ΕΟΡΤΟΔΡΟΜΙΟΝ

Ωδή  γ΄.  Ο  Ειρμός.

Τους σους υμνολόγους Θεοτόκε, η ζώσα και άφθονος πηγή, θίασον συγκροτήσαντας πνευματικόν στερέωσον· καν τη σεπτή Συλλήψει σου, στεφάνων δόξης αξίωσον.

Ερμηνεία.

Προς την Θεοτόκον αποτείνει τον Ειρμόν τούτον ο Μελωδός και λέγει· ω Θεοτόκε Μαρία, συ είσαι η ζωντανή και αφθονοπάροχος πηγή των χαρισμάτων της σοφίας και γνώσεως· διότι αν εις εκείνους όπου μόνον δεχθούν εις την καρδίαν των ένοικον την χάριν του Πνεύματος δια της πίστεως, η χάρις εκείνη γίνεται πηγή ύδατος ζωντανού, αλλομένου εις ζωήν αιώνιον, καθώς είπε προς την Σαμαρείτιν ο Κύριος· «Το ύδωρ ο δώσω αυτώ, γενήσεται εν αυτώ πηγή ύδατος αλλομένου εις ζωήν αιώνιον» (Ιω. δ: 14)· πόσω μάλλον εις εσέ, Θεοτόκε, γίνεται πηγή ύδατος ζώντος η του Πνεύματος χάρις, η οποία όλον τον Υιόν του ανάρχου Πατρός έλαβες εν τη αχράντω κοιλία σου, και τούτον εγέννησας σαρκοφόρον; Συ λοιπόν, Θεοτόκε, ζώσα και άφθονος πηγή ούσα, στερέωσον εν τη πέτρα της ομολογίας και πίστεως του Υιού σου εκείνους όπου υμνολογούσιν εσέ την Αειπάρθενον, και εις δοξολογίαν του ονόματός σου συγκροτούσι θίασον: ήτοι χορόν πνευματικόν. Δεν είπε δε ο Μελωδός άρδευσον, ή πότισον, ή άλλο ρήμα τοιούτον, καθώς απήτει η ένοια της φράσεως «άφθονος πηγή», αλλά «στερέωσον»· είπε δε τούτο κατά ανάγκην, δια να φανερώση δηλαδή ότι η παρούσα Ωδή είναι η Τρίτη της προφήτιδος Άννης, της οποίας χαρακτηριστικόν είναι το ρήμα τούτο· εν  εκείνη γαρ γέγραπται «Εστερεώθη η καρδία μου εν Κυρίω» (α΄ Βασιλ. β: 1). Ακολούθως δε επιφέρει ο Ασματογράφος και ότι εν τη αγία συλλήψει σου, Θεοτόκε, αξίωσον τους ιδικούς σου υμνολόγους των στεφάνων της δόξης· διότι αν οι επίγειοι Βασιλείς και άρχοντες εις τας επιγείους εορτάς των και πανηγύρεις συνειθίζουν να φιλοδωρούν τους υπηκόους των με δώρα βασιλικά και αρχοντικά· πόσω μάλλον εσύ, Θεοτόκε; Συ γαρ φιλόδωρος υπάρχουσα και το φιλοδωρείν φύσει έχουσα, βέβαια θέλεις ευεργετήσει τους καταγινομένους εις τους θείους σου ύμνους με δώρα και χαρίσματα θεομητροπρεπή και ουράνια. Θεοτόκον δε την αγίαν Παρθένον ωνόμασεν, επειδή, κατά τον αυτόν Δαμασκηνόν Ιωάννην, τούτο το όνομα όλον το Μυστήριον της Οικονομίας συσταίνει· λέγει γαρ, «Το όνομα τούτο άπαν το Μυστήριον συνίστησιν· ει γαρ Θεοτόκος η γεννήσασα, πάντως Θεός ο εξ αυτής γεννηθείς, πάντως δε και άνθρωπος· πως γαρ αν εκ γυναικός γεννηθείη Θεός, ο προ αιώνων έχων την ύπαρξιν, ει μη άνθρωπος γέγονεν; Ο γαρ Υιός ανθρώπου, άνθρωπος δηλονότι. Ει δε αυτός ο γεννηθείς εκ γυναικός, Θεός εστιν, εις εστι δηλονότι ο εκ Θεού Πατρός γεννηθείς κατά την θείαν και άναρχον ουσίαν, και επ΄ εσχάτων των χρόνων εκ Παρθένου τεχθείς, κατά την ηργμένην και υπό χρόνον ουσίαν (ήτοι την ανθρωπίνην)· τούτο δε μίαν υπόστασιν και δύο φύσεις και δύο γεννήσεις σημαίνει του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού» (Βιβ. γ΄ κεφ. νθ΄).

O Συναξαριστής της ημέρας.

Παρασκευή, 28 Νοεμβρίου 2014

Στεφάνου ομολογητού, Ειρηνάρχου μάρτυρος.

Γεννήθηκε στὴν Κωνσταντινούπολη καὶ οἱ εὐσεβεῖς γονεῖς του, Ἰωάννης καὶ Ἄννα, τὸν ἀνέθρεψαν κατὰ τὸν καλύτερο χριστιανικὸ τρόπο. Ὅταν μεγάλωσε, μορφώθηκε ἀρκετὰ καὶ ἀργότερα ἀναδείχθηκε ἡγούμενος στὸ περίφημο ὄρος τοῦ Ἁγίου Αὐξεντίου.

Ὅταν ξέσπασε ὁ πόλεμος ἐναντίον τῶν ἁγίων εἰκόνων, ὄχι μόνο δὲ συμμορφώθηκε μὲ τὶς αὐτοκρατορικὲς διαταγές, ἀλλὰ καὶ χαρακτήρισε αἱρετικοὺς τοὺς εἰκονομάχους βασιλεῖς.

