Πανελλήνιος Ένωσις Θεολόγων: Ο Φίλης, αμετανόητος, επιτίθεται ξανά στην Εκκλησία και στο μάθημα των Θρησκευτικών

Ο κ. Νίκος Φίλης, πρώην Υπουργός Παιδείας επί κυβερνήσεως ΣΥΡΙΖΑ, επανέρχεται με επίκαιρη ερώτηση που κατέθεσε στη βουλή προς την κα Υπουργό Παιδείας και Θρησκευμάτων, σχετικά με ένα πολύ αγαπημένο του θέμα, την πολεμική του δηλαδή, εναντίον του χριστιανικού μαθήματος των Θρησκευτικών.

Πραγματικά, δεν αξίζει τον κόπο να ασχολείται κανείς με τα μονίμως επαναλαμβανόμενα και γι΄ αυτό κουραστικά, μπαρουφοειδή, ιδεοληπτικά, αντισυνταγματικά, αντιχριστιανικά, αντορθόδοξα, φληναφήματα του κ. Φίλη, όταν μάλιστα τα ποσοστά των απαλλαγών από το μάθημα των Θρησκευτικών, στις οποίες αναφέρεται η ερώτησή του, είναι ανάξια λόγου καθώς δεν υπερβαίνουν το 1% συνολικά στην ελληνική επικράτεια.

Ψεύστης ο Κύριος; -- Γράφει ο Χαρίλαος Ι. Στουραΐτης, Θεολόγος

Ο Κύριος, στην πορεία πρός Εμμαούς, απαντώντας στους Λουκά και Κλεόπα, αναφέρθηκε στους Προφήτες της Π. Διαθήκης και στις Προφητείες αυτών, οι οποίοι είχαν προφητεύσει για το Πάθος και την Ανάστασίν του.

Όταν όμως του ζήτησε ο Φίλιππος να του δείξει τον Θεόν Πατέρα, τον επετίμησε αυστηρά, λέγοντάς του, ότι, «ο εωρακώς εμέ, εώρακε τον Πατέρα»  [ Ιωάν. ιδ, 23 ] και αλλού, «ουδείς τον Πατέρα τις εώρακε, ειμή ο ών παρά του Θεού» [ Ιωάν.στ,46 ] χωρίς βεβαίως να τον παραπέμψει στην Προφητεία του Δανιήλ.

Εάν είχε δεί τον Θεόν Πατέρα ο Προφήτης Δανιήλ, δεν θα τον παρέπεμπε σ΄αυτόν ο Κύριος;
Συνεπώς, όλοι όσοι λιτάνευσαν και προσκύνησαν προχθές, εορτή του Αγίου Πνεύματος, την δήθεν εικόνα της Αγίας Τριάδος, αφ΄ενός λιτάνευσαν και προσκύνησαν τον Αρειανισμό, τον Παπισμό, τον Βαρλααμισμό, τον Βογομιλισμό, τον Ανθρωπομορφισμό, τον Θεοπασχιτισμό και τον Ζηζιουλειανισμό, αιρέσεις τις οποίες έχει καταδικάσει η Ορθόδοξος Εκκλησία, αφ΄ ετέρου εποίησαν ψεύστη το Κύριον [ φεύ ] ο οποίος τονίζει εκκωφαντικά ότι τον Θεόν Πατέρα, εκτός από τον ίδιο, ΟΥΔΕΙΣ ΑΛΛΟΣ ΚΑΝΕΙΣ ΕΩΡΑΚΕ.

Τα κατάφερε πολύ καλά ο Παπισμός !
Αφού στην θέση της Αυτοαληθείας τοποθέτησε τον δήθεν αλάθητο Πάπα,
υμνείται και δοξάζεται τόσο διά του Νέου Ημερολογίου, όσο και διά των δικών του παραστάσεων, της δήθεν εικόνος της Αγίας Τριάδος και της αντιευαγγελικής εκ του Τάφου. [ σταυροφορική ].

