’ Αρείω Πάγω

H αλήθεια, καθίσταται ιδιαίτατα ζοφερή διότι φαίνεται ότι ζούμε, εν Ελλάδι πρωτόγνωρες καταστάσεις, οι οποίες όζουν απροκάλυπτο ολοκληρωτισμό δια τα θεμελιώδη δικαιώματα και ελευθερίες των πολιτών καθότι, η Δημοκρατία, εξαντλείται μόνον κατ’ επίφαση, διότι επί της ουσίας έχει καταλυθεί εκ των ενόντων, εκ της ιδίας της κυβερνήσεως η οποία, σφετεριζόμενη την λαϊκή κυριαρχία λαμβάνει μέτρα, τα οποία αντιβαίνουν ευθέως και προδήλως προς το κοινό λαϊκό αίσθημα, την κοινή λογική αλλά και το δημόσιο εν γένει συμφέρον.

Εξ αφορμής της πανδημίας, το «παντοδύναμο Κράτος» έχει αναδιπλωθεί και εξαπολύει απηνή διωγμό εις όποιον αρθρώνει διαφορετική άποψη περί των εμβολίων, ή τυγχάνει και διατυπώνει ορισμένες βάσιμες αντιρρήσεις, εν άλλοις λόγοις, λογοκρίνεται, φιμώνεται εν τη κυριολεξία, και στιγματίζεται ως αντιφρονών και δη εγκληματίας του κοινού ποινικού Δικαίου.

«Δος αίμα και λάβε πνεύμα» - του αειμνήστου Ιωάννου Κορναράκη Ομ. Καθ. Θεολογικής Παν. Αθηνών

Οι υπηρεσίες της σύγχρονης ψυχολογίας στην βελτίωση των όρων της ζωής του ανθρώπου είναι ασφαλώς όχι απλώς αξιόλογες αλλά και επαινετές. Η ευρεία διάδοση των ψυχολογικών γνώσεων συνετέλεσε και συντελεί στην κατανόηση του ανθρώπου από τον άνθρωπο σε όλες τις εκδηλώσεις του και τις μορφές ή τους τομείς της ζωής του. Η συνεχώς σωρευμένη ψυχολογική εμπειρία, από τη μεθοδική έρευνα ή το αυθόρμητο και τυχαίο ψυχολογικό γεγονός, τίθεται συνεχώς στην υπηρεσία της βελτιώσεως και εξομαλύνσεως της καθημερινής ζωής του ανθρώπου. Αυτό σημαίνει ότι η πορεία της ζωής του ανθρώπου διαποτίζεται συνεχώς από το πνεύμα της ψυχολογίας «για ένα καλύτερο σήμερα»! Ό,τι είναι ψυχολογικό, είναι χρήσιμο σαν δείκτης ζωής, Ενώ κάθε «αψυχολόγητο» θεωρείται σαν κάτι σχεδόν … απάνθρωπο!

Η τάση αυτή να «ψυχολογοποιούμε» την ύπαρξη και τη δράση του ανθρώπου είναι πολύ χρήσιμη, αλλά. .. μέχρις ενός σημείου! Πέρα από αυτό το σημείο αρχίζει η κατάχρηση του πνεύματος της ψυχολογίας. Οι επιστήμονες στην περίπτωση αυτή μιλούν για «ψυχολογιαρχία» (Psychologismus). Σύμφωνα με την τάση αυτή, στην περιοχή της επιστημονικής ψυχολογικής ερεύνης, τα πάντα ανάγονται σε ψυχολογικά αίτια και άγονται σε ψυχολογικούς σκοπούς.

Θεοτόκε Παρθένε, χαῖρε, κεχαριτωμένη Μαρία, ὁ Κύριος μετὰ Σοῦ

Kέντρον και τέλος και σκοπός όλου του Νόμου και όλων των ρήσεων και αινιγμάτων των Προφητών Συ υπάρχεις, Θεοτόκε.

