ΕΝΑ ΑΠΟ τὰ φοβερότερα ἀνοσιουργήματα στὸ χῶρο τῆς Ἱστορίας-αὐτόχρημα ἀναιρετικὸ τῆς ἱστορικῆς ἐπιστήμης- εἶναι ἡ ἰδεολογικὴ ἑρμηνεία καὶ χρήση τῶν ἱστορικῶν δεδομένων. Τότε ὁ Ἱστορικὸς δὲν κάνει ἐπιστήμη (ἀπροκατάληπτη δηλαδὴ καὶ ἐλεύθερη ἔρευνα), ἀλλὰ πολιτική. Ἕνα δὲ ἀπὸ τὰ ἱστορικὰ γεγονότα, πρωταρχικῆς γιὰ τὸν Ἑλληνισμὸ σημασίας, ποὺ δεινοπαθεῖ ἰδιαίτερα ἀπὸ τὴν ἰδεολογικοποιημένη ἱστορία, εἶναι τὸ 1821, ἡ Μεγάλη Ἐπανάσταση τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους καὶ ὁ ἀληθινὸς χαρακτήρας της. Μιὰ ὁμάδα ἐρευνητῶν προσεγγίζουν τὸ ᾽21 μὲ ἕνα πνεῦμα ἀμφισβητήσεως καὶ διάθεση ἀπορριπτικὴ γιὰ κοινωνικὲς ὁμάδες, ποὺ καταλέγονται στοὺς συντελεστές του. Γι᾽ αὐτοὺς τὸ ᾽21 εἶναι «σημεῖον ἀντιλεγόμενον» (Λουκ. 2, 34) καὶ ζητοῦν τὴν ἀπομύθευσή του, στὰ πλαίσια τοῦ γνωστοῦ αἰτήματος «νὰ ξαναγραφεῖ ἡ ἱστορία». Διατυπώθηκαν μάλιστα θέσεις, ποὺ ἐπαναλαμβάνονται αὐτούσιες ἀπὸ τοὺς συνεχιστές τους, ἰδιαίτερα στὸ χῶρο τῆς παιδείας καὶ τῆς ἀνεύθυνης (ὑπάρχει καὶ τέτοια) δημοσιογραφίας. Κυρίως πολεμεῖται ἡ θέση τοῦ "ἀνωτέρου" (λεγομένου) Κλήρου στὸν Ἀγώνα καὶ ἀμφισβητεῖται γενικότερα ὁ ρόλος τοῦ Ράσου σ' αὐτόν. Ἐπισημαίνονται προδοσίες, χαρακτηρίζονται προδότες, ἐλέγχονται συμπεριφορές, ἀμφισβητεῖται ἡ προσφορά. Τὰ «ἐπιχειρήματα» ὅμως περιορίζονται συνήθως σὲ ἀνέρειστες γενικεύσεις ἢ γλωσσικὰ πυροτεχνήματα χωρὶς τεκμηρίωση. Ἡ ἰδεολογικοποιημένη αὐτὴ «ἱστορικὴ ἑρμηνεία» ἀναπαράγεται, συνεχῶς, καὶ παρασύρει τοὺς ἀδύνατους καὶ ἀνίκανους νὰ ἐπιχειρήσουν αὐτοδιαπιστώσεις.
Παληό και Νέο ημερολόγιο -- Του αειμνήστου Αθανασίου Σακαρέλλου, Θεολόγου
12. Οι «Θεολογικοί Διάλογοι»
1. Η αίρεση του
Οικουμενισμού ξεφύτρωσε τον 19 ο αιώνα. Γιγαντώθηκε τον 20 ο κι’ εμείς σήμερα
δρέπουμε, όπως οι Πρωτόπλαστοι, τους «ωραίους εις όρασιν» 88 , αλλά
θανατηφόρους 89 καρπούς του. O άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας λέει ότι «οι
καταστροφικές διδασκαλίες των ετεροδόξων διατυπώνονται με την ομορφιά της
ευσέβειας και επιχειρούν να διανθιστούν με τα λόγια της αλήθειας, χωρίς βέβαια
να νοιάζονται καθόλου για την αλήθεια, αλλά κρύβοντας μέσα τους την θεομίσητη
ασέβεια του ψεύδους» 90 .