π. Σεραφείμ Ζήσης, Οι εξωγήϊνοι δαίμονες και ο Μεσσίας της Νέας Εποχής

 https://agiooros.org/

ΠΙΣΤΙΣ ΚΑΙ ΣΩΤΗΡΙΑ -- Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Διονυσίου Τάτση

Υπάρχουν χριστιανοί, ποὺ ἀντιμετωπίζουν σοβαρὰ προβλήματα καὶ θέλουν νὰ καταφύγουν σὲ ἐνάρετους κληρικοὺς καὶ μοναχούς, γιὰ νὰ ἀπαλλαγοῦν ἀπό αὐτά. Ἀναζητοῦν τὴ λύση ἔξω ἀπὸ τὸν ἑαυτό τους, ξεχνώντας ὅτι ὁ Χριστὸς πολλὲς φορὲς ἔλεγε ὅτι ἡ πίστη σώζει. Ἡ φράση του «ἡ πίστις σου σέσωκέ σε» ἦταν ἀποκαλυπτική. Τὸ θαῦμα γινόταν, γιατὶ προϋπῆρχε ἡ πίστη καὶ ἡ καλὴ προαίρεση. Ἐναγωνίως θέλουν νὰ ἀναθέσουν τὴν ὑπόθεσή τους στὸ Θεὸ μέσῳ κάποιου ἄλλου. Ἡ τακτικὴ αὐτὴ θυμίζει τοὺς παραβάτες τοῦ ποινικοῦ κώδικα, οἱ ὁποῖοι ἀναθέτουν σὲ κάποιον καλὸν δικηγόρο νὰ τοὺς ὑπερασπιστεῖ καὶ νὰ τοὺς ἀπαλλάξει. Οἱ ἴδιοι παραμένουν ἀπρόθυμοι νὰ βιώσουν τὸ πρόβλημά τους πνευματικὰ καὶ ἀναποφάσιστοι νὰ ἀλλάξουν τρόπο ζωῆς. Τὸ θέμα εἶναι σοβαρό. Ὁ Χριστιανὸς πρέπει νὰ ἐπικοινωνεῖ μὲ τὸν Θεὸ μέσῳ τῆς μετανοίας του καὶ τῆς προσευχῆς του. Οἱ ἄλλοι εἶναι ἀπὸ ἔξω καὶ δὲν μποροῦν νὰ ἀντικαταστήσουν οὔτε τὸ Θεό, οὔτε τὸν ἴδιο.

Agrippina the Martyr of Rome

This Martyr was from Rome and lived in virginity, having Christ alone as her Bridegroom. Of her own accord she courageously presented herself to the pagans as a Christian, and was tortured to death, according to some, in the reign of Valerian (253-260). Her holy relics were then taken to Sicily, where they immediately became a source of great miracles.

Ἅγιον Πνεῦμα καί Χριστιανική ἑνότης -- Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Γεωργίου Δ. Μεταλληνοῦ, Ὁμ. Καθηγητοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν

1. Ὁ Θεὸς τῶν Χριστιανῶν

Ἕνα εὔκολο –καὶ πρόχειρο– ἐπιχείρημα, γιὰ νὰ ὑποστηριχθεῖ ἡ συγγένεια τῶν Μεγάλων Θρησκειῶν (Θρησκευμάτων ὀρθότερα), εἶναι ἡ ἀναφορὰ σὲ ἕνα Θεό, πού ἀπὸ κοινοῦ ἀποδέχονται. Καὶ βέβαια ὁ Θεὸς εἶναι ἕνας.

Ὁ ἕνας ὅμως Θεὸς θεωρεῖται ἀπὸ τὰ διάφορα θρησκεύματα μέσα ἀπὸ εἰδικὴ προοπτική, ὥστε τελικὰ νὰ διαφέρει ὁ Θεὸς ἀπὸ θρησκεία σὲ θρησκεία, καὶ τελικὰ νὰ ἀποδεικνύεται, ὅτι δὲν εἶναι ὁ ἴδιος Θεός, στὸν ὁποῖο ἀναφέρονται, ἀκόμη καὶ οἱ λεγόμενες μονοθεϊστικὲς θρησκεῖες, ἀλλὰ καὶ οἱ χριστιανικὲς «Ὁμολογίες».

