Τη ΚΑ΄ (21η) Σεπτεμβρίου, μνήμη του Αγίου Προφήτου ΙΩΝΑ.

Ιωνάς ο Προφήτης ήτο υιός του Αμαθί, καταγόμενος από Γιέτ Καριαθμαούς και κατοικών πλησίον εις την Άζωτον, ήτις ήτο πόλις των Ελλήνων παραθαλάσσιος· προεφήτευσε δε περί τα έτη ωλη΄- ωι΄ (838 – 810) προ Χριστού. Μήτηρ αυτού ήτο η χήρα εκείνη, προς την οποίαν επέμφθη ο Ηλίας, όταν δια προσευχής του εγένετο πείνα εις την Σαμάρειαν, και εις όλην την επικράτειαν των δέκα φυλών. Όθεν και δια την φιλοξενίαν εκείνην ηυλόγησε τον καμψάκην, ήτοι το αγγείον του εκαίου και την υδρίαν του αλεύρου, ώστε ούτε εκενώθη, ούτε ωλιγόστευσεν εν όσω επεκράτει η πείνα.

π. Νικόλαος Δημαράς : Η Φαινομένη και η αληθινή Εκκλησία.

Oι ψευδεπίσκοποι και ψευδοποιμένες του ΙΕ΄ Ιερού Κανόνος της ΑΒ΄ Συνόδου αποτελούν την λεγομένην Φαινομένην Εκκλησίαν, κατά τον Άγιον Γρηγόριον τον Θεολόγον. Και ορθώς το διευκρινίζει ο Μέγας εν Θεολόγοις, καθότι δεν είναι δυνατόν να είναι -και ούτε είναι- ούτε θρόνων, ούτε κυρίως τρόπων διάδοχοι, και ούτε είναι φορείς της άπαξ τοις Αγίοις παραδοθείσης Πίστεως. Ένας τέτοιος, λοιπόν, ψευδεπίσκοπος δεν δύναται ποτέ να ενεργεί εν ονόματι της Καθολικής Εκκλησίας, έστω και εάν υποθέσουμε, ότι οι πρώτοι κηρύξαντες την αίρεσιν έσχον υπό της Εκκλησίας την διαδοχήν και την Χάριν, κατά τον Μέγαν Βασίλειον! Οι διάδοχοι, όμως, αυτών παρέλαβαν αιρετικήν πίστιν και ψευδή διδασκαλίαν από τους ψευδεπισκόπους αυτούς, και επομένως δεν είναι φορείς της αποστολικής πίστεως, ούτε φορείς της αποστολικότητος της διαδοχής. Είναι, όπως το προσδιορίζει ο Ιερός Κανών, ψευδεπίσκοποι και ψευδοποιμένες. Από αυτούς, λοιπόν, τους ψευδοδιδασκάλους δεν αποτειχιζόμαστε εμείς, αλλά εμείς τους αποτειχίζουμε, κατά τον Μέγαν Θεολόγον Γρηγόριον. Εμείς εξακολουθούμε να αποτελούμε την αληθινή Εκκλησία του Χριστού, από την Οποίαν ουδέποτε αποσχισθήκαμε. Ο άσωτος είναι ο απομακρυνόμενος από τον οίκον του Πατρός, ο πιστός δούλος και ο φρόνιμος οικονόμος, ο κατ΄ υιοθεσίαν κληρονόμος της Βασιλείας του Πατρός και εν τω οικω του Πατρός παραμένων, μηδέποτε αναχωρήσας εις χώραν μακράν (του Οικουμμενισμού) και ο αληθινός φορέας της αποστολικότητος της Εκκλησίας, είναι ο συνεχίζων την Παράδοσιν και την αποστολικήν Πίστιν κατέχων, πού έχει και την ιερωσύνην αλώβητον και την χάριν πλουσίαν και κατ' εξοχήν το Σώμα και το Αίμα του Χριστού μας εν τη Θεία Ευχαριστία, δι' ής ο Χριστός μας μένει εν ημίν και ημείς εν Αυτώ.
------------

Ο/Η ΜΕΛΑΝΗ είπε...

Θεωρώ ότι πρέπει να σέβεστε ιερείς σαν τον π.Νικόλαο Δημαρά για τον αντιοικουμενιστικό αγώνα που κάνει μέσα από κηρύγματα και άλλες δράσεις, αγωνιώντας για την άλωση της Ορθοδοξίας από οικουμενιστές, και που ιδέα δεν έχουν από το πνεύμα των πατέρων αλλά ξέρουν μόνο να ακολουθούν προβατόσχημους λύκους τύπου Βαρθολομαίου κ.λ.π. Επιπλέον παραπλανάτε και άλλους ρίχνοντας λάσπη σε έναν άξιο λειτουργό του Υψίστου που άφησε το βόλεμα της κρατούσας εκκλησίας και ανέλαβε να ποιμάνει, με πολλές θυσίες, το μικρό ποίμνιο που συνεχίζει να χλευάζεται από τους υπηρέτες και τα θύματα του Νεοημερολογιτισμού.

20 Σεπτεμβρίου 2019 - 12:23 μ.μ
---------------------------

 Ο/Η ΜΕΛΑΝΗ είπε...

Επειδή υπάρχουν πολλοί ανώνυμοι θα παρακαλούσα να ξέρω, έστω με κάποια σήμανση, σε ποιον αναφέρομαι.
Ελέχθησαν πολλά και αυτό που κατάλαβα είναι ότι αντί να κοιτάμε το δάσος, εστιάζουμε στο δάκτυλο αντί να κοιτάξουμε την αίρεση του οικουμενισμού κοιτάζουμε να κουτσομπολέψουμε να βρούμε ό,τι βάζει ο νους και η τακτική του συκοφάντη.Κάνουμε επίθεση σε αυτόν που μας κρούει τον κώδωνα, όχι δια ίδιον όφελος αλλά γιατί σωτηρία του ποιμνίου, που χρόνια τώρα κοιμίζεται από την κρατούσα εκκλησία και πείθεται σε κηρύγματα περί άκριτης υπακοής στον γέροντα, αλλά όχι περί πίστεως. Τους κάνουν πλύση εγκεφάλου, ότι δεν είναι για αυτούς τα δογματικά αλλά ο επίσκοπος ξέρει,αυτοί απλά πρέπει να ακολουθούν τον ποιμένα ως άλογα πρόβατα( ΚΑΙΣΑΡΟΠΑΠΙΣΜΌΣ),ας είναι μισθωτός για τον οποίο ο Χριστός είπε ότι <>. Παλιά ένας αν φώναζε ανάξιος την ώρα της χειροτονίας, αυτή σταματούσε , ο λαός είναι ο φύλακας της πίστεως αλλά ένας λαός που ξέρει τα της ορθοδόξου πίστεως και όχι τις αγαπολογίες που τον ποτίζουν οι οικουμενιστές ιεράρχες του, σπουδασμένοι στις θεολογικές σχολές της εσπερίας όπως έλεγε και ο αείμνηστος Κόντογλου.Τι σχέση έχει όλη αυτή η νέα <>με την ορθοδοξία ,σχέση έχει και αντίγραφο είναι πιστό της εγκλυκλίου του 1920 της οποὶας κομμάτια παραθέτω. Από τότε δρομολογήθηκε η άλωση της ορθοδοξίας .Και ότι δεν έκανε ο πάπας το έκανε αυτή.Ο σκοπός της αλλαγής του ημερολογίου φαίνεται ξεκάθαρα ποιος ήταν αφού έγινε από μασώνους,σαν τους σημερινούς που το υποστηρίζουν με νύχια και με δόντια γιατί εξυπηρετεί τα συμφέροντά τους.Κοιμίζει έναν ολόκληρο λαό και δεν τον θέλει ελεύθερο, ούτε ξύπνιο, αλλά τον κρατάει δέσμιο μιας νέας θεολογίας, αντιπατερικής, υποταγμένο στα κελεύσματα της νέας τάξης.

