Ἡ Δύσις ἐπρόδωσε τὸν Χριστόν -- Τοῦ κ. Μιχαὴλ Ε. Μιχαηλίδη, Θεολόγου

Ὁ Ἰούδας ὁ Ἰσκαριώτης, θά ᾽ναι γιά πάντα, τό ἀρχέτυπο τῆς πιό ἀπαίσιας καί φρικιαστικῆς προδοσίας. Ἐνῶ ὁ Χριστός τοῦ δείχνει ἰδιαίτερη ἀγάπη ὡς τήν τελευταία στιγμή τοῦ Μυστικοῦ Δείπνου, «τότε εἰσῆλθεν εἰς ἐκεῖνον ὁ σατανᾶς» (Ἰω. ΙΓ΄ 27). Ὁ Παν. Τρεμπέλας, πολύ σοφά μεταφράζει καί ἑρμηνεύει, τό στίχο τοῦτο: «Καί μόλις ὁ Ἰησοῦς ἔδωσε τό κομμάτι τοῦ ψωμιοῦ στόν Ἰούδα, ἐπειδή αὐτός παρέμεινε σκληρός καί ἀσυγκίνητος μπροστά στήν εὔνοια καί τήν τιμή αὐτή τοῦ Κυρίου, ὁ Θεός τόν ἐγκατέλειψε ὁλοκληρωτικά. Κι ἔτσι μπῆκε μέσα του ὁ σατανᾶς καί τόν κυρίευσε». Θυμίζω τήν προδοσία τοῦ Ἰούδα, γιατί, αὐτό εἶναι καί τό θέμα μας. Καί μή ξεχνᾶμε πώς, πάντα θά ὑπάρχουν «Ἰοῦδες», ὅπως καί γιά τήν Πατρίδα, πάντα θά ὑπάρχουν «Ἐφιάλτες»! Δυό χιλιάδες, τώρα, χρόνια, διαδίδεται τό Εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ καί φωτίζονται οἱ ἄνθρωποι σ᾽ Ἀνατολή καί Δύση. Ἦταν ἐντολή τοῦ Κυρίου, πού θά κηρύσσεται γιά πάντα καί παντοῦ: «Πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τά ἔθνη... διδάσκοντες αὐτούς» (Ματθ. ΚΗ´ 19-20), καί «κηρύξατε τό εὐαγγέλιον πάσῃ τῇ κτίσει» (Μᾶρκ. ΙΣΤ´ 15). Ἑκατομμύρια καί δισεκατομμύρια σήμερα οἱ χριστιανοί. Ἀλλά, πόσοι οἱ ἀληθινοί χριστιανοί; Αὐτό εἶναι τό ζητούμενο! Ἀλλά ταυτόχρονα, αὐτό εἶναι καί τό θλιβερό. Στή Θεία Λειτουργία ψάλλουμε καί ὁμολογοῦμε: «Εἴδομεν τό Φῶς τό ἀληθινόν»... Ἀλλά πόσοι κράτησαν αὐτό τό Φῶς; Τούς πιό πολλούς, ἴσως, τούς πῆρε στό σκοτάδι ὁ σατανᾶς, ὅπως τόν Ἰούδα τότε! Αὐτό ἔχει συμβεῖ καί μέ πολλούς χριστιανοὺς μεγάλων χωρῶν, ὅπως εἶναι οἱ λαοί τῆς Εὐρώπης καί τῆς Ἀμερικῆς, πού ἀνήκουν στή Δύση(Δυτικοί). Εἶναι τόση καί τέτοια ἡ θρησκευτική σύγχυση, ὁ ἀθεϊσμός καί ὁ πολυθεϊσμός τῶν αἱρέσεων καί τοῦ μουσουλμανισμοῦ (ἰσλαμισμοῦ), ὥστε, καθώς μεταδίδουν τά ΜΜΕ, ἔχουν ἑτοιμάσει καί τό δικό τους μνημεῖο οἱ σατανιστές, γιά νά τό στήσουν –καθώς ζητοῦν– ἀπέναντι ἀπ᾽ τό Λευκό Οἶκο! Ἄλλοτε οἱ Ἀμερικανοὶ εἶχαν στήσει τό μεγαλύτερο ἄγαλμα τοῦ Χριστοῦ στόν κόσμο. Τώρα, καθώς δείχνουν τά γεγονότα, ἡ Ἀμερική ἀντί χώρα τοῦ Χριστοῦ καί τῆς Βίβλου, ἔχει καταντήσει χώρα τοῦ Σατανᾶ! Ναί! Ὄχι λιγότερο καί ἡ Εὐρώπη. «Χώρα τῆς Βίβλου» λεγόταν καί ἡ Ἀγγλία. Τώρα; Θεέ μου! Κατάντησε χώρα τοῦ Μωάμεθ καί τοῦ ἰσλαμισμοῦ. Καί μόνο; Εἶχε προηγηθεῖ σάν χώρα τοῦ μασωνισμοῦ, τοῦ σατανισμοῦ (τῆς μα- γείας), καί τῆς ὁμοφυλοφιλίας. Τώρα πιά, σχεδόν ὅλη ἡ Δύση ἔχει –μέ εἰδική Γραφική λέξη– «πορνεύσει». Ἔχουμε ξεπεράσει πιά, τά Σόδομα καί τά Γόμορρα. Παντοῦ ἔχουν ἐπικρατήσει τά «πάθη ἀτιμίας» (λέξη τοῦ Ἀποστόλου Παύλου), καί ἡ πανσεξουαλικότητα σ᾽ ὅλες της τίς μορφές, ὥστε –πάλι κατά τόν Ἀπόστολο Παῦλο: «αἰσχρόν ἐστι καί λέγειν». Γιά τούς ἡγέτες τῆς Δύσης, ἄς ἀκούσουν τί λέγει ὁ ἱερός Χρυσόστομος: «Ἀνδρός ἐπιφανοῦς καί πολλοῖς γνωρίμου πλημμέλεια, κοινήν ἅπασι φέρει τήν βλάβην».

