ΑΝΑΓΚΗ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΗΘΟΥΣ -- Aθωνικά άνθη
Εκκλησία είναι άθροισμα πιστών ανθρώπων ενωμένων με την κοινήν αγάπη στο Χριστό και ενωμένων μεταξύ τους με την αγάπην, αφού ο Χριστός είναι σαφής: «Εν τούτω γνώσονται πάντες ότι εμοί μαθηταί εστε, εάν αγάπην έχητε εν αλλήλοις» (Ιωαν. ιστ: 35). Δηλαδή υπέρτατο κριτήριο της ιδιότητος των πιστών και μαθητών του Κυρίου Ιησού είναι η μεταξύ τους αγάπη. Οπότε είναι αληθινή τραγωδία να νομίζει κανείς ότι είναι μαθητής Χριστού και ότι αγωνίζεται για την δόξα του, ενώ είναι γυμνός από την αγάπη στον πλησίον του. Βέβαια οι Χριστιανοί ούτε μηχανές ομόρρυθμα λειτουργούσες είναι, ώστε να ομοφρονούν πάντοτε, αλλά και «ως σάρκα φορούντες και τον κόσμον οικούντες και υπό του διαβόλου πλανώμενοι», υφίστανται αλλοιώσεις μη καλές, απατώνται λίγο ή πολύ στη διακρίβωση του αληθινού και στην επιλογή τρόπων και μεθόδων ενεργείας και, εφ’ όσον τελούν υπό το κράτος των μη καλών παθών σε ποικίλο βαθμό, επόμενον είναι να νικώνται από τον εχθρό διάβολο και φυσικά να αμαρτάνουν.
Τη Λ΄ (30η) του Οκτωβρίου, μνήμη του Αγίου Ιερομάρτυρος ΜΑΡΚΙΑΝΟΥ Επισκόπου Συρακουσών, μαθητού του Αγίου Αποστόλου Πέτρου.
Μαρκιανός ο Μάρτυς εχειροτονήθη από τον Απόστολον Πέτρον και απεστάλη Επίσκοπος εις τας Συρακούσας της Σικελίας. Καταπλήξας δε όλους τους εκεί ευρισκομένους με τα θαύματα και σημεία όσα ετέλεσε και κατακρημνίσας με μόνην την προσευχήν του τους βωμούς των ειδώλων, εποίησεν όλους υιούς φωτός δια της θεογνωσίας και δια του αγίου Βαπτίσματος. Όθεν οι Ιουδαίοι, από τον φθόνον κινούμενοι και μη υποφέροντες την παρρησίαν του Αγίου, εθανάτωσαν αυτόν με βίαιον θάνατον και ούτως εκομίσατο ο μακάριος τον της αθλήσεως αμάραντον στέφανον.
28η Οκτωβρίου --- ‘‘Ζήτω η Ελλάς’’
Ανησυχούμε και απελπιζόμεθα, όταν μελετούμε τους εκτεθέντας από την Εθνικήν Στατιστικήν Υπηρεσίαν αριθμούς, εν σχέσει προς το δημογραφικόν πρόβλημα της Ελλάδος. Εκ των αριθμών, αποδεικνύεται ότι η πατρίς μας είναι άτεκνος σχεδόν χώρα, χώρα, κατά το πλείστον, γερόντων! Ποίος θα το εφαντάζετο; Οι Έλληνες, δυστυχώς κατ’ όνομα οι πλείστοι Ελληνορθόδοξοι, εγένοντο αρνηταί της ζωής, φυγότεκνοι, στείροι! Ωσάν να μη υπήρξαν απόγονοι ενδόξων όντως προγόνων, οι οποίοι εξύψωσαν την ιδέαν και αξίαν του Ανθρώπου και του Ανθρωπισμού όσον ουδέν άλλο έθνος επί της γης. Η δε πολιτεία, άνευ βουλής ενεργήσασα, εψήφισε νόμον περί αμβλώσεων δια του οποίου φονεύονται 300—400 χιλιάδες Ελληνορθόδοξα νήπια ετησίως και όντως επεδεινώθη επικινδύνως το δημογραφικόν πρόβλημα της Χώρας.
Πρωτοπρ. Θεόδωρος Ζήσης: «Οι Άγιοι αναθεματίζουν τον Πάπα και εμείς τον Πάπα τον ευλογούμε»
«Έχουμε στην εποχή μας τις αιρέσεις του Παπισμού και του Προτεσταντισμού και για τις οποίες οι εκκλησιαστικοί μας ηγέτες σιωπούν. Πολύ μεγάλη αίρεση ο Παπισμός, 21 καινοτομίας έχει: filioque, αλάθητο, πρωτείο του Πάπα, άζυμα, καθαρτήριο πυρ, του κόσμου τις αιρέσεις και πολύ χειρότερη αίρεση ο Προτεσταντισμός. Και εμείς τι κάνουμε απέναντι αυτών των αιρέσεων;
Εμείς
τον Πάπα τον ευλογούμε...