α. Ο Οικουμενισμός είναι η μεγαλύτερη αίρεση. Ανατρέπει το έβδομο άρθρο του Συμβόλου της Πίστεως. Καταργεί την Εκκλησία, που είναι η κιβωτός της σωτηρίας των ανθρώπων. Η αχρήστευση, ή κατάργηση της Εκκλησίας είναι ο μόνιμος στόχος και επιδίωξη του διαβόλου.Οι Πατέρες διδάσκουν ότι έξω από τήν Εκκλησία κανένας άνθρωπος δεν σώζεται! Ο Οικουμενισμός σε σχέση με την Ορθοδοξία αποσκοπεί στην ένωσή της με με την πανσπερμία των αιρέσεων και ακόμη την ένωσή της με τις άλλες θρησκείες. Οι θεοί των θρησκειών των εθνών είναι οι δαίμονες 91 . Η ένωση όλων των θρησκειών μέλλει ν’ αποτελέσει την λεγόμενη «πανθρησκεία» 92 . Σ’ αυτή θα λατρεύεται ως θεός ο διάβολος! Τη θρησκεία αυτή θα θελήσει να επιβάλει σ’ όλο τον κόσμο ο Αντίχριστος. Και για την επιβολή αυτής της θρησκεία στην ανθρωπότητα εργάζονται οι προ του Αντίχριστου «αντίχριστοι», για τους οποίους ομιλεί ο Ευαγγελιστής Ιωάννης, όταν λέγει: «Ο αντίχριστος έρχεται και νυν αντίχριστοι πολλοί γεγόνασι». 93
Υβριδικός Πόλεμος -- Χαράλαμπος Β. Κατσιβαρδάς Δικηγόρος Παρ’ Αρείω Πάγω
Η κεντροαριστερή πλεύση της Ν.Δ και ο αβρός εναγκαλισμός της προς την ακροαριστερά, θυσιάζοντας ανενδοίαστα, ως οιονεί κυματοθραύστη τους άνδρες της αστυνομίας, ανεχόμενη πολυπληθείς πορείες, συνιστά ανυπερθέτως ένα βαθύτατο ρήγμα στην Δημοκρατία και πλήγμα προς τους Θεσμούς και πόσω μάλλον δε, διαρκούσης της κρισίμου περιόδου της πανδημίας, όπου πανθομολογουμένως διακυβεύεται η δημόσια υγεία, - ανεξαρτήτως της εργαλειοποιήσεως αυτής καθ’ αυτήν κατ’ εντολήν των επίδοξων υπερ-εθνικών διευθυντηρίων επανακκινήσεως του κόσμου, καταλύοντας τα παραδοσιακά έθνη κράτη καθώς και την συμπαγεία της ταυτότητας των αξίων της Ευρωπαϊκής ενοποιήσεως, χρησιμοποιώντας ως εφεδρεία αποσταθεροποιήσεως και πολιορκητικό κριό, προς κιβδηλοποιήση των εθνών, την ανέλεγκτη και άναρχη μετανάστευση με συγκεκριμένα πολιτικά και θρησκευτικά χαρακτηριστικά, κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση ενός σύγχρονου εποικισμού-.
Τη ΚΓ΄ (23η) Μαρτίου, μνήμη του Αγίου Νέου Οσιομάρτυρος ΛΟΥΚΑ, του εν Μυτιλήνη μαρτυρήσαντος κατά το έτος αωβ΄ (1802), αγχόνη τελειωθέντος.
Λουκάς ο Νέος Οσιομάρτυς του Χριστού κατήγετο από την Αδριανούπολιν, από την ενορίαν του Αγίου Νικολάου, και ο μεν πατήρ αυτού ωνομάζετο Αθανάσιος, η δε μήτηρ αυτού Δομνίτσα. Επειδή όμως εις ηλικίαν εξ ετών έμεινεν ο Άγιος ορφανός από πατέρα και ανετρέφετο με πτωχείαν από την μητέρα του, ευρούσα εκείνη έμπορον τινά Ζαγοραίον παρέδωκεν εις αυτόν το παιδίον, ίνα το ανατρέφη βοηθούμενος και αυτός, κατά το δυνατόν, εις την υπηρεσίαν του. Ο δε έμπορος, ευθύς ως έλαβεν υπό την προστασίαν του το παιδίον, εταξίδευσε δι’ εμπορικάς του ανάγκας εις την Ρωσίαν· έπειτα επιστρέψας εις την Κωνσταντινούπολιν, εις την οποίαν είχε κατάστημα, έμεινεν εκεί. Ημέραν δε τινά, ευρεθέν το παιδίον έξω της οικίας, εφιλονίκησε μετά τινος παιδίου Τούρκου και το έδειρε.
Η Παναγία της Τήνου
Δεν έχει περάσει ένας χρόνος από την ιστορική ημέρα, που ο επίσκοπος Πατρών Γερμανός ύψωσε το λάβαρο της επαναστάσεως. Στο μοναστήρι του Κεχροβουνίου, που φαντάζει κάτασπρο πάνω στο νησάκι της Τήνου, η μοναχή Πελαγία, ύστερα από τη βραδινή προσευχή αποσύρθηκε στο κελλί της να ησυχάσει. Ενώ είχε αποκοιμηθεί, ένοιωσε ξαφνικά μιαν άρρητη ευωδία, κι αμέσως άκουσε την πόρτα του κελλιού να ανοίγει με πάταγο. Μια μεγαλόπρεπη γυναίκα, που άστραφτε σαν βασίλισσα, μπήκε μέσα και στάθηκε απέναντι από το κρεβάτι της.
- Σήκω γρήγορα, της είπε. Πήγαινε να συναντήσεις τον Σταματέλλο Καγκάδη, και
πες του πως στο χωράφι του Αντώνη Δοξαρά είναι χωμένη χρόνια τώρα η εικόνα μου.