ΑΝΑΓΚΗ ΕΛΕΓΧΟΥ -- του αείμνηστου Στεργίου Σάκκου Ομ. Καθηγητού Α.Π.Θ.

Ένα από τα πιο φυσιολογικά γνωρίσματα του ανθρώπου είναι το ενδιαφέρον του για την ζωή και την υγεία του. Όλοι προσέχουμε τον εαυτό μας· αγωνιζόμαστε για τη συντήρησή του, αγωνιούμε για τη διατήρησή του, φροντίζουμε για την καλύτερη κατάστασή του. Οι προσπάθειές μας οι καθημερινές – από την πιο απλή ασχολία ως και την ίδια μας την εργασία – οι επιστήμες όλες – από την ιατρική ως και την αστρονομία – ο πολιτισμός που καλλιεργούμε, με μια λέξη τα πάντα αποβλέπουν στον έλεγχο και στην φροντίδα της φυσικής μας ζωής. Και είναι πράγματι σωστό αυτό το ενδιαφέρον, αφού ο ίδιος ο Πλάστης μας φύτεψε μέσα μας ισχυρό το ένστικτο της αυτοσυντηρήσεως και είναι ευλογημένο, όταν δεν γίνεται αυτοσκοπός και δεν καταντά θεότητα για τον άνθρωπο.                                  

Αλλά εμείς, όσοι έχουμε βαπτισθεί στο όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, υποτίθεται ότι ζούμε εκτός από την φυσική ζωή και την πνευματική ζωή της πίστεως. Είμαστε χριστιανοί και μέσα στην ύπαρξή μας μαζί με το δικό μας αίμα πρέπει να κυλά το αίμα του Χριστού, μαζί με την δική μας ζωή μια νέα ζωή να απλώνει τους δικούς της δρόμους, μέσα στο φυσικό μας εγώ πρέπει να ανδρώνεται και να δημιουργεί ο καινούργιος άνθρωπος, με την σφραγίδα του Θεού πάνω του. Αυτό σημαίνει ότι έχουμε να ενδιαφερθούμε για κάτι πολύ σπουδαιότερο από την υγεία μας και να φροντίσουμε για κάτι πολύ σοβαρότερο από την ζωήν μας· είναι η υγεία της ψυχής μας, δηλαδή η σωτηρία μας, και είναι η καινούργια ζωή, που μας έδωσε ο Χριστός, δηλαδή η πίστη μας.   

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ

ΤΗΣ ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ ΑΝΟΙΞΟΝ ΜΟΙ... -- Orthodox Hymns

O Συναξαριστής της ημέρας.

Δευτέρα, 14 Μαρτίου 2016

Καθαρά Δευτέρα. Βενεδίκτου του οσίου, Αλεξάνδρου μάρτυρος του εν Πίδνη, Ευσχήμονος επισκόπου και ομολογητού, Δημητρίου νεομάρτυρος Τουρναρά (1654).

Ὁ Ὅσιος Βενέδικτος γεννήθηκε τὸ ἔτος 480 μ.Χ. στὴν ἐπαρχία Νουρσίας τῆς Οὐμβρίας. Οἱ γονεῖς του τὸν ἔστειλαν νὰ σπουδάσει στὴ Ρώμη, ἀλλὰ ἡ χλιδὴ τῆς πρωτεύουσας εἶχε ὡς ἀποτέλεσμα νὰ φουντώσει στὴν ψυχή του ἡ ἐπιθυμία τοῦ μοναχικοῦ βίου. Ὅταν ἔχασε τοὺς γονεῖς του, ἡ τροφός του ἀνέλαβε τὴν κηδεμονία ἐκείνου καὶ τῆς ἀδελφῆς του Ἁγίας Σχολαστικῆς. Σὲ ἡλικία εἴκοσι ἐτῶν ἐγκατέλειψε τὴν οἰκογένειά του καὶ ἀφιερώθηκε στὸν Θεό.

