O ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΒΛΑΣΦΗΜΕΙ «Ορθόδοξος Τύπος» Αριθ. Φ. 59 Ιανουάριος 1966

Εν τω μεταξύ εις το επί τη ευκαιρία των εορτών εξαπολυθέν μήνυμα ο αποχαλινωθείς Πατριάρχης κ. Αθηναγόρας παραλληλίζει το παμμέγιστον και ανέκφραστον Μυστήριον της του Θεού ενανθρωπίσεως εις το σπήλαιον της Βηθλεέμ με το σύγχρονον «έτερον Μυστήριον» ως βλασφήμως αποκαλεί την προσωπικήν του συνάντησιν εις Ιεροσόλυμα εν έτει 1964 με τον Πάπαν Παύλον. «Αλλ΄ ιδού νυν – γράφει επί λέξει ο κ. Αθηναγόρας – αποκαλύπτεται και έτερον Μυστήριον, αδελφοί και τέκνα εν Κυρίω περιπόθητα εν αγαλλιάσει. Την καινήν εντολήν της αγάπης από της Βηθλεέμ εντονώτερον εν τω νυν καιρώ ενωτισάμενοι επί την καταλλαγήν την εν Χριστώ έγνωμεν, ίνα οδεύσωμεν. Και το εξ ημών μετά πάντων ανθρώπων ειρηνεύοντες εν αγάπη από μακρού την εορτήν της επί της γης ειρήνης, δια πράξεως ειρήνης επεζητήσαμεν να εορτάσωμεν εφέτος. Μ υ σ τ ή ρ ι ο ν  η συνάντησις των Ιεροσολύμων…»                                                                

Δια τους μη αποσκιρτήσαντας εκ της Ορθοδοξίας μυστήριον με μικρόν «μ» είναι η ανοχή της παραμονής επί του Οικουμενικού Θρόνου του βλασφήμου κ. Αθηναγόρου.

Ο ταλαίπωρος αδελφός μας, που γράφει αυτή την επιστολή το 1966, δεν γνώριζε την Αποτείχιση από τους Ουνίτες;

Κάτοικος της Βορείου Ελλάδος τέκνον της αγίας μας Εκκλησίας, απέστειλε προς τον «Ορθόδοξον Τύπον» την κάτωθι εμπνευσμένην επιστολήν:

«Με ανακούφησιν εδιάβασα εις το τέλος του άρθρου του «Ο.Τ.» «Η Ορθοδοξία δεν έχει ανάγκην από παπικά συγχωροχάρτια», ότι ζητάτε την διακοπήν της φήμης του Αθηναγόρα από τας εις το κλίμα του Πατριαρχείου ανηκούσας τυπικώς Ελληνικάς Μητροπόλεις, των αποκαλουμένων «νέων χωρών», καθώς και από το Άγιον Όρος. Όσοι κατοικούν την Παλαιάν Ελλάδα, όπου δεν ακούεται κατά την λειτουργίαν το όνομα του Αθηναγόρα, δεν ημπορούν ίσως να νοιώσουν την αθυμίαν αλλά και την κρίσιν συνειδήσεως κάθε ορθοδόξου ψυχής, από τας κατοικούσας την Βόρειον Ελλάδα αι οποίαι είναι υποχρεωμέναι να ακούουν, κατά την διάρκειαν των αρχιερατικών λειτουργιών, την φήμην ενός ανδρός του οποίου την αποστασίαν από την  Ορθόδοξον πίστιν και Εκκλησίαν μόνον οι αφελείς και οι έχοντες συμφέροντα αμφισβητούν. Κατήφεια και μελαγχολία καταλαμβάνει κάθε Ορθόδοξον, ο οποίος παρακολουθεί τα γεγονότα και ο οποίος ακούει την φήμην αυτήν. Διερωτάται την στιγμήν εκείνην, εάν ευρίσκεται εντός Ορθοδόξου Ναού ή εάν, χωρίς να το καταλάβη, μετεπήδησεν εις την παράταξιν των Ουνιτών. Η αποστασία την οποίαν προφητεύει ο Απ. Παύλος (Β΄ Θεσ. β:3) αλλά και οι άλλοι Απόστολοι και Πατέρες της Εκκλησίας και την οποίαν πριν από αυτούς προεφήτευσεν ο Χριστός, (Ματθ. κδ΄), έχει έλθει και έχει προχωρήσει τόσο πολύ ώστε τα λόγια είναι ανίσχυρα να σταματήσουν ή να περιορίσουν το κακό. Απαιτούνται έργα. Απαιτείται ο διαχωρισμός των ευθυνών μας από τους προδίδοντας την θρησκείαν των Πατέρων μας, απαιτείται η αποκήρυξίς των. Δι΄ αυτό με αγωνίαν και βαθύτατον πόνον ψυχής σας παρακαλώ να ζητήσετε την αποκήρυξιν του Αθηναγόρα από την Εκκλησίαν της Ελλάδος και το Άγιον Όρος, και τούτο με τίτλους πηχιαίους και όχι με μικρά γράμματα εις το τέλος άρθρων. Είναι, νομίζω, πρωτοφανές να ακούγωνται αφ΄ ενός, από επίσημα εκκλησιαστικά χείλη, ως του Αρχιεπισκόπου, αυστηρότατες παρατηρήσεις δια τον Οικουμενισμόν και τας πράξεις του Αθηναγόρα, και αφ΄ ετέρου να μη λαμβάνεται κατ΄ αυτού ουδεμία επίσημος απόφασις της Ιεραρχίας. Είναι ακατανόητον να ακούγωνται από σεβασμίους μοναχούς του Αγίου Όρους βαρύτατοι κατά του Αθηναγόρα χαρακτηρισμοί, ότι «εθυσίασε τας μονίμους θείας αληθείας εις τας απαιτήσεις του εν τω πονηρώ κειμένου κόσμου», ότι ισοπέδωσε την διαφοράν μεταξύ αληθείας και ψεύδους, ότι «απαρνείται την Ορθόδοξον Παράδοσιν και συντάσσεται με τον αιρεσιώτην παπισμόν», ότι «θέλει να μας κάνη ουνίτας» κ.τ.λ. κ.τ.λ. και εν τούτοις αι Μοναί των να εξακολουθούν να μνημονεύουν τον αποστάτην αυτόν!                                                                                                                                             
Ημείς εδώ οι κατοικούντες την Βόρειον Ελλάδα έχομεν εξαντλήσει πλέον την αντοχήν μας. Οσάκις μνημονεύεται ο Αθηναγόρας διερωτώμεθα, εάν δεν πρέπη να εγκαταλείψωμεν τον ναόν.                                                                                                                 
Βοηθήσατέ μας, αδελφοί και πατέρες, διότι το δράμα της συνειδήσεώς μας είναι μέγα…».

