Simonopetra Terirem

Η πολυπολιτισμική Ευρώπη και ο Αττίλας

Κωνσταντίνος Χολέβας.

 

Ως άνθρωπος που εργάζομαι επί χρόνια στον χώρο της ενημέρωσης, θλίβομαι για το κλείσιμο της ΕΡΤ και για την απόλυση των εργαζομένων σε όλες τις υπηρεσίες της. Είναι φανερό ότι ο Αντώνης Σαμαράς επέλεξε να γιορτάσει την πρώτη επέτειο από τις εκλογές, που τον έφεραν στην εξουσία, με μία επίδειξη πυγμής προς φίλους και αντιπάλους. Εύχομαι στη νέα δημόσια τηλεόραση, που υποσχέθηκε ο κ. Κεδίκογλου, να βρουν πράγματι θέση όσοι άξιοι και ικανοί επαγγελματίες υπήρχαν στην ΕΡΤ. Μακάρι να βρεθεί τρόπος να έχουμε μία σοβαρή δημόσια ραδιοτηλεόραση με λιγότερο κόστος και μεγαλύτερη ακροαματικότητα/τηλεθέαση.

 Υπάρχουν, όμως, κάποιες ειδήσεις που δεν προβάλλονται όσο θα έπρεπε ούτε σχολιάζονται από τους αυτοαποκαλούμενους «προοδευτικούς».

H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

Επίστρεψον, ψυχή μου, εις την ανάπαυσιν σου

Ύστερα από την επίγνωση της αμαρτίας ακολουθεί η απόφαση για την μετάνοια. Είναι το κρίσιμο σημείο στην πορεία του ανθρώπου, ο οποίος αποφασίζει αν θα παραμείνει στο σκοτάδι της αμαρτίας ή θα επιστρέψει στον Θεό. Διότι «μετάνοια είναι η επιστροφή στον Χριστό και σε ζωή σύμφωνη με το θέλημα Του». 

H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

Kαι τα πολυσύνθετα προβλήματα απλοποιούμεν, αλλά και την αιτιολόγησιν των φαινομένων επιτυγχάνομεν

Δι’ ημάς τους χριστιανούς, δεν δύναται να νοηθή η ιστορία, να ερμηνευθή η εξέλιξις, η πορεία των πραγμάτων, ειμή μόνον ορωμένη από της περιωπής της πίστεως εις ένα Θεόν, υπέρτατον ρυθμιστήν. Μόνον από της αρχής ταύτης εκκινούντες, και τα πολυσύνθετα προβλήματα απλοποιούμεν, αλλά και την αιτιολόγησιν των φαινομένων επιτυγχάνομεν, βλέποντες την αλληλουχίαν της ιστορίας με διαύγειαν κρυστάλλου.

π. Θεόδωρος Ζήσης - Κυριακή Πατέρων Α' Οικουμενικής Συνόδου

Simeron Wordpress 

Η ΜΙΚΡΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΔΕΝ ΒΛΕΠΕΙ. MΕ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΤΗ ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΜΑΣ ΑΥΤΟ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ

Aς βοηθήσουμε να γιατρευτεί ακόμα ένα μικρό παιδί!

Κάποιοι μετράνε την αγάπη με ένα βλέμμα, με μερικά όμορφα λόγια…Ένας γονιός δεν έχει λόγο να βάλει μέτρο στην αγάπη.
Αντλεί δύναμη από το παιδί και παλεύει καθημερινά να του δώσει ό,τι καλύτερο μπορεί. Κάποια παιδάκια χρειάζονται παραπάνω φροντίδα...

Όπως η μικρή Παρασκευή, η όποια από βρεφική ηλικία γνώρισε την ψυχρότητα των νοσοκομείων αλλά και των χειρουργείων…
Η Παρασκευή – Ευφραιμία Θεοδώρου δεν μπορεί να δει αλλά ούτε και να μιλήσει. Είναι μόλις πέντε χρονών και ακόμα δεν έχει περπατήσει.
Δίνει μάχη για να κρατήσει την όρασή της. Ανά πάσα στιγμή μπορεί να υποστεί αποκόλληση του αμφιβληστροειδούς.

H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

Οι «50 ομιλίες» του Αββά Μακαρίου του Αιγυπτίου.

Μελέτημα  23^ον.