Ἀρχικὰ ἀσκήτεψε στὸ Ἀφίλε, βορειοανατολικὰ τῆς Ρώμης καὶ κατόπιν σὲ δυσπρόσιτο σπήλαιο τοῦ Σουμπιάκο. Ἐκεῖ ἔζησε τρία χρόνια αὐστηρᾶς ἀσκήσεως καὶ μελέτης. Στὴν συνέχεια κλήθηκε ἡγούμενος τῆς γειτονικῆς μονῆς τοῦ Βικοβάρο, ἀλλὰ οἱ μοναχοὶ γρήγορα ἀντέδρασαν λόγω τῆς αὐστηρᾶς ἀσκήσεως, στὴν ὁποία ὑπέβαλε αὐτοὺς ὁ νέος ἡγούμενος καὶ ζήτησαν νὰ τὸν δηλητηριάσουν. Ὁ Ὅσιος, ἀφοῦ γλύτωσε μὲ θαυματουργικὸ τρόπο, ἐπέστρεψε στὸ ἐρημητήριό του στὸ Σουμπιάκο, ὅπου ἵδρυσε ἐπάνω στοὺς βράχους δώδεκα κοινόβια, τὸ καθένα μὲ δώδεκα μοναχούς, ἐκ τῶν ὁποίων προΐστατο ἕνας ὡς ἡγούμενος. Οἱ μαθητὲς γύρω του ἄρχισαν νὰ πληθαίνουν καὶ μεταξὺ αὐτῶν συγκαταλέγονταν καὶ νέοι εὐγενῶν οἰκογενειῶν.

Μποροῦμε νὰ συμμετέχωμεν εἰς τὰ Καρναβαλικὰ ἔθιμα;

Ὁ Σύνδεσμος Κληρικῶν Χίου ἐξέδωσε τὴν ἀκόλουθον ἀξιόλογον ἐνημερωτικὴν καὶ ἀφυπνιστικὴν ἀνακοίνωσιν, διά τὰς καρναβαλικάς «ἑορτάς»:

«Εἰσήλθαμε καὶ ἐφέτος, μὲ τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ στὸ  Ἅγιο Τριώδιο, στὴν πιὸ κατανυκτικὴ καὶ ἁγιασμένη περίοδο τοῦ ἑορτολογικοῦ κύκλου τῆς  Ἐκκλησίας μας. Ὀνομάζεται δὲ Τριώδιο, ἀπὸ τὸ ὁμώνυμο λειτουργικὸ βιβλίο τῆς Ἐκκλησίας μας, ποὺ χρησιμοποιεῖται αὐτὴ τὴν περίοδο. Αὐτὲς τὶς ἡμέρες μᾶς καλεῖ ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία νὰ κάνουμε τὴ μέγιστη δυνατὴ πνευματική μας προετοιμασία, ὥστε νὰ τρέξουμε στὸ νοητὸ στάδιο τῶν ἀρετῶν μας. Νὰ καθαρίσουμε ἀπὸ τοὺς ρύπους τῆς ἁμαρτίας τὴν ψυχή μας, νὰ ἀπαλλαγοῦμε ἀπὸ τὰ πάθη μας καὶ νὰ ἁγιαστοῦμε ἀπὸ τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ, ὥστε νὰ ἀξιωθοῦμε νὰ ἑορτάσουμε καθαροὶ τὴν ἁγιότατη ἑορτὴ τοῦ Πάσχα. Ἀλλὰ ἀλίμονο! Γιὰ τὴν συντριπτικὴ πλειοψηφία τῶν ἀνθρώπων, ἄνοιγμα τοῦ Τριωδίου σημαίνει τὸ ἄνοιγμα τοῦ καρνάβαλου! Εἴσοδο στοὺς ξέφρενους ρυθμοὺς τῆς κραιπάλης, τῆς ἱκανοποίησης τῶν ἄγριων ἐνστίκτων καὶ τῆς χαλάρωσης κάθε ἠθικῆς ἀναστολῆς! Αὐτὴ τὴν ἱερὴ περίοδο νεκρανασταίνεται ἡ πιὸ χυδαία μορφὴ τοῦ προχριστιανικοῦ ὀργιαστικοῦ παγανισμοῦ, προκειμένου νὰ ἐπικαλυφθεῖ ἡ ἀνάγκη τοῦ κόσμου γιὰ πνευματικὴ ἀφύπνιση. Τὰ καρναβαλικὰ ἔθιμα τῶν ἡμερῶν αὐτῶν δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο ἀπὸ σύγχρονη ἀναβίωση τῶν ἀρχαίων εἰδωλολατρικῶν ὀργιαστικῶν ἑορτῶν, πρὸς τιμὴν τοῦ «θεοῦ» Διόνυσου, τὰ λεγόμενα «Διονύσια». Οἱ ἀμόρφωτες καὶ δεισιδαίμονες μᾶζες συμμετεῖχαν μὲ πάθος σὲ αὐτὲς τὶς αἰσχρὲς ἑορτές, διότι ἔδιναν ἀφάνταστη ἐλευθερία καὶ στὰ πιὸ ταπεινὰ ὁρμέμφυτα τῶν θρησκευτῶν. Μοιχοί, πόρνοι, ἔκφυλοι καὶ κάθε λογῆς ἀνώμαλοι, κρυμμένοι πίσω ἀπὸ τὰ εἰδεχθῆ προσωπεῖα, μποροῦσαν νὰ ἱκανοποιήσουν τὰ αἰσχρὰ πάθη τους «νόμιμα», ἐκτελώντας τὰ θρησκευτικά τους καθήκοντα! Τὸ χειρότερο ἀπʼ ὅλα εἶναι ὅτι ἀναγκάζονταν μὲ τὸ ζόρι οἱ γυναῖκες ποὺ ἦταν κλεισμένες στοὺς γυναικωνίτες νὰ βγαίνουν τὶς ἡμέρες τῶν «ἑορτῶν» στοὺς θορυβώδεις δρόμους καὶ νὰ παίρνουν μέρος στὶς τελετές, ὑποκύπτοντας στὶς βρωμερὲς ὀρέξεις τοῦ κάθε ἀνώμαλου καὶ αἰσχροῦ ἄνδρα θρησκευτῆ, ὡς δῆθεν ὑποταγὴ στὸ θέλημα τοῦ Διόνυσου!

