Αν προσέξει κανείς, στο βίο και τη διδασκαλία των αγίων Πατέρων, θα διακρίνει ότι όλοι, σε όλα τα στάδια της ζωής τους, εκινούντο στον κοινό χώρο των εντολών του Χριστού. Δηλαδή δεν έφευγε ο νους και η βούλησή τους έξω από την περιοχή των ζωοποιών και θεοποιών εντολών, μέσα στις οποίες είναι μυστικά κρυμμένος ο ίδιος ο Χριστός. Και είναι δεδομένον, ότι όσον εργάζεται κανείς τις εντολές, ανάλογα και αποκαλύπτεται ο Χριστός στην καρδιά, στο νου, σ’ όλη την ψυχή όπως λέγει ο άγιος Μάρκος ο Ασκητής. Με άλλα λόγια η αφετηρία του βίου τους, κοινώς ήταν βιβλική, γι’αυτό και η διδασκαλία είναι εμπειρική ανάπτυξη του Ευαγγελίου, του οποίου σαρκωμένες εικόνες έγιναν οι ίδιοι.
Το όνειρο του μπακάλη στην Κρήτη που αποκάλυψε τον «Άγιο Τσιτέρη» | Όσιοι μάρτυρες Ισίδωρος και τα τέκνα του
------------------------------------
Ὄντως θαυμαστή ἱστορία, ἔνδειξις ὅτι ὁ Θεός δέν ἔχει ἐγκαταλείψει ἀκόμη τήν ἁγιοτόκον Ἑλλάδα!
«Δίκαιος ει Κύριε, και ευθείαι αι κρίσεις σου».
Ένας γέροντας άγιος και ασκητής παρεκάλεσε μία φορά τον Κύριο να του διδάξη ποιά είναι η κρίση του. Διότι, είπε, βλέπω άλλοτε μεν ανθρώπους δικαίους και ευλαβείς να βρίσκωνται σε μεγάλη φτώχεια και δυστυχία. Άλλοτε πάλι βλέπω άδικους και αμαρτωλούς να είναι σε μεγάλο πλούτο και ανάπαυση. Άλλοτε πάλι πολλοί δίκαιοι και ευλαβείς να αδικούνται και να βασανίζωνται άδικα, πολλοί δε άδικοι και άξιοι θανάτου αμαρτωλοί και παράνομοι να ζουν και να πλουτίζουν. Τότε άκουσε φωνή που του έλεγε.
Μη ζητάς εκείνα τα οποία δεν φτάνει ο νους και γνώση σου, μήτε να ερευνάς τα απόκρυφα. Διότι οι κρίσεις του Θεού είναι άβυσσος και βάθος μέγα και πολύ. Πλην όμως επειδή ζήτησες να μάθης κατέβα στον κόσμο και κάθισε στο τάδε μέρος και πρόσεχε εκείνα που θα δης, για να καταλάβης μικρό μέρος από τις κρίσεις του Θεού και να γνωρίσης πως είναι ανεξερεύνητη και ανεξιχνίαστη η προνοητική των πάντων του Θεού διακυβέρνηση.
Ο νοών νοείτω…
Σας λέγω δε να προσέχετε, διότι εγώ γνωρίζω τούτο, ότι μετά την αναχώρησίν μου θα εισέλθουν μεταξύ σας ψευδοδιδάσκαλοι και πλάνοι σαν άλλοι λύκοι άγριοι και σκληροί, που αλύπητα θα διαρπάζουν το ποίμνιον βλάπτοντες και αφανίζοντες τας ψυχάς των λογικών προβάτων.
(λόγια του Αποστόλου Παύλου : Πράξεις: Κ, 29).
-------------------------
https://katakomviki-ecclesia.blogspot.com/2020/10/1973.html#more
Όπως εδώ:
ο ματθαιϊκός αρχιεπίσκοπος Ανδρέας υπέγραψε το 1973 στην Γενεύη την διδασκαλία της ΡΟΕΔ, ήτοι την αναγνώριση των φλωρινικών, και την καταδίκη της κρατούσας από μελλοντική πανορθόδοξη σύνοδο ...κατά τα άλλα για τους ματθαιϊκούς οι φλωρινικοί είναι ανίεροι
και οι Ν/γίτες με άκυρα μυστήρια.