Να φροντίσει να τη βγάλει και να χτίσει το σπίτι μου.
Η γερόντισσα ξύπνησε τρομαγμένη, αλλά από ταπείνωση δεν υπάκουσε στην εντολή.
Την άλλη εβδομάδα, την ώρα που η μοναχή προσευχόταν, δέχτηκε στον ίδιο τόπο για
δεύτερη φορά την επίσκεψη της Παναγίας. Τη φορά αυτή η Θεοτόκος συνόδευε τα
λόγια της με ένα γλυκό μειδίαμα, σαν να έλεγε: « Γνωρίζω τους λογισμούς και
δισταγμούς σου, αλλά μη φοβάσαι. Εσένα διάλεξα για να εκπληρώσεις τη βουλή μου.
Λοιπόν, μη διστάζεις ».
Αλλά ο δισταγμός κρατούσε ακόμη δέσμια την αγαθή γερόντισσα. Για αυτό η
Θεοτόκος την επισκέπτεται και τρίτη φορά, την 29η Ιουλίου 1822, σε ώρα πάλι
προσευχής. Την είδε τότε η μοναχή να στέκεται μπροστά της ακίνητη και να
εκπέμπει τριγύρω της ένα ουράνιο φως, απαλό και λευκό. Ύστερα κάρφωσε το βλέμμα
επάνω της και είπε:
Θὰ ἀνεχθεῖ ὁ πιστὸς λαὸς τοῦ Θεοῦ νὰ ρυθμίζουν Ἰοῦδες τὴν ζωή του;
…ἐπιμένουν αὐτοὶ ἀκριβῶς οἱ «κατ᾽ ὄνομα χριστιανοὶ» νὰ θέλουν, ὅπως ὁ Ἰούδας, νὰ ρυθμίσουν τὴν ζωή καὶ τὴν πορεία τῆς Ἐκκλησίας, ὅσων δηλαδὴ γνήσια πιστεύουν στὸν Χριστό. Εἶναι οἱ ἐκσυγχρονιστὲς καὶ οἰκουμενιστές, ποὺ τίποτε δὲν βρίσκουν στὴ ζωή τοῦ πιστοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ ὀρθό. Θέλουν τὴν Ἐκκλησία κομμένη καὶ ραμμένη στὰ μέτρα τους. Νὰ πορεύεται ὄχι κατὰ τὸ αἰώνιο θέλημα τοῦ θείου της Ἱδρυτοῦ, ἀλλὰ κατὰ τὶς δικὲς των ἐπιθυμίες καὶ ὀρέξεις. Καταγγέλλουν τὴν εὐσέβεια σὰν ὑπερβολή, τὴν ἐμμονὴ στὴν πίστη καὶ παράδοση τῶν Πατέρων ὡς «εὐσεβισμό», κατηγοροῦν τὴν ἐγκράτεια καὶ εὐλάβεια σὰν καλογηρισμὸ καὶ πολεμοῦν τὴν ἀγωνιστικότητα καὶ τὸ γενναῖο φρόνημα σὰν «ταλιμπανισμὸ» καὶ ἀκρότητα. Ἰοῦδες καὶ αὐτοί, λαθρεπιβάτες τοῦ σκάφους τῆς Ἐκκλησίας, θέλουν νὰ ὑποκλέψουν τὴν γνησιότητα τῶν κανονικῶν ἐπιβατῶν της. Ὁπότε γεννᾶται τὸ ἐρώτημα. Θὰ ἀνεχθεῖ ὁ πιστὸς λαὸς τοῦ Θεοῦ νὰ ρυθμίζουν Ἰοῦδες τὴν ζωή του;
Την Άχραντον Εικόνα σου προσκυνούμεν Αγαθέ... --- Γράφει ο Χαρίλαος Ι. Στουραΐτης. Θεολόγος.
Επειδή “Την Άχραντον Εικόνα σου προσκυνούμεν Αγαθέ...” Απολυτίκιον Κυριακής της Ορθοδοξίας, επειδή η Ορθόδοξος Εκκλησία δεν θέσπισε εορτή της Αγίας Τριάδος διότι δεν υπάρχει εικόνα ούτε απολυτίκιο της Αγίας Τριάδος, επειδή “..εν γαρ ταις εικόσιν ορώμεν τα υπέρ ημών του Δεσπότου Πάθη, τον Σταυρόν, τον Τάφον, τον Άδην νεκρούμενον και σκυλευόμενον, μαρτύρων τους άθλους, τους στεφάνους, ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΣΩΤΗΡΙΑΝ, ην ο πρώτος ημών αθλοθέτης και στεφανίτης εν μέσω της γής κατειργάσατο” (Πρακτικά Ζ΄ Οικουμενικής. Τόμος Γ΄, σελ.405), επειδή “...οι γαρ Χριστιανοί... καθό ο Λόγος σάρξ εγένετο, και εσκήνωσεν εν ημίν, ΤΑ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ ΑΥΤΟΥ ΑΝΑΓΡΑΦΟΥΣΙ ΚΑΙ ΕΙΚΟΝΙΖΟΥΣΙ..” (Πρακτικά Ζ Οικουμενικής, Τόμος Γ΄, ΣΕΛ.347 και 381), επειδή “ορίζομεν συν ακριβεία πάση και εμμελεία ...[ποιείτε εικόνας] της τε του Κυρίου... εικόνος, και της Αχράντου ...Θεοτόκου, τιμίων Αγγέλων, και πάντων Αγίων και οσίων..” (Δογματικός Όρος της Αγίας Ζ. Οικουμενικής. Τόμος Γ΄σελ. 374).