Eνώπιον του Θεού ράκη άχρηστα και θυσία απρόσδεκτος!

Αποροφημένοι οι μεν Ποιμένες από την αίγλην του αξιώματος και την κοινωνικήν δράσι, το πλήθος των ανυπόπτων προβάτων που τους ακολουθούν και τον οικοδομικόν οργασμόν των παιδικών κατασκηνώσεων και γηροκομείων, τους κύκλους Γραφής και τις σελίδες των εκδόσεών τους, οι δε Μοναχοί από την αίγλην της περικυκλούσης αυτούς φήμης δια την … νηπτικήν θεολογίαν και το … άκτιστον φως της νοεράς προσευχής τους, αδιαφορούν αν στο ένα και κύριο, την ομολογία της πίστεως, απέτυχαν, με αποτέλεσμα όλα τα λοιπά να είναι ενώπιον του Θεού ράκη άχρηστα και θυσία απρόσδεκτος! Η Εκκλησία, τους έκανε επισκόπους για να διδάσκουν και φυλάττουν τον λόγον της Αληθείας Της ακέραιον και ανόθευτον, κρατώντας συγχρόνως τα πρόβατά Της μακρυά από τα λειβάδια των αιρετικών, και όχι να τα εγκαταλείπουν απροστάτευτα μέχρι το στόμα του λύκου με την πρόφασι ότι μόλις θα τα καταπιή, τότε θα δείξουν την ποιμενική τους ικανότητα! Πότε θ΄ αντιληφθούν ότι ένα ΟΧΙ στην αίρεσι του παποοικουμενισμού αξίζει πολύ περισσότερο από κάθε προσευχή και ιεραποστολική δράσι, και ότι, γι΄ αυτό το ΟΧΙ έχουν ταχθή από την Εκκλησία «εις τόπον Χριστού» και των Αποστόλων Του;

Επιτυχημένη εκδήλωση για το Βορειοηπειρωτικό - βραβεύσεις πρώην φυλακισθέντων

http://www.sfeva.gr/4ECF7DAB.el.aspx

Πραγματοποιήθηκε με πολλή μεγάλη επιτυχία η αγωνιστική εκδήλωση «Σεβαστιανός και Β. Ήπειρος» που συνδιοργάνωσε η Ι.Μ. Νέας Κρήνης και Καλαμαριάς με τη ΣΦΕΒΑ. Το πολυδύναμο εκκλησιαστικό κέντρο της Μητρόπολης Καλαμαριάς αποδείχθηκε  μικρό για τον κόσμο που συνέρευσε.

Την εκδήλωση άνοιξε η χορωδία της Μητροπόλεως με τραγούδια και ύμνους για τον άγιο Κοσμά τον Αιτωλό και τον άγιο Παίσιο, συνδέοντας τους ακροατές με τον εθανοπόστολο της  Βορείου Ηπείρου και τον νέο άγιο του ελληνισμού που πέρασε την παιδική και νεανική του ηλικία στην Κόνιτσα 

Στη συνέχεια, ο κύριος ομιλητής Σεβ. Μητροπολίτης Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης και πρόεδρος του ΠΑΣΥΒΑ κ. Ανδρέας ανέπτυξε σύντομα σε μία ομιλία γεμάτη παλμό την ιστορία του Βορειοηπειρωτικού, την κατάφωρη αδικία εις βάρος της Πατρίδας μας στο εθνικό αυτό θέμα, τον ιστορικό ρόλο του Σεβαστιανού που νεκρανάστησε το ζήτημα, την τρέχουσα κατάσταση και τον αγώνα των Βορειοηπειρωτών σήμερα.