Ὁ Θεὸς τῶν χριστιανῶν εἶναι μὲν ἕνας, ἀλλὰ διακρίνεται σὲ Τρία Θεῖα Πρόσωπα, κάθε ἕνα ἀπὸ τὰ Ὁποῖα ἔχει τὸ πλήρωμα τῆς θεότητας, χωρὶς ὅμως νὰ γίνεται λόγος γιὰ «τρεῖς θεούς», ἀλλὰ γιὰ Ἕνα, ὅπως ὁμολογοῦμε καὶ στὸ «σύμβολο τῆς πίστεως, («Πιστεύω εἰς ΕΝΑ Θεόν…»). Αὐτὸ σημαίνει, ὅτι «ὁ Θεὸς ποὺ ἀποκαλύπτεται στὴν ἱστορία, δὲν εἶναι μία μοναχικὴ ὕπαρξη, αὐτόνομη Μονάδα ἢ ἀτομικὴ Οὐσία. Εἶναι Τριάδα ὑποστάσεων, τρία Πρόσωπα μὲ ἀπόλυτη ὑπαρκτικὴ ἑτερότητα, ἀλλὰ καὶ κοινότητα Οὐσίας, Θέλησης καὶ Ἐνέργειας»1.

Ασύγγνωστη προσταγή Κρατικής βίας και συγγνωστή ηθική πλάνη δίκαιης αλήθειας -- Χαράλαμπος B. Κατσιβαρδάς Δικηγόρος Παρ’ Αρείω Πάγω

Η τυφλή υπακοή ενός δημοσίου υπαλλήλου εις την εκτέλεση μίας προδήλως αντισυνταγματικής εντελλόμενης ενέργειας την οποία παρά την ρητή εκπεφρασμένη αντίδρασή του προς τούτο, το Κράτος εν γένει δια των οργάνων του επιβάλλει προς αυτόν, καθοιονδήποτε τρόπο, υπό την απειλή μάλιστα και επιβολής πειθαρχικής ποινής, συνιστά  ανυπερθέτως μία μορφή προσταγής, δια της οποίας ο προστάξας δρα ως έμμεσος αυτουργός ,ενώ ο προστασσόμενος απαλλάσσεται εκ της τυχόν τελέσεως αξιοποίνου πράξεως, διότι κατά το άρθρο 21 του Ποινικού Κώδικα αποκλείεται ο άδικος χαρακτήρας της πράξεως καθ’ εαυτής.

Ο μακαριστός Φώτης Κόντογλου, γράφει:

«... Ο φιλοπαπισμός (στον οποίο οδηγεί ο Οικουμενισμός) κατάντησε πιο σιχαμερός κι’ απ’ αυτόν τον παπισμό, αν είναι δυνατόν ένα τέτοιο πράγμα. Σαν μαγνήτης τραβά όλο το πνευματικό πύον της Ελλάδος. 

Στον Αθηναγόρα και στους περί αυτόν και μετ’ αυτού βρίσκουν προστασία όλοι οι ανήθικοι, για να πυκνώσουν τις τάξεις των προδοτών της Ορθοδοξίας. Θράσος και κολακεία, υποκρισία και δωροδοκία, ιδού τα όπλα του θεατρίνου του Φαναρίου....» 

(εφημερίδα «Ορθόδοξος Τύπος», Φεβρουάριος 1966).

Τη ΚΓ΄ (23η) Ιουνίου, μνήμη της Αγίας Μάρτυρος ΑΓΡΙΠΠΙΝΗΣ.

Αγριππίνα η Αγία του Χριστού Μάρτυς ήτο γέννημα και θρέμμα της περιδόξου πόλεως Ρώμης, εκ νεότητός της δε παρέδωκεν εαυτήν εις τον Θεόν. Όθεν ευωδίαζε μεν τας καρδίας των πιστών, ως κήπος τις ηνθισμένος, ή ευωδέστατον ρόδον, απεδίωκε δε την δυσωδίαν των παθών, καθό στολίσασα την ψυχήν της η μακαρία με την παρθενίαν και καθαρότητα. Επειδή λοιπόν ηρραβωνίσθη πνευματικώς με τον Χριστόν, δια τούτο ανδρείως και θαρραλέως προσήλθεν εις το Μαρτύριον, παραδώσασα εαυτήν δια τον έρωτα και την αγάπην του Νυμφίου της Χριστού, εις πολλάς βασάνους και μαρτύρια.

Η απροσδόκητη ευλογία

Βρισκόμαστε στα χρόνια της γερμανικής κατοχής. Οι μοναχοί του Αγίου Όρους δοκιμάζονται κι αυτοί, αλλά βλέπουν έκδηλη τη βοήθεια της Υπεραγίας Θεοτόκου. 