ΠΑΓΚΟΣΜΙΕΣ ΗΜΕΡΕΣ ΚΑΙ ΠΑΓΚΟΣΜΙΕΣ ΝΥΧΤΕΣ
Αγαπητοί
φίλες και φίλοι,
Σας
προτείνεται να μελετήσετε άπαντα τα άρθρα της κ. Μπουκουβάλα τα οποία
αποκαλύπτουν τα παγκόσμια παρασκήνια, ποίοι ελέγχουν τα ηνία της ανθρωπότητας,
που μας οδηγούν και ποίο θα είναι το τέλος μας, αν δεν ξυπνήσουμε.
Το
πολιτικό σύστημα έχει συμβιβασθεί με τον θάνατο της Πατρίδος μας.
Ας
αποτελέσετε την μαγιά για να ένα καλύτερο αύριο. Μη σας περάσουν στο σώμα τα
νανοσωματίδια και μη σας μετατρέψουν σε πειραματόζωα.
Να
μη ξεχνάτε ότι η άσκηση της Πανδημίας, που το 2005 συνεφώνησαν 194 χώρες χωρίς
την εξουσιοδότηση των Λαών τους, πρέπει να την τελειώσουμε και το δικό
μας RESET βρίσκεται στα χέρια σας.
Στέργιος
Σμυρλής
https://aperopia.fr/01-2021/pagkosmies-imeres-kai-pagkosmia-nychta/#i
Με τους θερμότερους Πατριωτικούς Χαιρετισμούς
Στέργιος Σμυρλής
ΕΙΜΑΣΤΕ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ; -- Του αειμνήστου Στεργίου Ν. Σάκκου, Ομ. Καθηγητού Α.Π.Θ.
Είμαστε χριστιανοί; Ξενίζει το ερώτημα. Κι είναι πράγματι κάπως αναπάντεχο, τουλάχιστον για το περιβάλλον και την εποχή μας. Χρειάζεται ερώτημα; Και βέβαια είμαστε χριστιανοί! Έτσι γεννηθήκαμε. Μ’ αυτό το φρόνημα ανατραφήκαμε, αυτό δηλώνει η ταυτότητά μας. Κι όμως είναι χρήσιμο και αναγκαίο κάποιες φορές να προβληματίζεται κανείς ακόμη και για τα αυτονόητα. Λοιπόν, είμαστε χριστιανοί; Τι μας λέει η συνείδησή μας, τι απαντά η καρδιά μας; Τι αποδεικνύει η ζωή μας; Δεν είναι εύκολο να πεις πως είσαι χριστιανός, όταν αναλογισθείς ότι αυτή η ιδιότητα σε συνιστά ως γνήσιο αντίγραφο του Ιησού Χριστού, ως ένα μικρό μικρό Χριστό. Ο άγιος Ιγνάτιος ο θεοφόρος, του οποίου την καρδιά πύρωνε η αγάπη του Χριστού, ομολογεί ότι «μεγέθους εστίν ο χριστιανισμός», είναι μεγάλο πράγμα ο χριστιανισμός. Πως, λοιπόν, να το προσμετρήσει και πως να το επωμισθή η δική μας αδύναμη ύπαρξη; Μόνος του κανείς δεν θα μπορούσε να πει πως είναι χριστιανός, ακόμη κι αν είχε θαυματουργήσει, κι αν είχε χύσει το αίμα του για το Χριστό. Μήπως αυτό δεν επιβεβαιώνουν οι μάρτυρες της πίστεώς μας; Όταν στο δικαστήριο δέχονταν την ερώτηση «είσαι χριστιανός»; Απαντούσαν: «Με τη χάρη του Κυρίου, είμαι χριστιανός».
Δεν ασπάζεσαι την εικόνα; Ανάθεμα!
Τῇ καθολικῇ ἐκκλησίᾳ οὔτε, προσθήκην, οὔτε μείωσιν ἐπιδέχεται· μεγίστη γὰρ τὸν προστιθέντα καὶ τὸν ἀφαιροῦντα τιμωρία δεσμεῖ. «Ἐπικατάρατος γὰρ ,φησὶν, ὅς μετατίθησιν ὅρια πατέρων αὐτοῦ»
Γράφει ο Χρήστος Βλαμάκης για το orthopraxia.gr
Ένας χρόνος μετά το ξεκίνημα της “πανδημίας” και τα πράγματα συνεχίζουν και προχωράνε. Ειδικά στα εκκλησιαστικά, σε λίγο, αν τα πράγματα συνεχίσουν έτσι, θα φτάσουμε να παίρνουμε και την Θεία Κοινωνία από …το περίπτερο. Μάσκες, αντισηπτικά, γάντια, κορδέλες στα καθίσματα είναι λίγα από τα πολλά της “νέας κανονικότητας”.