[Τα ντοκουμέντα απο τον ματθαιϊκό επίσκοπο Κήρυκο ]
ΥΣ
ΑΡΚΕΤΑ ΠΙΑ
δεν επιθυμώ διάλογο με κανέναν
όποιος θέλει να πει την γνώμη του να μην απευθυνθεί σε εμένα
*** εάν τα ντοκουμέντα είναι συκοφαντίες υπάρχει η πηγή για τις νόμιμες διαδικασίες
ΤΕΛΟΣ ΜΕ ΤΑ ΜΑΤΘΑΙΙΚΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ
π.Γρηγόριος Ζιώγος
Tο μαρτύριον της συνειδήσεως περί του οποίου έγραφεν ο Απ. Παύλος :
Η γαρ καύχησις ημών αύτη εστί, το μαρτύριον της συνειδήσεως ημών (Β΄Κορ. Β: 12), μαρτύριον το οποίον είναι όχι μόνον επίπονον, καθώς είναι γεγραμμένον εις το Γεροντικόν : δος αίμα και λάβε πνεύμα, αλλά είναι και πολυχρόνιον, διότι διαμένει εις όλη τη ζωήν μας. Το μαρτύριον δε τούτο συνίσταται κυρίως εις το να υπομείνωμεν μετά μεγάλης ανδρείας και ευχαριστίας όλα τα θλιβερά, τα οποία μας ακολουθούν είτε εκ δαιμόνων, είτε εξ ανθρώπων είτε και εκ της διεφθαρμένης και νοσηράς φύσεώς μας. Προς τούτοις δε μαρτύριον είναι και το να πολεμώμεν και να αντιστεκώμεθα γενναίως εναντίον των πονηρών, αισχρών και βλάσφημων λογισμών, και να μη συνδυάζωμεν φιλικώς ή να συγκατατιθέμεθα εις αυτούς, δι’ ο περί του μαρτυρίου τούτου είπεν ο Όσιος Πέτρος ο Δαμασκηνός, ότι «οι Πατέρες αντί μαρτυρίου αισθητού, κατά συνείδησιν εμαρτύρησαν, έχοντες αντί θανάτου σωματικού, τον κατά προαίρεσιν». Και ο Θεολόγος Γρηγόριος λέγει περί του μαρτυρίου τούτου : «και ούτος δεινός πόλεμος, και αύτη παράταξις μεγάλη, και τούτο μέγα τρόπαιον».
ΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ ΑΓΝΩΣΤΟΥ ΑΓΙΟΥ -- Αθωνικά άνθη
Ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης, στην «Ασματική Ακολουθία των Αγιορειτών αγίων Πατέρων», ανυμνολογεί όχι μονάχα τους γνωστούς Αγίους, που ηγίασαν στις ιερές Μονές, στις Σκήτες, στις ερημικές Καλύβες και στις «οπές της γης», τους οποίους ονομάζει επωνύμους, αλλά περιλαμβάνει και τα πλήθη των αγνώστων Οσίων, των ανωνύμων εκείνων, που μόνο ο Θεός ετίμησε την αγιότητά τους, γιατί παρεκάλεσαν να μείνουν άγνωστοι και να ξεχασθούν από τους ανθρώπους. Η ταπείνωσή τους εκεί τους ωδήγησε.
Πραγματικά στα ιερά εδάφη των Ερήμων του Αγίου Όρους έχουν ταφεί άγια σώματα και ο διερχόμενος απ΄ εκεί ανύποπτος προσκυνητής, δέχεται μυροβόλους ριπές στις αισθήσεις του. Πρόκειται για Οσίους, που έζησαν και εκοιμήθησαν εν Κυρίω άγνωστοι. Είχα προσωπική πείρα των αφανών αυτών αγίων, όταν έγραφα στη νεότητά μου: «Κέριναι, χλωμαί και ευγενικαί υπάρξεις, που εθυσίασαν τα πάντα και, «ίνα Χριστόν κερδίσωσιν», «ηγήσαντο πάντα σκύβαλα» και ετάκησαν με την ιδίαν των φλόγα, ήρεμα, γαλήνια, και εξέπνευσαν γονατιστοί εις τα σκιόφωτα των πτωχών και υγρών φωλεών των, ψυχαί καθαραί, «ων ουκ ην άξιος ο κόσμος…». Ήλθον άγνωστοι εν μέσω αγνώστων, ξένοι και πάροικοι, διαβάντες εις την αντίπεραν όχθην του θείου φωτός, από του θανάτου εις την ζωήν, αθόρυβα, οσιακά, μόνοι, ταπεινοί και άγνωστοι, καταξιωθέντες, «ίνα, καν αποθάνωσι, ζήσωνται» («Μεταξύ ουρανού και γης», σ. 46). Αυτών των αγνώστων Οσίων τα σώματα μυροβολούν κάτω από την γη.