1. Να ξέρεις ότι τα σχετικά με τη Χάρη έχουν ως εξής: Ας υποθέσουμε ότι η τελειότητα έχει (12) δώδεκα σκαλοπάτια. Συμβαίνει λοιπόν να φτάσει κάποιος και σ΄ αυτό το μέτρο. Αλλά πάλιν υποχωρεί η Χάρη και κατεβαίνει ένα σκαλοπάτι, σταματώντας στο ενδέκατο. Τώρα και ν΄ ακούει και να μιλάει και να φροντίζει για κάτι μπορεί. Αν όμως έμενε στο δωδέκατο σκαλοπάτι θα ήταν εκστατικός, σαν μεθυσμένος και δεν θα φρόντιζε για τους αδελφούς του ούτε θ΄ ασχολείτο με τη διακονία του λόγου.                                                                                                                                                  
2. Ο Κύριος είπε: «Όταν όμως θα έλθει εκείνος, το Πνεύμα της αληθείας, θα σας οδηγήσει σε όλη την αλήθεια».Εκείνος λοιπόν θα προσευχηθεί και εκείνος θα κλάψει. Γιατί, όπως λέει ο Απόστολος, εμείς δεν ξέρουμε πώς να προσευχηθούμε όπως πρέπει, αλλά το Πνεύμα το ίδιο μεσιτεύει για μας με στεναγμούς αλαλήτους. Γιατί μόνο στο Πνεύμα είναι φανερό το θέλημα του Θεού. Και όταν κατά την ημέρα της Πεντηκοστής επιφοίτησε ο Παράκλητος και η δύναμη του αγαθού Πνεύματος σκήνωσε στις ψυχές των Αποστόλων, αφαιρέθηκε απ΄ αυτούς το κάλυμμα της κακίας, καταργήθηκαν τα πάθη και ξεσκεπάστηκαν τα μάτια της καρδιάς τους. Και αφού γέμισαν από σοφία και έγιναν τέλειοι από το Πνεύμα, έμαθαν πώς να πράττουν το θέλημα του Θεού.                                                                                                                                 
3. Όταν ακούσεις περί ενώσεως νυμφίου και νύμφης και περί χορών και οργάνων και εορτών, μη βάλεις στο νου σου τίποτε υλικό ή επίγειο. Η ουσία τους είναι ανέκφραστη και πνευματική και απρόσιτη στα σαρκικά μάτια. Μόνο ψυχές άγιες και πιστές μπορούν να τα εννοήσουν. Γιατί η κοινωνία του Αγίου Πνεύματος, οι επουράνιοι θησαυροί, οι χοροί και οι εορτές των Αγίων Αγγέλων φανερώνονται μόνον σ΄ εκείνον που τα δοκίμασε. Ενώ ο αμύητος ούτε καν να τα εννοήσει είναι δυνατόν. Άκουε λοιπόν γι΄ αυτά με ευλάβεια, μέχρις ότου σου συμβεί, για την πίστη σου, να καταξιωθείς να τα επιτύχεις. Τότε θα εννοήσεις με την πείρα των ψυχικών οφθαλμών, σε ποια αγαθά και μυστήρια μπορούν να μετέχουν οι ψυχές των Χριστιανών απ΄ αυτή τη ζωή. Γιατί στην ανάσταση, και το σώμα το ίδιο των ανθρώπων αυτών θα αξιωθεί να τα βλέπει αυτά και να τα κρατά, όταν και αυτό γίνει πνευματικό.                                                                                                              
4. Τα κάλλη και οι αγαθοί καρποί της ψυχής μας, δηλαδή η προσευχή, η αγάπη, η πίστη, η αγρυπνία, η νηστεία και οι λοιπές αρετές, όταν ενωθούν με το Άγιο Πνεύμα, τότε και αυτά σαν θυμίαμα βγάζουν πλούσια ευωδία. Αλλά και εμείς τότε πολιτευόμαστε εύκολα κατά το θέλημα του Θεού. Γιατί χωρίς το Άγιο Πνεύμα, κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει το θέλημα του Θεού. Όταν η ψυχή γίνει άξια να ενωθεί με τον Νυμφίο Χριστό, υποτάσσεται πλέον και δεν ακολουθεί πια το δικό της θέλημα, αλλά το θέλημα του Νυμφίου της Χριστού!                                                                                                    
5. Το ένδυμα γάμου, για το οποίο κάνει λόγο ο Χριστός, να φρονείς ότι είναι η Χάρη του Αγίου Πνεύματος. Και εκείνος που δεν έγινε άξιος να την περιβληθεί, δεν θα μετάσχει στον επουράνιο γάμο και στο πνευματικό εκείνο δείπνο.

ΠΕΡΙ ΠΙΣΤΕΩΣ

Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνὸς ὁρίζει τὴν πίστη ὡς :

«Ἡ πίστις εἶναι διπλή. “ Ἐστι γὰρ πίστις ἐξ ἀκοῆς”. Γιατί ἀκούγοντας τὶς θεῖες Γραφές, πιστεύουμε στὴ διδασκαλία τοῦ Πνεύματος. Καὶ αὐτὴ τελειοποιεῖται μὲ ὅλα ποὺ νομοθετήθηκαν ἀπὸ τὸν Χριστό, ἀφοῦ ἐκδηλώνεται μὲ ἔργα, παρουσιάζοντας εὐσέβεια καὶ ἐφαρμόζοντας τὶς ἐντολὲς αὐτοῦ ποὺ μᾶς ἀνακαίνισε. Αὐτὸς ποὺ δὲν πιστεύει κατὰ τὴν παράδοση τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας ἤ κοινωνεῖ μὲ τὸν Διάβολο, κάνοντας ἀνάρμοστα ἔργα, εἶναι ἄπιστος. “ Ἔστι δὲ πίστις ἐλπιζομένων ὑπόστασις ἔλεγχος οὐ βλεπομένων” ἡ ἀδίσταχτη ἀκλόνητη ἐλπίδα σὲ αὐτὰ, ποὺ ἔχει ὑποσχεθεῖ ὁ Κύριος καὶ στὴν ἐπιτυχία τῶν παρακλήσεών μας. Ἡ πρώτη εἶναι τῆς δικῆς μας γνώμης, ἐνῶ ἡ δεύτερη τῶν χαρισμάτων τοῦ Πνεύματος».

