Ο δάσκαλος άφησε ένα σχόλιο για την ανάρτησή σας "Οι Κάτωθι κανόνες ξεκαθαρίζουν την εγκυρότητα ή ...":

α. Πρώτον, οι Κανόνες λένε "καθαιρείσθω", δηλαδή, αποδιδόμενο στην σημερινή γλώσσα "να καθαιρούνται", και όχι "είναι ήδη καθηρημένοι".

β. Δεύτερον, έγκυρα Μυστήρια δεν σημαίνει απαραίτητα σωτηρία, ειδάλλως όλοι οι Ορθόδοξοι όλων των εποχών θα σωνόντουσαν μόνο και μόνο επειδή βαπτίσθηκαν, μυρώθηκαν, ή παντρεύθηκαν ορθόδοξα.

Επομένως φίλε "ανώνυμε" αν μένεις με τον Βαρθολομαίο και έχεις γνώση της προδοσίας που αυτός διαπράττει, τότε κολάζεσαι ως συνυπεύθυνος, και ουδόλως δεν σε σώζει το ότι ο γάμος σου είναι έγκυρος. Η δε κοινωνία που λαμβάνεις είναι πυρ καταφλέγον τους αναξίους.

γ. Αυτό που πρέπει να σταματήσει (και δυστυχώς δεν πρόκειται στην εποχή μας που το διαδίκτυο έχει δώσει βήμα και στην τελευταία νοικοκυρά), είναι να θέλουμε να έχουμε γνώμη για όλα, και -το χειρότερο- δίχως ίχνος συστολής. Οι αναλφάβητοι μιλούν για την γλώσσα, οι γιατροί για την θεολογία, οι πυρηνικοί φυσικοί για την ψυχολογία, οι κουτσοί για τον αθλητισμό. Έλεος πια!

Κύριε ελέησον!

Ο Kyprianos Christodoulides άφησε ένα σχόλιο για την ανάρτησή σας

Ανώνυμος είπε...
Παρακαλώ πολυ να μου εξηγήσετε, εάν οι οικουμενιστες έχουν έγκυρα μυστήρια (Αυτό σημαίνει σωτηρία), δηλαδή εάν σώζεται η ψυχή μου στον Βαρθολομαίο, γιατί να φύγω;;

κχ
Αυτή η ανοησία περί εγκύρων και ακύρων Μυστηρίων, πρέπει κάποτε να σταματήσει. Όπως δεν υπάρχει "έγκυρος ή άκυρος" Χριστός, "έγκυρη ή άκυρη" Εκκλησία, έγκυρα και άκυρα Μυστήρια δεν υπάρχουν. Υπάρχουν μόνο ενεργή και ανενεργή Μυστήρια και αυτό διότι :

"12 Ζῶν γὰρ ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ καὶ ἐνεργὴς καὶ τομώτερος ὑπὲρ πᾶσαν μάχαιραν δίστομον καὶ διϊκνούμενος ἄχρι μερισμοῦ ψυχῆς τε καὶ πνεύματος, ἁρμῶν τε καὶ μυελῶν, καὶ κριτικὸς ἐνθυμήσεων καὶ ἐννοιῶν καρδίας ... "(Εβ. δ΄)

Τι λέγει εδώ ; Δεν λέγει "Ζῶν γὰρ ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ καὶ ἐνεργὴς" ; Ούτως και τα Μυστήρια. Ή είναι ζώντα και ενεργή ή είναι νεκρά και ανενεργή. Λόγος εδώ δεν γίνεται - ούτε υπάρχει - περί των κατεγνωσμένων αιρέσεων. Λόγος γίνεται και υπάρχει, εκεί όπου η μεν Ιερολογία των Μυστηρίων είναι η ενδεδειγμένη, αλλά απουσιάζει η ενεργός και ζώσα παρουσία του Αγίου Πνεύματος. Την αναστέλλει σήμερα η σύμπλευση/συμπόρευση με τον Οικουμενισμό.

Δεν γράφω περισσότερα.

Οι αντίχριστοι Παπικοί μάς το βεβαιώνουν : Είμαστε ένα !!!

Διακοπή μνημοσύνου

«Καιρός τω παντί πράγματι» (Εκκλη.3: 1).

Και νυν, καιρός θρήνου, καιρός ομολογίας, καιρός αποφάσεως σωτηρίας.