Καταγγέλθηκε στὸν αὐτοκράτορα Κωνσταντῖνο τὸν Κοπρώνυμο, ὁ ὁποῖος ἤλπιζε μὲ τὴν προσωπική του ἐπιβολή, ὅταν τὸν ἔφερνε μπροστά του, νὰ δαμάσει τὸ φρόνημα τοῦ Στεφάνου. Συνέβη ὅμως τὸ ἀντίθετο. Ὁ Στέφανος, ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους μὲ «πολλὴν παρρησίαν ἐν πίστει τῇ ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ», δηλαδὴ μὲ πολλὴ παρρησία καὶ θάρρος στὸ νὰ διακηρύττει τὴν πίστη ποὺ ὁμολογοῦν ὅσοι εἶναι σὲ κοινωνία μὲ τὸν Ἰησοῦ Χριστό, ἤλεγξε αὐστηρὰ κατὰ πρόσωπο τὸν Κοπρώνυμο. Αὐτὸς τότε τὸν ἔκλεισε στὴ φυλακὴ καὶ μετὰ ἀπὸ μέρες διέταξε νὰ τὸν θανατώσουν.

Ἀφοῦ, λοιπόν, τὸν ἔβγαλαν ἀπὸ τὴν φυλακή, ἄρχισαν νὰ τὸν λιθοβολοῦν καὶ νὰ τὸν κτυποῦν μὲ βαρεία ρόπαλα. Ἕνα ἰσχυρὸ κτύπημα στὸ κεφάλι ἔδωσε τέλος στὴ ζωὴ τοῦ Στεφάνου, τὸ 767 μ.Χ. Κατόπιν τὸ σῶμά του τὸ ἔριξαν στὴν θάλασσα, ἀλλὰ εὐλαβεῖς χριστιανοὶ ποὺ τὸ βρῆκαν ὅταν τὰ κύματα τὸ ἔφεραν στὴν παραλία, τὸ ἔθαψαν μὲ τὴν ἁρμόζουσα τιμή.

Ο ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ άφησε ένα νέο σχόλιο για την ανάρτησή σας "Η παλικαρίσια παρέμβαση του π. Θεοδώρου Ζήση και η...":

Φιάσκο η ημερίδα της Μητροπόλεως Πειραιώς και χαρτοπόλεμος. Ο Μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ παίζει θέατρο, όπως και ολόκληρη η σύναξη κληρικών και  μοναχών.
Μαζεύουν και υπογραφἐς από τους πιστούς για να δείξουν ότι είναι πολεμιστές κατά των οικουμενιστών, αλλά δυστυχώς κάνουν πόλεμο με άσφαιρα και όχι στην πράξη αλλά στην θεωρία μόνο. Απλά το έκαναν για να κλείσουν τα στόματα του κόσμου, για να μην τους λέει ο κόσμος : καλά εσείς δεν μιλάτε; Δεν βλέπετε τι κάνει ο Πατριάρχης και οι άλλοι οικουμενιστές ιεράρχες;  Ενώ καίγεται από την φωτιά της αιρέσεως και του σχίσματος η Εκκλησία της Ελλάδος, και οι άλλες ορθόδοξες τοπικές Εκκλησίες, αντί αυτοί να έχουν αποτειχιστεί από την κοινωνία των οικουμενιστών και να  κηρύττουν στις Εκκλησίες την αποτείχιση στους πιστούς  ώστε να σβήσουμε την φωτιά που άναψαν  οι  αιρετικο-σχισματικοί οικουμενιστές  αυτοί κάνουν ημερίδες για την αποτείχιση. Ενώ η φωτιά είναι σε έξαρση αυτοί κάνουν ημερίδα για την πυρόσβεση.  Και να πει κανείς ότι θα αποτειχιστούν έστω και τώρα που θα συλλειτουργήσει ο Πατριάρχης στο Φανάρι με τον Πάπα του Βατικανού θα λέγαμε εντάξει, άλλα αυτοί όχι μόνο δεν θα αποτειχιστούν αλλά και ξανά-σαμποτάρουν την αποτείχιση, και την διαστρέφουν.
Όλοι οι Άγιοι Πατέρες που συγκροτούσαν τις Ιερές Συνόδους στην ιστορία της Εκκλησίας ήταν πρώτα Αποτειχεισμένοι από την κοινωνία των αιρετικών της εποχής τους, διότι τις Άγιες Οικουμενικές και Τοπικές Συνόδους τις συγκάλεσαν, τις προκάλεσαν και τις συγκρότησαν Άγιοι Πατέρες για να εξετάσουν, να δικάσουν και να καταδικάσουν τους κακόδοξους αιρετικούς επισκόπους αφού όμως πρώτα είχαν αποτειχιστεί από την κολάσιμη κοινωνία τους, γιατί εάν δεν είχαν αποτειχιστεί από τους αιρετικούς επισκόπους μη γένοιτο, δεν θα ήταν δυνατόν να συγκροτήσουν Αγίες Συνόδους διότι μόνο οι Αποτειχισμένοι από τους κακόδοξους συγκροτούν Αγίες Συνόδους.
Σήμερα πολλοί Επίσκοποι στην Εκκλησία της Ελλάδος και στις άλλες Ορθόδοξες τοπικές Εκκλησίες που ομολογούν ότι δεν είναι οικουμενιστές σαν τον Πατριάρχη στο Φανάρι και σαν τους άλλους Πατριάρχες Αρχιεπισκόπους και Επισκόπους οικουμενιστές, οφείλουν να το δείξουν στην πράξη και να αποτειχιστούν από αυτούς τους κακόδοξους αιρετικο-σχισματικούς οικουμενιστές Επισκόπους. Αν όμως δεν αποτειχιστούν οι Επίσκοποι οφείλουν να αποτειχιστούν οι ιερείς στις ενορίες και στα μοναστήρια από τους συγκοινωνούς Επισκόπους, διότι αυτοί με την σειρά τους μνημονεύουν τους κακόδοξους οικουμενιστές Επισκόπους. Αυτή είναι η κανονική σειρά στην αλυσίδα της ιεραρχίας της εκκλησιαστικής κοινωνίας άμεσα και της εκκλησιαστικής συγκοινωνίας έμμεσα.
Αν και οι ιερείς στις ενορίες και στα μοναστήρια, δεν αποτειχιστούν από τους συγκοινωνούς Επισκόπους διότι μνημονεύουν τους κακόδοξους οικουμενιστες Επισκόπους, τότε με την σειρά μας εμείς οι λαϊκοί πρέπει υποχρεωτικά να αποτειχιστούμε από τους ιερείς στις ενορίες και στα μοναστήρια για να μην κολαστούμε παρέα τους. Αυτά γράφει το Κανονικό Εκκλησιαστικό Δίκαιο και η Πράξη της Εκκλησίας.
Υπάρχουν ευτυχώς ιερείς αποτειχισμένοι από την κοινωνία των οικουμενιστών Επισκόπων και εκεί πρέπει να πάει όλος ο κόσμος που έχει γνώση των θεμάτων αυτών.
Γιατί πρέπει να ξεχωρίζουμε οι Ορθόδοξοι από τους οικουμενιστές, ενώ αν έχουμε κοινωνία μαζί τους δεν ξεχωρίζουμε, αφού είμαστε ένα σώμα. Ενώ με την αποτείχιση βάζουμε σύνορα ανάμεσα στην αλήθεια με το ψέμα, στο φως με το σκοτάδι, στην ζωή με τον θάνατο στον Χριστό με τον διάβολο, και στην Ορθόδοξη Εκκλησία με την πονηρά συναγωγή.