Εσέ προεικόνισαν αι ρήσεις των Προφητών και τα αινίγματα, και του παλαιού Νόμου τα σύμβολα, δηλαδή τα εν τη Σκηνή ευρισκόμενα Άγια, τουτέστιν η Κιβωτός της Διαθήκης η κεκαλυμμένη πάντοθεν με χρυσίον: ήτοι με την αστράπτουσαν αίγλην της παρθενίας· καθώς γαρ το χρυσίον τιμιώτερόν εστι πάντων των άλλων μετάλλων· ούτω και η παρθενία είναι τιμιωτέρα κοντά εις Εσέ πάντων των άλλων χαρισμάτων· Εσέ προετύπωνεν η Στάμνος του Μάννα, η Ράβδος του Ααρών, αι Πλάκες της Διαθήκης, το Ιλαστήριον, το χρυσούν Θυμιατήριον, και τα λοιπά. Εσέ προετύπωναν των Προφητών αι ρήσεις και τα αινίγματα: ήτοι ο Τόμος ο καινός του Ησαΐου, εν ω εγράφη ο Λόγος του Θεού με το δάκτυλον του Θεού: ήτοι με το Πνεύμα το Άγιον· η Πύλη του Ιεζεκιήλ, ήτις και εν τη εισόδω και εν τη εξόδω του Κυρίου κεκλεισμένη διέμεινε· το αλατόμητον Όρος του Δανιήλ, από το οποίον εκόπη λίθος άνευ χειρός: ήτοι εγεννήθη ο ακρογωνιαίος λίθος Χριστός άνευ συνουσίας ανδρός· η Άμπελος η ευκληματούσα του Ωσηέ, και ο καρπός αυτής ευθηνών· το Τείχος το αδαμάντινον του Αμώς, εν ω ίστατο ως ανήρ ο του Θεού Υιός· το επ΄ εσχάτων εμφανέν Όρος του Κυρίου, και μετεωρισθέν υπεράνω των βουνών του Μιχαίου· το κατάσκιον Όρος του Αββακούμ· η όλη χρυσή Λυχνία του Ζαχαρίου, επάνω εις την οποίαν ήτον το λαμπάδιον και οι επτά λύχνοι, και αι επτά επαρυστρίδες τοις λύχνοις, και δια να ειπώ καθολικώς, κέντρον και τέλος και σκοπός όλου του Νόμου και όλων των ρήσεων και αινιγμάτων των Προφητών Συ υπάρχεις, Θεοτόκε, και προ Σου ο εκ Σου σαρκωθείς Θεός Λόγος.

Τη Δ΄ (4η) του μηνός Οκτωβρίου, μνήμη του εν Αγίοις Πατρός ημών ΙΕΡΟΘΕΟΥ πρώτου Επισκόπου Αθηνών.

Ιερόθεος ο εν Αγίοις Πατήρ ημών και πρώτος Επίσκοπος Αθηνών εγεννήθη εις τας κλεινάς Αθήνας και ήτο εις εκ των εννέα βουλευτών του Αρείου Πάγου, καθώς ήτο και ο θείος Διονύσιος ο μαθητής του. Προκατηχηθείς δε την εις Χριστόν πίστιν από τον Απόστολον Παύλον και βαπτισθείς, εχειροτονήθη υπ’ αυτού πρώτος Επίσκοπος Αθηνών. Αυτός δε πάλιν μυσταγωγεί τελειότερον τα περί Χριστού δόγματα τον Αρεοπαγίτην Διονύσιον. «Ούτος ο μακάριος παρεγένετο εις την Κοίμησιν της Υπεραγίας Θεοτόκου δια νεφέλης μετά των Αποστόλων και των Ισαποστόλων Ιεραρχών και ήτο έξαρχος, μετά τους Αποστόλους, επί των θείων υμνωδιών, όλος εκδημών, όλος εξιστάμενος εαυτού, και την προς τα υμνούμενα κοινωνίαν πάσχων, διο και από όλους, όσοι τον ήκουον και τον έβλεπον, εκρίνετο ότι είναι θεόληπτος και θείος υμνολόγος», καθώς ταύτα λέγει αυτολεξεί ο μαθητής αυτού μέγας Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης (εν τω γ΄ κεφαλαίω ΄Περί θείων ονομάτων΄). Καλώς λοιπόν και θεοφιλώς πολιτευόμενος και ευφράνας τον Θεόν με την θεάρεστον αυτού πολιτείαν και τα ένθεα κατορθώματα, προς Αυτόν εξεδήμησεν.   

Εκλογή εκ του εις τον εν Αγίοις Πατέρα ημών και Ισαπόστολον πρώτον Ιεράρχην Αθηνών μέγαν ΙΕΡΟΘΕΟΝ εγκώμίου του σοφωτάτου Ευθυμίου Ζυγαδινού συντεθείσα υπό Αγάθωνος Μοναχού.                    

Ιερόθεον θέλω εγκωμιάσει τον ιερόν του Θεού άνθρωπον, είναι δε πρέπον τω όντι εις αυτόν και δίκαιον το εγκώμιον, πρώτον μεν επειδή καθώς είχε το θείον και ιερόν όνομα Ιερόθεος, το οποίον σημαίνει αφιερωμένον τω Θεώ άνθρωπον, ούτως είχε και έργα θεία και του Θεού άξια, δια των οποίων ηγιάσθη και καθιερώθη εις τον Θεόν και προσφυέστατα συνεφώνησαν μετά του ονόματός του τα έργα του· δεύτερον δε επειδή συνέζησε και συνανεστράφη μετά των αφιερωμένων εις τον Θεόν Αγίων Αποστόλων και ίσα με εκείνους ηξιώθη χαρίσματα, αποστολικήν λαβών διακονίαν, αποστολικήν δόξαν, αποστολικήν προεδρίαν, άλλος Απόστολος και ων και φαινόμενος· τούτου ένεκεν δίκαιον είναι μετά των Αποστόλων και αυτόν να τιμώμεν και να εγκωμιάζωμεν· επειδή καθώς αναντιρρήτως αποστολικώς πάσαν την ζωήν αυτού διήνυσεν, ούτω δικαίως και σέβας αποστολικόν και έπαινοι αποστολικοί εις αυτόν οφείλονται και εγκώμια, καθότι το πρέπον απαιτεί των ίσων πόνων να είναι ίσοι και οι μισθοί και τα στέφανα όμοια.