Όλα αυτά, κάπως, δυστυχώς, πάμε να τα συνηθίσουμε. Κάτι όμως που δεν αντέχεται, και ποτέ δεν πρέπει να συνηθίσουμε, είναι το να βλέπεις ανθρώπους να υποκλίνονται μπροστά στις εικόνες χωρίς να τις ασπάζονται! Τους οδήγησαν, βλέπετε, οι ίδιοι οι Ιεράρχες προς το ανάθεμα!
Ασύμμετρη απειλή και Δύναμη ανάσχεσης- Η διελκυστίνδα του επιθανάτιου ρόγχου τη Κοινωνίας. --- Χαράλαμπος Β. Κατσιβαρδάς Δικηγόρος Παρ’ Αρείω Πάγω
Η έννοια του δόγματος σοκ, συνώνυμο, της ασύμμετρης απειλής αλλά και του νεοπαγούς υβριδικού πολέμου τον οποίο βιώνουμε, αποτελούν την καινοφανή πραγματικότητα την οποία αδυνατούμε να συνειδητοποιήσουμε με ενάργεια, σχετικώς προς τι αλήθεια τεκταίνεται τόσο, εις την Πατρίδα μας όσο και εν γένει παγκοσμίως.
Αφενός
ο επί δεκατετράμηνον εγκλεισμός μας, εν ονόματι, του φονευτού ιού, η κραυγαλέα
εφαρμογή δύο μέτρων και δύο σταθμών, η παρελκυστική πολιτική με κυματοθραύστη
την αστυνομία και τους αναρχικούς _διαχρονικές και φθαρμένες πρακτικές
αφιονισμού της φανατισμένα σκεπτόμενης και αγεληδόν διανοητικώς ευνουχισμένης
μάζης_ μας ανησυχούν πραγματικά δια το τι μέλλει γενέσθαι.
Οι πολιτικές αυτές διεθνείς εξελίξεις εν συνδυασμώ προς την, επί μακρόν αναστολή των θεμελιωδών ατομικών μας δικαιωμάτων, εις το βαθμό όπου θίγεται κατάφωρα ο πυρήνας αυτός καθ’ αυτός, των θεμελιωδών Συνταγματικών μας δικαιωμάτων, καθότι επιβάλλεται ένα μόνιμο καθεστώς κατάστασης ανάγκης και εξαίρεσης, με το πρόσχημα την δημόσια υγεία, με αποτέλεσμα να παγιώνεται οσημέραι μία αφανής δικτατορία.
Το ευλογημένο φραγγέλιο
Αν κοιτάξουμε βαθύτερα τα γεγονότα, θα δούμε ότι η αντίδραση των χριστιανών εναντίων του Οικουμενισμού, είναι ό,τι ωραιότερο, ζωντανό, ορθόδοξο, παραδοσιακό, αν θέλετε ό,τι έχει μείνει όρθιο μέσα εις την Εκκλησία. Είναι η γλυκειά ελπίδα δια το ξεκαθάρισμα των γνησίων από των νόθων, των λειτουργών από των επαγγελματιών, των χριστοφόρων από των χριστεμπόρων, των φιλοθέων από των φιλοδόξων, των ποιμένων από των λυκοποιμένων. Είναι η φωνή του Θεού, δια την οποία δεν ιδρώνει το αυτί των Οικουμενιστών. Είναι το ευλογημένο φραγγέλιο με το οποίο η Εκκλησία απεμάκρυνε πάντοτε ό,τι νόθο υπήρχε μέσα Της.
Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας -- Του Φώτη Κόντογλου
Η Κυριακή τῆς ᾿Ορθοδοξίας, καθιερώθηκε νὰ γιορτάζεται ἀπὸ τὴν ᾿Εκκλησία μας μὲ τὴν ἀναστήλωση τῶν εἰκόνων καὶ τὴν νίκη τῆς εὐσέβειας καταπάνω στοὺς εἰκονομάχους. Οἱ εἰκονομάχοι ἤτανε οἱ νεωτεριστὲς ἐκεινοῦ τοῦ καιροῦ, ποὺ ἀρχίσανε ἀπὸ τὴν κατάργηση τῆς εἰκονογραφίας, γιὰ νὰ προχωρήσουν, σιγὰ-σιγά, ὅπως συνηθίζουν πάντα οἱ τέτοιοι, καὶ σὲ ἄλλες καταλυτικὲς μεταρρυθμίσεις, ὥς ποὺ νὰ μὴν ἀφήσουν τίποτα ἀπείραχτο στὴν᾿Ορθοδοξία. ῾Η εἰκόνα στάθηκε τὸ σύμβολο τῆς ᾿Ορθοδοξίας καὶ γιὰ τὶς εἰκόνες βρισκότανε σὲ ἀναταραχὴ τὸ Βυζάντιο, σὲ ἐμφύλιο πόλεμο, ἐπὶ 116 χρόνια. Στὰ 787 μ.Χ. ἔγινε ἡ ἐν Νικαίᾳ Ζʹ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος, ποὺ ἐκήρυξε τὴν ἀναστήλωση τῶν εἰκόνων κ᾿ ἔβαλε τέλος στὴν εἰκονομαχία ποὺ εἶχε ἀρχίσει ἀπὸ τὰ 726, ἐπὶ Λέοντος τοῦ ᾿Ισαύρου. ᾿Αλλά, κ᾿ ὕστερα ἀπὸ τὴν Ζʹ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο, ξαναζωντάνεψε ἡ εἰκονομαχία, ὥς ποὺ ἔγινε ἄλλη σύνοδος στὴν Κωνσταντινούπολη, στὰ 842, κι᾿ αὐτὴ ἐπικύρωσε τὴν Ζʹ Οἰκουμ. Σύνοδο, κ᾿ ἔτσι ἔπαψε ἐκείνη ἡ μανία τῆς εἰκονομαχίας. Αἰτία ἀπ᾿ ὅπου προέρχεται κάθε αἵρεση καὶ νεωτερισμὸς στὴ θρησκεία, εἶναι ἡ ἀπιστία κι᾿ ὁ ὀρθολογισμός.