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ

Τη αυτή ημέρα, Κυριακή εβδόμη από του Πάσχα, την εν Νικαία ΠΡΩΤΗΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΝ ΣΥΝΟΔΟΝ εορτάζομεν, των Τριακοσίων Δέκα και Οκτώ θεοφόρων Πατέρων.

Πόλου νοητού αστέρες σελασφόροι,                                                                                                              Ακτίσιν υμών φωτίσατέ μοι φρένας.

Κατά του Αρείου

Ξένον τον Υιόν Πατρός ουσίας λέγων                                                                                                                                         Άρειος ήτο της Θεού δόξης ξένος.

Η Αγία αύτη και Μεγάλη Α΄ Οικουμενική Σύνοδος των τριακοσίων δέκα και οκτώ θεοφόρων Πατέρων συνηθροίσθη εν Νικαία της Βιθυνίας εν έτει τκε΄ (325) μ. Χ. βασιλεύοντος Κωνσταντίνου του Μεγάλου (306-337), ετάχθη δε παρά των Πατέρων της Εκκλησίας να εορτάζεται κατά την παρούσαν Κυριακήν η μνήμη αυτής δια την εξής αιτίαν. Επειδή ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός πληρώσας άπασαν την ένσαρκον Αυτού οικονομίαν ανήλθεν εις ουρανούς και αποκατέστη εις τον θρόνον της μεγαλωσύνης Αυτού, θέλοντες οι Άγιοι και Θεοφόροι Πατέρες της Εκκλησίας να δείξουν ότι αληθώς ο Υιός του Θεού τέλειος ων Θεός εγένετο και τέλειος άνθρωπος και σαρκωθείς και σταυρωθείς και ταφείς και εκ νεκρών αναστάς ανελήφθη εις ουρανούς και εκάθισεν εν δεξιά της μεγαλωσύνης εν υψηλοίς και ότι η Αγία αύτη Πρώτη Οικουμενική Σύνοδος πρεπόντως Αυτόν ανεκήρυξε και ωμολόγησεν ομοούσιον και ομότιμον τω Πατρί, δια τούτο ευθύς μετά την εορτήν της ενδόξου Αυτού Αναλήψεως την παρούσαν εθέσπισεν εορτήν τιμώσα ούτω τον σύλλογον των τοιούτων Πατέρων, οίτινες τον εν σαρκί αναληφθέντα Θεόν αληθινόν και εν σαρκί τέλειον άνθρωπον ανεκήρυξαν. Συνηθροίσθη δε η Αγία αύτη Α΄ Οικουμενική Σύνοδος υπό του Μεγάλου Κωνσταντίνου δια την εξής αιτίαν. Ευθύς ως είχον παύσει οι από των τυράννων της Ρώμης διωγμοί και οι δεινοί χειμώνες εκείνοι, οι κατά της Εκκλησίας εγερθέντες υπό του σατανά, ειρήνη δε γλυκεία επέλαμψεν εις τα Χριστιανικά πλήθη, βασιλεύσαντος εκ θείας προνοίας του αοιδίμου Κωνσταντίνου, όστις πρώτος τα σκήπτρα της Βασιλείας υπέταξεν εις τον σταυρωθέντα Ιησούν Χριστόν, με του οποίου την ακαταμάχητον δύναμιν κατέλυσε και εις το τέλος εξηφάνισε τους αθέους τυράννους, ως άλλος δε ήλιος εξαπέστειλε πανταχού τας γλυκυτάτας ακτίνας της ειρήνης και οι φυλακισμένοι απελύθησαν, οι εξόριστοι ανεκλήθησαν, οι θείοι Ναοί ηνεώχθησαν και άλλοι νέοι ανηγείροντο και ο κόσμος όλος ανέπεμπον δόξαν και ευχαριστίαν τω φιλανθρώπω Σωτήρι δια την γαλήνην και αταραξίαν της οποίας ηυδόκησε παραδόξως να αξιωθούν, ευθύς, λέγω, ως αι του Θεού Εκκλησίαι είδον τας γλυκείας ακτίνας της ειρήνης, εξαίφνης ιδού και νέα ταραχή, και ταραχή μεγάλη και φοβερά, ηγέρθη εις την Εκκλησίαν του Θεού, από της πόλεως Αλεξανδρείας της Αιγύπτου εξαπολυθείσα.

H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

Κύριε εκέκραξα προς Σε Ψαλμός 140 - Lord i have cried to You Psalm 140

Γνωρίζει ο “Σεβασμιώτατος” ότι οι μνημονεύοντες τον λατινόφρονα «κ.» Βαρθολομαίο, είναι εχθροί της Κυρίας Θεοτόκου και του Υιού Της;

Διαβάζω: 

Των ιερών ακολουθιών της πανηγύρεως στην Ιερά Μονή Εσφιγμένου (σ.σ. 