Ούτω δε της ειλικρινείας και της εμπιστοσύνης προ παντός αποκαθισταμένης μεταξύ των Εκκλησιών, νομίζομεν δεύτερον ότι επιβάλλεται ίνα αναζωπυρωθή και ενισχυθή προ παντός η αγάπη μεταξύ των Εκκλησιών, μη λογιζομένων αλλήλας ως ξένας καί αλλοτρίας, αλλ ́ ως
συγγενείς και οικείας εν Χριστώ καί "συγκληρονόμους και συσσώμους της επαγγελίας
του Θεού εν τω Χριστώ". (Εφεσ. 3, 6). ∆ύναται δε η φιλία αύτη και αγαθόφρων πρός αλλήλους
διάθεσις εκφαίνεσθαι και τεκμηριούσθαι ειδικώτερον, κατά την γνώμην ημών, ως εξής:
α) δια της παραδοχής ενιαίου ημερολογίου προς ταυτόχρονον εορτασμόν των μεγάλων χριστιανκών εορτών υπό πασών των Εκκλησιών,
β) δια της ανταλλαγής αδελφικών γραμμάτων κατά τας μεγάλας του εκκλησιαστικού ενιαυτού εορτάς, εν αις είθισται, και εν άλλαις εκτάκτοις περιστάσεσι,
γ) δια της οικειοτέρας συσχετίσεως των εκασταχού ευρισκομένων αντιπροσώπων των διαφόρων Εκκλησιών,
δ) δια της επικοινωνίας των Θεολογικών Σχολών και των αντιπροσώπων της Θεολογικής Επιστήμης και δια της ανταλλαγής των εν εκάστη Εκκλησία εκδιδομένων θεολογικών και εκκλησιαστικών περιοδικών και συγγραμμάτων,
στ) δια της συγκροτήσεως παγχριστιανικών συνεδρίων προς εξέτασιν ζητημάτων κοινού πάσαις ταις Εκκλησίαις ενδιαφέροντος,
ζ) δια της απαθούς και επί το ιστορικώτερον εξετάσεως των δογματικών διαφορών από της έδρας και εν ταις συγγραφαίς,
η) δια του αμοιβαίου σεβασμού των κρατούντων εν ταις διαφόροις Εκκλησίαις ηθών και εθίμων,
θ) δια της παροχής αμοιβαίως ευκτηρίων οίκων και κοιμητηρίων δια τας κηδείας και την ταφήν των εν τη ξένη αποθνησκόντων οπαδών των ετέρων ομολογιών,
ι) δια της πρόφρονος τέλος αμοιβαίας υποστηρίξεως των Εκκλησιών εν τοις έργοις της θρησκευτικής επιρρώσεως, της φιλανθρωπίας
και τοις παραπλησίοις.
Ο τοποτηρητής του Πατριαρχικού Οικουμενικού Θρόνου
Κωνσταντινουπόλεως
+ Μητροπολίτης Προύσης ∆ωρόθεος

21 Σεπτεμβρίου 2019 - 9:59 π.μ.

Μητρ. Πειραιώς: Δέν ὑπῆρξε ἱδρυτής τῆς Ἐκκλησίας τῆς παλαιᾶς Ρώμης ὁ Πρωτοκορυφαῖος Ἀπόστολος Πέτρος καί εἶναι κίβδηλο τό «Πέτρειο» δόγμα τοῦ Παπισμοῦ

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

Ἀκτὴ Θεμιστοκλέους 190, 185 39 ΠΕΙΡΑΙΕΥΣ, Τηλ. +30 210 4514833, Fax +30 210 4518476, Email: impireos@hotmail.com

ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝ

Ἐν Πειραιεῖ τῇ 20^ῃ Σεπτεμβρίου 2019

 Μέ ἀφορμή τήν πρόσφατη γνωστοποίηση ἀπό τό Βατικανό καί τόν διακατέχοντα ἀντικανονικῶς τό πάλαι ποτέ περίπυστο Πατριαρχεῖο τῆς Δύσεως «Πάπα Φραγκῖσκο» τῆς συνοδευτικῆς ἐπιστολῆς του πρός τόν

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΑΛ. ΚΑΛΟΜΟΙΡΟΥ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ "ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝ"

Θεσσαλονίκη, Πάσχα 1972

Κύριε Διευθυντά, Χριστός Ανέστη!

Εις την απάντησίν σας προς τον Μοναχόν Θεόκλητον Διονυσιάτην διαπράττετε κι εσείς το υπό πολλών διαπραττόμενων σφάλμα να διαχωρίσητε, ως δύο εντελώς διαφορετικά πράγματα, την αίρεσιν του Οικουμενισμού και την καινοτομίαν του νέου εορτολογίου.

Διά τον μελετητήν, της προσφάτου Ιστορίας, ο διαχωρισμός αυτός είναι εντελώς τεχνητός και απαράδεκτος, η δε εμμονή των οψίμων κατά του Οικουμενισμού Νεοημερολογιτών αγωνιστών εις τον διαχωρισμόν αυτών, παρά τα όσα έχουν γραφεί επί του θέματος, δίδει την εντύπωσιν εσκεμμένης παραποιήσεως της αληθείας και ελλείψεως καλής πίστεως.

Διατί έγινε η αλλαγή του εορτολογίου το 1924;

