Η ΠΕΠΟΙΚΙΛΜΕΝΗ -- Aλεξ. Παπαδιαμάντη

Εἶχα τάξιμον νὰ ὑπάγω στὴν Κεχριάν, νὰ ψάλω τὸ «Πεποικιλμένη», εἰς τὰ Ἐννιάμερα, τὴν 23 Αὐγούστου. Ἀπὸ δέκα χρόνων δὲν εἶχα ἐπισκεφθῆ τὴν Παναγίαν τὴν Κεχριάν. Δέκα χρόνια εἶχα ν᾿ ἀσπασθῶ τὴν σεβασμίαν παλαιὰν Εἰκόνα τῆς Κοιμήσεως, ὁποὺ εἶναι ζωγραφισμένοι, ἐπάνω εἰς δύο ὑπερῷα, ἔνθεν καὶ ἔνθεν, ὁ ἱερὸς Κοσμᾶς (αὐτὸς ὁ θεσπέσιος ποιητὴς τῆς Πεποικιλμένης) καὶ ὁ θεῖος Δαμασκηνός, τείνοντες δύο τόμους κάτω πρὸς τὴν σύνθεσιν τῆς Εἰκόνος, ἐφ᾿ ὧν εἶναι γεγραμμένα δύο τροπάρια, τὸ «Γυναῖκά σε θνητήν, ἀλλ᾿ ὑπερφυῶς καὶ Μητέρα Θεοῦ», καὶ τὸ «Ἀξίως ὡς ἔμψυχόν σε οὐρανὸν ὑπεδέξαντο…» Καὶ δὲν εἶχα ἀγναντέψει οὔτε μακρόθεν τὸν περικαλλῆ θόλον τοῦ σεμνοῦ ναΐσκου, ὅπου ἀστράπτει εἰς τὸν ἥλιον ὅλος πεποικιλμένος ἀπὸ τὰ ὡραῖα παλαιὰ πινάκια, τὰ ἐγκολλημένα εἰς τὸ κτίριον ὡς ὄστρακα μαργαριτοφόρα.

Καὶ παρημέλησα τὸ τάξιμόν μου, καὶ δὲν ἀπεφάσιζα νὰ ὑπάγω. Ἐνύκτωσε, κ᾿ ἐκαθόμουν ἔξωθεν τοῦ μαγαζείου τοῦ ἀγαπητοῦ νεαροῦ φίλου μου, τοῦ Κωστῆ τοῦ Τσαμασφύρου, πολλὰ ρεμβάζων, καὶ οὐδὲν σκεπτόμενος. Ὁ Κωστάκης μοῦ ἔφερε ποτήριον ρακίου, νὰ μὲ κεράσῃ, καὶ μοῦ εἶπε:

Εγκώμιον εις την πάνσεπτον Κοίμησιν της Θεομήτορος -- Αγίου Ιωάννου του Δαμασκηνού

1. Όποιοι έρωτα νιώθουνε για κάτι, συνηθίζουνε να μιλάν αδιάκοπα γι' αυτό και να το φέρνουνε μέρα και νύχτα στη σκέψη τους. Μη με κατακρίνετε, λοιπόν, που για τρίτη φορά τώρα έκαμα τούτο δω το έφύμνιο στη Μάνα του Θεού μου, για να της το προσφέρω σαν αποχαιρετιστήριο δώρο στην έξοδό Της.

Στην πραγματικότητα όμως τούτο το δώρο μου δεν είναι προσφορά σ' Εκείνη, αλλά σε μένα τον ίδιο και σε σένα, θείε και ιερέ λαέ, που παραστέκεσαι δω γύρω.

Κι αυτό γίνεται με το να στρώσω τραπέζι με τροφές που δεν είναι μονάχα σωτήριες κι ωφέλιμες στις ψυχές, αλλά και ταιριαστές στην ιερή τούτη νύχτα· και με το να γενώ έτσι νοικοκύρης πνευματικής χαράς.

Επειδή βλέπετε πώς σπανίζουνε τα τρόφιμα, γι' αυτό ακριβώς ετοιμάζω στα πρόχειρα το δείπνο, αν κι όχι ταιριαστά κι επιδέξια κι ούτε όπως θάξιζε στα μάτια Εκείνης που μας κάλεσε, αλλά τουλάχιστο στην ανάγκη μας τούτη, να μας δώσει παρηγοριά στην πείνα μας.

The Holy Prophet Michaias (Micah)

This Prophet (whose name means "who is like God?"), was a Morasthite from the land of Judah. He prophesied more than fifty years in the days of Joatham, Ahaz, and Hezekias, Kings of Judah. These kings reigned in the eighth century before Christ. From this it is clear that this Michaias is not the one who was the son of Iembla (or Imlah-III Kings 22:8), who censured Ahab and was murdered by Ahab's son Joram, as the Synaxaristes says; for this Joram reigned the ninth century before Christ. Yet Michaias was still prophesying, as mentioned above, in the days of Hezekias, who was a contemporary of Hosea and Esaias, and of Hoshea, the last King of the ten tribes of Israel, when that kingdom was destroyed by Salmanasar (Shalmaneser), King of the Assyrians (IV Kings 17: 1 - 16; 18: 1). This Michaias is sixth in rank among the minor Prophets. His book of prophecy is divided into seven chapters; he prophesied that the Christ would be born in Bethlehem (Michaias 5: 2). In the reign of Saint Theodosius the Great, the holy relics of the Prophets Michaias and Abbacum were found through a divine revelation to Zebennus, Bishop of Eleutheropolis (Sozomen, Eccl. Hist., Book VII, 29).