Τον δεχόμαστε στην Αθήνα, στο Βουκουρέστι, στην Τιφλίδα, στην Κύπρο, τώρα και στη Μόσχα ετοιμάζεται να πάει, στην Κωνσταντινούπολη – «Ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου», «άγιος αδελφός» ο αιρετικός Πάπας, τον οποίο ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός λέει «Τον Πάπα να καταράσθε». Οι Άγιοι καταρώνται, αναθεματίζουν τον Πάπα και οι δικοί μας ηγέτες σήμερα; Που είναι το αποστολικό και πατερικό τους φρόνημα, που λέει «επιτιμάν αποτόμως τους αιρετικούς».
ΕΙΣ ΤΟΝ ΕΓΚΛΩΒΙΣΜΟΝ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΕΩΣ -- Γράφει ἡ κ. Δάφνη Βαρβιτσιώτη, ῾Ιστορικὸς
Ἕνας ὁρατός κίνδυνος διὰ τὴν Κοινωνίαν
Προκειμένου νά ἑδραιώσουν τήν Νέα Τάξη τους καί ἐπί τῶν δυναμικῶν καί ἀνεπτυγμένων, ἀλλά «ἀνυπότακτων», δυτικῶν κοινωνιῶν, οἱ δυνάμεις τῆς παγκοσμιοποιήσεως ἐξαπέλυσαν ἐναντίον τους ἕναν ἀόρατο πόλεμο. ῾Ο πόλεμος αὐτός διεξάγεται εἰρηνικά, καί σέ δύο μέτωπα: τό ἀναπτυξιακό καί τό πνευματικό. ῾Η Οἰκονομική ῾ Υποδούλωσις τῶν Δυτικῶν Κοινωνιῶν: Γιά νά καταστρέψουν τήν ἀναπτυξιακή δυναμική τῶν δυτικῶν κοινωνιῶν, οἱ δυνάμεις τῆς παγκοσμιοποιήσεως χρησιμοποιοῦν δύο μεθοδεύσεις. ᾽Από τήν μιά —μέ πρόσχημα την «ἰσόρροπη ἀνάπτυξη» τοῦ πλανήτη—, ἀποσύρουν ἀπό αὐτές τό μεγάλο ὑπερεθνικό κεφάλαιο, τό ὁποῖο στρέφουν πρός τίς ὑπό ἀνάπτυξιν περιοχές (᾽Αφρική, Κίνα, Βραζιλία, ᾽Ινδία καί Ν᾽ Ανατολική ᾽Ασία), ὅπου ὑπάρχει ἄφθονο φθηνό ἐργατικό δυναμικό, ἀπόλυτα ἐξαθλιωμένο καί χωρίς ἀπαιτήσεις γιά δικαιώματα καί ἐλευθερία. ᾽Εκμεταλλευόμενες —ὡς ἄλλη, σύγχρονη, νομενκλατούρα— τούς ἀνθρώπους αὐτούς, οἱ δυνάμεις τῆς παγκοσμιοποιήσεως ἐγκαθιδρύουν στίς περιοχές αὐτές —ἐν τοῖς πράγμασι— μιά ἄτυπη παραλλαγή τοῦ κομμουνιστικοῦ «Παράδεισου τοῦ ᾽Εργάτη». ᾽Από τήν ἄλλη, ἐξαθλιώνουν σταδιακά τίς οἰκονομίες τῶν δυτικῶν κοινωνιῶν, ἐπιβάλλοντας καί σʼ αὐτές, διʼ εἰρηνικῶν μέσων, συνθῆκες ἄτυπου ἐφαρμοσμένου κομμουνισμοῦ: ἤτοι, μεταφέρουν πόρους τους πρός χῶρες τοῦ ἀποκαλούμενου Τρίτου Κόσμου (βάσει πολιτικῶν «ἀλληλεγγύης» τῆς Ε.Ε, ἤ μέ φιλανθρωπικούς ἐράνους)· ἐπιβάλλουν ἐξοντωτική φορολόγηση στήν ἰδιοκτησία καί τίς κληρονομιές· προκαλοῦν καταρρεύσεις κρατικῶν οἰκονομιῶν, χρηματιστηρίων, τραπεζῶν, ἀσφαλιστικῶν καί συνταξιοδοτικῶν φορέων καί ἐγχωρίων βιομηχανιῶν· ἐπιβάλλουν μείωση μισθῶν, αὔξηση τιμῶν, ἀνεργία κ.ο.κ.· τέλος, εὐνοοῦν τήν λαθρομετανάστευση.