(σ.σ. Ο απλός πιστός δεν αντέχει την μνημόνευση του Αθηναγόρα. Ο "Γέροντας" Ιωσήφ ο Ησυχαστής, εγκατέλειψε τους μη μνημονευτές του Αθηναγόρα και ενώθηκε το Μάρτιο του 1950 με τους μνημονευτές του Αθηναγόρα!!! Σύντομα θα τον αγιοκατατάξουν...)

Ἐγκώμιον στὴ Κοίμηση τῆς Θεοτόκου -- αγίου Ἰωάννου του Δαμασκηνού.

Τί εἶναι αὐτό τό μυστήριο τό μέγα, πού συντελεῖται γύρω ἀπό τό πρόσωπό Σου, ἱερή Μητέρα καί Παρθένε; «Εὐλογημένη σύ ἐν γυναιξί καί εὐλογημένος ὁ καρπός τῆς κοιλίας σου». Ὅσο ὑπάρχουν ἄνθρωποι θά σέ μακαρίζουν, γιατί μονάχα Σύ εἶσαι ἄξια γιά μακαρισμό!

Καί νά πού ὅλες οἱ γενιές Σέ μακαρίζουν. Ἐσένα εἶδαν οἱ θυγατέρες τῆς Ἱερουσαλήμ, δηλαδή τῆς Ἐκκλησίας, καί Σέ μακάρισαν οἱ βασίλισσες, δηλαδή οἱ ψυχές τῶν δικαίων, καί θά Σέ ὑμνοῦν αἰώνια. Γιατί Σύ εἶσαι ὁ θρόνος ὁ βασιλικός, στόν ὁποῖον παραστέκονται Ἄγγελοι κοιτάζοντας τόν Βασιλέα καί Δημιουργό νά κάθεται ἐπάνω του. Σύ ἔγινες Ἐδέμ νοητή, πιό ἱερή καί πιό θεϊκή ἀπό τήν παλιά. Γιατί σ' ἐκείνη τήν Ἐδέμ ἔμεινε ὁ Ἀδάμ ὁ γήϊνος, ἐνῶ σ' Ἐσένα ὁ Κύριος τοῦ οὐρανοῦ. Ἐσένα προεικόνισε ἡ κιβωτός, γιατί Σύ γέννησες τόν Χριστό, τή σωτηρία τοῦ κόσμου, πού καταπόντισε τήν ἁμαρτία καί κατασίγασε τά κύματά της.