ΜΕ ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΣΤΡΑΜΜΕΝΟ ΣΤΗ ΝΙΚΗ
O ,τι καί νά κάνουν οἱ ὑπηρέτες τῆς Νέας Τάξης στό τέλος θά ἡττηθοῦν! Αὐτό νά τό βάλουν καλά στό μυαλό τους. Νά τό ἔχουμε καί ἐμεῖς καλά στό μυαλό μας, γιά νά εἴμαστε αἰσιόδοξοι καί μαχητικοί. Ἀνθρωπίνως ἡ κατάσταση σήμερα εἶναι πολύ δύσκολη. Φαντάζει ἀδιέξοδη. Θεανθρωπίνως ὅμως εἶναι πανεύκολη καί μέ πολύ αἰσιόδοξη προοπτική, διότι ἀκριβῶς «τό ἀδιέξοδο τῶν ἀνθρώπων εἶναι τό κατ᾽ ἐξοχήν πεδίο δράσεως τοῦ Θεοῦ. Χρειάζεται λοιπόν ἀπόλυτη ἐμπιστοσύνη στήν πρόνοια τοῦ Θεοῦ. Χωρίς νά ἐπιτρέψει ὁ Θεός, δέν πέφτει οὔτε μία τρίχα ἀπό τά μαλλιά μας. Ὅλα –καί ὅταν λέμε ὅλα, ἐννοοῦμε ὅλα– εὑρίσκονται ὑπό τόν ἀπόλυτο –στόν ὑπέρτατο βαθμό– ἔλεγχο τῆς κραταιᾶς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ μας καί τῆς πρόνοιας καί πατρικῆς μέριμνας τοῦ παντοδύναμου Πατέρα μας.
Τη ΙΣΤ΄ (16η) του μηνός Οκτωβρίου μνήμη του Αγίου Μάρτυρος ΛΟΓΓΙΝΟΥ του Επισκόπου.
Λογγίνος, ο Άγιος Μάρτυς, ο Εκατόνταρχος, ήτο Ιουδαίος το γένος, ζων κατά τας ημέρας της ενσάρκου οικονομίας του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, υπηρέτει δε ως εκατόνταρχος εις την υπηρεσίαν του Πιλάτου. Ούτος κατά την ημέραν καθ’ ην ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός δια την άπειρον αυτού ευσπλαγχνίαν εσταυρώθη κατά το ανθρώπινον δια να μας λυτρώση από την προπατορικήν παράβασιν, προσετάχθη από τον Πιλάτον να φυλάττη μετά των στρατιωτών του το Σώμα του Ιησού.
«Ἀπόστα ἀφ᾽ ἡμῶν ὁδούς σου εἰδέναι οὐ βουλόμεθα» (Ἰώβ 21, 14).
Δυστυχῶς, ὁ νέος Ἰσραὴλ τῆς χάριτος καὶ τῆς εὐλογίας ἀφοῦ «ἔφαγεν καὶ ἐνεπλήσθη, ἀπελάκτισεν ὁ ἠγαπημένος λαὸς τοῦ Θεοῦ, διότι ἐλιπάνθη, ἐπαχύνθη, ἐπλατύνθη» (Δευτ. 32, 15).
Καὶ ἀπέστη ἐκ τοῦ Σωτῆρος αὐτοῦ Θεοῦ λέγων: «Ἀπόστα ἀφ᾽ ἡμῶν ὁδούς σου εἰδέναι οὐ βουλόμεθα» (Ἰώβ 21, 14). Οὕτω περιῆλθομεν εἰς ἠθικὴν ἐξαχρείωσιν καὶ χαλάρωσιν, ἐφ᾽ ὅσον οἱ ἄρχοντες ἡμῶν ἐψήφισαν νόμους βδελυροὺς ἐνώπιον τῶν ὀφθαλμῶν τοῦ Θεοῦ. Ὡς τὸν πολιτικὸν γάμον, τὴν νομιμοποίησιν τῶν ἀμβλώσεων, τὴν ἐλευθέραν συμβίωσιν τοῦ αὐτοῦ φύλου, τὸν «γάμον» τῶν ὁμοφυλοφίλων, τὴν ὑποβάθμισιν καὶ περιφρόνησιν τῆς πατροπαραδότου ἀρχαίας γλώσσης, τὴν προαιρετικότητα τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν, τὴν ἀνέγερσιν μουσουλμανικοῦ τεμένους (παραθεωροῦντες τὸ τάμα τοῦ Ἔθνους), τὴν κατασκευὴν ἀποτεφροτικῶν κλιβάνων κ.ἄ.