Η παλικαρίσια παρέμβαση του π. Θεοδώρου Ζήση και η στάση του Θεσ/νίκης κ. Ανθίμου στην Ημερίδα για τις Ισλαμικές σπουδές

«Πολυχρόνιον ποιήσαι Κύριος ο Θεός, τον αγιώτατον και μακαριώτατον πάπαν Ρώμης κύριον κύριον Φραγκίσκον...»

Διακοπή μνημοσύνου

«Καιρός τω παντί πράγματι» (Εκκλη.3: 1).

Και νυν, καιρός θρήνου, καιρός ομολογίας, καιρός αποφάσεως σωτηρίας.

«Συντετέλεσται» (1 Βασ. 20: 33) ήδη η πτώσις εν τη πίστει του Πατριάρχου Βαρθολομαίου και τω συν αυτώ Πατριαρχών, Αρχιεπισκόπων, Επισκόπων, Αγιορειτών και των κοινωνούντων αυτοίς κληρικών και λαϊκών. Κλαύσατε και αναγγείλατε: Πέπτωκε Βαρθολομαίος και οι συν αυτώ, και διαθέσει και φρονήματι και λόγω και πράξει. Ηθέτησαν, οι δυστυχείς και θεοπαράδοτα δόγματα και θείους νόμους και αγίους Πατέρας και ιεράν Παράδοσιν και Ορθόδοξον Εκκλησίαν, και γενικώς την πίστιν της Ορθοδοξίας. Ωμολόγησαν την μετά της παπικής αιρέσεως ένωσιν και την εν τη Οικουμενιστική παναιρέσει του Π.Σ.Ε. τοιαύτην, «δημοσία… γυμνή τη κεφαλή επ΄ Εκκλησίας» (ΙΕ΄ Κανών ΑΒ Συνόδου), και παραμένουν γηθοσύνως αμετανόητοι.  Καιρός του ποιήσαι το θέλημα Κυρίου, ως τούτο ορίζεται δια του ΛΑ΄ Κανόνος των Αγίων Αποστόλων και του ΙΕ΄ Κανόνος της Πρωτοδευτέρας Συνόδου, περί χωρισμού και διακοπής του μνημοσύνου του πεπτωκότος Επισκόπου.

«Σώζων σώζε την σεαυτού ψυχήν», είναι και νυν η φωνή του ουρανού προς πάντα Ορθόδοξον (Γεν. 19:17).

Του κ. Ιωάννου Κορναράκη : Πως εννοούν άραγε την Εκκλησία οι κ.κ. Ηγούμενοι; Και αιρετική και Εκκλησία; Ποιος πρέπει να αποκοπεί από ποιόν;

Ο εναγκαλισμός του Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου με την παπική αίρεση, στο Φανάρι, γεγονός απρόσμενο, στις διαδικασίες στις οποίες εκδηλώθηκε, ως πτώση της κεφαλής της Ορθοδοξίας στα χέρια του Ρωμαίου Ποντίφικα, προκάλεσε ορισμένες αντιδράσεις όπως ήταν φυσικό στο αγιώνυμο όρος της παλαίφατης ορθόδοξης μοναχικής πολιτείας, αλλά διχασμένες, ως προς το πρακτέο! Δύο αγιορείτικα κείμενα, τα οποία είδαν, μέχρι σήμερα, το φως της δημοσιότητος, χρωματίζουν με διαμετρικά αντίθετες τάσεις, το μοναχικό δυναμικό της πολιτείας αυτής, σε σχέση με τη στάση των μοναχών απέναντι στον Πατριάρχη! Το κείμενο που προηγήθηκε χρονικώς αντανακλά το αγωνιστικό μοναχικό πνεύμα, που κυριαρχεί σε μία μεγάλη μερίδα του Όρους, ιερομόναχων και μοναχών, στις φλέβες των οποίων φαίνεται να ρέει ο αγιοπνευματικός δυναμισμός της μαρτυρίας! Ιερομόναχοι και μοναχοί, οι οποίοι αυτοχαρακτηρίζονται, με ειλικρινή ταπείνωση ως «αμαθείς και ταλαίπωροι αμαρτωλοί» απευθύνονται στους είκοσι ηγουμένους της Ι. Μ. του Αγίου Όρους, «σοφότερους και λογιότερους» από αυτούς και τους ζητούν, μάλλον τους εκλιπαρούν, να ενεργοποιηθούν δυναμικά κατά των γεγονότων, που συνέβησαν στο Πατριαρχείο, κατά την επίσκεψη του Πάπα, και με ορθόδοξο ήθος να αναλάβουν τις ευθύνες τους απέναντι στην προάσπιση της αλήθειας της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας! «Δεν είναι πλέον καιρός λόγων αλλά έργων», επισημαίνουν, οι εν λόγω αγιορείτες. «Αναλάβετε τον καλόν αγώνα της πίστεως», προτρέπουν τους ταγούς του Όρους και συμπληρώνουν, ότι «Εκτιμούμε με πολύ μεγαλύτερη λύπη, ότι η πνευματική ηγεσία του Αγίου Όρους τα τελευταία έτη δεν αντιμετωπίζει με σθένος και γενναιότητα ομολογητική τα φαινόμενα της αποστασίας όπως έπραττον παλαιότερα οι Αγιορείτες πατέρες. Ο Πατριάρχης έχει μετρήσει τις αντιδράσεις μας και επειδή είναι χλιαρές και πολλές φορές ανύπαρκτες, προχωρεί χωρίς εμπόδια στην ένωση με τον αμετανόητο και παραμένοντα στις αιρέσεις του, πάπα.

