Το προφίλ των δραστών έχει αλλάξει -- του Στέλιου Παπαθεμελή*

Ο ειδικός σε ζητήματα τρομοκρατίας του Γαλλικού Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων στο Παρίσι (Ifri) Μαρκ Εκέρ δήλωσε προσφάτως στην Deutshe Welle: «Το προφίλ των δραστών έχει αλλάξει τα τελευταία χρόνια. Πολλοί από αυτούς δεν είναι πια Γάλλοι υπήκοοι, δεν έχουν γεννηθεί στη Γαλλία, ούτε έχουν πάει σε γαλλικό σχολείο. Τα τελευταία 2-3 χρόνια οι περισσότερες τρομοκρατικές ενέργειες πραγματοποιήθηκαν από άτομα που είχαν έρθει πρόσφατα στη χώρα. Κάποιοι είχαν άδεια παραμονής, κάποιοι είχαν κάνει αίτηση ασύλου, ενώ υπήρχαν και αυτοί που βρίσκονταν παρανόμως στη Γαλλία».

   Στη Γαλλία έχουν καταγραφεί στις βάσεις δεδομένων 23.000 δυνάμει τρομοκράτες. Από αυτούς, οι 1.115 δεν είχαν ξεκαθαρισμένο καθεστώς παραμονής, κι έτσι οι Αρχές απέλασαν περισσότερους από τους μισούς στις πατρίδες τους. Όσοι απελαύνονται δεν έχουν δικαίωμα επιστροφής, ενώ οι υπόλοιποι είτε εκτίουν ποινές είτε βρίσκονται σε διαδικασία απέλασης.

ΤΟ ΤΑΓΜΑ ΤΩΝ ΓΕΝΙΤΣΑΡΩΝ -- Της Λαμπρινής Ιω. Μαστρογιάννη, Εκπαιδευτικού – Θεολόγου.

Μεταπτυχιακά στην Θρησκειολογία με ειδίκευση στη Φιλοσοφία και στην Επικοινωνιακή Θεολογία.

Ο θεσμός του παιδομαζώματος σήμαινε παραβίαση του Ισλαμικού δικαίου γιατί οι λαοί της Βίβλου, οι υπήκοοι δηλαδή του Οθωμανικού κράτους είχαν εισέλθει στην κατηγορία των υπόσπονδων υπηκόων των Τζιμμί. Πλήρωναν όλους τους φόρους που τους αναλογούσαν εννομισμένους (χαράτσι). Συνεχιζόταν η εμπόλεμη κατάσταση μεταξύ νικητών και νικημένων. Ο Σουλτάνος είχε το δικαίωμα να σύρει τα χριστιανόπαιδα σαν μία «Raison d’ état» καθώς μπορούσε ακόμα να εξοντώσει τον πληθυσμό των κατακτημένων λαών. Υπήρχε ο θεσμός της αρρενοκτονίας και ούτε οι Σουλτάνοι δεν μπορούσαν να παραβούν τον νόμο αυτό για να σώσουν τα αδέλφια τους. Ο Αγασί ήταν αυτός που συγκέντρωνε γύρω στις 10000 παιδιά και γύρω στα 100 ή περισσότερα τα έστελνε στην Κωνσταντινούπολη. Αναγκάζονταν να ομολογήσουν την πίστη στον Αλλάχ και κατόπιν γινόταν η περιτομή. Τα παιδιά που στέλνονταν στα σεράγια ήταν ευφυή και όμορφα. Τα υπόλοιπα τα νοίκιαζαν σε Τούρκους χωρικούς της Ανατολίας. Οι τελευταίοι έδιναν χρηματικά ποσά, τα παιδιά μάθαιναν την Τούρκικη γλώσσα, τις Τούρκικες συνήθειες και τον Τούρκικο τρόπο ζωής. Τα παιδιά μεταξύ 14 και 20 ετών και μετά από 3-7 χρόνια κατατάσσονταν στο σώμα των Ατζαμί Ογλάν, Οι Ατζαμήδες, ήταν δόκιμοι και έπαιρναν αμοιβή 2 ακτσέ για να μπορούν να συντηρηθούν.   Έκαναν δουλειές σε πλοία, σε κήπους και σε λοιπές αγγαρείες. Μετά από 2-3 χρόνια κατατάσσονταν στο τάγμα των γενιτσάρων έχοντας ασκηθεί στα όπλα και στην πολεμική τέχνη. Ήταν οι δούλοι της Πύλης αλλά ταυτόχρονα ήταν έμμισθα στρατιωτικά σώματα.  

«Δος αίμα και λάβε πνεύμα» -- του αειμνήστου Ιωάννου Κορναράκη Ομ. Καθ. Θεολογικής Παν. Αθηνών

Οι υπηρεσίες της σύγχρονης ψυχολογίας στην βελτίωση των όρων της ζωής του ανθρώπου είναι ασφαλώς όχι απλώς αξιόλογες αλλά και επαινετές. Η ευρεία διάδοση των ψυχολογικών γνώσεων συνετέλεσε και συντελεί στην κατανόηση του ανθρώπου από τον άνθρωπο σε όλες τις εκδηλώσεις του και τις μορφές ή τους τομείς της ζωής του. Η συνεχώς σωρευμένη ψυχολογική εμπειρία, από τη μεθοδική έρευνα ή το αυθόρμητο και τυχαίο ψυχολογικό γεγονός, τίθεται συνεχώς στην υπηρεσία της βελτιώσεως και εξομαλύνσεως της καθημερινής ζωής του ανθρώπου. Αυτό σημαίνει ότι η πορεία της ζωής του ανθρώπου διαποτίζεται συνεχώς από το πνεύμα της ψυχολογίας «για ένα καλύτερο σήμερα»! Ό,τι είναι ψυχολογικό, είναι χρήσιμο σαν δείκτης ζωής, Ενώ κάθε «αψυχολόγητο» θεωρείται σαν κάτι σχεδόν … απάνθρωπο!

