Οι «50 ομιλίες» του Αββά Μακαρίου του Αιγυπτίου.

Μελέτημα  20^ον.

1. Άγιος είναι εκείνος, που καθάρισε τελείως τον εσωτερικό του άνθρωπο. Κάποιος αδελφός, ενώ προσευχόταν μαζί με άλλους αδελφούς, αιχμαλωτίσθηκε από τη θεία δύναμη, και με αρπαγή του νου του είδε την άνω Ιερουσαλήμ και τα εκεί φωτεινά κατοικητήρια και φως άπειρο και ανέκφραστο, και άκουσε φωνή, ότι αυτός είναι ο τόπος της αναπαύσεως των δικαίων. Μετά απ΄ αυτό υπερηφανεύθηκε και, νομίζοντας τον εαυτό του σπουδαίο, έπεσε σε βάθος αμαρτιών και κυριεύτηκε από πολλά κακά. Αν λοιπόν αυτός έπαθε τέτοια, πως είναι δυνατόν ο καθένας να λέει, «Αφού νηστεύω και ζω σαν ξένος και δίδω ελεημοσύνη και έχω φυλαχθεί από πορνεία, κλοπή και τα όμοια, άραγε είμαι άγιος; Γιατί τελειότητα δεν είναι μόνον η αποχή από τα φανερά κακά, αλλά κυρίως η κάθαρση της διανοίας!                                                                                                                           
2. Αν λοιπόν καθάρισες όλη την ανομία, που έχεις μέσα σου, και απέρριψες την αμαρτία, τότε καυχήσου για την καθαρότητα που σου έδωσε ο Θεός. Αν όμως όχι, τότε ταπεινώσου σαν φτωχός παρακαλώντας το Χριστό να σε καθαρίσει από τις κρυφές αμαρτίες σου. Η καθαρότητα της καρδιάς δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί διαφορετικά, παρά μόνο μέσω του Ιησού.                                                                                   
3. Αν απέκτησες σοφία κοσμική και γήινες γνώσεις, αρνήσου τες. Αν στηρίζεσαι σε προτερήματα της σάρκας, ταπείνωσε τον εαυτόν σου και μίκρυνέ τον. Γιατί μόνον έτσι θα μπορέσεις να γίνεις μαθητής της μωρίας του κηρύγματος. Και σ΄ αυτή θα βρεις την αληθινή σοφία, όχι σε κομψά λόγια, αλλά στη δύναμη του Σταυρού, έχοντας εσωτερικά τα ίδια ενεργήματα μ΄ εκείνους που καταξιώθηκαν να την αποκτήσουν.                                                                                                                                          
4. Κι΄ αν ακόμη έλαβες ουράνια γεύση. Κι΄ αν ακόμη έγινες μέτοχος εκείνης της σοφίας και απέκτησες ανάπαυση στην ψυχή σου, μην υπερηφανεύεσαι, μήτε να ξεθαρρεύεις σαν να κατάκτησες όλη την αλήθεια, για να μην ακούσεις και συ το του Θείου Παύλου: «Τώρα πλέον είσασθε χορτάτοι! Τώρα πλέον γίνατε πλούσιοι! Χωρίς εμάς, κατακτήσατε τη Βασιλεία των Ουρανών!...». Αλλά κι αν γεύθηκες τα ουράνια, να πιστεύεις ότι δεν άγγιξες ακόμη το Χριστό. Αυτό το φρόνημα να κυριαεχεί μέσα στη διάνοιά σου.

π. Θεόδωρος Ζήσης - Κυριακή του Τυφλού - Αγίου Κυρίλλου Αλεξανδρείας

Ανακοίνωση για το Gay Pride Θεσσαλονίκης 2013 - Σύλλογος Φίλων Ἱεροῦ Ἡσυχαστηρίου Παντοκράτορος Μελισσοχωρίου «Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς»

Χριστιανικός Ὀρθόδοξος Φιλανθρωπικός
Σύλλογος Φίλων
Ἱεροῦ Ἡσυχαστηρίου Παντοκράτορος Μελισσοχωρίου
«Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς» 

8/6/2013

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΓΙΑ ΤΟ GAY-PRIDE ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ 2013

Ὁ Σύλλογός μας παρακολουθεῖ μὲ πολλὴ θλίψη τὴν ἐκ νέου προετοιμασία στὴν ὄμορφη Πόλη μας Θεσσαλονίκη τῆς παρέλασης Gay-Pride, ποὺ θὰ γίνει σὲ λίγες μέρες. Ἡ θλίψη αὐτὴ ὀφείλεται στὴν αἴσθησή μας, ποὺ ἀποδεικνύεται πραγματικότητα, ὅτι κάποιοι ἀπεργάζονται συστηματικὰ τὴν ἀλλοίωση τῆς Πίστης, τῆς ζωῆς, τοῦ ἤθους καὶ τοῦ φρονήματος τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ, ἐν προκειμένω καὶ τοῦ ἰδιαίτερου πολιτιστικοῦ «ἀρώματος» τῆς Θεσσαλονίκης μας. 

