Οικουμενισμός.

Κάθε Δευτέρα ο ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΚΑΝΟΝΑΣ ΣΤΟΥΣ ΑΡΧΑΓΓΕΛΟΥΣ

O Συναξαριστής της ημέρας.

Δευτέρα, 28 Ιουλίου 2014

Προχόρου, Νικάνορος, Τίμωνος, Παρμένα διακόνων.

«Ὃς ἐὰν θέλη ἐν ἡμῖν μέγας γενέσθαι, ἔσται ὑμῶν διάκονος». Ὅποιος, δηλαδή, θέλει νὰ γίνει μέγας μεταξύ σας, εἶπε ὁ Κύριος, ἂς εἶναι ὑπηρέτης σας καὶ ἂς μαθαίνει νὰ γίνεται ἐξυπηρετικὸς στοὺς ἄλλους.

Σ’ αὐτὴ τὴν κατηγορία ἀνθρώπων ἀνήκαν καὶ οἱ ἀπόστολοι – ἀπὸ τοὺς 70 μαθητὲς τοῦ Κυρίου – Πρόχορος, Νικάνωρ, Τίμων καὶ Παρμένος. Αὐτοὶ ἦταν μεταξὺ τῶν ἑπτὰ ἐκλεγμένων διακόνων τῆς πρώτης χριστιανικῆς Ἐκκλησίας τῶν Ἱεροσολύμων (Πράξ. στ’ 5).

Τὸ ἔργο τους ἦταν νὰ ὑπηρετοῦν καὶ νὰ ἐπιστατοῦν στὴ διατροφὴ τῶνἀπόρων μελῶν τῆς Ἐκκλησίας, ἰδιαίτερα τῶν ὀρφανῶν καὶ τῶν χηρῶν.Ἀλλὰ ὑπηρετοῦσαν καὶ στὴ διάδοση τοῦ Θείου Λόγου. Ἔτσι ἀργότερα,ὁ μὲν Πρόχορος ἀκολούθησε τὸν εὐαγγελιστὴ Ἰωάννη στὴ ΜικρὰἈσία, ὅπου ἔγινε ἐπίσκοπος Νικομήδειας καὶ ἀναδείχθηκε τέλειοςδιάκονος τοῦ ἐπισκοπικοῦ καθήκοντος.

Ὁ δὲ Τίμων ὑπέστη μαρτυρικὸ θάνατο στὰ Βόστρα τῆς Ἀραβίας, ὅπουεἶχε σταλεῖ νὰ ὑπηρετήσει τὸ Εὐαγγέλιο.

Οἱ ἄλλοι δύο, ὁ Νικάνωρ καὶ ὁ Παρμένος, πέθαναν στὴν Ἱερουσαλήμ, ἐκτελώντας τὸ διακονικό τους ἔργο. Κηδεύθηκαν ἀπὸ τοὺς ἴδιους τοὺς Ἀποστόλους, κάτω ἀπὸ τὸ πένθος ὅλης της Ἐκκλησίας, τὴν ὁποία ὑπηρέτησαν μὲ τόσο ζῆλο καὶ ἐπιτυχία.
Ἔτσι, ὁ καθένας χωριστά, ἀναδείχθηκε «πιστὸς διάκονος ἐν Κυρίῳ». Δηλαδὴ πιστὸς διάκονος στὸ ἔργο τοῦ Κυρίου.

Περί αναισθησίας - Αγίου Ιωάννου του Σιναΐτου

http://agiooros.org/viewtopic.php?f=18&t=9824

Λόγος Δέκατος Έβδομος
Περί αναισθησίας
(Διά την νέκρωσιν της ψυχής και διά τον θάνατον του νου, πρό του σωματικού θανάτου)

1. Αναισθησία και στα σώματα και στις ψυχές είναι απονεκρωμένη αίσθησις, η οποία από χρονία ασθένεια και αμέλεια κατέληξε να αναισθητοποιηθή.

2. Η αναλγησία είναι πολυκαιρισμένη και μονιμοποιημένη αμέλεια, ναρκωμένη σκέψις, γέννημα των «προλήψεων». Είναι παγίδα της πνευματικής προθυμίας, βρόχος της ανδρείας, άγνοια της κατανύξεως, θύρα της απογνώσεως. Είναι μητέρα της λήθης,(λησμοσύνης του Θεού και των εντολών του), και εν συνεχεία θυγατέρα της ιδικής της θυγατέρας [1]. Είναι ακόμη απόκρουσις από την ψυχή του φόβου του Θεού.

