ΣΚΟΤΙΣΤΗΚΕ Ο ΝΟΥΣ ΜΑΣ, ΠΑΡΑΦΡΟΝΗΣΑΜΕ, ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΚΤΟΣ ΕΑΥΤΟΥ...(ΚΥΡΙΑΚΗ 11-7-21) π. Γεώργιος Αγγελακάκης

 https://agiooros.org/

Τά «δεκανίκια» τοῦ Οἰκουμενισμοῦ -- Τοῦ Δημητρίου Χατζηνικολάου, Ἀν. Καθηγητοῦ Οἰκονομικῶν τοῦ Παν/μίου Ἰωαννίνων

Ἡ παναίρεσις τοῦ Οἰκουμενισμοῦ εἶναι τόσον ἀκραία καί τόσον γελοία, πού δέν θά ἠδύνατο νά σταθῇ μόνη της καί νά λάβῃ τάς τρομακτικάς διαστάσεις πού ἔχει λάβει, ἐάν ὁ Διάβολος δέν εἶχε φροντίσει νά διαδοθοῦν καί τά κατάλληλα «δεκανίκια», ὥστε νά τήν ὑποβαστάζουν. Ὁ λόγος διά τάς αἱρέσεις πού ἐκήρυξαν ὁ π. Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος καί πολλοί ἄλλοι σύγχρονοι ψευδο-ορθόδοξοι, ὅπως εἶναι ἡ αἵρεσις τοῦ «ἀχρικαιρισμοῦ», ἡ αἵρεσις ὅτι ὁ πιστός δύναται νά κοινωνῇ ἐκκλησιαστικῶς μέ τούς αἱρετικούς ψευδο-ποιμένας του, ἐπειδή ὁ 15^ος Κανών τῆς ΑΒ Συνόδου εἶναι δῆθεν «δυνητικός»,  ἡ αἵρεσις τοῦ «ἀγαπισμοῦ» κ.λπ. «Δεκανίκια» τοῦ Οἰκουμενισμοῦ εἶναι ἐπίσης καί ἡ ἀπόκρυψις τῆς Ἀληθείας, τά πελώρια ψεύδη, αἱ διαστροφαί πού λέγονται ἀνερυθριάστως ἀπό πολλούς, ὅπως π.χ. ἀπό τόν κατά τά ἄλλα ἐξαίρετον Καθηγητήν κ. Γεώργιον Παῦλον, προεξάρχοντα τοῦ  «Δικτύου Ἑλληνισμοῦ», μίας κατά τά ἄλλα ἀξιολόγου προσπαθείας, καθότι ἔχει ὡς μέλη της ἀρκετά ἐκλεκτά ἄτομα. Εἰς τό παρόν ἄρθρον, θά ἐπικεντρωθῶ εἰς τό τελευταῖον αὐτό θέμα, διότι εἶναι ἐπίκαιρον καί διότι τά ὑπόλοιπα θέματα ἔχουν ἐπισημανθῆ διά μακρῶν εἰς προηγούμενα ἄρθρα καί σχόλια εἰς τό διαδίκτυον.

Κατ’ οὐσίαν, ὁ κ. Παῦλος λέγει ὅτι κατά τά τελευταῖα ἔτη οἱ «ἐπίσκοποι» τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἐπιτελοῦν τό ἔργον τοῦ Διαβόλου, ἐπικαλούμενος μάλιστα καί τήν γνωστήν ρῆσιν τοῦ μακαριστοῦ π. Ἰωάννου Ρωμανίδου, ὅτι «ὁ Διάβολος εὑρίσκεται εἰς διακοπάς, καθότι τό ἔργον του ἔχουν ἀναλάβει οἱ ἐπίσκοποι», ἐφόσον (1) ἔχουν δεχθῆ τήν ψευδο-σύνοδον τῆς Κρήτης (2016), (2) συμμετέχουν εἰς τό Οὐκρανικόν σχίσμα (2019), (3) ἔχουν γίνει δορυφόροι τῆς ἀθέου-μασονικῆς πολιτικῆς ἐξουσίας, μέ τό κλείσιμον τῶν ἱερῶν ναῶν, τήν μασκοφορίαν ἐντός αὐτῶν, τήν ἀπαγόρευσιν τῆς ἱερᾶς ἐξομολογήσεως καί τῆς Θείας Κοινωνίας, τόν διωγμόν ἱερέων καί τινων Ἀρχιερέων πού ἀνθίστανται εἰς τήν δαιμονικήν λαίλαπα πού ἐξέσπασε τόν Μάρτιον τοῦ 2020 μέ τήν ψευδο-πανδημίαν τοῦ κοροναϊοῦ, φθάσαντες μάλιστα εἰς τό ἔσχατον σημεῖον νά μετατοπίσουν ἀδικαιολογήτως τήν ἑορτήν τῶν ἑορτῶν, τό Ἅγιον Πάσχα, ἔτσι ὥστε τό 2021 νά ἑορτασθῇ αὐτό μετά τῶν Ἰουδαίων καί δύο μόνον ἡμέρας μετά τήν Σταύρωσιν τοῦ Κυρίου κ.λπ. κ.λπ.   

Παρά ταῦτα, ὁ κ. Παῦλος λέγει καί ἐπαναλαμβάνει εἰς τάς τηλεδιασκέψεις τοῦ  «Δικτύου Ἑλληνισμοῦ» ὅτι τό Δίκτυον δέν θά κάμῃ κάποιαν «σέκταν», κατακρίνων καί συκοφαντῶν ἔτσι ἐμμέσως, πλήν σαφῶς, τήν ἀποτείχισιν ἀπό τοιούτους «ἐπισκόπους», ἀλλά θά προσπαθήσῃ νά πείσῃ τούς «ἁγίους»(!!!) ἐπισκόπους, πνευματικόν τέκνον τῶν ὁποίων θεωρεῖ τόν ἑαυτόν του, ὅτι κάμνουν λάθος. Λέγει ἐπίσης ὅτι ὁ «πατριάρχης» Βαρθολομαῖος δέν κηρύττει δημοσίως καμμίαν αἵρεσιν, ἀλλά, κινούμενος ἀπό ἀγάπην πρός τούς ἑτεροδόξους, προσπαθεῖ νά τούς ἐπαναφέρῃ εἰς τήν ὀρθήν πίστιν. Ὡς ἐκ τούτου, οὐδεμίαν ἀναφοράν κάμνει εἰς τάς Γραφάς καί τούς Ἁγίους Πατέρας πού ἀπαγορεύουν αὐστηρῶς τήν ἐκκλησιαστικήν κοινωνίαν μέ αἱρετικούς ψευδεπισκόπους. Κατακρίνει δέ σφόδρα τόν ἡγούμενον τῆς Ἱ.Μ. Ἐσφιγμένου, Ἀρχιμανδρίτην Μεθόδιον, ὁ ὁποῖος ὀρθῶς δέν ἀναγνωρίζει τοὐς συγχρόνους γέροντας Παΐσιον, Πορφύριον κ.ἄ. ὡς ἁγίους, ἐφόσον αὐτοί εἶχον ἐν γνώσει των ἐκκλησιαστικήν κοινωνίαν μέ αἱρετικούς ψευδεπισκόπους καί ἄρα, κατά τούς Ἁγίους Πατέρας, ἦσαν «ἐχθροί τοῦ Θεοῦ». Εἶναι, ὅμως, ἔτσι τά πράγματα, ὅπως τά λέγει ὁ κ. Παῦλος; Ἡ ἀπάντησις εἶναι ἕν ἠχηρόν «Ὄχι»! Ἰδού μικρόν μόνον δεῖγμα τῶν αἱρετικῶν πράξεων καί διακηρύξεων τοῦ κ. Βαρθολομαίου:

1. «Εἴμεθα ὅλοι παιδιά τοῦ ἰδίου Οὐρανίου Πατρός. Τοῦ ἑνός Θεοῦ. Ὁ ἕνας τόν βλέπει ἔτσι, ὁ ἄλλος ἀλλιῶς» («Ὀρθόδοξος Τύπος», 8-1-1999, σ. 5). Τοὐτέστιν, κατά τόν κ. Βαρθολομαῖον, ὅλοι οἱ ἄνθρωποι πιστεύουν εἰς τόν ἀληθινόν Θεόν! Ἔχει λεχθῆ ποτέ μεγαλύτερον ψεῦδος ἀπό αὐτό;

2. «Οἱ θρησκευτικοί ἡγέται ὀφείλουν νά παίξουν ἕνα κεντρικόν καί πνευματικόν ρόλον – εἴμεθα ἡμεῖς αὐτοί πού πρέπει νά φέρωμεν εἰς τό προσκήνιον τάς πνευματικάς ἀρχάς τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, τῆς ἀδελφωσύνης καί τῆς εἰρήνης . . . Ἀλλά τοῦτο δυνάμεθα νά τό ἐπιτύχωμεν μόνον ἄν εἴμεθα ἡνωμένοι ἐν τῷ πνεύματι τοῦ ἑνός Θεοῦ, Δημιουργοῦ τῶν πάντων, ὁρατῶν τε καί ἀοράτων. Καθολικοί καί Ὀρθόδοξοι, Προτεστάνται καί Ἑβραῖοι, Μουσουλμάνοι καί Ἰνδοί, Βουδδισταί καί Κομφουκιανοί – εἶναι καιρός ὄχι μόνον διά συμφιλίωσιν, ἀλλ’ ἀκόμη καί διά συμμαχίαν καί συνεργασίαν, διά νά συντελέσωμεν εἰς τήν ἀπομάκρυνσιν τῆς ἀνθρωπότητος ἀπό τούς ψευδοπροφήτας τοῦ ἐξτρεμισμοῦ [σ.σ. τῆς Ὀρθοδοξίας ἐννοεῖ] καί τῆς μή ἀνεκτικότητος». (Ὁμιλία εἰς τήν 6ην Παγκόσμιον Συνάντησιν Θρησκείας καί Εἰρήνης, Riva Del Garda, 4-11-1994.) Κατά τόν κ. Βαρθολομαῖον, λοιπόν, αἱ «πνευματικαί ἀρχαί» τοῦ Οἰκουμενισμοῦ εἶναι νά παρακαμφθοῦν τά ἐμπόδια πού θέτει ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία διά τήν συμφιλίωσιν καί τήν ἕνωσιν ὅλων τῶν θρησκειῶν, διά τήν ἐπίτευξιν τῆς εἰρήνης! Τό εὐαγγελικόν «οὐκ ἦλθον βαλεῖν εἰρήνην, ἀλλὰ μάχαιραν» (Ματ. 10:34) εἶναι δι’ αὐτόν ἐξτρεμισμός, ψευδοπροφητεία, ἔλλειψις ἀνεκτικότητος κ.λπ.

3. «Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία δέν ἐπιδιώκει νά πείσῃ τούς ἄλλους περί συγκεκριμένης τινός ἀντιλήψεως τῆς ἀληθείας ἤ τῆς ἀποκαλύψεως, οὔτε ἐπιδιώκει νά τούς μεταστρέψῃ εἰς συγκεκριμένον τινά τρόπον σκέψεως [σ.σ. ἄρνησις τοῦ εὐαγγελικοῦ «πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τά ἔθνη, βαπτίζοντες αὐτούς ...» (Ματθ. 28:19-20)] . . . Ὁποτεδήποτε οἱ ἄνθρωποι ἀντιδροῦν εἰς τάς τοποθετήσεις καί τά πιστεύω τῶν ἄλλων μέ βάσιν τόν φόβον καί τήν αὐτοδικαίωσιν, παραβιάζουν τό θεόσδοτον δικαίωμα καί τήν ἐλευθερίαν τῶν ἄλλων νά γνωρίσουν τόν Θεόν καί τόν συνάνθρωπόν των μέ τρόπον πού προσιδιάζει εἰς τήν ταυτότητά των ὡς λαῶν» [σ.σ. θεοσοφικά φληναφήματα, τοὐτέστιν Σατανισμός]. (Ὁμιλία εἰς τό Παγκόσμιον Συνέδριον κατά τοῦ ρατσισμοῦ, τῶν φυλετικῶν διακρίσεων καί τῆς ξενοφοβίας, 17-3-2001, Durban Ν. Ἀφρικῆς.) Ὥστε, λοιπόν, κατά τόν κ. Βαρθολομαῖον, ἡ καταδίκη τῶν αἱρέσεων ὑπό τῶν Ἁγίων Πατέρων τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων εἶναι κατακριτέα, διότι εἶχε δῆθεν ὡς βάσιν τόν φόβον καί τήν αὐτοδικαίωσιν τῶν Ὀρθοδόξων!

4. «Δέν δύνανται νά ἐφαρμοσθοῦν σήμερον καί πρέπει νά τροποποιηθοῦν αἱ διατάξεις αἱ κανονίζουσαι τάς σχέσεις τῶν Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν πρός τούς ἑτεροδόξους καί ἑτεροθρήσκους. Δέν δύναται ἡ Ἐκκλησία νά έχῃ διατάξεις ἀπαγορευούσας τήν εἴσοδον εἰς τούς ναούς τῶ ἑτεροδόξων καί τήν μετ’ αὐτῶν συμπροσευχήν . . .» [σ.σ. ὅπως ὁ κλέπτης  ζητεῖ τήν κατάργησιν τοῦ νόμου πού τιμωρεῖ τήν κλοπήν!]. (Βαρθολομαίου Ἀρχοντώνη, Περί τήν Κωδικοποίησιν τῶν Ἱερῶν Κανόνων καί τῶν Κανονικῶν Διατάξεων ἐν τῇ Ὀρθοδόξῳ Ἐκκλησίᾳ, Ἀνάλεκτα Βλατάδων, Ἀριθ. 6, Πατριαρχικόν Ἵδρυμα Πατερικῶν Μελετῶν, Θεσσαλονίκη 1970, σ. 73.)

5. Εἰς τό Ἰράν, ὁ κ. Βαρθολομαῖος ἐκήρυξεν τόν πανθρησκειακόν Οἰκουμενισμόν, ὁμιλήσας ἀπεριφράστως διά τήν «ἱερότητα καί ἰσότητα τῶν «Ἱερῶν Γραφῶν», δηλαδή τῆς Ἁγίας Γραφῆς καί τοῦ Κορανίου («Ὀρθόδοξος Τύπος», 15-3-02, σ. 5).