ΕΙΣ ΤΗΝ ΚΟΙΜΗΣΙΝ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

Ω θαύμα των ποτέ θαυμάτων, τα οποία είδον οι άνθρωποι! Η Βασίλισσα του παντός πως άπνους τίθεται; Η Μήτηρ του Ιησού πως απέθανε; Σύ είσαι, Παρθένε, το κήρυγμα των Προφητών. Σύ είσαι το κήρυγμα το ιδικόν μας. Σε προσκυνούν οι άνθρωποι. Σε δοξάζουν οι Άγιοι. Χαίρε λοιπόν Κεχαριτωμένη, ο Κύριος μετά Σου, και διά Σου μεθ’ ημών. Μετά του Γαβριήλ Σε υμνούμεν, μετά των Αγγέλων Σε δοξάζομεν, μετά των Προφητών Σε εγκωμιάζομεν, ότι Σε εκήρυττον οι Προφήται, διά Σε επροφήτευσαν άπαντες. Ο Αββακούμ Σε είδεν ως όρος σύνδεδρον, ότι Σύ είσαι εσκεπασμένη από τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος. Ο Δανιήλ Σε εθεώρησεν ως όρος και αυτός, από το οποίον όρος χωρίς σποράν ανδρός εγεννήθη ο στερεός και ισχυρός Βασιλεύς, ο Χριστός. Σε είδεν ο δίκαιος Ιακώβ ως κλίμακα, από την γέννησίν Σου ο μέν Θεός κατέβη και συνέφαγε και συνέπιε με ημάς, ημείς δε οι δούλοι Αυτού μέλλει να αναβώμεν εις τους ουρανούς. Αλλά και Σύ ιδού, ότι αναβαίνεις πρωτύτερα από ημάς. Χαίρε, Παρθένε, ότι ο Γεδεών πόκον Σε είδεν, ο Δαβίδ Παρθένον και Θυγατέρα και Βασίλισσαν. Ο Ησαίας Μητέρα του Θεού Σε ονομάζει. Ο Ιεζεκιήλ Πύλην, και όλοι οι Προφήται Σε ενεκωμίασαν.

Ημείς δε τι να Σε ονομάσωμεν, Παρθένε; Παράδεισον; Σοί πρέπει, ότι Σύ εβλάστησας το άνθος της αφθαρσίας, τον Χριστόν, Όστις ευωδίασε τας ψυχάς των ανθρώπων. Παρθένον; Και αληθώς Παρθένος είσαι, ότι χωρίς σποράν ανδρός εγέννησας τον Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν, ότι και πρό του τόκου Παρθένος ήσο, και εν τόκω Παρθένος ευρέθης, και μετά τόκον πάλιν Παρθένος έμεινας. Να Σε ονομάσωμεν Μητέρα; Σοι πρέπει και αυτό. Ότι Μήτηρ έγινες του Βασιλέως των όλων Χριστού. Να Σε είπωμεν Ουρανόν; Σοι πρέπει και αυτό, ότι ανέτειλας τον Ήλιον της δικαιοσύνης. Χαίρε λοιπόν, Παρθένε, και ύπαγε εις την κατάπαυσιν του Υιού Σου. Πορεύου εις τα σκηνώματα τα ηγαπημένα Σοι. Ύπαγε εις τον ητοιμασμένον Σοι τόπον και ενθυμού και ημάς και το γένος μας όλον, Κυρία Θεοτόκε. Ότι και ημείς και Σύ, Παρθένε, από έν γένος του Αδάμ είμεθα, διά τούτο μεσίτευε, δια τούτο παρακάλει τον Υιόν Σου, τον Οποίον εβάστασας και εθήλασας, να μας βοηθήση νυν, και μετά ταύτα να μας αξιώση να απολαύσωμεν τας ελπίδας μας. Ύπαγε, Παρθένε, από την γην εις τον ουρανόν, από την φθοράν εις την αφθαρσίαν. Από την λύπην του κόσμου τούτου εις την χαράν της Βασιλείας των ουρανών, από την φθαρτήν γην εις τον άφθαρτον ουρανόν. Ύπαγε, Παρθένε, εις το φως το ουράνιον, εις τους ύμνους των Αγγέλων, εις τας δοξολογίας των απ’ αιώνος Αγίων. Ύπαγε, Παρθένε, εις τον τόπον του Υιού Σου, εις την Βασιλείαν Του, εις την εξουσίαν Του. Υμνήσατε Άγγελοι, δοξάσατε Προφήται, επαινέσατε Αρχάγγελοι του Βασιλέως την Μητέρα, του Φωτός την Λυχνίαν, του Ουρανού την Πλατυτέραν, του στερεώματος την Υψηλοτέραν, την προστασίαν των Χριστιανών και Μεσίτριαν του γένους ημών.

Ω Θεοχαρίτωτε Δέσποινα, η γεννήσασα τον αθάνατον του σύμπαντος κόσμου Βασιλέα, προσκυνούμεν την Βασιλείαν Σου, γεραίρομεν την ταφήν Σου και δοξάζομεν την Αγίαν Σου Κοίμησιν.

Άγιον Όρος • Σιμωνόπετρα • Παράκληση - Mount Athos • Paraklesis

Οι κατασκευασμένες κρίσιμες ιστορικές συγκυρίες

http://kyprianoscy.blogspot.ca/

Διαβάσαμε πώς απάντησαν οι τέσσερις μητροπολίτες Θράκης, σε όσους τους κατηγόρησαν για "τουρκοποίηση" της Θράκης μετά την κοινή τους απόφαση να ταχθούν υπέρ της ίδρυσης τμήματος ισλαμικών σπουδών στη Θεσ/νίκη. Σημειώσαμε τα κατωτέρω :

"Σε όσους αμφισβητούν τη φιλοπατρία και την ορθή πίστη των Μητροπολιτών της Θράκης ένα μόνο έχουμε να πούμε: «έχουσι γνώσιν οι φύλακες»" 

Και σχολιάζουμε :
Και ποία η γνώση των φυλάκων, θα ρωτούσε ο αφελής. Την απάντηση, έμμεσα και όχι άμεσα, μας την δίνουν οι τέσσερις «μηδέν από του χρέους μη κινούντες» μητροπολίτες. Διαβάστε τι γράφουν : " έχουμε πλήρη συναίσθηση των ποιμαντικών μας ευθυνών καθώς και της κρισίμου ιστορικής συγκυρίας στην οποία βρισκόμαστε". Τι θέλουν να πουν ; Ότι οι ποιμαντικές τους ευθύνες τους υποχρεώνουν να προσαρμοστούν στις κρίσιμες ιστορικές συγκυρίες στις οποίες βρισκόμαστε.