ΔΩΡΕΑ ΟΡΓΑΝΩΝ ΣΩΜΑΤΟΣ --- Του ιατρού κ. Κυπριανού Χριστοδουλίδη

 

Εφημερίς Ορθόδοξος Τύπος, 1 Φεβρουαρίου 1991

ΔΩΡΕΑ ΟΡΓΑΝΩΝ ΣΩΜΑΤΟΣ: ΠΡΑΞΙΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΑΓΑΠΗΣ 

Κύριε Διευθυντά,

Μὲ ἀνησυχία καὶ λύπη διάβασα τὸ ἄρθρο τῆς ἔγκριτης εφημερίδος σας «Αἱ ἀνακαλύψεις τῆς τεχνολογίας διὰ ἀντιμετώπισιν ἀνιάτων νόσων»* (11.1.91) τοῦ γιατροῦ κ. Χριστοδουλίδη.

Φοβᾶμαι ὅτι ὁ ἀγαπητὸς συνάδελφος κάνει σύγχυση ὁρισμένων πραγμάτων καὶ ἀγνοεῖ τί σημαίνει ἀκριβῶς δωρεὰ ὀργάνων σώματος. Μὲ τὸ νὰ ἀνακατεύει δύο ἄσχετα πράγματα, ὅπως εἶναι ἡ ἐθελούσια εὐθανασία (τὴν ὁποία φυσικὰ ἀπορρίπτουμε) καὶ ἡ δωρεὰ ὀργάνων, δημιουργεῖ - θέλω νὰ πιστεύω ὄχι σκοπίμως - τὰ ἴδια ἀρνητικὰ συναισθήματα στοὺς ἀναγνῶστες τοῦ ἄρθρου, τὸ ὁποῖο, δυστυχῶς, δὲν χαρακτηρίζεται ἀπὸ ἀντικειμενικότητα. 

Παρακαλῶ γιὰ τὴν ἀποκατάσταση τῆς ἀλήθειας ἐπιτρέψτε μου νὰ ἀναφέρω ἐπιγραμματικὰ τὰ ἑξῆς: 

--------------------------

Ο/Η Δημήτριος Χατζηνικολάου είπε...

Ὁμολογῶ ὅτι δέν γνωρίζω τήν θεολογικήν διάστασιν τοῦ θέματος. Ὡστόσον, ἐπειδή ἀπό τήν ἀπάντησιν τοῦ κ. Χριστοδουλίδη πρός τόν π. Ἀντώνιον δέν νομίζω ὅτι προκύπτει καμμία ἀντίκρουσις τῶν ἐπιχειρημάτων τοῦ τελευταίου, θά ἦτο ἐνδιαφέρον νά γράψῃ κάτι τό διαφωτιστικόν κάποιος πού γνωρίζει τό θέμα.

----------------

Ο/Η Δημήτριος Χατζηνικολάου είπε...

Ἐξ ὅσων γνωρίζω, τό μόσχευμα πρέπει νά λαμβάνεται ἀπό ζῶντα ὀργανισμόν. Εἶναι μία δύσκολος ἀπόφασις διά τόν δότην ἤ τούς συγγενεῖς του (ἄν ὁ δότης δέν εἶναι εἰς θέσιν ν' ἀποφασίσῃ), διότι ἔχω διαβάσει ὅτι συγκεκριμένοι «ἐγκεφαλικῶς νεκροί» ἔγιναν καλά, ὁπότε δέν εἶναι καί πολύ πιστευτή ἡ διάγνωσις αὐτή. Ὡστόσον, ἄν ὁ δυνητικός δότης νεφροῦ εἶναι εἰς θέσιν ν' ἀποφασίσῃ καί συμφωνήσῃ, τότε, ἐφόσον δύναται νά ζῇ καί μέ ἕνα νεφρόν, ἡ πρᾶξις του φαίνεται νά εἶναι Χριστιανική. Ἀναρωτιέμαι ἄν ἔχουν εἰπῇ κάτι οἱ Πατέρες ἐπ' αὐτοῦ τοῦ ζητήματος.

Άγιος Γρηγόριος Β΄ Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως.