Συνενοχή, ντροπή και όνειδος-- Ισλάμ

Φαήλος Κρανιδιώτης

Αν ξέρεις λίγο Ιστορία, έχεις μισό δράμι κοινό νου και παρακολουθείς την επικαιρότητα, ξέρεις ότι η Δύση βγάζει τα μάτια της, απεργάζεται τεράστια προβλήματα ασφάλειας για τον εαυτό της. Χρόνια τώρα. Από την εποχή που οι Αμερικανοί εκπαίδευαν τον Μπιν Λάντεν και τα συντρόφια του, όταν ισοπέδωναν μια χριστιανική χώρα, τη Σερβία, σύμμαχο και στους δύο Παγκόσμιους Πολέμους, για να φτιάξουν ένα ευρωπαϊκό Αφγανιστάν στη Βοσνία του ισλαμιστή προστάτη τρομοκρατών Αλίγια Ιζετμπέκοβιτς και το πρώτο κράτος διοικούμενο απευθείας από ναρκεμπόρους και μαφιόζους, το Κόσοβο του Χασίμ Θάτσι. 

Στη Βόρεια και Υποσαχάρια Αφρική και στη Μέση Ανατολή η Δύση έκανε άλλους αυτοκτονικούς άθλους. Ξεχαρβάλωσε όλο το σύστημα ασφάλειας στην περιοχή, συμμαχώντας και βγάζοντας στον αφρό όλους τους ψυχάκηδες τζιχαντιστές. Ανέτρεψε τον Καντάφι, αποσταθεροποίησε την Αίγυπτο, αιματοκύλησε τη Συρία, εδώ χέρι χέρι με τον επίδοξο χαλίφη, τον Ερντογάν, έκανε μπάχαλο το Ιράκ. Στη Συρία και στο Ιράκ κόβουν κεφάλια, σταυρώνουν χριστιανούς, όταν δεν τους πολυβολούν και δεν διατάσσουν μαζικές κλειτοριδεκτομές. Η απόλυτη βαρβαρότητα κυριαρχεί δίπλα στη γειτονιά μας από τους ισλαμιστές και ενόσω πετσοκόβουν on camera χιλιάδες σιίτες, αλεβίτες και χριστιανούς ή εγκληματούν μαζικά κατά των αδύναμων όλων των πολέμων κι όλων των αυταρχικών συστημάτων, των γυναικών και των παιδιών, απειλούν ευθέως όλη τη Δύση, ονειρεύονται δυναμική επάνοδο στην Ιβηρική και τα Βαλκάνια. 

Αθωνικά άνθη --Η ΗΣΥΧΙΑ ΚΑΙ Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΠΑΡΑ ΤΩ ΠΑΛΑΜΑ

    ·«… ούτω γινόμεθα ναός Θεού, όταν μη φροντίσι γηϊναις το συνεχές της μνήμης διακόπτηται… αλλά πάντα αποφυγών ο φιλόθεος επί τον Θεόν αναχωρή» Μ. Βασίλειος.

Η Ησυχία δεν αποτελεί διακοσμητικόν τι πλαίσιον της προσευχής. Είναι το αναγκαίον περιβάλλον της. Εν τοις θορύβοις «το μοναδικόν του νου, καθ’ ο συνίσταται ο εντός και όντως Μοναχός, δυαδικόν, έστι δ’ ότε και πολυσχιδές, καθίσταται». Η διάσπασις του ενιαίου της ψυχής καθιστά αδύνατον την αληθή προσευχήν. Διασπάται το «μοναδικόν» του νου εις «δυαδικόν» ή και «πολυσχιδές» εκ των συνομιλιών και από αυτής της θέας των ανθρώπων. Εν αναλύσει, και αυτή η προσδοκία ελεύσεώς τινος προκαλεί σύγχυσιν. Αλλά και γράφων ο Ησυχαστής προς τινα, έστω και πνευματικά, πάλιν δεν δύναται ν’ αποφύγη την περισπώσαν τον νουν μέριμναν. Και αν μεν πρόκειται περί προκοψάντων εις τας αρετάς και δια της αγάπης ενωθέντων μετά του Θεού, η ζημιά είναι μικρά, διότι αίρεται μόνον η άμεσος και ειλικρινής μυστική ένωσις.

«Προκόπτοντες ουδέποτε καταλήξομεν, ου κατά τον παρόντα, ου κατά τον μέλλοντα αιώνα, φωτί φως προσλαμβάνοντες» (αγ. Ιω. Κλίμακος, Λόγ. ΚΣΤ΄, σ.141-142).

Όσοι  αφήσουν σε τούτη τη ζωή τον Κύριο να τους γεμίσει, όσοι γίνονται κατοικητήριά Tου, στο θάνατο, όταν ο κόσμος και οι αισθήσεις λείψουν εντελώς, ζούν την κοινωνία αυτή με τον Χριστό και το Πνεύμα το Άγιο, άμεσα και ανεμπόδιστα. Εκεί σαββατίζουν. Εκεί γεύονται την τέλεια ησυχαστική εμπειρία τους, σαν συνέχεια της επίγειας, σαν ανώτερη βαθμίδα μιας προκοπής που θα ολοκληρωθεί με την Ανάσταση, αλλά ποτέ στον αιώνα δεν θα τελειώσει, αφού ο Θεός είναι άπειρος και η πρόοδος μέσα στη Βασιλεία Του ατελεύτητη.