Ποίος εμελέτησε την πρόσφατον Εκκλησιαστικήν Ιστορίαν και δεν γνωρίζει ότι η αλλαγή αυτή ήτο το πρώτον συγκεκριμένον βήμα του Οικουμενισμού εις τον Ελληνικόν χώρον; Οι Νεοημερολογίται, διά να παραπλανήσουν τον λαόν, είχον ισχυρισθή ότι προέβησαν εις μίαν διόρθωσιν διά λόγους αστρονομικής ακριβείας. Εάν τούτο ήτο αληθές θα είχεν εφαρμοσθεί εις την Ελλάδα ημερολόγιον αστρονομικώς τελειότερον του πεπαλαιωμένου ήδη ημερολογίου του Πάπα Γρηγορίου. Διατί εφαρμόσθη το επίσης εσφαλμένον ημερολόγιον του Πάπα; Μα απλούστατα, σκοπός δεν ήτο η επίτευξις αστρονομικής ακριβείας. Αυτό που επεδιώκετο ήτο η επίτευξις εορτολογικής ενότητος μεταξύ της Ορθοδόξου Εκκλησίας και των αιρετικών "Εκκλησιών" της Δύσεως. Επεδιώκετο η Ένωσις των Εκκλησιών τουλάχιστον εις τον εορτολογικόν τομέα, και τούτο ως πρώτον βήμα. Η τακτική των Οικουμενιστών είναι πρόοδος διά βαθμίδων. Η πρώτη βαθμίς ήτο η εορτολογική ένωσις των Εκκλησιών. Στο πρόγραμμα ήτο να επακολουθήσουν συν τω χρόνω όσα επηκολούθησαν και όσα θα επακολουθήσουν.
Φθάνει να αναγνώση κανείς την Εγκύκλιο του Οικουμενικού Πατριαρχείου του 1920 διά να πεισθή πλήρως. Η εγκύκλιος αυτή προτείνει ως πρώτον λίθον του οικουμενιστικού οικοδομήματος την φιλικήν προσαρμογήν της Ορθοδοξίας προς τας "Εκκλησίας" της Δύσεως "διά της παραδοχής ενιαίου ημερολογίου". Γράφεται επί λέξη: "Δύναται δε η φιλία αύτη και αγαθόφρων προς αλλήλους διάθεσις εκφαίνεσθαι και τεκμηριούται ειδικώτερον ως εξής: α΄. διά της παραδοχής ενιαίου ημερολογίου προς ταυτόχρονον εορτασμόν των μεγάλων χριστιανικών εορτών υπό πασών των Εκκλησιών...". Εις την εγκύκλιον αυτήν παραπέμπει και ο Θυατείρων Αθηναγόρας γράφων προσφάτως ότι: "η Ορθόδοξος Εκκλησία εξήλθε των τοιχωμάτων αυτής και εδημιούργησε σχέσεις και επεδίωξε συνεργασίαν ήδη από του 1920 διά της περιφήμου Εγκυκλίου του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, συνετέλεσεν εις την έναρξιν της Οικουμενικής Κινήσεως και την ίδρυσιν του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών...".
Εξ άλλου εις τα πρακτικά του περιβόητου δήθεν πανορθοδόξου συνεδρίου του Μαΐου - Ιουνίου 1923 βλέπομεν ότι η μεταρρύθμισις του ημερολογίου είχεν ως σκοπόν την "εξυπηρέτησιν εν τε τούτω τω μέρει της παγχριστιανικής ενότητος. Έπρεπε να γίνη "προς αποκατάστασιν της ενότητος των χριστιανών τουλάχιστον εν τω σημείω τούτω". Το συνέδριον εκείνο διεκήρυξε σαφέστατα ότι "η διαρρύθμισις του ημερολογίου είναι ο πρώτος λίθος διά το οικοδόμημα της ενώσεως πασών των εκκλησιών".
Όπως βλέπετε ο Οικουμενισμός δεν ενεφανίσθη μόλις σήμερον με τον Αθηναγόραν. Εγεννήθη εις την Ελλάδα το 1924 και ανδρούται έκτοτε εντός των κόλπων της κρατικής Εκκλησίας. Δεν επιτρέπεται λοιπόν, καλής πίστεως αγωνισταί, ως υμείς, να αγνοήτε την αλήθειαν αυτήν ότι το πρώτον προγεφύρωμα του Οικουμενισμού εις την Ελλάδα υπήρξε η καινοτομία του ημερολογίου. Αυτός ήτο ο λόγος διά τον οποίον οι Παλαιοημερολογίται αντιμετώπισαν εξ αρχής το θέμα ως δογματικόν, ασχέτως εάν δεν εχρησιμοποιείτο τότε ευρύτερα ο όρος "Οικουμενισμός". Η συνείδησις του ορθοδόξου λαού είχε ταυτίσει από της πρώτης στιγμής την εορτολογικήν μεταρρύθμισιν με τον εκφραγκισμόν.
Ημερολογιακόν και Οικουμενισμός δεν είναι λοιπόν δύο διαφορετικά και ανεξάρτητα θέματα αλλά ένα και το αυτό, και ο αγών κατά του Οικουμενισμού, εάν είναι συνεπής, δεν είναι δυνατόν να περιορισθή εις τα σύγχρονα κατορθώματα της παναιρέσεως αυτής, είναι υποχρεωμένος να ανασκάψη τας ρίζας της και να συνθλίψη επί της πέτρας τα νεογνά της.
Νομίζω ότι παρεξηγήσατε τον π. Θεόκλητο όσον αφορά εις το ποίους εννοεί διά της φράσεως "ακραίοι τύποι". Σίγουρα δεν εννοεί τους τρεις Μητροπολίτας τους διακόψαντας το μνημόσυνον του Αθηναγόρα. Δεν έχει, όπως λέει και ο ίδιος, πράγματι κανένα λόγον να τα βάλη μαζί των εφ' όσον ούτοι έχουν, ως και πρότερον, πλήρη Εκκλησιαστικήν κοινωνίαν μετά πάντων των Αρχιερέων "αφού πέραν της διακοπής του μνημοσύνου ουδέν μετεβλήθη εις τας σχέσεις των μεθ' όλης της Εκκλησίας", εννοεί της οικουμενιστικής Εκκλησίας Αθηνών, Κωνσταντινουπόλεως, Μόσχας κλπ. Η παρατήρησις του π. Θεοκλήτου είναι οξυδερκεστάτη και είναι πνευματικόν συμφέρον σας να την προσέξετε. Πράγματι ποίαν σημασίαν έχει η διακοπή του μνημοσύνου όταν παραμένει η εκκλησιαστική κοινωνία; Όταν η διακοπή του μνημοσύνου δεν σημαίνει διακοπήν κοινωνίας είναι πράξις χωρίς νόημα, είναι μία καθ' αυτό στρουθοκαμηλική ενέργεια αποσκοπούσα εις την καθησύχασιν της ιδίας συνειδήσεως και της συνειδήσεως των οπαδών. Δεν αποχωρούν οι τρεις Μητροπολίται από της φλεγομένης υπό της αιρέσεως του Οικουμενισμού οικίας, κλείνουν μόνον τους οφθαλμούς διά να μη βλέπουν τας φλόγας και διδάσκουν τους οπαδούς των να κάμουν το ίδιον. Διατί λοιπόν να καταφερθή ο π. Θεόκλητος εναντίον των; Δεν διακηρύττουν και αυτοί, όπως και εκείνος, ότι "ουκ επέστη ο καιρός" δια την εγκατάλειψι του καταποντιζομένου πλοίου; Η διαφορά μεταξύ του π. Θεοκλήτου και των τριών Μητροπολιτών είναι μόνον εις ζητήματα τακτικής. Ουδεμία διαφορά μεταξύ των υπάρχει εις ζητήματα ουσίας. Κατά τη γνώμη μου η τακτική του π. Θεοκλήτου - κοινωνία και μνημόσυνον - είναι συνεπής. Δεν είναι δυνατόν όμως να λεχθή το ίδιον και διά την τακτικήν των τριών Μητροπολιτών - κοινωνία χωρίς μνημόσυνον.  Ο π. Θεόκλητος έχει κατανοήσει τελευταίως ότι κριτική του Οικουμενισμού και των οικουμενιστών με παράλληλον συνέχισιν εκκλησιαστικής κοινωνίας μετ' αυτών συνεπάγεται απαράδεκτον και αυτόχρημα γελοίαν ασυνέπειαν. Αυτός νομίζω ότι είναι και ο λόγος διά τον οποίον διέκοψε την κατά του Οικουμενισμού δημοσιογραφίαν εφ' όσον είχεν αποφασίσει - διά λόγους που ο Θεός γνωρίζη - να μη διακόψη την εκκλησιαστικήν κοινωνίαν μετά των οικουμενιστών. Η συνέπεια και η σοβαρότης απαιτεί ένα από τα δύο: ή σιωπήν και κοινωνίαν μετά των οικουμενιστών, ή αγώνα και διακοπή κοινωνίας. Δεν υπάρχει μέση κατάστασις εάν σεβόμεθα τους εαυτούς μας.
Μη κατηγορείτε λοιπόν τον άνθρωπον αδίκως. Δεν κατεφέρθη κατά των τριών Μητροπολιτών. Άλλους είχεν εις τον νουν του. "Ακραίοι τύποι" είμεθα ημείς, ο γράφων και οι όμοιοί μου, που δεν ηρκέσθημεν εις διακοπάς μνημοσύνων αλλά προχωρήσαμεν και εις διακοπήν κοινωνίας και εγίναμε Παλαιοημερολογίται.

Με εκτίμησιν

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΚΑΛΟΜΟΙΡΟΣ

Οικουμενισμός το βδέλυγμα της ερημώσεως

ΘΕΟΤΟΚΕ ΠΑΡΘΕΝΕ --- Orthodox Hymns

Τη Κ΄ (20η) Σεπτεμβρίου, μνήμη των Αγίων Ομολογητών ΘΕΟΔΩΡΟΥ και ΕΥΠΡΕΠΙΟΥ, μαθητών του αυτού Αγίου Μαξίμου.

Μάξιμος ο σοφώτατος Όσιος Πατήρ ημών και Ομολογητής είναι εκείνος, όστις επρωτοστάτησε δια την συγκρότησιν της εν Ρώμη Συνόδου, ήτις συγκληθείσα υπό του Αγίου Μαρτίνου Πάπα Ρώμης κατά το έτοςχμε΄ (645) ανεθεμάτισε την α΄ρεσιν Κώνσταντος του εγγόνου του Ηρακλείου, του μίαν θέλησιν επί Χριστού δογματίζοντος. Την απόφασιν ταύτην της Συνόδου μαθών ο βασιλεύς, πρώτον μεν έστειλε και έφερεν από την Ρώμην τον Άγιον τούτον Μάξιμον και τους δύο μαθητάς του, Αναστασίους καλουμένους, και ύστερον από πολλάς θλίψεις, όπου τους επροξένησεν, εξώρισεν αυτούς εις την Θράκην· και πάλιν εκείθεν αυτούς μετακαλέσας και βλέπων, ότι ήσαν απτόητοι και πάσης κολακείας ανώτεροι, του μεν Αγίου Μαξίμου και του ενός Αναστασίου, του μεγαλυτέρου, κόπτει τας δεξιάς χείρας και τας γλώσσας, και εξορίζει τούτους ομού με τους άλλους τρεις μαθητάς του εις διαφόρους τόπους.