Η ΠΙΣΤΗ ΞΕΠΕΡΝΑ ΤΗΝ ΝΟΗΣΗ
Ὁ Ἅγ. Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής (Δ´ Ἑκατοντάδα διαφόρων κεφαλαίων), λέγει: «Ἡ πίστις εἶναι γνῶσις, πού δέν μπορεῖ νά ἀποδειχθῆ. Καί ἀφοῦ εἶναι γνῶσις, πού δεν δέχεται ἀπόδειξιν, ἄρα εἶναι μιά ὑπερφυσική σχέσις, μέ τήν ὁποίαν ἑνωνόμαστε μέ τόν Θεόν μέ τρόπον ἄγνωστον και χωρίς ἀποδείξεις, σέ μιά ἕνωση, πού ξεπερνᾶ τήν νόηση»
«Ορθόδοξος Τύπος» : Ὁ ἀσεβέστερος τῶν Ἑλλήνων
ΕΠΕΠΡΩΤΟ εἰς τήν Ἑλλάδα, τήν χώραν τοῦ πολιτισμοῦ, τῆς φιλοσοφίας, τῶν τεχνῶν, καί προπάντων τῆς Ὀρθοδόξου Χριστιανικῆς πίστεως, νά γεννηθῆ καί ὁ ἀσεβέστερος τῶν Ἑλλήνων: Ὁ Νικ. Καζαντζάκης, εἰς τόν ὁποῖον ἀφιερώνεται τό παρόν ἔτος. Ὁ π. Ἰουστῖνος Πόποβιτς ἔλεγε ὅτι «ὁ Σατανᾶς ἐξῆλθεν ἀπό τον Ἰούδαν καί εἰσῆλθεν εἰς τόν Ἄρειον» (τόν ἀντίχριστον καί μέγαν αἱρεσιάρχην). Ἡμεῖς θά προσθέσωμεν ὅτι «ὁ Σατανᾶς, ἀφοῦ ἐξῆλθεν ἀπό τόν Ἰούδαν καί τον Ἄρειον, εἰσῆλθεν εἰς τόν Καζαντζάκην»! Δέν νομίζομεν νά ὑπῆρξε—τουλάχιστον εἰς τόν 20όν αἰῶνα— πλέον ἀσεβής καί «ὑβριστής» ἀπό τόν Καζαντζάκην. Ὑπῆρξεν ὁ ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος ἀπέσπασε τούς φανατικωτέρους θαυμαστάς του, ἀλλά, λόγω τῆς ἀσεβείας του, καί τούς πλέον ἀδιαλλάκτους περιφρονητάς. Εἰς εἰδικόν τευχίδιον, εὐσεβής λογοτέχνης, ἀναγνώσας τά ἔργα τοῦ Καζαντζάκη, συνεκέντρωσεν 131 χλευαστικάς, ὑβριστικάς, ἀντιδογματικάς, ἀντιχριστιανικάς, αἱρετικάς καί χυδαίας φράσεις και προτάσεις. Δυστυχής ὁ ἴδιος, ἀλλά δυστυχεῖς καί οἱ ὁμόφρονές του. Εὐχόμεθα μόνον, νά μή ξαναγεννηθῆ τοιοῦτος ἄνθρωπος. Καί ἡμεῖς ἐπαναλαμβάνομεν τόν λόγον τοῦ Κυρίου διά τόν Ἰούδαν —διότι και ὁ Καζαντζάκης ὑπῆρξε νέος Ἰούδας— «καλόν ἦν αὐτῷ εἰ οὐκ ἐγεννήθη ὁ ἄνθρωπος ἐκεῖνος» (Ματθ. ΚΣΤ΄ 24).
«Ορθ. Τύπος» αριθ. φ. 1794
Η ελευθερία είναι μεν στοιχείον του πνευματικού βίου του ανθρώπου, αλλά.....
Από τότε που εισήλθε η αμαρτία εις τον κόσμο, δεν είναι δυνατό όλοι οι άνθρωποι να είναι σύμφωνοι εις όλα και πάντοτε. Η ελευθερία είναι μεν στοιχείον του πνευματικού βίου του ανθρώπου, αλλά αυτός δεν προσκολλάται πάντοτε εις το θέλημα του Θεού, δηλαδή δεν συμφωνεί με τον Θεόν, και επομένως δεν μπορεί να συμφωνήση και με τους ανθρώπους. Δι’ αυτό υπάρχουν διαφοραί μεταξύ τούτων εις τις σκέψεις, τις προτιμήσεις, τις ενέργειες, άλλοτε μικρότερες και άλλοτε μεγαλύτερες.
μ.θ.δ.
Έπος του ’40: Όταν η Παναγία μας πολεμούσε οφθαλμοφανώς μαζί με τους Έλληνες!
Μέσα από καταγραφές του Μητροπολίτη Παντελεήμονος Φωστίνη
Τα καλύτερα συναξάρια αγίων τα γράφουν τόσο
οι ομόψυχοι τους άγιοι, όσο και αυτοί που τους έζησαν από κοντά και κατάφεραν
να δουν, έστω για λίγο, μέσα από τα μάτια και την ψυχή των αγίων αυτών.
Έτσι και τα καλύτερα στοιχεία για ένα αντίστοιχο πολεμικό ή καλύτερα ηρωικό
συναξάρι για τον ελληνισμό της εποποιίας του αγώνα του ’40, μόνον κάποιος που
το έζησε εξ επαφής και επί τόπου, θα μπορούσε να τα καταγράψει, αλλά και να τα
αναπαραστήσει και να τα ζωντανέψει.