Από επιστολήν του μακαριστού πατρός Φιλοθέου Ζερβάκου προς τον Επίσκοπόν του, σταλείσα το 1930 :

Εάν οι ορθόδοξοι χριστιανοί ηκολούθουν επισκόπους φρονούντας τα των ετεροδόξων, που τότε Ορθοδοξία;

Εάν όμως αυτήν την γνώμην ( του Αγίου Ιγνατίου) ηκολούθουν πάντες οι χριστιανοί κατά γράμμα, να ακολουθούν δηλαδή τους επισκόπους εις πάντα, αλλοίμονον τότε, ούτε Ορθοδοξία, ούτε Εκκλησία, ούτε Ορθόδοξος χριστιανός θα υπήρχε σήμερον. Εάν οι ορθόδοξοι χριστιανοί ηκολούθουν τους πατριάρχας και επισκόπους, Απολιναρίους, Μακεδονίους, Ευτυχέας, Διοσκόρους, Σαββελιο-Σεβήρους, Ευσεβίους, Αθηναγόρους, Βαρθολομαίους και μυρίους άλλους, και εδέχοντο και ησπάζοντο τα φρονήματά των, που τότε Ορθοδοξία; Που χριστιανός ευσεβής και ορθόδοξος; Και τι λέγω ανθρώπους πατριάρχας και μητροπολίτας, και δεν λέγω Συνόδους;…, διότι 348 τον αριθμόν συνήλθον εν έτει 754 εν Κωνσταντινουπόλει, Πατριάρχαι, Μητροπολίται, Επίσκοποι κ.λ.π. Ο αριθμός 348 είναι πολύ σεβαστός. Εν τούτοις τον τότε πατριάρχην Κωνσταντίνον και τον βασιλέα Κοπρώνυμον και τους 348 Μητροπολίτας, πολλοί μοναχοί, κληρικοί και λαϊκοί δεν τους ήκουσαν, απεσχίσθησαν απ’ αυτών, τους ήλεγχον και τους απεκάλουν κακοδόξους και εικονομάχους… Άρα γε οι τοιούτοι είναι σχισματικοί, αιρετικοί, κακόδοξοι, κολασμένοι, αναθεματισμένοι, και μαζί με αυτούς και ημείς που προσκυνούμεν και σεβόμεθα, σχετικώς και κατά την παράδοσιν, τας αγίας εικόνας;

Ημείς έχομεν την γνώμην και ομολογούμεν ότι είναι άξιοι παντός επαίνου διότι παρήκουσαν και απεσχίσθησαν, και ηξιώθησαν ουρανίων στεφάνων δια την παρακοήν των εκείνην, και σήμερον τους προσκυνούμεν και τιμώμεν ως Αγίους (Γερμανός, Νικηφόρος, Μεθόδιος, Ταράσιος, Στέφανος, Θεόδωρος, Θεοφάνης, Θεόδωρος ο Στουδίτης κ.λ.π.), την δε σύνοδον εκείνην ονομάζομεν παράνομον, μιαράν και Καϊαφικόν συνέδριον…

Tότε ο Άγιος Ερμόλαος, είπεν εις τον Παντολέοντα ( Άγιο Παντελεήμονα) :

 Πίστευσόν μοι, ω νεανία, ότι η τέχνη του Ασκληπιού, του Γαληνού, και των λοιπών σοφών ιατρών, τους οποίους λέγεις, μικράν βοήθειαν δύναται να δώση εις εκείνους που την σπουδάζουν. Ο δε αληθής Θεός είναι Εις, ο Ιησούς Χριστός, εις τον οποίον, εάν πιστεύσης εξ όλης καρδίας σου, θέλεις ιατρεύει πάσαν νόσον χωρίς κανέν ιατρικόν βότανον, μόνον με την χάριν Εκείνου, όστις εκαθάρισε λεπρούς, δαιμονιώντας εθεράπευσεν, αιμορροίας και έτερα δυσίατα πάθη ιάτρευσε, και απλώς ευκολώτερον ήθελε μετρήσει τις την άπειρον άμμον της θαλάσσης και τους αστέρας του ουρανού, παρά του Χριστού τα θαυμάσια. Αλλά και τώρα καθ’ εκάστην ευρίσκεται πλησίον των δούλων του και τους βοηθεί, και κάμνουν σημεία και τέρατα μεγαλύτερα, από όσα Εκείνος ετέλεσε. Μετά δε ταύτα τους κάμνει και κληρονόμους της βασιλείας του.