«Συντετέλεσται» (1 Βασ. 20: 33) ήδη η πτώσις εν τη πίστει του Πατριάρχου Βαρθολομαίου και τω συν αυτώ Πατριαρχών, Αρχιεπισκόπων, Επισκόπων, Αγιορειτών και των κοινωνούντων αυτοίς κληρικών και λαϊκών. Κλαύσατε και αναγγείλατε: Πέπτωκε Βαρθολομαίος και οι συν αυτώ, και διαθέσει και φρονήματι και λόγω και πράξει. Ηθέτησαν, οι δυστυχείς και θεοπαράδοτα δόγματα και θείους νόμους και αγίους Πατέρας και ιεράν Παράδοσιν και Ορθόδοξον Εκκλησίαν, και γενικώς την πίστιν της Ορθοδοξίας. Ωμολόγησαν την μετά της παπικής αιρέσεως ένωσιν και την εν τη Οικουμενιστική παναιρέσει του Π.Σ.Ε. τοιαύτην, «δημοσία… γυμνή τη κεφαλή επ΄ Εκκλησίας» (ΙΕ΄ Κανών ΑΒ Συνόδου), και παραμένουν γηθοσύνως αμετανόητοι.  Καιρός του ποιήσαι το θέλημα Κυρίου, ως τούτο ορίζεται δια του ΛΑ΄ Κανόνος των Αγίων Αποστόλων και του ΙΕ΄ Κανόνος της Πρωτοδευτέρας Συνόδου, περί χωρισμού και διακοπής του μνημοσύνου του πεπτωκότος Επισκόπου.

«Σώζων σώζε την σεαυτού ψυχήν», είναι και νυν η φωνή του ουρανού προς πάντα Ορθόδοξον (Γεν. 19:17).

Του πατέρα Γεωργίου Μεταλληνού

Απόσπασμα από ομιλία του π. Γ. Δ. Μεταλληνού, κοσμήτορα της Θεολ. σχολής του Πανεπ. Αθηνών, στην Εκκλησία του Αγ. Αντύπα, στο Γουδί, στις 09-02-06 

Παράθεση:

Με πήρε ένας ευσεβέστατος κληρικός από την Κρήτη (Κρητικός με τα όλα του αλλά ορθόδοξος, γιατί πολλοί Κρητικοί δεν είναι ορθόδοξοι) και μου λέει «Παπα-Γιώργη, έχω ένα πνευματικό παιδί, που καμιά φορά έρχεται και στον Άγιο Αντύπα (δεν το γνωρίζω το παιδί). Στο οικοτροφείο της Αποστολικής Διακονίας τους είπε ο διευθυντής ότι όλοι μαζί θα πάνε εκδρομή στη Ρώμη και στο Βατικανό. Και τους δίδασκε, πώς θα γονατίσουν για να φιλήσουν το χέρι του Πάπα, για να τον αναγνωρίσουν, δηλαδή, ως Επίσκοπο της εκκλησίας του Χριστού». Και τούτο το παιδί, λοιπόν, σηκώθηκε και λέει «Δεν είναι δυνατό να πάμε. Ο Πάπας είναι αιρετικός». Λένε αυτοί «Μην ακούτε τι σας λένε κάποιοι θεολόγοι,» (εμένα εννοούσε και τον Ζήση και δεν είμαστε μόνο εμείς, ευτυχώς) «διότι ο Πάπας είναι σχίσμα». Τους παλαιοημερολογίτες τους απορρίπτουμε ως αιρετικούς και τον Πάπα ως σχισματικό. Κι επομένως είναι αδερφός μας, είναι «δίπλα μας»! Και του λένε τα παιδιά «Όχι, εμείς δεν θέλουμε να πάμε». Έγινε ολόκληρη φασαρία. Το απέφυγαν αυτό. Αλλά θα γίνει αργότερα....Από κάθε μητρόπολη, από την Αθήνα και τις άλλες μητροπόλεις κάθε χρόνο, κατά διαστήματα, τους παίρνουνε με τη βία, κατά κάποιο τρόπο, γιατί ο άλλος σκέφτεται το μισθό του. Και διαλέγουν και παίρνουν κάποια άτομα, παπάδες και πάνε στο Βατικανό και φιλούν τα πόδια και τα χέρια του Πάπα. Δημιουργείται, δηλαδή, κίνηση Ουνίας όπως έγινε μετά το 1439. Τότε αρχίζει στη πράξη η Ουνία. Αυτό κάνουν και σήμερα από Θεσσαλονίκη, Αθήνα και άλλες μητροπόλεις. Και σε λίγο, σε λίγα χρόνια, δεν θα υπάρχει κληρικός που δεν θα’ χει πάει να προσκυνήσει τον Πάπα και να αναγνωρίσει τον Πάπα όχι μόνον ως Επίσκοπο της εκκλησίας αλλά και ως κεφαλή της Εκκλησίας του Χριστού. Όταν λέει το Πατριαρχείο «η Παλαιά Ρώμη», η «Νέα Ρώμη» και άρα «η Πρεσβυτέρα Ρώμη», σέβομαι προσωπικά τον βαθμό. Άμα γίνει ορθόδοξος ο Πάπας τότε θα του φιλήσω κι εγώ τα πόδια. Και θα πω «δόξα σοι Κύριε, δόξα σοι»!