“O εις και η Αλήθεια αποτελούν την πλειοψηφία"
Στα θέματα της πίστεως και της αγιοπνευματικής εκκλησιαστικής διοργανώσεως ουδεμία αξία ή σημασία έχουν αποφάσεις, που λαμβάνονται κατά πλειονοψηφία ή ακόμη και παμψηφία, εάν έρχωνται σε αντίθεση και σύγκρουση με τα δόγματα και τους κανόνες της Εκκλησίας. Στις περιπτώσεις αυτές έχει απόλυτη εφαρμογή η αρχή: «Ο εις και η αλήθεια αποτελούν την πλειοψηφία». Με βάση την αρχή αυτή διασφαλίσθηκε η Ορθοδοξία δια μέσου των αιώνων και συνετρίβησαν οι αιρέσεις και τα σχίσματα. Αρκεί να θυμηθούμε τι συνέβη κατά την επί δεκαετίες κυριαρχία των Αρειανών κατά τον Δ΄ αιώνα, ότε η πλειονοψηφία ή και η παμψηφία πολυαρίθμων Συνόδων, που αποδείχθησαν ληστρικές ή ψευδοσύνοδοι, ετάχθησαν υπέρ της αιρέσεως του Αρείου και εναντίον της Ορθοδοξίας. Οι Μεγάλοι Πατέρες της Εκκλησίας όχι μόνο δεν υπετάχθησαν στις αποφάσεις αυτές των ψευδοσυνόδων, αλλά όρθωσαν το ανάστημά τους επί των επάλξεων της Ορθοδοξίας, όπως ο Μέγας Αθανάσιος. Είναι ίσως η συγκλονιστικώτερη περίπτωση στην εκκλησιαστική ιστορία, που επιβεβαιώθηκε με τον πιο πανηγυρικό τρόπο, ότι «Ο εις και η αλήθεια αποτελούν την πλειοψηφία». Εάν ο Μέγας Αθανάσιος συνεμορφώνετο με την αρχή της πλειονοψηφίας και υπετάσσετο εις τις αντικανονικές και αντορθόδοξες αποφάσεις της, θα επρόδιδε την ιδιότητά του, ως αληθινού ορθοδόξου Ιεράρχου και Επισκόπου, που έχει σαν ύψιστη αποστολή την προάσπιση μέχρι θανάτου της εμπιστευθείσης σε κάθε αληθινό επίσκοπο Ιεράς Παρακαταθήκης, της αποκαλυφθείσης από τον Εσταυρωμένο Θεό της Αγάπης, Αληθείας και τότε αντί της Κυριακής της Ορθοδοξίας θα εορτάζετο ο θρίαμβος της Αιρέσεως και στη θέση του Μεγάλου Αθανασίου θα δοξολογείτο ο Άρειος!
(Από το βιβλίον «Η Μεγάλη Προδοσία» του Καθηγητού κ.
Κων/νου Δωρ. Μουρατίδου).
Δεν θα πρέπει να αγνοηθή η θεμελιώδης εκκλησιολογική αρχή:
Τα θεμέλια της ενότητος της Εκκλησίας δεν είναι διοικητικά/θεσμικά, αλλά ευχαριστιακά και χαρισματικά· δεν είναι δυνατόν ο κηρύττων αίρεσιν επίσκοπος, χαρακτηριζόμενος πλέον ως «ψευδοεπίσκοπος» και «ψευδοδιδάσκαλος» (IE Kανών της AB Αγίας Συνόδου), να αποτελή ούτε το κέντρον της Ευχαριστιακής Συνάξεως, ούτε να επιτελή χρέη Ποιμένος, εφ΄ όσον ήδη είναι «λύκος». Μόνον υπό τοιαύτας προϋποθέσεις ήτο δυνατόν ο Άγιος Κύριλος Αλεξανδρείας προ ακόμη της Γ΄ Αγίας Οικουμενικής Συνόδου, να προτρέπη το Ορθόδοξο Ποίμνιο της Κωνσταντινουπόλεως: «Ασπίλους και αμώμους εαυτούς τηρήσατε, μήτε κοινωνούντες τω μνημονευθέντι (Νεστορίω), μήτε μην ως διδασκάλω προσέχοντες, ει μένει λύκος αντί ποιμένος»
(Αγίου Κυρίλλου Αλεξανδρείας, PG τ. 99 στλ. 1645D)
«δεῖξόν μοι τὴν πίστιν σου ἐκ τῶν ἔργων σου, κἀγὼ δείξω σοι ἐκ τῶν ἔργων μου τὴν πίστιν μου» -- Toυ ιατρού κ. Κυπριανού Χριστοδουλίδη
Όταν ένας άνθρωπος, ασθενής κατά τήν πίστη, ζητήσει τήν βοήθεια τής εκκλησίας, ότι « 2 πολλὰ γὰρ πταίομεν ἅπαντες» (Ιακώβου γ΄), ακόμη δέ, ότι, ίσως, έχει ακούσει το « εἴ τι ἡμάρτομεν μέχρι τῆς παρούσης ὥρας, ἐν λόγω ἤ ἔργω ἤ κατὰ διάνοιαν, ἑκουσίως ἤ ἀκουσίως, ἄνες, ἄφες, συγχώρησον·» (*), τότε η εκκλησία παρέχει σ΄ αυτόν δύο, ας πούμε, θεραπευτικά σχήματα.