Παληό και Νέο ημερολόγιο -- Του αειμνήστου Αθανασίου Σακαρέλλου, Θεολόγου
11. Οι «ψευδενώσεις»
1. Στη Σύνοδο της Λυών, που έγινε το 1274, ο τότε αυτοκράτορας των Ρωμαίων Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγος, επειδή πιέζονταν από την ανάγκη για βοήθεια από τον Πάπα, συμφώνησε μαζί του την «ένωση των Εκκλησιών»! Ο λαός όμως δεν δέχτηκε ποτέ αυτή την «ψευδένωση». Ο τότε Πατριάρχης Ιωάννης Βέκκος, άλλοτε πολέμιος του παπισμού, πράγμα για το οποίο είχε φυλακισθεί, έγινε υπέρμαχος της ψευδενώσεως! Ο αυτοκράτορας εξαπέλυσε διωγμό κατά των αγιορειτών μοναχών, που αντιδρούσαν. Εικοσιέξι μοναχοί στη Μονή Ζωγράφου κάηκαν ζωντανοί, γιατί ήταν αντίθετοι με την «ψευδένωση». Άλλοι φονεύτηκαν στις Καρυές. Άλλοι, στη Μονή Βατοπαιδίου και στη Μονή Ιβήρων, πνίγηκαν! Ήταν τόση η αντίδραση των Ρωμαίων κατά του αυτοκράτορα, επειδή υπέκυψε στους Φράγκους, ώστε όταν πέθανε, δεν τόλμησαν στο παλάτι να τον κηδεύσουν δημόσια. Ο γιός του Ανδρόνικος τον έθαψε νύχτα, χωρίς νεκρώσιμη ακολουθία. Η χήρα αυτοκράτειρα δήλωσε ότι μισεί τις ενωτικές πράξεις του συζύγου της αυτοκράτορα, που προκάλεσαν τόση αναστάτωση. Δήλωσε ότι εγκρίνει την απόφαση της Εκκλησίας να μη τελεσθεί μνημόσυνο του και ότι δεν πρόκειται ποτέ να τελέσει αυτό η ίδια!
''ΘΕΟΤΟΚΑΡΙΟΝ''
Η δε του Κυρίου
Μήτηρ μηδέ κατά τον νουν μολυνθήναι ποτε πιστεύεται· διο και αμόλυντος κέκληται (ιερός
Κοσμάς ο Μελωδός: ΕΟΡΤΟΔΡΟΜΙΟΝ σελ. 156).
Τη ΚΒ΄ (22α) Μαρτίου, μνήμη του Αγίου Οσιομάρτυρος ΕΥΘΥΜΙΟΥ, του εν Κωνσταντινουπόλει αθλήσαντος εν έτει αωιδ΄ (1814), ξίφει τελειωθέντος.
Ευθύμιος ο νέος του Χριστού Οσιομάρτυς καλεί ημάς προς πανήγυριν, ευλαβείς πανηγυρισταί· όθεν και ημείς, ως θερμοί αυτού ερασταί, ας εισέλθωμεν εις το στάδιον της διηγήσεως των ενδόξων κατορθωμάτων και της λαμπράς αυτού αθλήσεως ίνα και τας επιταγάς τας οποίας ελάβομεν περί τούτου εκπληρώσωμεν, και τους συνελθόντας αδελφούς εν Χριστώ και Πατέρας πνευματικώς δεξιωθώμεν και την ιδιαιτέραν ημών οφειλήν, εν μέρει, αποδώσωμεν διηγούμενοι και φέροντες εις το μέσον τα κατ’ αυτόν, εις δοξολογίαν του πάντας ανθρώπους θέλοντος σωθήναι και εις επίγνωσιν αληθείας ελθείν Χριστού του Θεού ημών. Πατρίδα μεν είχεν ούτος ο νέος αριστεύς του Χριστού την Πελοπόννησον, καταγόμενος εκ της πόλεως Δημητσάνης, γονείς δε ευσεβείς ονομαζομένους Παναγιώτην και Μαρίαν. Είχε δε και τρεις μεγαλυτέρους αδελφούς, Γεώργιον, Χρήστον και Ιωάννην και μίαν αδελφήν Αικατερίναν, εκ των οποίων ο Άγιος ήτο ο μικρότερος. Καθ’ ον δε καιρόν η μήτηρ αυτού έμελλε να γεννήση τούτον, τόσους δριμυτάτους πόνους υπέφερεν, ώστε δεν ηλπίζετο η εις τούτον τον κόσμον πρόοδός του, ει μη μόνον αν απέθνησκεν η μήτηρ του, ως ποτε του Βενιαμίν.