Ἤδη στὴν Ἀθήνα πραγματοποιεῖται ἀνάλογη ἐκδήλωση, ὥστε νὰ μὴ μείνει οὔτε καὶ ἡ ἔνδοξη πρωτεύουσα τῆς Ἑλλάδας ἀμέτοχη αὐτῆς τῆς ἠθικῆς καὶ πολιτιστικῆς μόλυνσης. Οἱ διοργανωτὲς τοῦ Athens Pride, ἐπικαλοῦνται τὴν Ἀθηνᾶ σὰν προστάτιδα καὶ σύμβολο τῆς ἐκδήλωσής τους, ἀλλὰ στὴν πραγματικότητα δὲν τὸ δικαιοῦνται. Ποιά σχέση ἔχει ἡ παρθένος Ἀθηνᾶ, σύμβολο τῆς σοφίας, ποὺ τιμήθηκε μὲ τὸν Παρθενῶνα, μὲ τὴν τωρινή δική τους δημόσια καὶ ἀναίσχυντη διαφήμιση τῶν σεξουαλικῶν τους παρεκκλίσεων καὶ τῆς ἀφύσικης ἡδονοθηρίας, δηλαδὴ αὐτοῦ ποὺ πονηρὰ ὀνομάζουν «διαφορετικότητα»; Πράγματι, στὴν ἀξιοθρήνητη παρέλαση τῶν ὁμοφυλόφιλων, λεσβιῶν, τρανσέξουαλ καὶ ἀμφιφυλό-φιλων (GLTB) τῆς Ἀθήνας, τὸ μόνο ταιριαστὸ σύμβολο ἦταν ὁ χῶρος ὅπου πραγματοποιεῖται, καὶ αὐτὸ εἶναι ἡ πλατεῖα Κλαυθμῶνος. 

Στὴν Πόλη τῆς Θεσσαλονίκης, ὅμως, ποιό σύμβολο θὰ ἐπικαλεστοῦν τώρα οἱ σεξουαλικὰ«διαφοροποιημένοι»; Τὸν Μέγαν Ἀλέξανδρο, τὸν πανεύφημο Βασιλέα τῆς ἡρωϊκῆς Μακεδονίας, ποὺ ἔγινε γνωστὸς μεταξὺ ὅλων τῶν ἄλλων γιὰ τὴν ἀνδρεία ἀλλὰ καὶ τὴ σωφροσύνη του ἔναντι τῶν θυγατέρων τοῦ Πέρση Βασιλιᾶ  Δαρείου; Ἀλλὰ καὶ μὲ τὴ Χριστιανικὴ Θεσσαλονίκη πολὺ περισσότερο, τὴ συμπρωτεύουσα τῆς ἔνδοξης Βυζαντινῆς Αὐτοκρατορίας, οὔτε τότε, οὔτε τώρα εἶναι δυνατὸ νὰ ἔχει ποτὲ κάποιο σύνδεσμο ἢ ἀναφορὰ ἡ ἀσχημοσύνη τοῦ Gay Pride, παρὰ μόνο στὴ φαντασία καὶ τὶς ὁποιεσδήποτε ἐμμονὲς συγκεκριμένων ὑποστηρικτῶν τους στὸν πολιτικὸ χῶρο καὶ τὴν τοπικὴ αὐτοδιοίκηση. Ἡ πόλη μας καυχιέται γιὰ τοὺς ἀκριτικούς ἀγῶνες, τὴν παραδοσιακή της εὐσέβεια καὶ τὴ σχέση της μὲ τὸ Ἅγιον Ὄρος, γιὰ τὰ ἀναστήματα Μαρτύρων, Ἁγίων Θεολόγων καὶ ἡρώων, ὅπως τοῦ Ἁγίου Δημητρίου, τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ, τῶν Ἁγίων Συμεὼν καὶ Εὐσταθίου Μητροπολιτῶν Θεσσαλονίκης, γιὰ τὶς μορφὲς τῶν ἡρωϊκῶν Μακεδονομάχων καὶ ἄλλων ἀγωνιστῶν τοῦ Γένους. Τί θὰ ἔλεγαν ὅλοι αὐτοὶ γιὰ τὴ δημόσια μέσα στοὺς δρόμους ἐπίδειξη τοῦ κατ’ ἐξοχὴν ἐκθηλυσμοῦ καὶ τῶν ἄλλων διαστροφῶν; 

Ἐμεῖς ἔχουμε διδαχθεῖ ὡς Ἕλληνες καὶ Χριστιανοὶ νὰ ἀγαποῦμε ὅλους τοὺς ἀνθρώπους ἀνεξαιρέτως, νὰ μισοῦμε ὅμως τὸ ψέμμα καὶ τὴν ἁμαρτία, ἀγαπώντας τὴ σοφία καὶ τὴν ὀρθότητα τοῦ βίου. Ὁ κιναιδισμός, ἡ ὁμοφυλοφιλία, ἀποτελεῖ διαστροφὴ τῆς ἀνθρώπινης φυσιολογίας καὶ ὀφείλεται, καθὼς ἀποδεικνύεται ἰατρικά, μόνο σὲ ψυχολογικοὺς καὶ ὄχι σὲ ἔμφυτους παράγοντες κληρονομικότητας. Γι’ αὐτό καὶ οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες ἔλεγαν μὲ τὸ στόμα τοῦ Σωκράτη: «Ὁ βίος τῶν κιναίδων εἶναι κακός καί αἰσχρός καί ἄθλιος». Ἀλλὰ καὶ ὁ πάνσοφος Ἀπόστολος Παῦλος, ὁ ἱδρυτὴς τῆς ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας τῆς Θεσσαλονίκης κατηγορεῖ τὴν ὁμοφυλοφιλία μὲ τὰ χειρότερα λόγια, λέγοντας ὅτι εἶναι «ἀκαθαρσία, πάθος ἀτιμίας, ἀσχημοσύνη, παρὰ φύση ὄρεξη» καὶ ἀποτέλεσμα τῆς περιφρόνησης τοῦ Θεοῦ. 