Είναι Αύγουστος του 1942 και οι Παρακλήσεις στην Παναγία έχουν αρχίσει. Στη Νέα Σκήτη ο μυλωνάς π. Αρσένιος Μαντζαρόλας δεν έχει καθόλου αλεύρι. Επί πλέον χρωστάει είκοσι δανεικά ψωμιά σε πατέρες της σκήτης. Κι επειδή δεν μπορεί να τα επιστρέψει, δεν θέλει από ντροπή ούτε να τους δει. Είναι τόσο λυπημένος, ώστε αποφασίζει να φύγει ξημερώματα της 13ης Αυγούστου από το Άγιον Όρος και να φθάσει σιγά –σιγά με τα πόδια στην πατρίδα του τη Σπάρτη. 
Την παραμονή, νηστικός και στεναχωρημένος, ξάπλωσε λίγο να ξεκουραστεί. Μόλις αποκοιμήθηκε, του φάνηκε πως είδε τη μητέρα του. 
- Τι έχεις, παιδί μου, και είσαι λυπημένος; 
- Μάνα, δεν έχω καθόλου ψωμί. Τι άλλο θέλεις να έχω; Μάνα, πεινώ! 
- Και για αυτό θέλεις να φύγεις από το Όρος; 
- Ναι, για αυτό. 
- Και που λογαριάζεις να πας, δυστυχισμένο παιδί; Εγώ δεν είμαι – αιώνες τώρα- η Κυβερνήτρια του Όρους; Πως είναι δυνατό να αθετήσω την υπόσχεσή μου; Να, σας έφερα στην παραλία ένα καΐκι με σιτάρι. Πήγαινε να πάρεις. 

Γένεσις του Παγκοσμίου Συμβουλίου των Εκκλησιών -- Του Επισκόπου Ράσκας και Πριζρένης κ. Αρτεμίου (Πατριαρχείου Σερβίας)

Απλώς, ο τίτλος «Παγκόσμιον Συμβούλιον των Εκκλησιών» ήδη εκφράζει την αίρεσιν του ψευδο-εκκλησιαστικού αυτού οργανισμού. Μεταξύ των διδασκαλιών της Χριστιανικής πίστεως υπάρχουν αλήθειαι αι οποίαι έλαβον εις τους δογματικούς ορισμούς των Αγίων Πατέρων της Εκκλησίας εις τας Οικουμενικάς Συνόδους μίαν ακριβή και οριστικήν διατύπωσιν, η οποία δεν επιτρέπει διαφόρους ερμηνείας. Ούτως, οι άγιοι Πατέρες της Β΄ Οικουμενικής Συνόδου ώρισαν το δόγμα της πίστεως εις Μίαν, Αγίαν, Καθολικήν και Αποστολικήν Εκκλησίαν και όχι εις «πολλάς», εκ των οποίων κάποιον είδος «συμβουλίου» ή «ενώσεως» ή κάποιον είδος «υπερ-εκκλησίας» θα ηδύνατο να προέλθη. Η Εκκλησία είναι μία και καθολική και εις αυτήν είναι συγκεντρωμέναι ομού όλη η αλήθεια, όλη η χάρις, όλα όσα ο Κύριος έφερε μετ’ Αυτού εις την γην και παρέδωσεν εις τους ανθρώπους και άφησε δια την σωτηρίαν των. Είναι μία και καθολική, επειδή συγκεντρώνει όλους όσους θέλουν την σωτηρίαν, εις μίαν εσωτερικήν ενότητα, εις το Σώμα του Θεανθρώπου Χριστού. Ούτως, αυτή αύτη η ιδεα ενός «συμβουλίου» ή «ενώσεως» των Εκκλησιών είναι αδύνατος, ανεπίτρεπτος και απαράδεκτος δια την συνείδησιν εκάστου Ορθοδόξου.                                                                   

Για μια ανήσυχη ησυχία …! -- του αειμνήστου Ιωάννου Κορναράκη, Καθηγητού Παν. Αθηνών.