Ο Μέγας ούτος της Ορθοδόξου Εκκλησίας αστήρ διεκρίθη δια τους αγώνας του εναντίον των λατινοφρόνων και λατινοφίλων ενωτικών της εποχής του, υπήρξε δε ο σφοδρότερος αντίπαλος του λατινόφρονος Πατριάρχου Ιωάννου ΙΑ΄ του Βέκκου. Πριν εισέτι χειροτονηθή Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, κατά το 1283, επί Ανδρονίκου Παλαιολόγου, διηύθυνε λίαν επιτυχώς τας Πατριαρχικάς υποθέσεις ως λόγιος Γεώργιος εκ Κύπρου. Εκλεγείς Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως από λαϊκών, ηρνήθη να δεχθή χειροτονίαν από λατινόφρονας ή λατινοφίλους Επισκόπους, ή έστω και απλώς επικοινωνήσαντας μετά των λατινοφρόνων. Επειδή δε όλοι σχεδόν οι Επίσκοποι του κλίματος του Πατριαρχείου της εποχής εκείνης είχον οπωσδήποτε επικοινωνήσει μετά του προκατόχου του Πατριάρχου Ιωάννου ΙΑ΄ του Βέκκου, παρέμεινεν επ’ αρκετόν εψηφισμένος μεν Πατριάρχης, αλλ’ άνευ χειροτονίας εκτελών μόνον όσα εκ των πατριαρχικών καθηκόντων δεν απήτουν ιερωσύνην. Ελθόντων ακολούθως εις Κωνσταντινούπολιν των μη λατινισάντων Επισκόπων Κοζύλης και Δεβρών (πόλεων Αιτωλίας και Μακεδονίας), εδέχθη την χειροτονίαν αφού προηγουμένως εχειροτόνησαν ούτοι τον Ηρακλείας Γερμανόν, όστις, κατά την τάξιν, εγκαθίστα τον Κωνσταντινουπόλεως.

Η απομύθευση του Οικουμενισμού -- Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης

Ο εικοστός αιώνας στο χώρο του Χριστιανισμού χαρακτηρίσθηκε ως αιώνας του Οικουμενισμού, γιατί ποτέ άλλοτε στα προηγούμενα έτη δεν αναλήφθηκε τόσο εργώδης και εκτεταμένη προσπάθεια για την αποκατάσταση της ενότητας του χριστιανικού κόσμου. Κατά την πρώτη χιλιετία η Εκκλησία σε Ανατολή και Δύση, παρά την εμφάνιση αιρέσεων και σχισμάτων, διατήρησε την ενότητα της.

Στις οικουμενικές συνόδους, πού εκφράζουν το αληθές οικουμενικό πνεύμα του Ευαγγελίου, την γνήσια οικουμενικότητα, υπήρχε η δυνατότητα για την έγκαιρη και αποτελεσματική θεραπεία και αποκατάσταση των τραυμάτων πού προκαλούσαν οι παρανοήσεις και παραχαράξεις του χριστιανικού δόγματος και η διασάλευση της εκκλησιαστικής τάξεως. Μέσα στο θεσμό της πενταρχίας των πατριαρχών, που περιελάμβανε τους θρόνους Ρώμης, Κωνσταντινουπόλεως, Αλεξανδρείας, Αντιοχείας και Ιεροσολύμων, ο Πάπας λειτουργούσε ως πρώτος μεταξύ ίσων, και μολονότι είχαν φυτρώσει οι τάσεις και προβάλλονταν συχνά οι διεκδικήσεις για παγκόσμια δικαιοδοσία, για πρωτείο εξουσίας, αντί του προηγουμένου πρωτείου τιμής, εν τούτοις οι ιστορικές συγκυρίες και η εκκλησιολογική ευαισθησία απέτρεπαν την διαίρεση Ανατολής και Δύσεως, η οποία σχεδιαζόταν και τότε και ήταν εμφανής στο εκκλησιαστικό γίγνεσθαι.

Dionysios the Areopagite

This Saint was from Athens, a learned man, and a member of the famous judicial court of Mars Hill (in Greek Aeros Pagos, hence the name Areopagite (see Acts 17:19-34). When Saint Paul preached in Athens, he was one of the first there to believe in Christ, and, according to some, became the first bishop of that city. Others say -- and this may be more probable--that he was the second Bishop of Athens, after Saint Hierotheus, whom Dionysios calls his friend and teacher "after Paul" (On the Divine Names, 3:2). With Saint Hierotheus he was also present at the Dormition of the most holy Theotokos; the Doxasticon of the Aposticha for the service of the Dormition is partly taken from a passage in Chapter III of On the Divine Names. According to ancient tradition, he received a martyr's end (according to some, in Athens itself) about the year 96.

ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ, ΑΔΕΛΦΕ; -- Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Διονυσίου Τάτση

ΖΩΝΤΑΣ μέσα στὴ λεγόμενη χριστιανική μας κοινωνία, πολλὲς φορὲς  ψάχνω  νὰ βρῶ ἕνα χριστιανό. Ψάχνω ἐπίμονα καὶ ἀγωνιωδῶς. Ἴσως κάποιος θὰ μοῦ πεῖ: «Ὅλοι γύρω σου εἶναι χριστιανοί καὶ σύ ψάχνεις; Μήπως ὑπερβάλλεις; Μήπως κρίνεις τοὺς ἄλλους σκληρά; Μήπως βάζεις ὡς μέτρο σύγκρισης τὴ δική σου πνευματικότητα, ἡ ὁποία ἐνδεχομένως νὰ εἶναι φανταστικὴ καὶ ὄχι πραγματική;». Ἀπαντῶ. Ζητῶ τὸν ἀληθινὸ χριστιανό, ὁ ὁποῖος δὲν εἶναι ὅμοιος μὲ μένα. Αὐτὸν ποὺ χαίρεται τὴν πίστη του καὶ πρόθυμα θυσιάζει τὰ ὑλικὰ ἀγαθά. Αὐτὸν ποὺ ταπεινὰ μοιράζει τοὺς πνευματικούς του καρπούς. Τὸν ἄνθρωπο ποὺ κατέχει, ὡς τὸν πολυτιμότερο θησαυρό, τὴν Ὀρθόδοξη πίστη καὶ ἀρνεῖται νὰ βάλει νερὸ στὸ κρασί του. Ἀναζητῶ τὸν ἠθικὸ ἄνθρωπο, ποὺ δὲν ἀμελεῖ στὴν τήρηση τῶν ἐντολῶν καὶ στὴν ἐκτέλεση τῶν καθηκόντων του. Αὐτὸν ποὺ ἔχει ὡς κύριο ἔργο του τὴν προσευχή. Ἀνυπομονῶ νὰ τὸν συναντήσω, γιατὶ εἶναι ἀξιοθαύμαστος. Ἡσυχάζει προσευχόμενος, κοιμᾶται προσευχόμενος, ὁδηγεῖ, ἐργάζεται καὶ ἀξιοποιεῖ τὸ χρόνο του προσευχόμενος.