Η τάση αυτή να «ψυχολογοποιούμε» την ύπαρξη και τη δράση του ανθρώπου είναι πολύ χρήσιμη, αλλά. .. μέχρις ενός σημείου! Πέρα από αυτό το σημείο αρχίζει η κατάχρηση του πνεύματος της ψυχολογίας. Οι επιστήμονες στην περίπτωση αυτή μιλούν για «ψυχολογιαρχία» (Psychologismus). Σύμφωνα με την τάση αυτή, στην περιοχή της επιστημονικής ψυχολογικής ερεύνης, τα πάντα ανάγονται σε ψυχολογικά αίτια και άγονται σε ψυχολογικούς σκοπούς.

The Holy Martyrs Cyricus and His Mother Julitta

Saint Julitta was from the city of Iconium. Fearing the persecution of Diocletian, she took her son Cyricus, who was three years old, and departed for Seleucia; but finding the same evil there, she went over to Tarsus in Cilicia, where the ruler arrested her. He took her son from her and tried with flatteries to draw the youth to himself. But the little one, in his childish voice, called on the Name of Christ and kicked the ruler in the belly so hard, that the tyrant became enraged and cast him down the steps of the tribunal. In this manner, the child's head was crushed, and he gave up the spirit. As for his blessed mother, she first endured many torments, and finally was beheaded in the year 296.

Ο ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΔΗΜΟΣ Ο ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ ΚΑΙ Η ΕΠΟΧΗ ΜΑΣ -- Αθωνικά άνθη

Είναι τόσον ακτινοβόλος η μορφή του αγίου Νικοδήμου εις τας ημέρας μας, ώστε το παρόν άρθρον να δικαιολογήται μόνον από την επιθυμίαν μας να τον ζωντανεύσωμεν εις την μνήμην μας επί τη εορτή του, την οποίαν, από του 1955, καθώρισε να τελήται η Μεγάλη του Χριστού Εκκλησία υφ’ όλου του ορθοδόξου κόσμου κατά την 14^ην Ιουλίου.                                                                                                                                                      

Το ασκίαστον και άφθαρτον μεγαλείον των αγίων Πατέρων της Εκκλησίας, συνίσταται εις την δι’ όλους τους αιώνας ισχύουσαν πνευματέμφορον διδασκαλίαν των. Και ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης δεν ωμίλησε μόνον εις την εποχήν του. Ό,τι εδίδαξε τον 18^ον αιώνα, Θεοφωτίστως, το ίδιον θα εδίδασκε και σήμερον και εις το αόριστον μέλλον. Διατί; Διότι «ο Χριστός χθες και σήμερον ο αυτός και εις τους αιώνας». Και η από τον Χριστόν απορρέουσα ζωοποιός Θεολογία ουδέποτε παλαιούται. Ο καταρράκτης της χάριτος δεν σταματά ούτε αλλάσσει ουσίαν. Η αξία των αγίων Πατέρων οφείλεται εις το ότι κατέστησαν εαυτούς δεκτικά δοχεία της χάριτος. Δεν παρέμειναν εις την φυσικήν κατάστασιν, δεν διηκόνησαν τον ορθόν λόγον. Εξηγίασαν την φύσιν, ανήλθον εις το υπέρ φύσιν και μετέσχον του υπερλόγου θείου κόσμου. Εντεύθεν εδίδαξαν τον λόγον της αληθείας. Εκαθάρθησαν, εφωτίσθησαν, ηγιάσθησαν. Δεν ανεζήτησαν την αλήθειαν από τον εαυτόν των, δεν ενεπιστεύθησαν εις τα πλάσματα της διανοίας των. Ανεζήτησαν τον Θεόν δια προσευχής και ταπεινώσεως κατόπιν αγνισμού από παντός μολυσμού σαρκός και πνεύματος. Και ο υπέρ φύσιν και υπέρ λόγον Θεός απεκαλύφθη εις αυτούς δι’ ελλάμψεως ακτίστου. Και εθεολόγησαν. Και από το ΕΝ Άγιον πνεύμα ήντλησαν τας αυτάς αληθείας δια την οικοδομήν της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας. Ούτως εξηγείται η θαυμαστή ενότης, ήτις διακρίνει την Πατερικήν διδασκαλίαν. Όπως πάντες οι άγιοι Πατέρες ηκολούθησαν την οδόν της καθάρσεως, της ελλάμψεως και της μυστικής ενώσεως με τον Χριστόν, ούτω και ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης εισήλθεν εις το εσώτερον του καταπετάσματος των μυστηρίων του Χριστού, αναδειχθείς ισοστάσιος τούτων και συνεχίσας την πνευματικήν παράδοσιν της Ορθοδόξου Εκκλησίας, την παράδοσιν της αληθείας.

Τά ψέμματα πού λέγουν οἱ Οἰκουμενισταί δέν θά τά ἔλεγεν οὔτε αὐτός ὁ «πατήρ τοῦ Ψεύδους»! -- Του κ. Δημητρίου Χατζηνικολάου, Ἀν. Καθηγητού Οἰκονομικῶν τοῦ Παν/μίου Ἰωαννίνων

«Άπαντες ουν οι νεωτερίζοντες ή αιρέσει ή σχίσματι, εκουσίως ενεδύθησαν κατάραν ως ιμάτιον».