ΠΑΠΙΚΗ-ΦΑΝΑΡΙΩΤΙΚΗ ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑ ΚΑΙ ΒΔΕΛΥΚΤΗ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΗ ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΜΕΣΣΗΝΙΑΣ

Πηγή : http://blogs.sch.gr/savvop-nik/

Στην βλάσφημη ημερίδα «Κανόνες τῆς Εκκλησίας και σύγχρονες προκλήσεις» που διοργάνωσε ο «μεταπατερικός» αιρετίζων Μητροπολίτης Δημητριάδος τον περασμένο Μάïο, συμμετείχε ο Μητροπολίτης Μεσσηνίας, επίσης γνωστός για αιρετικές διδασκαλίες όπως αυτή τῆς «διηρημένης Εκκλησίας». Ο κ. Χρυσόστομος ασχολήθηκε με την έννοια τοῦ «αιρετικοῦ» και τόνισε την ανάγκη τῆς συνοδικῆς γνωμάτευσης. Συγχρόνως όμως κατεδίκασε την διακοπή μνημονεύσεως με την κατηγορία ότι ο επίσκοπος είναι αιρετικός, χωρίς να υπάρξει η συνοδική κατοχύρωση και αυθεντία. Δηλαδή ο Μητροπολίτης Μεσσηνίας έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την εκκλησιαστική μας παράδοση αλλά και με τον ΙΕ’ Κανόνα τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου, που ορίζει ότι είναι άξιοι τῆς πρεπούσης τιμῆς, ότι δεν πράττουν σχίσμα και ότι δεν καθαιρούνται οι πρεσβύτεροι, επίσκοποι και μητροπολίται, οί οποίοι, προτού φθάσει το θέμα στη σύνοδο,  χωρίζονται από την κοινωνία με τον αιρετικό πρόεδρόν τους που κηρύττει μία από Συνόδους ή Πατέρες κατεγνωσμένη αίρεση· τον αιρετικό πρόεδρο ο κανόνας τον ονομάζει «ψευδεπίσκοπον και ψευδοδιδάσκαλον».

Ανώνυμος άφησε ένα νέο σχόλιο για την ανάρτησή σας "Η νέα εκκλησιολογία του Οικουμενικού Πατριάρχου κ....":

Συμπληρώνεται ήδη περίπου μία ημέρα από την δημοσίευση του κειμένου και δεν βλέπω αρκετά σχόλια, μάλλον από την αμηχανία, που προκάλεσε σε πολλούς. Δεν γνωρίζουμε εάν πρέπει να χαρούμε ή όχι για το κείμενο αυτό και αν θα έχει ή όχι τελικά κάποιο πρακτικό αποτέλεσμα. Στο κείμενο αυτό ουσιαστικά καταγγέλλεται από τους συντάκτες και τους υπογράφοντες ο Βαρθολομαίος, ως Αιρετικός. Βέβαια θα μπορούσε να διερωτηθεί ο οποιοσδήποτε αντικειμενικός παρατηρητής, γιατί καταγγέλλεται μόνο ο Βαρθολομαίος και όχι παράλληλα και τόσοι άλλοι παρόμοια υπεύθυνοι ή λιγότερο από αυτόν, που συμφωνούν μαζί του ή τον ακολουθούν; ίσως γιατί ο Βαρθολομαίος, λόγω θέσεως, έχει το Πρωτείο της ευθύνης. Το γεγονός πάντως ότι 6 Αρχιερείς της Ελλαδικής Εκκλησίας συνκαταγγέλλουν με τις υπογραφές τους, δημιουργεί αυτόματα θέμα Συνοδικό για την Εκκλησία της Ελλάδος. Η Σύνοδος πλέον αυτόκλητα θα πρέπει να λάβει θέση, είναι ή δεν είναι Αιρετικός ο Βαρθολομαίος και οι συν Αυτώ; Εάν είναι θα πρέπει να προχωρήσει δια τα περαιτέρω, εάν όχι τότε οι 6 Μητροπολίτες παραμένουν έκθετοι, οπότε ή θα πρέπει να μεταννοήσουν δημόσια ή θα πρέπει να προχωρήσουν μόνοι τους για τα περαιτέρω. Αυτά επιτάσσει η στοιχειώδης λογική , τα άλλα μάλλον αδικούν την στοιχειώδη λογική των πραγμάτων. Επίσης αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι το κείμενο αυτό δημοσιεύθηκε πριν την συνάντηση Πάπα- Βαρθολομαίου την Κυριακή και όχι μετά από αυτή, οπότε θα συμπεριελάμβανε και τα νεώτερα γεγονότα. Γιατί άραγε; Μήπως απλά έτυχε ή αποτελεί προειδοποίηση στον Πατριάρχη μη τολμήσει να ξεπεράσει τα όρια των γεγονότων της αντίστοιχης συνάντησης του 2006, που ούτως ή άλλως ήταν όρια που ξεπερνούσαν τα επιτρεπόμενα από Δογματικής απόψεως, σύμφωνα με το κείμενο; Η δε πλαγίως διατυπούμενη απειλή περί μερικής διακοπής του Μνημοσύνου μόνο του Βαρθολομαίου, όπως έγινε στο παρελθόν από τους τρεις Μητροπολίτες μάλλον δεν πείθει κανένα. Τότε ο Αθηναγόρας ήταν ο άνθρωπος που έβαζε το νερό στο αυλάκι της Αποστασίας, οπότε ήταν ο κυρίως υπέυθυνος και κάποιοι ήλπιζαν, ότι όταν θα πέθαινε θα σταμάταγε το κακό. Μάταια όμως όπως απεδείχθη ιστορικά ο Αθηναγόρας πέθανε , αλλά η πορεία που χάραξε εξακολουθεί και πολλαπλασιάζεται. Τί νόημα λοιπόν έχει σήμερα η τυχόν διακοπή του μνημοσύνου μόνο του Βαθολομαίου, οι υπόλοιποι ομόφρονές του δηλαδή τί είναι Ορθόδοξοι;

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ, Η ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΤΩΝ ΕΟΡΤΩΝ