Η ΝΟΣΤΑΛΓΟΣ -- Αλ. Παπαδιαμάντη

Ἡ σελήνη ἐπρόβαλλε, μόλις ἀρχίσασα νὰ φθίνῃ τρίτην νύκτα μετὰ τὸ ὁλογέμισμά της, εἰς τὴν κορυφὴν τοῦ βουνοῦ, κ᾽ ἐκείνη, ἀσπροφορεμένη, μετὰ τόσους στεναγμοὺς καὶ τόσα περιπαθῆ ᾄσματα, ἔκραξε:

― Νὰ ἔμβαινα σὲ μιὰ βαρκούλα, τώρα-δά… ἔτσι μοῦ φαίνεται… νὰ φτάναμε πέρα!

Κ᾽ ἐδείκνυε μὲ τὴν χεῖρά της πέραν τοῦ λιμένος.

Ὁ Μαθιὸς δὲν παρετήρησεν ἴσως ὅτι αὐτὴ εἶχε τρέψει τὸν λόγον εἰς τὸν πληθυντικόν, εἰς τὸ τέλος τῆς εὐχῆς της. Ἀλλ᾽ αὐθορμήτως, χωρὶς νὰ τὸ σκεφθῇ, ἀπήντησε:

― Μπορῶ νὰ ρίξω ἐκείνη τὴ βάρκα στὸ γιαλό… Τί λές, δοκιμάζουμε;

ΛΟΓΟΣ Εις τον Μέγαν Ιεράρχην ΔΙΟΝΥΣΙΟΝ τον Αρεοπαγίτην

(Του εν Αγίοις Πατρός ημών ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ  Β΄  του Κυπρίου Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως).                                                                                                            

Η πρόθεσίς μου να ομιλήσω είναι δικαιολογημένη· το έργον όμως της ομιλίας τολμηρόν, διότι έχει σκοπόν να επαινέση τον εκλεκτόν Διονύσιον· και πόσον πράγματι είναι μεγάλον το μέγεθος της υποθέσεως της ομιλίας, είναι αρκετόν να καταδείξη ευθύς εξ αρχής το ίδιον το όνομα του σήμερον ευφημουμένου, ενδόξου και σεβαστού από τους πρώτους χρόνους Αγίου. Αλλ’ ο λόγος φοβηθείς περισσότερον τας συνεπείας της αμελείας περί την εκτέλεσιν του καθήκοντος, παρά την δυσκολίαν των οφειλομένων εις τον Άγιον επαίνων, και επικαλούμενος τον Θεόν ηγεμόνα και βοηθόν του, προχωρεί ήδη, δια της φωνής του ομιλούντος, εις την εξύμνησιν και έξαρσιν του δικαίου Διονυσίου. Και τούτο διότι ήθελε θεωρηθή αισχρόν και τελείως ξένον προς τα αισθήματα του ανθρωπισμού, εάν, δια μεν τους φυσικούς μας πατέρας υπάρχη νόμος, όστις επιβάλλει να αποδίδωμεν εις αυτούς πάσαν δυνατήν τιμήν και ευγνωμοσύνην πάντοτε, ενώ δια τους αρχηγούς της ευσεβείας, οι οποίοι εφρόντισαν να μας αφήσουν προς μελέτην και ωφέλειαν ουράνια και ζωογόνα συγγράμματα, να μη εσπεύδομεν ούτε δια λόγου να εκδηλώσωμεν την ευγνωμοσύνην μας, εξυμνούντες ούτω την εις ημάς γενομένην παρ’ εκείνων χάριν· η τοιαύτη μάλιστα έκφρασις της εξυμνούσης την χάριν ευγνωμοσύνης συνιστά σημαντικώτερον καθήκον παρ’ ό,τι η έκτισις του οφειλομένου σεβασμού προς τους φυσικούς πατέρας.