Καί χιλιάδες ἄλλα παρόμοια. Βεβαίως, ὁ κ. Βαρθολομαῖος δέν εἶναι ὁ μόνος ἀνατροπεύς τῆς Ὀρθοδοξίας, ἀλλά καί πολλοί ἄλλοι «ἀρχιερεῖς». Ὥστε, λοιπόν, οἱ «ἐπίσκοποι» τοῦ Οἰκ. Πατριαρχείου καί τῶν ἄλλων «ὀρθοδόξων» Ἐκκλησιῶν πού κοινωνοῦν μέ τόν κ. Βαρθολομαῖον, ἔχοντες ὡς βάσιν τήν αἱρετικήν Ἐγκύκλιον τοῦ 1920, γνωστήν ὡς «Σύνταγμα τοῦ Οἰκουμενισμοῦ», κηρύττουν ἐπισήμως, δημοσίως, συστηματικῶς καί ἀπροκαλύπτως εἰς παγκόσμιον ἐπίπεδον, ἔργοις καί λόγοις, τήν παναίρεσιν τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Ταυτοχρόνως δέ, πολεμοῦν λυσσωδῶς τούς ἐμμένοντας εἰς τάς ἱεράς παραδόσεις Ὀρθοδόξους Χριστιανούς. Συνεπῶς, ἡ ἐν γνώσει ἐκκλησιαστική κοινωνία μετ’ αὐτῶν ὄχι μόνον δέν καθιστᾶ τόν πιστόν «ἅγιον», ἀλλά μᾶλλον «ἐχθρόν τοῦ Θεοῦ», ὅπως διδάσκουν ὁμοφώνως ὅλαι αἱ Γραφαί, ὅλαι αἱ Σύνοδοι καί ὅλοι οἱ Ἅγιοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, οἱ ὁποῖοι ἐδίδαξαν καί ἐφήρμοσαν εἰς τήν πρᾶξιν τήν ἀποτείχισιν ἀπό αἱρετικούς «ἐπισκόπους», ἡ ὁποία ὄχι μόνον δέν συνιστᾶ δημιουργίαν «σέκτας», ἀλλ’ εἶναι ἡ μόνη Ὀρθόδοξος στάσις.

 

Proclus & Hilary the Martyrs of Ancyra

These Martyrs contested in Ancyra in 106, during the reign of the Emperor Trajan. Saint Proclus was seized as a Christian and, confessing his faith, was burned on his sides and belly, was hung upon a beam with heavy stones tied to his feet, and finally was taken away to be shot with arrows. As he was being led forth, his nephew Hilary encountered him and greeted him, and was himself seized. After his uncle had been slain with arrows, Hilary, because he would not deny Christ, was tormented, then beheaded.

ΓΕΝΙΚΕΥΕΤΑΙ ΑΠΟ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΝ ΕΙΣ ΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ Ο «ΓΕΝΕΤΗΣΙΟΣ» ΕΚΜΑΥΛΙΣΜΟΣ!

 Ἔπρεπε νὰ αἰσχύνεσθε, κα Ὑπουργέ!

Γράφει ὁ κ. Παῦλος Τρακάδας, θεολόγος

Ἤδη συνεπληρώθη ἕνα ἔτος ἀπὸ τὴν ἔκδοσιν τοῦ ΦΕΚ τῆς 12ης Ἰουνίου 2020 ὅπου ἡ Ὑπ. Παιδείας κ. Ν. Κεραμέως εἰσήγαγε πιλοτικὰ τὰ προγράμματα «γενετησίου ἀγωγῆς» εἰς τὴν ἐκπαίδευσιν. Τὴν 19ην Μαΐου 2021 τὰ «Ἐργαστήρια Δεξιοτήτων» ἔλαβαν βραβεῖον διὰ τὴν «Ἰδιότητα τοῦ Παγκοσμίου Πολίτη»(!) ἀπὸ τὸ «Εὐρωπαϊκὸ Δίκτυο γιὰ τὴν Ἐκπαίδευση» καὶ μὲ αὐτὸ τὸ ἐφόδιον πλέον διευρύνεται ἡ ὑλοποίησις αὐτῶν τῶν προγραμμάτων εἰς ὅλας τὰς ἐκπαιδευτικὰς μονάδας ἀπὸ τὸ Νηπιαγωγεῖον ἕως καὶ τὸ Λύκειον.

Τὸ πρόβλημα εἶναι βαθύτατα πολιτικόν

Τί καὶ ἂν ἀλλάζουν αἱ Κυβερνήσεις; Ἐφαρμόζουν ἀκριβῶς τὴν ἰδίαν πολιτικήν: ἐκμαυλισμὸν τῆς νεολαίας! Κατέχουν μάλιστα τὴν πρωτοπορίαν: Τὸ 2015 ἡ Μάλτα καὶ ἡ Ἑλλὰς (συγκεκριμένα παραμονὴν Χριστουγέννων μὲ τελικὴν ὑπογραφὴν τοῦ τότε ΠτΔ κ. Πρ. Παυλοπούλου) ἔγιναν αἱ πρῶται χῶραι εἰς τὴν Εὐρώπην ποὺ υἱοθέτησαν νομοθετήματα μὲ βάση τὰ «χαρακτηριστικὰ τοῦ φύλου». Ἡ Ἑλλὰς ἔχει ἐπικυρώσει σωρείαν διεθνῶν καὶ εὐρωπαϊκῶν Συνθηκῶν, Συμφωνιῶν καὶ Συμβάσεων, αἱ ὁποῖαι, μεταξὺ ἄλλων, στηρίζουν τόσον τὴν «σεξουαλικὴν διαπαιδαγώγησιν» ὅσον καὶ τὰ «σεξουαλικὰ δικαιώματα» ὅλων τῶν ἀτόμων…

------------------------------

Ο/Η Ανώνυμος είπε...

Για λόγους θρησκευτικής συνειδήσεως, δεν επιτρέπουμε στα παιδιά μας να παρακολουθούν την αισχύνη που θέσπισαν οι αμοραλιστές και οι διεστραμμένοι κυβερνητικοί και μή.
Ο σοδομισμός και τα παρελκόμενά του, είναι διαστροφή και στρέφονται κατά του Νόμου του τριαδικού Θεού και της σωτηρίας της ψυχής μας και γι΄αυτό, ως Ορθόδοξοι Χριστιανοί, τα απορρίπτουμε μετά βδελυγμίας.
Είναι καιρός Ομολογίας και αγώνων.

O Πύρινος Άγιος Ηλίας ο Θεσβίτης -- Φώτης Κόντογλου

Προχθές την Παρασκευή ήτανε η μνήμη του προφήτη Hλία. Aυτός ο άγιος ξεχωρίζει ανάμεσα στους άλλους, και με όλο που ήτανε άνθρωπος, φαίνεται σαν κάποιο υπερφυσικό και μυστηριώδες πλάσμα, που έρχεται και ξανάρχεται στον κόσμο. Oι Iουδαίοι περιμένανε να ξανάρθει στον κόσμο, για τούτο θαρρούσανε πως ο άγιος Iωάννης ο Πρόδρομος ήτανε ο Hλίας. Kαι τότε που ρώτησε ο Xριστός τους μαθητές του "Ποιος, λένε, πως είμαι, οι άνθρωποι;", του απαντήσανε πως λέγανε πως ήτανε ο Hλίας ή κάποιος άλλος από τους προφήτες. O προφήτης Mαλαχίας, που έζησε πολύ υστερώτερα από τον Hλία, λέγει: "Tάδε λέγει Kύριος Παντοκράτωρ. Iδού εγώ αποστελώ υμίν Hλίαν τον Θεσβίτην, πριν ή ελθείν την ημέραν Kυρίου την μεγάλην και επιφανή", και πολλοί το εξηγήσανε πως ο Hλίας θάρθη πάλι στον κόσμο πριν από τη Δευτέρα Παρουσία και θα μαρτυρήσει.

Τη ΙΒ΄ (12η) Ιουλίου, μνήμη των Αγίων Μαρτύρων ΠΡΟΚΛΟΥ και ΙΛΑΡΙΟΥ.