Εν μια δε των ημερών, ερχόμενος από τον διδάσκαλόν του, ο Άγιος Παντελεήμων, εύρεν εν τη οδώ παιδίον, το οποίον εδάγκασεν έχιδνα και έκειτο νεκρόν, το δε θηρίον ίστατο πλησίον του. Ταύτα ιδών ο Παντολέων(ο Άγιος Παντελεήμων), ενεθυμήθη του Ερμολάου τους λόγους ( ο Άγιος Ερμόλαος, ο Ιερεύς της εν Νικομηδεία Εκκλησίας), και έλεγε κατά διάνοιαν ότι : εάν πληρώση ο Χριστός τούτόν μου το ζήτημα, να αναστηθή το παιδίον και να θανατωθή το θηρίον, άλλην απόδειξιν και πίστωσιν δεν ζητώ εις όσα ο τίμιος γέρων με εδίδαξεν, αλλά γίνομαι χριστιανός πάραυτα. Ποιήσας τότε προσευχήν, αυτήν την ώραν το μεν παιδίον ανέστη ως από ύπνου, ο δε όφις διερράγη και απώλετο.(Μέγας Ορθόδοξος Συναξαριστής τόμος Α σελ. 524).

Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΣΕΡΒΟΣ ΔΟΓΜΑΤΟΛΟΓΟΣ OΣΙΟΣ ΠΑΤΗΡ ΙΟΥΣΤΙΝΟΣ (ΠΟΠΟΒΙΤΣ) :

«Διαίρεσις, σχίσμα της Εκκλησίας είναι πρωτίστως ένα πράγμα οντολογικώς αδύνατον. Δεν υπήρξε ποτέ διαίρεσις της Εκκλησίας, και δεν είναι δυνατόν να υπάρξη, πλην υπήρξε και θα υπάρξη έκπτωσις εκ της Εκκλησίας. Κατά καιρούς απεσπάσθησαν και εξεβλήθησαν από την μοναδικήν αδιαίρετον Εκκλησίαν οι αιρετικοί και σχισματικοί, οι οποίοι έκτοτε έπαψαν να αποτελούν μέλη της Εκκλησίας και μέρη του θεανθρωπίνου σώματός της.
Έτσι έχουν κατ’ αρχήν αποκοπή οι Γνωστικοί, κατόπιν οι Αρειανοί, …, κατόπιν οι Ρωμαιοκαθολικοί, κατόπιν οι Προτεστάνται, …».


[Ιουστίνου Πόποβιτς, «Δογματική της Ορθοδόξου Εκκλησίας (Γαλλική μετάφραση) Τόμος 4ος, σελ. 181, Lausanne 1995 - Ἀναδημοσιεύτηκε στόν «Ὀρθόδοξο Τύπο» στίς 29/6/2007 ]

ΑΚΑΤΑΛHΠΤΟΝ ΕΣΤΙ - ΘΕΟΤΟΚΕ Η ΕΛΠΙΣ

O Συναξαριστής της ημέρας.

Κυριακή, 27 Ιουλίου 2014

Ζ ΜΑΤΘΑΙΟΥ. Παντελεήμονος μεγαλομάρτυρος ιαματικού.

Τὸν καιρὸ ποὺ τὰ μαῦρα σύννεφα τῆς εἰδωλολατρείας σκέπαζαν ἀπειλητικὰ ὅλη τὴν οἰκουμένη, στὰ τέλη δηλαδὴ τοῦ τρίτου αἰώνα μετὰ Χριστόν, γεννήθηκε στὴ Νικομήδεια τῆς Μικρᾶς Ἀσίας ὁ Ἅγιος μεγαλομάρτυρας Παντελεήμων. Τὴν ἐποχὴ ἐκείνη αὐτοκράτορας τῆς Ρώμης ἦταν ὁ φοβερὸς διώκτης τῶν Χριστιανῶν, ὁ Μαξιμιανός.

Ὁ πατέρας του λεγόταν Εὐστόργιος καὶ ἦταν εἰδωλολάτρης ἀξιωματοῦχος, μέλος τῆς συγκλήτου. Ἡ μητέρα του λεγόταν Εὐβούλη καὶ ἦταν θερμὴ Χριστιανή. Τὸ ὄνομα ποὺ ἔδωσαν στὸ παιδί τους ἦταν Παντολέον.

ΑΘΩΝΙΚΑ ΑΝΘΗ -- Η ΝΟΕΡΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗ

«Μη χωρίζετε την καρδίαν υμών από του Θεού… φυλάσσετε αυτήν μετά της μνήμης του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού πάντοτε… ίνα μεγαλυνθή Χριστός εν υμίν…» Άγ. Ιωάννης Χρυσόστομος.

Το θέμα της νοεράς προσευχής κατά τα τελευταία έτη κατέστη επίκαιρον τόσον εις τα ορθόδοξα κλίματα, όσον και εις τον Προντεσταντισμόν και τον Καθολικισμόν, εξ αφορμής των αλλεπαλλήλων εκδόσεων της «Φιλοκαλίας» και των Νηπτικών Πατέρων εις τρεις ευρωπαϊκάς γλώσσας. Η νοερά προσευχή αποτελεί, εις την σημερινήν εποχήν του ψυχικού άγχους, την μόνην καταφυγήν και το κύριον μέσον στροφής προς εαυτούς δια την ανεύρεσιν της απολεσθείσης υπάρξεως, του απολεσθέντος Παραδείσου, της εντός ημών υπαρχούσης Βασιλείας.