Για τον λόγο αυτό, και εμείς σήμερα, θα παρουσιάσουμε μερικές μοναδικές
εμπειρίες, όπως τις κατέγραψε η πέννα του Μητροπολίτη Παντελεήμονος Φωστίνη, ο
οποίος τις έζησε στο φλεγόμενο μέτωπο του ελληνοϊταλικού πολέμου. Εκεί όπου το
δίκιο των Ελλήνων, απέναντι στην άδικη επίθεση της φασιστικής Ιταλίας του
Μουσολίνι, μαζί με την αυταπάρνηση, την θυσία και τον ηρωισμό των Ελλήνων
στρατιωτών, και όλου του ελληνικού λαού, κέρδισε και την εύνοια του ελέους του
Θεού.
Γι αυτό, και η Υπεραγία Θεοτόκος, η Υπέρμαχος Στρατηγός θα φανεί οφθαλμοφανώς
στους στρατιώτες μας, θα τους δώσει νερό στην δίψα τους, θα τους προειδοποιήσει
την ώρα της έναρξης της μεγάλης αντεπίθεσης των Ιταλών και θα τους ενθαρρύνει
υποσχόμενη την δική της συμβολή στην μάχη λέγοντάς «Είμαι μαζί σας»!
Aἱ μεταμοσχεύσεις καὶ ἡ ἔσχατος συναλλαγὴ -- Toυ ιατρού κ. Κυπριανού Χριστοδουλίδη
Κύριε Διευθυντά,
Στὸ διαδικτυακὸ τόπο «ΑΚΤΙΝΕΣ»
δημοσιεύθηκε (14/07/2009) ἐκτενὲς ἄρθρο τοῦ καθηγητῆ τῆςΘεολογικῆς κ. Γεωρ. Ἰ.
Μαντζαρίδη (ΓΙΜ), ποὺ ἀφοροῦσε στὶς μεταμοσχεύσεις. Στὸ τέλος τοῦ ἄρθρου, ὁ κ.
ΓΙΜ δίνει καὶ τὴν ὀρθόδοξη προσέγγιση τοῦ θέματος αὐτοῦ γιὰ νὰ καταλήξει γράφοντας:
«Ἡ ἀλήθεια τῶν πραγμάτων δὲν περιορίζεται σὲ ἐξωτερικοὺς τύπους. Ὅπως ἡ ἀφαίρεση
τῆς ζωῆς μπορεῖ νὰ συνιστᾶ πράξη κορυφαίας ἀγάπης (αὐτοθυσία), ἀλλὰ καὶ πράξη
πλήρους αὐτοπεριορισμοῦ καὶ ἔσχατης ἀπογνώσεως (αὐτοκτονία), ἔτσι καὶ ἡ μεταμόσχευση
ἱστῶν ἢ ὀργάνων ἀπὸ ἄνθρωπο σὲ ἄνθρωπο μπορεῖ νὰ εἶναι πράξη κορυφαίας ἀγάπης, ἀλλὰ
καὶ πράξη περιφρονήσεως τοῦ ἀνθρώπου ἢ ἔσχατης συναλλαγῆς. Μπορεῖ νὰ εἶναι νίκη
ἐναντίον τοῦ θανάτου μὲ ἑκούσια ἀποδοχὴ τοῦ θανάτου, ἀλλὰ μπορεῖ νὰ εἶναι καὶ
πλήρης συμμόρφωση πρὸς τὴ θνητότητα μὲ ταυτόχρονο ἀφανισμὸ κάθε πνευματικοῦ
στοιχείου. Ἡ ὀρθόδοξη θεολογία δὲν μπορεῖ νὰ δεχθεῖ τὶς μεταμοσχεύσεις... ὡς
κάποια μηχανιστικὴ διαδικασία. Μπορεῖ ὅμως νὰ τὶς δεχθεῖ ὡς πράξεις αὐτοπροσφορᾶς
καὶ αὐτοθυσίας. Γι᾽ αὐτὸ δὲν ἀντιμετωπίζει τὴν προβληματικὴ τῶν μεταμοσχεύσεων
μὲ προδιαγεγραμμένη περιπτωσιολογία, ἀλλὰ βλέπει τὶς διάφορες περιπτώσεις μὲ
κριτήρια τὴν ἀνιδιοτελῆ ἀγάπη καὶ τὸν σεβασμὸ τοῦ προσώπου».
Ἐγὼ θὰ συμπλήρωνα λέγοντας ὅτι
ἡ ἀλήθεια τῶν πραγμάτων δὲν περιορίζεται στὴ διαπίστωση τῆς ἐγγενοῦς διπλῆς ὄψης,
ποὺ αὐτὰ ἔχουν. Αὐτὸ τὸ ξέρουμε: «Πάντα δισσᾶ, ἓν κατέναντι τοῦ ἑνὸς καὶ οὐκ ἐποίησεν
οὐδὲν ἐλλεῖπον». Ἀπὸ σκολιοὺς λογισμούς, ποὺ χωρίζουσιν ἀπὸ Θεοῦ, εἴμαστε πλήρεις.