Πρόκλος και Ιλάριος οι Άγιοι Μάρτυρες ήκμασαν κατά τους χρόνους του βασιλέως Τραϊανού και Μαξίμου ηγεμόνος, εν έτει ρστ΄ (106), κατήγοντο δε εκ της χώρας των Καλλίπων, κειμένης πλησίον της Αγκύρας. Συλληφθείς λοιπόν πρώτος ο Άγιος Πρόκλος και ομολογήσας τον Χριστόν ενώπιον του βασιλέως, παρεδόθη εις τον ηγεμόνα Μάξιμον όπως τιμωρηθή. Όθεν κατά προσταγήν του ηγεμόνος οι στρατιώται, καταξέσαντες πρώτον τον Άγιον, κατέκαυσαν έπειτα με ανημμένας λαμπάδας τα μέλη του, τα οποία είχον πληγωθή εκ των ξεσμών· μετά ταύτα δ’ εκρέμασαν αυτόν επί ξύλου και προσέθεσαν εις τον πόδα του πέτραν βαρείαν. Ύστερον απεφάσισεν ο ηγεμών να θανατωθή ο Άγιος δια βελών. Φερόμενος λοιπόν ο τρισμακάριος αθλητής εις τον τόπον της τιμωρίας συναντά καθ’ οδόν τον ανεψιόν του Ιλάριον, ο οποίος, επειδή εχαιρέτισε τον θείον του, συνελήφθη και αυτός υπό των Ελλήνων. Και ο μεν Άγιος Πρόκλος, καταπληγωθείς εκ της πληθύος των βελών, απήλθε προς Κύριον και έλαβε του μαρτυρίου τον στέφανον. Ο δε Άγιος Ιλάριος, ερωτηθείς και ομολογήσας εαυτόν Χριστιανόν, κρεμασθείς εδάρη, έπειτα εσύρθη κατά γης επί τρία μίλλια, έπειτα δε απεκεφαλίσθη και ενεταφιάσθη μετά του θείου του Αγίου Πρόκλου. Τελείται δε η αυτών σύναξις και εορτή εις το Μοναστήριον της Υπατίας, πλησίον εις τον τόπον τον λεγόμενον Ματρώνα.

Γρηγορούμε και οδυνώμεθα, φρυκτωρούντες περί της Αληθείας -- Χαράλαμπος Β. Κατσιβαρδάς Δικηγόρος Παρ’ Αρείω Πάγω

Η υφιστάμενη κατάσταση πόρρω απέχει από την, δια του κοινού νου, αντίληψη ή καθημερινή ερμηνεία των πραγμάτων, πέραν δηλαδή του γεγονότος, ότι η Ελλάς καθίσταται ανυπερθέτως και ευθαρσώς μία απέραντη αποικία και οι πολιτικοί-οιονεί άβουλες εντεταλμένες μαριονέτες-, οι οποίοι τελούν σε διατεταγμένη υπηρεσία των ξένων συμφερόντων αντί τριάκοντα αργυρίων.

Είναι πρόδηλο ότι η σχιζοφρενής κατάσταση εξ αφορμής των εμβολιασμών, αντιβαίνει ευθέως προς την κοινή λογική και την εν γένει  ορθή ερμηνεία της ιδίας της ζωής μας, η οποία εξ ορισμού έχει καταστεί αφόρητος και ανθυγιεινή.

Αυτά ανέφερε ο Οικουμενικός Πατριάρχης στην θρονική εορτή του 1998:

«Οι κληροδοτήσαντες εις ημάς την διάσπασιν προπάτορες ημών υπήρξαν ατυχή θύματα του αρχεκάκου όφεως και ευρίσκονται ήδη εις χείρας του δικαιοκρίτου Θεού. Αιτούμεθα υπέρ αυτών το έλεος του Θεού, αλλ’ οφείλομεν ενώπιον Αυτού όπως επανορθώσωμεν τα σφάλματα εκείνων» (!!!),

Θλίβεται κανείς και σπαράσσει μέχρι βαθέων, αναλογιζόμενος και μόνο την πατριαρχική ρήση, που θεωρεί τους Αγίους Πατέρες, οι οποίοι αγωνίσθηκαν εναντίον του Πάπα ως θύματα του Διαβόλου και αξίους της συγχωρήσεως και του ελέους του Θεού .

Αν όμως, ο Μέγας Φώτιος, ο Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς, ο Άγιος Μάρκος Ευγενικός, ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, ο Άγιος Νικόδημος Αγιορείτης και πλείστοι άλλοι πολέμιοι των αιρέσεων του Παπισμού, είναι όργανα και θύματα του Διαβόλου, πρέπει να τους διαγράψουμε από τις δέλτους των Αγίων, να καταργήσουμε τις εορτές και τις ακολουθίες, και αντί να επικαλούμεθα τις πρεσβείες και την βοήθειά τους, να τους κάνουμε μνημόσυνα και τρισάγια, για να τους συγχωρήσει ο Θεός.

-----------------------

Ο/Η Δημήτριος Χατζηνικολάου είπε...

Ὁ Βαρθολομαῖος ἔχει πεῖ καί χειρότερα, ὅπως:

1. «Εἴμεθα ὅλοι παιδιά τοῦ ἰδίου Οὐρανίου Πατρός. Τοῦ ἑνός Θεοῦ. Ὁ ἕνας τόν βλέπει ἔτσι, ὁ ἄλλος ἀλλιῶς» («Ὀρθόδοξος Τύπος», 8-1-1999, σ. 5).

2. «Οἱ θρησκευτικοί ἡγέται ὀφείλουν νά παίξουν ἕνα κεντρικόν καί πνευματικόν ρόλον – εἴμεθα ἡμεῖς αὐτοί πού πρέπει νά φέρωμεν εἰς τό προσκήνιον τάς ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑΣ ΑΡΧΑΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ, τῆς ἀδελφωσύνης καί τῆς εἰρήνης . . . Ἀλλά τοῦτο δυνάμεθα νά τό ἐπιτύχωμεν μόνον ἄν εἴμεθα ΗΝΩΜΕΝΟΙ ΕΝ ΤΩ ΠΝΕΥΜΑΤΙ ΤΟΥ ΕΝΟΣ ΘΕΟΥ, Δημιουργοῦ τῶν πάντων, ὁρατῶν τε καί ἀοράτων. Καθολικοί καί Ὀρθόδοξοι, Προτεστάνται καί Ἑβραῖοι, Μουσουλμάνοι καί Ἰνδοί, Βουδδισταί καί Κομφουκιανοί – εἶναι καιρός ὄχι μόνον διά συμφιλίωσιν, ἀλλ’ ἀκόμη καί διά συμμαχίαν καί συνεργασίαν, διά νά συντελέσωμεν εἰς τήν ἀπομάκρυνσιν τῆς ἀνθρωπότητος ἀπό τούς ψευδοπροφήτας τοῦ ἐξτρεμισμοῦ [σ.σ. τῆς Ὀρθοδοξίας ἐννοεῖ] καί τῆς μή ἀνεκτικότητος». (Ὁμιλία εἰς τήν 6ην Παγκόσμιον Συνάντησιν Θρησκείας καί Εἰρήνης, Riva Del Garda, 4-11-1994.)

3. «Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία δέν ἐπιδιώκει νά πείσῃ τούς ἄλλους περί συγκεκριμένης τινός ἀντιλήψεως τῆς ἀληθείας ἤ τῆς ἀποκαλύψεως, οὔτε ἐπιδιώκει νά τούς μεταστρέψῃ εἰς συγκεκριμένον τινά τρόπον σκέψεως [σ.σ. ἄρνησις τοῦ εὐαγγελικοῦ «πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τά ἔθνη, βαπτίζοντες αὐτούς ...» (Ματθ. 28:19-20)] . . . Ὁποτεδήποτε οἱ ἄνθρωποι ἀντιδροῦν εἰς τάς τοποθετήσεις καί τά πιστεύω τῶν ἄλλων μέ βάσιν τόν φόβον καί τήν αὐτοδικαίωσιν, παραβιάζουν τό θεόσδοτον δικαίωμα καί τήν ἐλευθερίαν τῶν ἄλλων νά γνωρίσουν τόν Θεόν καί τόν συνάνθρωπόν των μέ τρόπον πού προσιδιάζει εἰς τήν ταυτότητά των ὡς λαῶν» [σ.σ. θεοσοφικά φληναφήματα, τοὐτέστιν Σατανισμός]. (Ὁμιλία εἰς τό Παγκόσμιον Συνέδριον κατά τοῦ ρατσισμοῦ, τῶν φυλετικῶν διακρίσεων καί τῆς ξενοφοβίας, 17-3-2001, Durban Ν. Ἀφρικῆς.)