Αμέσως μετά, σε μία συγκινητική τελετήη βραβεύτηκαν οι Βορειοηπειρώτες αγωνιστές και φυλακισθέντες επί δεκαετίες κατά το καθεστώς του Χότζα κ. Οδυσσέας Τσώλος από το Πωγώνι και κ. Σταύρος Γκούτζιος από Δερβιτσάνη, τους οποίους  προλόγισε ο Κ. Κυριακού, ένας από τους 5 φυλακισμένους  της  περίφημης δίκης των «5 της ΟΜΟΝΟΙΑΣ» το 1994 , φυλακισμένος και ο ίδιος επί χρόνια στις φυλακές του Σπάτς.

Στο τέλος, η χορωδία της Χριστιανικής Φοιτητικής Δράσης τραγούδησε αγωνιστικά τραγούδια της ΣΦΕΒΑ ξεσηκώνοντας το κοινό.

Την εκδήλωση έκλεισε ο Μητροπολίτης Καλαμαριάς κ. Ιουστίνος ως οικοδεσπότης, ο οποίος αφού θυμήθηκε την προσφορά του πνευματικού του πατέρα μητροπολίτη Αυγουστίνου Καντιώτου στο βορειοηπειρωτικό ζήτημα τόνισε την ανάγκη αγωνιστικού φρονήματος και επεσήμανε την ευθύνη της πολιτείας για την αδράνεια και αδιαφορία που επιδείχθηκε στο εθνικό μας αυτό ζήτημα.

ΣΦΕΒΑ, 28/2/2016

π. Νικόλαος Μανώλης: Θὰ ἀκούσουμε σὲ λίγο τὸ Γέροντά μου ἀπὸ τὸ Ἅγιο Ὄρος νὰ μᾶς λέγει ὅτι ἡ Ἕνωση ἔχει γίνει...

Ἔχει ἀλλάξει ἡ Ἐκκλησία μας, ἀλήθεια σᾶς τὸ λέγω, τὸ βλέπετε στὴν καθημερινότητά μας διαμορφώνεται τὸ κλίμα. Θὰ ἀκούσουμε σὲ λίγο τὸ Γέροντά μου ἀπὸ τὸ Ἅγιο Ὄρος νὰ μᾶς λέγει ὅτι ἡ Ἕνωση ἔχει γίνει...

ΚΟΡΑΝΙ_ΙΣΛΑΜ _ ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΟΙ ΠΟΥ ΕΓΙΝΑΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΔΙΑΒΑΖΩΝΤΑΣ ΤΟ ΚΟΡΑΝΙ

Ευχαριστούμε τον αδελφό μας Ιωάννη Κ. για την αποστολή του παρόντος βίντεο

Πρωτοπρ. Νικόλαος Μανώλης, Ο Άγιος Νικόλαος Πλανάς ο Απλούς [mp3 - 2016].

ΘΡ ΣΤΑΝΙΤΣΑΣ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΤΥΡΙΝΗΣ ΗΧΟΣ Δ -- Orthodox Hymns (Βίντεο)

O Συναξαριστής της ημέρας.

Κυριακή, 13 Μαρτίου 2016

ΤΗΣ ΤΥΡΟΦΑΓΟΥ. Νικηφόρου Κωνσταντινουπόλεως, ανακομιδή λειψάνων, Ποπλίου Κκαι Μαρίου των επισκόπων, Χριστίνης μάρτυρος.

Μετὰ τὴν κατάπαυση τῆς εἰκονομαχίας καὶ τὴν ἀναστήλωση τῶν ἱερῶν εἰκόνων ὁ Πατριάρχης Μεθόδιος Α’ (842 – 846 μ.Χ.) εἰσηγήθηκε στοὺς βασιλεῖς Μιχαὴλ καὶ Θεοδώρα (842 – 867 μ.Χ.), ὅτι δὲν εἶναι δίκαιο τὸ ἱερὸ λείψανο τοῦ Ἁγίου Νικηφόρου νὰ βρίσκεται μακριά. Ἔτσι ἀπεστάλησαν ἐκ μέρους τοῦ Πατριάρχου καὶ τῶν αὐτοκρατόρων οἱ ἁρμόδιοι, οἱ ὁποῖοι ἄνοιξαν τὸν τάφο τοῦ Ἁγίου στὴ μονὴ τοῦ Ἁγίου Θεοδώρου καὶ βρῆκαν τὸ ἱερὸ σκήνωμα αὐτοῦ ἀκέραιο καὶ ἄθικτο μετὰ δέκα ἐννέα ἔτη ἀπὸ τὴν κοίμησή του. Μὲ ἱερὲς ὑμνωδίες καὶ μεγαλοπρέπεια τὸ ἔβαλαν σὲ βασιλικὴ τριήρη καὶ τὸ ἔφεραν στὴ Βασιλεύουσα. Ὅταν τὸ βασιλικὸ πλοῖο προσέγγισε στὸν πορθμὸ τῆς Ἀκροπόλεως, ἐξῆλθαν μὲ λαμπάδες ὁ αὐτοκράτορας καὶ ἡ σύγκλητος γιὰ νὰ προϋπαντήσουν τὸ ἱερὸ λείψανο, τὸ ὁποῖο συνόδευσαν στὴν Ἁγία Σοφία. Ἀπὸ ἐκεῖ, τὸ ἔτος 846 μ.Χ., τὸ κατέθεσαν στὸ ναὸ τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων, ὅπου ἐτελεῖτο ἡ Σύναξη αὐτοῦ (2 Ἰουνίου).
Ἐκεῖ ἐκκλησιαζόταν τὴ Δευτέρα τοῦ Πάσχα ὁ αὐτοκράτορας, ὁ ὁποῖος πρὸ τοῦ τάφου τοῦ Ἁγίου Νικηφόρου ἄναβε κεριὰ καὶ προσευχόταν.