''ΘΕΟΤΟΚΑΡΙΟΝ''

 Η λειτουργική ζωή της Εκκλησίας, αρχίζει και τελειώνει με την επίκλησιν «Της τιμιωτέρας των Χερουβίμ…», και πάντες οι άγιοι της Εκκλησίας θεωρούν την Θεοτόκον Μαρίαν ως «μετά Θεόν, τα δευτερεία της Τριάδος έχουσαν…». Ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός γράφει: «εμνήσθην της Θεοτόκου και εσώθη η ψυχή μου». Ο Γεώργιος Νικομηδείας λέγει, ότι ο Χριστός λογίζεται δόξαν ιδικήν Tου, την δόξαν της Μητρός Aυτού. «Την Σην γαρ δόξαν ο Κτίστης, ιδίαν οιόμενος, εκπληροί τας αιτήσεις». «Ελπίδα μου, καταφυγή μου, Μητέρα μου, γράφει ο Μηνιάτης, ένα νεύμα να κάνης δι’ εμέ, εγώ είμαι σεσωσμένος. Κυρία Θεοτόκε Μαρία, όποιος εις Σε ελπίζει είναι αδύνατον να χαθή».

Τη Γ΄ (3η) του μηνός Οκτωβρίου, μνήμη του Αγίου Ιερομάρτυρος ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ του Αρεοπαγίτου.

Διονύσιος ο ουρανομύστης και πάνσοφος εγεννήθη από γονείς ευγενείς και άρχοντας εις την περίφημον πόλιν των Αθηνών, εις την οποίαν οι άνθρωποι ήσαν θερμοί λάτρεις των ειδώλων και σοφώτεροι από τους ανθρώπους όλων των πόλεων του καιρού εκείνου. Εις τας Αθήνας ευρίσκοντο τότε πολλοί φιλόσοφοι, εις από τους οποίους, ο συνετώτερος, ήτο και ο θαυμάσιος Διονύσιος. Ούτος εκ νεότητος εδόθη εις την σπουδήν των γραμμάτων και έμαθεν όλας τας επιστήμας καλώς και όλοι δια την σοφίαν του τον εθαύμαζον, διότι ήτο μάλιστα εκ φύσεως φρόνιμος. Δια τας γνώσεις του λοιπόν ταύτας και δια την σύνεσίν του ως και δια την ευγένειαν του γένους του τον εψήφισαν πρώτιστον κριτήν και δημοκράτην της πόλεως· διότι δεν είχον ένα αρχηγόν οι Αθηναίοι, ούτε εις άλλον ηγεμόνα υπετάσσοντο, αλλ’ είχον πολίτευμα δημοκρατικόν.

Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗΝ ΕΠΙΤΑΚΤΙΚΗ ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΤΑ ΜΙΑΣ ΕΝΤΕΛΩΣ ΝΕΑΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΠΡΟΤΑΣΗΣ -- τοῦ Νεκταρίου Δαπέργολα, Διδάκτορος Ἱστορίας

Ἡ πατρίδα μας διέρχεται σήμερα μια τρομακτική πολιτική, οἰκονομική καί κοινωνική κρίση, πού στήν πραγματικότητα βέβαια δέν εἶναι παρά ἁπλῶς ἡ πιό ὁρατή πλευρά μιᾶς βαθύτατης πνευματικῆς παρακμῆς, ἡ ὁποία ἔρχεται νά σφραγίσει μία μακρά περίοδο εὐτέλειας, ἱστορικῆς ἀμνησίας, πολιτισμικῆς διάβρωσης καί ἠθικῆς καταρράκωσης. Μιά περίοδο σταδιακῆς ἀποσάθρωσης τῆς ἴδιας μας τῆς συλλογικῆς ἰδιοπροσωπείας και αὐτοσυνειδησίας, κατά τήν ὁποία, ἑκούσια ὑποταγμένοι στά σκύβαλα τοῦ ἀτερμάτιστου εὐδαιμονισμοῦ καί τῆς δυτικότροπης «ἐκσυγχρονιστικῆς» ὑστερίας, πετάξαμε στή χωματερή βιώματα, ἀξίες, παραδόσεις, ἰδανικά καί ὅλα ἀκόμη ὅσα μᾶς διαμόρφωσαν ὡς λαό καί μᾶς κράτησαν ζωντανούς σέ καιρούς χαλεπούς καί δύσβατους, σέ καιρούς ἀνέχειας, ξένης κατοχῆς, διωγμῶν καί δοκιμασίας. Ἡ σταδιακή ἀπονέκρωση τῆς ἱστορικῆς μας μνήμης καί κυρίως ἡ ἀπώλεια τῆς ζωντανῆς καί βιωματικῆς μας σχέσης μέ τήν Ὀρθοδοξία (πού δέν ἦταν ἁπλῶς μία «θρησκεία», ἀλλά τό ἴδιο το ἐσώτατο ὀξυγόνο τῆς ταυτότητάς μας, ἕνας συνολικός τρόπος ζωῆς, συμπεριφορᾶς καί συναντίληψης τῶν πάντων), γέννησαν ἤδη ἐδῶ καί πολλές δεκαετίες τά σπέρματα τῆς σύγχρονης ἐθνικῆς μας ψυχασθένειας καί τῆς συλλογικῆς ὑπαρξιακῆς μας σύγχυσης. Στό τέλος αὐτῆς τῆς διαδρομῆς, ἦρθε καί ἡ τραγική ἐπισφράγιση, μέ την περίοδο τῆς λεγόμενης Μεταπολίτευσης. Ἐδῶ καί 40 περίπου χρόνια ἐπιβλήθηκε σταδιακά στή χώρα μας –καί ἐν ὀνόματι μιᾶς... κάποιας προόδου καί ἑνός... κάποιου ἐκσυγχρονισμοῦ– τό ἀπόλυτο ξεχαρβάλωμα τοῦ παντός: μία πλημμυρίδα ἀσύδοτου πλουτισμοῦ, πλήρους ἀτιμωρησίας, ἑλληνοφοβικῆς ὑστερίας, πολιτιστικῆς ἀσυναρτησίας, πολιτικῆς διαφθορᾶς, ἀδιάντροπης κλεπτοκρατίας, προκλητικῆς ἀναξιοκρατίας, ἐκκλησιαστικῆς ἐκκοσμίκευσης, ἐκποίησης κάθε ἀξίας, εὐτελισμοῦ ὅλων τῶν θεσμῶν.