μνημονεύουν τον λατινόφρονα προδότη Βαρθολομαίο), επί τη εορτή της Αναλήψεως, προέστη ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Διδυμοτείχου, Ορεστιάδος και Σουφλίου κ. Δαμασκηνός, προσκεκλημένος του Καθηγουμένου αυτής Αρχιμ. Χρυσοστόμου, κατά το τριήμερο της 12ης , 13ης και 14ης  Ιουνίου ε.ε. Με την ευκαιρία αυτή χειροτόνησε σε Πρεσβύτερο τον Διάκονο της Μονής π. Ιωακείμ κατά τη Θεία Λειτουργία της κυριωνύμου ημέρας.

Στην προσφώνησή του ο Σεβασμιώτατος εξέφρασε την αγάπη του και την εκτίμηση του προς τον Καθηγούμενο και την αδελφότητα της Μονής και εξήρε τον αγώνα τους για την απόδοση του δικαίου και την αποκατάσταση της αταξίας.

Τότε :

Οι λατινόφρονες με τον Πατριάρχην Κωνσταντινουπόλεως Ιωάννην Βέκκον ήλθον εις το Άγιον Όρος μετά στρατιωτικής δυνάμεως, και αφού έπραξαν εκείνα τα οποία έπραξαν εις τας άλλας Μονάς, ήλθον τελευταίον και εις την Ιεράν Μονήν του Ζωγράφου, πυρ και μανίαν πνέοντες κατά των οικούντων αυτήν Μοναχών. Κατ’ εκείνον δε τον φρικτόν και φοβερόν δια το Άγιον Όρος καιρόν, πλησίον της Μονής Ζωγράφου ηγωνίζετο κατά μόνας εις Μοναχός, έχων συνήθειαν ιεράν να αναγινώσκη πολλάκις καθ΄ εκάστην τον Ακάθιστον Ύμνον της Θεοτόκου ενώπιον της θείας Εικόνος Αυτής. Εν μια λοιπόν των ημερών, ότε εις τα χείλη του Γέροντος αντηχούσεν ο Αρχαγγελικός ασπασμός της Υπεραγίας Παρθένου Μαρίας, το «Χαίρε», ακούει αίφνης ο Γέρων εκ της αγίας Αυτής Εικόνος τους εξής λόγους: «Χαίρε και συ, Γέρων του Θεού!», ο δε Γέρων εγένετο έντρομος. «Μη φοβού», εξηκολούθησεν ησύχως η εκ της Εικόνος θεομητορική φωνή, «αλλ’ απελθών ταχέως εις την Μονήν, ανάγγειλον εις τους αδελφούς και εις τον Καθηγούμενον ότι οι εχθροί εμού τε και του Υιού μου επλησίασαν. Όστις λοιπόν υπάρχει ασθενής τω πνεύματι, εν υπομονή ας κρυφθή, έως ότου παρέλθη ο πειρασμός, οι δε επιθυμούντες μαρτυρικούς στεφάνους ας παραμείνωσιν εν τη Μονή, άπελθε λοιπόν ταχέως».   ….είκοσι δε και εξ Μοναχοί, oι μη μνημονεύοντες τον λατινόφρονα Βέκκο, μετά των οποίων και ο Καθηγούμενος, έμειναν εις την Μονήν και εισήλθον εντός του Πύργου, αναμένοντες τους εχθρούς αυτών και προσδοκώντες τους μαρτυρικούς στεφάνους. Το αποτέλεσμα: εικοσιέξ Οσιομάρτυρες Ζωγραφίται, οι ελέγξαντες τους λατινόφρονας, τον τε βασιλέα Μιχαήλ και τον Πατριάρχην Βέκκον, επάνωθεν του Πύργου πυρί τελειούνται.

O Συναξαριστής της ημέρας.

Κυριακή, 16 Ιουνίου 2013 (ώρα Ελλάδος).

ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ (α Οικ. Συνόδου).

Τύχωνος επισκόπου Αμαθούντος της Κύπρου.

Ἡ ἕκτη κατὰ σειρὰ Κυριακὴ μετὰ τὸ Ἅγιο Πάσχα εἶναι ἀφιερωμένη ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία μας στὴν μνήμη τῶν 318 Ἁγίων Πατέρων, οἱ ὁποῖοι ἔλαβαν μέρος στὴν Α’ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο ποὺ συνῆλθε στὴν Νίκαια τῆς Βιθυνίας τὸ 325 μ.Χ. Ἡ σύνοδος συνῆλθε κατὰ πρόσκληση τοῦ Μέγα Κωνσταντίνου κατὰ τὸ εἰκοστὸ ἔτος τῆς βασιλείας του καὶ εἶχε διάρκεια 3,5 χρόνια. Διακριθεῖσες μορφὲς τῆς συνόδου ἦταν ὁ Ἀλέξανδρος ὁ Κωνσταντινουπόλεως, ὁ Ἀλέξανδρος ὁ Ἀλεξανδρείας, ὁ Μέγας Ἀθανάσιος, ὁ Εὐστάθιος ὁ Ἀντιοχείας, ὁ Μακάριος ὁ Ἱεροσολύμων, ὁ Παφνούτιος, ὁ Σπυρίδων, ὁ Νικόλαος, κ.ἄ.