4. «Δέν δύνανται νά ἐφαρμοσθοῦν σήμερον καί πρέπει νά τροποποιηθοῦν αἱ διατάξεις αἱ κανονίζουσαι τάς σχέσεις τῶν Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν πρός τούς ἑτεροδόξους καί ἑτεροθρήσκους. Δέν δύναται ἡ Ἐκκλησία νά έχῃ διατάξεις ἀπαγορευούσας τήν εἴσοδον εἰς τούς ναούς τῶ ἑτεροδόξων καί τήν μετ’ αὐτῶν συμπροσευχήν . . .» [σ.σ. ὅπως ὁ κλέπτης ζητεῖ τήν κατάργησιν τοῦ νόμου πού τιμωρεῖ τήν κλοπήν!]. (Βαρθολομαίου Ἀρχοντώνη, Περί τήν Κωδικοποίησιν τῶν Ἱερῶν Κανόνων καί τῶν Κανονικῶν Διατάξεων ἐν τῇ Ὀρθοδόξῳ Ἐκκλησίᾳ, Ἀνάλεκτα Βλατάδων, Ἀριθ. 6, Πατριαρχικόν Ἵδρυμα Πατερικῶν Μελετῶν, Θεσσαλονίκη 1970, σ. 73.)

5. Εἰς τό Ἰράν, ὁ Βαρθολομαῖος ἐκήρυξεν τόν πανθρησκειακόν Οἰκουμενισμόν, ὁμιλήσας ἀπεριφράστως διά τήν «ἱερότητα καί ἰσότητα τῶν «Ἱερῶν Γραφῶν», δηλαδή τῆς Ἁγίας Γραφῆς καί τοῦ Κορανίου. Καί πολλά παρόμοια.

Αἵρεση: Καταχθόνιο διαβολικὸ τέχνασµα -- π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος (†)

«Ὁ Διάβολος, ὅταν εἶδε ὅτι πλέον ἡ ἰσχύς του κυριολεκτικὰ κατερρακώθη µὲ τὸν Σταυρὸ καὶ τὴν Ἀνάστασι τοῦ Χριστοῦ, ἄρχισε νὰ πολεµᾶ τὴν Ἐκκλησία µὲ µίαν νέαν µέθοδον, µὲ τὴν µέθοδον τῆς νοθείας. Δὲν ἔρχεται νὰ πῆ ὅτι ὁ Χριστὸς δὲν εἶναι τίποτε, γιατὶ ἐνικήθη· ἔρχεται ὅµως νὰ µιλήση µὲ τὴν γλῶσσα τῆς νοθείας καὶ νὰ πῆ: “Ναί, βεβαίως! ἐγὼ δέχοµαι τὸν Ἰησοῦν Χριστόν. Βεβαίως! Ἀλλά, ξέρετε, ὁ Ἰησοῦς Χριστός - σπουδαῖος ἄνθρωπος! Ἀλλά... δὲν εἶναι Θεός”! Ἤ τὸ ἄλλο: “Βεβαίως! εἶναι Θεός!.... Ἀλλὰ δὲν ἔγινε ἄνθρωπος, ἤτανε φαινοµενικὰ ἄνθρωπος”! Καὶ οὕτω καθ᾽ἑξῆς. Δηλαδή µὲ κάθε τρόπο ἐπιδιώκει νὰ δηµιουργήση ὁ Διάβολος µίαν ἀπόκλισιν ἀπὸ τὴν ἀλήθεια. Καὶ αὐτὴ ἡ ἀπόκλισις ἀπὸ τὴν ἀλήθεια λέγεται αἵρεσις».

Η Αγία Δ΄ Οικουμενική Σύνοδος

Η Δ΄ Οικουμενική Σύνοδος συγκλήθηκε από τον Αυτοκράτορα Μαρκιανό και τη σύζυγό του, Αυγούστα Πουλχερία το 451 στη Χαλκηδόνα. Αποτελούνταν από 650 επισκόπους και καταπολέμησε τη διδασκαλία του Μονοφυσιτισμού, η οποία, με πρωτεργάτη τον αρχιμανδρίτη Ευτυχή, δίδασκε ότι η θεία φύση του Χριστού απορρόφησε πλήρως την ανθρώπινη.

Η Δ΄ Οικουμενική Σύνοδος μετά από μια ταραχώδη περίοδο ήρθε ως το αναγκαίο επιστέγασμα της διασφάλισης της καθολικής πλειοψηφίας του σώματος των μελών της εκκλησίας ως προς την απόρριψη κάθε μονοφυσιτικής ή ακραίας δυοφυσιτικής ορολογίας, την επικύρωση στην πίστη του συμβόλου της Πίστεως τόσο της Νίκαιας, όσο και της Νίκαιας-Κωνσταντινούπολης, τη θέσπιση του διοικητικού καταστατικού κανόνα της ορθοδόξου εκκλησίας σύμφωνα με το λεγόμενο μητροπολιτικό σύστημα και την οριστική επίλυση του χριστολογικού ζητήματος, το οποίο για περισσότερο από 80 έτη βρέθηκε στο προσκήνιο της θεολογικής διαμάχης στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.

Euphemia the Great Martyr

In 451, during the reign of the Sovereigns Marcian and Pulcheria, the Fourth Ecumenical Council was convoked in Chalcedon against Eutyches and those of like mind with him. After much debate, the Fathers who were the defenders of Orthodoxy, being 630 in number, agreed among themselves and with those who were of contrary mind, to write their respective definitions of faith in separate books, and to ask God to confirm the truth in this matter. When they had prepared these texts, they placed the two tomes in the case that held Saint Euphemia's relics, sealed it, and departed. After three days of night-long supplications, they opened the reliquary in the presence of the Emperor, and found the tome of the heretics under the feet of the Martyr, and that of the Orthodox in her right hand. (For her life, see Sept. 16.)

Μεταξύ αλήθειας και αρετής -- του αειμνήστου Ιωάννου Κορναράκη Καθηγητού Παν. Αθηνών

Ένα βασικό και ουσιαστικό κριτήριο της γνησιότητας της πνευματικής ζωής του χριστιανού ανθρώπου είναι πάντοτε η σχέση του ή καλύτερα το είδος της σχέσεώς του με τις δύο αυτές ευαγγελικές αξίες·  την αλήθεια και την αρετή!

      Είναι γεγονός αναμφισβήτητο ότι κάθε συνειδητός χριστιανός βρίσκεται πάντοτε μεταξύ αλήθειας και αρετής, εφ’ όσον η πνευματική του ζωή αποτελεί προσπάθεια συμμορφώσεώς του με τις δύο βασικές εντολές· α) «γνώσεσθε την αλήθειαν και η αλήθεια ελευθερωθεί υμάς»^] και β) «έσεσθε ουν υμείς τέλειοι, ώσπερ ο πατήρ υμών ο εν τοις ουρανοίς τέλειος έστι».

        Οι δύο αυτές εντολές είναι όντως βασικές, επειδή εφαρμοζόμενες με «νουν Χριστού» συμπίπτουν στο ίδιο πάντοτε αποτέλεσμα: στην αυθεντική και θεοφιλή βίωση της εν Χριστώ Ιησού τελειότητας.