Καιρὸς τοῦ «εὐθείας ποιεῖτε τὰς τρίβους αὐτοῦ». Οἱ μεταμοσχεύσεις προϋποθέτουν
τὸν ἰατρογενῆ θάνατο ἑνὸς ψυχορραγοῦντος καὶ ὅλα τὰ ὑπόλοιπα περὶ «οἰκονομίας»
εἶναι ἐκ τοῦ πονηροῦ. Γιὰ ποιὰ αὐτοθυσία καὶ αὐτοπροσφορὰ μποροῦμε νὰ μιλοῦμε;
«Αὕτη ἐστὶν ἡ ἐντολὴ ἡ ἐμή, ἵνα ἀγαπᾶτε ἀλλήλους καθὼς ἠγάπησα ὑμᾶς. Μείζονα
ταύτης ἀγάπην οὐδεὶς ἔχει, ἵνα τὴν ψυχὴν αὐτοῦ θῆ ὑπὲρ τῶν φίλων αὐτοῦ». Τί
λέει ἐδῶ; «Ὑπὲρ τῶν φίλων αὐτοῦ, τῶν μαθητῶν, καὶ μείζονα ταύτης ἀγάπην οὐδεὶς ἔχει».
Μπορεῖ νὰ συγκριθεῖ ἡ ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ μὲ τὴν ἀγάπη, ποὺ ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι ἔχουμε;
Καὶ πῶς εἶναι «φίλος» ἐκεῖνος, ποὺ οὔτε κὰν τὸν ξέρουμε καὶ ποὺ συχνὰ βρίσκεται
στὴν ἄλλη ἄκρη τοῦ κόσμου; Πῶς εἶναι φίλος —ἀλλὰ καὶ ποιὸς εἶναι αὐτὸς ὁ φίλος—
ὅταν ὁ ἀσθενής, ποὺ ἐναγωνίως ζητεῖ τὸ μόσχευμα, παρακαλεῖ ἢ εὔχεται νὰ βρεθεῖ ἕνας
ἄλλος στὴν κατάσταση «λίγο πρὶν ἀπ᾽ τὸ θάνατο», γιὰ νὰ τοῦ πάρουν τὰ ὄργανα οἱ
γιατροὶ καὶ νὰ γίνει καλά; Πῶς εἶναι φίλος Χριστοῦ, ἐκεῖνος, ποὺ δέχεται τὸν ἰατρογενῆ
(καὶ ἄρα πρόωρο) θάνατο ἑνὸς ἄλλου φίλου —συνηθέστατα δὲν εἶναι— γιὰ νὰ ζήσει αὐτός;
Ὁ Χριστὸς ἀπευθύνει τὸν λόγο αὐτὸ τῆς ἀγάπης, ἀλλὰ καὶ τὴν ἴδια τὴν ἀγάπη, στοὺς
μαθητές Του, ποὺ τοὺς ἀποκαλεῖ φίλους. Τί εἴδους φιλία καὶ ἀγάπη ἀπευθύνουμε ἐμεῖς
κατὰ ἀγνώστων; Μᾶς ἀρκεῖ, φαίνεται, ἡ πλαστογραφημένη παπικὴ ἀγαπολογία καὶ ἡ ὁμοία
μὲ αὐτὴν δική μας. Ἀλλὰ νομίζω, αὐτὴ εἶναι «τοξική» ἀγάπη, ὅπως ἦταν καὶ τὰ
τοξικὰ ὁμόλογα τῶν τραπεζῶν, ποὺ γκρέμισαν τὴν ἐπίσης ψεύτικη οἰκονομία. Καιρὸς
νὰ τὸ καταλάβουμε καὶ νὰ πάρουμε τὴν ἀπόφαση νὰ λέμε τὰ πράγματα μὲ τὸ
πραγματικό τους ὄνομα. Οἱ αὐτοπροσφορὲς καὶ οἱ αὐτοθυσίες τῶν μεταμοσχεύσεων εἶναι
ἄνευ περιεχομένου ἀγάπης καὶ ἐξυπηρετοῦν μόνο τὸ οἰκουμενιστικὸ ἰδεολόγημα τῆς πιὸ
ἀπάνθρωπης «ἀγάπης» . Ποὺ δὲν εἶναι ἄλλη ἀπὸ αὐτή, ποὺ ἔχει ὁ Μισόκαλος γιὰ τὸν
ἄνθρωπο. Τέλος, θὰ ἤθελα ἁπλῶς νὰ ἐπισημάνω ἕνα γεγονός, ποὺ συνετάραξε τὸ
πανελλήνιο πρὶν ἀπὸ λίγα χρόνια. Ἀναφέρομαι στὴν περίπτωση τοῦ τότε ἀρχιεπισκόπου
Χριστοδούλου καὶ τὴν ἀπόφαση γιὰ μεταμόσχευση. Πολλοὶ θὰ παραπλανήθηκαν. Ἀλλὰ ὄχι,
ὅσοι γνωρίζουν τὶς ἰατρικὲς λεπτομέρειες, οἱ ὁποῖες φανερώνουν ὅτι ἐκεῖνα ποὺ ἔγιναν,
ἦταν ἕνα τέλεια σκηνοθετημένο διαφημιστικὸ τέχνασμα. Περισσότερα δὲν
χρειάζονται. Οἱ κατὰ καιροὺς ξιφουλκοῦντες κατὰ τῶν μεταμοσχεύσεων εἰδικοὶ ἂς μείνουν
στὴ σιωπή τους.