O Συναξαριστής της ημέρας.

Πέμπτη, 7 Αυγούστου 2014

Δομετίου, Νικάνορος, Ναρκίσσου.

Ὁ Ὁσιομάρτυρας Δομέτιος ἦταν Πέρσης καὶ ἔζησε στὰ χρόνια τοῦ Μεγάλου Κωνσταντίνου. Διδάχθηκε τὴ χριστιανικὴ πίστη ἀπὸ κάποιο χριστιανό, ποὺ ὀνομαζόταν Ἄβαρος. Ὅταν τὸ ἔμαθαν αὐτὸ οἱ ἄνθρωποι τοῦ σπιτιοῦ του, ἐξεγέρθηκαν ἐναντίον του καὶ ὁ Δομέτιος ἀναγκάσθηκε νὰ τοὺς ἐγκαταλείψει.

Που είναι οι ποιμένες της Εκκλησίας, δια να σημάνουν έγερσιν, εγρήγορσιν, να καταδείξουν τον κίνδυνον;

Εις τον διάλογον, που διεξάγει ο Παναγιώτατος Πατριάρχης μας από ετών με τον κόσμον, υπεχώρησεν, ηστόχησεν, ηττήθη. Εθυσίασε τας μονίμους θείας αληθείας εις τας απαιτήσεις του «εν τω πονηρώ κειμένου κόσμου», συνεβιβάσθη, εταυτίσθη με τον κόσμον. Ισοπέδωσε την διαφοράν μεταξύ αληθείας και ψεύδους. Ό,τι ελέγομεν αίρεσιν, κακοδοξίαν, απηλείφθη από το λεξιλόγιόν του. Η Ορθοδοξία δεν είναι διάφορος από τον παπισμόν και δέκα ολοκλήρους αιώνας επλανάτο η Εκκλησία μας. Τα δόγματα δεν είναι υπερφυσικαί αλήθειαι και κατά καιρούς δυνάμεθα να τα μεταβάλλωμεν. Ό,τι εγράφη κατά των Λατινικών κακοδοξιών υπό των αγίων Πατέρων, σήμερον δεν έχει ισχύν….                                                                                                            Και τώρα; Τώρα που ο πολύς κόσμος ακολουθεί αυτήν την διεστραμμένην λογικήν, που το φως σκοτίζεται, το άλας μωραίνεται, που ένας Οικουμενικός Πατριάρχης απαρνείται την Ορθόδοξον Παράδοσιν και συντάσσεται με τον αιρεσιώτην παπισμόν, τι να είπωμεν; Και ποίος μας ακούει; Τα πλήθη θέλουν αγάπην, θέλουν ένωσιν. Τι αξίζει η αλήθεια του Θεού ενώπιον της αγάπης; Ομολογουμένως ζώμεν εις ατμόσφαιραν συγχύσεως. Φοβούμεθα μήπως, η τόσον εξαπλωθείσα αδιαφορία δια την ορθόδοξον πίστιν, αποβή καταστρεπτική δια την αγίαν Εκκλησίαν μας. Ουδαμού ακούεται φωνή διαμαρτυρίας. Που είναι οι ποιμένες της Εκκλησίας, δια να σημάνουν έγερσιν, εγρήγορσιν, να καταδείξουν τον κίνδυνον; Να είπομεν τον Πατερικόν λόγον; «Ο πλους εν νυκτί, πυρσός ουδαμού, Χριστός καθεύδει;» Αλλ΄ ο Χριστός δεν καθεύδει. Καθεύδομεν ημείς βαθέως, καθεύδουν οι Ποιμένες μας…

μ.θ.δ

Αθωνικά άνθη -- Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΟΥ ΘΑΒΩΡΙΟΥ ΦΩΤΟΣ ΠΑΡΑ ΤΩ ΑΓΙΩ ΓΡΗΓΟΡΙΩ ΤΩ ΠΑΛΑΜΑ

 «Ο καινός εν Χριστώ άνθρωπος, φως ων και ορών δια φωτός, καν εαυτόν βλέπη, φως ορά, καν προς εκείνο ο ορά, φως εστι και τούτο…» Άγ. Γρηγόριος Παλαμάς.