Εξακολουθεί να υφίσταται έως σήμερον, και θα υφίσταται έως της συντελείας του κόσμου, αντιλογία περί την ενσάρκωσιν του Θεού, ο Γλυκύτατος Ιησούς να αποτελή «σημείον αντιλεγόμενον» και να «κείται εις πτώσιν και ανάστασιν πολλών». Η αποδοχή του δόγματος της υπερφυσικής Αποκαλύψεως του Θεού προϋποθέτει απλότητα καρδίας, ταπείνωσιν διαλογισμών και αγάπην ψυχής. Χωρίς την θυσίαν της ανθρωπίνης σοφίας μας και χωρίς εφέσεις ψυχής δι’  υψηλοτέραν της γηίνης πραγματικότητα, είναι αδύνατον να πιστεύσωμεν εις άγγελμα ευρισκόμενον πέραν της σφαίρας των εμπειριών και της σκέψεως. Ορθώς ελέχθη ότι «όπως εύρωμεν τον Θεόν, ανάγκη να τον ζητήσωμεν, όπως τον γνωρίσωμεν, ανάγκη να τον αγαπήσωμεν». Δηλαδή να τον αγαπήσωμεν, δια να τον γνωρίσωμεν, δια να τον ζητήσωμεν, δια να τον εύρωμεν. Προηγείται η αγάπη, έπεται η γνώσις, ακολουθεί η ζήτησις, απόκειται η εύρεσις. Ούτως εξηγείται διατί πιστεύουν οι απλοί και καθαροί την καρδίαν, τα νήπια, ενώ οι πεφυσιωμένοι και ακάθαρτοι την ψυχήν κρημνίζονται εις τας αβύσσους της απιστίας. Και ενώ οι θεωρούμενοι παρ’  εαυτοίς σοφοί, αδυνατούν να αντιληφθούν το πώς είναι δυνατόν να είναι αλήθεια εκείνο που οι απλοϊκοί το αποδέχονται και αυτοί δεν εννοούν και σκανδαλίζονται και το θεωρούν μωρίαν, έρχεται ο Χριστός να ερμηνεύση το παράδοξον του φαινομένου. «Ομολογώ σοι, Πάτερ, ότι απέκρυψας ταύτα από σοφών και συνετών και απεκάλυψας αυτά νηπίοις. Ναι, ο Πατήρ, ότι ούτως εγένετο ευδοκία έμπροσθέν σου». Και ούτω πιστοποιείται ότι το φως της αληθείας, εάν δεν φωτίζη, τυφλώνει.

Terirem-Orthodox Byzantine Chant-Glory to God for all things

O Συναξαριστής της ημέρας.

Πέμπτη, 27 Νοεμβρίου 2014

Ιακώβου του Πέρσου, Ναθαναήλ Οσίου.

Ὁ Ἅγιος Ἰάκωβος, ἔζησε τὸν 4^ο μ.Χ. αἰ. ἐπὶ βασιλέως Ἀρκαδίου. Ζοῦσε στὴν Βηθλαδὰ τῆς Περσίας καὶ καταγόταν ἀπὸ ἐπίσημο γένος. Ἦταν φίλος μὲ τὸν βασιλιὰ τῶν Περσῶν, Ἰσδιγέρδη.

Παρασυρμένος ἀπὸ αὐτὴ τὴ φιλία του, ὁ Ἰάκωβος ἀπαρνήθηκε τὴν πίστη του στὸν Χριστό. Γιὰ νὰ εὐχαριστήσει τὸν Ἰσδιγέρδη, ἄφησε τὸν ἑαυτό του νὰ χαθεῖ μέσα στὴν ψευδαίσθηση τοῦ πλούτου τῶν ἀνακτόρων. Ὅταν τὸ ἔμαθαν αὐτὸ ἡ μητέρα καὶ ἡ γυναίκα του, οἱ ὁποῖες ἦταν εὐσεβεῖς καὶ πιστὲς χριστιανὲς λυπήθηκαν καὶ ἐξοργίστηκαν. Καὶ οἱ δυὸ λοιπὸν τὸν ἐπιπλήξανε γιὰ τὴ στάση του καὶ τοῦ δήλωσαν ὅτι δὲν ἤθελαν καμία σχέση, μαζί του. Αὐτὸ τὸ μικρὸ πλῆγμα, ἐπανέφερε τὸν Ἰάκωβο στὸν ἴσιο δρόμο. Τὸν ἔκανε νὰ διαπιστώσει τὸ χάσμα τὸ ὁποῖο δημιούργησε.
Ἔτσι ὁ Ἰάκωβος ἀποφάσισε νὰ ἐξαγνίσει τὸ ἀτόπημά του καὶ νὰ ἐπανέλθει στὸν δρόμο τοῦ Θεοῦ. Μετὰ ἀπὸ τὴν ἀπόφαση αὐτή, πῆγε στὸν βασιλιὰ καὶ ὁμολόγησε μπροστά του τὴν μία καὶ ἀληθινὴ πίστη στὸν Χριστό. Ὁ Ἰσδιγέρδης ἐξεπλάγη γι’ αὐτὴ τὴν ἀλλαγὴ τοῦ Ἰακώβου καὶ προσπάθησε νὰ τὸν μεταπείσει. Ὁ Ἰάκωβος παρέμεινε ἀκλόνητος στὴν πίστη του καὶ γι’ αὐτὸ διατάχθηκε νὰ τὸν βασανίσουν.

Μαρτύρησε μὲ ἀκρωτηριασμὸ τῶν ἄκρων του καὶ κατόπιν μὲ τὸν ἀποκεφαλισμό του. Μὲ αὐτὸ τὸν μαρτυρικὸ τρόπο παρέδωσε τὸ πνεῦμα του στὸν Κύριο.

Ὁ π. Θεόδωρος Ζήσης εἶπε σὲ ὁμιλία του στὸ Βόλο, παρουσία ἱερέων, μοναχῶν καὶ ἑκατοντάδων πιστῶν

«Ἐν πρώτοις νὰ φροντίσουμε νὰ μὴ μιανθοῦμε κι ἐμεῖς ἀπὸ τὶς αἱρέσεις τοῦ Παπισμοῦ καὶ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Νὰ μὴν ἔχουμε καμία ἐπικοινωνία μαζί τους, ὅπως συνιστοῦν ἡ Ἁγία Γραφὴ καὶ οἱ Πατέρες... Νὰ ἐνισχύσουμε καὶ νὰ συμπαρασταθοῦμε πρὸς τοὺς ἀγωνιστὰς τῆς Ὀρθοδοξίας ποὺ διώκονται, τιμωροῦνται, συκοφαντοῦνται... Ἡ ἀποψινή μας παρουσία ἐδῶ ...εἶναι καὶ μία συμπαράσταση πρὸς τὸν ταλαιπωρούμενο ἀδελφὸ καὶ πατέρα, πρὸς τὸν ἀδίκως τιμωρηθέντα π. Εὐθύμιο Τρικαμηνᾶ, ὁ ὁποῖος ἐτόλμησε καὶ ἐσήκωσε μόνος ἐπὶ ἔτη τὸ «βάρος τῆς ἡμέρας», τὸ βάρος τῆς ἀντιπαραθέσεως μὲ τὸν Οἰκουμενισμὸ καὶ τοὺς Οἰκουμενιστὰς Ἐπισκόπους».