Οίστρος ακολασίας -- Του Πρωτοπρεσβυτέρου Διονυσίου Τάτση

Οι συνειδητοί χριστιανοί συνήθως δεν γνωρίζουν τι συμβαίνει στην κοινωνία και ειδικότερα τον τρόπο ζωής των κοσμικών ανθρώπων, γιατί δεν έχουν πολλές σχέσεις μαζί τους. Όσοι, όμως, πληροφορούνται, απογοητεύονται. Υπάρχει μεγάλη διαφθορά, η οποία ξεπερνάει τα όρια της δικής τους φαντασίας. Οι άνθρωποι έχουν απομακρυνθεί απ΄ το θέλημα του Θεού και ζουν σύμφωνα με τις υποδείξεις του διαβόλου. Δεν υπάρχει πια χριστιανικό ήθος στους λεγόμενους χριστιανούς. Παντού επικρατεί η ανηθικότητα. Οι σαρκικές ηδονές έχουν μεθύσει τους ανθρώπους όλων των ηλικιών. Οι νέοι, οι έγγαμοι και οι γέροντες μιλούν για τον έρωτα και δεν ντρέπονται. Κανένας δεν μιλάει για ηθική, εγκράτεια, αγάπη, οικογένεια, φόβο Θεού και αιώνιες αξίες. Ζωώδης η κατάσταση.

Ἐγκώμιος εἰς τὴν ἁγίαν τὴν Θεοτόκον -- Του εν αγίοις Πατρός ημών Επιφανίου επισκόπου Κωνσταντίας της Κυπριωνήσου

Πηγή: https://xristianorthodoxipisti.blogspot.com

Τὰς ἐκλαμπούσας μαρμαρυγὰς τῆς Θεοτόκου ἀκτῖνας φοβερὰς καὶ ἀκαταλήπτους δυνάμεις, οὐρανοῦ καὶ γῆς οἰκουμένης μυστήριον, θαῦμα, ἱλαστήριον φράσας ὁ τάλας ἐγὼ, εἰς ἀκριβεστέραν ἔννοιαν ὁ τῆς καρδίας μου ἔνδον σκιρτήσας λογισμὸς βαθείας μνήμης, καὶ ὑψηλοτάτης θεωρίας πειρώμενος φέρειν τὸ θαῦμα, τρόμος καὶ φόβος πολὺς καὶ δεινὸς συνέσχε με, ὦ ἀγαπητοί.

Ἡ γὰρ μνήμη τῆς φρικτῆς θεωρίας, ἔντρομον τὴν ψυχήν μου, καὶ φρικώδη τὴν καρδίαν ἐνέγκασα οὐ μετρίως ἐτιμώρησεν, ἀλλὰ δυνατῶς ἐβασάνισεν. Ἐπιπλήττει γάρ μου τὸν νοῦν, τῆς μεγίστης θεωρίας ἡ μνήμη, ὡς ἀκαταλήπτου μυστηρίου, τὸ λέγειν οὐκ ἰσχύουσα. Τίς γὰρ ἱκανὸς τοιοῦτο φράσαι μυστήριον; ποῖον δὲ φθέγξασθαι στόμα, ἢ ποία γλῶσσα λαλήσει; Λέληθεν, εἰπεῖν οὐκ ἰσχύει. Νῦν δὲ τολμήσω περὶ τῆς μόνης Θεοτόκου καθ' ὃ καταλαμβάνω· καὶ πάλιν φοβοῦμαι. Οὐκ ἔχω γλῶτταν ἀξίως εἰπεῖν τὰ λίαν μεγάλα. Ἰσχνόφωνος γὰρ καὶ βραδύγλωσσος, καὶ οὐκ εὔλαλος ὑπάρχω, ἵν' οὕτως εἴπω, περὶ τῆς μεγαλωνύμου καὶ ὁσίας καὶ ἀπειρογάμου καὶ θεοτόκου Μαρίας, μητρὸς τοῦ Κυρίου· περὶ ἧς οὐκ εὐμαρῶς ἀνθρώπων γλῶττα λαλήσει. Ἰσχνοφωνεῖ γὰρ πρὸς ταύτην, καὶ ὑποστέλλεται ἡ γλῶσσα, οὐκ ἀξίως ἔχουσα τὸ λέγειν.

Εμπαίζουν οι Οικουμενισταί Θεό και ευσεβή λαό, εμπαίζουν και οι κληρικοί

Βλέποντας ο αρχιοικουμενιστής Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως κ. Βαρθολομαίος, ότι οι Επίσκοποι και το Άγιο Όρος δεν διακόπτουν το μνημόσυνό του, προχωρεί αδιστάκτως σε συλλείτουργα με τον Πάπα. Στα παρελθόντα συλλείτουργα πρόσθεσε και το πρόσφατο κατά την εορτή των Αποστόλων Πέτρου και Παύλου στη Ρώμη. Και ας λέγει κανείς, ότι δεν πρόκειται για συλλείτουργα, αλλά για συμπροσευχές. Πρόκειται όντως για συλλείτουργα, αφού και Πάπας και Πατριάρχης εμφανίζονται με λειτουργικά άμφια και λέγουν λόγια της Θείας Λειτουργίας. Αλλά και οι αυμπροσευχές Ορθοδόξων με αιρετικούς απαγορεύονται και καταδικάζονται από τους Ι. Κανόνες. Πόσο μάλλον απαγορεύονται και καταδικάζονται τα συλλείτουργα! Άλλοτε κληρικοί, οι οποίοι επικρίνονταν διότι δεν διέκοπταν το μνημόσυνο του Πατριάρχου και άλλων Οικουμενιστών μιτροφόρων για αντορθόδοξες δηλώσεις και ενέργειές τους, έλεγαν: Αν φθάσουν σε συλλείτουργο, τότε θα διακόψουμε το μνημόσυνο. Αλλ΄ ιδού οι αδίστακτοι έφθασαν σε συλλείτουργο, ή μάλλον σε συλλείτουργα, και οι εν λόγω κληρικοί δεν διακόπτουν το μνημόσυνο κανενός Οικουμενιστού μιτροφόρου. Και τι λέγουν τώρα; Αν φθάσουν στο κοινό Ποτήριο, τότε θα παύσωμε το μνημόσυνό τους…  Εμπαίζουν οι Οικουμενισταί Θεό και ευσεβή λαό, εμπαίζουν και οι κληρικοί, από τους οποίους αναμενόταν ηρωική αντιμετώπισι των βεβηλωτών των ιερών και των οσίων της Πίστεώς μας, αλλά τέτοια αντιμετώπισι αναβάλλεται και πάλιν αναβάλλεται. Εξοργιστική τακτική. Ιδιαιτέρως δε εξοργίζει τους ευσεβείς ο εμπαιγμός εκ μέρους του Αγίου Όρους, της ….  Ακροπόλεως της Ορθοδοξίας! Λόγια λέγει το Άγιον Όρος για τις προδοσίες της Πίστεως. Αλλά σε ηρωική απόφασι και ενέργεια κατά των προδοτών της Πίστεως δεν προβαίνει. Τιμή και έπαινος στην Ι. Μονή Εσφιγμένου, η οποία δεν μνημονεύει τον αιρεσιάρχη Πατριάρχη και διώκεται απηνώς. «Μακάριοι οι δεδιωγμένοι», είπε ο Χριστός (Ματθ. 5:10), δεν είπε, «Μακάριοι οι μη δεδιωγμένοι». Εκείνοι οι Αγιορείτες, οι οποίοι επιμελώς φροντίζουν να μη διώκωνται, δεν είνε γνήσιοι και άξιοι μακαρισμού, όσα κομποσχοίνια και αν κάνουν.
---------------

Ο/Η Δημήτριος Χατζηνικολάου είπε...