Απάντηση που έδωσε ο άγιος Μάξιμος σε κείνους που τον ανακρίνανε επειδή δεν κοινωνούσε με καμία απο τις "επίσημες" εκκλησίες :

"Και λέγουσιν αυτώ· Συ μόνος σώζη, και πάντες απόλλυνται;

Και είπεν· Ουδένα κατέκριναν οι τρεις παίδες μη προσκυνήσαντες τη εικόνι, πάντων ανθρώπων προσκυνούντων. Ου γαρ εσκόπουν τα των άλλων, αλλ’ εσκόπουν όπως αν αυτοί μη εκπέσωσι της αληθούς ευσεβείας. Ούτω και Δανιήλ βληθείς εις τον λάκκον των λεόντων, ου κατέκρινε τινα των μη προσευξαμένων τω Θεώ κατά το θέσπισμα Δαρείου, αλλά το ίδιον εσκόπησε· και είλετο αποθανείν, και μη παραπεσείν τω Θεώ, και υπό της ιδίας μαστιγωθήναι συνειδήσεως, επί τη παραβάσει των φύσει νομίμων. Καμοί ουν μη δω ο Θεός κατακρίναι τινα, ή ειπείν, ότι εγώ μόνος σώζομαι. Αιρούμαι δε αποθανείν, ή θρόησιν έχειν κατά το συνειδός, ότι περί την εις Θεόν πίστιν παρεσφάλην καθ’ οιονδήποτε τρόπον." (P.G. 90,121)

Κύριε ἁμαρτάνων οὐ παύομαι

Κύριε, καὶ τὸν φόβον σου πτοοῦμαι, καὶ τὸ πονηρὸν ποιεῖν οὐ παύομαι, τίς ἐν δικαστηρίῳ τὸν δικαστὴν οὐ πτοεῖται; ἢ τὶς ἰαθῆναι βουλόμενος, τὸν ἰατρὸν παροργίζει ὡς κᾀγώ;

Μακρόθυμε Κύριε, ἐπὶ τῇ ἀσθενείᾳ μου σπλαγχνίσθητι, καὶ ἐλέησόν με.

Ο Όσιος ΓΕΛΑΣΙΟΣ

Καταχωρίζομεν ενταύθα το κατόρθωμα, το οποίον εποίησεν ο Αββάς ούτος Γελάσιος, ως δηλωτικόν της άκρας προσπαθείας του. Είναι δε τούτο το εξής: Ο Όσιος ούτος είχεν εν βιβλίον περιέχον την Παλαιάν και την Καινήν Διαθήκην, το οποίον είχεν εναποθέσει εις την Εκκλησίαν δια να το αναγινώσκουν οι αδελφοί, είχε δε τούτο αξίαν 18 νομισμάτων. Τούτο αδελφός τις ξένος έκλεψεν, ο δε Όσιος Γελάσιος, αν και ηννόησε τον κλέπτην, δεν τον εκυνήγησεν. Ο δε κλέψας επήγεν εις την πόλιν και εζήτει να το πωλήση 16 νομίσματα. Εκείνος όμως ο οποίος ήθελε να το αγοράση, το επήρε δια να το εξετάση, κατά συγκυρίαν δε επήγε και το έδειξεν εις τον ίδιον Αββάν Γελάσιον ζητών να τον πληροφορήση περί της αξίας αυτού. Ο Αββάς Γελάσιος, ιδών τούτο, προσεποιήθη ότι δεν εγνώριζε τίποτε, και είπεν εις τον άνθρωπον· «Καλόν είναι και αγόρασον αυτό εις την τιμήν την οποίαν ζητεί». Επιστρέψας δε εκείνος προς τον κλέψαντα είπεν· «Έδειξα το βιβλίον εις τον Αββάν Γελάσιον και μοι είπεν ότι δεν είναι άξιον τόσης τιμής, όσην ζητείς». Ο δε κλέψας είπε· «Δεν σοι είπεν άλλο τίποτε ο Γέρων»; Απεκρίθη ο άνθρωπος· «Όχι». Όθεν ο κλέψας κατανυχθείς από την ανεξικακίαν του Γέροντος, είπε· «Δεν θέλω πλέον να το πωλήσω». Όθεν λαβών αυτό επήγε προς τον Όσιον Γελάσιον και παρεκάλει αυτόν να το δεχθή, ο Όσιος όμως δεν ήθελεν· ο δε κλέψας είπεν· «Εάν δεν το πάρης, εγώ δεν έχω ανάπαυσιν». Τότε λέγει προς αυτόν ο Όσιος· «Εάν δεν αναπαύεσαι, ιδού το λαμβάνω». Όθεν από το έργον τούτο του Γέροντος ωφελήθη ο κλέψας αυτός αδελφός έως τέλους της ζωής του.   