Από τα πρακτικά καί θεολογικά κεφάλαια Αγίου Συμεών τού Νέου Θεολόγου

Η πίστη στο Χριστό, τον αληθινό Θεό, γεννά την επιθυμία των καλών και το φόβο της κολάσεως.  Η επιθυμία των πράγματι καλών και ο φόβος της κολάσεως, προξενούν την ακριβή τήρηση των εντολών.  Η ακριβής τήρηση των εντολών διδάσκει στους ανθρώπους πόσο αδύνατοι είναι.  Η κατανόηση της πραγματικής αδυναμίας μας γεννά τη μνήμη του θανάτου.  Όποιος απέκτησε σύνοικό του τη μνήμη του θανάτου, θα ζητήσει με πόνο να μάθει, τί τον περιμένει μετά την έξοδο και την αναχώρησή του από αυτή τη ζωή. Και όποιος φροντίζει να μάθει για τα μετά θάνατον, οφείλει πρώτα απ΄ όλα να στερήσει τον εαυτό του από τα παρόντα· γιατί όποιος είναι δεμένος με εμπάθεια σ΄ αυτά, έστω και στο παραμικρό, δεν μπορεί να αποκτήσει την τέλεια γνώση των μελλόντων.  Αλλά και αν ακόμη, κατά θεία οικονομία, γευθεί κάπως τη γνώση αυτή, δεν αφήσει όμως το ταχύτερο αυτά με τα οποία είναι δεμένος με εμπάθεια, για να παραμείνει ολοκληρωτικά στη γνώση αυτή, χωρίς να επιτρέπει στον εαυτό του να σκέφτεται τίποτε άλλο εκτός από αυτή, τότε και η γνώση πού νομίζει ότι έχει, θα του αφαιρεθεί.

Πως μπορεί να μιλήση ο Χριστός σε έναν άνθρωπο που δικαιώνει τον εαυτόν του;

Είναι γεγονός αναντίρρητο ότι οι περισσότεροι από τους χριστιανούς σήμερα αγνοούμε την πνευματική μας κατάσταση. Είμαστε «νεκροί τοις παραπτώμασιν», και όχι μόνον δεν το αντιλαμβανόμαστε, αλλά και έχουμε την αίσθηση ότι είμαστε πεπληρωμένοι των δωρεών του Παναγίου Πνεύματος, κοσμούμενοι υπό των αρετών. Δυστυχώς αυτή η αυτάρκεια που μας μαστίζει καταστρέφει το έργο της σωτηρίας. Πως μπορεί να μιλήση ο Χριστός σε έναν άνθρωπο που δικαιώνει τον εαυτόν του; Πως μπορεί να αναπτυχθή το μεγάλο χάρισμα της μετανοίας και του πένθους σε μια καρδιά που δεν αισθάνεται την ερήμωσή της; Οπότε δεν μπορεί να αναπτυχθή εσωτερική ζωή.

Σαν απαλή αύρα -- του Στεργίου Σάκκου, Ομοτ. Καθηγητού Α.Π.Θ.

Φοβισμένος και αποθαρρημένος βρίσκεται ο προφήτης Ηλίας κρυμμένος μέσα σε μια σπηλιά του όρους Χωρήβ. Οι απειλές της Ιεζάβελ τον κυνηγούν και η αποστασία του λαού τον λυγίζει. Εκείνη την ώρα της πίκρας και της αδυναμίας, όμως, διαλέγει ο Κύριος για να τον επισκεφθεί. Έρχεται και του κλείνει συνάντηση, του ορίζει χρόνο και τόπο, που θα τον δει· «Θα βγείς», του λέει, «αύριο και θα σταθείς ενώπιον Κυρίου στο βουνό» (Γ΄ Βασ. 19: 11). Και όχι μόνο αυτό, αλλά του δίνει και σημάδι αναγνωρίσεως, πώς να καταλάβει ο Ηλίας την παρουσία του Θεού· «θα περάσει από μπροστά σου ο Κύριος», συνεχίζει. «Θα ξεσηκωθεί άνεμος δυνατός, αλλά δεν θα είναι εκεί ο Κύριος. Θα ακολουθήσει σεισμός, ύστερα φωτιά, αλλά ούτε εκεί θα είναι. Και μετά το πυρ φωνή αύρας λεπτής, κακεί Κύριος» (Γ΄ Βασ. 19: 11-12). Έχει πολλούς τρόπους να παρουσιάζεται ο Θεός στους αγίους του. Στον Αβραάμ παρουσιάστηκε με τρεις άνδρες, στον Ισαάκ εμφανίσθηκε τη νύκτα και στον Ιακώβ στον ύπνο του, στο Νώε φανερώθηκε με το ουράνιο τόξο, στο Δανιήλ σε νυχτερινό όραμα· ο Μωϋσής τον είδε στη φλεγομένη βάτο και αντίκρυσε «τα οπίσω» της δόξας του, ο Δαυϊδ τον αναγνώρισε σαν άγγελο, που χτύπησε το λαό με θάνατο και καθένας από τους προφήτες συνάντησε τον Θεό, όπως ο Θεός ευδόκησε και όπως ήταν συμφέρον, για τον προφήτη. «Δια την πολλήν και απερινόητον ην έσχεν προς αυτούς αγάπην», εξηγεί ο άγιος Μακάριος ο Αιγύπτιος, σμικρύνεται ο Θεός και σωματοποιείται, μικραίνει και παίρνει σώμα, μεταμορφώνεται και γίνεται αισθητός σ΄ αυτούς που τον αγαπούν, όχι όπως είναι, «αχώρητος γαρ, αλλά κατά την εκείνων χώρησίν τε και δύναμιν». Στον Ηλία, που το κήρυγμά του ήταν θύελλα και σεισμός και φωτιά, για το λαό του Θεού, ο Κύριος προτίμησε να εμφανισθεί με τον ήχο μιας απαλής αύρας.