Κυπριανὸς Κ. Χριστοδουλίδης
ἰατρὸς
«Ο.Τ.» αριθ. φ. 1795
To Δόγμα και η αξία του -- Του αειμνήστου Στεργίου Σάκκου, Ομοτίμου Καθηγητού ΑΠΘ
Η προσήλωσις εις το ορθόδοξον δόγμα, ωστική δύναμις της πνευματικής ζωής
Ανάμεσα στ΄ άλλα γνωρίσματα, που χαρακτηρίζουν την πνευματική υποβάθμιση της κοινωνίας μας είναι και τούτο: Ο σύγχρονος άνθρωπος δεν εκδηλώνει ενδιαφέρον για τα πνευματικά και μάλιστα τα δογματικά θέματα, που αποτελούν το θεμέλιο και την πηγή της πνευματικής ζωής. Για του λόγου το ασφαλές παραπέμπω στην επίσκεψη του Πάπα στην Αθήνα. Επιθυμούσα, όπως και η πλειονότητα του ελλαδικού κλήρου και λαού, την αποφυγή εκείνης της επισκέψεως. Η πραγματοποίησή της ήταν ένα ήττημα για μας. Έστησε ένα προγεφύρωμα του Παπισμού στην Ορθόδοξη Ελλάδα και έχει αυξήσει την έπαρση των απανταχού παπικών και παποφίλων. Ωστόσο, φρονώ ότι αυτό το δυσάρεστο γεγονός μπορεί να αξιοποιηθεί θετικά και να καταστεί τελικά ωφέλιμο. Πως;
Τη ΚΘ΄ (29η) του Οκτωβρίου, μνήμη της Αγίας Οσιομάρτυρος ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΣ της Ρωμαίας.
Αναστασία η Αγία Οσιομάρτυς του Χριστού η σήμερον εορταζομένη ήτο από την μεγαλόδοξον Ρώμην, έζη δε κατά τους χρόνους Δεκίου του βασιλέως και των διαδόχων αυτού Γάλλου και Βαλεριανού εν έτει σνστ΄ (256). Είναι δε και άλλη Μάρτυς Αναστασία η επιλεγομένη Φαρμακολύτρια, καταγομένη και αυτή από την Ρώμην, ακμάσασα κατά τους χρόνους του Διοκλητιανού, αλλά τα μεν περί αυτής ας ίδη πας τις εις την κβ΄ (22αν) του Δεκεμβρίου μηνός, ότε επιτελείται η μνήμη αυτής· ενταύθα δε να διηγηθώμεν τα περί της σήμερον εορταζομένης, ήτις τον Χριστόν εκ βρέφους ποθήσασα, ήρε τον ζυγόν αυτού τον χρηστόν και γλυκύτατον και εβάστασε το ελαφρόν αυτού φορτίον, ήτοι της μοναδικής πολιτείας, ύστερον δε ηξιώθη του Μαρτυρίου και υπέμεινε γενναίως και ανδρειότατα υπέρ της αγάπης του ουρανίου Νυμφίου αυτής διάφορα και πάνδεινα κολαστήρια· όθεν και υπ’ αυτού εδοξάσθη μεγάλως με τριπλούν στέφανον· ένα μεν δια την παρθενίαν αυτής, άλλον της ασκήσεως και έτερον τον του Μαρτυρίου, περί του οποίου θα διηγηθώμεν επιμελώς προς όφελος των αναγιγνωσκόντων.