Ὡς γονεῖς ἀνησυχοῦμε, ὅπως ἐπεσήμανε καὶ ὁ Παναγιώτατος Μητροπολίτης Θεσαλονίκης κ. Ἄνθιμος, καὶ γιὰ τὰ παιδιά μας, ποὺ θὰ δοῦν νὰ πανηγυρίζεται μέσα στοὺς δρόμους ἡ διαστροφή, ἡ παρὰ φύση πορνεία, ἡ θηλυπρέπεια, ἐνῷ ποτὲ δὲν ἐπαινέθηκε τὶς τελευταῖες δεκαετίες ὁ οἰκογενειακὸς βίος, ἡ σεμνότητα, ἡ καλλιτεκνία καὶ πολυτεκνία, ὁ ἡρωϊσμὸς καὶ ἡ πατριδοφιλία, ἡ ἔμφυτη ἑλληνικὴ θρησκευτικότητα. Εἶναι φανερὸ ὅτι ἡ χώρα μας περιέρχεται σὲ ἕνα τέλμα ἠθικῆς σήψης, παρόμοιο ἐκείνου ποὺ πρὶν 2,300 χρόνια τὴν ὁδήγησε σὲ ξένη ὑποδούλωση.   

Παρακαλοῦμε, τὶς Ἱερὲς Μητροπόλεις τῆς εὐρύτερης περιοχῆς τῆς Θεσσαλονίκης, οἱ ὁποῖες πάντοτε πρωτοστάτησαν σὲ ἐκδηλώσεις καὶ διαμαρτυρίες γιὰ τὴν Πίστη καὶ τὴν Πατρίδα, νὰ λάβουν ὅλα τὰ μέτρα τους, πρὶν γίνει τὸ αἶσχος αὐτὸ μόνιμη «πολιτιστικὴ ἐκδήλωση» καὶ «ἀττραξιὸν τουρισμοῦ» γιὰ τὴ Θεσαλονίκη, καὶ πρὶν τὸ ἑτοιμαζόμενο «ἀντι-ρατσιστικὸ» νομοσχέδιο μᾶς ἀφαιρέσει καὶ τὴν ἴδια τὴ δυνατότητα νὰ ἐκφράζουμε ἄποψη γιὰ ὅσα γίνονται.  

Ἡ ἡμέρα τοῦ Gay Pride πρέπει νὰ εἶναι ἡμέρα ποὺ θὰ χτυποῦν πένθιμα οἱ καμπάνες ὅλων τῶν Ἐκκλησιῶν τῆς Θεσσαλονίκης, σὲ ἔνδειξη πένθους γιὰ τὴ ζημιὰ καὶ ὅσων διαπράττουν τὸ αἶσχος αὐτό καὶ τῆς ἴδιας τῆς ἰδιοπροσωπίας τῆς Πρωτεύουσας τῶν Μακεδόνων, της πολιτιστικής πρωτεύουσας των Βαλκανίων. 

http://www.impantokratoros.gr/C78680C8.el.aspx

Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ του Αγίου Ιουστίνου (Πόποβιτς)

Εν τη Εκκλησία δια των μυστηρίων και των αγίων αρετών ο Χριστός ενοικίζεται εις τους πιστούς και ζη εν αυτοίς. Δια του Βαπτίσματος ο άνθρωπος εγκεντρίζεται και ενσωματούται εις τον Χριστόν, κατόπιν δε εις όλην την ζωήν του με κοινωνία των άλλων μυστηρίων και αρετών. Κάθε ιερά αρετή είναι ένα πολύπλευρον έργον, απαιτούν μεγάλον αγώνα και άσκησιν. Επικεφαλής όλων των αρετών ευρίσκεται η πίστις, η οποία είναι η ρίζα και ο πυρήν όλων των αγίων αρετών. Εκ της πίστεως πηγάζουν αι αρεταί της προσευχής, της αγάπης, της μετανοίας, της ταπεινώσεως, της νηστείας, της πραότητος, της ελεημοσύνης και άλλαι. Αυτήν την αλήθειαν κηρύττει ο απόστολος Πέτρος όταν λέγη εις τους Χριστιανούς: «σπουδήν πάσαν παρεισενέγκαντες επιχορηγήσατε εν τη πίστει υμών την αρετήν» (Β’ Πέτρου 1, 5), τουτέστιν την παναρετήν, τον Χριστόν, διότι είσθε υποχρεωμένοι δια της ζωής σας εν τη πίστει να «εξαγγείλητε τας αρετάς» του Χριστού (Α’ Πέτρου 2, 9).                                                                                                                                                                                    

Χάριτι Θεία, δεν μας είναι δυνατόν, μέχρι θανάτου, να απαρνηθούμε το Ορθόδοξον της Εκκλησίας φρόνημά μας