Ένα είναι τό τής οικονομίας τών ιερών Κανόνων, έτερο τό τής ακριβείας Πίστεως.
Η ανταπόκριση τού ασθενούς στό πρώτο σχήμα επάγεται τήν ακρίβειαν Πίστεως,
χωρίς τούτο νά σημαίνει ότι τά «τείχη τού αίσχους» (οικουμενικός Βαρθολομαίος
γιά τούς ιερούς Κανόνες) πρέπει νά καταργηθούν. Η οικονομία οδηγεί στήν
ακρίβεια.Τήν καλή έκβαση τής νόσου βεβαιώνει τό ... «δείξω σοι ἐκ τῶν ἔργων μου
τὴν πίστιν μου» (Ιακώβου β΄). Άν όχι, η ασθένεια είναι πρός θάνατον.
«17 οὕτω καὶ ἡ πίστις, ἐὰν μὴ ἔργα ἔχῃ, νεκρά ἐστι καθ' ἑαυτήν. 18 ἀλλ' ἐρεῖ
τις· σὺ πίστιν ἔχεις, κἀγὼ ἔργα ἔχω· δεῖξόν μοι τὴν πίστιν σου ἐκ τῶν ἔργων
σου, κἀγὼ δείξω σοι ἐκ τῶν ἔργων μου τὴν πίστιν μου.19 σὺ πιστεύεις ὅτι ὁ Θεὸς εἷς
ἐστι· καλῶς ποιεῖς· καὶ τὰ δαιμόνια πιστεύουσι καὶ φρίσσουσι.» (έ.α)
(*) Τῌ ΙΗ' ΤΟΥ ΑΥΤΟΥ ΜΗΝΟΣ ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ
Μνήμη τοῦ Ἁγίου Ἀποστόλου καὶ Εὐαγγελιστοῦ Λουκᾶ.
ΚΥΡΙΑΚΗ
Β' ΗΧΟΣ
ΟΡΘΡΟΣ, Ζ΄ Ευχή
Ένας “τρελός”
Του Σεβ. Μητροπολίτου Καστορίας Σεραφείμ, Υπερτίμου και Εξάρχου Άνω Μακεδονίας
Σαν σήμερα, πριν από 116 χρόνια, ένας «τρελός» από τη Σχολή Ευελπίδων και από μία αριστοκρατική οικογένεια, ο οποίος είχε τη δυνατότητα να φθάσει σε υψηλά στρατιωτικά και πολιτικά κλιμάκια, ακολουθώντας τη συνείδησή του και το χρέος του προς την πατρίδα, έφθασε στη μαρτυρική Μακεδονία, την καταπιεσμένη από τη διπλή κατοχή των Τούρκων και των Βούλγαρων κομιτατζήδων, για να βοηθήσει τον πονεμένο λαό τη δύσκολη εκείνη ώρα.
Σαν σήμερα, στο χωριό Στάτιστα (σημερινό Μελά), το παλικάρι της Μακεδονίας, χτυπημένο από τα βόλια των εχθρών, άφησε την τελευταία του πνοή στα χέρια των παλικαριών του αλλά και στα χέρια του Θεού που από καρδίας αγαπούσε, σημάδι και αυτό της αυθεντικότητος του χαρακτήρα του. Τα τελευταία του λόγια ήταν : «Έκανα το χρέος μου προς την πατρίδα».
Τον έκλαψε ο εθνεγέρτης του Μακεδονικού Αγώνος, Γερμανός Καραβαγγέλης.
Τον έκλαψαν τα παλικάρια του.
Τον μοιρολόγησαν οι απλοϊκές γυναίκες του χωριού.
Τον έκλαψε όλος ο ελληνισμός, με πρώτον τον Κωστή Παλαμά : «Σε κλαίει λαός. Πάντα χλωρό να σειέται το χορτάρι, στον τόπο που σε πλάγιασε το βόλι, ω παλικάρι!».
ΑΓΙΑ ΑΠΟΦΑΣΙΣ -- του αειμνήστου Στεργίου Σάκκου, Ομ. Καθηγητού Α.Π.Θ.