π. Θ. Ζήσης για τις καρναβαλικές εκδηλώσεις:

… Όσα σχετικά λέγει ο Άγιος Νικόδημος για τις καρναβαλικές εκδηλώσεις και την ζημία που προκαλούν το τελειώνει λέγοντας πως είναι αφροσύνη να καταστρέφουμε προκαταβολικά και να αχρηστεύουμε την Αγία Τεσσαρακοστή· προτρέπει επίσης τους αρχιερείς, τους πνευματικούς και τους διδασκάλους να εμποδίσουν το μεγάλο αυτό κακό. Τώρα οι μεν αρχιερείς και οι πνευματικοί σιωπούν, ενώ έπρεπε να μη ησυχάζουν μπροστά στην επέκταση του κακού, πολλοί δε από τους δασκάλους και τους γονείς οργανώνουν οι ίδιοι για τα παιδιά τους καρναβαλικές εκδηλώσεις: «Ασυγκρίτως γαρ είναι μεγαλυτέρα η βλάβη, όπου προσλαμβάνουν εις τας αποκρέας, πάρεξ η ωφέλεια όπου λαμβάνουν από την ερχομένην Τεσσαρακοστήν· ίλεως, ίλεως, ίλεως, να γίνη ο Θεός! Και αυτός είθε να φωτίση τους αγίους Αρχιερείς και πνευματικούς και διδασκάλους να εμποδίσουν τα τοιαύτα κακά, με αφορισμούς και επιτίμια, καθώς προστάζει και ο ξβ΄ κανών της αγίας και Οικουμενικής στ΄ Συνόδου».

Η δύναμη της προσευχής στη ζωή μας -- του αείμνηστου Ιωάννου Κορναράκη Ομ. Καθ. Παν. Αθηνών

Το θέμα που μου ζητήθηκε να αναπτύξω είναι: «η δύναμη της προσευχής στη ζωή μας». Είναι ένα θέμα πάρα πολύ πλούσιο σε προβληματισμούς που έχουν άμεση σχέση με την πραγματοποίηση της κατ’ εξοχήν αυτής πνευματικής λειτουργίας που λέγεται προσευχή.

Αν αναζητήσει κανείς ένα διάγραμμα αυτού του θέματος, θα δει ότι πραγματικά δεν μπορεί να ξέρη από που πρέπει ν’ αρχίσει και που πρέπει να τελειώσει. Κι αυτό γιατί, όπως καταλαβαίνουμε, η προσευχή δεν είναι μια διδακτική ενότητα, δεν είναι ένα μάθημα που μπορεί κανείς να διδάξει σε ορισμένη ώρα. Δεν είναι προσδιορισμένο θεωρητικά αυτό το βιωματικό πνευματικό γεγονός.

Όταν κανείς μιλά για την προσευχή, καταλαβαίνει ότι μιλάει για ένα μυστήριο. Γιατί, όπως ξέρουμε, η προσευχή είναι, στην απλούστερη διατύπωσή της, η σχέση του ανθρώπου με τον Θεό, ή τουλάχιστον μια βασική μορφή της σχέσεως του ανθρώπου με τον Θεό. Και ασφαλώς ό,τι προσεγγίζει τον Θεό δεν είναι εύκολο να μελετηθεί και να προσδιοριστεί. Γι’ αυτό ομολογώ, ότι κι εγώ δεν μπόρεσα πολύ εύκολα να καταλάβω τι θα έπρεπε να πω. Κατέληξα όμως στο συμπέρασμα, ότι μάλλον πρέπει κανείς να αντιμετωπίσει ένα βασικό θέμα μέσα στο όλο πρόβλημα της δυνάμεως της προσευχής, που είναι οι όροι υπό τους οποίους η προσευχή αποβαίνει ένα δυναμικό στοιχείο της ζωής του ανθρώπου.