Η έννοια και σημασία του Μνημοσύνου σημαίνει ταυτότητα Πίστεως μνημονεύοντος και μνημονευομένου, πρέπει, εν γενικαίς γραμμαίς, να αποδεχθώμεν την δια του «Πατριαρχικού Διαγγέλματος» του 1920 παγκοσμίως διακηρυσσομένην παναίρεσιν του Οικουμενισμού, η οποία, δια της «Θεωρίας των κλάδων» καταβλασφημεί την Μοναδικότητα της Αγίας ημών Ορθοδόξου του Χριστού Εκκλησίας! Κατ΄ αναπόφευκτον δε συνέπειαν και βάσει πάντοτε του ως άνω «Πατριαρχικού Διαγγέλματος», θα πρέπη να πιστεύσωμεν ότι αι ετερόδοξοι αιρετικαί «Χριστιανικαί» ομολογίαι δηλαδή ο Πάπας και οι Προτεστάνται γενικώς, είναι «αδελφαί Εκκλησίαι» του Χριστού, «μέτοχοι απολυτρωτικής χάριτος» κ.λ.π., με Ιερωσύνην, Μυστήρια και Αποστολικήν Διαδοχήν, ώστε να δυνάμεθα να συμπροσευχώμεθα και συλλειτουργούμεθα μετ΄ αυτών, πράγμα το οποίον σήμερον διενεργούν και πράττουν, όλως κακοδόξως προς την επισκοπικήν αυτών αποστολήν, από του διαβοήτου Αθηναγόρου μέχρι σήμερον του Βαρθολομαίου, τόσον οι του Οικουμενικού Πατριαρχείου, όσον και διάφοροι άλλοι Οικουμενισταί Αρχιερείς και οι Αγιορείτες Ηγούμενοι! Δια το «σύμφωνον και ομόφωνον» της ταυτότητος Πίστεως προς την εκκλησιαστικήν μας αρχήν πρέπει να πιστεύσωμεν ακριβώς και ανενδοιάστως όλα αυτά τα καταλυτικά της Ορθοδόξου Πίστεως φρονήματα, τα οποία «Δημοσία» διακηρύττει και εμπράκτως αποδεικνύει ότι πιστεύει πράξει τε και θεωρία ο Πατριάρχης, οι άλλοι Ηγούμενοι των τοπικών «Ορθοδόξων» Εκκλησιών ως και το Άγιον Όρος, και αφού κατ΄ αυτόν τον τρόπον θα έχη τελείως διαστραφή η Ορθόδοξος ημών συνείδησις, τότε θα πρέπη να είμεθα εις θέσιν να θεωρήσωμεν επιβεβλημένον καθήκον μας την υπακοή και κοινωνία με τους Πνευματικούς μας Ποιμένας. Χάριτι Θεία, δεν μας είναι δυνατόν, μέχρι θανάτου, να απαρνηθούμε το Ορθόδοξον της Εκκλησίας φρόνημά μας και να συμφωνήσουμε και συμπορευθούμε με τοιούτους «Ποιμένας». 

THE PRAYERS BEFORE COMMUNION

I believe, Lord, and confess, that You are truly the Christ, Son of the Living God, Who came into the world to save sinners, of whom I am the greatest. I also believe that this is truly Your Spotless Body, and that this is truly Your Precious Blood. Wherefore I pray You: Have mercy on me and forgive my offenses, whether or not intended, whether committed in word or deed, knowingly or unwittingly; and count me worthy to share without judgment in Your pure Mysteries, for remission of sins and for everlasting life.

You have beguiled me with yearning, O Christ, and by love divine transformed me. Consume my sins in ethereal flame, and let me be filled with the sheer delight of You, O Gracious Lord, that leaping for joy, I may magnify both Your Advents.

How shall I, so unworthy, come into the splendor of Your Saints? If I dare to enter the bridal feast, my clothing will disgrace me, since it is not a wedding garment. Then I shall be bound and cast out by the Angels. In Your love, Lord, purge my soul and save me.

Loving Master, Lord Jesus Christ my God, let not these Holy Gifts become a judgment against me because of my unworthiness, but for the cleansing and sanctification of both soul and body, and as an earnest of the future life and Kingdom. It is good for me to cling to God, to place in Him the hope of my salvation.

Receive me today, Son of God, as a partaker of Your Mystical Supper; for I will not reveal the Mystery to Your enemies, nor give You a kiss as did Judas. But as the thief I confess You: Lord, remember me in Your Kingdom.

Το φως της ζωής

«Ενίψατο, και ήλθε βλέπων»

Γεννήθηκε η ταλαιπωρημένη εκείνη ύπαρξη χωρίς να απολαμβάνει το θείο δώρο της όρασης. Άκουε μόνο για τις ομορφιές της φύσεως και η δοκιμασία του ήταν μεγαλύτερη γιατί δεν μπορούσε να έχει και θέαση εικόνων και πραγμάτων. Δεν μπορούσε να κοιτάξει ούτε το διπλανό του και η ζωή του ήταν ανυπόφορη, βυθισμένη στην κυριολεξία στο σκοτάδι.

Ο άνθρωπος αυτός, βέβαια, βίωνε οδυνηρά τη στέρηση της σωματικής όρασης. Πολύ όμως πιο τραγική ήταν σίγουρα η θέση των Φαρισαίων, οι οποίοι ήταν βυθισμένοι στο πνευματικό σκοτάδι, στο εφιαλτικό έρεβος της υποκρισίας τους. Είχαν ερμητικά κλειστά τα μάτια της ψυχής τους. Στην περίπτωσή τους ίσχυε ο λόγος του Ευαγγελιστή Ιωάννη, ο οποίος διαπιστώνει: «Το φως ελήλυθεν εις τον κόσμον, και ηγάπησαν μάλλον οι άνθρωποι το σκότος ή το φως».

H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΕΘΝΕΓΕΡΣΙΑ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ ΘΡΑΚΗΣ ΚΑΙ ΗΠΕΙΡΟΥ

Καλούμε λαό και κλήρο σε ειρηνική πορεία διαμαρτυρίας για το αίσχος των <<εκδηλώσεων υπερηφάνειας>> των ομοφυλόφιλων και κατάθεση ψηφίσματος  διαμαρτυριας στον Δήμαρχο Θεσσαλονίκης κ. Μπουτάρη για την διήμερη άδεια εκδηλώσεων αλλά και για την οικονομικη ενίσχυση της εκδήλωσης. Συγκέντρωση στο άγαλμα Βενιζέλου (δίπλα στον Ιερό Ναό Παναγίας Χαλκέων) και πορεία στην Εγνατία οδό με κατάληξη στο δημαρχείο την Παρασκευή 14 Ιουνίου 2013 και ώρα 19:00

Γιατί

1)  Θέλουμε να εκφράσουμε την λύπη, την δυσαρέσκεια και τον πόνο που πηγάζει από την ψυχή μας μαθαίνοντας την συναίνεση του Δημάρχου για την διήμερη παρέλαση των ομοφιλοφίλων με μορφή καρναβαλιού στο κέντρο της πόλης Θεσσαλονίκης.