Ο Όσιος Θεόδωρος ο Στουδίτης :

 Εν καιρώ αιρέσεως ου κατά τα εν ειρήνη τυπωθέντα πάντως απαραλείπτως γίνεται δια την αναγκάζουσαν χρείαν· όπερ φαίνεται πεποιηκώς ο τε μακαριώτατος Αθανάσιος (Αλεξανδρείας), και ο αγιώτατος Ευσέβιος (Σαμοσάτων), υπερορίους χειροτονίας αμφότεροι ποιησάμενοι· και νυν δε το αυτό οράται πραττόμενον εν τη παρούση αιρέσει.

 (Οσίου Θεοδώρου Στουδίτου, PG τ. 99 Επιστολή ΣΙΕ Μεθοδίω Μονάζοντι Ε.L.II.).

Τι θα έλεγε ο Μ. Αθανάσιος τώρα που αντί επισκόπων και πρεσβυτέρων, τοπικές "Ορθόδοξες" εκκλησίες "κακώς αναστρέφωνται και σκανδαλίζωσι τον λαόν" ;

Όποιον μνημονεύουμε με εκείνον κοινωνούμε και με όποιον κοινωνούμε τον μνημονεύουμε. Ολα τα άλλα είναι προφάσεις εν αμαρτίαις.

Έλεγε ο άγιος Αθανάσιος «Εάν ο επίσκοπος ή ο πρεσβύτερος, οι όντες οφθαλμοί της Εκκλησίας, κακώς αναστρέφωνται καί σκανδαλίζωσι τόν λαόν, χρή (=πρέπει) αυτούς εκβάλλεσθαι. Συμφέρον γάρ άνευ αυτών συναθροίζεσθαι εις ευκτήριον οίκον, ή μετ' αυτών εμβληθήναι, ως μετά Άννα και Καϊάφα, εις τήν γέενναν του πυρός» (Μ. Αθανασίου, ΒΕΠΕΣ, 33, 199) και "ων το φρόνημα αποστρεφόμεθα, τούτους από της κοινωνίας προσήκει(=αρμόζει) φεύγειν" (PG 26, 1188 Β).

Κάθε Σάββατο ο Παρακλητικὸς Κανὼν εἰς τὸν Ἰησοῦν Χριστόν

O αγαπητός αδελφός μας Κυπριανός Χριστοδουλίδης γράφει:

Αγαπητέ αδελφέ Κωνσταντίνε,

Ευχαριστώ για το σχόλιο και συμμερίζομαι τους προβληματισμούς που έχεις. Τους είχα κι εγώ, τώρα πια όχι. Θα εξηγήσω τους λόγους, δίνοντας και την απάντηση στον αγαπητό αδελφό κ. Γεώργιο Γιαννόπουλο. Τον οποίο παρακαλώ να υποπιάσει την γραφή του, αφού, άλλωστε, υμνεί το πανάγιο Πνεύμα. Καλό να θυμάται και τα χαρίσματα του αγίου Πνεύματος.

Αλλά, έστω, ας το παραβλέψουμε. Είναι νεαρός και δικαιολογείται.

Λοιπόν, είναι αλήθεια ότι αισθανόμουν φρικτά, όταν πήγαινα να λάβω την θεία Μετάληψη από μνημονευτές των Σεραφείμ, Χριστόδουλων, Ιερώνυμων Β΄. Τι γίνεται εδώ; σκεπτόμουν. Τι είναι αυτοί που εθελοτυφλούν και κωφεύουν σε όλα όσα συμβαίνουν στην Εκκλησία; «Οι της αληθείας, οι της Εκκλησίας», μονολογούσα, και απάντηση δεν έβρισκα.

Από την άλλη, γνώριζα και το Ακαινοτόμητο πλήρωμα. Όταν όμως άκουγα μνημόνευση "υπέρ πάσης επισκοπής Ορθοδόξων" με έζωναν τα φίδια. Τι είναι πάλι τούτο; έλεγα. Πάσα επισκοπή Ορθοδόξων άνευ επισκόπου πώς συμβιβάζεται; Κάτι δεν πάει καλά, μου έλεγε ο λογισμός. 