Η θειοτάτη εορτή της Μεταμορφώσεως του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, ην εωρτάσαμεν, τόσον ούσα συγγενής προς τα επί μέρους θέματα, τα οποία απησχόλησαν τον άγιον Γρηγόριον τον Παλαμάν, διεγείρει την επιθυμίαν ημών, όπως αφιερώσωμεν το παρόν άρθρον εις το άκτιστον και άγιον εκείνο φως, όπερ περιέλαμψε και εμέθυσε πνευματικώς τους Μαθητάς του Κυρίου, και του οποίου ο Παλαμάς υπήρξεν ακαταγώνιστος προασπιστής. Δια το φως εκείνο, το τόσον οικείον εις τας ημετέρας ψυχάς, ως επιπόθησιν και δριμύν έρωτα, και τόσον ουσιώδες δια την κατανόησιν της ορθοδόξου πνευματικότητος. Αυτός ο άγιος Παλαμάς γράφει, ότι «ο καινός εν Χριστώ άνθρωπος, φως ων και ορών δια φωτός, καν εαυτόν βλέπη, φως ορά, καν προς εκείνο ο ορά, φως εστι και τούτο, καν το δι’ ου έχη το οράν, και εκείνο φως εστι· και τούτ’ εστιν η ένωσις, εν πάντ’ εκείνα είναι…». Η βαθύτης της θεολογίας του Παλαμά ήτο αυτή η μυστική εμπειρία του, κατοχυρουμένη δια της δογματικής διδασκαλίας της Εκκλησίας. Χωρίς την εν Χριστώ σωτηρίαν και την άκτιστον χάριν, ην λαμβάνομεν δια του αγίου Βαπτίσματος, ουδέν νόημα θα είχε δια την Εκκλησίαν ο αγών του Παλαμά εν τη δογματική καθιερώσει της διακρίσεως Ουσίας και Ενεργείας.

Το πυρ του γυμνισμού

Το πυρ δια των πυρκαϊών κατέκαυσε και εφέτος πολλούς τόπους του πλανήτη μας.

Αλλ’ υπάρχει και άλλο πυρ, ισχυρότερο, το οποίο πυρπολεί, ιδίως κατά τους θερινούς μήνες, και προκάλεσε και εφέτος αφάνταστες ζημίες στους ανθρώπους. Είναι το πυρ του γυμνισμού. Ο αρχιγυμνιστής Σατανάς, ο οποίος γύμνωνε τους δαιμονισμένους Γαδαρηνούς, γυμνώνει τους ανθρώπους, ιδίως τις γυναίκες, για να εξάπτωνται τα σαρκικά πάθη, ιδίως των νέων, να φλέγωνται ψυχές και σώματα, και να πέφτουν οι άνθρωποι σε σαρκικές αμαρτίες μικρότερες και μεγαλύτερες. Μεγάλες οι ζημίες από τις φυσικές πυρκαϊές, ασυγκρίτως μεγαλύτερες οι ζημίες από τις πνευματικές πυρκαϊές, που προκαλεί το πυρ του γυμνισμού.

Γράφει ο Μητροπολίτης Αιτωλίας και Ακαρνανίας κ. Κοσμάς τα εξής: Ο σύγχρονος γυμνισμός και νεκρούς ακόμα σκανδαλίζει και μολύνει!

Καθημερινώς αιχμαλωτίζονται χριστιανοί και μάλιστα νέοι και νέες από την πρόκλησι της γυμνής σαρκός, οδηγούνται σε πτώσεις, χάνουν την καθαρότητα, διαλύονται οικογένειες, κατακερματίζονται ψυχές. Ένεκα όλων αυτών ως Επίσκοπος και πατέρας, ο οποίος ποθώ τη σωτηρία σας και προσεύχομαι γι’ αυτήν, σας ικετεύω, σας παρακαλώ, ακούσατε, φοβηθήτε τον Θεόν. Ελευθερωθήτε από την σκλαβιά του κόσμου και της ψευδοθεάς μόδας. Ντυθήτε την αιδώ και την σεμνότητα. Απομακρύνατε την άσεμνη, την προκλητική ενδυμασία. Το σώμα είναι ναός Αγίου Πνεύματος. Μη το υποβιβάζουμε σε σάρκινο αντικείμενο ηδονής. Ας το τιμήσουμε. Ιδιαιτέρως σεβασθήτε τον ιερό Ναό. Μη περνάτε με προκλητική ενδυμασία το κατώφλι των Ιερών Ναών και Μοναστηριών. Μη κάνετε τον Ιερό Ναό, κατά την τέλεση των μυστηρίων Γάμου και Βαπτίσματος, κέντρο γυμνισμού και φοβεράς προκλήσεως. Μη πλησιάζετε το Άγιο Ποτήριο χωρίς σεμνότητα. Σκεφθήτε την ευθύνη σας, όταν σκανδαλίσετε και μία ψυχή ακόμη.

Η φωνή του Επισκόπου κ. Κοσμά ας προσεχθή και ας εισακουσθή από όλους, ιδιαιτέρως από τους Ιερείς και Αρχιερείς, και ας αναληφθή αγών για τον περιορισμό και την εξάλειψι, ει δυνατόν, του γυμνισμού προς σωτηρίαν των αθανάτων ψυχών.

O Συναξαριστής της ημέρας.