2) Η αδιαφορία για όσα συμβαίνουν γύρω μας είναι ζημιά σε εμάς τους ίδιους.

3) Οι προκλητικές και άνευ αιτίας παρελάσεις των ομοφυλοφίλων προσβάλλουν δημόσια τα χρηστά ήθη της ορθόδοξης πατρίδας μας της οποίας το σύνταγμα είναι στο όνομα του Πατρός, του Υιού και της αδιαιρέτου Αγίας Τριάδος.

4) Θέλουμε να προστατεύσουμε τα παιδιά μας από το απαράδεκτο αυτό θέαμα και να δηλώσουμε ότι αυτό δεν είναι αποδεκτό από τους Χριστιανούς πολίτες της  υπερήφανης και ιστορικής Θεσσαλονίκης μας.

5) Θεωρούμε ότι η ομοφυλοφιλία αποτελεί πάθος προς αποφυγήν. Ο καθένας μας έχει το δικαίωμα να κάνει τις προσωπικές του επιλογές κατ’ ιδίαν αλλά δεν έχει το δικαίωμα να τις επιβάλλει προκαλώντας το δημόσιο αίσθημα της τοπικής Χριστιανικής κοινωνίας .

6) Ως Χριστιανοί δεχόμαστε το κάθε ανθρώπινο πάθος και αμάρτημα γιατί όλοι μας είμαστε άνθρωποι και αμαρτωλοί αλλά δεν δεχόμαστε τις προκλητικές  παρελάσεις που εξυμνούν τα πάθη και τα αμαρτήματα με μεγάλη υπερηφάνεια και αλαζονεία γιατί αυτό είναι το άκρον άωτον της αναισχυντίας  .

7)  Είμαστε κατά των ομοφυλοφιλικών γάμων διότι στο Ελληνικό Ορθόδοξο κράτος γάμος νοείται η ευλογημένη συννένωση αντρός και γυναικός  .

8) Θεωρούμε πως η οικογένεια ως θεσμός δημιουργείται από ετερόφιλους και έχει ως φυσική συνέπεια τη δημιουργία τέκνων από πατέρα και μητέρα επομένως είμαστε κατά της υιοθεσίας παιδιών από ομοφιλόφιλους.

9) Ο σιωπών δοκεί συναινείν.

   Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ  

Σύρπης Γεώργιος

Ειδ Ψυχίατρος

Πίστη - Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου

Είναι μεγάλο αγαθό η πίστη, μεγάλο, και γίνεται κίνητρο για πολλά αγαθά, αφού μπορούν οι άνθρωποι να κατορθώσουν όσα και ο Θεός με την επίκλησή Του… Είναι λοιπόν μεγάλο αγαθό η πίστη, όταν όμως είναι καρπός θερμής διαθέσεως, πολλής αγάπης και φλογερής ψυχής. Αυτή μας αναδεικνύει φιλόσοφους, αυτή σκεπάζει την ανθρώπινη αναξιότητα και, αφού εγκαταλείψει τα γήινα φρονήματα, φιλοσοφεί για τις ουράνιες αλήθειες, ή καλύτερα, εκείνο που ανθρώπινη σοφία δεν μπορεί να εννοήσει, αυτό η πίστη από τη φύση της το συλλαμβάνει και το κατορθώνει με το παραπάνω.

Ας την κατέχουμε λοιπόν σταθερά και ας μην εμπιστευόμαστε τα προβλήματά μας στους ανθρώπινους συλλογισμούς. Πες μου, γιατί οι Έλληνες δεν μπόρεσαν να βρουν την αλήθεια; Δεν εγνώρισαν όλη την ανθρώπινη σοφία; Γιατί λοιπόν δεν μπόρεσαν να φανούν ανώτεροι από τους ψαράδες και σκηνοποιούς, από τους αφελείς (Απόστολους); Δεν συνέβηκε αυτό, επειδή οι μεν Έλληνες εμπιστεύθηκαν τα πάντα στο λογικό, οι δε Απόστολοι στην πίστη; Γι’ αυτό οι Απόστολοι αναδείχθηκαν ανώτεροι από τον Πλάτωνα και τον Πυθαγόρα και από όλους γενικά τους φιλοσόφους, που πλανήθηκαν. Υπερνίκησαν επίσης εκείνους που ενδιέτριψαν στην Αστρονομία και στα Μαθηματικά και στη Γεωμετρία και στην Αριθμητική και διδάχτηκαν κάθε είδος γνώσεως. Και αναδείχτηκαν (οι Απόστολοι) τόσο πολύ ανώτεροι, όσο οι αληθινοί και πραγματικοί φιλόσοφοι είναι ανώτεροι από τους ανόητους και παραπαίοντες.

Δ Kanon Anastaseos - Greek Orthodox Byzantine Chant

O Συναξαριστής της ημέρας.

Κυριακή, 9 Ιουνίου 2013 (ώρα Ελλάδος)

ΤΟΥ ΤΥΦΛΟΥ. Κυρίλλου αρχιεπισκόπου Αλεξανδρείας,

Πελαγίας μάρτυρος.

Τὸ εὐαγγέλιο τῆς Κυριακῆς του Τυφλοῦ, ἀποτελεῖ μία ἀδιάψευστη ἀπόδειξη ὅτι ὁ Χριστὸς δὲν ἦταν μόνο τέλειος ἄνθρωπος ἀλλὰ καὶ τέλειος Θεός.