Η Α’ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος καταδίκασε τὸν Ἄρειο καὶ τὸν Ἀρειανισμό. Διατύπωσε τοὺς πρώτους ὅρους ὀρθοῦ Χριστιανικοῦ δόγματος καὶ ἰδιαίτερα τὰ περὶ τοῦ δευτέρου Προσώπου τῆς Ἁγίας Τριάδος, τὸν Ἰησοῦ Χριστό, ὡς ὁμοούσιον τῷ Θεῷ Πατρί. Συνέταξε τὰ πρῶτα ἑπτὰ ἄρθρα τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως.

Συνοπτικὴ παράθεση τῶν ἱερῶν Κανόνων

Κανὼν Α:      Καταδικάζει τὴ συνήθεια τοῦ οἰκοιοθελοὺς εὐνουχισμοῦ καὶ ἀπαγορεύει τὴ χειροτονία εὐνουχισμένων, πλὴν ὅσων γιὰ ἰατρικοὺς λόγους ἢ λόγω βασανιστηρίων ἐξετμήθησαν.

Κανὼν Β:       Ἀπαγορεύει τὴ χειροτονία ὡς κληρικῶν στὰ νέα μέλη (νεόφυτοι) τῆς ἐκκλησίας.

Κανὼν Γ:       Καταδικάζει τὴν συνήθεια τῶν κληρικῶν ὅλων τῶν βαθμῶν νὰ συζοῦν μὲ νεαρὲς γυναῖκες τὶς ὁποῖες δὲν εἶχαν παντρευτεῖ (συνείσακτοι).

Κανόνες Δ-Ε: Εἰσάγεται τὸ «μητροπολιτικὸ σύστημα», τὸ ὁποῖο ἴσχυε στὴν ὀργάνωση τῆς Ρωμαϊκῆς αὐτοκρατορίας, καὶ καθορίζουν τὴν ἁρμοδιότητα τῆς ἐπαρχιακῆς συνόδου στὴ χειροτονία τῶν ἐπισκόπων.

ΚανὼνΣΤ:     Ἀναγνωρίζει κατ’ ἐξαίρεση τὸ ἀρχαῖο ἔθος τῆς συγκεντρωτικῆς δικαιοδοσίας τοῦ ἐπισκόπου τῆς Ἀλεξανδρείας στὶς ἐκκλησίες τῆς Αἰγύπτου, Λιβύης καὶ Πεντάπολης —ὅπως συνέβαινε καὶ μὲ τὴν ἐκκλησία τῆς Ρώμης— ἐνῶ ἑξαιρεῖ τὴ Ρώμη καὶ τὴν Ἀντιόχεια ἀπὸ τὸ γενικὸ μέτρο τοῦ μητροπολιτικοῦ συστήματος.

Κανὼν Ζ:      Ὁρίζεται ὅτι ὁ ἐπίσκοπος Αἰλίας (δηλ. Ἱερουσαλήμ) νὰ εἶναι ὁ ἑπόμενος στὴ σειρὰ ἀπόδοση τιμῶν.

Κανὼν Η:      Ὁρίζει τὸν τρόπο ἐπιστροφῆς στὴν ἐκκλησία τῆς Αἰγύπτου τῶν λεγόμενων «Καθαρῶν» (Μελιτιανὸ σχίσμα).

Κανὼν Θ:      Ἀναφέρεται στὴν συνήθη περίπτωση χειροτονίας πρεσβυτέρων τῶν ὁποίων δὲν ἐξετάστηκαν τὰ προσόντα ἢ οἱ ὁποῖοι δὲν παραμένουν ἄμεμπτοι.

Κανὼν Ι:        Καταδικάζει τὴ χειροτονία πεπτωκότων.

Κανόνες ΙΑ-ΙΒ:         Καθορίζεται ἡ μετάνοια τῶν πεπτωκότων, μὲ αὐστηρότερα κριτήρια.

Κανὼν ΙΓ:      Δέχεται ὅτι εἶναι δυνατὸν νὰ παρασχεθεῖ Θεία Εὐχαριστία ἐπὶ τῆς ἐπιθανατίου κλίνης.

Κανὼν ΙΔ:     Ὁρίζεται ἡ μετάνοια τῶν πεπτωκότων κατηχουμένων.

Κανόνες ΙΕ-ΙΣΤ:      Καταδικάζεται ἡ ἐπιδίωξη κληρικῶν γιὰ μετάθεση σὲ ἄλλες ἐκκλησίες.

Κανὼν ΙΖ:     Καταδικάζει τὴν πλεονεξία καὶ αἰσχροκέρδεια τῶν κληρικῶν ποὺ προέρχεται ἀπὸ τὸν ἔντοκο δανεισμό.