Στρατοκόποι ἀέναοι σ᾿ αὐτόν τον κόσμο ἀδιάκοπα βαδίζουμε -ἤ μᾶλλον τρέχουμε- γιά νά προλάβουμε «νά κάνουμε κάτι»· εἶναι τρομακτικά σύντομη ἡ πορεία μας. Τό νιώθουμε αὐτό ἰδιαίτερα στή γοργή ἀνακύκληση τῶν ἑορτῶν, στό γρήγορο πέρασμα ἀπό τήν προηγούμενη χρονολογία στήν ἑπόμενη. Ποιό νά ᾿ναι τό νόημα τοῦ δρόμου μας, ποιά ἡ ἀφετηρία καί ποῦ ὁριοθετεῖται τό τέρμα του; «Ἀπ᾿ το μηδέν προήλθαμε καί στό μηδέν τραβᾶμε», ἀκούγεται ὁ καημός τοῦ ὑλιστῆ, πού δέν ἀντιλαμβάνεται παρά μόνο τήν ὁριζόντια πεπερασμένη διάσταση, ἀπό τό λίκνο ὥς τό μνῆμα. Παρόμοια σκέπτονται κι ὅλοι ὅσοι δέν ἔνιωσαν τήν εὐλογία τῆς πίστεως. Γιά τόν πιστό ὅμως ἡ ζωή ἔχει εὐγενική προέλευση και προορισμό: τήν ἀληθινή ζωή, τον Δημιουργό καί Πατέρα μας. Ἀπό τήν ἀγάπη του ξεκινᾶ, στό ἔλεός του ἐκτυλίσσεται καί στήν αἰώνια δόξα τῆς βασιλείας του καταλήγει. Στήν προοπτική τῆς πίστεως παίρνει ἄλλη, αἰώνια, διάσταση ἡ τόσο μικρή, σκληρή καί πικρή ζωή μας. Γίνεται τό πολύτιμο σκαλοπάτι, πού μᾶς ἀνεβάζει στήν αἰωνιότητα.
Τη ΙΕ΄ (15η) Οκτωβρίου, ο Άγιος ΕΥΘΥΜΙΟΣ ο Νέος ο από Αγκύρας, ο κτίτωρ της παρά την Θεσσαλονίκην Μονής των Περιστερών, εν ειρήνη τελειούται.
Ευθύμιος ο Όσιος και θεοφόρος Πατήρ ημών ο νέος εγεννήθη επί των ημερών της βασιλείας του αυτοκράτορος του Βυζαντίου Λέοντος Ε΄ του Αρμενίου, του βασιλεύσαντος εν έτει ωιγ΄ - ωκ΄ (813-820), εις κώμην τινά της Γαλατίας πολυάνθρωπον και πλουσίαν ονομαζομένην Οψώ. Οι γονείς αυτού ήσαν περιφανείς και οι τα πρώτα φέροντες της κώμης ταύτης, ήτις ήτο συνοικισμένη πλησίον της Αγκύρας, πρωτευούσης νυν της Τουρκίας.
Καθηγητής Γιώργος Παύλος: Η Κεραμέως εγκληματεί. Αντιμετωπίζουμε τα παιδιά μας ως ζώα.
Δριμύ κατηγορώ για τον ρόλο των επιστημόνων αναφορικά με τα μέτρα για τον κορονοιο από τον καθηγητή Φυσικής και Φιλοσοφικής του ΔΠΘ Γιώργο Παύλο, ο οποίος μιλώντας στον δημοσιογράφο Στέφανο Διαμαντίδη είπε μεταξύ άλλων ότι η χρήση μάσκας στα σχολεία ισοδυναμεί με φίμωμα των Ελλήνων και ότι η κυρία Κεραμέως «εγκληματεί» με την τακτική που ακολουθεί!
Παρακολουθήστε όσα είπε στη συνέντευξή του ο καθηγητής το Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης στον Focus Fm 103,6
Requests to the server have been blocked by an extension.
https://www.triklopodia.gr
Ο αείμνηστος Κων. Μουρατίδης δια την ένταξιν της Εκκλησίας στο ΠΣΕ:
Αὐτὴ καθ’ ἐαυτὴν ἡ ἔνταξις τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος στὸ ΠΣΕ συνάντησε ἰσχυρὲς ἀντιδράσεις ἀπὸ κορυφαίους ἀκαδημαϊκοὺς διδασκάλους, ὅπως ὁ ἀείμνηστος καθηγητὴς τοῦ Κανονικοῦ Δικαίου τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν Κων. Μουρατίδης, ὁ ὁποῖος σχετικὰ μὲ τὸ θέμα αὐτὸ παρατηρεῖ:
«Ἡ ἀλλόκοτος καὶ τερατώδης καὶ καταλυτική της ὀρθοδόξου
κανονικῆς τάξεως καὶ Ἱερᾶς Παραδόσεως συμμετοχὴ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας εἰς τὸ
Παγκόσμιον Συνοθύλευμα τῶν Αἱρέσεων συνιστᾶ τὴν μεγίστην παγίδα τοῦ Ἀντικειμένου
ἐν τῇ ἱστορία τῆς στρατευομένης Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, πρὸς διάβρωσιν καὶ ἀποσύνθεσιν
τοῦ ἀπολυτρωτικοῦ ἔργου τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας… Αὐτὸ καθ’ ἑαυτὸ τὸ
γεγονὸς τῆς συμμετοχῆς τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας εἰς τὸ συνοθύλευμα τῶν
αἱρέσεων τοῦ ΠΣΕ προσκρούει ‘α πριόρι’ καὶ ἐξ’ ἀπόψεως ἀρχῆς εἰς τεράστια καὶ
τούτ’ αὐτὸ ἀνυπέρβλητα ἐμπόδια, προερχόμενα ἐξ’ αὐτῆς τῆς φύσεως καὶ τοῦ χαρακτῆρος
τῆς Ἐκκλησίας, ὡς τῆς Μίας, Αγίας Καθολικῆς καὶ Αποστολικῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας».