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ ΣΕΙΡΑ Α Νο 18 ΑΠΟ 23

O Παρακλητικός Κανόνας στον Κύριό μας Ιησού Χριστό -- Orthodox Hymns

telemaxos doumanis

O Συναξαριστής της ημέρας.

Σάββατο, 12 Μαρτίου 2016

Θεοφάνους του ομολογητού, Γρηγορίου πάπα Ρώμης του Διαλόγου, Συμεώνος του νέου Θεολόγου, Φινεές του Δικαίου.

Ὁ Ὅσιος Θεοφάνης ὁ Ὁμολογητής, γεννήθηκε περὶ τὸ ἔτος 760 μ.Χ. ἀπὸ εὐσεβεῖς καὶ φιλόθεους γονεῖς, τὸν Ἰσαὰκ καὶ τὴν Θεοδότη. Σὲ ἡλικία ὀκτὼ ἐτῶν ἔμεινε ὀρφανὸς ἀπὸ πατέρα καὶ ἡ μητέρα του ἀνέλαβε τὸ δύσκολο ἔργο τῆς ἀνατροφῆς, τῆς διαπαιδαγωγήσεως καὶ τῆς μορφώσεως τοῦ υἱοῦ της Θεοφάνους.

Ὁ Ὅσιος, κατὰ παράκληση τῆς μητέρας του, νυμφεύθηκε σὲ νεαρὴ ἡλικία τὴν εὐσεβὴ καὶ πλούσια Μεγαλώ. Ὁ γάμος αὐτός, ποὺ ἦταν ἀντίθετος γιὰ τὴ μοναχικὴ ζωὴ ποὺ ἐπιθυμοῦσε ὁ Ὅσιος, διαλύθηκε. Ἡ μὲν σύζυγος αὐτοῦ ἔγινε μοναχὴ στὴ μονὴ τῆς Πριγκίπου καὶ μετονομάσθηκε Εἰρήνη, ὁ δὲ Ὅσιος κατέφυγε, τὸ 781 μ.Χ., στὴ μονὴ τοῦ Μεγάλου Ἀγροῦ στὴ Σιγριανὴ καὶ ἐκεῖ ἐκάρη μοναχὸς ὑπὸ τοῦ ἡγουμένου αὐτῆς.
Ἀπὸ τὴ μονὴ αὐτή, ὡς λόγιος καὶ ἐνάρετος μοναχός, προσκλήθηκε μαζὶ μὲ ἄλλους ἡγουμένους διαπρεπεῖς, τὸν ἡγούμενο τῆς μονῆς Σακουδίωνος Πλάτωνα, τοὺς μοναχοὺς Νικηφόρο καὶ Νικήτα ἀπὸ τὴ μονὴ Μηδικίου, τὸ μοναχὸ Χριστόφορο ἀπὸ τὴ μονὴ τοῦ Μικροῦ Ἀγροῦ, στὴν Ἑβδόμη Οἰκουμενικὴ Σύνοδο τῆς Νίκαιος, τὸ ἔτος 787 μ.Χ.

Αλεξ/πολη: Απεργία πείνας ξεκίνησε ομογενής λόγω της ανάκλησης της ελληνικής του ιθαγένειας

Συνεχίζεται η ταλαιπωρία των ομογενών από την Πρώην Σοβιετική Ένωση, στους οποίους έγινε ανάκληση της Ελληνικής Ιθαγένειας χωρίς ακρόαση.

Η ανάκληση της Ιθαγένειας γίνεται λόγω γραφειοκρατικών λαθών, που έκαναν πριν από 30- 50 χρόνια οι δημόσιες υπηρεσίες των χωρών προέλευσης των Ομογενών.
Το Ελληνικό κράτος, που στις αρχές του ’90 έδωσε στους Έλληνες Ομογενείς την ευκαιρία να επιστρέψουν στην Πατρίδα τους, σήμερα μετά από 20 χρόνια διώχνει τα παιδιά μας και τα εγγόνια μας εξαιτίας ενός γραφειοκρατικού λάθους, υποστηρίζουν οι ομογενείς, δείχνοντας επίσημα έγγραφα της ΙΝΤΕΡΠΟΛ που αποδεικνύουν ότι όλα τους τα πιστοποιητικά είναι επίσημα και νόμιμα.
Η απόγνωση των ομογενών είναι τόσο μεγάλη, που μάλιστα ένας εξ αυτών ξεκίνησε απεργία πείνας, ως διαμαρτυρία για το γεγονός ότι η κόρη του που βρίσκεται στη Γερμανία, δεν μπορεί να επιστρέψει στην Ελλάδα για να δει την οικογένεια της, καθώς δεν έχει τα απαραίτητα έγγραφα.
Αυτό που δηλώνουν οι ομογενείς είναι ότι είναι Έλληνες, και ότι δεν μπορούν να καταλάβουν για ποιο λόγο το κράτος τους παίρνει την Ιθαγένεια, και μάλιστα χωρίς ακρόαση.

http://thrakinet.tv/