Οι Κάτωθι κανόνες ξεκαθαρίζουν την εγκυρότητα ή όχι, των μυστηρίων των αιρετικών

+Ι.Γ.Ζ.

ΠΗΔΑΛΙΟΝ εκδόσεις ΑΣΤΗΡ

Αποστολικοί κανόνες 

ΜΕ’                                                                                                                                                                                               
Ο παρών κανών διορίζει ότι όποιος επίσκοπος η πρεσβύτερος η διάκονος ήθελε συμπροσευχηθεί μοναχά, αλλά όχι να συλλειτουργήσει με αιρετικούς της αφορίζεται. Επειδή όποιος με της αφορισμένους συμπροσεύχεται ( καθώς τοιούτοι είναι οι αιρετικοί ) πρέπει να συναφορίζεται και της. Ει δε και εσυγχώρησεν εις της αιρετικούς της να ενεργήσουν κανένα λειτούργημα ωσαν κληρικοί, της καθαίρηται, επειδή όποιος κληρικός συλλειτουργήσει με καθηρημένους ( καθώς τοιούτοι είναι οι αιρετικοί κατά τον β’ και δ’ της γ’.)  συγκαθαιρείται και αυτόςκατά τον ια’ των αποστόλων. Πρέπει γαρ της αιρετικούς να μισούμεν και να αποστρεφόμεθα , αλλά όχι ποτέ και να συμπροσευχόμεθα με της η να συγχωρούμεν εις της να ενεργήσουν τι Εκκλησιαστικόν λειτούργημα η ως κληρικοί η ως Ιερείς.   Σελ. 51

π.Νικόλαος Μανώλης, Ο μακ. Επίσκ. Αυγουστίνος για την Ψευδοσύνοδο της Κρήτης [ΒΙΝΤΕΟ 2016].

Όχι στον «Ορθόδοξο» Οικουμενισμό

Ἔφθασεν ὁ καιρὸς, μετά την ληστρική Σύνοδο της Κρήτης , την πτώση των «Ποιμένων» της Ελλαδικής Εκκλησίας και των δειλοκάρδιων μοναχών των 19 Μονών του Αγίου Όρους,  δι᾽ όλους τοὺς πιστοὺς Ὀρθοδόξους Χριστιανοὺς νὰ εκφρασθούν ευθαρσώς καὶ νὰ τερματίσουν τὸ κίβδηλον εἶδος Ὀρθοδοξίας, ποὺ καλεῖται Οἰκουμενιστικὴ Ὀρθοδοξία. Διότι εἶναι μία προδοσία τῆς Ἁγίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, μία άρνησις αὐτῆς ταύτης τῆς οὐσίας της. Εἶναι πλέον καιρὸς νὰ βγάλωμεν «ἀπὸ τὴν ἀποθήκην» τὰ Θεῖα τῆς Πίστεως Δόγματα, ὅπου τὰ ἐξώρισαν οι Πατριάρχαι Ἀθηναγόρας και Βαρθολομαίος, νὰ τὰ φέρωμεν εἰς τὸ φῶς, καὶ νὰ τὰ διακηρύξωμεν μὲ κάθε μέσον, εἰς κάθε χώραν. Ἔχομεν ἀνάγκην αὐτῶν εμείς, ἔχουν ἀνάγκην αὐτῶν οἱ Ρωμαιοκαθολικοί καὶ οἱ Προτεστάνται. Ἂς μὴ προσφέρωμεν εἰς τὸν κόσμον τὴν Ψευδῆ Ὀρθοδοξίαν, ἡ ὁποία καλεῖται «Ὀρθόδοξος» Οἰκουμενισμός.  Αὐτὸς ὁ Οἰκουμενισμὸς ἐξισώνει τὴν πλάνην μὲ τὴν ἀλήθειαν. Ἂς προσφέρωμεν, ἀντιθέτως, ακεραίαν τὴν παραδοσιακήν, αυθεντικήν Ὀρθοδοξίαν, ἡ ὁποία μόνη ὁδηγεῖ εἰς τὴν σωτηρίαν. Ἡ προσφορὰ αὐτῆς θὰ εἶναι μία πρᾶξις ἀληθινῆς Χριστιανικῆς ἀγάπης, μία ἐκδήλωσις τῆς ἐντολῆς τοῦ Σωτῆρος μας Χριστοῦ περὶ ἀγάπης πρὸς τὸν πλησίον μας.