Ὅπως διαβάζουμε στὸ Κατὰ Ἰωάννη Εὐαγγέλιον (κεφ. θ, 1 – 38), ὁ Χριστός, περνώντας μέσα ἀπὸ τὴν Ἱερουσαλήμ, συναντάει ἕναν ἐκ γενετῆς τυφλό. Ὁ Κύριος, ἔκανε πυλό, ἀφοῦ ἔφτυσε στὸ χῶμα, τοῦ ἄλειψε τὰ μάτια καὶ τὸν ἔστειλε στὴν κολυμβήθρα τοῦ Σιλωάμ. Ὁ τρόπος αὐτὸς θεραπείας, μᾶς ὑπενθυμίζει τὸν τρόπο ποὺ ὁ Θεὸς δημιούργησε τὸν ἄνθρωπο, πλάθοντάς τον. Ὁ Θεὸς στὴν Παλαιὰ Διαθήκη, πλάθει τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ χῶμα, τώρα ὁ Χριστός, πλάθει τὰ μάτια τοῦ ἐκ γενετῆς τυφλοῦ πάλι ἀπὸ χῶμα. Ὁ ἴδιος Θεός! Δοκιμάζει τὴν πίστη τοῦ τυφλοῦ καὶ τὸν στέλνει στὴν κολυμβήθρα τοῦ Σιλωάμ. Σέβεται τὴν ἐλευθερία τοῦ ἀνθρώπου, καὶ ζητάει τὴ δική του ἑκούσια καὶ ἐλεύθερη συμμετοχή του στὸ θαῦμα. Ὁ τυφλὸς ὅμως μὲ πίστη, ὑπακούει στὴν ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ, πηγαίνει καὶ πλένεται καὶ ἐπιστρέφει βλέποντας.

H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

Η ΥΨΗΛΟΤΕΡΗ ΑΡΕΤΗ.

Στον ΝΕ´ Λόγον του ο 

Άγιος Ισαάκ ο Σύρος γράφει: 

« Η μετάνοια είναι η υψηλότερη από όλες τις αρετές και το έργον της δεν μπορεί να τελειώση, παρά μόνον την ώρα του θανάτου. Γι᾽ αυτό η μετάνοια είναι απαραίτητη σε όλους πάντοτε και κανένα όριον τελειώσεως της  μετανοίας δεν υπάρχει…». 

Ὁ ἀββάς Δουλᾶς, ὁ μαθητής τοῦ ἀββᾶ Βησσαρίωνα, διηγήθηκε:

‒ Πῆγα κάποτε στό κελλί τοῦ Γέροντα, καί τόν βρῆκα σέ στάση προσευχῆς, μέ τά χέρια ὑψωμένα στόν οὐρανό. Δεκατέσσερεις ἡμέρες ἔμεινε σ᾽ αὐτή τή στάση! Ὕστερα μέ φώναξε καί μοῦ εἶπε: "Ἀκολούθησέ με". Βγήκαμε μαζί στήν ἔρημο. Κάποια στιγμή δίψασα, καί τοῦ εἶπα: "Ἀββά, διψάω". Τότε ἐκεῖνος πῆρε τό δερμάτινο πανωφόρι μου καί πῆγε λίγο πιό πέρα, σέ ἀπόσταση μιᾶς πετροβολιᾶς. Προσευχήθηκε, καί μοῦ τό ἔφερε πίσω γεμάτο νερό!

Ἄλλοτε πάλι, καθώς βαδίζαμε στή ἀκροθαλασσιά, δίψασα καί τοῦ εἶπα: "Ἀββά, διψάω πολύ". Τότε ὁ Γέροντας προσευχήθηκε καί μοῦ εἶπε: "Πιές ἀπ᾽ τή θάλασσα".  Ἀμέσως τό θαλασσινό νερό ἔγινε γλυκό, καί ἤπια. Γέμισα μάλιστα κι ἕνα ἀγγεῖο. Βλέποντας ὁ Γέροντας τί ἔκανα, μοῦ λέει: "Γιατί πῆρες νερό;"  Καί τοῦ ἀποκρίθηκα:  "Συγχώρεσέ με, μήν τυχόν διψάσω πάλι παρακάτω".  Καί ὁ Γέροντας μοῦ εἶπε: "Ὁ Θεός πού εἶναι ἐδῶ, εἶναι παντοῦ".

Ο Μέγας Αθανάσιος απαντά στην ερώτηση

 "Πως και τινές αιρετικοί ποιούσι πολλάκις σημεία": 

"Τούτο ημάς ουκ οφείλει ξενίζειν. Ηκούσαμεν γαρ του Κυρίου λέγοντος, ότι πολλοί εν εκείνη τη ημέρα ερούσι: "Κύριε, ουκ εν τω σω ονόματι δαιμόνια εξεβάλομεν, και δυνάμεις πολλάς εποιήσαμεν;" και ερεί αυτοίς: "Αμήν λέγω υμίν, ουδέποτε έγνων υμάς, αποχωρήται απ' εμού εργάται της ανομίας". Και πρόσεξε πως, συνεχίζει ο άγιος Πατήρ: "Πολλάκις γαρ ουχ η πολιτεία του θαυματουργούντους εστίν η την ίασιν εργαζομένη, αλλ' η προς Aυτόν πίστις του προσερχομένου ανθρώπου".

Τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου ὁμιλία εἰς τόν τυφλόν (Ἰω. 9, 1-5)

«Καί διερχόμενος ὁ Ἰησοῦς εἶδεν ἄνθρωπον τυφλόν ἐκ γενετῆς. Καί ἠρώτησαν αὐτόν οἱ μαθηταί του, λέγοντες· Διδάσκαλε, ποῖος ἥμαρτεν, αὐτός ἤ οἱ γονεῖς του, ὥστε νά γεννηθῇ τυφλός;»