Αν καταργήσουμε τον επίσκοπο και στη θέση του βάλουμε το "πάσαν επισκοπή" τι σημαίνει; Σημαίνει ότι αναγορεύουμε το "ανεπίσκοπο" πλήρωμα της Εκκλησίας στον υπέρτατο βαθμό της ιεροσύνης. Έχουμε δηλαδή την πλήρη έκφραση ενός απαράδεκτου θρησκευτικού λαϊκισμού, όπου ο λαός του Θεού άνευ επισκόπου, καθίσταται κυρίαρχος στα θέματα της Εκκλησίας. Βεβαίως, είναι κύριος υπερασπιστής των Δογμάτων και της Εκκλησίας ο λαός. Αλλά υπερασπιστής είναι, δεν είναι ο "καθ΄ ύλην αρμόδιος" της λογικής ποίμνης. Είναι εκείνος ο οποίος εν σώματι θα εγκρίνει, ή θα απορρίψει, την επ΄ αληθεία διδασκαλία της εκκλησιαστικής (θρησκευτικής) αρχής του.

Αντιλαμβάνεσαι, λοιπόν, αδελφέ Κωνσταντίνε, ότι αυτά τα περί "ακαινοτόμητου πληρώματος" δεν μπορούσα κατ΄ ουδένα λόγο να τα δεχθώ.

Και πάμε τώρα στους ΓΟΧ, τους οποίους μετά πάθους κατηγορεί ο αδελφός Γεώργιος, επειδή αθέτησαν τους ιερούς Κανόνες και πήγαν κι έφτιαξαν Σύνοδο και συνόδους. Ότι οι ίδιοι αθετούν, για να μη γράφω ότι καταργούν, τους βαθμούς της Ιεροσύνης, αλλά και αυτή την ίδια την Ιεροσύνη, με το "πάσα επισκοπή Ορθοδόξων", δεν το βλέπουν, δεν το καταλαβαίνουν.

Όπως λοιπόν θα αντιλαμβάνεται (ελπίζω) ο αδελφός Γεώργιος, προκειμένων δυο κακών : Κατάργηση της Ιεροσύνης ή αθέτηση των ιερών Κανόνων, "το μη χείρον βέλτιστο". Άλλο να καταργείς το θεσμό της Ιεροσύνης και έτερο να αθετείς εξ ανάγκης τους ιερούς Κανόνες, που μας απαριθμεί ο αδελφός Γεώργιος.

Εκ των πραγμάτων και εξ ανάγκης, το επαναλαμβάνω, ήταν οι ΓΟΧ υποχρεωμένοι να φτιάξουν Σύνοδο, αφού είχε περάσει 10ετία σχεδόν - τώρα κλείνουμε εκατονταετία - από την Καινοτομία. Τούτο για δυο λόγους. Ο πρώτος, ότι όλα τα Ορθόδοξα Πατριαρχεία ήταν δέσμια της πολιτικής ραδιουργίας. Άρα, Ορθόδοξη Σύνοδος υποτελής στη διπλωματία θα ήταν απαράδεκτη και ιδιοτελής. Ο δεύτερος, ότι το διασκορπισμένο λογικό ποίμνιο δεν μπορούσε να παραμένει αποίμαντο, ακατήχητο, έρμαιο πληθώρας αιρετικών διδαχών περί την πίστη.

Μετά από αυτά δεν είχα άλλη επιλογή και θλίβομαι για την υφισταμένη διαίρεση Ματθαιϊκοί - Χρυσοστομικοί. Δεν είναι δύσκολη η προσέγγιση και αδιαλείπτως προσεύχομαι να επικρατήσει η σύνεση μεταξύ των δυο πλευρών και ακολούθως η ένωση. Το θέμα της εγκυρότητας ή ακυρότητας των Μυστηρίων έργω αποδεικνύει ο βίος ενός εκάστου. Ειδικότερα, όχι αν δέχεται, ή όχι, έγκυρα ή άκυρα τα Μυστήρια, αλλά αν δέχεται, ή όχι, την ολέθρια Καινοτομία και την παραμονή του σε εκκλησία, που έχει κόψει κάθε δεσμό με την αλήθεια. Οι Ματθαιϊκοί είναι εγγύς, καιρός να πάψουν να είναι πεισματάρηδες και ας επαναλαμβάνουν διαρκώς το «Πάντα τὰ ἔθνη ἐκύκλωσάν με, καὶ τῷ ὀνόματι Κυρίου ἠμυνάμην αὐτούς». Ποτέ άλλοτε δεν ήταν τόσο επίκαιρο.

Ὑπεραγία Θεοτόκε σῶσον ἡμᾶς
κυπριανός χ

O Συναξαριστής της ημέρας.

Σάββατο, 26 Ιουλίου 2014

Παρασκευής οσιομάρτυρος, Ερμολάου.

Ἡ Ἁγία Ὁσιομάρτυς Παρασκευή, καταγόταν ἀπὸ τὴν Ρώμη, οἱ δὲ γονεῖς της Ἀγάθων καὶ Πολιτεία ἦταν χριστιανοί.