Κανὼν ΙΗ:     Ἀπαγορεύει στοὺς διακόνους νὰ μεταδίδουν καὶ νὰ ἀγγίζουν τὴ Θεία Εὐχαριστία πρὶν ἀπὸ τοὺς πρεσβυτέρους, καὶ δὲν ἐπιτρέπεται τὸ νὰ κάθονται μεταξὺ τῶν πρεσβυτέρων.

Κανὼν Κ:      Ἀπαγορεύει τὴ γονυκλισία στὴ Θεία Λειτουργία τῆς Κυριακῆς καὶ τὴν διάρκεια τῆς Πεντηκοστῆς.

Ἐπισπρόσθετα καθορίστηκε ἡ κοινὴ ἡμέρα ἑορτασμοῦ τοῦ Πάσχα.

 
Τὰ συμπεράσματα τὶς συνόδου ὑπογράφηκαν ἀπὸ περισσότερους ἀπὸ 318 καὶ ὁ ἀριθμὸς αὐτὸς ἐπικράτησε γιὰ συμβολικοὺς λόγους. Οἱ ἐπίσκοποι ποὺ ἦταν παρόντες στὴ σύνοδο συνοδεύονταν ἀπὸ κατώτερους κληρικοὺς τῶν ὁποίων ὁ συνολικὸς ἀριθμὸς ἀνερχόταν στὸ τριπλάσιο ἢ τετραπλάσιο τῶν Ἐπισκόπων.

Το φρούριο

http://agiooros.org

Ο OΣΙΟΣ ΠΑΤΗΡ ΙΟΥΣΤΙΝΟΣ ΠΟΠΟΒΙΤΣ :

 «Διαίρεσις, σχίσμα της Εκκλησίας είναι πρωτίστως ένα πράγμα οντολογικώς αδύνατον. Δεν υπήρξε ποτέ διαίρεσις της Εκκλησίας, και δεν είναι δυνατόν να υπάρξη, πλην υπήρξε και θα υπάρξη έκπτωσις εκ της Εκκλησίας. Κατά καιρούς απεσπάσθησαν και εξεβλήθησαν από την μοναδικήν αδιαίρετον Εκκλησίαν οι αιρετικοί και σχισματικοί, οι οποίοι έκτοτε έπαψαν να αποτελούν μέλη της Εκκλησίας και μέρη του θεανθρωπίνου σώματός της.
Έτσι έχουν κατ’ αρχήν αποκοπή οι Γνωστικοί, κατόπιν οι Αρειανοί, …, κατόπιν οι Ρωμαιοκαθολικοί, κατόπιν οι Προτεστάνται, …».



[Ιουστίνου Πόποβιτς, «Δογματική της Ορθοδόξου Εκκλησίας (Γαλλική μετάφραση) Τόμος 4ος, σελ. 181, Lausanne 1995 - Ἀναδημοσιεύτηκε στόν «Ὀρθόδοξο Τύπο» στίς 29/6/2007 ]

Στήβεν Ράνσιμαν : Ιστορία των Σταυροφοριών

H λεηλασία τής Κωνσταντινουπόλεως δεν έχει το αντίστοιχό της στην ιστορία. Επί εννέα αιώνες η μεγάλη πόλη υπήρξε η πρωτεύουσα τού χριστιανικού πολιτισμού. Είχε γεμίσει με έργα τέχνης, πού είχαν επιζήσει από την αρχαία Ελλάδα και με τα αριστουργήματα των δικών της έξοχων καλλιτεχνών. Οι Ενετοί ήξεραν την αξία αυτών των πραγμάτων. Όσοι μπόρεσαν άρπαξαν θησαυρούς και τους μετέφεραν για να στολίσουν τις πλατείες και τις εκκλησίες και τα παλάτια της πόλεώς των. Αλλά οι Γάλλοι και οι Φλαμανδοί είχαν κυριευθεί από μία μανία καταστροφής. Ξεχύθηκαν ένας ωρυόμενος όχλος στους δρόμους και στα σπίτια, αρπάζοντας οτιδήποτε γυάλιζε και καταστρέφοντας ό,τι δεν μπορούσαν να κουβαλήσουν, σταματώντας μόνο για να σκοτώσουν και για να βιάσουν ή για ν’ ανοίξουν τα κελάρια για να πιουν. Δεν γλύτωσαν ούτε τα μοναστήρια, ούτε οι βιβλιοθήκες. Στη ίδια την Αγιά Σοφία έβλεπε κανείς μεθυσμένους στρατιώτες να σχίζουν τις μεταξωτές κουρτίνες και να γκρεμίζουν και να κομματιάζουν το μεγάλο ασημένιο εικονοστάσιο, ενώ ποδοπατούσαν ασεβέστατα άγιες εικόνες και ιερά βιβλία. Επί τρεις ημέρες εξακολούθησαν οι φρικιαστικές σκηνές της λεηλασίας και της αιματοχυσίας, ώσπου η τεράστια και ωραία πόλη έγινε ένα ερείπιο. Ακόμη και οι Σαρακηνοί θα είχαν δείξει περισσότερο οίκτο, αναφωνεί ο ιστορικός Νικήτας Χωνιάτης και λέει την αλήθεια.