Ἄρωμα Πατριωτισμοῦ -- Του κ. Δημητρίου Χατζηνικολάου, Ἀν. Καθηγητού Οἰκονομικῶν τοῦ Παν/μίου Ἰωαννίνων
Ἀξιότιμε κ. Διευθυντά,
Αὐτὲς τὶς μέρες διάβασα τὸ
βιβλίο μὲ τίτλο «Ἐν Παραμυθίᾳ τῇ 29–9–1943» (Ἔκδοση τοῦ Δήμου Παραμυθιᾶς, 2007)
τοῦ ἐκλεκτοῦ συναδέλφου κ. Παναγιώτου Τσαμάτου, Καθηγητοῦ τῆς Μαθηματικῆς Ἀναλύσεως
στὸ Πανεπιστήμιο Ἰωαννίνων. Τὸ κείμενο εἶναι γραμμένο σὲ τρεῖς γλῶσσες: Ἑλληνικὰ
(σελ. 1 –38), Ἀγγλικὰ (σελ. 39–68) καὶ Γερμανικὰ (σελ. 69–99). Πρόκειται γιὰ ἄρωμα
πατριωτισμοῦ, ποὺ κάθε ἀληθινὸς Ἕλληνας θὰ ἤθελε ν᾽ ἀπολαύσει. Γι᾽ αὐτό, σᾶς
παρακαλῶ νὰ δημοσιεύσετε τὴν παροῦσα ἐπιστολή. Ὁ κ. Τσαμάτος παρουσιάζει μὲ ποιητικὸ
τόνο καὶ πολὺ συγκινητικὸ τρόπο τὸ ἀποτροπιαστικὸ ἔγκλημα, ποὺ διέπραξαν οἱ
Γερμανοὶ κατακτητές, σὲ συνεργασία μὲ τοὺς μουσουλμάνους Τσάμηδες, τὴν 29–9–1943,
ἤτοι τὴν ἐκτέλεση 49 ἀθώων ἀνθρώπων, ὡς ἀντίποινα γιὰ τὴν ἀπώλεια 6 Γερμανῶν
στρατιωτῶν σὲ μία συμπλοκὴ μὲ τοὺς ἀντάρτες. Αὐτὸ ποὺ τονίζει ἰδιαίτερα ὁ
συγγραφέας εἶναι ὅτι οἱ μουσουλμάνοι Τσάμηδες, ποὺ πρωτοστάτησαν σ᾽ αὐτὸ τὸ ἔγκλημα,
ἦταν μέχρι τὴν προηγουμένη ἡμέρα γείτονες τῶν ἀθώων θυμάτων! Τὸ γεγονὸς αὐτὸ ἔχει
τεράστια σημασία γιὰ τὶς ἡμέρες μας, ὅπου συντελεῖται μία ἄνευ προηγουμένου
προδοσία τῆς Πατρίδος. Τὰ γνωστὰ ξένα κέντρα ἀποφάσεων, σὲ ἀγαστὴ συνεργασία μὲ
τὰ πολιτικὰ κόμματα, ποὺ προωθοῦν μὲ ζῆλο τὴ «Νέα Τάξη Πραγμάτων», ἤτοι Ν.Δ.,
ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ, Οἰκολόγοι–Πράσινοι καὶ ΚΚΕ (βάζω τὸ ΚΚΕ τελευταῖο, διότι αὐτὸ ἔχει
προβάλει κάποιες ἀντιστάσεις), προσπαθοῦν νὰ μᾶς πείσουν ὅτι θὰ εἴμαστε ρατσιστὲς
(!!!) ἂν δὲν δεχθοῦμε τὸν ἐποικισμὸ τῆς χώρας μας μὲ πολλὰ ἑκατομμύρια μετανάστες
κάθε κουλτούρας, ἂν δὲν τοὺς κτίσουμε (καὶ μάλιστα μὲ δικά μας ἔξοδα!!!)
τζαμιά, σχολεῖα κ.λπ.. Μάλιστα, ὁ ὑπουργὸς κ. Προκόπης Παυλόπουλος εὐχαριστεῖ τοὺς
λαθρομετανάστες, ποὺ ἐπιλέγουν τὴν Ἑλλάδα ὡς χώρα προορισμοῦ! Τὰ γεγονότα τῆς
29–9–1943, ποὺ καταθέτει ὁ κ. Τσαμάτος μᾶς διδάσκουν ὅτι ἔχουμε ὅλοι χρέος νὰ
ποῦμε ἕνα μεγάλο «ΟΧΙ» στὴν ἐσχάτη αὐτὴ προδοσία τῆς Ἑλλάδος ἀπὸ τοὺς
προσκυνημένους.
Μὲ τιμὴ
Δημήτριος Χατζηνικολάου
Ἀν. Καθηγητὴς τοῦ Παν/μίου
Ἰωαννίνων
“Oρθ.Τύπος” αριθ. φ. 1794
ΟΙ ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ MAΣ ΣΤΟ ΜΕΤΩΠΟ ΤΟΥ 1940 - 41
Ο αγών (του 1940-41) ήταν ιερός. Οι Έλληνες πολεμούσαν υπέρ Πίστεως και Πατρίδος.
Η
παρουσία της Παναγίας στο Μέτωπο διαπιστώθηκε σε πολλές περιπτώσεις. Αναφέρουμε
μία, η οποία είχε γίνει κοντά μας στο αριστερό μέρος του Μετώπου, εκεί που
ήτανε το άλλο τμήμα του Μετώπου, των ευζώνων. Συνέβη το 1941 στον τότε
ανθυπασπιστή και μετέπειτα υπολοχαγό Νικόλαο Γκάντζαρο.