Διακόσια ἔτη ἀπό τήν ἔναρξη τῆς ἑλληνικῆς ἐπαναστάσεως: μία σοβαρή παράλειψη

Εὐάγγελος Στ. Πονηρός Δρ Θ., Μ.Φ.

Συντονιστής Ἐκπαιδευτικοῦ Ἔργου Θεολόγων Ἀττικῆς

Ἀντιπρόεδρος τῆς Πανελληνίου Ἑνώσεως Θεολόγων

            Ἑορτάσαμε ἐφέτος τά διακόσια ἔτη ἀπό τήν ἔναρξη τῆς ἑλληνικῆς ἐπαναστάσεως τοῦ 1821, τῆς ἐπαναστάσεως ἡ ὁποία μᾶς χάρισε τήν ἐλευθερία, τῆς ἐπαναστάσεως ἡ ὁποία ὑπῆρξε ἡ κορύφωση τοῦ ἐπαναστατικοῦ ἀγῶνος τῶν Ἑλλήνων, διότι ὡς γνωστόν ταυτόχρονα μέ τήν ἅλωση τῆς Κωνσταντινουπόλεως ξεκινᾶ καί ἡ ἐπαναστατική δραστηριότητα. Δέν ἦταν ἡ πρώτη λοιπόν ἐπανάσταση τῶν ὑποδούλων Ἑλλήνων ἡ ἐπανάσταση τοῦ 1821, ἦταν ἐκείνη ἡ ὁποία μᾶς χάρισε τήν ἐλευθερία, ἀφοῦ εἶχε προηγηθεῖ καθ΄ ὅλο τό διάστημα τῆς δουλείας ὁλόκληρη σειρά ἐπαναστάσεων, ἡ ὁποῖες μαρτυροῦν τήν ἄσβεστη δίψα τῶν Ἑλλήνων γιά τήν ἐλευθερία.

            Καμμία λοιπόν σχέση δέν εἶχε ἡ ἐπανάσταση τοῦ 1821 μέ τή γαλλική ἐπανάσταση τοῦ 1789, ὅπως θέλησαν κατά καιρούς νά μᾶς πείσουν μερικοί ἀναλφάβητοι. Ποῦ ἦταν ἡ γαλλική ἐπανάσταση τό 1770, ὅταν μέ τήν τότε ἀποτυχημένη ἐπανάσταση αἱματοκυλίσθηκε ὁλόκληρη ἡ Πελοπόννησος; Αὐτό ἀκριβῶς ἐξηγεῖ σαφῶς ὁ ἀρχιστράτηγος τοῦ ἀγῶνος Θεόδωρος Κολοκοτρώνης στά ἀπομνημονεύματά του λέγοντας:

Αφού έκαναν τη ΔΕΘ τους, ποιος… ενδιαφέρεται για Άγιο Δημήτριο και 28 Οκτωβρίου!

Mini lockdown στη Θεσσαλονίκη: Θλιβεροί – Αφού έκαναν τη ΔΕΘ τους, ποιος… ενδιαφέρεται για Άγιο Δημήτριο και 28 Οκτωβρίου!

Για το mini lockdown που αποφασίστηκε για τη Θεσσαλονίκη, υπήρξε… προεργασία από το πρωί κιόλας. Και ποιοι είναι καλύτεροι για να φέρνουν τα μαντάτα, παρά οι επιστήμονες που έχουν πιάσει στασίδι στα κανάλια;

H Ματίνα Παγώνη, ως μια από τους ειδικούς που πρωτοστατούν εδώ και δύο χρόνια στη θανατολογία και τη κατατρομοκράτηση των πολιτών, ακολούθησε την προσφιλή της τακτική και «απαγόρευσε» τους εορτασμούς για την γιορτή του Αγίου Δημητρίου και τις παρελάσεις!