1.«Καί διερχόμενος ὁ Ἰησοῦς εἶδεν ἄνθρωπον τυφλόν ἐκ γενετῆς». Ἐπειδή εἶναι πάρα πολύ φιλάνθρωπος καί φροντίζει διά τήν σωτηρίαν μας καί θέλων νά κλείσῃ τά στόματα τῶν ἀχαρίστων, δέν παραλείπει νά κάνῃ ἀπό ἐκεῖνα πού ἔπρεπε νά κάνῃ καί ἄν ἀκόμη κανείς δέν τόν ἐπρόσεχεν. Αὐτό λοιπόν γνωρίζων καλά καί ὁ προφήτης ἔλεγεν· «Διά νά δικαιωθῇς μέ τούς λόγους σου καί νά νικήσῃς μέ τήν κρίσιν σου» (Ψαλμ. 50,6). Διά τοῦτο λοιπόν καί ἐδῶ, ἐπειδή δέν ἐδέχθησαν τό ὑψηλόν νόημα τῶν λόγων του, ἀλλά τόν ὠνόμασαν καί δαιμονισμένον καί ἐπεχείρουν καί νά τόν φονεύσουν, ἀφοῦ ἐξῆλθεν ἀπό τόν ναόν, θεραπεύει τόν τυφλόν, καί καταπραύνων τήν ὀργήν των μέ τήν ἀπουσίαν του καί μέ τήν πραγματοποίησιν τοῦ θαύματος μαλακώνων τήν σκληρότητα καί τήν ἀσπλαχνίαν των καί κάμνων πιστευτούς τούς λόγους του· καί τό θαῦμα πού κάμνει δέν εἶναι τυχαῖον, ἀλλά τότε συνέβη διά πρώτην φοράν. Καθ̉ ὅσον λέγει· «Ποτέ πρίν δέν ἠκούσθη, ὅτι ἤνοιξε κάποιος τούς ὀφθαλμούς τυφλοῦ ἐκ γενετῆς» (Ἰω. 9,32)· διότι ἴσως κάποιος νά ἤνοιξε τούς ὀφθαλμούς τυφλοῦ, ἐκ γενετῆς ὅμως ὄχι ἀκόμη. Καί τό ὅτι ἐξελθών ἀπό τόν ναόν, ἦλθεν ἐπίτηδες νά κάνῃ τό θαῦμα γίνεται φανερόν ἀπό τό ἑξῆς· αὐτός δηλαδή εἶδε τόν τυφλόν, καί δέν προσῆλθε πρός αὐτόν ὁ τυφλός, καί μέ τόσην προσοχήν τόν εἶδεν, ὥστε καί εἰς τούς μαθητάς νά κάνῃ ἐντύπωσιν. Ἐξ αἰτίας αὐτοῦ λοιπόν ἔσπευσαν νά τόν ἐρωτήσουν· διότι, βλέποντες αὐτόν νά τόν βλέπῃ μέ τόσην προσοχήν, ἐζητοῦσαν νά μάθουν, λέγοντες· «Ποῖος ἥμαρτεν, αὐτός ἤ οἱ γονεῖς του;». Ἐσφαλμένη ἡ ἐρώτησις· διότι πῶς ἦτο δυνατόν ν̉ ἁμαρτήσῃ πρίν γεννηθῇ; πῶς δέ, ἄν ἡμάρτησαν οἱ γονεῖς του, ἦτο δυνατόν αὐτός νά τιμωρηθῇ; Διατί λοιπόν ἔκαμαν αὐτήν τήν ἐρώτησιν; Πρίν ἀπό αὐτό τό θαῦμα, θεραπεύων τόν παράλυτον, ἔλεγεν· «Νά ἔγινες ὑγιής· μή ἁμαρτάνῃς εἰς τό ἑξῆς» (Ἰω. 5,14).

H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

Θαυμαστές αλλοιώσεις

Όταν  κοινωνώ τούς ανθρώπους, διηγιόταν χαρακτηριστικά  ο μακαριστός γέροντας  Ιάκωβος, ποτέ δεν κοιτάζω τα πρόσωπά τους. 
Μερικές φορές όμως μου λέει ο λογισμός να τα κοιτάξω. 
Τότε βλέπω μερικά πρόσωπα να έχουν μορφή σκύλου, πιθήκου ή άλλων ζώων. 
Είναι φοβερή η μορφή τους. Βλέπω όμως και μερικά ήρεμα και ιλαρά πού μετά τη θεία μετάληψη λάμπουν σαν τον ήλιο. 
Μία φορά του είπε κάποιος συλλειτουργός του: 
Μ' έκαψε η θεία Κοινωνία!... 
Εγώ, απάντησε ο γέροντας, δεν αισθάνθηκα να με καίει. 
Αντίθετα, ζούσε τόσο έντονα τη μέθεξη του δεσποτικού Σώματος, ώστε ανακαινιζόταν ψυχικά και σωματικά. 
Σήμερα πού κοινώνησες, είπε σ' ένα πνευματικό του παιδί, βλέπεις πώς αισθάνεσαι; Εγώ αισθάνομαι έτσι πάντοτε. Ό Χριστός βρίσκεται μέσα μου πάντα.

Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος στὴν παραβολὴ τῶν μυρίων ταλάντων λέει:

«Ἀλλὰ ὁ ἀγαθὸς Κύριος, ὁ κηδεμόνας καὶ φιλάνθρωπος, συγκινήθηκε καὶ δὲν ἔδωσε στὸ δοῦλο τόσο ὅσο ζήτησε, ἀλλὰ ὅσο δὲν σκέφθηκε. Γιατί ἔτσι Αὐτὸς πάντοτε συνηθίζει νὰ νικάει καὶ νὰ προλαβαίνει τὰ δικά μας αἰτήματα».