Η αντίθεση του Βατικανού στην Ελληνική Επανάσταση

Η αντίθεση του Βατικανού στην Ελληνική Επανάσταση,  όπως αυτή αποκαλύπτεται από την αποστολή  του Παλαιών Πατρών Γερμανού στην Ιταλία

Βασίλειος Γ. Βοξάκης, Θεολόγος καθηγητής

         Εφέτος, που εορτάζουμε τα 200 έτη από την Εθνεγερσία, πόσοι από εμάς έχουμε πλήρως συνειδητοποιήσει αυτό που είχε γράψει ο αρχαίος τραγικός ποιητής Ευριπίδης, ότι: «ὄλβιος ὅστις τῆς ἱστορίας ἔσχε μάθησιν». Και ίσως ν’ αναρωτιούνται κάποιοι, γιατί εμείς οι σύγχρονοι Έλληνες που ζούμε στον 21ο αιώνα χρειάζεται ν’ αναμοχλεύσουμε την ιστορική μνήμη όλων αυτών των αρκετά μακρινών γεγονότων; Μήπως θα ήταν συμφερότερο ν’ αφήσουμε τον πανδαμάτωρα χρόνο να απλώσει επάνω τους τον βαρύ μανδύα της λήθης; Γιατί άραγε χρειάζεται σ’ εμάς που οδεύουμε προς το μέλλον να στραφούμε να κοιτάξουμε και να κατανοήσουμε το παρελθόν; Η απάντηση είναι ότι αυτό, όχι απλά συνίσταται, αλλά απαιτείται. Έθνη χωρίς Πίστη, σεβασμό στην Παράδοσή τους, και γνώση της Ιστορίας τους μοιάζουν με δέντρα χωρίς ρίζες που έχουν καταντήσει ένα νεκρό κούτσουρο έτοιμο να σωριαστεί στο χώμα.

Οι Οικουμενιστές ομολογούν ότι η Αγία Μεγαλομάρτυς Ευφημία και οι Πατέρες της Τετάρτης Αγίας Οικουμενικής Συνόδου έκαναν λάθος!

Στη Βοστώνη ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος, επισκέφτηκε στις 28 Οκτωβρίου τον Αρμενικό ναό του Αγίου Στεφάνου και συμπροσευχήθηκε με τον Μονοφυσίτη καθολικό της Κιλικίας Αράμ τον Α΄. Τότε εξισώνοντας Ορθοδοξία και Μονοφυσιτισμό εδήλωσε μεταξύ άλλων και τα εξής: Τόσον συχνά βλέπομεν ότι κατέχομεν το μεγαλύτερον μέρος της θεολογικής παραδόσεως των δύο εκκλησιών μας από κοινού. Αυτό που μας ενώνει είναι μεγαλύτερον από αυτό που μας διαιρεί. Εις την πραγματικότητα όσα μας διαιρούν είναι δυνατόν να λεχθεί ότι είναι εξωτερικοί ιστορικοί και ανθρώπινοι παράγοντες οι οποίοι έχουν παρεμποδίσει την επαναπροσέγγιση των εκκλησιών μας.

Σ.σ. Σύμφωνα με τον οικουμενιστή Βαρθολομαίο ο Άγιος Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Φλαβιανός, έχασε την ζωή του φονευθείς από τον Μονοφυσίτη Διόσκορο, χωρίς λόγο, και κατ΄ επέκταση η Αγία Τετάρτη Οικουμενική Σύνοδος έκανε λάθος διότι οι Μονοφυσίτες έχουν την αυτήν Χριστολογία με τους Ορθοδόξους: Βλέπε το κοινό κείμενο Ορθοδόξων και Μονοφυσιτών Σαμπεζύ-Ελβετίας 1990-91.

Συμφωνία Σαμπεζύ Ελβετίας 1990-91:

Η Μικτή Επιτροπή προτείνει άρσιν των α­ναθεμάτων «υπό των Προκαθημένων όλων των Εκκλη­σιών των δύο μερών διά της υπογραφής ειδικής εκ­κλησιαστικής πράξεως, εν τη οποία θα διακηρύσσεται υφ' εκατέρας πλευράς ότι η ετέρα είναι κατά πάντα ορ­θόδοξος», και ότι «η άρσις των αναθεμάτων πρέπει να συνεπάγεται ότι α) αποκαθίσταται αμέσως η πλήρης κοινωνία των δύο πλευρών, β) ουδεμία κατ' αλλήλων καταδίκη του παρελθόντος, συνοδική ή προσωπική, είναι πλέον ενεργός...».

----------------------

Ο/Η Δημήτριος Χατζηνικολάου είπε...

Κατά τήν Ε' Οἰκουμενικήν Σύνοδον, ὅποιος ἀρνεῖται ν' ἀναθεματίσῃ τούς αἱρετικούς εἶναι ὁ ἴδιος ὑπόδικος δι' ἀναθεματισμόν.

--------------------------

Ο/Η Ανώνυμος είπε...

Ἅγ. Νικόδημος Ἁγιορείτης:
«ὅποιος ἤθελε συμπροσευχηθεῖ μέ ἐκεῖνον ὅπου ἀφορίσθη ἀπό τήν ὁμήγυριν, καί τήν προσευχήν τῶν πιστῶν, κἄν καί δέν ἤθελεν συμπροσευχηθῇ μέσα εἰς τήν ἐκκλησίαν, ἀλλά μέσα εἰς τόν οἶκον ὁ τοιοῦτος ἤ ἱερωμένος εἶναι ἤ λαϊκός ἄς ἀφορίζεται».
Αὐτός πού ἀποκόπτεται ἀπό τήν κοινή λατρεία, δέν εἶναι ἀποδεκτός οὔτε σέ κατ’ ἰδίαν συμπροσευχή.

«ὁ παρών Κανών (ΜΕ΄ Ἀποστολικός) διορίζει ὅτι ὅποιος Ἐπίσκοπος, ἤ Πρεσβύτερος, ἤ Διάκονος ἤθελε συμπροσευχηθῆ μονάχα, ἀλλ’ ὄχι καί νά συλλειτουργήση μέ αἱρετικούς ἄς ἀφορίζεται … εἰ δέ καί ἐσυγχώρησεν εἰς τούς αἱρετικούς νά ἐνεργήσουν κανένα λειτούργημα ὡσάν κληρικοί, ἄς καθαιρῆται»

Βαλσάμων:
«ὁ ἀφωρισμένῳ συνευξάμενος ὁπουδήποτε ἀφορισθήσεται, κᾂν ἐπίσκοπος ἐστι, κᾂν λαϊκός … εἰ τις οὔν μετ’ αὐτοῦ συμψάλλῃ ἐν οἴκῳ, ἤ ἐν ἀγρῷ, οὐκ αἰτιαθήσεται . ταυτόν γάρ ἐστι τό ἐν ἐκκλησίᾳ ἤ ἔξωθεν ταύτης συνεύξασθαι μετά τοῦ ἀφωρισμένου . συνομιλεῖν δέ μετά τοῦ ἀφορισμένου οὐ κωλυώμεθα»

ΤΟΣΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΑ ΓΡΑΦΩ....
π. Γρηγόριος Ζιωγος

Ἀπολυτίκιον τῆς Ἁγίας Μεγαλομάρτυρος Εὐφημίας

 

Τη ΙΑ΄ (11η) Ιουλίου, μνήμη της Αγίας Μεγαλομάρτυρος και Πανευφήμου ΕΥΦΗΜΙΑΣ,

ότε τον τόμον του της πίστεως όρου των εξακοσίων τριάκοντα θεοφόρων Πατέρων, των εν Χαλκηδόνι συνελθόντων, τουτέστι της αγίας και Οικουμενικής Δ΄ Συνόδου εκράτυνεν.                                                                                                                                      

