Η Ευρώπη, τα Σκόπια και η ελληνική απάντηση

 
Κωνσταντίνος Χολέβας.
Με πρόσφατο ψήφισμά του το Ευρωκοινοβούλιο ζητεί να προχωρήσει ο διάλογος για την ενταξιακή πορεία των Σκοπίων στην Ευρ. Ενωση. Φυσικά τέτοια ψηφίσματα δεν έχουν μεγάλη πολιτική βαρύτητα, αποτελούν όμως μια ηθική πίεση. Η επίσημη ελληνική πλευρά πρέπει να μιλήσει τη γλώσσα της αλήθειας και του ρεαλισμού προς όλες τις κατευθύνσεις. Ας θυμίσουμε, λοιπόν, στους εταίρους μας τα εξής:


 Υπάρχουν δύο αποφάσεις του Συμβουλίου Κορυφής της Ε.Ε., του Δεκεμβρίου 1991 και του Ιουνίου 1992, οι οποίες ξεκάθαρα ζητούν από το κράτος των Σκοπίων να αποδεχθεί ένα όνομα που δεν θα εκφράζει επεκτατισμό κατά των γειτόνων του. Η Ενωση, σήμερα μάλιστα που αμφισβητείται ο ρόλος της, πρέπει να μείνει σταθερή στις αποφάσεις της. Το όνομα Μακεδονία δεν μπορεί να γίνει δεκτό.
 Πού βλέπουν οι Ευρωπαίοι την καλή διάθεση εκ μέρους των Σκοπιανών; Τους θυμίζουμε ότι το κυβερνών κόμμα του Ν. Γκρούεφσκι έχει το όνομα ΒΜΡΟ, δηλαδή το όνομα της οργανώσεως των Βουλγάρων κομιταζήδων του 1893 και εξής. Η παλιά οργάνωση ΒΜΡΟ έδρασε πολλές φορές τρομοκρατικά με ανατινάξεις τραπεζών στη Θεσσαλονίκη, με δολοφονίες ηγετών, όπως ο Σέρβος βασιλεύς Αλέξανδρος, και με πρόκληση αναταραχής στη Βουλγαρία του Μεσοπολέμου. Θα επιβραβεύσει η Ευρ. Ενωση τους συνεχιστές μιας τρομοκρατικής οργανώσεως;
 Ας αναρωτηθούν οι εταίροι μας, αν θέλουν να έχουν στην Ενωση ένα κράτος υπό διάλυσιν. Αρκούν οι εθνοτικές διαμάχες μεταξύ Βαλόνων και Φλαμανδών, που παραλύουν επί μακρόν την πολιτική ζωή του Βελγίου. Στα Σκόπια τα πράγματα μεταξύ Σλάβων (ψευδομακεδόνων) και Αλβανών βρίσκονται σε πολύ χειρότερο σημείο. Προ ημερών ο τελικός ποδοσφαίρου δεν έληξε ποτέ, διότι συνεπλάκησαν με εθνικιστικά συνθήματα οι οπαδοί της σλαβικής και της αλβανικής ομάδας. Η πολυάριθμη αλβανική κοινότητα έχει ουσιαστικά αποσχίσει τις δυτικές επαρχίες και αργά ή γρήγορα θα ενωθεί με το Κόσοβο στο πλαίσιο της μεγάλης Αλβανίας.
 Η αντίδραση στις ιστορικές παραχαράξεις των Σκοπιανών δεν εκφράζει μια ελληνική ιδιορρυθμία. Ακόμη ένα μέλος της Ε.Ε., η Βουλγαρία, έχει διακηρύξει επισήμως ότι η ΠΓΔΜ δεν πρέπει να ενταχθεί στην Ενωση, αν δεν εγκαταλείψει την πλαστογράφηση της ιστορίας των γειτόνων της.
 Η οικονομική κρίση ας μη γίνει αιτία οδυνηρών εθνικών υποχωρήσεων εκ μέρους μας.


 Κυριακάτικη Δημοκρατία

ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΘΛΙΨΕΙΣ ΝΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ.