Αν θα μπορούσε κανείς να διεισδύσει πραγματικά στον πυρήνα της υπαρξιακής αγωνίας του ανθρώπου, που γεννάται από τον πόθο για ενότητα, θα ανακάλυπτε ακριβώς ότι ο πόθος αυτός προδίδει την ψυχική δίψα του ανθρώπου για ησυχία. Είναι γεγονός ότι ο διασπασμένος και διχασμένος εσωτερικά άνθρωπος, εκείνος τουλάχιστον που βιώνει την ανάγκη για ενότητα σαν μια βασική επιδίωξη της ζωής, στο βάθος της εσώτερης ψυχικής υποστάσεώς του λαχταρά την ησυχία. Εξάλλου, εάν ένας διαταραγμένος από εσωτερικές συγκρούσεις και διασπάσεις άνθρωπος κατέληγε στην ψυχική του συγκρότηση και ενοποίηση, το πρώτο αγαθό που θα γευόταν θάταν ασφαλώς η πνευματική ησυχία, σαν έκφραση της αρμονίας των ψυχικών του καταστάσεων και περιεχομένων. Γι’ αυτό το λόγο το ασκητικό βίωμα, η νηπτική πατερική έρημος, θα πρότεινε, σ’ αυτόν που διψά την ενότητα και τον πόθο του απολύτου, να βιώσει στο ψυχικό χώρο της μοναξιάς την ασκητική ησυχία και την «αναχώρηση» από τα πράγματα του κόσμου. Κι’ εδώ βέβαια θα αντιμετώπιζε κανείς μια «παράλογη» ίσως πραγματικότητα, μια ιδιάζουσα κατάσταση ησυχίας και ψυχικής μοναξιάς.

Eusebius, Bishop of Samosata

After the expulsion of Eudoxius from the see of Antioch, the Arians of Antioch, believing that Meletius of Armenia would uphold their doctrines, petitioned the Emperor Constantius to appoint Meletius Bishop of Antioch, while signing a document jointly with the Orthodox of Antioch, unanimously agreeing to Meletius' appointment (see Feb. 12); this document was entrusted to Eusebius, Bishop of Samosata. Meletius, however, after his Orthodoxy became apparent, was banished, and the Arians persuaded Constantius to demand the document back from Eusebius, as it convicted their perfidy. Imperial officers were sent; Eusebius refused to surrender the document without the consent of all who had signed it; the officers returned to the Emperor, who furiously sent them back to Eusebius with threats.

Προς νέαν εκκλησίαν. ΝΕΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑ = ΟΥΝΙΑ του αειμνήστου Στεργίου Σάκκου Ομ. Καθηγητού Α.Π.Θ.

Στις μέρες μας, που τόσος λόγος γίνεται για την περίφημη «νέα τάξη πραγμάτων» και την  πολυθρύλητη «νέα εποχή», προγραμματίζεται και ποικιλοτρόπως επιδιώκεται η επικράτηση μιάς «νέας εκκλησίας». Ονομάζω έτσι το μοντέλο προς το οποίο προσανατολίζονται οι οικουμενιστικές προσπάθειες. Με έμφαση τονίζουν οι οικουμενιστές τα καλά και συμφέροντα που επαγγέλλεται το εν λόγω μοντέλο. Και πολλά από τα επιχειρήματά τους παρουσιάζονται εύλογα, εντυπωσιακά και δελεαστικά. Κατ΄ αρχήν, το επιταχυνόμενο άνοιγμα της κοινωνίας, η αναπόφευκτη και εν πολλοίς ευεργετική προσέγγιση λαών, πολιτισμών και ιδεών, που προωθεί η αμφιλεγόμενη αλλά σταθερά κυριαρχούσα παγκοσμιοποίηση, το αίσθημα ανασφάλειας, που υποθάλπει η προηγμένη τεχνολογία και τεχνογνωσία μας, καλλιεργούν ένα φρόνημα ανεπάρκειας. Εξάλλου, ο συνεχώς αυξανόμενος αριθμός των μικτών γάμων, στο εξωτερικό αλλά και εδώ στην πατρίδα μας, πιέζει να γεφυρωθεί το χάσμα μεταξύ των διαφόρων ομολογιών και της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Υπάρχουν, έπειτα, σοβαροί κίνδυνοι, οι οποίοι ως άλλη δαμόκλεια σπάθη απειλούν από στιγμή σε στιγμή να καρατομήσουν και να κονιορτοποιήσουν την τάξη και την ειρήνη της κοινωνίας μας· κίνδυνοι οικονομικοί, εθνικοί, πολιτικοί κλπ.