Ευφημία η καλλίνικος Μάρτυς του Χριστού ήκμαζε κατά τους χρόνους του βασιλέως Διοκλητιανού και Πρίσκου Ανθυπάτου Ρώμης, εν έτει σπη΄ (288), κατήγετο δε εκ Χαλκηδόνος, θυγάτηρ πατρός μεν Φιλόφρονος καλουμένου, μητρός δε Θεοδοσιανής. Διαβληθείσα λοιπόν  ότι ωμολόγει τον Χριστόν, ετιμωρήθη δια τροχών και πυρός, και δια πολλών άλλων βασάνων· ύστερον δοθείσα εις τα θηρία, ίνα ταύτην σπαράξωσιν, έμεινεν εξ αυτών αβλαβής. Είτα εδήχθη υπό άρκτου, προσευχηθείσα δε παρέδωκε την ψυχήν της εις χείρας Θεού εν τω θεάτρω· το δε τίμιον αυτής λείψανον απετέθη εντός θήκης και ενεταφιάσθη εις τόπον τινά πλησίον της Χαλκηδόνος, όπου παρέμεινεν επ’ αρκετούς χρόνους, ιάσεις βρύον παντοδαπάς και θαύματα άπειρα επιτελούν. Μετά παρέλευσιν δε πολλού χρόνου, όταν εξηπλώθη η ευσέβεια εις τον κόσμον, έγινε τοιούτον παράδοξον.

Μια έκτρωση που δεν έγινε

Τα πρώτα παιδιά που απέκτησε η Ευτυχία Αλεξάνδρου ήταν αγόρια, αλλά δεν επέζησαν. Κατόπιν έφερνε στη ζωή μόνο κορίτσια. 

Το 1939 μετοίκησε οικογενειακώς στο Χαρτούμ του Σουδάν. Εκεί έμεινε πάλι έγκυος, αλλά στενοχωρημένη από τις προηγούμενες εμπειρίες της αποφάσισε να κάνει έκτρωση. 
Το ίδιο βράδυ, βλέπει στον ύπνο της ένα συγκλονιστικό όνειρο: Ήταν μεγάλη Παρασκευή, κι ετοιμαζόταν να μπει στον Ορθόδοξο ναό της Ευαγγελίστριας του Χαρτούμ. Τη στιγμή εκείνη ο ιερέας, ντυμένος τα άμφιά του και κρατώντας το ιερό Ευαγγέλιο, της είπε: 
- Είσαι αμαρτωλή! 
Αμέσως η Ευτυχία γονάτισε συγκινημένη και ζήτησε συγνώμη . Τότε ο ιερέας την οδήγησε στο εσωτερικό του ναού, εκεί όπου ήταν ο επιτάφιος, και της είπε: 
- Εγώ δεν είμαι άξιος για να σε συγχωρήσω. Από δω να ζητήσεις συγνώμη. 
Γυρίζει η γυναίκα και βλέπει κοντά στον επιτάφιο την εικόνα της Παναγίας να θρηνεί. Από τα θεία μάτια Της έτρεχαν αληθινά δάκρυα. Κάποια στιγμή γυρίζει προς την Ευτυχία και της λέει: 
- Κοίταξε! Είχα ένα και το έχασα. Πρόσεξε μη χάσεις κι εσύ αυτό που κρατάς μέσα σου. 
Ύστερα ο ιερέας έβγαλε από πάνω του ένα μεγάλο σταυρό, τον πέρασε στον λαιμό της και της είπε: 
- Πρόσεξε μη χάσεις τον σταυρό που φοράς. 
Όταν ξύπνησε, έφερε με κάθε λεπτομέρεια στη μνήμη της το όνειρο. Πείστηκε με αυτό πως έπρεπε με κάθε θυσία να κρατήσει το παιδί της. 
Σε πέντε μήνες γέννησε ένα αγοράκι. Με κατάπληξη είδε αποτυπωμένο στο στέρνο του το σημείο του τιμίου σταυρού. Έταξε τότε στην Παναγία να φέρει το μικρό και να το βαφτίσει στην Τήνο. Δυστυχώς μεσολάβησε ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος και αναγκάστηκε να το βαφτίσει στο Χαρτούμ. Δεν παρέλειψε όμως να το ονομάσει Ευάγγελο. 
Μεγαλώνοντας το παιδί έμαθε από τη μητέρα του την ιστορία της γεννήσεώς του και ρίζωσε μέσα του η επιθυμία να προσκυνήσει τη Μεγαλόχαρη. 
Κάποια χρονιά, στο πανηγύρι της Παναγίας, ήρθε και ο μικρός Ευάγγελος στην Τήνο, προσκυνητής με την μητέρα του. Ήθελε μάλιστα να παραμείνει όλη τη νύχτα στον ναό, γιατί επιθυμούσε και πίστευε πως θα έβλεπε την Παναγία. 
Ο μεγάλος εσπερινός είχε προχωρήσει και ο δεσπότης κήρυττε κάτω από τον κεντρικό πολυέλαιο. Ξαφνικά βλέπει ο Ευάγγελος από τον γυναικωνίτη, όπου βρισκόταν, ένα δυνατό φως που έλαμπε σαν τον ήλιο κι έπαιρνε κάποτε μια κόκκινη απόχρωση. Συγχρόνως βλέπει να πλησιάζει μία ωραία νέα γυναίκα. Είχε παράστημα ηγεμονικό, φορούσε φωτοστέφανο, και με υψωμένο το δεξί της χέρι ευλογούσε τα πλήθη…

Ἱερεῖς εἰς ἀποτεφρωτήρια!

Εἰς τὴν ἐκ­πομπὴν «Κεραία» ποὺ παρουσιάζει ἡ κ. Ρ. Βιτάλη εἰς τὸ κρατικὸν τηλεοπτικὸν μέσον εἶχε θέμα σχετικῶς μὲ τὴν ἀποτέφρωσιν. Τὸ βάρος ἐδόθη ὑπὲρ τῆς ἀποτεφρώσεως μὲ ἐξαίρεσιν τὴν παρουσίαν τοῦ Ἀρχιμ. Ἀπ. Καβαλιώτη, ὁ ὁποῖος ἐκλήθη εἰς τὴν ἐκπομπήν, διὰ νὰ ὁμιλήση περὶ τῆς θέσεως τῆς Ἐκκλησίας. Δὲν ἦτο ἀπόλυτα σαφής, ἀλλὰ τὸν προέβαλαν μόνο πέντε λεπτά, εἰς τὰ ὁποῖα προφανῶς διεδραμάτισε τὸν ρόλον του καὶ τὸ μοντάζ… Ἔγιναν ὅμως ἀπὸ ἄλλους ὁμιλητὰς σπουδαῖαι ἀποκαλύψεις. Ὁ διευθυντὴς τοῦ ἀποτεφρωτηρίου τῆς Ριτσώνας ἐδήλωσεν ὅτι πολλάκις ἔχουν προσέλθει ἱερεῖς νὰ τελέσουν τρισάγιον πρὶν ἀπὸ τὴν ἀποτέφρωσιν μιᾶς σοροῦ!

--------------------

Ο/Η Δημήτριος Χατζηνικολάου είπε...

Ποῖος «ἀρχιεπίσκοπος» καί ποίαν σημασίαν ἔχει ἄν γνωρίζῃ ἤ δέν γνωρίζῃ τά ὡς ἄνω; Ἐφόσον εἶναι σύγχρονος Ἰούδας (εἷς ἐκ τῶν πολλῶν), διατί ἀσχολεῖσθε μέ δαῦτον; Ἀποτειχισθῆτε ἄνευ ἄλλης καθυστερήσεως!