Αὐτά ἔλεγον, λέγουν καί θά λέγουν ἐς ἀεί οἱ ἀληθινοί Ὀρθόδοξοι, οἱ ὁποῖοι ὅμως διαρκῶς λιγοστεύουν καί ἀντικαθίστανται μέ ψευδορθοδόξους, οἱ ὁποῖοι διώκουν τούς ἀληθινούς Ὀρθοδόξους! Στήν «Ἑλλάδα», οἱ ψευδορθόδοξοι ἀποτελοῦν τό 99,99% ὅσων δηλώνουν «ὀρθόδοξοι». Εἶναι αὐτοί πού κοινωνοῦν ἐκκλησιαστικῶς μέ τόν ψευδο-πατριάρχην Βαρθολομαῖον, ὁ ὁποῖος κατέχει ἡγετικήν θέσιν εἰς τήν Παναίρεσιν τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, πού εἶναι κατ' οὐσίαν Σατανισμός, ἐφόσον ποδοπατεῖ ἤ μᾶλλον ἀνατρέπει τήν Ἁγίαν Γραφήν καί τούς Ἁγίους Πατέρας. Τά ψέμματα πού λέγουν οἱ Οἰκουμενισταί δέν θά τά ἔλεγεν οὔτε αὐτός ὁ «πατήν τοῦ Ψεύδους»! Καί ὅμως, ὁ «λαός» αὐτούς ἀκολουθεῖ, προσκυνεῖ τούς ψευδοαγίους πού τοῦ σερβίρουν οἱ ὡς ἄνω Σατανισταί κ.λπ. Ἔτσι, ἡ Ἑλλάς κατήντησεν ἔθνος ἄθεον, καθότι, κατά τόν ἅγιον Γρηγόριον Παλαμᾶν, ἡ ἀδιαφορία στά τῆς πίστεως εἶναι τό τρίτον εἶδος ἀθεΐας! Πολύ φοβοῦμαι ὅτι, ἄν δέν μετανοήσουμε, ὁ Θεός συντόμως θά ἄρῃ τήν Χάριν Του ἀπό τήν Ἑλλάδα καί θά μᾶς ἀφήσῃ στό ἔλεος τῶν αἱμοβόρων ἰσλαμιστῶν πού οἱ Σατανισταί ἔχουν κουβαλήσει ἐδῶ.

Βέλγιον: Τὸ πρῶτον ἰσλαμικὸν κράτος εἰς τὴν Εὐρώπην;

 Η ΕΥΡΩΠΗ ἰσλαμοποιεῖται! Δεῖτε τὶ συμβαίνει στὴν «καρδιὰ τῆς Εὐρώπης»: «Ἕνα πολιτικὸ κόμμα ποὺ ὀνομάζεται “κόμμα ISLAM” ἀναπτύσσεται στὸ Βέλγιο. Ζητοῦν ἀνοιχτὰ τὴν εἰσαγωγὴ τοῦ νόμου τῆς Σαρία μὲ τὴν ἐλπίδα νὰ δημιουργήσουν ἕνα “100% ἰσλαμικὸ κράτος” στὸ Βέλγιο μέσα σὲ 20 χρόνια. Σύμφωνα μὲ τὸ RT: Ἱδρύθηκε τὸ 2012, τὸ κόμμα τοῦ Ἰσλὰμ ἐξέπληξε τὸ Βέλγιο κατὰ τὸ πρῶτο ἔτος, κερδίζοντας ἕδρες στοὺς δήμους Anderlecht καὶ Molenbeek τῆς πρωτεύουσας τῶν Βρυξελλῶν. Ὁ Μόλενμπεκ εἶναι γνωστὸς γιὰ τὸ ὅτι εἶναι «ἑστία ἐξτρεμισμοῦ», καθὼς ἕνας ἀριθμὸς ἰσλαμιστῶν πίσω ἀπὸ τὶς ἐπιθέσεις τοῦ Παρισιοῦ καὶ τῶν Βρυξελλῶν μεγάλωσε καὶ ἔζησε ἐκεῖ. Ὁ Ἀμπντελάι Μπακκάλι Ταχίρι, πρόεδρος τοῦ συντηρητικοῦ ἰσλαμικοῦ κόμματος στὸ Βέλγιο ἰσχυρίζεται ὅτι ὁ νόμος τῆς Σαρία εἶναι εὐέλικτος, ἀναφέροντας ἕνα παράδειγμα τῆς ἀπαγόρευσης ὁδήγησης γυναικῶν στὴ Σαουδικὴ Ἀραβία. Τὰ θέματα ποὺ περιλαμβάνονται στὴν ἀτζέντα τοῦ κόμματος περιλαμβάνουν τὸ νὰ ἐπιτρέπεται σὲ ὅλες τὶς γυναῖκες νὰ φοροῦν ἰσλαμικὴ μαντίλα καὶ νὰ ἀπαιτοῦν ἀπὸ ὅλα τὰ σχολεῖα νὰ προσφέρουν halal κρέας στὰ μενού τους. Ὁ ἀπώτερος στόχος του εἶναι νὰ μετατρέψουν τὸ Εὐρωπαϊκὸ Βέλγιο σὲ ἰσλαμικὸ κράτος. “Ὁ στόχος μας εἶναι ἕνα ἰσλαμικὸ κράτος 100 τοῖς ἑκατό”. Ὁρισμένοι Βέλγοι πολιτικοὶ ἐπέκριναν τὴν ἡμερήσια διάταξη καὶ τὶς παρατηρήσεις τοῦ κόμματος. Ὁ ὑφυπουργὸς Μετανάστευσης τοῦ Βελγίου Theo Francken χαρακτήρισε τὰ μέλη τοῦ κόμματος “λύκοι μὲ ροῦχα προβάτων”» (Ἱστ. Χειλαδάκης)! Ὅπου νά ’ναι, ἔρχεται καὶ ἡ σειρὰ τῆς Πατρίδας μας, ἡ ὁποία κατακλύζεται ἀπὸ ἀμέτρητα στίφη φανατικῶν μουσουλμάνων λαθρομεταναστῶν, μὲ τὴν ἀρωγὴ τῆς Εὐρώπης καὶ τὴ στήριξη τῆς κυβέρνησης, χορηγώντας παχυλὰ ἐπιδόματα παιδιῶν, στὶς μουσουλμάνες καὶ σκανδαλώδη δικαιώματα! Κραυγάζουμε ἀπεγνωσμένα: εἴμαστε τελειωμένοι!

"Ο.Τ."

Τη ΙΕ΄ (15η) Ιουλίου, του Αγίου και Ισαποστόλου βασιλέως των Ρώσων ΒΛΑΔΙΜΗΡΟΥ του εκχριστιανίσαντος την Ρωσίαν εν ειρήνη τελειωθέντος.