Ἀπό "Ἀκρόπολις τῆς Ὀρθοδοξίας" τό Ἅγιον Ὄρος κατήντησεν "ἀκρόπολις τῆς ἀποστασίας"! Ὄχι μόνον δέν διακόπτουν τήν κοινωνίαν μέ τούς Οἰκουμενιστάς (=Σατανιστάς), ἀλλά καί διώκουν ἀπηνῶς ὅσους προβαίνουν θεαρέστως εἰς ἀποτείχισιν, ὅπως ἡ Ἱ.Μ. Ἐσφιγμένου, ἡ Σκήτη τοῦ Προφήτου Ἠλιού (1992), καί οἱ νεο-αποτειχισθέντες (π. Σάββας Λαυριώτης, π. Ἐπιφάνιος Καψαλιώτης κ.ἄ.). Στηρίζουν δέ ἐπαισχύντως τήν παράνομον "νέαν ἀδελφότητα τῆς Ἱ.Μ. Ἐσφιγμένου," ἡ ὁποία μηνύει συνεχῶς καί καταδικάζει εἰς πολυετεῖς φυλακίσεις τούς ἀληθεῖς Ἐσφιγμενίτας, τούς κατάσχει τά περιουσιακά στοιχεῖα, καί ἐν τέλει τούς φονεύει, ὅπως ἔγινε μέ τόν μοναχόν Τρύφωνα τό 2003, ὁ ὁποῖος ἀπέθανεν εἰς ἀτύχημα μέ τό τρακτέρ τῆς Μονῆς, πού ἔλαβε χώραν κατά τήν νύκτα ἐξ αἰτίας τοῦ ἀποκλεισμοῦ τῆς Μονῆς. Τοὐτέστιν, οἱ Ἁγιορεῖται, πλήν τῶν "ζηλωτῶν," εἶναι πλέον αἱρετικοί καί σχισματικοί! Κατά τήν γνώμην μου, αἱ ὡραῖαι ψαλμωδίαι καί ἡ ἄσκησίς των ἐξοργίζει πλέον τόν Θεόν, διότι ἔτσι Τόν ἐμπαίζουν! Τά αὐτά ἰσχύουν καί διά τούς ἐν τῷ κόσμῳ κληρικούς καί λαϊκούς πού κοινωνοῦν μέ τούς Οἰκουμενιστάς. Αἶσχος!!! Αἶσχος!!! Αἶσχος!!!

19 Σεπτεμβρίου 2019 - 4:47 π.μ.
--------------

Ο/Η Σταύρος Τ. είπε...

Ο Μέγας Βασίλειος είχε γράψει λόγια προσβλητικά στόν Αγιο Γρηγόριο Θεολόγο, όταν εκείνος αργοπορούσε στην ενίσχυση του αντιαιρετικού αγώνα. Του έγραψε πως είναι τεμπέλης και αγροίκος, άφιλος και ανάξιος ακόμα και να ζει, αφου δείχνει τόση αδιαφορία για τα εκκλησιαστικά πράγματα…” (Στυλ. Παπαδόπουλου, Ο πληγωμένος αετός, σ. 110, εκδ. Αποστολική Διακονία.
Και τελικώς ο Αγιος Γρηγόριος Θεολόγος, εκείνος που είχε εμπειρίες του Ακτίστου Φωτός (και δεν τράβαγε απλά κομποσχοίνι...), κατέβηκε στον αντιαιρετικό αγώνα, πήγε στην Βασιλεύουσα, όπου δεν μνημόνευε τον αιρετικό Πατριάρχη και τα υπόλοιπα που κατάφερε (με άμεσο κίνδυνο της ζωής του) είναι γνωστά
Ο Μέγας Βασίλειος όμως τα ”έψαλε” και σε άλλους Επισκόπους
«Με συσκέψεις επί συσκέψεων και ολιγωρία, κοιτάζετε ο ένας τον άλλον, και έπεσε η Ταρσός στους αρειανούς…»
Με αυτά τα λόγια επέκρινε ο Μέγας Βασίλειος τον Επίσκοπο Σαμοσάτων Ευσέβειο και τους λοιπούς Ορθοδόξους για την καθυστέρηση αντίδρασης έναντι των αιρετικών… (Επιστολή 34,σημ., Ε.Π.Ε. 1, σ. 248.)
Κι είναι γνωστό πως απάντησε ο Μέγας Βασίλειος στους φοβερισμούς του επάρχου...
ΜΕΓΑΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ
«Οἵτινες τήν ὑγιᾶ ὀρθόδοξον πίστιν προσποιούμενοι ὁμολογεῖν, κοινωνοῦσι δέ τοῖς ἑτερόφροσι, τούς τοιούτους, εἰ μετά παραγγελίαν μή ἀποστῶσιν, μή μόνον ἀκοινωνήτους ἔχειν, ἀλλά μηδέ ἀδελφούς ὀνομάζειν..» (ἁγ. Μάρκου Ἐφέσου, Ὁμολογία, CFDS, Ser. A. τόμ. Χ, fasc. II, σελ. 133 (24-28)

Υ.Γ. Η χείρα του Μέγα Βασιλείου βρίσκεται όλο τον χρόνο, προς προσκύνηση, στην είσοδο του Ι.Ναού Κοιμήσεως Θεοτόκου, στην Νέα Φιλαδέλφεια Αθηνών
https://choratouaxoritou.gr/?p=45393
Από ότι βλέπω, τα υπόλοιπα αναγραφέντα συμφωνούν και με την κάτωθι μελέτη, την οποία θα πρέπει να συμβουλευόμαστε, καθώς οι μέρες μας είναι πονηρές...
http://www.monastiria.gr/pou-sozontai-simera-ta-leipsana-twn-agiwn-tis-othodoxias/

19 Σεπτεμβρίου 2019 - 2:39 μ.μ

Οικουμενισμός το βδέλυγμα της ερημώσεως

Δεύτε λαοί -- Orthodox Hymns

Τη ΙΘ΄(19η) Σεπτεμβρίου, μνήμη των Αγίων Μαρτύρων ΤΡΟΦΙΜΟΥ, ΣΑΒΒΑΤΙΟΥ και ΔΟΡΥΜΕΔΟΝΤΟΣ.

Τρόφιμος, Σαββάτιος και Δορυμέδων οι Άγιοι Μάρτυρες ήσαν κατά τους χρόνους του βασιλέως Πρόβου και Αττικού Βικαρίου ηγεμόνος της Αντιοχείας εν έτει σοη΄ (278). Εκ τούτων οι Άγιοι Τρόφιμος και Σαββάτιος ήλθον από ξένον τόπον εις την Αντιόχειαν. Και επειδή είδον όλους τους Αντιοχείς τεταραγμένους και έξω φρενών υπάρχοντας δια την εορτήν, την οποάν ετέλουν, των γενεθλίων του εν τη Δάφνη της Αντιοχείας ευρισκομένου ψευδοθέου Απόλλωνος, τούτου ένεκα ελυπήθησαν εγκαρδίως.

To Aνάθεμα της Ρωσικής Εκκλησίας της Διασποράς (ROCOR)

Αυτοί που επιτίθενται στην Εκκλησία με διδασκαλία ότι η Εκκλησία του Χριστού είναι διηρημένη σε, όπως ονομάζονται «κλάδους» οι οποίοι διαφέρουν δογματικώς και σε τρόπο ζωής, ή ότι η Εκκλησία δεν υπάρχει ορατώς, αλλά θα σχηματισθεί μελλοντικώς όταν όλοι οι «κλάδοι» ή αιρέσεις (σχίσματα) ή θρησκευτικά δόγματα και ακόμα θρησκείες θα ενωθούν σε ένα σώμα, και που δεν διακρίνουν την ιερωσύνη και τα Μυστήρια της Εκκλησίας από αυτά των αιρετικών, αλλά λέγουν ότι το βάπτισμα και η ευχαριστία των αιρετικών είναι τελεσφόρα για σωτηρία, όθεν σε αυτούς που εν γνώσει έχουν κοινωνία με τους ως άνω αναφερόμενους αιρετικούς ή που συνηγορούν, διασπείρουν, ή υπερασπίζονται την νέα τους αίρεση του Οικουμενισμού κάτω από την πρόφαση της αδελφικής αγάπης ή της υποτιθεμένης ένωσης των χωρισμένων Χριστιανών, Ανάθεμα!
--------

Ο/Η Δημήτριος Χατζηνικολάου είπε...

Ἄραγε πῶς ὁ π. Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος "ξεπερνοῦσε" αὐτό τό "Ἀνάθεμα" κατά τῶν Οἰκουμενιστῶν ὅταν συνιστοῦσε στούς Ὀρθοδόξους τήν μή διακοπήν τῆς κοινωνίας μετ' αὐτῶν; Δέν ἐνθυμοῦμαι ἄν ἔχῃ γράψει κάτι ἐπ' αὐτοῦ. Ἐννοεῖται ὅτι ἀπευθύνομαι σέ σοβαρούς καί ἐντίμους σχολιαστάς καί ὄχι στούς γνωστούς πλέον πράκτορας τῶν Οἰκουμενιστῶν, οἱ ὁποῖοι ἀποτελοῦν ὄνειδος διά τό διαδίκτυον.

18 Σεπτεμβρίου 2019 - 3:21 μ.μ
----------

Ο/Η Marinos Ritsoudis είπε...