Τετάρτη, 6 Αυγούστου 2014

Μεταμόρφωσις του Σωτήρος Χριστού.

Κατὰ τὴν διήγηση τῶν Εὐαγγελιστῶν, ὁ Κύριος μας Ἰησοῦς Χριστὸς πῆρε ἀπὸ τοὺς μαθητὲς τὸν Πέτρο, τὸν Ἰωάννη καὶ τὸν Ἰάκωβο καὶ ἀνέβηκε στὸ ὄρος Θαβὼρ γιὰ νὰ προσευχηθεῖ.

ΤΟ ΦΩΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΜΑΣ

Του μακαριστού π. Μάρκου Μανώλη.

Το τροπάριο σήμερα της Μεταμορφώσεως λέγει ότι μετεμορφώθη ο Κύριος έμπροσθεν των μαθητών Του και έλαμψε ως ο ήλιος και έδειξε ένα μέρος της δόξης Του, όσο μπορούσαν να καταλάβουν και να αντέξουν οι μαθηταί Του. Και είναι αυτό ένας αγώνας ισόβιος για όλους μας να μπορέσουμε δηλαδή κάποια μέρα, όταν φύγουμε από την ζωή αυτή να αντικρύσουμε και εμείς το φως του Χριστού μας, να αντικρύσουμε το μεγαλείο της γλυκυτάτης μορφής του Χριστού μας και τον ήμερον οφθαλμόν του Κυρίου μας να μας καλοδεχθή δηλαδή στη Βασιλεία των Ουρανών.

«Η Μάνα – Παναγία μας… κοιμήθηκε»

Το Μάννα, εις τα Εβραϊκά, σημαίνει: «τι είναι αυτό;», και δείχνει την φιλευσπλαγχνίαν του Θεού Πατρός, κατά την έξοδον των Ισραηλιτών από την βαβυλώνιον αιχμαλωσίαν. Η Μάνα, εις τα Ελληνικά, είναι ο Άγγελος φύλακας και το απάνεμον λιμάνι της ανατροφής των παιδιών της, με ανεξάντλητον στοργήν και θαυμαστήν αγάπην. Η Μάνα—η Παναγία είναι η «σκάλα», ήτοι η μεσολαβήτρια, η οποία ενώνει τα Επίγεια, με τα Ουράνια και το καταφύγιον, όσων προσφεύγουν εις Αυτήν. Και εις τας τρεις, ανωτέρω καταγραφάς, ενυπάρχει αντίστοιχα, το θαύμα: της Φροντίδος, της Ζωής, της Σωτηρίας. Το γλυκοχάραμα της Ζωής, για καθεμίαν Χριστιανήν μάναν, κορυφώνεται, εις το πάνσεπτον πρόσωπον της Παναγίας, αφού η άσπιλος και αμόλυντος Μαριάμ, γίνεται η Θεοτόκος, η οποία τίκτει τον Υιόν και Λόγον, για την σωτηρίαν του Ανθρωπίνου Γένους. Το Μυστήριον αυτό είναι μέγα και γι’ αυτό αγιογραφείται, δοξολογείται και υμνογραφείται. Το ωφέλιμον είναι ότι ο πανδαμάτωρ χρόνος δεν κατορθώνει, να το λησμονήση, ενώ κατορθώνει λόγω της φυσικής φθοράς, να επιφέρη την φυσικήν κατάληξιν, ήτοι την Κοίμησιν, κατά την Χριστιανικήν πίστιν και προσδοκίαν.

Το εξοργιστικόν εφεύρημα

Του πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

(Ορθόδοξος Τύπος  8ης Αυγούστου 2014)

Είναι μερικά θέματα στο χώρο των αιρετικών τόσο παράλογα και διαστροφικά, που ένας άνθρωπος με κοινό νου δυσκολεύεται να τα δεχτεί. Και όμως γι’ αυτά επιστρατεύονται φημισμένοι θεολόγοι να αποδείξουν ότι ο λύκος είναι αρνί! Γίνονται συνέδρια, γράφονται βιβλία και συγκαλούνται σύνοδοι, για να μιλήσουν και να αποφασίσουν σχετικά ή καλύτερα να στηρίξουν με «θεολογικά» επιχειρήματα αιρετικές διδασκαλίες. Και μέσα σε αυτή την άχαρη ματαιοπονία μπαίνουν και μερικοί εκπρόσωποι της Ορθοδοξίας, κατά κόσμον σοφοί και κατά θεόν άσοφοι, και συνδιαλέγονται πάνω σε θέματα που καταφανώς στηρίζονται σε αιρετικά δόγματα. Ένα τέτοιο θέμα είναι και το αλάθητο του Πάπα, το οποίο κατά τον αείμνηστο Φώτη Κόντογλου πρόκειται για «μωρό και εξοργιστικό εφεύρημα, που είναι η κορωνίδα απάνω απ’ όλες τις ανοησίες που είχε την αδιαντροπιά να διακηρύξει ο Παπισμός».

Μαρία η Μητέρα του Θεού.