Βλαδίμηρος ο Ισαπόστολος Άγιος της Ρωσικής Εκκλησίας και ηγεμών της Ρωσίας ήτο υιός του ηγεμόνος του Κιέβου Σβιατοσλάβ, γεννηθείς κατά το έτος 949. Η μήτηρ του εκαλείτο Μαλούσα, ήτο δε πρότερον οικονόμος της μητρός του Σβιατοσλάβ Αγίας βασιλίσης Όλγας, ήτις ησπάσθη πρώτη τον Χριστιανισμόν εν Ρωσία και ωδήγησε πολλούς ειε την ευσέβειαν. Ο Βλαδίμηρος μετά τον θάνατον του πατρός του κατεδιώχθη υπό των αδελφών του Γιαροπόλσκ και Ολιέγ και κατέφυγεν εις Σουηδίαν, βραδύτερον όμως κατανικήσας αυτούς κατέλαβε τον θρόνον του Κιέβου. Κατά την εποχήν εκείνην ο Βλαδίμηρος ήτο ακόμη ειδωλολάτρης, διότι και ο πατήρ του ελάτρευεν έως τέλους τα είδωλα, μη ακολουθήσας εις την πίστιν του Χριστού την μητέρα του Όλγαν, έλαβε δε πολλάς συζύγους, εκ των οποίων απέκτησε δώδεκα υιούς και ένδεκα θυγατέρας. Ούτος προτού να γίνη ακόμη Χριστιανός ανήγειρεν επί του λόφου του Κιέβου παρά την όχθην του Δνειπέρου μέγα είδωλον του Περούν, τον οποίον ελάτρευον ως θεόν της βροντής και αστραπής, όστις ήτο και ο κύριος θεός των Σλαύων, εις τον οποίον, όπως αναφέρουν τα αρχαία Ρωσικά χρονικά, εγίνοντο ανθρώπιναι θυσίαι.

Η διακήρυξις τῆς Ζ΄Οἰκουμενικῆς Συνόδου:

«Ἡμεῖς δὲ κατὰ πάντα τῶν αὐτῶν Θεοφόρων Πατέρων ἡμῶν τὰ δόγματα καὶ πράγματα κρατοῦντες, κηρύσσομεν ἐν ἑνὶ στόματι καὶ μιᾷ καρδίᾳ, μηδὲν προστιθέντες, μηδὲν ἀφαιροῦντες τῶν ἐξ αὐτῶν παραδοθέντων ἡμῖν…

 

Ὁ δογματικὸς καὶ ἠθικὸς μινιμαλισμός, ὁ ἀνθρωπιστικὸς εἰρηνισμὸς  καὶ ὁ ὁριζόντιος ἀκτιβιστικὸς κοινωνισμὸς  ὁδηγοῦν εἰς μίαν ἕνωσιν τοῦ Χριστιανικοῦ κόσμου χωρὶς Ἐκκλησίαν καὶ χωρὶς Χριστόν, διὸ καὶ αἱ τοιαῦται προσπάθειαι τοῦ Παγκοσμίου Συμβουλίου Ἐκκλησιῶν ἀποτελοῦν τὴν κατ’ ἐξοχὴν σύγχρονον βλασφημίαν κατὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ διακηρύσσουν τὴν βαθεῖαν κρίσιν πίστεως τοῦ δυτικοῦ χριστιανικοῦ κόσμου. Ἡ ἀδιαφόρως θεολογικῶν ἀντιθέσεων ἤ καὶ αἱρετικῶν πλανῶν παραδοχὴ τῆς ἀρχῆς τῆς «Διακοινωνίας» (Inter-communio) συνεπάγεται τὴν ἄρνησιν τῆς Ἀληθείας, ἤτοι τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, διότι κατὰ τὸν Μ. Ἀθανάσιον οἱ Χριστιανοὶ ὀφείλουν νὰ παραμένουν ἀμετακίνητοι εις «αυτήν την εξ αρχής παράδοσιν και διδασκαλίαν και πίστιν της Μίας Αγίας Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας ην  ο μεν Κύριος έδωκεν, οι Απόστολοι εκήρυξαν και οι Πατέρες εφύλαξαν. Εν ταύτη γαρ η Εκκλησία τεθεμελίωται και ο ταύτης εκπίπτων ούτ΄ αν είη ούτ΄ αν έτι λέγοιτο Χριστιανός» (Προς Σεραπίωνα, επ.  1,  PG  26,  593.  596).

Τοιαύτη εἶναι καὶ ἡ ἐκφράζουσα τὴν αὐτοσυνειδησίαν τῆς Μιᾶς, Ἁγίας, Καθολικῆς καὶ Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας διακήρυξις τῆς Ζ΄Οἰκουμενικῆς Συνόδου: «Ἡμεῖς δὲ κατὰ πάντα τῶν αὐτῶν Θεοφόρων Πατέρων ἡμῶν τὰ δόγματα καὶ πράγματα κρατοῦντες, κηρύσσομεν ἐν ἑνὶ στόματι καὶ μιᾷ καρδίᾳ, μηδὲν προστιθέντες, μηδὲν ἀφαιροῦντες τῶν ἐξ αὐτῶν παραδοθέντων ἡμῖν.  Ἀλλὰ τούτοις βεβαιούμεθα, τούτοις στηριζόμεθα. Οὕτως ὁμολογοῦμεν, οὕτως διδάσκομεν, καθὼς αἱ ἅγιαι καὶ Οἰκουμενικαὶ ἕξ Σύνοδοι ὥρισαν καὶ ἐβεβαίωσαν... Οἱ Προφῆται ὡς εἶδον, οἱ Ἀπόστολοι ὡς ἐδίδαξαν, ἡ Ἐκκλησία ὡς παρέλαβεν, οἱ Διδάσκαλοι  ὡς ἐδογμάτισαν, ἡ Οἰκουμένη ὡς συμπεφρόνηκεν, ἡ Χάρις ὡς ἔλαμψεν, ἡ Ἀλήθεια ὡς ἀποδέδεικται, τὸ ψεῦδος ὡς ἀπελήλαται, ἡ Σοφία ὡς ἐπαρρησιάσατο, ὁ Χριστὸς ὡς ἐβράβευσεν. Οὕτω φρονοῦμεν, οὕτω λαλοῦμεν, οὕτω κηρύσσομεν Χριστὸν τὸν ἀληθινὸν Θεὸν ἡμῶν...Αὕτη ἡ πίστις τῶν Ἀποστόλων, αὕτη ἡ πίστις τῶν Πατέρων, αὕτη ἡ πίστις τῶν Ὀρθοδόξων, αὕτη ἡ πίστις τὴν Οἰκουμένην ἐστήριξεν»(Μansi 13, 129). Αὕτη ἡ πίστις πολεμεῖται καὶ νοθεύεται διὰ τοῦ συγχρόνου Οἰκουμενισμοῦ καὶ ἰδίᾳ τοῦ λεγομένου Παγκοσμίου Συμβουλίου τῶν Ἐκκλησιῶν, τοῦ λίκνου πασῶν τῶν αἱρέσεων  καὶ προδρόμου τοῦ  Ἀντιχρίστου.