Ἐπειδὴ ὅμως ἦταν ἄτεκνοι παρακαλοῦσαν τὸν Θεὸ νὰ τοὺς χαρίσειἕνα παιδί. Πράγματι ὁ Θεὸς τοὺς ἄκουσε καὶ τοὺς χάρισε ἕνα παιδί. Καὶ ἐπειδὴ ὅταν γεννήθηκε ἦταν ἡ ἕκτη ἡμέρα τῆς ἑβδομάδος, τὴν ὀνόμασαν Παρασκευὴ καὶ ἀπὸ μικρὴ τὴν ἀφιέρωσαν στὸν Θεό. Ἡ Παρασκευή, ἔλαβε τὴν χριστιανικὴ μόρφωση ἀπὸ τὴν μητέρα της καὶ μάλιστα μελετοῦσε συνέχεια τὰ ἱερὰ γράμματα καὶ προσευχόταν πολλὲς ὧρες στὴν ἐκκλησία.

Μετὰ τὸν θάνατο τῶν δικῶν της μοίρασε ὅλα της τὰ ὑπάρχοντα στοὺς φτωχοὺς καὶ ἔγινε μοναχή. Ἔμεινε ἐκεῖ ἀρκετὸ χρονικὸ διάστημα καὶ μετὰ λαμβάνοντας τὴν εὐχὴ τῆς ἡγουμένης βγῆκε ἔξω στὸν κόσμο καὶ κήρυττε τὸν Χριστὸ προσελκύοντας πολὺ κόσμο στὸν χριστιανισμό.

Γιὰ ὅλα αὐτὰ ὁδηγήθηκε στὸν βασιλιὰ Ἀντωνῖνο ὁ ὁποῖος θαμπωμένος ἀπὸ τὴν ὀμορφιά της καὶ τὴν σύνεσή της προσπάθησε νὰ τὴν πείσει νὰ θυσιάσει στὰ εἴδωλα καὶ θὰ τῆς ἔδινε ὅτι ἤθελε.
Ἡ Ἁγία ὅμως ἀρνήθηκε καὶ τότε διέταξε νὰ ἀρχίσουν τὰ βασανιστήρια. Μάλιστα τὴν ἔβαλαν μέσα σὲ ἕνα θερμασμένο λέβητα γεμάτο πίσσα καὶ λάδι. Μόλις ἔγινε αὐτὸ ἡ Ἁγία φαινόταν νὰ δροσίζεται μέσα σ’ αὐτὸ καὶ ὁ Ἀντωνῖνος ἐξοργισμένος ἔδωσε ἐντολὴ νὰ θανατωθεῖ, περνώντας καὶ αὐτὴ στὴν μεγάλη χορεία τῶν μαρτύρων τῆς ἐκκλησίας μας.

Του αείμνηστου Καθηγητή του Παν. Αθηνών Ιωάν. Κορναράκη :

Ἡ σχετικοποίηση ἤ, μᾶλλον, ἡ ἀπόρριψη τῆς διαχρονικῆς παρουσίας τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας ἀποτελεῖ ἀπόρριψη τοῦ εὐαγγελικοῦ καὶ πατερικοῦ λόγου. Ἡ Ἐκκλησία, μὲ τὴν παγκοσμιοποιημένη εἰκόνα της, εἶναι κενὸς λόγος. Ἡ «σύγχρονη» Ὀρθοδοξία εἶναι φάντασμα κακόγουστο μπροστὰ στὴν αὐθεντικὴ Ὀρθοδοξία τῶν Πατέρων.

Ἡ αὐθεντικὴ Ὀρθοδοξία, στὴν χαρισματική της εἰκόνα, εἶναι μιὰ διαχρονικὴ λυτρωτικὴ παρουσία, ποὺ δὲν πάσχει ἀλλοίωση, οὔτε ἀπὸ τὸν χρόνο, οὔτε ἀπὸ τὸ μῖσος καὶ τὴν περιφρόνηση τῶν ἀρνητῶν τῆς ὑπόστασής της.
Ὁ ἅγιος Μάξιμος σημειώνει:
«ὁ πνευματικὸς Νόμος τῆς Νέας Διαθήκης τῷ πνεύματι νεάζει …διὰ παντὸς ἐνεργούμενος. Ἡ γὰρ Χάρις ἀπαλαίωτος».
Καὶ σὲ ἄλλο σημεῖο τῆς ἰδίας ὁμιλίας του –σχολιάζοντας τὸν λόγο τοῦ ἀποστόλου Παύλου,
«Ἰησοῦς Χριστὸς χθὲς καὶ σήμερον ὁ αὐτὸς καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας»– ὁ ἅγιος Μάξιμος σημειώνει ὅτι, ὁ θεῖος ἀπόστολος τὸ εἶπε αὐτό, «εἰδὼς ἀεὶ καινὸν τὸ μυστήριον, μηδέποτε περιλήψει νοὸς παλαιούμενον».