«Ο Θεόφρων ήθροισται λαός· της γαρ δόξης Θεού το σκήνωμα, εκ Σιών μεθίσταται προς ουράνιον δόμον, ένθα ήχος καθαρός εορταζόντων, φωνή αφράστου αγαλλιάσεως· και εν ευφροσύνη βοά τω Χριστώ· ο δεδοξασμένος, των Πατέρων και ημών, Θεός ευλογητός ει (ωδή ζ΄).

Ο λαός, λέγει, των Χριστιανών, ο τα θεία και ουράνια φρονών, εσυνάχθη σήμερον εν ταις του Χριστού αγίαις Εκκλησίαις, δια να εορτάση και να πανηγυρίση. Επιφέρει δε ακολούθως ο Μελωδός και την αιτίαν της τοιαύτης εορτής τε και πανηγύρεως. Επειδή, λέγει, το σκήνωμα της δόξης του Θεού, η Κυρία Θεοτόκος, περί της οποίας γράφει ο Δαβίδ «Ηγίασε το σκήνωμα αυτού ο Ύψιστος» (Ψαλμ. με΄ 4)· όπερ ερμηνεύει ο Δαμασκηνός Ιωάννης· «Σκήνωμα αυτού την Παρθένον ο Ύψιστος έθετο και ηγίασεν, εν μέσω αυτής κατασκηνώσας, και ασάλευτον έδειξε, των της Παρθενίας σημάντρων αυτής μη παρασαλευθέντων». Επειδή η Παρθένος, λέγω, μετεστάθη από την Σιών εις τας ουρανίους μονάς του Υιού της, όπου εκφωνείται ο καθαρός ήχος των εορταζόντων, και εξέρχεται η φωνή της α ρ ρ ή τ ο υ  χαράς και αγαλλιάσεως, κατά το ειρημένον υπό του Δαβίδ «Ότι διελεύσομαι εν τόπω σκηνής θαυμαστής έως του οίκου του Θεού, εν φωνή αγαλλιάσεως και εξομολογήσεως ( ήτοι ευχαριστίας), ήχου εορτάζοντος» (Ψαλμ. μα΄ 4).

Αθωνικά άνθη -- ΠΡΟΟΙΜΙΟΝ ΣΤΗΝ «ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΙΝ»

 Ξένος μέσα σε ξένους περισσότερον από άλλην φοράν, είχα την αίσθησιν της ξενητείας στην καρδίαν μου, μίαν ξενητείαν που αποτελεί την βασικήν προϋπόθεσιν του Μοναχικού βίου και την κλίμακα της αναβάσεως προς τα ξένα και υπερκόσμια θέματα…                                                                                                          

Επάνω εις την κορυφήν ενός όρους υψηλού, ένας κοινός άνθρωπος αισθάνεται την διαφοράν ως διαφοράν ύψους. Ένας Χριστιανός του κόσμου υμνεί τον Θεόν δια της εποψίας της κτίσεως. Αλλ’ ένας Μοναχός, ούτε ύψος αισθάνεται, ούτε εποπτεύει την αναπεπταμένην δημιουργίαν του «παντεχνήμονος» Λόγου. Εισέρχεται με «γυμνόν»τον νουν εις την περιοχήν της πνευματικής θεωρίας, όπως λέγει ο θείος Πατήρ των Μοναχών Μ. Βασίλειος: «ο νους που έχει ανακραθή με την θεότητα του Αγίου Πνεύματος, έχει καταστή εποπτικός των μεγάλων θεωρημάτων και καθορά τα θεία κάλη τόσον, όσον η χάρις επιτρέπει».

Μακαριστός Αρχιμ. Αθανάσιος Μυτιληναίος : Η Κυρία Θεοτόκος το αιώνιο αρχέτυπο της γυναίκας.

Πρωτοπρεσβύτερος π. Γεώργιος Μεταλληνός

Ένα επίκαιρο ερώτημα είναι: Η μέλλουσα να συνέλθει πανορθόδοξος Σύνοδος τι θα κάνει; Ετοιμάζεται αυτή η Σύνοδος, για να μας οδηγήσει, όπως διαβάζουμε και όπως βλέπουμε, στην αποδοχή του παπισμού και του Προτεσταντισμού ως αυθεντικών χριστιανισμών. Αυτό είναι το τραγικό. Εύχομαι να μη γίνει ποτέ. Αλλά εκεί οδηγούνται τα πράγματα. Εάν, λοιπόν, συνέλθει η Πανορθόδοξος Σύνοδος, που θα έχει τον χαρακτήρα για μας Οικουμενικής Συνόδου, εάν συνέλθει και δεν δεχθεί μεταξύ των Οικουμενικών Συνόδων την 8η και την 9η, θα είναι ψευδοσύνοδος. Όπως η Σύνοδος Φεράρας-Φλωρεντίας. Και τότε επεβλήθη από κάποιους δεσποτάδες Ανατολικούς και Δυτικούς, επεβλήθη η Σύνοδος Φεράρας-Φλωρεντίας, αλλά ήταν αρκετή η αντίσταση εν Αγίω Πνεύματι κάποιων κορυφών της παραδόσεώς μας, όπως ο Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός, ώστε τελικά να χαρακτηριστεί ψευδοσύνοδος. Αιρετική Σύνοδος, αποτυχημένη Σύνοδος, η Σύνοδος Φεράρας-Φλωρεντίας. Η μέλλουσα να συνέλθει, λοιπόν, Πανορθόδοξος Σύνοδος θα κριθεί σ’ αυτό το σημείο. Εάν παρακάμψει αυτές τις δύο Συνόδους που τοποθετούν την Ορθοδοξία απέναντι στον Δυτικό χριστιανισμό. Εκεί είναι το κρίσιμο ερώτημα. Αυτοί θέλουν να παρουσιάσουν την ενότητα, ότι ο Δυτικός Χριστιανισμός είναι παράλληλη μορφή της Ορθοδοξίας των Αγίων Πατέρων. Εκεί κάποιοι εργάζονται, προς τα εκεί κάποιοι θέλουν να οδηγήσουν. Ο Θεός όμως είναι πάνω από όλους μας.