Τὰ δάκρυα -- Τοῦ αειμνήστου Μιχαήλ Ε. Μιχαηλίδη
Ἰσόβιοι συνοδοιπόροι τῆς ζωῆς εἶναι τά δάκρυα. Συνοδοιπόροι, πού - ὅ,τι κι ἄν συµβαίνει- ἀνακουφίζουν καί ξαλαφρώνουν τήν ἀνθρώπινη ψυχή. Πόσο µεγάλη, ἀπέραντη καί ἀκατανόητη ἡ σοφία τοῦ Θεοῦ! Μυστικά καί ἀόρατα συναισθήµατα µποροῦν νά προκαλέσουν ἀσυναίσθητα καί ἀστραπιαῖα, τούς δακρυγόνους ἀδένες. Ὁπότε ἀκολουθοῦν καί οἱ καταρράκτες τῶν δακρύων. Ἕνα καί µόνο φευγαλέο συναίσθηµα, ἤ µιά ἰσχυρή ἀνάµνηση προσωπικοῦ γεγονότος, εἶναι δυνατό νά δηµιουργήσει συγκλονισµό ψυχῆς. Ἐάν, µάλιστα, ἡ συγκίνηση εἶναι ἰσχυρή, τότε καί τά δάκρυα µεταβάλλονται καί γίνονται κλάµα. Τά δάκρυα εἶναι ἀνάλογα µέ τίς αἰτίες, πού τά προκαλοῦν. Ἔχουµε δάκρυα ἀγάπης, δάκρυα πένθους, δάκρυα ἀποχωρισµοῦ, δάκρυα χαρᾶς, δάκρυα τρυφερότητας, δάκρυα προσευχῆς, δάκρυα θείου ἔρωτα, δάκρυα Μετάνοιας καί Ἐξοµολόγησης... κ.ἄ. Ἀσφαλῶς τά ὡραιότερα, τά ἱερότερα, καί τά θεοπρεπέστερα δάκρυα, εἶναι αὐτά, τοῦ θείου ἔρωτα. Καί τά λέω θεοπρεπέστερα, γιατί κάθε δάκρυ γιά τόν Κύριο καί Θεό, εἶναι τό πιό πολύτιµο καί εὐπρόσδεκτο δῶρο στήν ἀγάπη καί τή δόξα Του. Ἰδιαίτερα τῆς µετάνοιας καί Ἐξοµολόγησης τά δάκρυα, εἶναι τά πιό πολύτιµα καί ἀνεκτίµητα καί θεοφιλέστερα. Ἀποτελοῦν, ἀναµφίβολα, τήν εἴσοδο τοῦ Παραδείσου. Ὁ ἱερός Χρυσόστοµος λέγει σχετικά:
ΕΙΣ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗΝ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ --- Tου Επισκόπου Κερκίνης και Καλαβρύτων, Ηλιού Μηνιάτου
Ομιλία περί Πίστεως, του Επισκόπου Κερκίνης και Καλαβρύτων, Ηλιού Μηνιάτου (1711 – 1714)
«Απεκρίθη Ναθαναήλ και λέγει τω Ιησού: Ραββί, συ ει ο Υιός του Θεού, συ ει ο Βασιλεύς του Ισραήλ»Όταν εγώ με ευλαβικήν θεωρία στοχάζομαι την αρχήν, την αύξηση, την στερέωση της Ορθοδόξου μας πίστεως, διακρίνω μυστήρια, ευρίσκω θαύματα, αφ' ενός τόσον πολλά, ώστε είναι αδύνατον να τα περιγράψω με τον λόγον, και αφ' ετέρου τόσον υψηλά, ώστε είναι αδύνατον να φθάσω εκεί με την διάνοιαν. Όθεν, όλος εκστατικός από το θάμβος και την χαράν, τoν μεν ύψιστον Θεόν, ο οποίος εδίδαξε τοιαύτην πίστην, δοξάζω αναφωνώντας με τoν Δαβίδ: «Μέγας ο Κύριος ημών και μεγάλη η ισχύς αυτού, και της συνέσεως αυτού ουκ έστιν αριθμός». Τoν δε ορθόδοξον λαόν, ο οποίος επαγγέλλεται τοιαύτην πίστην, μακαρίζω λέγοντας: «Μακάριος ο λαός, ου Κύριος ο Θεός αυτού». Μολονότι ο περί Ορθοδόξου πίστεως υψηλότατος λόγος, για να γίνη κτήμα των καρδιών των ακροατών με όλην την αήττητο δύναμη την οποίαν διαθέτει, έπρεπε να κηρυχθή από το στόμα ή ενός από τους Αποστόλους και μαθητές του Χριστού, ή ενός από τους θεοπνεύστους διδασκάλους της Εκκλησίας μας, οι οποίοι υπήρξαν τα εκλεκτά εκείνα όργανα τα οποία εξ αρχής μετεχειρίσθη το Πνεύμα το Άγιον, προκειμένου να ενηχήση σε όλην την γη τον εύσημον ήχο της ευαγγελικής αληθείας. Παρ' όλα ταύτα τολμώ και εγώ να αναβώ σήμερα επάνω σε αυτόν τoν ιερόν άμβωνα με σκοπόν να κηρύξω, όπως ημπορώ, την δόξαν και το μεγαλείον της Ορθοδοξίας.