Ὅσον καὶ ἂν προσπαθοῦν, μὲ ὀρθολογιστικοὺς βερμπαλισμοὺς καὶ οἰκουμενιστικὲς λογικές, οἱ ἄνθρωποι τῆς «σύγχρονης» Ὀρθοδοξίας, δὲν θὰ μπορέσουν νὰ παρακωλύσουν τὴν διαχρονικὴ ἀκτινοβολία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἐπὶ τῶν πιστῶν, ποὺ ἔχουν τὰ λογικά τους καὶ ξέρουν ποιοί εἶναι καὶ ποῦ πάνε!

ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΟ «ΚΑΛΙΕΡΓΩ ΤΗ ΣΥΜΠΑΘΕΙΑ» ΠΟΥ ΕΙΠΕ Ο π. ΙΩΣΗΦ ΒΑΤΟΠΑΙΔΙΝΟΣ (Σε αντιπαροβολή με την κακόδοξη θέση του για το μη εφάμαρτο της έκτρωσης πριν τον τρίτο μήνα της κύησης)

Του θεολόγου,  Β. Χαραλάμπους

________________

Η αναφορά του Αρχιμανδρίτη Χρυσόστομου Παπαδάκη, κατά την 1^η Ιουλίου, στο μνημόσυνο (όχι εόρτιο μνήμη), του π.  Ιωσήφ Βατοπαιδινού, (κατά την ομιλία του στη σύναξη της αδελφότητας της Μονής Βατοπαιδίου), για το καθοριστικό γι’ αυτόν περιστατικό με τον π. Ιωσήφ τον Βατοπαιδινό, που τάϊζε τα μυρμήγκια στη μυρμηγκοφωλιά με ψίχουλα (από ψωμί) και την απάντηση του που προκάλεσε θαυμασμό στους ‘’ημετέρους’’  «καλιεργώ τη συμπάθεια», μου έδωσε αφορμή  αντιπαραβολής με τη στάση του για τις εκτρώσεις, πριν τον τρίτο μήνα της κύησης.

ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ ΕΛΛΗΝΑΣ είπε :

ΟΙ ΝΕΟ- ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙ ΑΙΡΕΤΙΚΟΙ ΚΑΙ ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΟΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙΝΟΤΟΜΟΙ ΚΑΙ ΥΠΟΔΙΚΟΙ ΣΕ ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΟΥΣ ΙΕΡΟΥΣ ΚΑΝΟΝΕΣ ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ.  ΔΥΟ ΚΑΝΟΝΕΣ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΖΟΥΝ ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΟΥΣ ΩΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΜΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΕΙΝΑΙ :  
Ο 56 ΚΑΝΩΝ ΤΗΣ ΣΤ' ΟΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΚΑΙ Ο 19 ΚΑΝΩΝ ΤΗΣ ΕΝ ΓΑΓΓΡΑ ΤΟΠΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ

Ζητώ συγγνώμη, αλλά αυτό το "Δυνάμει" δεν το πολυκαταλαβαίνω. Μπορείς να το

 κατοχυρώσεις Πατερικά;

Έως τώρα γνώριζα ότι κάποιος ή είναι αιρετικός ή δεν είναι. Τι είναι αυτό το "δυνάμει";

Αν γυρίσω στο σπίτι μου και βρω την σύζυγό μου με τον κουμπάρο μου επί της κλίνης μου

 θα πρέπει να περιμένω να γίνει γενικό ιατροδικαστικό συμβούλιο να αποφασίσει 

αν αυτό ήταν μοιχεία;

Και έως ότου γίνει, και αν τελικά γίνει, εγώ πρέπει να συνεχίσω να ζω με την 

μοιχευθείσα σύζυγό μου ως να μη συνέβη τίποτα; 

Δεν σε καταλαβαίνω αδελφέ μου!

Πρωτοπρεσβύτερος π. Γεώργιος Μεταλληνός

Το 1343 εφυλακίσθη ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς στη φυλακή των ανακτόρων και το 1344 καταδικάσθηκε σε ακοινωνησία! Σύνοδοι είχαν καταδικάσει παλαιότερα τον Ιερό Χρυσόστομο, (σκεφτείτε τον ιερό Χρυσόστομο!) δύο φορές σε εξορία, ώστε να πεθάνει στην εξορία. Ανάλογες Σύνοδοι κατεδίκασαν τον Άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά, γιατί δεν ήταν πρόθυμος να υπηρετήσει τα συμφέροντα των ισχυρών του εκκλησιαστικού χώρου και της πολιτείας. Δεν είναι σπάνιο το φαινόμενο, αγαπητοί αδελφοί, Σύνοδοι που θεωρούνται Ορθόδοξοι, να αθωώνουν τους ενόχους και να καταδικάζουν τους Αγίους. Αυτό το φαινόμενο, που σημαίνει διαστροφή της Παραδόσεως εκ μέρους των, που αποκαλύπτει την εκκοσμίκευση του εκκλησιαστικού χώρου, θα συνεχίζεται όσο υπάρχει η αμαρτία, και φοβερά αποστασία, μέσα στο ράσο.