Οι ερπύστριες της Θεσμικής βίας ελαύνουν -- Χαράλαμπος B. Κατσιβαρδάς Δικηγόρος Παρ’ Αρείω Πάγω

Ο μοναχικός αγών, ορισμένες φορές μας καταθλίβει διότι νιώθουμε και βιώνουμε τον κοινωνικό αποκλεισμό και την αδυναμία να συνυπάρξουμε, όχι κοινωνικά αλλά οντολογικά και πολιτικά με την συντριπτική πλειονοψηφία η οποία θεάται τα πράγματα υπό ένα διαφορετικό πρίσμα, προδήλως ασυμβίβαστο με την τρέχουσα πραγματικότητα.

Η αλήθεια είναι ότι η φερόμενη μάζα εθισμένη προς το φαινόμενο του μιθριδατισμού αδυνατεί να συνειδητοποιήσει με ενέργεια ότι η μοναδική οδός για την εξανάσταση του Γένους και την διεκδίκηση της ελευθερίας προϋποθέτει ιδιαίτερες θυσίες οι οποίες καθίστανται επίμοχθες και επώδυνες.

Τη ΚΒ΄ (22α) Ιουνίου, μνήμη του Αγίου Ιερομάρτυρος ΕΥΣΕΒΙΟΥ Επισκόπου Σαμοσάτων.

Ευσέβιος ο Μάρτυς ήκμασε κατά τους χρόνους του βασιλέως Κωνσταντίου, υιού του Μεγάλου Κωνσταντίνου, εν έτει τλη΄ (338), εχρημάτισε δε ζηλωτής διάπυρος της Ορθοδόξου πίστεως και με πολλήν ανδρείαν ψυχής και καταφρόνησιν των παρόντων κατεγίνετο δια την πρόοδον της ευσεβείας και Ορθοδοξίας, καίτοι ο βασιλεύς Κωνστάντιος ήτο εναντίος, ως άλλος ουδείς, Αρειανιστής ων. Όθεν όταν ηπείλησεν ο βασιλεύς ότι θέλει κόψει την δεξιάν χείρα του Αγίου, εάν δεν δώση το υπό του Μελετίου γενόμενον ψήφισμα, τότε ο Άγιος ήπλωσε και τας δύο χείρας του, θέλων να δείξη ότι μετά χαράς δέχεται και των δύο την εκκοπήν, παρά να παραδώση το ζητούμενον ψήφισμα, ομού δε με εκείνο να προδώση και την ευσέβειαν.

Του Επισκόπου Ράσκας και Πριζρένης κ. Αρτεμίου

....Η Σύνοδος, με επί κεφαλής τον Πατριάρχην Γερμανόν, απεφάσισε να ενωθή με το Π.Σ.Ε. Η απόφασις αυτή έγινεν αποδεκτή και επεκυρώθη εις συνάντησιν της Κεντρικής Επιτροπής του Π.Σ.Ε. κάπου εις την Αφρικήν το 1965! Από τότε η Σερβική Εκκλησία, όπως ακριβώς αι άλλαι τοπικαί Ορθόδοξοι Εκκλησίαι, έχει γίνει τμήμα του Π.Σ.Ε. Δια των Επισκόπων και θεολόγων μας, ηρχίσαμεν να λαμβάνωμεν μέρος εις όλας τας διασκέψεις, συνελεύσεις, συναντήσεις, προσευχητικάς συναθροίσεις και ο,τιδήποτε άλλο το Π.Σ.Ε. εσοφίζετο και συνεφωνούσαμεν εις όλα δίχως συζήτησιν. Ως αποτέλεσμα αυτής της συνεργασίας, η Σερβική Ορθόδοξος Εκκλησία ελάμβανεν από καιρού εις καιρόν υλικήν βοήθειαν από το Π.Σ.Ε., όπως φάρμακα, υποτροφίας, ταξίδια εις Ελβετίαν, οικονομικάς επιδοτήσεις, π.χ. δια την κατασκευήν του νέου κτιρίου της θεολογικής σχολής. Δι’ αυτά τα ψιχία βοηθείας έχομεν απολέσει εις την πνευματικήν σφαίραν την καθαρότητα της πίστεως, την κανονικήν κληρονομίαν της Εκκλησίας και την πιστότητα εις την ιεράν Παράδοσιν της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Η παρουσία αντιπροσώπων των Ορθοδόξων Εκκλησιών εις τας διαφόρους οικουμενιστικάς συναθροίσεις ουδεμίαν κανονικήν δικαίωσιν έχει. Δεν πηγαίνομεν εκεί δια να ομολογήσωμεν θαρραλέως, ανοικτώς και απαρασαλεύτως την αιώνιον και αναλλοίωτον αλήθειαν της Ορθοδόξου Πίστεως και Εκκλησίας, αλλά δια να προβώμεν εις συμβιβασμούς και, περισσότερον ή ολιγώτερον, να συμφωνήσωμεν εις όλας τας αποφάσεις και σχηματισμούς, τους οποίους μάς προσφέρουν οι μη ορθόδοξοι. Δια τοιούτων πράξεων εφθάσαμεν εις το Βελεμένδιον, εις το Σαμπεζύ και εις την Ασσίζην, εφ’ όσον πάντα ταύτα ομού περιλαμβάνουν απιστίαν και προδοσίαν της Αγίας Ορθοδόξου Πίστεως.