ΔΙΗΓΗΣΙΣ ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΕΙΚΟΝΩΝ
Διαλαμβάνουσα, κοινή γλώσση, πόθεν ήρξατο ο διωγμός αυτών και τίνες οι διώκται και είτα οι σύμμαχοι, άμα δε και δι’ ην αιτίαν παρελάβομεν την Ορθοδοξίαν επιτελείν τη Πρώτη Κυριακή των Νηστειών.
Ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός, ο Υιός και Λόγος του Θεού και Θεός, προθυμοποιών τους ανθρώπους εις την μάθησιν του καλού, ώρισεν εις το άγιον Ευαγγέλιον· «Ερευνάτε τας Γραφάς, ότι υμείς δοκείτε εν αυταίς ζωήν αιώνιον έχειν» (Ιωάν. ε: 39). Δια τούτο και ημείς, ευλογημένοι Χριστιανοί, αναζητούντες εις τα θεία της αγίας μας Εκκλησίας βιβλία εύρομεν, ότι πτέπον είναι να εορτάζωμεν την ημέραν των Εγκαινίων, ήτοι την ημέραν κατά την οποίαν κατανικηθέντος του κακού μέγα προέκυψε καλόν δια την Εκκλησίαν ανακαινισθείσης αυτής από της των αιρετικών επιβουλής, καθώς και ο Προφήτης Ησαϊας παραγγέλλει λέγων· Εγκαινίζεσθε νήσοι προς Θεόν (Ησ. μα: 1, μα: 16), νήσους τας Εκκλησίας του Θεού ονομάζων. Είναι δε Εκκλησία όχι μόνον τα λαμπρά οικοδομήματα της επιγείου κατοικίας του Θεού και των Αγίων, οι διάφοροι δηλαδή ανά την γην περίτεχνοι και καταστόλιστοι Ναοί, αλλά πολύ περισσότερον αι ψυχαί των ευσεβών Χριστιανών, αίτινες είναι κατοικία και αναπαύσεις Θεού.
Παληό και Νέο ημερολόγιο -- Του αειμνήστου Αθανασίου Σακαρέλλου, Θεολόγου
10. Το «Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών»
1. Σήμερα, κύριο όργανο του Οικουμενισμού είναι το λεγόμενο «Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών». Ιδρύθηκε το 1948. Προηγουμένως υπήρχαν ορισμένα άλλα οικουμενιστικά Κινήματα, όπως η «Ζωή και Εργασία», το «Πίστη και Τάξη», κ. ά., που ενσωματώθηκαν σ’ αυτό, όταν οι Συνελεύσεις τους το 1937 απεφάσισαν την ίδρυση του Παγκόσμιου αυτού Συμβουλίου. Οι Προτεστάντες επιδίωκαν το όραμα της ενότητάς τους από τα τέλη του 18ου αιώνα. Οι Congregational-ιστές, Πρεσβυτεριανοί, Μεθοδιστές και Αγγλικανοί ίδρυσαν το 1795 την «Ιεραποστολική Οργάνωση του Λονδίνου. 66 Τα προβλήματα που αντιμετώπιζαν οι Προτεστάντες στις Ιεραποστολές τους, τους ανάγκασαν να στραφούν σε μια οικουμενιστική εκκλησιολογία, που στηρίζεται στην ενότητα όλων των Προτεσταντών, χωρίς τονισμό των δογματικών διαφορών τους.. Το 1846 οι Προτεστάντες ίδρυσαν την οργάνωση «Ευαγγελική Συμμαχία», στην οποία συμμετείχαν περισσότεροι από οκτακόσιοι Ευαγγελικοί ηγέτες από 52 προτεστντικές ομολογίες. Το Διεθνές Ιεραποστολικό Συνέδριο, που οργανώθηκε στο Εδιμβούργο το 1910, χαιρετίστηκε ως «η κορυφαία καμπή στην οικουμενιστική συνεργασία», ως «ένα από τα μεγάλα ορόσημα στην ιστορία της Εκκλησίας» και ως «το λίκνο του σύγχρονου Οικουμενισμού». 67