Η κα Παγώνη φαίνεται πως έχει επιλεκτική ευαισθησία (ή μάλλον αναφυλαξία) στις θρησκευτικές και τις εθνικές εορτές, γιατί δεν την είδαμε να εκφράζει κάποια ανησυχία για τους πολλαπλούς συνωστισμούς που έγιναν με την περιοδεία της Αμάλ (της μαριονέτας) σε όλη την Ελλάδα, ούτε την είδαμε να τολμά να πει πως δεν πρέπει να γίνει η παρέλαση του Pride στη Θεσσαλονίκη.

----------------------------

Δημήτριος Χατζηνικολάου said...

«ΟΤ»: «ποιος… ενδιαφέρεται για Άγιο Δημήτριο και 28 Οκτωβρίου!"

Σχόλιον: Βεβαίως καί ἐνδιαφέρονται, ἀλλ' ἀπό τήν ἀνάποδη, συμφώνως μέ τήν εὔστοχον διαπίστωσιν τοῦ Ποινικολόγου καί πρώην Ἀν. Καθηγητοῦ τοῦ ΔΠΘ κ. Κωνσταντίνου Βαθιώτου: «Ζοῦμε σ' ἕνα θαυμαστόν ἀνάποδον κόσμον»! Τοὐτέστιν, κάνουν ὅ,τι μποροῦν γιά νά ματαιωθοῦν οἱ ὡς ἄνω ἑορταστικές ἐκδηλώσεις, καθότι «κυβέρνησις», «ἀντιπολίτευσις» καί «ἱεραρχία» μισοῦν θανασίμως Ἑλλάδα καί Ὀρθοδοξίαν καί ἐργάζονται πυρετωδῶς διά τήν ἄκρως δαιμονικήν παγκοσμιοποίησιν!

Καθιερώνεται ημέρα μνήμης για τα θύματα του Σοβιετικού διωγμού

Ετήσια μνημόσυνα για όλους τους Ορθόδοξους Χριστιανούς που υπέφεραν στα χέρια των άθεων σοβιετικών αρχών θα πραγματοποιούνται από δω και στο εξής κάθε χρόνο την 30η Οκτωβρίου, σύμφωνα με απόφαση της τελευταίας συνεδρίασης της Ιεράς Συνόδου της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Οι ιεράρχες υπό την προεδρία του Μακαριώτατου Πατριάρχη Μόσχας κ.κ. Κυρίλλου αποφάσισαν να καθιερώσουν την 30η Οκτωβρίου ως ειδική ημέρα μνήμης για όλους εκείνους που σκοτώθηκαν αναίτια ή φυλακίστηκαν στις διώξεις του 20ού αιώνα, αναφέρει το Patriarchia.ru.

Tρία γνωρίσματα της Εκκλησίας -- του αειμνήστου Στεργίου Σάκκου Ομ. Καθηγητού Α.Π.Θ.

Η γιορτή της Πεντηκοστής καθιστά επίκαιρο τον λόγο περί Εκκλησίας, η οποία ούτως ή άλλως βρίσκεται πάντοτε στην επικαιρότητα, αφού Εκκλησία είναι ο ίδιος ο Θεάνθρωπος, ο αιώνιος και αναλλοίωτος Ιησούς Χριστός (Εβρ. 13: 8), και όλοι οι εν αυτώ ζώντες. Κι επειδή ένας είναι ο Χριστός, η κεφαλή της Εκκλησίας, εξυπακούεται ότι μία και μοναδική είναι και η Εκκλησία του, η Ορθόδοξη Εκκλησία. Το σώμα της απαρτίζουμε όλοι οι ορθόδοξοι χριστιανοί, στο μέτρο που πιστεύουμε και αποδεχόμαστε τον Ιησού Χριστό και ζούμε εν αυτώ την εν Χριστώ ζωή.                                                                                                                                          

Δεν πρόκειται να επιχειρήσω εδώ μία θεολογική ή δογματική ανάλυση της έννοιας της Εκκλησίας. Θέλω απλά και πρακτικά να μοιρασθώ μαζί σας κάποιες σκέψεις που θα μας βοηθούν να νιώσουμε τι είναι η Εκκλησία, στην οποία ανήκουμε, τι μας προσφέρει η σχέση μαζί της και πως θα αξιοποιήσουμε την σχέση αυτή. Την δυσκολία  θα διασκεδάσει ίσως η προσαρμογή του θέματος σε τρεις εικόνες από την φυσική μας ζωή· τις εικόνες της οικογένειας, του στρατεύματος και του σχολείου. Η Εκκλησία είναι η ιερή οικογένεια του Θεού, όπου ζούμε την αγάπη και την προστασία του· είναι η «καλή στρατεία» (Α΄ Τιμ. 1, 18), όπου δια βίου στρατευόμαστε πειθαρχώντας στα δικά του παραγγέλματα· είναι το θείο σχολείο του, όπου μαθητεύουμε στις σωτήριες αλήθειες. Με την εφαρμογή αυτών των αληθειών θα αξιωθούμε κι εμείς μαζί με όλους τους αγίους να βρεθούμε στην ατέρμονη χαρά της θριαμβεύουσας Εκκλησίας του στον ουρανό. Αλλά ας μελετήσουμε τις τρεις αυτές εικόνες με την σειρά.