Εγώ σκέπτομαι τόν πιλότο, όταν ήταν στήν ηλικία αυτού τού βρέφους ... --- Του ιατρού κ. Κυπριανού Χριστοδουλίδη

 

Τά λόγια μιάς φωτογραφίας. Καί γιά όσους έχουν προβλήματα οράσεως, άς τά γράψω πάλι :

 «Εγώ σκέπτομαι τόν πιλότο, όταν ήταν στήν ηλικία αυτού τού βρέφους ...

» καί συμπληρώνω, είναι αυτά που κανένα βρέφος δέν ακούει πλέον

 Θεοτοκίον

 «.Οὐ σιωπήσωμέν ποτε, Θεοτόκε, τὰς δυναστείας Σου λαλεῖν οἱ ἀνάξιοι· εἰ μὴ γὰρ Σὺ προΐστασο πρεσβεύουσα, τίς ἡμᾶς ἐῤῥύσατο ἐκ τοσούτων κινδύνων; Τίς δὲ διεφύλαξεν ἕως νῦν ἐλευθέρους; Οὐκ ἀποστῶμεν, Δέσποινα, ἐκ Σοῦ· Σοὺς γὰρ δούλους σῴζεις ἀεί, ἐκ παντοίων δεινῶν.» (Μικρά Παράκλησις)

 Οι "δυναστείες" τής υπεραγίας Θεοτόκου είναι θείες καί θεουργικές, ώστε νά λέγομεν τό «τίς ἡμᾶς ἐῤῥύσατο ἐκ τοσούτων κινδύνων» καί τά εξής.

Λόγος λα΄ περί του Αγίου Πνεύματος -- Άγίου Γρηγορίου του Θεολόγου

Ο ΛΑ'  Λόγος είναι ο σπουδαιότερος από τους Θεολογικούς Λόγους του αγ. Γρηγορίου. Εκφωνήθηκε στο ναό της αγ. Αναστασiας στην Κωνσταντινούπολη, το 380, πιθανόν κατά το διάστημα μεταξύ Ιουλίου και Νοεμβρίου. Είναι η πρώτη φορά που σε ειδική πραγματεία, αφιερωμένη στο άγιο Πνεύμα, ομολογείται και καταδεικνύεται η θεότητα και το ομοούσιο του αγ. Πνεύματος. Ο άγ. Γρηγόριος διακηρύσσει την ορθή πίστη της Εκκλησίας ότι «εκ φωτός του Πατρός φως καταλαμβάνοντες τον Υιόν εν φωτί τω Πνεύματι» (§ 3). Καταρρίπτει, στη συνέχεια, τους συλλογισμούς των αιρετικών Πνευματομάχων με θεολογικά επιχειρήματα (§ 4-21) και τέλος, απαντώντας στο επιχείρημα ότι στην αγία Γραφή δεν δηλώνεται ρητά η θεότητα του Πνεύματος, παραθέτει πλήθος χωρίων, όπου υποδεικνύεται η θεότητα του Πνεύματος (§ 29-30). Αλλά και το ίδιο το Πνεύμα τώρα, σύμφωνα με τον άγ. Γρηγόριο, φανερώνει στούς αξίους βαθύτερα και σαφέστερα οτι είναι Θεός, ένα από τα τρία πρόσωπα της μιας θεότητας (§ 26).