Κλείνει για 15 ημέρες η Ι.Μ. Αγίας Τριάδος στην Αίγινα

 

Μετά από έρευνα που έγινε από κλιμάκιο του ΕΟΔΥ, διαπιστώθηκε ότι 16 από τις 25 μοναχές είναι θετικές στον κορωνοϊό

Με εντολή του υφυπουργού Πολιτικής Προστασίας Νίκου Χαρδαλιά κλείνει για 15 ημερες το μοναστήρι του Αγίου Νεκτάριου στην Αίγινα. Μετά από έρευνα που έγινε από κλιμάκιο του ΕΟΔΥ, διαπιστώθηκε ότι 16 από τις 25 μοναχές είναι θετικές στον κορωνοϊό. Ετσι, η Μονή θα παραμείνει κλειστή από αύριο και για δεκαπέντε ημέρες και θα απαγορεύεται η είσοδος σε προσκυνητές- επισκέπτες. Οι μοναχές και το βοηθητικό προσωπικό της Μονής τίθενται σε καραντίνα, ενώ επιβάλλεται η τήρηση όλων των υγειονομικών μέτρων. Απάντηση στα σχετικά δημοσιεύματα που αφορούν “το σφράγισμα” της Ιεράς Μονής του Αγίου Νεκταρίου στην Αίγινα, δίνει με ανακοίνωση η Ιερά Μητρόπολη Ύδρας.

Η Ανακοίνωση έχει ως εξής:

----------------------------------------

Ο/Η Κυπριανός Χριστοδουλίδης είπε...

Πήγα χθές σέ συνοικιακό αρτοποιείο καί μόλις εισήλθα, ο φουρνάρης που φορύσε μάσκα, μού είπε : «Άν θαναρθείτε, νά φοράτε μάσκα». Τού απάντησα : «Ευχαριστώ γιά τήν σύσταση καί τήν πληροφορία. Σάς πληροφορώ κι εγώ, ότι χάσατε έναν πελάτη». Έφυγα.

Αυτοί "καλπάζουν" κι άν τούς αφήσουμε, χάνουμε τήν μάχη. Αντισταθείτε στήν απάτη.

Τό ημερολογιακό ζήτημα δέν είναι εκκλησιολογικό. Είναι δογματικό. --- του ιατρού κ. Κυπριανού Χριστοδουλίδη

Διότι τό άγιον πνεύμα ελάλησε διά στόματος Πάπα (α΄πρόσωπο) καί τού αποκάλυψε ότι τό Άγιον Πνεύμα Θεός, μάς είπε ψέμματα. Μάς έκρυψε 13 ημέρες, δέν μάς είπε ότι μέ αυτές θά κριθούμε, μέ αυτές θά σωθούμε.

Μάς έκρυψε ότι οι μεταμοσχεύσεις είναι θεόσδοτο δώρο, μάς έκρυψε ότι μέ τό εμβόλιο covid-19 βρίσκουμε τήν ζωή, χωρίς εμβόλιο τόν τάφο. Μάς είπε, τό άγιο πνεύμα τού Πάπα, καί γιά άλλα, πολλά άλλα ψέμματα ! Γιά όλα αυτά πρέπει νά γίνει νέα Σύνοδος (β΄πρόσωπο), προκειμένου νά δικάσει τό Άγιον Πνεύμα Θεός, "τό λαλήσαν διά τών προφητών, εις μίαν, αγίαν, καθολικήν καί αποστολικήν, Εκκλησίαν" καί «νά καταδικάση  τό γ' πρόσωπον» (΄Αγιον Πνεύμα Θεός). Διαβάστε τά παρακάτω γιά νά καταλάβετε.

«Οἱ Σύνοδοι πού κατεδίκασαν τό «καλεντάριον τῶν Λατίνων» ἔγιναν τόν 16ον αἰῶνα. Αὐτές εἶναι τό α' πρόσωπον εἰς τήν φιλολογίαν τοῦ «δυνάμει» καί «ἐνεργείᾳ», Τό ἔγκλημα συνετελέσθη τό 1924 καί ἀπαιτεῖται νά ὑπάρξῃ τό β' πρόσωπον (νέα Σύνοδος) γιά νά καταδικάσῃ τό γ' πρόσωπον (Ν/Ητας)»

Παραλειπόμενον Φιλολογίας

Διαβάζω ...