Άραγε το ανάθεμα τούτο έχει ισχύ τοπική, γεωγραφική, και κατακεραυνώνει μόνο τους υπάρχοντες οικουμενιστές στην έδρα τους, η έχει Συμπαντική απεριόριστη σε τόπο, χρόνο και πρόσωπα ισχύ στην επί Γης και ουράνια Αγία Εκκλησία;
Εννοώντας τους πρώην τούς τότε, και τους επόμενους του σήμερα και του αύριο, εις τους αιώνες των αιώνων πού υποστηρίζουν και εργάζονται το εν λόγω κεκρυμμένο "πιστεύω", υπό της Συνόδου ΡΟΕΔ;
Όπως σε ετήσια βάση κατά τις επιταγές των Αγίων Πατέρων υπό Τού Αγίου Πνεύματος διεταχθέντες, κάθε Κυριακή της Ορθοδοξίας εκφωνούνται υπό του άμβωνος όλα τα αναθέματα στην ιστορία της Αγίας Εκκλησίας και όχι μόνο για λόγους ιστορικούς και γνωστικούς, αλλά πολύ περισσότερο για λόγους αποδόσεως Θείας Δικαιοσύνης, και ας μην υφίστανται οι αιρετικοί στην επί Γης Εκκλησία, υφίστανται όμως εκεί που έχουν κριθεί και αναμένουν την Δευτέρα Παρουσία για την τελική κρίση, έτσι και τούτα τα αναθέματα της ΡΟΕΔ έχουν καταγραφεί και πέφτουν στα κεφάλια όλων όσων έχουν το ανωτέρω πιστεύω, κρυφοί και φανεροί αιρετικοί.

18 Σεπτεμβρίου 2019 - 4:11 μ.μ.
--------

Ο/Η Δημήτριος Χατζηνικολάου είπε...

Ἀγαπητέ μου Μαρῖνε, ἔχω διαβάσει κάπου ὅτι οἱ Ρῶσοι τῆς Διασπορᾶς λέγουν ὅτι τό "Ἀνάθεμα" τῆς Συνόδου τοῦ Ἁγίου Φιλαρέτου (1983) ἀπευθύνεται μόνον εἰς τό ποίμνιόν των. Δέν παύει, ὡστόσον, κατά τήν γνώμην μου, νά εἶναι ἕν Συνοδικόν "Ἀνάθεμα," τό ὁποῖον θά πρέπῃ νά λάβουν σοβαρῶς ὑπ' ὄψιν ὅσοι κοινωνοῦν μέ τούς Οἰκουμενιστάς. Ἐάν γίνῃ μία ἀληθῶς Πανορθόδοξος Σύνοδος (καί ὄχι σάν τήν καρικατούραν τοῦ Κολυμπαρίου), θά γενικεύσῃ προφανῶς τό "Ἀνάθεμα" αὐτό.

18 Σεπτεμβρίου 2019 - 4:39 μ.μ.
-----------

Ο/Η Marinos Ritsoudis είπε...

Κε Χατζηνικολάου το είπε ο Μάρκος ο Γερμανίας, αλλά το είπε αργότερα όταν ενώθηκε με τους Ρώσους της Μόσχας, δήθεν για να μην πέφτει στα κεφάλια τους.
Όμως μόνο αναφορά έκανε, πουθενά Αγιοπατερικά δεν το στηρίζει, λες και τα θέματα της αίρεσης απασχολούν μόνο μια ορισμένη γεωγραφική επί γης κοινωνία.

Ο Μάρκος Μητροπολίτης Γερμανίας δεν είναι ούτε Άγιος της Εκκλησίας, παρά Οικουμενιστής, και επιπλέον εφόσον η ανωτέρω Συνοδική απόφαση των αναθεμάτων της ΡΟΕΔ επί Αγίου Φιλαρέτου, δεν έθεσαν τέτοιο περιορισμό πως έρχεται ο ένας μόνος Μητροπολίτης Μάρκος να θέσει σε Συνοδική απόφαση περιορισμούς και γεωγραφικά όρια;
Δεν συμφωνώ λοιπόν με τον Μάρκο, και ας την υποστηρίζουν αυτή την άποψη και ΓΟΧ ιστολόγοι γιατί έτσι τους βολεύει.

18 Σεπτεμβρίου 2019 - 5:22 μ.μ

Αγάπη και αλήθεια -- Διονύσιος Μπατιστάτος (Παρατηρήσεις επί της επιστολής του π. Επιφανίου Θεοδωροπούλου)