«Χώρα αθέων»

Είναι πλέον ηλίου φαεινότερον, ότι γίνεται στην πατρίδα μας μια γιγαντιαία προσπάθεια η χώρα μας να πνιγή στα πλοκάμια της αθεΐας, και ο λαός αυτός να αποκοπή από τις ρίζες του, να λιποτακτήση από τις βασικές αρχές του Γένους μας καί τις αξίες του Ευαγγελίου, αρχές και αξίες με τις οποίες αγωνίσθηκαν οι πρόγονοί μας να φτιάξουν κράτος με Θεό, κράτος με Ευαγγέλιο, κράτος, που να αποτελή το καμάρι και το στολίδι της Ευρώπης, κράτος που δεν θα αρπάζουν οι μεγάλοι φαγάδες την μπουκιά του λαού από το στόμα του, που δεν θα υπάρχουν ληστείες, αρπαγές και αδικίες, που δεν θα γίνωνται δολοφονίες εν ψυχρώ, εγκλήματα ειδεχθή και αποτρόπαια. Αν μπορούσαν να σηκωθούν από τα μνήματα οι γενναίοι αγωνιστές να στήσουν αυτό το κράτος!...».

Ο θεόπνευστος λόγος είναι σαφής: «Οι μακρύνοντες εαυτούς από σου απολούνται.

Επομένως δεν μένει, παρά μετάνοια. Τίποτʼ άλλο.

Τηλεγραφικό σχόλιο στο κείμενο περί αποτειχίσεως του Κ.Ρίζου διότι το θέμα δεν εχει τελειωμό.

+I.Γ.Ζ.

"Ομολογητές Ρώσοι Πατέρες δήλωσαν ότι μόνο μια μείζον Σύνοδος μπορεί να αποφασίσει για το αν έχασαν την Θ. Χάρη οι Εκκλησίες που εξέπεσαν στον Οικουμενισμό " 

Η Ρωσική Διασπορά δεν δημιουργήθηκε για Δόγματα πίστεως, αλλά για τις πολιτικές των Μπολσεβίκων, και δυστυχώς ή ευτυχώς, επειδή ο Μητροπολίτης Αντώνιος Κραποβίτσκυ έχασε τον Αρχιεπισκοπικό θρόνο, αν και ήταν φαβορί απο τον 1ο γύρο με περίπου 120 ψήφους έναντι του Τύχωνος με περίπου 40.
Κατόπιν το Ρωσικό τυπικό προβλέπει κλήρωση, όπερ και εγένετο.
Ο λαχνός έβγαλε Τύχων και όχι Αντώνιο, και στην συνέχεια ο Αντώνιος δημιούργησε την Ρωσική Διασπορά.
Φιλοξενήθηκαν 8 μήνες στο Οικουμενικό Πατριαρχείο και στην συνέχεια βρήκαν κατάλυμα για 20 χρόνια στο Κάρλοβιτς - Πατριαρχείο Σερβίας απ' εκεί και πέρα εγκαταβίωσαν στην Αμερική.

Ουδέποτε διέκοψαν τα συλλείτουργα με τους Οικουμενιστές.

π. ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΜΕΤΑΛΛΗΝΟΣ - ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ

Εξομολογείσθε Τω Κυρίω Ι.Μ. Σίμωνος Πέτρας -- Orthodox Hymns

O Συναξαριστής της ημέρας.

Τετάρτη, 6 Ιουλίου 2016

Σισώη του μεγαλομ., Φιλήμονος, Ονησίμου, Αρχίππου.

Ἔλαμψε μὲ τὴν πνευματική του σύνεση, τὴν ταπεινοφροσύνη, τὴν φιλαδελφία καὶ τὸ ἐνδιαφέρον του στὸ νὰ ἐπιστρέψει καὶ ἕναν μόνο ἁμαρτωλό.