Γ. Τράγκας: Όλοι στη γειτονιά βλέπουν τον κακοποιό να μπουκάρει στο σπίτι του ήσυχου και φτωχού γείτονα, αλλά κανείς δεν φωνάζει την αστυνομία
Όλοι στη γειτονιά βλέπουν τον κακοποιό να μπουκάρει στο σπίτι του ήσυχου και φτωχού γείτονα, αλλά κανείς δεν φωνάζει την αστυνομία. Όλοι βλέπουν να κακοποιεί τον γείτονα. Να απειλεί τον ίδιο. Να χουφτώνει τη γυναίκα του. Να θωπεύει χυδαία τις κόρες του. Αλλά κανείς δεν πηγαίνει να βοηθήσει. Απλά όλοι αποδοκιμάζουν αυτό που συμβαίνει. Κάπως έτσι εξελίσσονται τα πράγματα με την Τουρκία. Οι εταίροι μας, οι Γερμανοί και οι άλλοι βάζουν κάθε τρεις και λίγο διαγωγή κοσμία στην Άγκυρα. Κουνάνε με απογοήτευση το κεφάλι τους για τη συμπεριφορά της. Λένε ότι ο Ερντογάν είναι αδιόρθωτος αλλά αμέσως μετά ως Πόντιοι Πιλάτοι νίπτουν τας χείρας των για την παραβίαση των δικαιωμάτων ενός κυρίαρχου κράτους, που κατά σύμπτωση είναι ιδρυτικό μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Για μια ακόμη φορά, η Τουρκία επιδιώκει τετελεσμένα στην περιοχή του Καστελόριζου. Επιδιώκει τετελεσμένα στην περιοχή του Αιγαίου.
-----------------------------
Ἐξαιρετικόν ἄρθρον πού ἀποτυπώνει μέ ἀκρίβειαν τήν πραγματικότητα.
Η Σύνοδος ΓΟΧ : άκυρα τα μυστήρια του νέου
Απάντησις των ΓΟΧ εις την Ι. Σύνοδον
Κύριε Διευθυντά,
Εις την έγκριτον εφημερίδα σας, της 3.2. 2006, προεβλήθη απόφασις Συνοδικής Επιτροπής της Νεοημερολογιτικής Εκκλησίας, σχετικώς με τα μυστήρια της ημετέρας Εκκλησίας, την κανονικήν εγκυρότητα των οποίων απορρίπτει. Επ’ αυτού παρακαλούμεν όπως δημοσιεύσητε την κατωτέρω απάντησίν μας. Οι επίσκοποι της κρατικής Εκκλησίας του Νέου Ημερολογίου δεν διατυπώνουν δια πρώτην φοράν την άποψίν των περί δήθεν ακυρότητος των μυστηρίων της καθ’ ημάς Εκκλησίας. Πολλάκις εις το παρελθόν έχει γίνει λόγος περί του θέματος τούτου. Το γεγονός ουδεμίαν εντύπωσιν μάς προξενεί. Είναι επόμενον να ισχυρίζωνται την θέσιν αυτήν, δια να εμφανίζωνται ότι αυτοί δήθεν αποτελούν την Εκκλησίαν του Χριστού και ότι αυτοί έχουν έγκυρα τα μυστήρια. Είναι αυτό το οποίον λέγει ο λαός: «φωνάζει ο κλέφτης, για να φοβηθή ο νοικοκύρης»! «Νοικοκύρης» εις την Ορθοδοξίαν είναι ο πιστός λαός, κατά την μαρτυρίαν των Ορθοδόξων Πατριαρχών της ανατολής εν έτει 1848. Αυτός φυλάττει την Πίστιν του και αποκρούει κάθε κακόδοξον διείσδυσιν, όπως επεχειρήθη το 1924 με την επιβολήν του Φράγκικου Ημερολογίου. Ο λαός, ο οποίος φρυκτωρεί επί των επάλξεων της Ορθοδοξίας και μάχεται κατά του Οικουμενισμού, είναι η μαρτυρική Εκκλησία μας, η οποία ευρίσκεται εις το στόχαστρον όσων απεστάτησαν από την παραδοθείσαν Πίστιν! Οι καινοτομήσαντες αρχιερείς το 1924, με την αλλαγήν του πατροπαραδότου Ημερολογίου, εις τα πλαίσια του Οικουμενισμού των, έπαυσαν ν’ αποτελούν μέλη του Σώματος του