Σεβαστοί Πατέρες,

Εν τω υμετέρω εγκρίτω οργάνω της αγωνιζομένης και αγωνιώσης Ορθοδοξίας,  «Ορθόδοξος Τύπος» (αρ. φύλ.  109/10-10-1969) δημοσιεύεται μακροσκελεστάτη επιστολή του Πανοσιολογιωτάτου Αρχιμανδρίτου κ. Επιφανίου Θεοδωροπούλου προς τον Οικουμενικόν Πατριάρχην. Καίτοι στερούμαι προσόντων, εφαμίλλων προς τον σεβαστόν και εξαίρετον επιστολογράφον, όντα σύμβουλον εξ απορρήτων επισήμων Εκκλησιαστικών ανδρών και πλειστάκις προβληθέντα δια το επισκοπικόν αξίωμα, εν τούτοις αποτολμώ να παρακαλέσω Υμάς, όπως φιλοξενήσητε πενιχράς τινας σκέψεις μου· τούτο δε ουχί προς προβολήν ασήμου και ασημάντου τινός λαϊκού, μη αξιωθέντος παρά του Προκαθημένου της Ελλαδικής Εκκλησίας ουδέ θέσεως διδασκάλου εν εκπαιδευτικοίς Αυτής Ιδρύμασιν, ως αθεραπεύτου συντηρητικού, αναδίδοντος την οσμήν του λιβάνου, και της κανδήλας των παραδόσεων, αλλά χάριν αυτής ταύτης της Ορθοδοξίας, του προσφιλούς εντρυφήματος των καρδιών μας και της αποκλειστικής ελπίδος σωτηρίας. Συνεταί, πράγματι, αι παραινέσεις, συμπλέκουσαι αριστουργηματικόν δοκίμιον επιστολιμαίας ρητορικής διατριβής. Συνεταί, αλλά άσκοποι και … επικίνδυνοι! Άραγε αγνοεί ο προς ον η επιστολή όσα εν τη επιστολή αναφέρονται; Έχει την γνώμην ο συμπαθής συντάκτης, ότι είναι ο πρώτος, όστις ανακαλεί εις την τάξιν τον προ πολλού ατακτήσαντα; Δεν είναι ο εκλεκτός π. Επιφάνιος εκ των αφελών ή των βραδέως πληροφορουμένων! Γνωρίζει επομένως, ότι πλειστάκις εγράφησαν τοιαύται παραινέσεις υπό τε μετριωτέρων, αλλά και ικανωτέρων τω λόγω. Πλην ο Γέρων του Φαναρίου «ουκ ηβουλήθη συνιέναι». Αι τοιαύται λοιπόν παραινέσεις ου μόνον πίπτουσιν εις το κενόν αλλά και βαρύτατα τραυματίζουν την Ορθόδοξον συνείδησιν. Και ιδού πως! Κατέστη πανορθοδόξως γνωστόν, ότι ο κρίμασιν οις οίδεν Κύριος προκαθήμενος του Φαναρίου και ο τούτου ομόφρων, ο Αμερικής Ιάκωβος π ρ ο  π ο λ λ ο ύ  έπαυσαν να θεωρούν, ότι η Ορθόδοξος Εκκλησία είναι η μόνη κιβωτός σωτηρίας. Έργω δε και λόγω ε υ ρ ί σ κ ο ν τ α ι  εκτός εδάφους Ορθοδοξίας, ως τούτο άλλωστε ομολογεί και ο π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος. Δια των αιρετικών και πεπλανημένων αυτών δοξασιών α σ φ α λ ώ ς  κρημνίζουν συνειδήσεις και βλασφημούν κατά του Παναγίου Πνεύματος, συστήσαντος και συντηρούντος την Ορθόδοξον Εκκλησίαν! Ερωτώμεν λοιπόν τον επαϊοντα π. Επιφάνιον πως οι Πατέρες συμβουλεύουν να συμπεριφερώμεθα κατά των γυμνή πλέον τη κεφαλή διδασκόντων αιρέσεις; Πως θα ωμίλουν οι Βασίλειοι, οι Αθανάσιοι κατά των αιρετικών; Τι συνιστούν οι θείοι και Ιεροί Κανόνες; Ασφαλώς όχι ρητορικάς επιθέσεις, καλολογίας και παραινέσεις! Μία γλώσσα μόνον απομένει· η γλώσσα των επιτιμίων της Εκκλησίας. Τοιαύται συνεταί παραινέσεις, ενώ υπεγείρουν την θυμηδίαν και τον οίκτον του προς ον αι παραινέσεις, συγκλονίζουν τας συνειδήσεις των πιστών τέκνων της Ορθοδοξίας, τα οποία, επί τέλους, δεν κατανοούν διατί υ π ο χ ρ ε ο ύ ν τ α ι  να αναμένουν «άχρι καιρού» και να μη καταδικάσουν, ως πρέπει, τας διαδιδομένας αιρέσεις, τας πασών των αιρέσεων αιρετικωτέρας! Ερωτούν δε τον επιστολογράφον: Μόνον η ανηθικότης αποκόπτει τον οιουδήποτε βαθμού κληρικόν εκ της Εκκλησίας, ουχί δε και η κατεγνωσμένη και γυμνή τη κεφαλή διακηρυσσομένη αίρεσις; Μόνον ο ηθικός καθαρμός του κλήρου πρέπει να αποτελή πόνον και μέλημα των τέκνων της Ορθοδόξου Εκκλησίας ουχί δε και η πλάνη και αίρεσις; Δύναται να ίδη Θεού πρόσωπον ενάρετος τις και των αγγέλων αγνότερος κληρικός, εφ΄ όσον είναι αιρετικός; Οι θείοι και ιεροί κανόνες μόνον το ήθος ελέγχουν, ουχί δε και την πίστιν; Κρημνίζουν λοιπόν αι παραινέσεις του π. Επιφανίου και τας συνειδήσεις και την Ορθοδοξίαν. Τον παταγώδη δε αυτόν κρημνισμόν δεν επανορθώνει η απειλή «Αν τελικώς προχωρήσητε ακόμη, αν προβήτε εις «ενώσεις», τότε θα ίδητε ποίαν στάσιν θα τηρήση έναντι Υμών η Εκκλησία της Ελλάδος», διότι δεν γνωρίζομεν κατά πόσον ομιλεί ο γράφων, κατ΄ εξουσιοδότησιν της Εκκλησίας της Ελλάδος, αλλά και διότι γεννάται η απορία: δικαιολογείται ανεκτικότης να προχωρήση έτι περαιτέρω, όταν ήδη εφήρμοσε και αυτό το κοινόν ποτήριον της Θείας Ευχαριστίας, ώστε να μεταλαμβάνουν, τη συστάσει του, από ορθοδόξους ιερείς αιρετικοί χωρίς προηγουμένην ομολογίαν ορθοδόξου πίστεως; Και έπειτα αμφιβάλλει ο π. Επιφάνιος, θιασώτης αυτός της διοικητικής εννοίας της Εκκλησίας, ότι τα πάντα δύνανται να αποτολμηθώσι και να περιβληθώσι με συνοδικόν κύρος, οπόταν ουδείς θα δύναται να διαμαρτυρηθή, διότι όλοι θα «κήδωνται της ειρήνης της Εκκλησίας» και θα «σκέπτωνται τας εξελίξεις και καταλήξεις των σχισμάτων, ως γράφει, δια να δικαιολογήση τους συμπαθείς «αχρικαιρισμούς» του; Καθ΄ ημάς η Αίρεσις αποκόπτει τον τε κληρικόν και πιστόν εκ της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Επιβάλλεται λοιπόν μόνον συνοδικός έλεγχος και καταδίκη των θιασωτών και κηρύκων της Αιρέσεως του Οικουμενισμού Οικουμενικού Πατριάρχου και Αμερικής Ιακώβου, Θυατείρων Αθηναγόρου κλπ. Μέχρι δε της τοιαύτης επισήμου εκκλησιαστικής ενεργείας, οι πιστοί, κληρικοί τε και λαϊκοί, δύνανται να κάμωσιν χρήσιν έναντι του Πατριάρχου και των ομοφρόνων Αυτώ, του δικαιώματος, όπερ αναγνωρίζει αυτοίς ο ΙΕ΄ Κανών της Πρωτοδευτέρας Συνόδου, της αποκοπής δηλονότι του Μνημοσύνου και προ Συνοδικής διαγνώμης. Αυτό επιβάλλει η Ορθόδοξος συνείδησις, η ευθύτης και η συνέπεια. Δεν δύναμαι να λέγω: «Παναγιώτατε, είσαι αιρετικός, το οικουμενικόν πνεύμά σου σείει, τον Οίκον, ου εσμέν καθήμενοι, την Ορθόδοξον του Χριστού Εκκλησίαν, αλλά εγώ δεν κόπτω τον Μνημόσυνόν σου άχρι καιρού»! Εάν προσήρχετο εις τον π. Επιφάνιον λαϊκός τις και του έλεγε, ότι φρονεί όσα ο Πατριάρχης διακηρύσσει περί Οικουμενισμού και πανθρησκευτισμού, θα του επέτρεπε να μεταλάβη, εάν δεν ηρνείτο τας πλάνας αυτάς; Η τοιαύτη δε ενέργειά του δεν θα ήτο επιτίμιον, μικρός αφορισμός, α κ ο ι ν ω ν η σ ί α;  Πρόσχωμεν! Πριν ο λαός της Ορθοδοξίας λιθοβολήση κληρικούς και λαϊκούς δια την χλιαράν στάσιν ή διαρρεύση αλλού, λόγω των περιέργων κοκτεϊλισμών μας, ας είπωμεν γυμνήν την αλήθειαν, χωρίς ρητορισμούς. Και η αλήθεια είναι Μία: Πας όστις ευαγγελίζηται ημάς, παρ΄ ο παρελάβομεν, καν Άγγελος εξ ουρανού η, ανάθεμα έστω. Αυτάς τας σκέψεις γεννά εν εμοί η επιστολή του εκλεκτού Αρχιμανδρίτου. Ίσως να μυρίζουν λάδι κανδήλας και λιβάνι! Ίσως να είναι αναχρονιστικά! Δεν γνωρίζω! Ένα μόνον γνωρίζω, ότι η εν τη Ορθοδόξω Εκκλησία Αλήθεια σταθμίζεται μόνον με την Παράδοσιν και τους Κανόνας και ουχί με ασαφείς ρευστότητας.

Διονύσιος Μπατιστάτος.
---------

Ο/Η Δημήτριος Χατζηνικολάου είπε...

Ὡραιοτάτη ἐπιστολή τοῦ ἀγωνιστοῦ Διονυσίου Μπατιστάτου. Ξεσκεπάζει πλήρως τήν πλάνην τοῦ π. Ἐπιφανίου Θεοδωροπούλου, ἡ ὁποία συνοπτικῶς εἶναι "διαμαρτρίες ναί, σχίσματα ὄχι," καί ἡ ὁποία, ὡς "εὐρεῖα ὁδός ἄγουσα εἰς τήν ἀπώλειαν," ἀπεκοίμησε πολλούς καί ἠχρήστευσεν ἄλλους, οἱ ὁποῖοι θά ἠδύναντο ν' ἀποτελέσουν ἀνάχωμα εἰς τήν ἀξάπλωσιν τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, μέ ἀποτέλεσμα νά καλπάζῃ σήμερα ὁ Οἰκουμενισμός, ἐνῷ οἱ ὑποτιθέμενοι φύλακες ν' ἀρκοῦνται εἰς τόν "χαρτοπόλεμον," ὅπως εὐστόχως ἐχαρακτήρισε τήν τακτικήν αὐτήν ὁ ἀείμνηστος Καθηγητής τῆς Θεολογικῆς Ἀθηνῶν Ἰ. Κορναράκης.