Ὁ Μέγας Βασίλειος στὸ ἔργον του «Πρόσεχε σεαυτῷ» συμβουλεύει τὰ ἑξῆς:

«Ἐξέτασε τὸν ἑαυτόν σου, νὰ γνωρίσης ποιὸς εἶσαι. Γνώρισε τὴν φύση σου, ὅτι δηλαδὴ τὸ μὲν σῶμα σου εἶναι θνητό, ἡ δὲ ψυχή σου ἀθάνατη, καὶ ὅτι ἡ ζωή μας εἶναι κάπως διπλῆ. Ἡ μιὰ φάση της σχετίζεται μὲ τὴν σάρκα καὶ περνάει γρήγορα, ἐνῶ ἡ ἄλλη φάση της συγγενεύει μὲ τὴν ψυχή καὶ δὲν ἐπιδέχεται περιγραφή. “Πρόσεχε λοιπὸν τὸν ἑαυτόν σου” καὶ οὔτε στὰ θνητὰ καὶ τὰ φθαρτὰ νὰ προσκολληθῆς, σὰν νὰ εἶναι αἰώνια, οὔτε τὰ αἰώνια νὰ περιφρονήσης, σὰν νὰ εἶναι προσωρινά».

Toυ Μητρ. Ηλείας κ. Γερμανού : Τι συμβαίνει; τα τελευταία 30 χρόνια έχουν αγιοποιηθή τόσα πρόσωπα, όσα δεν αγιοποιήθηκαν αιώνες!

Δια τούτο διερωτάται κανείς· Τι συμβαίνει; Είναι μεγάλη η αγιότητα σήμερα  και τόσοι πολλοί στην εποχή μας ευηρέστησαν τω Θεώ, ώστε Εκείνος τους εθαυμάστωσε και αποδεδειγμένως δημοσίως τους ενεφάνισε ή εμείς έχομε χάσει τα αγιοπνευματικά κριτήρια αναγνωρίσεως ενός αγίου;                                                          

Μήπως στην σημερινή απιστία και την αδιαφορία των ανθρώπων, ούτοι ζητούν «σημεία», ως ζητούσαν οι Ιουδαίοι και οι Έλληνες των χρόνων του Ιησού (Ίδε σχετικά περιστατικά: Ματθαίου ιβ΄ 38 – 45 , ιστ΄ 1 – 4, κζ΄ 42 – 44, Λουκά δ΄ 23 – 30, ια΄ 29, Ιωάννου στ΄ 30 – 41, Α΄ Κορινθίους 22 – 26), και η Εκκλησία, αντιθέτως απ΄ ό,τι έπραξεν ο Κύριος, προσπαθή να ικανοποιήση το αίτημα με την αγιοποίησι νέων προσώπων;  

Μήπως η Εκκλησία μας επηρεασμένη από την μόδα του συγχρονισμού ή της νέας εποχής, αναζητεί να προβάλη στους χριστιανούς μας νέα άγια πρότυπα, εγκαταλείποντας τα υπάρχοντα σπουδαία και μεγάλα τοιαύτα;                

Μήπως είναι τούτο κάτι «που πουλάει» κατά την σημερινήν ορολογίαν, και κάποια μέλη της δεν θέλουν να στερηθούν των ωφελημάτων του;                                 

Πάντως ό,τι και αν συμβαίνη, έχω την αίσθησιν ότι ευρισκόμεθα εις λάθος δρόμο.

-----------------------

Ο/Η Δημήτριος Χατζηνικολάου είπε...

Εἶχα τήν ἐντύπωσιν ὅτι οἱ «σχολιασταί» τῶν 0,60 εὐρώ ἀνά «σχόλιον» ἐξηφανίσθησαν ἀπό αὐτό τό ἱστολόγιον, ἀλλ' ἔκανα λάθος. Κάθε φορά πού ἀνεβαίνει αὐτή ἡ ἀνάρτησις ἔχουμε καί «σχόλια» ὅπως αὐτό τοῦ ὡς ἄνω ἀνωνύμου τῆς 15 Ιουλίου 2021 - 3:54 π.μ.

Ἐρωτήματα περί τῶν ἁγιοκατατάξεων

 Πρὸς τὴν ἐφημερίδα Ὀρθόδοξος Τύπος:

Κύριε Διευθυντά, τῶν ἀγωνιζομένων ὀρθοδόξων πιστῶν, τὸν τελευταῖο καιρό, παρουσιάζονται πολλὲς «ἁγιοκατατάξεις», σύγχρονων πνευματικῶν μορφῶν, τῆς Ἐκκλησίας. Γιὰ τὸ θέμα αὐτό, ἀκούγονται κάποια σχόλια:

1) Οἱ ἄνθρωποι, τόσο τοῦ Οἰκ. Πατριαρχείου, ὅσο καὶ τῆς Ἑλλάδος, οἱ ὁποῖοι τοὺς προτείνουν, στηρίζονται σὲ κάποιες σκοπιμότητες καὶ εἶναι ἄσχετοι, μὲ τὴν ζωή καὶ τὴν προσωπικότητα, τῶν νέων ἁγίων.