Μεταξὺ τῶν ἀσκητῶν ἀναδείχτηκε ὀνομαστὸς καὶ μέγας, ἀθλητὴςτῆς πρώτης γραμμῆς, τύπος ἐγκράτειας, ἀλλὰ καὶ ψυχὴ ποὺπροσευχόταν γιὰ δικαίους καὶ ἀδίκους, πλούσιους καὶ φτωχούς,ἄρχοντες καὶ ἰδιῶτες, κληρικοὺς καὶ λαϊκοὺς καὶ γενικὰ γιὰ ὅλο τὸνκόσμο. Στὴν γῆ ἦταν, ἀλλὰ ἡ ζωή του ἦταν οὐράνια. Ὑψωμένος πάνω ἀπὸ τὴ σάρκα, ποὺ χαλιναγωγοῦσε τέλεια μὲ τὴν χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ τὴν θεία κοινωνία τοῦ σώματος καὶ τοῦ αἵματος τοῦ Χριστοῦ.
Ἡ μνήμη του μένει ὑπόδειγμα σὲ ὅσους θέλουν τὴν ἀσκητικὴ ζωή,γιὰ νὰ εἶναι γνήσιοι καὶ πραγματικοὶ ἀσκητές, ὄχι μόνο μὲ τὴνἀντοχὴ τοῦ σώματος, ἀλλὰ καὶ μὲ τὴν πνευματικὴ ἀναγέννηση καὶτὴ λάμψη τῆς ἀρετῆς.

π. Θεόδωρος Ζήσης:

H οργή του Θεού έχει καταλάβει την Εκκλησία εδώ και πολλές δεκαετίες. Ο Παπισμός και ο Οικουμενισμός θριαμβεύουν. Τότε ο Μ. Αθανάσιος και οι άλλοι Πατέρες κατενόησαν τον κίνδυνο, που περιέγραφε το όραμα του Μ. Αντωνίου. Τώρα βλέπουμε να μολύνονται οι ναοί και τα θυσιαστήρια απο συμπροσευχές και συλλείτουργα με τους «αλόγους» αιρετικούς και ενισχύουμε την μόλυνση και την επαινούμε, συλλακτίζοντες κι εμείς μέσα εις τα Άγια των Αγίων. Αν παρακολουθήσει κανείς οικουμενίστικα συλλείτουργα και συμπροσευχές, σαν αυτό που έγινε στην Καμπέρα, στην Ζ' Γενική Συνέλευση του Παγκόσμιου Συμβουλίου των δήθεν Εκκλησιών, και σαν αυτά που γίνονται συχνά με τη συμμετοχή ιερέων ομοφυλοφίλων που τολμούν και κρατούν το Άγιο Δισκοπότηρο και γυναικών επισκόπων και ιερειών, η εικόνα υπερβαίνει και το όραμα του Μ. Αντωνίου. Μόνη ελπίδα για να επανεύρει η Εκκλησία την ομορφιά της είναι η σύσταση και συμβουλή του Μ. Αντωνίου: «Μόνον μη μιάνετε εαυτούς μετά των Αρειανών». Μόνο να μη μιανθούμε από την κοινωνία μας με τον Παπισμό και Οικουμενισμό, με τους φιλοπαπικούς και οικουμενιστάς Ορθοδόξους. Επειδή μέχρι τώρα δεν το επράξαμε δυναμικά και αποφασιστικά, γι' αυτό παρατείνει ο Θεός επί έτη την οργή του, την αιχμαλωσία των Ορθοδόξων στην παναίρεση του Οικουμενισμού. Μέχρι πότε επίσκοποι, ιερείς, μοναχοί και λαϊκοί θα επιτρέπουμε τα άλογα κτήνη, τους αιρετικούς, να λακτίζουν και να μιαίνουν τα Ιερά και τα Άγια της Ορθοδοξίας; Όσο απρακτούμε και βρίσκουμε διάφορες προφάσεις πνευματικοφανείς, το βδέλυγμα της ερημώσεως θα ίσταται εν τόπω αγίω.

Κυρίλου Ιεροσολύμων ΒΕΠΕΣ, 39

Οι ποιμένες θα παρουσιάζουν επί των προβάτων αμέλειαν και αντί ποιμένων ως λύκοι γεννήσονται και το ψεύδος ασπάσονται. Δια ταύτα, σκανδαλισθήσονται πολλοί και ο λαός θα έχει προς τους ιερείς ανυπότακτον διάθεσιν. Εάν λοιπόν ακούσεις ότι επίσκοποι κατ΄ επισκόπων και κληρικοί κατά κληρικών και λαοί κατά λαών μέχρις αιμάτων έρχονται μην ταρραχθείς, προγέγραπται γαρ. Το Πνεύμα του Θεού προείπε πάντα ταύτα , ίνα μη σκανδαλισθούν οι πιστοί. Μη πρόσεχε τοίνυν τοις γινομένοις αλλά τοις γεγραμμένοις και η πίστις σου θα αυξηθεί, εκ της πραγματοποιήσεως των προλεχθέντων. Τότε θα υφίστανται μισαδελφία των αδελφών, σχίσματα των Εκκλησιών, πόλεμοι των εθνών. Ταύτα εγένοντο μεν και πρότερον, θα επιταθούν όμως ολίγον προ της εποχής του Αντιχρίστου, ως προετοιμασία αυτού. Προετοιμάζει γαρ ο διάβολος τα σχίσματα των λαών ίνα ευπαράδεκτος γένηται ο ερχόμενος. 