[εἰς τήν φιλολογίαν τοῦ «δυνάμει» καί «ἐνεργείᾳ»] ... καί γράφω :

Υπάρχει μείζονος σημασίας διαφορά από τό «εις τήν φιλολογίαν ΤΟΥ δυνάμει καί ΤΟΥ ενεργεία». Τό «δυνάμει καί ενεργεία» συνδέονται μέ τό "καί". Άρα είναι ένα πράγμα. Αλλά «τό δυνάμει» καί «τό ενεργεία» διαφέρουν. Άλλο δύναμις, έτερο ενέργεια.

Τη ΙΔ΄ (14η) του Αυγούστου, μνήμη του Αγίου Προφήτου ΜΙΧΑΙΟΥ.

Μιχαίας ο Άγιος Προφήτης εις εκ των δώδεκα Προφητών, των μικρών λεγομένων, ήτο εκ της φυλής του Εφραίμ, υιός Ιωράμ, γεννηθείς εις τόπον λεγόμενον Μωρασθεί, προεφήτευσε δε έτη πδ΄ (84) και προέλαβε την έλευσιν του Χριστού έτη χστ΄ (606). Επειδή δε ήλεγχε τον βασιλέα Σαμαρείας Αχαάβ δια τας πολλάς και διαφόρους αμαρτίας του, εμισείτο παρ’ εκείνου, γνωρίζων δε τούτο ο Προφήτης ανεχώρει και ως επί το πλείστον έζη εις τα όρη, ίνα μη συναχώς εμφανιζόμενος και ελέγχων τον βασιλέα κινήση την οργήν αυτού και καταδικασθή εις θάνατον. Αφού δε απέθανεν ο Αχαάβ, ήλεγχεν ο Προφήτης τον υιόν του Αχαάβ, Ιωράμ ονομαζόμενον, δια τας παρανομίας εις τας οποίας και ούτος προέβαινεν, ακολουθών τα ίχνη του πατρός του. Ο δε Ιωράμ, νέος ων, δεν ηνείχετο τον έλεγχον του Προφήτου· όθεν συλλαβών αυτόν και κρεμάσας τον εθανάτωσε, το δε λείψανον αυτού έρριψεν εις τον εκεί πλησίον κρημνόν. Οι συγγενείς του όμως λαβόντες αυτό, το έθαψαν με τιμάς εις την πατρίδα του, την καλουμένην Μωραθή, εν τω κοιμητηρίω του Ενακείμ· ο δε τάφος αυτού είναι εγνωσμένος.

Η Θεοτόκος ως φανέρωση του προπτωτικού ανθρώπου -- Χρυσοστόμου μοναχού Διονυσιάτου (Α΄ μέρος)

Ὁ ἀνθρώπινος λόγος ἐνώπιόν τοῦ Μυστηρίου τῆς Θεοτόκου σιγεῖ, καθὼς γιὰ τὸ «ἀποκεκρυμμένον μυστήριον»1 μόνον ὁ ἐν Πνεύματι τελειωθεὶς νοῦς μπορεῖ νὰ μιλήσει. Ὅποιον λόγο ὅμως καὶ ἂν γεννήσει, ὅποια καινὰ ρήματα καὶ ἂν λαλήσει, θὰ κατορθώσει μόνον νὰ ἐπιβεβαιώσει τὴν ἀδυναμία τοῦ ἀνθρώπινου λόγου ἐνώπιον τῆς τελειότητος τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, τῆς Ἀειπάρθενης Μητέρας τοῦ Θεοῦ καὶ Μητέρας ὅλου του καινοῦ κόσμου.

Ἐὰν ὁ Θεὸς Λόγος φανερώθηκε στὸν κόσμο ἐνδυόμενος «δούλου μορφὴν»2 καὶ ἀπεκάλυψε τὰ ἔνθεα ρήματα μέσω τοῦ τελείου λόγου Του, ἡ Θεοτόκος παραμένει μέσα σὲ καθολικὴ σιωπὴ στὶς ἅγιες Γραφές, ἀπεκδυόμενη κάθε λόγο τοῦ μετὰ τὴν πτώση ἀνθρώπου. Ὁ φωτισμένος λόγος τῶν ἁγίων, βέβαια, θὰ ἀποκαλύψει διαχρονικὰ ἕνα μέρος ἀπὸ τὴν ὑπέρχρονη καὶ ὑπεράγνωστη σιωπή Της. Ὡστόσο, ἡ Θεοτόκος ἦταν, εἶναι καὶ θὰ παραμείνει τὸ “κεκρυμμένον μυστήριον” τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Γι’ αὐτὸ καὶ μόνον «δι’ ἐσόπτρου καὶ ἐν αἰνίγματι»3 ὁ νοῦς μπορεῖ νὰ θεωρήσει τὴν ἀπόκρυφη ζωή Της. Ἔτσι, τὸ μυστήριο τῆς Θεοτόκου δὲν ὑπερβαίνει μόνον τὸν κοινὸ ἀνθρώπινο λόγο, ἀλλὰ καὶ τὸν λόγο ὁ ὁποῖος γεννᾶται μέσω τῆς τελειωτικῆς Χάριτος. Γι’ αὐτὸ καὶ ἡ τελειότητα τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ σώματος τῆς Θεοτόκου μπορεῖ νὰ κατανοηθεῖ μόνον ἀπὸ ὅσους ὑπῆρξαν, καὶ μὲ τὸ σῶμα καὶ τὶς αἰσθήσεις τους, μέτοχοι στὴν τελειωτικὴ Ἐνέργεια τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

H ΜΙΚΡΗ ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

 

ΕΞΩΔΙΚΗ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ – ΠΥΡΗΝΙΚΗ ΒΟΜΒΑ ΤΩΝ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΩΝ: ΔΗΜΟΣΙΕΥOYME ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ !!

ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ ΑΠΟ ΝΙΚΟ ΑΝΤΩΝΙΑΔΗ & ΔΗΜΗΤΡΗ ΠΟΝΤΙΚΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΝΤΑΞΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΑ ΑΙΤΗΜΑΤΑ !!

ΝΙΚΟΣ Ι. ΑΝΤΩΝΙΑΔΗΣ – ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ ΑΘΗΝΩΝ

Πιπεροπούλου & Ματρώζου 2 – 14575 Σταμάτα Δήμου Διονύσου

Τηλ.-Fax: 210 6210248 – Κιν.: 6971540626 – E-mail: nikant2@yahoo.gr

 

ΕΝΩΠΙΟΝ

ΠΑΝΤΟΣ ΑΡΜΟΔΙΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ 

ΚΑΙ ΠΑΣΗΣ ΑΡΧΗΣ

Συνοδική γνώμη υπάρχει γιά τό παπικό καλενδάριο ή δέν υπάρχει ; --- Τοῦ Δημητρίου Χατζηνικολάου, Ἀν. Καθηγητοῦ Οἰκονομικῶν τοῦ Παν/μίου Ἰωαννίνων

Αὐτό εἶναι τό «ἀκαταμάχητον» ἐπιχείρημα τῶν Ματθαιϊστῶν καί τῶν Ματθαιϊζόντων, τό ὁποῖον βεβαίως εἶναι ἀντίθετον μέ τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησιολογίαν! Καί ἐξηγοῦμαι. Σύνοδος διά νά καταδικάσῃ μίαν ἐκτροπήν ἀπαιτεῖται νά γίνῃ ΜΕΤΑ τήν ἐκτροπήν, ΟΧΙ πρίν! Ἀποφάσεις Συνόδων πού καταδικάζουν οἱανδήποτε ἐκτροπήν ὑπάρχουν ἤδη, ἀλλ' αὐτό δέν σημαίνει ὅτι ὅποιος τίς παραβαίνει αὐτοκαθαιρεῖται, αὐτο-αναθεματίζεται κ.λπ. Πρέπει νά κριθῇ Συνοδικῶς καί νά καθαιρεθῇ, γιά νά τό μάθῃ καί τό ποίμνιόν του, νά μποῦν δηλαδή οἱ «ταμπέλλες», ὥστε νά μήν πιστεύουν οἱ ἁπλοϊκοί στά αἱρετικά του λόγια, νά μήν τοῦ ζητοῦν ἱεροπραξίες κ.λπ. Καί τοῦτο διότι ὁ ἐν λόγῳ παραβάτης ἐξακολουθεῖ νά δραστηριοποιῆται ἐντός τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί νά Τήν ἐπικαλῆται. Ἄν «ἄλλαζε στρατόπεδον» φανερά, ἄν π.χ. ἐνετάσσετο εἰς τόν παπικόν κλῆρον, τότε ἴσως νά μήν ἐχρειάζετο καμμία καταδίκη ἐκ μέρους τῶν Ὀρθοδόξων, διότι τότε θά ἦτο αὐτοκατάκριτος. Ἔτσι, ὅμως, ἔχουν τά πράγματα μέ τούς Ν/Ητας; Ὄχι! Αὐτοί ἰσχυρίζονται ὅτι ἐπεβάλλετο (δι' ἀστρονομικούς τάχα λόγους) ἡ εἰσαγωγή τοῦ ν.ἑ., ὅτι δέν εἰσήγαγον τό «καλεντάριον τῶν Λατίνων», ἀλλά τό «διωρθωμένον» Ἰουλιανόν, καί ὅτι παραμένουν ἑδραῖοι εἰς τήν Ὀρθοδοξίαν. Οἱ Σύνοδοι πού κατεδίκασαν τό «καλεντάριον τῶν Λατίνων» ἔγιναν τόν 16ον αἰῶνα. Αὐτές εἶναι τό α' πρόσωπον εἰς τήν φιλολογίαν τοῦ «δυνάμει» καί «ἐνεργείᾳ», πού ἔχει ἤδη ἐκτεθῆ στά προηγούμενα. Τό ἔγκλημα συνετελέσθη τό 1924 καί ἀπαιτεῖται νά ὑπάρξῃ τό β' πρόσωπον (νέα Σύνοδος) γιά νά καταδικάσῃ τό γ' πρόσωπον (Ν/Ητας) καί νά καθαιρέσῃ/ἀναθεματίσῃ τούς πρωταιτίους, μέ βάσιν τίς Συνοδικές καταδίκες τοῦ 16ου αἰῶνος. Αὐτή εἶναι ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησιολογία καί τάξις τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία ΔΕΝ ἀλλάζει, καί ἄς ἐρωτοῦν κάποιοι: «ποῖος θά συγκροτήσῃ Σύνοδον σ' αὐτά τά ἔσχατα χρόνια;». Αὐτοί πού φωνάζουν ὑπέρ τῆς ἀλλαγῆς τῆς Ἐκκλησιολογίας καί κηρύττουν τά διεστραμμένα περί «αὐτομάτου ἀπωλείας τῆς Χάριτος» εἶναι καί αὐτοί καινοτόμοι καί ὑπόδικοι ἐνώπιον Πανορθοδόξου Συνόδου. Ἐφόσον, λοιπόν, οἱ ἐγκληματίαι πού ἔκαναν τό σχίσμα τοῦ 1924 παραμένουν εἰς τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν καί Αὐτήν ἐπικαλοῦνται, Αὐτή πρέπει καί νά τούς κρίνῃ καί νά τούς τιμωρήσῃ, ἀφοῦ πρῶτα ἀποδείξει ὅτι οἱ ἰσχυρισμοί των εἶναι ἐσφαλμένοι, ἔτσι ὥστε νά πεισθῇ τό ποίμνιον καί νά παύσῃ νά τούς ἀκολουθῇ. Οἱ Ματθαιϊσταί καί οἱ Ματθαιΐζοντες πού φλυαροῦν τά περί «αὐτομάτου ἀπωλείας τῆς Χάριτος», «αὐτοκαθαιρέσεις», «ἐκτός ἐκκλησίας» κ.λπ. εἶναι ἐξίσου συνένοχοι μέ τούς Οἰκουμενιστάς, καθότι μέ τίς ὡς ἄνω κακοδοξίες τους καί τά σχίσματα πού ἔκαναν κατέστρεψαν τόν ἱερόν ἀγῶνα τοῦ Πατρίου.