------------------------------

Ο/Η Ανώνυμος είπε...

Η ενσυνείδητος Διαστροφή της αληθείας. Αυτό είναι η Βλασφημία του αγίου Πνεύματος.

ΕΡΩΤΗΣΗ

Για τα εμβόλια: Μπορείς να γράφεις ότι οι εκτρώσεις είναι θανάσιμη αμαρτία και να επιβάλλεις αφορισμούς κι επιτίμια, αλλά να κηρύττεις υπέρ των εμβολίων και να δίνεις ευλογία να μπολιάζονται με τα εμβόλια που περιέχουν τα προϊόντα αυτής της εκτρώσεως γιατί δεν είναι θέμα πίστεως και εκκλησιαστικό ζήτημα;;

π. Γρηγόριος

Η ΚΑΡΔΙΑ ΣΟΥ ΣΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟΝ.

Ἀντιγράφω ἀπὸ τὸν Ἅγιον Νικόδημον τὸν Ἁγιορείτην: « Ὁ Ἰησοῦς, σὲ παρακαλῶ, ἂς εἶναι τὸ γλυκὺ ἐντρύφημα τῆς γλώσσης σου, ὁ Ἰησοῦς ἂς εἶναι τὸ τερπνὸν μελέτημα τῆς καρδίας σου, ὁ Ἰησοῦς ἂς εἶναι τὸ ἐντρύφημα καὶ ἡ ἰδέα τοῦ νοῦ σου. Ἐν συντομία ὁ Ἰησοῦς ἂς εἶναι ἡ ἀναπνοή σου καὶ ποτὲ νὰ μὴ χορταίνης ἐπικαλούμενος τὸν Ἰησοῦν…»

The Great Doxology - Η μεγάλη Δοξολογία

 

Ἀπό τόν πόλεμον τῶν παθῶν -- «ΠΝΕΥΜΑ ΑΡΓΟΛΟΓΙΑΣ» -- Τοῦ αειμνήστου Μιχαὴλ Ε. Μιχαηλίδη, Θεολόγου

Ὅποιος ἐλέγχει τόν ἑαυτό του, εἶναι προσεκτικός στά λόγια του. Οὔτε πολυλογεῖ, οὔτε ἀργολογεῖ. Οὔτε πολυμιλάει, ἀλλ’ οὔτε ἀπερίσκεπτα βγαίνουν ἀπ’ τά χείλη του τά λόγια πού λέει. Ἡ πολυλογία εἶναι μητέρα τῆς φλυαρίας, τῆς κακολογίας, τῆς κατηγορίας, τῆς κατάκρισης, τῆς περιαυτολογίας καί πολλῶν ἄλλων κακῶν. «Ἐκ πολυλογίας οὐκ ἐκφεύξη ἁμαρτίαν» (Παροιμ. Ι΄ 19). Ἀπό τήν πολυλογία εἶναι ἀδύνατο νά ξεφύγεις τήν ἁμαρτία. Ὁ φιλόκοσμος μέ τήν ἐξωστρέφειά του, βρίσκεται σ’ ἕνα συνεχῆ διάλογο μέ τούς ἄλλους. Ὁ φιλήσυχος - ὁ φίλος τῆς πνευματικῆς «ἡσυχίας» - διαλέγεται μέ τόν ἑαυτό του. Ὁ πρῶτος στερεῖται αὐτογνωσίας, γιατί, καθώς λέγει ὁ ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κλίμακος, «ὁ πολύλογος οὕπω ἐπέγνω ἑαυτόν ὡς δεῖ», ἐνῶ «ὁ σιωπῆς φίλος, προσεγγίζει Θεῷ». Και συνεχίζει:

Aquila the Apostle among the 70

Saint Aquila, who was from Pontus of Asia Minor, was a Jew by race and a tent-maker by trade. In the year 52 he and his wife Priscilla were in Corinth when Saint Paul first came there. They gave him hospitality, and the Apostle remained with them for many days, himself working at the same trade as they (Acts 18:2-3). And having believed in Christ through Paul, they followed him from that time on, working together with him and suffering perils with him for the sake of the preaching of the Gospel, as he himself testifies concerning them in his Epistle to the Romans, saying: "Greet Priscilla and Aquila, my helpers in Christ Jesus: who have for my life laid down their own necks: unto whom not only I give thanks, but also all the churches of the nations" (Rom. 16:3-4). When and where they reposed is unknown.

Ἐλευθερία ἀπὸ τὴν δουλεία καὶ δουλικὴ ἐλευθερία -- Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Γεωργίου Μεταλληνοῦ

«Ἐλευθερωθέντες ἀπὸ τῆς ἁμαρτίας, δουλωθέντες δὲ τῷ Θεῷ» (Ρωμ. 6, 22). Ἡ ἀναφορὰ τοῦ συγχρόνου ἀνθρώπου στὴν ἐλευθερία ἔχει γίνει πληθωρική. Διότι ὑπάρχουν σ᾽ ὅλο τὸν κόσµο εὔλογες ἀφορµές γι᾽ αὐτό. Ἡ ἐξάπλωση τυραννικῶν καθεστώτων, ἡ συχνὴ καταπάτηση τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωµάτων, ἡ κοινωνικὴ καταπίεση καὶ ἀδικία προκαλοῦν ἀντιδράσεις, ἀπελευθερωτικὰ κινήµατα, διακηρύξεις, ἀγῶνες καὶ θυσίες γιὰ τὴν ἐλευθερία. Ὁ Ἀπ. Παῦλος µᾶς βοηθεῖ νὰ προσεγγίσουµε (Ρωµ. 6, 18-22) µὲ τὸν «νοῦν» τοῦ Χριστοῦ τὸ νόηµα τῆς ἐλευθερίας.