Παραθέτω την αναφορά που είχε κάμει τότε στο Διοικητή του. Ιδού το πλήρες κείμενο:
ΤΟ «ΟΧΙ» ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ -- Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Γεωργίου Δ. Μεταλληνοῦ
«Εὔδαιμον τὸ ἐλεύθερον» (Περικλῆς)
1. Ἡ θρασύτατη ἐπίθεση τῆς φασιστικῆς Ἰταλίας ἐναντίον τῆς Ἑλλάδος, λειτούργησε ὡς πρόκληση στὴ συνείδηση ὅλου τοῦ Ἔθνους. Ἡ ἀπάντηση ἦταν πανελλήνια, καὶ ἡ ἀπόφαση γιὰ ἀντίσταση καθολική. Καὶ ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος -ἡγεσία καὶ σῶµα- συντάχθηκε ἀπὸ τὴν πρώτη στιγµὴ µὲ τὴν ἀρνητικὴ ἀπάντηση τοῦ τότε Πρωθυπουργοῦ (πού, µολονότι δικτάτορας, τὴν ἱστορικὴ ἐκείνη στιγµὴ ἐξέφραζε τὸ συλλογικό µας φρόνηµα) στὴν ἰταµὴ ἀλαζονεία τῆς φασιστικῆς Ἰταλίας καὶ τῶν δυνάµεων τοῦ Ἄξονα. Ἡ ἱστορικὴ ἔρευνα ἔχει ἤδη καταγράψει τὴ συµµετοχὴ τοῦ Ἱ. Κλήρου στὸν πόλεµο, µὲ πολλὰ θύµατα, ἀλλὰ καὶ στὴ συνέχειά του, τὴν ἐπάρατη Κατοχὴ (γερµανικὴ–ἰταλικὴ–βουλγαρική), µὲ θυσίες αἱµάτων (ἐκτελέσεις κληρικῶν), ἀλλὰ καὶ προσωπικῆς ἀναλώσεως γιὰ τὴν ἐπιβίωση τοῦ Λαοῦ (παραστάσεις συνεχεῖς στὶς ἡγεσίες τῶν κατοχικῶν δυνάµεων – ὀργάνωση συσσιτίων – περίθαλψη ἀσθενῶν καὶ ἀναξιοπαθούντων) τόσο ἀπὸ τὴν πλευρὰ τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἡγεσίας (ἀρχιεπίσκοποι Χρύσανθος καὶ Δαµασκηνός, ὁ τότε Ἰωαννίνων καὶ µετὰ Ἀρχιεπίσκοπος Σπυρίδων κ.π.ἄ.), ὅσο καὶ ἀπὸ τὴν πλευρὰ τοῦ ἁπλοῦ παπᾶ, ποὺ σήκωσαν γιὰ µία ἀκόµη φορά, µὲ καθαρὰ ἐθναρχικὴ συνείδηση, σὲ καιροὺς καθολικῆς ἀρρυθµίας, τὸ σταυρὸ τοῦ Ἔθνους µας. Ὁ ὀρθόδοξος Ἑλλαδικὸς Κλῆρος φάνηκε πάλι ἄξιος τῆς ἀποστολῆς του. Ἔχει γι᾽ αὐτὸ κάθε δικαίωµα ἡ Ἑλλαδικὴ Ἐκκλησία νὰ συµµετέχει στὸν πανηγυρισµὸ τῆς ἐθνικῆς νίκης ἀπέναντι στὶς ὀρδὲς τοῦ νεο– φραγκικοῦ Ἀττίλα, ποὺ δίκαια καθιέρωσε τὸ Ἔθνος ὡς γιορτή του καὶ ἀφορµὴ συλλογικῆς µνήµης καὶ αὐτοπαιδαγωγίας. Καὶ δὲν συµµετέχει µόνο µὲ τὴν Πανηγυρικὴ Δοξολογία στὶς 28ης Ὀκτωβρίου, ἡµέρα ἐνάρξεως τοῦ ἔπους, ἀλλὰ καὶ µὲ µία σηµαίνουσα ἀπόφαση, δηλωτικὴ τῆς ταυτίσεως τῆς Ἐκκλησίας, ὡς Σώµατος, µὲ τὸ ἔπος τοῦ ᾽40–41 καὶ τῆς λειτουργικῆς καταξίωσής του.
ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΔΑ ΤΟΥ ΣΑΡΑΝΤΑ -- Τοῦ κ. Δημητρίου Κ. Κουτσουλέλου, Ἐπιτίμου Ἐπόπτη Δημ. Ἐκπαιδεύσεως
«Θαυμάζω τίς γυναῖκες καί στο ὄνομά τους μνέω»
(Διονύσιος Σολωμός)
Τόν ὕμνο μου ὑψώνω ὡς τον οὐρανό,
δοξολογώντας τή μεγάλη μορφή σου, ἡρωϊκή καί μεγαλόψυχη Ἑλληνίδα τοῦ Σαράντα.
Κι ὅπου ἐλεύθερη ψυχή, ὅπου ἀγάπη φλογερή στήν ἀπολυτρωμένη συνείδηση, στόν ἀνεμπόδιστο
στοχασμό καί στήν ἀνθρώπινη πράξη, ἑνώνει τό σκίρτημα καί τή φωνή της στο ρωμαλέο,
αἰώνιο καί γλυκό τραγούδι τῶν ἀρετῶν σου. Σέ πρωτογνώρισα, ὅταν ἀνέμιζες τό
μαντήλι σου στούς σταθμούς τῶν τρένων κι ἐμούσκευες μέ τά δάκρυά σου τό μαχητή,
πού ἔφευγε γιά τό μέτωπο, τραγουδώντας:
«Ἄντε στό καλό κι ἡ Παναγιά μαζί σου!...»
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)