π. Αρσένιος Βλιαγκόφτης: Χαιρετισμός στην εκδήλωση κατά του gay pride

romaiikoodoiporiko

Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ του Αγίου Ιουστίνου (Πόποβιτς)

Η θεόπνευστος λατρεία της Εκκλησίας συνεχώς επαναλαμβάνει ότι ο Θεός είναι «Θεός του ελέους», «Θεός της αγαθότητος», «Θεός της φιλανθρωπίας», δηλαδή με μίαν λέξιν Θεός πάσης αρετής. Και πράγματι εις την ιστορίαν της ανθρωπίνης ζωής ως τοιούτος Θεός ενεφανίσθη ο Θεάνθρωπος Χριστός, ο οποίος όντως είναι η προσωποποίησις και ο υπογραμμός και το πρότυπον, πάσης αρετής και χάριτος. Αυτός είναι η τελεία Αγάπη, τελεία Αγαθότητα, τελεία Φιλανθρωπία, η Θεανθρωπίνη δηλαδή τελειότης κάθε αρετής, η Παναρετή. Δια τούτο ο σκοπός της ζωής του κάθε χριστιανού είναι η παναρετοποίησις, η χριστοποίησίς του, δηλαδή η θεανθρωποποίησίς του, η τριαδοποίησίς του. Λέγω δε τριαδοποίησις διότι όπου είναι ο Υιός, εκεί και ο Πατήρ και το Πνεύμα, η μία αδιαίρετος τρισυπόστατος Θεότης. Όλαι αι αρεταί αποτελούν μίαν οργανικήν ολότητα, ένα οργανισμόν και δη θεανθρώπινον τοιούτον. Αυταί αυξάνουν αμοιβαίως, ζουν η μία μέσα εις την άλλην, και λαμβάνουν δύναμιν η μία από την άλλην, διαιωνιζόμεναι αμοιβαίως. Επομένως κάθε αρετή είναι τρόπον τινά παναρετή. Ούτω η πίστις δύναται να ονομασθή παναρετή, διότι δια να ζήση πρέπει να τρέφεται με την αγάπην και την ελπίδα, με την νηστείαν και την ευσπλαγχνίαν, με την μετάνοιαν και όλας τας άλλας αρετάς. Με τον αυτόν τρόπον και όταν αι άλλαι αρεταί, όπως η προσευχή, η αγάπη, η ελπίς, η νηστεία κλπ. Τρέφονται η μία με την άλλην, ζωοποιούνται και τελειοποιούνται και αφθαρτοποιούνται αμοιβαίως.             

Aπό το κείμενο της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς (14/6/2013) :

….Μιὰ πρώτη γενικὴ ἐπισήμανση, πού ἀφορᾶ καὶ τὰ δύο κείμενα, εἶναι ἡ διαπίστωση, ὅτι σ’ αὐτὰ ὁ Παναγιώτατος, ὁμιλεῖ ἀπευθυνόμενος πρὸς Παπικοὺς αἱρετικούς, ὡσὰν νὰ ἤσαν Ὀρθόδοξοι, ὡσὰν νὰ ἤσαν μέλη τῆς Μιᾶς, Ἁγίας, Καθολικῆς καὶ Ἀποστολικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Οὐδόλως ἐπισημαίνεται τὸ γεγονός, ὅτι εὑρίσκονται ἐν αἱρέσει καὶ πλάνη. Οὐδεμία νύξις γίνεται πάνω στὶς χαώδεις δογματικὲς διαφορὲς πίστεως, οἱ ὁποῖες μᾶς χωρίζουν ἀπὸ τὴν παπικὴ παρασυναγωγή, ἡ ὁποία ἐπιμένει νὰ ὀνομάζη ἐαυτὴν ὡς «Καθολικὴ Ἐκκλησία» καὶ μάλιστα ὡς «αὐθεντική», ἐνῶ τὴν Ὀρθόδοξη θεωρεῖ ὡς «ἐλλειμματική»! Καὶ οὐδεμία προσπάθεια νὰ   τοὺς πείση, νὰ ἐγκαταλείψουν τὴν πλάνη τοῦ Παπισμοῦ καὶ νὰ προσέλθουν στοὺς κόλπους τῆς Ὀρθοδοξίας, ἀκολουθώντας τὸν λόγον τοῦ Μεγάλου Βασιλείου στὴν εὐχὴ τῆς Ἀναφορᾶς τῆς Θείας Λειτουργίας του: «Τοὺς πεπλανημένους ἐπανάγαγε καὶ σύναψον αὐτοὺς τῆ ἁγία σου Καθολικῆ καὶ Ἀποστολικῆ Ἐκκλησία». Μιὰ τέτοια νοοτροπία ἀπηχεῖ τὸν τρόπο σκέψεως καὶ δράσεως τῶν Οἰκουμενιστῶν, οἱ ὁποῖοι δὲν βλέπουν δογματικὲς πλάνες στὸν Παπισμό,   ἀλλὰ ταυτότητα πίστεως μὲ τὴν Ὀρθοδοξία, ἀκυρώνοντας ἔτσι στὴν πράξη ὅλη τὴν Πατερικὴ καὶ Κανονικὴ Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας μας.