" Ὅποιος οδεύει στον δρόμον της αρετής», μας λέγει ο Άγιος Ισαάκ ο Σύρος (Λόγος ΚΑ/), «πρέπει να ευχαριστή τον Θεόν σε όλες τις θλίψεις, που τον βρίσκουν και να μέμφεται και να κατηγορή τον εαυτόν του και να γνωρίζη ότι για την αμέλειά του, παρεχωρήθησαν οι θλίψεις αυτές από τον προνοητήν του Θεόν, για να ξυπνήση τον νουν του ή και διότι υπερηφανεύθη. Και ας μή ταραχθή γι᾽ αυτό, που του συμβαίνει, μήτε να εγκαταλείψη τον δρόμον της αρετής, αλλά ας μέμφεται τον θάνατόν του, για να μη γίνη σ᾽ αυτόν διπλόν το κακόν. Διότι ο Θεός, που είναι πλήρης πάσης δικαιοσύνης, δεν είναι άδικος, μη γένοιτο. Εις Αυτόν πρέπει η δόξα στους αιώνες. Αμήν".

Μηνύματα ενότητας από Ιερώνυμο και Κύριλλο κατά το συλλείτουργο της Κυριακής


Μηνύματα ενότητας από Ιερώνυμο και Κύριλλο κατά το συλλείτουργο της Κυριακής

Στους μακραίωνους δεσμούς των δύο Εκκλησιών αναφέρθηκε ο αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος Ιερώνυμος από άμβωνος, κατά το συλλείτουργο με τον Πατριάρχη Μόσχας και Πασών των Ρωσιών Κύριλλο, στον ναό του Αγίου Παντελεήμονα Αχαρνών.

«Μας συνδέουν κοινές ιστορικές μνήμες και κοινοί αγώνες και επιπλέον μας ενώνουν η μυστηριακή ζωή και η κοινή μαρτυρία κατά την εκπλήρωση της αποστολής μας στον σύγχρονο κόσμο» τόνισε ο κ. Ιερώνυμος, επισημαίνοντας ότι «η οικοδόμηση της ενότητος της Εκκλησίας δεν είναι κάτι δεδομένο, αλλά επιβεβαιώνεται μέσα στην εμπειρία του εκκλησιαστικού Σώματος. Είναι καρπός του Αγίου Πνεύματος και του διαρκούς αγώνος της εκκλησιαστικής κοινότητος».

Σημείωσε δε πως «παρά τη διοικητική κατάτμηση, η Ορθοδοξία παραμένει ενωμένη με την κοινή πίστη και με τον ιερό αυτόν σύνδεσμο της ειρήνης και της εν Χριστώ αγάπης. Μολονότι κάθε μία από τις τοπικές Εκκλησίες διατηρεί τις δικές της ιδιαιτερότητες, όλες μαζί συναποτελούν τα ζωντανά μέλη ενός ενιαίου Σώματος, το οποίο συγκροτείται ευχαριστιακά με την έμπρακτη πίστη «εις μίαν, αγίαν, καθολικήν και αποστολικήν κοινότητα».

Στην αντιφώνησή του, ο ρώσος Πατριάρχης σημείωσε ότι «σήμερα λαοί πολλών χωρών με μακραίωνη ιστορία του χριστιανισμού αντιμετωπίζουν μια πολύ σοβαρή πολιτιστική πρόκληση: να ζουν με τον Θεό ή χωρίς Αυτόν, να δεχθούν ως κανόνα την άρση παντός ηθικού περιορισμού ή να έχουν ως γνώμονα την ανατεθείσα υπό Αυτού σε μας ευθύνη του λόγου και των πράξεων, των ψηφιζομένων νόμων και γενικώς της κατευθύνσεως της ζωής».

Ο Πατριάρχης Κύριλλος επισήμανε ότι «υπό αυτές τις περιστάσεις αναδεικνύεται ιδιαιτέρως ο ρόλος της Εκκλησίας», ενώ αναφέρθηκε στην κοινή πίστη των δύο λαών υπογραμμίζοντας πως «παρά τις διαφορές γλώσσης, εθίμων και ακόμα τινές τελετουργικές λεπτομέρειες, έχουμε ένα πάρα πολύ μεγαλύτερο και σημαντικότερο ενοποιητικό στοιχείο και αυτό είναι της αγάπης μας προς τον Θεό, της εν πίστει ζωής μας, της κοινής προοπτικής της αιωνιότητος, η οποία μας ενδυναμώνει στον πνευματικό μας αγώνα και κατευθύνει το έργο μας».

Το «παρών» στον Άγιο Παντελεήμονα έδωσαν εκπρόσωποι της κυβέρνησης, της τοπικής αυτοδιοίκησης και της ακαδημαϊκής κοινότητας, καθώς και πλήθος πιστών.