Maximus the Confessor

The divine Maximus, who was from Constantinople, sprang from an illustrious family. He was a lover of wisdom and an eminent theologian. At first, he was the chief private secretary of the Emperor Heraclius and his grandson Constans. But when the Monothelite heresy became predominant in the royal court, out of hatred for this error the Saint departed for the Monastery at Chrysopolis (Scutari), of which he later became the abbot. When Constans tried to constrain him either to accept the Monothelite teaching, or to stop speaking and writing against it - neither of which the Saint accepted to do - his tongue was uprooted and his right hand was cut off, and he was sent into exile, where he reposed in 662. At the time only he and his few disciples were Orthodox in the East. See also January 21.

Η Προσευχή έκχυσις της ψυχής -- του αειμνήστου Στεργίου Σάκκου, Ομ. Καθηγητού Α.Π.Θ.

Στην ιστορία πολλών προσώπων της Παλαιάς Διαθήκης βρίσκουμε διδακτικές εικόνες και ορισμούς της προσευχής. Ο Ιακώβ π.χ. μας διδάσκει ότι η προσευχή είναι πάλη με τον Θεό. Ο Μωϋσής και ο Ηλίας μας δείχνουν ότι προσευχή είναι μία συνεχής συνομιλία και ένας ζωντανός διάλογος μαζί του. Ο Δαβίδ νιώθει την προσευχή ως θυμίαμα, που αναδίδεται από την φλογισμένη ευγνώμονη καρδιά. Αλλά το άρθρο αυτό θα σταθεί στην ωραιότατη εικόνα της προσευχής, που μας δίνει η Άννα, η μητέρα του προφήτη Σαμουήλ. Είχε ΄ρθεί με κατώδυνη ψυχή και δάκρυα στα μάτια προς τον Κύριο, να του ζητήσει μέσα απ΄ τα στείρα σπλάγχνα της ένα παιδί γι΄ Αυτόν. Ανάβλυζαν από την καρδιά της τα λόγια της προσευχής και κινούσαν τα χείλη της, αλλά χωρίς φωνή· φώναζε και βοούσε η ψυχή της.                 

–Τι να κάνω; Όχι, δεν είμαι μεθυσμένη ούτε έχω πιεί, αλλά «εκχέω την ψυχήν μου ενώπιον Κυρίου». 