Χριστού, που είναι η Εκκλησία Του. Κατά τον ίδιον τρόπον δεν αποτελούν την Εκκλησίαν του Χριστού, και όσοι, παρά τας αποφάσεις των Πανορθοδόξων Συνόδων του 16ου αιώνος, δέχονται το Νέον ή Φράγκικον Ημερολόγιον, ή ενστερνίζονται τας αθέους και ψυχοφθόρους διδασκαλίας του Οικουμενισμού, δια την διείδυσιν του οποίου εις τον χώρον της Ορθοδοξίας, πρώτον βήμα υπήρξεν η αλλαγή του Ημερολογίου. Το ότι ο Οικουμενισμός αποτελεί δεινήν αίρεσιν, ή καλύτερον «παναίρεσιν», διακηρύσσεται και από αυτούς ακόμη τους ακολούθους του Νέου Ημερολογίου. Αλλ’ εάν ο Οικουμενισμός είναι αίρεσις, την οποίαν κηρύττουν έργω και λόγω οι εκκλησιαστικοί ηγέται των, από του Αθηναγόρα, Δημητρίου, Βαρθολομαίου, μηδέ του Χριστοδούλου εξαιρουμένου, είναι δυνατόν ποτέ η «εκκλησία» των ν’ αποτελή αληθινή Εκκλησίαν Χριστού; Η Εκκλησία του Χριστού ευρίσκεται μακράν από πάσαν αίρεσιν. Δεν έχει «σπίλον ή ρυτίδα μίαν ή τι των τοιούτων» (Εφ. 5, 27). Κατά δε την Ζ΄ Οικουμενικήν Σύνοδον «η αίρεσις χωρίζει από της Εκκλησίας πάντα άνθρωπον»! Ως εκ τούτου, το 1924 μέλη της Εκκλησίας του Χριστού ήσαν και είναι μόνον όσοι δεν εδέχθησαν το Νέον Ημερολόγιον, δεν κοινωνούν με όσους δέχθηκαν αυτό και δεν υπέκυψαν μέχρι σήμερον εις τον πειρασμόν της αιρέσεως του Οικουμενισμού! Μόνον αυτή η Εκκλησία, είναι η πραγματική Ορθόδοξος Εκκλησία. Μόνον αυτή έχει χάριν εις τα μυστήριά της. Ουδεμία άλλη. Και αυτή η Εκκλησία είναι η ημετέρα, η του Πατρώου Ημερολογίου. Η Εκκλησία των καινοτόμων αρχιερέων του Νέου Ημερολογίου ενόθευσε την Ορθοδοξίαν και εστερήθη της χάριτος του αγίου Πνεύματος, ως έχει διακηρύξει η ακαινοτόμητος Εκκλησία μας το 1935 και 1974 δια Συνοδικών αποφάσεών της. Είναι ευνόητοι, λοιπόν, οι λόγοι δια τους οποίους οι Νεοημερολογίται αρχιερείς, κατά τακτικά διαστήματα, ως και τώρα, αναμασούν τας αστηρίκτους και αθεολογήτους αυτάς απόψεις των περί των μυστηρίων μας, διαστρέφοντες την αλήθειαν, προς στήριξίν των.
Toυ ιατρού κ. Κυπριανού Χριστοδουλίδη:
Συμπληρώνω κάτι που άφησα ημιτελές γιά τό περιοδικό (προελεύσεως Αγγλικής) Sobornost : «Άργησα, ομολογώ, νά καταλάβω τόν διαβρωτικό-οικουμενιστικό ρόλο του». Στήν Ελλάδα εκπροσωπείται συγκεκαλυμμένα από τό περιοδικό "Σύναξη". Ακαδημίες Βόλου, Καιροί καί άλλα ... πανηγύρια, καί συνεχίζω. Κατά τά γνωστά "σημαίνον" είναι η χρησιμοποιούμενη λέξη καί "σημαινόμενον" η νοηματική-επεξηγηματική αυτής έννοια. Όσον λοιπόν αφορά στό μυστήριον τής Αγίας Τριάδος, στό μυστήριον τής Εκκλησίας καί στό μυστήριον τής υποστατικής ένωσης τών δύο φύσεων στό ένα Πρόσωπο τού σαρκωθέντος Θεού, οι αιρετικοί Νεορθόδοξοι τήν λέξη περιχώρηση (αλληλοπεριχώρηση ή κοινωνία) τήν νοηματοδούν ως σχέση. Καί τί γίνεται στήν συνέχεια ;
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)