 Ἡ κατὰ Χριστὸν ἐλευθερία                                                                         

Πῶς νοεῖ ὁ Χριστιανισµός, ὡς Ὀρθοδοξία τὴν ἐλευθερία; Πῶς ζεῖ ὁ πιστὸς στὸν Χριστὸ ἄνθρωπος τὴν ἐλευθερία; Ὁ Θεὸς τίµησε τὸν ἄνθρωπο µὲ τὸ «αὐτεξούσιο», µὲ δυνατότητα δηλαδὴ «αὐτοδιαθέσεως», ποὺ συνίσταται στὴν δυνατότητα ἐκλογῆς. Ἡ ἐλευθερία µας ὅµως δὲν εἶναι ἀπόλυτη αὐτονοµία, ἀσυδοσία. Συνοδεύθηκε ἀπαρχῆς µὲ κάποια θεϊκὴ προειδοποίηση: «Ὅποια ὅµως µέρα φᾶτε ἀπ᾽ αὐτὸ (δηλ, τὸ δένδρο «τοῦ γινώσκειν καλὸν καὶ πονηρόν»), θὰ πεθάνετε» (Γεν. β´ 17). Ὁ ἄνθρωπος δὲν εἶναι αὐτοδηµιούργητος, γιὰ νὰ µπορεῖ ἀπόλυτα νὰ αὐτοορίζεται. Οὔτε εἶναι αὐτοζωή, γιὰ νὰ ζεῖ ἀφ᾽ ἑαυτοῦ του. Ἡ ζωὴ µας εἶναι δῶρο Θεοῦ. Ὑπάρχουµε καὶ ζοῦµε κατὰ χάρη, καὶ βιολογικά, ἀλλὰ κυρίως πνευµατικά.

Τη ΙΔ΄ (14η) Ιουλίου, μνήμη του Οσίου και θεοφόρου πατρός ημών ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ του Αγιορείτου και σοφωτάτου της Εκκλησίας διδασκάλου.

Η αρετή είναι όντως μέγα και ουράνιον πράγμα, ως έχον πηγήν και αρχήν τον Θεόν, και ως τιμώσα και δοξάζουσα τους φίλους και εργάτας αυτής. Δι’ αυτής ετιμήθησαν οι Άγιοι Προφήται, εμεγαλύνθησαν οι θεηγόροι Απόστολοι, ηνδραγάθησαν οι καλλίνικοι Μάρτυρες, ελαμπρύνθησαν οι θεοειδείς Ιεράρχαι και ωκειώθησαν τω Θεώ οι απ’ αιώνος θεοφόροι Πατέρες. Δια της αρετής ειργάσαντο «ξένα και παράδοξα» εν τω κόσμω οι αγαπήσαντες ολοψύχως τον Θεόν Άγιοι και ανεδείχθησαν πολύφωτοι φωστήρες, «λόγον ζωής επέχοντες» και φαίνοντες «από ανατολών ηλίου μέχρι δυσμών», προς φωτισμόν «των εν σκότει και σκιά θανάτου» κατά την θείαν ρήσιν και προς σωτηρίαν ψυχών αιώνιον. Η αρετή αναδεικνύει τον άνθρωπον μακάριον, Άγγελον επίγειον, πλήρη θείου φωτός, σιωπώντα και λαλούντα και ορώμενον, έμψυχον στηλογραφίαν παντός καλού και λυσιτελούς, κληρονόμον Θεού, συγκληρονόμον Χριστού. Της αρετής φίλος γνήσιος και αληθής εργάτης και μυσταγωγός και υποφήτης «έργω και λόγω» υπήρξε και ο θεοφόρος Νικόδημος, ο μέγας της Εκκλησίας και πολύσοφος διδάσκαλος, το θαύμα των εν Άθω μοναστών, ο φαεινός εωσφόρος της ουρανίου σοφίας και της εν Χριστώ ζωής, ο εν εσχάτοις λάμψας καιροίς και καταφωτίζων της οικουμένης τα πέρατα δια των θεοσόφων αυτού συγγραμμάτων· η εύηχος σάλπιξ του Αγίου Πνεύματος· η μελίρρυτος και σοφωτάτη γλώσσα, η εν «δυνάμει λόγου» διατρανούσα και αναπτύσσουσα τα ρήματα της αιωνίου ζωής και τα των Πατέρων συνεπτυγμένα νοήματα· της ασκητικής ζωής ο πρακτικώτατος υφηγητής· των πνευματικών αναβάσεων ο θεοειδής μυστογράφος και των εν αυταίς ελλάμψεων ο θείος εκφάντωρ· της Ορθοδόξου Εκκλησίας «ο στύλος και το εδραίωμα» και το εξαίρετον καύχημα, και πάσης αιρετικής και κακοφώνου διδαχής ο ισχυρότατος καθαιρέτης· ο πολυειδώς και πολυτρόπως δοξάσας τον Θεόν, και επαξίως παρά Θεού δοξασθείς. «Τους δοξάζοντάς με δοξάσω», λέγει Κύριος Παντοκράτωρ.

Τέρμα τα λόγια, έργα!

Όποιον μνημονεύουμε με εκείνον κοινωνούμε και με όποιον κοινωνούμε τον μνημονεύουμε. Όλα τα άλλα είναι προφάσεις εν αμαρτίαις.

Έλεγε ο άγιος Αθανάσιος «Εάν ο επίσκοπος ή ο πρεσβύτερος, οι όντες οφθαλμοί της Εκκλησίας, κακώς αναστρέφωνται καί σκανδαλίζωσι τόν λαόν, χρή (=πρέπει) αυτούς εκβάλλεσθαι. Συμφέρον γάρ άνευ αυτών συναθροίζεσθαι εις ευκτήριον οίκον, ή μετ' αυτών εμβληθήναι, ως μετά Άννα και Καϊάφα, εις τήν γέενναν του πυρός» (Μ. Αθανασίου, ΒΕΠΕΣ, 33, 199) και "ων το φρόνημα αποστρεφόμεθα, τούτους από της κοινωνίας προσήκει(=αρμόζει) φεύγειν" (PG 26, 1188 Β).