Ο αείμνηστος Ιωάννης Κορναράκης : Σήμερα έπαυσε να είναι το Άγιο Όρος εγγύηση και στήριξη Ορθοδοξίας, έπαλξη παρατάξεως μαρτύρων και ομολογητών Ορθοδοξίας.

Σήμερα το Άγιο Όρος, μοιάζει με αποσαθρωμένο από τον οικουμενισμό και την αίρεση οπωροφυλάκιο, μνημείο πλέον αγιορειτικής εγκαταλείψεως του περιβολιού της Παναγίας!
Το θλιβερό αυτό γεγονός συμβαίνει σήμερα, σε ώρα και στιγμή προχωρημένης αποδυναμώσεως της Ορθοδοξίας από ζωτικές και άγρυπνες δυνάμεις μαρτυρίας και ομολογίας, δεδομένου ότι, σήμερα, επίσκοποι και αρχιεπίσκοποι και Πατριάρχες αλλά και κληρικοί και λαϊκοί θεολόγοι, μεταποιούμενοι αλαζονικώς σε τάξη εκκλησιαστικής οικουμενικής συνόδου, αποφθέγγονται άρρητα ρήματα κακοδοξίας, «επ’ αγαθώ» της Ορθοδοξίας! 

Aπόσπασμα από τις «Πνευματικές Υποθήκες» του π. Φιλοθέου Ζερβάκου αναφερόμενον εις αναξίους κληρικούς:

«…Είχα μάθει ότι θα έλθουν οι Αρχιερείς στην Αθήνα, δια να γίνη σύνοδος των Αρχιερέων, και παρακαλούσα τον Θεόν να τους δώση φώτισι, να ειρηνεύσουν, να γίνη μία η Εκκλησία όπως ήταν. Ήλπιζα δε, ότι κάτι θα εγίνετο με την μεσιτείαν των Αγίων. Εζήτουν από τον Θεόν πληροφορίαν τινά, ότι θα ειρηνεύση την Εκκλησίαν, δια να αποθάνω ευχαριστημένος. Την Κυριακήν της Ορθοδοξίας, ασθενής και προσευχόμενος την νύκτα εκείνη, είδα, εκεί που περίμενα εις τον ναόν, να βγαίνη από το ιερόν ένα πουλαράκι, γαϊδουράκι στολισμένο και κάθησε στα πρόθυρα της ωραίας Πύλης. Εστεναχωρήθην και ελυπήθην πολύ, πως από μέσα από την Εκκλησίαν την ορθόδοξον εξήλθεν ένα πουλάριον νέον. Η ορθόδοξος Εκκλησία να βγάλη τοιούτους κληρικούς! Κατόπιν, λέγω, κάτι κακό θα γίνη στην Εκκλησία… Αυτή δεν είναι εκκλησία του Θεού, αλλά του Σατανά. Η Εκκλησία του Θεού γεννά ανθρώπους του Θεού, υιούς και παιδιά του Θεού, και η εκκλησία του Σατανά γεννά παιδιά του Σατανά, σατανάδες..».

«Ορθόδοξος Τύπος» αριθ. φ. 1124.

Η νέα εκκλησιολογία του Οικουμενικού Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου (κείμενο και υπογραφές κληρικών, μοναχών και λαϊκών)

http://katanixis.blogspot.gr/2014/11/blog-post_834.html#more


Μέ θλίψη γίναμε ὅλοι μάρτυρες τῶν διαδραματισθέντων πρό ὀλίγων μηνῶν στήν Ἁγία Γῆ. Μεταξύ τῶν ἄλλων, ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος διατύπωσε στό πλαίσιο τῆς συναντήσεώς του μέ τόν Πάπα Φραγκῖσκο στά Ἱεροσόλυμα στίς 25 Μαΐου τρ.ἔ. μία καινοφανῆ καί ἐντελῶς ξένη πρός τήν Ὀρθοδοξία ἐκκλησιολογία· ὡς ἡ χειρότερη ἔκφανση καί τό ἀποκορύφωμα μιᾶς παρεκκλίνουσας ἐκκλησιολογικῆς πορείας πού ἔχει ἐκκινήσει ἤδη ἀπό πολλοῦ, ἡ νέα αὐτή ἐκκλησιολογία, ἀπορρίπτει τό ἀκατάλυτον καί ἄφθαρτον τῆς Ἐκκλησίας, ἄν καί Αὐτή, κατά τούς ἁγίους Πατέρες, εἶναι «ὁ Θεάνθρωπος Χριστός παρατεινόμενος εἰς ὅλους τούς αἰῶνας καί εἰς ὅλην τήν αἰωνιότητα. Διά τοῦτο ἡ Ἐκκλησία δέν ἔχει “σπίλον ἤ ρυτίδα ἤ τι τῶν τοιούτων”»[1] . Ἀντιθέτως, σύμφωνα μέ τά λόγια τοῦ Πατριάρχου, ἡ Ἐκκλησία, παρά τό θέλημα τοῦ Παντοδυνάμου Χριστοῦ, ἔχει διασπασθεῖ.