Η Εκκλησία του Θεανθρώπου Ιησού Χριστού είναι ΜΙΑ.

Όλες οι ομόδοξες Ορθόδοξες Εκκλησίες αποτελούν την Μία Αγία Καθολική και Αποστολική Εκκλησία με κεφαλή τον Ιησού Χριστό. Κάθε τοπική Ομόδοξη Ορθόδοξη Εκκλησία δεν είναι κομμάτι της Ορθόδοξης Εκκλησίας, αλλά όλη η Ορθόδοξη Εκκλησία. «Εν Μιά αι πολλαί, και εν ταις πολλαίς η Μία». Συνεπώς η Εκκλησία του Ιησού Χριστού, δεν έχει πληθυντικό αριθμό. Σε πληθυντικό αριθμό ανήκουν και είναι μόνον όλα εκείνα τα Σατανικά «δήθεν χριστιανικά» κατασκευάσματα, αι αιρέσεις και τα Σχίσματα, που δεν αποτελούν και δεν είναι ποτέ δυνατόν να ονομαστούν Εκκλησία, με τη στενή έννοια και τη σημασία της λέξης ΕΚΚΛΗΣΙΑ, που ίδρυσε ο Θεάνθρωπος Ιησούς Χριστός, επί της γης, αλλά παραμένουν και είναι αμαρτωλά κατασκευάσματα διαβολοκίνητων ανθρώπων, για καθαρώς προσωπική και μόνον προβολή και συμφέροντα.

Πρωτοπρ. Θεόδωρος Ζήσης, Ο Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς για την Αγία και Μεγάλη Σύνοδο [ΒΙΝΤΕΟ 2016].

Ποίαν άλλην απόδειξιν χρειαζόμεθα διὰ τὴν Ἀλήθειαν τῆς Πίστεώς μας;

Οἱ Παπικοί εἰς τήν Αὐστραλίαν ἔλαβον μέτρα ἐναντίον τῆς νέας γρίππης, ἡ ὁποία εἶναι γνωστή ὡς Γρίππη τῶν Χοίρων. Τά μέτρα προβλέπουν ἀπαγόρευσιν χειραψιῶν, ἀσπασμῶν ἀλλά καί τῆς νοθευμένης μεταλήψεως, τήν ὁποίαν προσφέρουν εἰς τούς πιστούς των. Θά εἴπη κάποιος ἤ κάποια ὅτι ὀρθῶς λαμβάνουν τά μέτρα. Θά ἀπαντήσωμεν ὅτι ὁ πανικός των εἶναι ἡ μεγαλυτέρα ἀπόδειξις τῆς ἀπιστίας των. Εἰς τήν Ὀρθοδοξίαν προσερχόμεθα ἐν πλήρει ταπεινώσει, ἐνώπιον τοῦ κοινοῦ Ποτηρίου καί μεταλαμβάνομεν Σῶμα καί Αἷμα Χριστοῦ ἀπό τήν κοινήν Λαβίδα. Οὐδείς ἔπαθε κάτι ἀπό τό «κουτάλι» τῆς Θείας Μεταλήψεως. Καί μεταλαμβάνουν ὑγιεῖς καί ἀσθενεῖς, φορεῖς ἐπικινδύνων ἀσθενειῶν καί χαίροντες ἄκρας ὑγείας. Οὐδέποτε μετεδόθη ἀσθένεια ἀπό τό «κουτάλι» τῆς Θείας Μεταλήψεως. Οὔτε οἱ Ὀρθόδοξοι κληρικοί ἔπαθον κάτι ἀπό τήν κατάλυσιν τῆς Θείας Κοινωνίας, ἡ ὁποία γίνεται μετά τήν μετάληψιν τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων ἀπό τούς Ὀρθοδόξους πιστούς. Οἱ Παπικοί, οἰ ὁποῖοι μεταλαμβάνουν μόνον Σῶμα Χριστοῦ, φοβοῦνται τήν μετάδοσιν τῆς γρίππης τῶν χοίρων καί ἀπεφάσισαν τήν ματαίωσιν τῆς νοθευμένης αὐτῆς μεταλήψεως εἰς τούς πιστούς των. Τά συμπεράσματα ἰδικά σας διά τό ποῖοι κατέχουν τήν Ἀλήθειαν τῆς πίστεως. Ἄς προβληματισθοῦν ὅμως ἐντόνως οἱ πεμπτοφαλαγγῖται τῶν Παπικῶν εἰς τούς κόλπους τῆς Ὀρθοδοξίας εἴτε εἶναι θεολόγοι, εἴτε κληρικοί, είτε Μητροπολίται, είτε Πατριάρχαι.