Τα ρεβύθια της μάγισσας

Στην εποχή μας η μαγεία έχει περικοσμηθεί με πολλά εύηχα επίθετα, για να εξαπατά ευκολώτερα τους αφελείς. Πρέπει όμως να ξεκαθαρίσουμε ότι υπό οποιαδήποτε συγκάλυψη κι αν ασκείται η μαγεία, είναι ένας από τους τρόπους που χρησιμοποιεί ο διάβολος για να πλανέψει τον άνθρωπο, να τον απομακρύνει από τον Θεό και να τον συντρίψει σωματικά και ψυχικά. 

Ας δούμε αυτή την αλήθεια στο επόμενο περιστατικό: Κάποια γυναίκα, παντρεμένη στην Αθήνα, δεν ζούσε αρμονικά με τον σύζυγό της, γιατί εκείνος την απατούσε. Της συνέστησαν τότε μια μάγισσα, που θα της έλυνε τάχα το πρόβλημα. Αυτή της διάβασε κάτι μαγικά και της έδωσε εννιά ρεβύθια να τα έχει στο σπίτι της. 
Από τότε όμως είχε συνεχώς στον ύπνο της εφιάλτες. Έβλεπε διαρκώς έναν αγριάνθρωπο με απαίσια όψη, που απειλούσε να τη σκοτώσει. 
Πέρασε καιρός. Κάποια μέρα, ενώ βάδιζε μπροστά από τον ιερό ναό της Καπνικαρέας στην Αθήνα, είδε που πουλούσαν εικόνες της Παναγίας της Εικοσιφοίνισσας ( αντίγραφα της θαυματουργής εικόνας, που φυλάσσεται στο ομώνυμο μοναστήρι της, κοντά στη Δράμα ) . 
Αγόρασε μία εικόνα και προσευχόταν στην Παναγία, παρακαλώντας τη να μην ξαναδεί πια αυτόν τον νυκτερινό εφιάλτη. Το βράδυ όμως ο αγριάνθρωπος ξαναφάνηκε στον ύπνο της. Εκείνη τότε βάζει τις φωνές : 
- Παναγία μου, βοήθησέ με και σώσε με! Την ίδια στιγμή βλέπει να παρουσιάζεται μια γυναίκα με ένα παιδί στην αγκαλιά. Τρομοκρατημένη της φωνάζει: 
- Φύγε ! Κι εσύ κακός άνθρωπος είσαι! Ο αγριάνθρωπος στο μεταξύ, μόλις είδε τη γυναίκα με το μωρό – που δεν ήταν άλλη από την Παναγία- εξαφανίστηκε αμέσως. Τότε η Θεοτόκος μπήκε στο δωμάτιό της και της είπε: 
- Εγώ δεν είμαι κακός άνθρωπος. Είμαι η Παναγία. Αυτός έρχεται εδώ και σε τρομάζει, επειδή έχεις τα ρεβύθια. Πέταξε τα και δεν θα ξαναέρθει. Όταν ξυπνήσεις κοίταξε στο εικονοστάσι και θα δεις την εικόνα μου. Πραγματικά, όταν ξύπνησε είδε την εικόνα της Παναγίας στο εικονοστάσι, όπου της είχε βάλει την προηγούμενη μέρα. Πέταξε αμέσως τα ρεβύθια κι ο εφιάλτης σταμάτησε. Φυσικά, δεν έφταιγαν τα ρεβύθια το πρόβλημά της, αλλά το γεγονός ότι τα είχε στο δωμάτιό της κάνοντας υπακοή και δείχνοντας απόλυτη εμπιστοσύνη στη μάγισσα, στο όργανο του σατανά. Έτσι αρνιόταν τον Χριστό, τον " λύοντα τα έργα του διαβόλου ". Αυτό όμως έδινε δικαιώματα στον σατανά, και του έλυνε τα χέρια για να την τρομοκρατεί.

Τη ΙΒ΄ (13η) Ιουλίου, μνήμη της Αγίας Μάρτυρος ΓΟΛΙΝΔΟΥΧ της εκ Περσίδος, της μετονομασθείσης ΜΑΡΙΑΣ.

Μαρία η ένδοξος Μάρτυς του Χριστού, η πρώην ονομαζομένη Γολινδούχ, κατήγετο εκ της Περσίας, έχουσα άνδρα αρχιμάγον, κατά τους χρόνους Χοσρόου μεν του βασιλέως Περσών, Μαυρικίου δε του βασιλέως Ρωμαίων εν έτει φπδ΄ (584). Ελθούσα δε εις έκτασιν, βλέπει Άγγελον Θεού, όστις έδειξεν εις αυτήν τόπον σκοτεινόν και πλήρη πυρός, εντός του οποίου είδε τους προγόνους της, οι οποίοι ελάτρευσαν τα είδωλα. Έδειξε δε εις αυτήν και άλλον τόπον φωτεινόν, εντός του οποίου ηυφραίνοντο και εχόρευον οι του Χριστού λάτραι· θέλουσα δε και αυτή να εισέλθη εντός του φωτεινού εκείνου τόπου, ημποδίζετο υπό του φαινομένου Αγγέλου, όστις έλεγεν εις αυτήν, ότι εις τον τόπον εκείνον δεν δύνανται να εισέλθουν οι άπιστοι. Ευθύς λοιπόν, μετά την οπτασίαν εκείνην, συνελθούσα εις εαυτήν η μακαρία, επίστευσεν εις τον Χριστόν και εβαπτίσθη, μετονομασθείσα Μαρία.

Synaxis of Archangel Gabriel

It is believed that the Synaxis of the Archangel Gabriel was transferred to this day from March 26 so that it could be celebrated more festively than in the period of the Great Fast; and, in fact, all the miracles of the Archangel are celebrated on this feast day, which has been listed here in the church books since the ninth century.