1. Διατυπώσεις τῆς ἐκκλησιολογίας τῆς «διεσπασμένης ἐκκλησίας»

«Ἡ Μία, Ἁγία, Καθολική καί Ἀποστολική Ἐκκλησία, ἡ ἱδρυθεῖσα ὑπό τοῦ ἐν “ἀρχῇ Λόγου”,

Τὸ ἀριστερὸ χέρι τοῦ Θεοῦ

Ηταν μιὰ παρέλαση παράδοξη. Τὴν παρακολούθησα ἄφωνος. Ἀξημέρωτα ἀκόμη, λίγο πρὶν σκάσει ὁ Αὐγερινός, ἀνάμεσα στὸν ὕπνο καὶ τὸν ξύπνιο. Δὲν ξέρω ἂν ἦταν ὄνειρο ἢ μοναχὰ τοῦ νοῦ μου φαντασία. Περνοῦσαν πλῆθος. Μὰ ἦταν τὸ πλῆθος μετρητὸ καὶ πρόσωπα τὰ πιὸ πολλὰ γνωστὰ κι ὅλα προβεβλημένα· κάθε λαοῦ καὶ ἔθνους: Ναβουχοδονόσορας καὶ Δαρεῖος, Ξέρξης καὶ Ἀρταξέρξης, Ἀντίοχοι καὶ Πτολεμαῖοι, ὁ Ἡρώδης καὶ ὁ Νέρωνας, Δέκιος καὶ Διοκλητιανός. Θάμπωσα! Φαραὼ καὶ Τσάροι, βασιλιάδες κι αὐτοκράτορες, τύραννοι καὶ στρατηγοί, Ἰουλιανὸς καὶ Μωάμεθ, Χίτλερ καὶ Μουσολίνι, Λένιν καὶ Στάλιν, Χότζας καὶ Μάο καὶ Πόλ-Πὸτ καὶ τόσοι ἀκόμα. Κι ἀκόμα... Ἔβλεπα τὰ Σόδομα μέσα στὸ θειάφι καὶ τὴ φωτιά, κι ὁ τόπος τους νὰ γίνεται θάλασσα τοῦ θανάτου. Ἔβλεπα πόλεις τρομερὲς νὰ ὑψώνονται – τὴ Βαβυλώνα – κι ἔπειτα σὲ μιὰ στιγμὴ νὰ πνίγονται στὴν ἄμμο τῆς ἐρήμου – νεκρικὸ σάβανο!

Εἶδα τὴν Ἱερουσαλὴμ νὰ τὴν ὀργώνουν τοῦ Τίτου οἱ λεγεῶνες,

ΑΚΑΤΑΛHΠΤΟΝ ΕΣΤΙ - ΘΕΟΤΟΚΕ Η ΕΛΠΙΣ

O Συναξαριστής της ημέρας.

Τετάρτη, 26 Νοεμβρίου 2014

Στυλιανού, Αλυμπίου, Νίκωνος του Μετανοείτε.

Γιὸς πλουσίων γονέων (ποὺ γεννήθηκε στὴν Ἀδριανούπολη τὸν 7^οαἰῶνα, καὶ ὀνομάστηκε Παφλαγόνας γιατὶ εκεῖ φυλασσόταν τὸ τίμιο λείψανό του), διδάχτηκε νωρὶς ἀπ’ αὐτοὺς νὰ εἶναι ἐγκρατὴς καὶ νὰ θεωρεῖ τὸ χρῆμα μέσο γιὰ τὴν ἀνακούφιση καὶ περίθαλψη τῶν φτωχῶν καὶ τῶν ἀρρώστων.

Ἀφοῦ ἔτσι ἀνατράφηκε, καὶ οἱ γονεῖς του πέθαναν, διαμοίρασε ὅλη τὴν κληρονομιά του καὶ πῆγε σὰν ἀσκητὴς στὴν ἔρημο, χωρὶς νὰ ἀποκόψει τὸν ἑαυτό του ἀπὸ τὸν κόσμο. Εἰσερχόταν στὴν κοινωνία γιὰ νὰ βοηθήσει ὄποτε καὶ ὅπως μποροῦσε καὶ κατέφευγε στὴν σπηλιά του γιὰ νὰ ἀνανεωθεῖ Πνευματικά. Ἐκεῖ γνωρίστηκε μὲ ἄλλους ἀσκητές, ποὺ ζοῦσε μαζί τους μὲ ἀδελφικὴ ἀγάπη, χριστιανικὴ συγκατάβαση καὶ ἐπιείκεια. Δὲν λύπησε ποτὲ κανένα, μεγάλη του χαρὰ μάλιστα, ἦταν νὰ ἐπαναφέρει τὴν γαλήνη στὶς ταραγμένες ψυχές. Σύνθημά του τὰ ὄμορφα λόγια τοῦ Ἰησοῦ «ἄφετε τὰ παιδία καὶ μὴ κωλύετε αὐτὰ ἐλθεῖν πρός με· τῶν γὰρ τοιούτων ἐστὶν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν» (Ματθ. ιθ’ 14). Τοῦ ἐμπιστεύτηκαν τόσες οἰκογένειες τὴν καθοδήγηση τῶν παιδιῶν τους, ποὺ πραγματοποιοῦσε μαζὶ μὲ τοὺς συνασκητές του, δημιουργῶντας αὐτὸ ποὺ ὀνομάσθηκε «ὁ πρῶτος παιδικὸς σταθμὸς στὸν κόσμο» (Ὀρθόδοξοι Ἅγιοι, Γ. Πούλου). Κάθε φορὰ ποὺ οἱ γονεῖς ἔφεραν πρὸς αὐτὸν τὰ παιδιά τους, ἡ ἀγαλλίαση τοῦ Ὁσίου ἦταν πολὺ μεγάλη.

Ἡ φήμη τῆς θαυμαστὴς ἀσκητικῆς του ζωῆς ἔφθασε μέχρι τὶς πόλεις, καὶ πολλοὶ ἔτρεχαν νὰ τὸν βροῦν γιὰ νὰ ζητήσουν ἀπ’ αὐτὸν τὶς πνευματικές του ὁδηγίες.