18 Σεπτεμβρίου 2019 - 5:39 π.μ

Οικουμενισμός το βδέλυγνα της ερημώσεως

ΘΕΟΤΟΚΑΡΙΟΝ -- Orthodox Hymns

Η πάντιμος των Ορθοδόξων Παράδοση, μας διδάσκει, ότι η Αειπάρθενος Κόρη ευρέθη η μόνη καθαρά και άμωμος, ώστε να σαρκωθή εξ Αυτής ο πάσης επέκεινα καθαρότητος Υιός και Λόγος του Θεού. Είναι Ναός του Υψίστου υγιασμένος πρώτα με την προσωπικήν Της αγιότητα και αρετήν και ύστερα με την επιφοίτησιν της αγιαστικής δυνάμεως του Αγίου Πνεύματος. Κάθε άλλη υπερτίμηση ή υποτίμηση της Ορθοδόξου αυτής θεωρήσεως αποτελεί ασέβεια και βλασφημία στο πρόσωπό Της και οδηγεί σε αίρεση και πλάνη.

https://xristianorthodoxipisti.blogspot.com/

Τη ΙΗ΄ (18η) Σεπτεμβρίου, μνήμη του Οσίου πατρός ημών ΡΩΜΥΛΟΥ.

Ρωμύλος ο Όσιος και θεοφόρος πατήρ ημών, ο εις τους υστέρους χρόνους ασκήσας και αγιάσας, εγεννήθη κατά το ατ΄ (1300) περίπου έτος εις την παραδουνάβιον πόλιν Βιδίνιον, εκ γονέων ευσεβών και φοβουμένων τον Θεόν και εν αυταρκεία ζώντων, του μεν πατρός Έλληνος και εξ Ελλήνων έλκοντος το γένος, της δε μητρός εκ Βουλγάρων· ωνομάσθη δε κατά το άγιον Βάπτισμα Ράϊκος.

Απόλυτη προτεραιότητα, η ένοπλη ετοιμότητά μας -- του Στέλιου Παπαθεμελή*

Βαρύ το τίμημα που πληρώνουμε γιατί δεν θελήσαμε να εκπονήσουμε μια σοβαρή συνολική εθνική στρατηγική. Ούτε απέναντι στον προαιώνιο εχθρό μας τον τούρκο, ούτε απέναντι στους «πρόθυμους» συμμάχους του, βόρειους γείτονές μας. Στον ένα μάλιστα από αυτούς, τον σκοπιανό, του χαρίσαμε όνομα, εθνότητα, ταυτότητα, γλώσσα, όλα αναπαλλοτρίωτα καταδικά μας. Τα χρωστάμε στα παιδιά μας γιατί όπως λέει ο σοφός απ’ αυτά τα δανειστήκαμε.

"Φινλανδοποιήσαμε"  την Ελλάδα ως κράτος και «λιβανοποιήσαμε»  την κοινωνία της.
   Οι Πρέσπες απέδειξαν την καθολική υποδούλωση, «αριστερο-δέξια», της εθνικής μας βούλησης στα κελεύσματα των ξένων προστατών - δυναστών μας. Βιώνουμε δυστυχώς μιαν αύτανδρη εθνική καθίζηση, μια διαρκή πτωτική πορεία, κατήφορο χωρίς προς το παρόν σταματημό.

------

Ο/Η Marinos Ritsoudis είπε...

Η μόνη Στρατηγική για την Άμυνα της Ελλάδας, στο ανατολικό Αιγαίο και από παντού είναι να κρατήσουμε με νύχια και με δόντια, ανόθευτη με λόγο και έργω την Αγία Ορθόδοξο Πίστη που μας εμπιστεύτηκε ο Κύριος.

Όλα τα υπόλοιπα έρχονται μόνα τους. Και χωρίς την Αγία Πίστη όσα υπερσύγχρονα όπλα και να έχουμε είμαστε υποχείριοι του διαβόλου γιατί ανά τους αιώνες οι Έλληνες Άγιοι Πατέρες, κατατρόπωσαν τον διάβολο και μάς έχει μεγάλο άχτι.

Η ζωή μας είναι πλέον μονόδρομος.

Ορθοδοξία ή Θάνατος..

Ο άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης επικρίνει δριμέως τους Αγιορείτες που συμβιβάσθηκαν με τον Οικουμενισμό και μνημονεύουν τον αποστάτη της Ορθοδοξίας Βαρθολομαίο.

Όσοι Μοναχοί εξέπεσαν από την αντίσταση κατά της αιρέσεως και συμβιβάσθηκαν, επικρίνονται δριμέως ως παράδειγμα απωλείας.

Ο Άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης επικρίνει δριμέως τον Ηγούμενο Θεόφιλο που προτίμησε, και μάλιστα σε χρόνο υφέσεως του εικονομαχικού διωγμού, να επιστρέψει για δεύτερη φορά με τους Μοναχούς του στο Μοναστήρι, συγκαταβαίνοντας στην αίρεση, παρά να διώκεται μακριά από το Μοναστήρι του, όπως τόσοι άλλοι Ορθόδοξοι:

 «Γιατί δεν νουθέτησες όλους να διώκονται μαζί σου με τον ίδιο τρόπο ή, αν δεν ήθελαν, γιατί δεν τους εγκατέλειψες ως μισοχρίστους, ως φιλοσάρκους, ως απειθείς, και όχι ως τέκνα; Έτσι θα επανόρθωνες και την [προηγούμενη] ήττα σου και θα γινόσουν χρηστό υπόδειγμα στους υφισταμένους, στην δε Εκκλησία του Χριστού θα φαινόσουν οικοδομή, αντί για την προηγούμενη κατεδάφιση [...]

Ο Άγιος Μάξιμος, καταδικάστηκε ως εχθρός και εγκληματίας του κράτους και ως ανατροπέας της εκκλησιαστικής και πολιτικής ειρήνης.

Ο Άγιος  Μάξιμος, έζησε τον 7^ον αιώνα. Το 613 ο Άγιος εγκατέλειψε τον κόσμο και έφυγε για το μοναστήρι στη Χρυσούπολη απέναντι από την Κων/πολη. Το 626 όταν ο δογματικός αγώνας των Μονοθελητών άρχισε να εντείνεται, οι Πέρσες έφθασαν στα τείχη της Κων/πολης και ο Άγιος ξεκίνησε για την Λατινική Δύση. Γνωρίζουμε ότι έφθασε μετά την Αλεξάνδρεια, στη Λατινική Αφρική στην Καρθαγένη. Εδώ οργάνωσε Ορθόδοξη αντίσταση προς τους Μονοθελητές. Λαός και Επίσκοποι σέβονταν τον Άγιο Μάξιμο ως σοφό σύμβουλό τους.

ΕΥΧΗ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΓΙΑ ΘΕΟΤΟΚΟ (Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά)

Υπεράγαθε Δέσποινα Θεοτόκε, επάκουσον της οικτράς μου δεήσεως και μη καταισχύνης με από της προσδοκίας μου, η μετά Θεόν ελπίς πάντων των περάτων της γης. Τον βρασμόν της σαρκός μου κατάσβεσον. Τον εν τη ψυχή μου αγριότατον κλύδωνα κατεύνασον. Τον πικρόν θυμόν καταπράϋνον. Τον τύφον και την αλαζονείαν της ματαίας οιήσεως εκ του νοός μου αφάνισον. Τας νυκτερινάς φαντασίας των πονηρών πνευμάτων και τας μεθημερινάς των ακαθάρτων εννοιών προσβολάς εκ της καρδίας μου μείωσον. Παίδευσόν με την γλώσσαν λαλείν τα συμφέροντα. Δίδαξον τους οφθαλμούς μου βλέπειν ορθώς της αρετής την ευθύτητα. Τους πόδας μου τρέχειν ανυποσκελίστως ποίησον την μακαρίαν οδόν των του Θεού εντολών. Τας χείρας μου αγιασθήναι παρασκεύασον , ίνα αξίως αίρω αυτάς προς τον Ύψιστον. Κάθαρόν μου το στόμα, ίνα μετά παρρησίας επικαλείται Πατέρα τον φοβερόν Θεόν και πανάγιον. Άνοιξόν μου τα ώτα, ίνα ακούω αισθητώς και νοητώς τα υπέρ μέλι και κηρίον γλυκύτερα των αγίων Γραφών λόγια , και βιώ κατ ‘ αυτά από σου κραταιούμενος. Δια γαρ σου , πανύμνητε και υπεράγαθε Δέσποινα, περισώζεται πάσα βροτεία φύσις αινούσα και ευλογούσα Πατέρα, Υιόν και Άγιον Πνεύμα, την παναγίαν Τριάδα και ομοούσιον, πάντοτε, νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.