----------------------

Ο/Η Ανώνυμος είπε...

Σε αυτήν την πρόταση κρύβεται η ιστορία του κόσμου

«Ταῦτά πάντα σοι δώσω, ἐὰν πεσὼν προσκυνήσῃς μοι.» Ματθ. (4, 9)
“όλα αυτά είναι ιδικά μου και θα σου τα δώσω, εάν με αναγνωρίσης ως κύριόν σου και πέσης κατά γης και με προσκυνήσης”.

H κορύφωση όλων των πειρασμών που δέχτηκε ο Κύριος από τον διάβολο – το δέλεαρ της εξουσίας.

Κατά συνέπεια αυτὀς ο πειρασμός της εξουσίας ( οικονομικής δύναμης και δόξας ) είναι ο κυρίαρχος στόχος και αξία ζωής του ανθρώπου.

Οποιος προσκυνήσει τον διάβολο θα λάβει το αντίδωρο – εξουσία. Αυτό κυριολεκτικά συμβαίνει στις μασονικές στοές, εκεί μοιράζεται απο τον διάβολο η εξουσία της γής - πολιτική και θρησκευτική - Οποιος τον προσκυνήσει θα μπορεί να συνεργαστεί μαζί του.

Ο Κύριος ήταν ξεκάθαρος απέναντι στον σατανά:

«Ὕπαγε ὀπίσω μου, σατανᾶ· γέγραπται γάρ, Κύριον τὸν Θεόν σου προσκυνήσεις καὶ αὐτῷ μόνῳ λατρεύσεις» (Ματθ. 4,10).

Η απάντηση αυτή αποτελεί το αιώνιο παράδειγμα προς μίμηση για τους πιστούς όλων των αιώνων. Απάντηση ξεκάθαρη που επιφέρει ρίξη με τις αρχές και εξουσίες του αιώνος τούτου.

Για τον Άγιο Κύριλλο Ιεροσολύμων, σημείο των καιρών ότι ο Αντίχριστος έρχεται, είναι όταν φθάνουν οι κληρικοί να προδίδουν την Εκκλησία.

* Το ποιός πρόδωσε την εκκλησία το είδαμε επανειλημμένως εδω και 18 μήνες και να είστε σίγουροι οτι ακόμα δεν είδατε τίποτα.

π. Γρηγόριος Ζιωγος

Τι μας διδάσκει η Παράδοση; Ποιος ήταν Εκκλησία;

Ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς ή ο Ιωάννης Καλέκας ο λατινόφρων;

O άγιος Μάρκος ο Ευγενικός ή ο Μητροφάνης και η υπόλοιπη ιεραρχία;

Ο άγιος Μάξιμος ο ομολογητής ή όλα τα Πατριαρχεία της εποχής του;

O άγιος Κύριλλος ή ο Νεστόριος;

45 Holy Martyrs of Nikopolis, Armenia

The Forty-five Martyrs of Nikopolis contested during the reign of Licinius, in the year 315. After many torments, they were burnt alive.

Η «Νέα Εποχή» και ο διπλός Οικουμενισμός (πολιτικός και θρησκευτικός) -- π. Γεώργιος Μεταλληνός

Η ΕΠΟΧΗ μας σφραγίζεται καθοριστικὰ ἀπὸ μιὰ νέα ἱστορικὴ συγκυρία, τὴ Νέα Παγκόσμια Τάξη πραγμάτων καὶ τὴν ἀνάδυση στὸ παγκόσμιο προσκήνιο μίας νέας παγκόσμιας Μονοκρατορίας τῆς Pax Americana, πού μεταφέρει τὸν κόσμο, ἀναδρομικά, στὴν ἑνότητα τῆς Pax Romana καὶ σ᾽ ὅ,τι αὐτὴ μπορεῖ νὰ σημαίνει γιὰ τὸν ἄνθρωπο καὶ τὸν κόσμο.

Ἡ ἀνθρωπότητα ἐντάχθηκε σ' ἕνα παγκόσμιο σύστημα πολιτικῆς καὶ ἀξιῶν, πού ἐλέγχει καὶ διαμορφώνει καθολικά, μέσῳ τῆς ἑνιαιοποιημένης παιδείας καὶ τῶν κατευθυνόμενων Μ.Μ.Ε., τὸν ἄνθρωπο καὶ τὴν κοινωνία, ὡς πλανητικὸ ἄνθρωπο καὶ πλανητικὴ-ὁλιστική κοινωνία. Τὸ Internet-Διαδίκτυο ἰδιαίτερα, ἑνοποιεῖ τὸν κόσμο μας, τεκμηριώνοντας αὐτό, πού ἐμπεριέχει ὁ ὅρος παγκοσμιοποίηση (Globalization). Καὶ εἶναι θεμιτὸ νὰ ἐπικαλούμεθα τὸν ἐλπιδοφόρο λόγο τοῦ Χριστοῦ μας «γενήσεται μία ποίμνη, εἷς ποιμὴν (Ἰω. 10,18), τὸ ἐρώτημα ὅμως εἶναι: ὑπὸ ποῖον ποιμένα;

Τό παιδομάζωμα εἰς τά χρόνια τῆς Τουρκοκρατίας

Τῆς κας Λαμπρινῆς Μαστρογιάννη, Καθηγητρίας, Θεολόγου, Μεταπτυχιακά εἰς τήν Θρησκειολογίαν καί εἰς τήν Ἐπικοινωνιακήν Θεολογίαν

Τὸ παιδομάζωμα ἦταν ἡ διαδικασία ἐκείνη, κατὰ τὴν ὁποία οἱ Ὀθωμανοὶ ἅρπαζαν βίαια μικρὰ παιδιά, ἀγόρια, τὰ ἀπομάκρυναν ἀπὸ τὸ οἰκογενειακό τους περιβάλλον καὶ τὰ στρατολογοῦσαν. Ὑποχρεωτικὰ τοὺς ἐπέβαλαν νὰ περάσουν ἀπὸ σκληρὴ στρατιωτικὴ ἐκπαίδευση. Παράλληλα ἐκτὸς ἀπὸ τὶς σωματικὲς κακουχίες ποὺ ὑφίσταντο τὰ παιδιά, εἶχαν νὰ ἀντιμετωπίσουν καὶ τὴν ἠθικὴ καὶ ψυχικὴ διάβρωση ποὺ ἐπιχειροῦσαν οἱ Ὀθωμανοί. Προσπαθοῦσαν δηλαδὴ οἱ κατακτητὲς νὰ ξεριζώσουν μέσα ἀπὸ τὴν ψυχὴ τῶν παιδιῶν τὶς παραδόσεις τους καὶ νὰ τὰ ἀναγκάσουν νὰ ἀποβάλουν ὅλα τὰ στοιχεῖα ἐκεῖνα ποὺ σχετίζονταν μὲ τὴν ἑλληνικότητά τους, τὸ ἐθνικό τους φρόνημα καὶ τὴ χριστιανικὴ πίστη τους. Ἀφοῦ τὸ πετύχαιναν αὐτό, κατόπιν τὰ ὑποχρέωναν νὰ πολεμήσουν ἐναντίον τῶν ὁμοφύλων τους, ἀκόμη καὶ ἐναντίον τῶν ἴδιων τους τῶν οἰκογενειῶν.

Ἡ τακτικὴ αὐτὴ ἦταν ἕνας φόρος αἵματος ποὺ πλήρωναν οἱ χριστιανικοὶ πληθυσμοὶ καὶ ἀποτελοῦσε ὅ,τι πιὸ σκληρὸ μποροῦσε νὰ ὑποστεῖ ἕνας λαός.