Ὁ Ὅσιος Στυλιανός, παρὰ τὴν ἐρημικὴ ζωή του, ἔτρεφε στοργὴ καὶ συμπάθεια πρὸς τὰ παιδιά, ποὺ τόσο ἀγαποῦσε καὶ ὁ Κύριος. Ἄν, ἔλεγε, ἡ ταπεινοφροσύνη ἀποτελεῖ θεμέλιο τῶν ἀρετῶν, ἡ παιδικὴ ἡλικία ἀπὸ τὴ φύση της εἶναι περισσότερο ἐνάρετη, ἀπ’ ὅτι οἱ μεγαλύτεροι τῶν φιλοσόφων. Ὁ Θεὸς βραβεύοντας τὸ ἱερὸ αὐτὸ αἴσθημά του, προίκισε τὸν Ὅσιο μὲ τὸ χάρισμα νὰ θεραπεύει τὰ ἄρρωστα παιδιὰ καὶ νὰ καθίστα εὔτεκνους, ἄτεκνες γυναῖκες. Ὑπῆρχε πλῆθος ἀνθρώπων γύρω του ποὺ προσπάθησαν νὰ «ἐμπορευθοῦν» τὸ χάρισμά του, ἀλλὰ ἐκεῖνος ἀνρεῖτο κάθε ἀπόπειρα νὰ κερδίσει χρήματα, λέγοντας ἁπλὰ, πὼς εἶχε ἤδη πληρωθεῖ προκαταβολικὰ μὲ τὰ δῶρα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Πέθανε πλήρης ἡμερῶν ἀλλὰ καὶ ἀρετῶν. Δὲν τοῦ ἔλειπε ποτὲ τὸ χαμόγελο καί, ὅταν πέθανε, λέγεται πὼς τὸ πρόσωπό του ἔφερε ἀκόμα ἕνα ἀχνὸ χαμόγελο καθὼς τὸν ἔθαβαν. Ἕνας στοργικὸς καὶ ἀγαπημένος ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ, ὁ Στυλιανός, εἶναι φυσικά, ἰδιαίτερος προστάτης τῶν παιδιῶν.

Έκτακτη Ανακοίνωση SOS για γνήσια Ιερά Μονή Εσφιγμένου Αγίου Όρους Άθω

Πηγή :  http://agiooros.org/viewtopic.php?f=39&t=10228

Σήμερα, 25η Νοεμβρίου 2014 ημέρα Τρίτη,

Επιδόθηκε στην γνήσια Ιερά Μονή Εσφιγμένου Αγίου Όρους Άθω, η υπ' αριθμ. 116/05-06-2013 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Χαλκιδικής, από τον δικαστικό επιμελητή Παναγιώτη Στ. Λάμπρου (ο εικονιζόμενος στις επισυναπτόμενες φωτογραφίες με τον φάκελο στο χέρι) συνοδεία αστυνομικών σύμφωνα με το διατακτικό της οποίας, καλούνται οι πατέρες της Μονής:

1) Διέταξε την άμεση διάλυσή της και την απέλαση των μοναχών από το Άγιο Όρος

Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ -- ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ ΗΜΕΡΙΔΑ ΠΑΤΡΑ 2/ 4/ 06

Πίστιν δεν έχουν, γνώσιν ή βίωσιν;

Τρία είναι τα αίτια μορφώσεως ορθοδόξων φρονημάτων: η πίστις, η γνώσις και η βίωσις. Εάν δεν συνέλθουν επί το αυτό τα τρία ταύτα, αδύνατον να αποφύγωμεν τας πλάνας και τας αιρέσεις.  Παρατηρήσατε τους Αγιορείτας  και τους Μητροπολίτας της  Εκκλησίας  της Ελλάδος που εις τας προδοτικάς ενεργείας του Πατριάρχου τον μνημονεύουν και κοινωνούν μαζί του. Εις κάποιαν των τριών τούτων προϋποθέσεων χωλαίνουν. Ή εις την πίστιν ή εις την γνώσιν ή εις την βίωσιν. Αδύνατον Ορθόδοξος Χριστιανός έχων πίστιν εις τον Χριστόν, γνωρίζων την διδασκαλίαν της Εκκλησίας και τους βίους των Αγίων Πατέρων και βιών κατά το δυνατόν με ακρίβειαν, να μη εξεγείρεται, από την αναφανδόν υποστηριζομένην καθολικήν αίρεσιν της συμφωνίας του Σαμπεζύ ή της συμφωνίας του Μπαλαμάντ ή του Φαναρίου το : Κωνσταντίνου η πόλις, Πρωτοκλήτου λυχνία τε άγει εορτήν λαμπροφόρον δεχομένη τον Πρόεδρον, Ρωμαίων Εκκλησίας της σεπτής…  Ναυς, η πάντιμος Ορθοδοξίας αγλαΐζεται νυν δεχομένη, εκ Δυσμών σεπτόν Ποιμένα και Πρόεδρον…. Ετι δεόμεθα υπέρ του Αγιωτάτου Επισκόπου και Πάπα Ρώμης Βενεδίκτου... Ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου και άλλα συναφή. Ας ερωτήσουν εαυτούς οι Αγιορείτες και οι Ποιμένες της Εκκλησίας μας, διατί τον μνημονεύουν και κοινωνούν μαζί του, και δεν ύψωσαν φωνήν διαμαρτυρίας κατά της ψυχολέθρου νοθείας της πίστεως. Πίστιν δεν έχουν, γνώσιν ή βίωσιν; Πως ανέχονται το οικουμενιστικό τούτο κήρυγμα του Οικουμενικού Θρόνου χωρίς συγκλονισμόν, αφού μόνον δι΄ αυτό είναι αρκετόν να χάσωμεν τας ψυχάς μας; Εάν δεχθώμεν τον Πάπα ως Αγιώτατον Επίσκοπον Ρώμης, τότε ανατρέπομεν την δογματικήν διδασκαλίαν της Εκκλησίας, απορρίπτομεν τους βίους και τους αγώνας των αγίων και οικοδομούμεθα κατά τρόπον λατινικόν, δηλαδή αντιπνευματικόν, που μόνον εις τον Χριστόν δεν οδηγεί. Διότι όλοι οι αγώνες των Αγίων Πατέρων υπέρ της διαφυλάξεως αλωβήτου της δογματικής διδασκαλίας, εγένοντο δια την προστασίαν της θεώσεως του ανθρώπου. Χωρίς ορθά δόγματα, θέωσις δεν επιτυγχάνεται. Και  εν μόνον οικουμενιστικόν κήρυγμα από τόσον επισήμου θέσεως αποτελεί αληθώς δυναμίτιν εις τα θεμέλια της Εκκλησίας. Ιδού διατί η στάσις των Αγιορειτών και των Ποιμένων της Εκκλησίας αφόβως δύναται να ερμηνευθή ως αυτό τούτο προδοσία της Ορθοδοξίας!

Father Josiah Trenham - The Entrance Into the Temple

http://impantokratoros.gr/http://impantokratoros.gr/F87587D1.en.aspx