Του Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου -- Ο νόμος της δεσποτοκρατίας: "ΑΚΟΥΕ- ΒΛΕΠΕ-ΣΙΩΠΑ"

"Ὑπάρχει ἕνας  δεσποτικός νόμος γιά ἐμᾶς τοὺς κληρικούς, πού τόν πρόσθεσαν στον Δεκάλογο οἱ ἁγιοι ἀρχιερεῖς και εἶναι τρόπον τινα ὁ ἑνδέκατος νόμος τῆς δεσποτοκρατίας. Καὶ αὐτὸς εἶναι·ΑΚΟΥΕ- ΒΛΕΠΕ-ΣΙΩΠΑ.

Ἐγώ, μέ τὴν βοήθεια τοῦ Θεοῦ, σπάω τό φίμωτρο των δεσποτάδων, ἀνοίγω το στόμα μου καὶ θὰ σᾶς πῶ ὅπως πάντα γυμνή την ἀλήθεια…..
Προτιμῶ νά εἶμαι ἕνας καλόγερος ἀσυμβίβαστος μέ τόν κόσμο καὶ μὲ τὸν διάβολο, παρά νὰ εἶμαι ἐπίσκοπος καὶ ἀρχιεπίσκοπος και πατριάρχης καὶ νὰ συμβιβάζομαι μὲ τὸ διάβολο.
Χαρίζω σ᾽ ὅλους τοὺς κυρίους αυτοὺς ὅλα τὰ μπαστούνια, ὅλες τις μήτρες, ὅλες τις πατερίτσες ὅλα τὰ ἐγκόλπια καὶ κρατῶ ἕνα και μόνο· Κρατῶ το ρητό τῆς Ἁγίας Γραφῆς: «Ἕως τοῦ θανάτου ἀγώνισαι περὶ τῆς ἀληθείας, καὶ Κύριος ὁ Θεὸς πολεμήσει ὑπὲρ σοῦ» 

(Σ. Σειρ. 4,28)".

Εκκλησία και κόσμος -- του αείμνηστου Στεργίου Σάκκου Ομ. Καθηγητού Α.Π.Θ.

Η αγάπη του Θεού αγιάζει τον κόσμον

Είναι κάποιες αλήθειες παλιές, αλλά όχι ξεπερασμένες. Άφθορες από το πέρασμα του χρόνου, αδιάσειστες από τους σεισμούς και αδιάφθορες από τους συρμούς των καιρών μένουν φωτεινά μετέωρα. Φέγγουν στα σκοτάδια αυτού του κόσμου και κοντρολάρουν την πορεία μας μέσα σ΄ αυτόν. Διευκρινίζω ότι χρησιμοποιώ τη λέξη «κόσμος» με την ειδική έννοια, που της δίνει ο λόγος του Θεού· «ο κόσμος όλος εν τω πονηρώ κείται» (Α΄ Ιω. 5: 19). Ο κόσμος παραδομένος στον πονηρό, που τον ανακηρύσσει άρχοντα και κοσμοκράτορα του αιώνος τούτου, αντιτίθεται συνειδητά στο θέλημα του Θεού. Είναι εντούτοις, θαυμαστό ότι αυτός ο πονηρός κόσμος συνιστά το άμεσο αντικείμενο της αγάπης του Θεού. Αφοπλιστικός ο λόγος της αγίας Γραφής αποκαλύπτει ότι «ούτω γαρ ηγάπησεν ο Θεός τον κόσμον, ώστε τον Υιόν αυτού τον μονογενή έδωκεν» (Ιω. 3: 16). Συγκλονιστικός ο μετασχηματισμός του θείου λόγου σε πράξη· επάνω από το σταυρό ο Κύριος Ιησούς Χριστός εμπιστεύεται το κλειδί του Παραδείσου του στον χειρότερο εκπρόσωπο του διεφθαρμένου κόσμου, σ΄ έναν κακούργο ληστή. Είναι η εγγύηση ότι τα ματωμένα χέρια του έχουν την πρόθεση και τη δύναμη ν΄ αγκαλιάσουν τον βρόμικο κόσμο, να τον καθαρίσουν με το αίμά τους, να τον επαναφέρουν στο αρχέγονο κάλλος και να τον ανεβάσουν στην ουράνια δόξα. Με την απαραίτητη, όμως, προϋπόθεση ότι ο κόσμος θ΄ αναγνωρίσει την πλάνη, την αμαρτία του, θα εξομολογηθεί με συντριβή και μετάνοια και θα ομολογήσει πίστη στον μόνο Λυτρωτή Ιησού Χριστό.