Κύριε, ελέησον! Τι είναι αυτά τα πράγματα που βλέπω;

Ορθόδοξος ιεράρχης παίρνει “ευλογία” από ξυρισμένο παπικό “επίσκοπο”;   Ορθόδοξος ιεράρχης προσεύχεται σε χώρο “λατρείας”  στο οποίο βρίσκονται    είδωλα και   μουσικά όργανα; Ορθόδοξος ιεράρχης συμπροσεύχεται με             αιρετικούς που αναγνωρίζουν “χειροτονίες” γυναικών και ομοφυλοφίλων              “κληρικών”;

ΟΣΙΟΣ ΒΑΡΣΑΝΟΥΦΙΟΣ :

Κατά το Μυστήριο της μετάνοιας, ή κατά την εξομολόγηση , η οποία είναι ένα και το αυτό, σχίζονται τα γραμμάτια, δηλαδή καταστρέφεται το χειρόγραφο των αμαρτιών μας, και η Μετάληψη του Τιμίου Σώματος και Αίματος του Χριστού μας παρέχει τις δυνάμεις ώστε να αναγεννηθούμε πνευματικά. Μετά τη Μετάληψη, πρέπει να ζητήσουμε από τον Θεό να διατηρήσουμε επαξίως τη Δωρεά και ο Θεός να μας δώσει τη δύναμη να μην γυρίσουμε πίσω, δηλαδή στις παλιές μας αμαρτίες.

Είναι ορθόδοξη και όχι μουσουλμανική

Κωνσταντίνος Χολέβας

Ως ορθόδοξος Ελληνας και ως τέκνο της Θεσσαλονίκης ενίσταμαι και θλίβομαι για τις ατυχείς κινήσεις που γίνονται τον τελευταίο καιρό με στόχο τη σύνδεση της Θεσσαλονίκης με την Τουρκία και το Ισλάμ. Ο δήμαρχος, κατά τρόπο προκλητικό, δηλώνει συχνά ότι θέλει να δώσει το όνομα του Κεμάλ Ατατούρκ σε κεντρικό δρόμο της πόλης. Το Τμήμα Θεολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου με μια βιαστική απόφαση της πλειονότητας των καθηγητών αποφάσισε την ίδρυση Προγράμματος Ισλαμικών Σπουδών (ευτυχώς, το Τμήμα Ποιμαντικής και Κοινωνικής Θεολογίας διαφωνεί). Και το Μπαϊράμι των μουσουλμάνων εορτάστηκε φέτος πανηγυρικά στην πόλη του αγίου Δημητρίου με προσέλευση Τούρκων επισκεπτών.

Φώτης Κόντογλου - Τὰ δυὸ δένδρα

Ὁ ἄνθρωπος ἀπαρνήθηκε τὴ γνώση καὶ τὴν ἁπλὴ ζωή

Ζαλίζεται κανένας κι ἀπελπίζεται, βλέποντας σὲ ποιὸν καιρὸν ζοῦμε. Σ᾿ ἕναν καιρὸ ὁλότελα παλαβὸν καὶ σκοτισμένον ποὺ ἡ τρέλλα κι ἡ ἀνοησία ἔχουνε κυριαρχήσει ἐπάνω σ᾿ ὅλον τὸν κόσμο...

Κάθουμαι καὶ συλλογίζουμαι κι ἀπορῶ πῶς οἱ σημερινοὶ ἄνθρωποι ἔχουνε τὴν ἰδέα πὼς πηγαίνουνε μπροστά, πὼς προοδεύουνε σὲ ὅλα, ἐνῶ στ᾿ ἀλήθεια πηγαίνουνε ὅλο καὶ πίσω, κατεβαίνουνε ὅλο καὶ παρακάτω;...

Ἀπ᾿ ὅλα λείπει κάποια οὐσία, κάποια νοστιμάδα, ποὺ εἴχανε ἄλλη φορά, λείπει ἡ θέρμη τῆς ζωῆς καὶ τῆς ἀγάπης, γιατὶ ἅπλωσε ἡ ψύχρα τοῦ θανάτου, ἡ ἀπιστία στὸν Θεὸ κι ἡ πίστη στὴ μηχανή.