ΚΑΝΩΝ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ - KANON OF THEOTOKOS

Οι «50 ομιλίες» του Αββά Μακαρίου του Αιγυπτίου.

Μελέτημα  22^ον.

1. Εκείνοι, που αξιώθηκαν να γίνουν τέκνα Θεού και έχουν τον Χριστό μέσα τους, περιθάλπονται στα βάθη της καρδιάς τους από τη Θεία Χάρη. Συμβαίνει δηλαδή καμμιά φορά οι άνθρωποι αυτοί, σαν να βρίσκονται σε βασιλικό δείπνο, να ευφραίνονται και να χαίρονται με κάποια ανέκφραστη και ανείπωτη αγαλλίαση. Και άλλοτε, σαν νεόνυμφοι να νοιώθουν πνευματική ηδονή, ενώ άλλοτε σαν ασώματοι άγγελοι να αισθάνονται τόση ελαφρότητα στο σώμα τους, ώστε να νομίζουν ότι δεν έχουν σώμα. Και άλλοτε πάλι, το Πνεύμα άναψε μέσα τους τόση αγάπη, ενωμένη μ΄ ανείπωτη ηδονή, ώστε αν ήταν δυνατόν κάθε άνθρωπο να τον αγκαλιάσουν, χωρίς να ξεχωρίζουν τον εαυτό τους, ώστε να νομίζουν ότι κανένας δεν είναι παρακάτω απ΄ αυτούς, αλλά ότι είναι τελευταίοι απ΄ όλους. Πότε τους κυκλώνει μεγάλη γαλήνη και ησυχία και τους αγκαλιάζει η ειρήνη και τους κυριεύει μια θαυμαστή πνευματική ηδονή. Και πότε γεμίζουν σύνεση και Θεία σοφία και ανεξιχνίαστη πνευματική γνώση. Και γενικά δέχονται τόση σοφία από τη Χάρη του Χριστού, όπου δεν μπορεί καμμιά γλώσσα να διηγηθεί!                                                                                                                           2. Τα παραπάνω ενεργήματα του Πνεύματος ανήκουν σε μεγάλα μέτρα που πλησιάζουν την τελειότητα. Όταν φθάσει κανείς στην πνευματική τελειότητα, αφού καθαρθεί πλήρως απ΄ όλα τα πάθη και ενωθεί με το Παράκλητο Πνεύμα, τότε γίνεται όλος φως, όλος πνεύμα, όλος χαρά, όλος ανάπαυση, όλος αγαλλίαση, όλος αγάπη, όλος ευσπλαγχνία, όλος αγαθότητα και καλωσύνη. Αυτοί λοιπόν, που ενώθηκαν εξ ολοκλήρου με το Πνεύμα του Θεού, έχουν εξομοιωθεί με τον Χριστόν! Γιατί, αφού έγιναν άμεμπτοι και καθαροί στην καρδιά από το Άγιο Πνεύμα, είναι αδύνατο να παρουσιάσουν καρπούς κακίας, αλλά πάντοτε καρπούς Πνεύματος. Αυτή είναι η προκοπή της πνευματικής τελειότητος, που δίνει ο Δεσπότης Χριστός.                                                                                                           
3. Συμβαίνει δηλαδή μόλις κανείς γονατίσει στην προσευχή να γεμίζει η καρδιά του από Θεία ενέργεια και η ψυχή του να χαίρεται μαζί με τον Κύριο, σαν νύμφη με τον νυμφίο. Ο προφήτης Ησαΐας λέει: «Όπως χαίρεται ο νυμφίος με τη νύμφη, έτσι θα χαρεί ο Κύριος μαζί σου». Και από την προσευχή συμβαίνει εκείνη την ώρα στον άνθρωπο να φεύγει και η ψυχή μαζί με την προσευχή (=έκσταση).

Το Σχέδιο Ερντογάν για Εξισλαμισμό

Είναι εκπληκτικό, ότι ενώ επί μία και πλέον εβδομάδα εξελίσσονται αναταραχές στην Κωνσταντινούπολη, στην Αθήνα εμφανίζονται όλο και περισσότεροι όψιμοι εμπειρογνώμονες των τουρκικών πραγμάτων, οι οποίοι δίδουν ερμηνείες και προβαίνουν σε εκτιμήσεις και προβλέψεις σχετικά με τις εξελίξεις στην γείτονα. Εξαιρούμε βεβαίως τους σοβαρούς αναλυτές, οι οποίοι είναι ούτως ή άλλως συγκρατημένοι στην διατύπωση των απόψεών τους. Πολλοί εξ αυτών άλλωστε διέβλεπαν ότι η εγγενώς διχασμένη τουρκική κοινωνία παρέμενε σιωπηλή μόνο και μόνο εξ αιτίας των ισχυροτάτων μηχανισμών καταστολής, τους οποίους το καθεστώς Ερντογάν έχει κληρονομήσει από το κεμαλικό κράτος.

H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

π. Θεόδωρος Ζήσης - Κήρυγμα στην εορτή της Αναλήψεως

Simeron Wordpress