Το ταξίδι στη “Μάλτα” -- Του Αλεξάνδρου Καλόμοιρου(1931-1990)

Επειδή δεν μπορούμε να είμαστε χριστιανοί σαν άτομα αλλά μόνον σαν Εκκλησία σημασία καίρια έχει όχι μόνον η δική μας πίστη να είναι αληθινή αλλά και αυτή των αδελφών και των πατέρων μας. Το ποικιλόπιστο άθροισμα δεν έχει σχέση με την Εκκλησία του Χριστού  που είναι «στύλος και εδραίωμα της αληθείας» όπως λέγει ο Απόστολος Παύλος. Στην Εκκλησία υπάρχει μία πίστη, η αληθινή, και συμφωνία όλων στην Ορθοδοξία και ομόνοια. Δεν το νοιώθουν, άραγε, αυτό οι ευσεβείς και καλοπροαίρετες ορθόδοξες ψυχές; Αλλά τότε τι είναι αυτό που τις συγκρατεί μέσα σ΄ αυτό το όζον σύμπλεγμα της ψευτιάς; Είναι το ότι δεν βλέπουν που να πάνε. Γιατί δυστυχώς καμιά οργανωμένη Εκκλησία σήμερα δεν έχει  εχέγγυα πιστότητας στη γνήσια Πατερική Ορθοδοξία, αφού φυσικά Ορθοδοξία δεν είναι μόνον η τήρηση του ακενοτόμητου εορτολογίου. Γιατί όμως αισθάνονται οι χριστιανοί τόσο πολύ έντονα την ανάγκη να καταφύγουν οπωσδήποτε σε μια διοικητικά οργανωμένη Εκκλησία; Αυτό γίνεται γιατί η ιστορία έχει μεγάλη δύναμη στην ψυχή μας. επειδή την Εκκλησία μέσα στους αιώνες, την γνωρίσαμε οργανωμένη σε Πατριαρχεία και σε Συνόδους την ταυτίσαμε με την οργάνωσή της αυτήν, ξεχνώντας ότι κατά την διάρκεια των αιρέσεων, η οργάνωση αυτή χανόταν για τους Ορθοδόξους και γινόταν το όπλο της κακοδοξίας εναντίον τους. Όμως στους αποκαλυπτικούς καιρούς που ζούμε έχουμε αφήσει πια πίσω την ιστορία και μπήκαμε στην Εσχατολογία. Η πνευματική μας επιβίωση εξαρτάται από τη συνειδητοποίηση αυτού του γεγονότος. Έπεσαν πια όλα τα ιστορικά μας αντερείσματα. Η αποστασία άλλαξε τους ποιμένες σε λύκους, και η οργανωμένη Εκκλησία που ξέραμε είναι σήμερα αγέλη λύκων και θάνατος προβάτων.

Για την κοίμηση της Θεοτόκου. -- Του Φώτη Κόντογλου.

Επαίρονται πύλαι ουράνιοι…. επί τη ενδόξω Κοιμήσει…, Φ.Κόντογλου

Μέσα στον δροσερόν αέρα είναι χυμένη μια μελωδία που την ακούνε οι ευλαβικές ψυχές κι όχι τα αυτιά της σαρκός: «Ιδού ημέρα ένδοξος εξέλαμψεν! Επαίρονται πύλαι ουράνιοι… Σήμερον άσατε λαοί Δαϋιτικήν ωδήν επί τη ενδόξω Κοιμήσει…»

Πως λοιπόν να μην σκιρτά από χαρά σήμερα η κτίσις που αναστέναζε όλη και πονούσε μαζί με τους ανθρώπους, ορατά κι αόρατα, έμψυχα κι άψυχα; …Φως γεμίζει την οικουμένη, φως γεμίζει και τις ψυχές, φως κατεβαίνει ως τα βάθη της θάλασσας, φως μπαίνει μέσα στις σκοτεινές σπηλιές, φωτερά γινήκανε όλα τα σκοτεινά, αφού ο θάνατος νικήθηκε από την Πηγή της Ζωής.

Γι’ αυτό, η Κοίμησις που γιορτάζουμε σήμερα δεν είναι ξόδι λυπητερό, αλλά πανήγυρη χαρμόσυνη, γιορτή αθανασίας. Ανίσως δεν ευδοκούσε ο Κύριος να πάρει σάρκα από τούτο το αγιασμένο σκήνωμα που είναι ξαπλωμένο απάνω στο νεκρικό κλινάρι, τι θλίψη απαρηγόρητη θα ‘χαμε όλοι οι άνθρωποι, καταδικασμένοι δίχως ελπίδα στη φθορά και στον θάνατο! Ποια ψυχή θα μπορούσε να δροσιστεί από το γλυκό αγεράκι της αθανασίας χωρίς τη Μητέρα της Ζωής, …ποιος θα ευφραινότανε στον μυστικό παράδεισο, αν δεν τον στόλιζε το Ρόδον το Αμάραντον;

Για τούτη την αιτία δεν ψέλνουμε σήμερα νεκρώσιμα τροπάρια στην Κοίμηση της Θεοτόκου, αλλά ύμνους χαρούμενους και θριαμβευτικούς, τελούντες την θείαν ταύτην και πάντιμον εορτήν της Θεομήτορος, και κροτούμεν τας χείρας, τον εξ Αυτής τεχθέντα Θεόν δοξάζοντες. Ψέλνουμε με αγιασμένο οίστρο και λέμε: «Άπας γηγενής σκιρτάτω τω πνεύματι λαμπαδουχούμενος. Πανηγυριζέτω δε αϋλων νόων φύσις, γεραίρουσα την ιεράν πανήγυριν της θεομήτορος, και βοάτω Χαίροις, Παμμακάριστε, Θεοτόκε, Αγνή, Αειπάρθενε».

Ἅγιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής Ἡ κοίμησις τῆς Θεοτόκου

Tώρα μὲ τὴν Χάριν της θὰ ὁμιλήσωμε περὶ τῆς ἐξόδου καὶ τῆς Μεταστάσεως αὐτῆς ἀπὸ τὸν παρόντα κόσμον εἰς τὴν αἰώνιον Βασιλείαν τοῦ Υἱοῦ της. Εἶναι ὄντως φαιδρὰ καὶ χαρμόσυνος γιὰ τὴν ἀκοὴν τῶν φιλοθέων ἡ τοιαύτη διήγησις.

Ὅταν, λοιπόν, ὁ Χριστός, ὁ Θεός μας, εὐδόκησε νὰ μεταθέση τὴν παναγίαν καὶ πανάμωμον μητέρα του ἀπὸ τὸν κόσμον αὐτὸν εἰς τὴν Βασιλείαν του, προκειμένου νὰ λάβη τὸν ἄφθαρτον στέφανον τῶν ὑπερφυῶν ἀγώνων καὶ ἀρετῶν της, νὰ τὴν τοποθετήση θεομητροπρεπῶς «ἐκ δεξιῶν του, περιβεβλημένην μὲ πορφύραν καὶ πεποικιλμένην ἐν ἱματισμῷ διαχρύσῳ» (Ψαλμ. μδ΄, 12) καὶ νὰ τὴν ἀνακηρύξη Βασίλισσαν πάντων τῶν κτισμάτων, ὁδηγῶν αὐτὴν εἰς τὸ ἐσώτερον τοῦ καταπετάσματος καὶ ἐγκαθιστῶν εἰς τὰ ἐπουράνια Ἅγια τῶν Ἁγίων, τῆς ἐγνωστοποίησε ἐκ τῶν προτέρων τὴν ἔνδοξον αὐτῆς μετάστασιν. 

Ἀπέστειλε πάλιν εἰς αὐτὴν τὸν ἀρχάγγελον Γαβριὴλ γιὰ νὰ τῆς ἀναγγείλη τὴν ἔνδοξον ἐκδημίαν της, καθὼς ἄλλοτε τὴν θαυμαστὴν αὐτῆς σύλληψιν. 

Κατά θεωρίαν καί κατά πράξιν --- του ιατρού κ. Κυπριανού Χριστοδουλίδη

«16 ᾿Αρχὴ παντὸς ἔργου λόγος, καὶ πρὸ πάσης πράξεως βουλή (*).» Σοφία Σειράχ, Κεφ. 37

«1 Ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ Λόγος, καὶ ὁ Λόγος ἦν πρὸς τὸν Θεόν, καὶ Θεὸς ἦν ὁ Λόγος» Κατά Ιωάννην α¨.

«Πράξις θεωρίας επίβασις» Άγιος Γρηγόριος Θεολόγος

 

Αυτός τί είναι ; Δυνάμει (δυνητικά) σχισματικός ή ενεργεία αιρετικός ; 

Καί τί κάνουμε ; Περιμένουμε Σύνοδο Πανορθόδοξη γιά νά μάς απαντήσει ;

Καί η απάντηση τί θά λέει ; Ότι είναι δυνάμει (δυνητικά) σχισματικός καί ενεργεία ορθοτομών τόν λόγο τής αληθείας ; Οι δόκιμοι τής γραμματικής τέχνης νά μάς δώσουν τά φώτα τους μέ όλους τούς ... εν δυνάμει συνδυασμούς, πλήν εκείνου, που θέλει τό «δυνάμει» νά σημαίνει κατά θεωρίαν καί τό «ενεργεία» κατά πράξιν.

 

(*) Βουλή = Απόφασις. 

 video32.wmv

Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ ΕΙΣ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΓΙΑ ΘΕΟΤΟΚΟ

 

Τη ΙΓ΄ (13η) του Αυγούστου, μνήμη της αοιδίμου και παμμακαρίστου βασιλίσσης και κτιτορίσσης της σεβασμίας Μονής του Παντοκράτορος Σωτήρος Χριστού ΕΙΡΗΝΗΣ, της δια του αγίου και αγγελικού σχήματος μετονομασθείσης ΞΕΝΗΣ Μοναχής.

Ειρήνη η αοίδιμος βασίλισσα εγεννήθη μεν υπό γονέων ευτυχών βασιλέων της Δύσεως, εκ νεαράς δε ηλικίας εδείκνυεν η μακαρία οποία μέλλει να γίνη ακολούθως, καθώς και τα εύκαρπα δένδρα δεικνύουσιν άμα τη αρχή της βλαστήσεώς των οποίους καρπούς μέλλουσι να αποφέρωσι· προκόπτουσα δε έγινεν εις όλους ονομαστή και περίφημος, διότι η αρετή συνηθίζει να φανερώνη τους μεταχειριζομένους αυτήν, καν εκείνοι ώσι κεκρυμμένοι εις γωνίαν τινά ή απόκεντρον τόπον. Επειδή δε τότε εζητείτο υπό των αοιδίμων βασιλέων Αλεξίου του Κομνηνού και της τούτου συζύγου Ειρήνης, οι οποίοι εν έτει αο΄ (1070) εβασίλευον, ωραία και ενάρετος κόρη, εύρον την αοίδιμον ταύτην Ειρήνην, ήτις συνεκέντρωνεν εις εαυτήν όλα τα καλά και ταύτην συνήψαν δια γάμου με τον θεοπάροχον αυτών βλαστόν και πορφυρογέννητον βασιλέα Ιωάννην. Όθεν τα πάντα επληρώθησαν ευφροσύνης και αγαλλιάσεως.

Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός :

"Θάρθη καιρός νά σάς πάρουν οι εχθροί σας καί τή στάχτη από τή φωτιά, αλλά σείς νά μήν αλλάξετε την πίστι σας, όπως θά κάμνουν οί άλλοι. " 

"Πολλοί θά χάνωνται από τήν πείνα". 

"Οι πλούσιοι θά γίνουν πτωχοί καί οι πτωχοί θά πεθάνουν". 

Ο,τι σάς ζητούν, νά δίνετε• ψυχές μόνον νά γλυτώνετε. 

Θά σάς ζητήσουν τά ντουφέκια• νά έχετε διπλά• νά δώσετε τό ένα καί νά κρατήσετε τό άλλο. 

Ένα ντουφέκι 100 ψυχές θά γλυτώση ...

ΑΠΑΝΘΡΩΠΟ ΚΡΑΤΟΣ! Φιλοξενία πυρόπληκτων ΜΟΝΟ αν έχουν εμβολιαστεί!

 ΑΠΑΝΘΡΩΠΟ ΚΡΑΤΟΣ! Φιλοξενία πυρόπληκτων ΜΟΝΟ αν έχουν εμβολιαστεί! Κάπου εδώ λες ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ!!!

Έγγραφο από το Κέντρο Κοινωνικής Πρόνοιας Περιφέρειας Στερεάς Ελλάδας

Το Κέντρο Κοινωνικής Πρόνοιας Περιφέρειας Στερεάς Ελλάδας δηλώνει έτοιμο να φιλοξενήσει προσωρινά πυρόπληκτους στις δομές του, αλλά ΜΟΝΟ ΑΝ ΕΧΟΥΝ ΕΜΒΟΛΙΑΣΤΕΙ!

Απίστευτο και όμως υπάρχει σε επίσημη ανακοίνωση!

Τα λόγια καμιά φορά περισσεύουν, ως εκ τούτου παρατίθεται απλά το έγγραφο με αποδέκτη τον Περιφερειάρχη Στερεάς Ελλάδας:

el.gr   ---  "Ο.Τ."

15 Αυγούστου τιμούμε την Κοίμηση και μετάσταση της Υπεραγίας Θεοτόκου και μητέρας πάντων ημών. --- Γράφει ο Μυργιώτης Παναγιώτης Μαθηματικός

Η μεγαλύτερη Θεομητορική εορτή είναι η του 15αύγουστου. Τιμάται η κοίμηση της Θεοτόκου. Είναι η ημέρα κατά την οποία η Υπεραγία Θεοτόκος κλείνει τον επί της γης κύκλο της ζωής. Περνά από τα γήινα με τις θλίψεις και τις δυσκολίες στην άφατο αιώνια ζωή και αγαλλίαση. Επιτέλεσε με άριστο τρόπο την επί της γης αποστολή Της.  «Χαίρε, κλίμαξ επουράνιε  δι ης κατέβη ο Θεός∙ χαίρε, γέφυρα μετάγουσα τους εκ γης προς ουρανόν»  ψάλλομε στον ακάθιστο ύμνο. Έγινε η νέα Εύα που γέννησε τον Λόγο του Θεού και λυτρωτή του κόσμου. Κύησε επί εννεάμηνο τον Σωτήρα Χριστό. Δάνεισε τα πάναγνα αίματά Της για να σαρκωθεί ο δημιουργός του κόσμου και του ανθρώπου. Με το γάλα της έθρεψε και μεγάλωσε τον Θεάνθρωπο Κύριο. Τον σωματικό θάνατο της Θεομήτορος εορτάζομε τον 15αύγουστο, την κοίμησή Της, δηλαδή το πέρασμα από την πρόσκαιρη ζωή εις την αιώνιο Ζωή. Για αυτό οι πιστοί χριστιανοί την ημέρα αυτή με χαρά πανηγυρίζουν.

The Holy Martyrs Photius and Anicetus of Nicomedia

These Martyrs contested in Nicomedia about the year 288. When Diocletian stirred up his persecution of the Christians, Anicetus presented himself openly and said that all who worship idols are blind and senseless. He was beaten with rods so ruthlessly that his bones appeared from the rents and wounds in his flesh. As he was suffering further torments, his nephew Photius came and embraced him, calling him his father and his uncle. He was also put to many tortures with him. They were then imprisoned together for three years. Finally they were cast into a furnace, where they gave up their spirits, and their bodies were preserved unharmed. Saint Anicetus is one of the Holy Unmercenaries.