«Ὁ Θεὸς καθημερινῶς πράττει χάριν τῆς ἰδικῆς μας σωτηρίας πολλὰ καὶ μεγάλα, ποὺ εἶναι φανερὰ μόνον εἰς Αὐτόν. Διότι εὐεργετεῖ τὸ γένος τὸ ἀνθρώπινον ἀπὸ ἀγαθότητα, μὴ ἔχοντας ἀνάγκη ἀπὸ κάποιαν ἄλλη ἀμοιβή, ἀφήνει τὰ περισσότερα νὰ διαφεύγουν τῆς προσοχῆς μας· ἐὰν ὅμως κάποτε ἤθελε να μᾶς τὸ ἀποκαλύψη, καὶ αὐτὸ τὸ κάνει πρὸς χάριν μας, ὥστε, ἐκφράζοντας τὴν εὐγνωμοσύνη μας πρὸς Αὐτόν, νὰ ἐπιτύχωμεν ἐκ μέρους του μεγαλυτέραν βοήθειαν».

Anastaseos Imera - It is the day of Ressurrection: CANON: Odes 1 through 5 (1st Tone)

Η ΑΚΑΘΑΡΣΙΑ ΤΟΥ ΝΟΥ.

Ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής γράφει στην «Γ´ Εκατοντάδα περί αγάπης» τα εξής: 

«Ακαθαρσία του νου είναι πρώτον η ψευδής γνώσις. Δεύτερον η άγνοια κάποιου από τα γενικά, εννοώ την σχέσιν με τον ανθρώπινον νου, γιατί είναι ιδίωμα αγγέλου το να μη αγνοή τίποτε από τα μερικά. Τρίτον, το να έχει εμπαθείς λογισμούς. Τέταρτον, το να συγκατατίθεται στην αμαρτία». 

Στο τέλος της ανθρώπινης ζωής – Η ευθανασία

Ο θάνατος ως άρση και αναίρεση της ζωής καταργεί την αναφορά και τη διαφορά, όταν όλα νεκρώνουν, τότε παγώνουν και παγιώνονται, μένουν αμέτοχα και άσχετα, ομοιόμορφα και άμορφα, ταυτόσημα και εξομοιωμένα ισοπεδωτικά. Γιατί αν η ποικιλία και η ενότητα χαρακτηρίζουν τη ζωή, η ομοιομορφία, η ισοπέδωση και ο χωρισμός ταιριάζουν αποκλειστικά στο θάνατο. Τελικά θάνατος είναι η σχάση, δηλαδή η μη σχέση, η διακοπή και αναίρεση της σχέσεως. Αυτό που έχει ιδιαίτερη σημασία για τη θεολογία είναι η σχετικότητα της ζωής, δηλαδή η αναφορικότητα, που βρίσκεται στον αντίποδα της ατομικότητας.

Η αναφορικότητα νοείται ως σύνολο πλήρες σχέσεων, ως πλέγμα αμοιβαίων αλληλεξαρτήσεων και ως ιστός απειράριθμων μορφών ζωής γεμάτων από ποικιλίες. Αντίθετα η ατομικότητα ενέχει τη διαίρεση και οδηγεί στο θάνατο, τον κατεξοχήν χωρισμό με την τέλεια απομόνωση του άνθρωπου. Έτσι ατομικότητα και αναφορικότητα παραμένουν οι δύο πόλοι του βασικού διλήμματος που τίθεται ενώπιον του ανθρώπου, για να ζήσει τη ζωή του. Η θεολογία και παράδοση της Εκκλησίας συνιστούν και προβάλλουν τη σχέση αντί για τη σχάση, τη ζωή αντί για το θάνατο. Γι’ αυτό και η στάση αυτή απαγορεύει κάθε ατομική παρέμβαση στο φαινόμενο της ζωής, που επιφέρει τη διακοπή του.

H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

Ολοκλήρωσε την επίσκεψή του στην Ελλάδα ο Πατριάρχης Μόσχας Κύριλλος

Αναχώρησε πριν από λίγο από από το αεροδρόμιο «Μακεδονία» της Θεσσαλονίκης, ο Πατριάρχης Μόσχας και πασών των Ρωσιών, Κύριλλος, ολοκληρώνοντας την επίσκεψή του στη χώρα μας.

Από τη μονή Δοβρά στη Βέροια, την οποία επισκέφθηκε νωρίς το μεσημέρι της Παρασκευής, ο Πατριάρχης Κύριλλος, απαντώντας σε ερωτήσεις δημοσιογράφων και κάνοντας έναν σύντομο απολογισμό της επίσκεψής του στη χώρα μας, σημείωσε τον πνευματικό χαρακτήρα της επίσκεψής του, τις διαχρονικές φιλικές σχέσεις των δύο λαών και των εκκλησιών τους και την ανάγκη να διατηρηθούν έτσι και στο μέλλον, αλλά μίλησε θερμά και για το Άγιον Όρος, τη μακραίωνη ιστορία του και την βαθιά πνευματική του επίδραση στους επισκέπτες του και στον σύγχρονο κόσμο.

H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

Κόσοβο – 1998. Πόλεμος προπαγάνδας στον αέρα

Το φθινόπωρο του 1998 οι ΗΠΑ προωθούσαν το δικό τους «σχέδιο για το Κόσοβο», χωρίς να φείδονται πόρων. Το πρώτο βήμα ήταν η «πλύση εγκεφάλου» του πληθυσμού της Σερβίας και του Μαυροβουνίου. Οι ραδιοσταθμοί «Ελευθερία» και «Ελεύθερη Ευρώπη» ανακοίνωσαν την επέκταση των προγραμμάτων των νοτιο-σλαβικών υπηρεσιών. Χρησιμοποιούσαν ενεργά το Διαδίκτυο, εξηγώντας το με το γεγονός, ότι το Βελιγράδι μπορούσε να απαγορεύσει την αναμετάδοση των προγραμμάτων, που ετοιμάστηκαν στη Δύση.

Οι μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ είχαν επανειλημμένα δώσει ψευδείς πληροφορίες για την κατάσταση στην επαρχία.

H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more