Ἡ σύγχρονος βλάσφημος πλάνη τῆς «Οἰκονομίας τοῦ Πνεύματος»

ΤΗΝ ΑΓΙΑ Πεντηκοστὴ ἑορτάζουμε τὴν ἐπιδημία τοῦ Παναγίου Πνεύματος στὸν κόσμο, γιὰ νὰ μείνει «εἰς τὸν αἰῶνα», ὁδηγώντας μας «εἰς πᾶσαν τὴν ἀλήθειαν» (Ἰωάν.16,13), μοιράζοντάς μας χαρίσματα καὶ κάνοντάς μας κοινωνοὺς τοῦ Θεοῦ, μέσῳ τῶν Ἱερῶν Μυστηρίων τῆς Ἐκκλησίας μας. Συγκρότησε τὸ θεσμὸ τῆς Ἐκκλησίας, γιὰ νὰ εἶναι ἡ μοναδικὴ πύλη σωτηρίας, τὸ μοναδικὸ πνευματικὸ θεραπευτήριο γιὰ ὅσους θέλουν νὰ σωθοῦν. Καὶ ὅμως, στοὺς σύγχρονους χρόνους τῆς ἀποστασίας, τοὺς προδρομικοὺς χρόνους τοῦ Ἀντιχρίστου, πολλοὶ κληρικοὶ ὅλων τῶν βαθμῶν καὶ θεολόγοι διέστρεψαν τὴν πίστη τῆς Ἐκκλησίας περὶ Ἁγίου Πνεύματος. Ὡς προωθητὲς τοῦ συγχρόνου θρησκευτικοῦ συγκρητισμοῦ καὶ οἰκουμενισμοῦ, διετύπωσαν βλάσφημες θεωρίες. Μία ἀπὸ αὐτὲς εἶναι ἡ διαβόητη «Οἰκονομία τοῦ Πνεύματος», σύμφωνα μὲ τὴν ὁποία τὸ Ἅγιο Πνεῦμα «διεύρυνε» τὴν «Οἰκονομία τοῦ Υἱοῦ», «ἐνεργοποιώντας» τὴ σωτηρία καὶ ἐκτὸς τῆς Ἐκκλησίας, δηλαδὴ στὰ σχίσματα, στὶς αἱρέσεις καὶ στὶς θρησκεῖες τοῦ κόσμου!

Τέρμα τα λόγια, ώρα για έργα!

Όποιον μνημονεύουμε με εκείνον κοινωνούμε και με όποιον κοινωνούμε τον μνημονεύουμε. Όλα τα άλλα είναι προφάσεις εν αμαρτίαις.

Έλεγε ο άγιος Αθανάσιος «Εάν ο επίσκοπος ή ο πρεσβύτερος, οι όντες οφθαλμοί της Εκκλησίας, κακώς αναστρέφωνται καί σκανδαλίζωσι τόν λαόν, χρή (=πρέπει) αυτούς εκβάλλεσθαι. Συμφέρον γάρ άνευ αυτών συναθροίζεσθαι εις ευκτήριον οίκον, ή μετ' αυτών εμβληθήναι, ως μετά Άννα και Καϊάφα, εις τήν γέενναν του πυρός» (Μ. Αθανασίου, ΒΕΠΕΣ, 33, 199) και "ων το φρόνημα αποστρεφόμεθα, τούτους από της κοινωνίας προσήκει(=αρμόζει) φεύγειν" (PG 26, 1188 Β).

Monday of the Holy Spirit

As it is the custom of the Church, on the day after every great Feast, to honour those through whom it came to pass our Lady on the day after the Lord's Nativity, Joachim and Anna after our Lady's Nativity, the holy Baptist the day after Theophany, and so forth, on this day we honour our God the All-holy Spirit, the Comforter promised by our Saviour to His disciples (John 14:16), Who descended upon them at holy Pentecost and guided them "into all truth" (ibid. 16:13), and through them, us.