H κηδεία του Μητροπολίτου Κυπριανού.

http://krufo-sxoleio.blogspot.ca/



Έναν ακόμη Επίσκοπο, αγωνιστή κατά της αιρέσεως του Οικουμενισμού, αποχαιρέτησαν οι πιστοί χθες στην Ι. Μ. Αγ. Κυπριανού και Ιουστίνης. Στην εξόδιο ακολουθία του μακαριστού Κυπριανού, παρεβρέθησαν εκατοντάδες πιστοί, κληρικοί και λαϊκοί, από όλες σχεδόν  τις "παρατάξεις" των Παλαιοημερολογιτών, δείγμα τόσο της κοινής αποδοχής του έργου του κεκοιμημένου Ιεράρχου, όσο κυρίως και της απουσίας διχασμού στη βάση του Πληρώματος των Παλαιοημερολογιτών.

Το "ΚΡΥΦΟ ΣΧΟΛΕΙΟ" εύχεται ο Θεός να αναπαύσει την ψυχή του Σεβασμιωτάτου Κυπριανού και να ευλογήσει το έργο των διαδόχων του, στηρίζων αυτούς, έως τέλους.

Τότε τι χρειάζονται το «Πηδάλιον», το «Ωρολόγιον», το «Τριώδιον»; Να τα ρίψωμεν εις το πυρ και να ομολογήσωμεν ότι επλανήθημεν!


Εις τα ζητήματα της πίστεως δεν χωρούν ανθρώπινοι συναισθηματισμοί. Αείποτε η Εκκλησία του Χριστού «δια τους λόγους των χειλέων Του εφύλαξεν οδούς σκληράς». Μέσος όρος δεν υπάρχει. Ή πιστεύομεν ή δεν πιστεύομεν. Ή ο από δέκα αιώνων Καθολικισμός περιέπεσεν εις αιρέσεις, οπότε πρέπει να τας αποβάλη και κατόπιν να έλθη προς ένωσιν Δογματικήν και Εκκλησιαστικήν ή δεν έχει αιρέσεις οπότε η Εκκλησία μας πλανάται επί δέκα αιώνας. Και όχι μόνον δέκα αιώνας, αλλά πλανάται μεθ' όλων των Οικουμενικών Συνόδων και των αγίων Πατέρων, και τα πάντα γίνονται άνω κάτω. Και κατά συνέπειαν πρέπει να διορθώσωμεν Ιερούς Κανόνας, να συμπληρώσωμεν το Σύμβολον της Πίστεως, να διασκευάσωμεν τα λειτουργικά μας βιβλία, να χρίσωμεν με ασβέστη τους τοιχογραφημένους αγίους Πατέρας μας και να καύσωμεν τας φορητάς εικόνας των, αφού επλανήθησαν και πλανούν και ημάς τόσους αιώνας.                                                                                                      

Πρέπει να παύσωμεν του λοιπού να λέγωμεν εις τας προσευχάς  μας «δι' ευχών των αγίων Πατέρων ημών». Πρέπει να κλαύσωμεν δια τα πλήθη των Ομολογητών, που εμαρτύρησαν ματαίως και προ του σχίσματος και μετά το σχίσμα. Και πρέπει να σβήσωμεν πλέον και την ιεράν κανδήλαν, που καίει ακοίμητα εις την είσοδον του Ναού του Πρωτάτου, επάνω εις τα άγια λείψανα των Αγιορειτών Πατέρων, που εμαρτύρησαν από τους Ενωτικούς του 13ου αιώνος, διότι δεν εδέχθησαν το μνημόσυνον του Πάπα. Εάν δεν είναι αιρετική η παπική Εκκλησία, τότε τα θαύματα των αγίων Ομολογητών της Ορθοδοξίας είναι δαιμονικαί απάται. Εάν δεν είναι οι Λατίνοι αιρετικοί, πρέπει να καύσωμεν όλους τους αντιλατινικούς λόγους του Μ. Φωτίου, του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, Καβάσιλα, Ιωσήφ Βρυεννίου, Αγίου Μάρκου του Ευγενικού, Γενναδίου του Σχολαρίου και τόσων ιερωτάτων θεολόγων μέχρι του Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου, ως και τας Συνοδικάς αποφάσεις. Τότε τι χρειάζονται το «Πηδάλιον», το «Ωρολόγιον», το «Τριώδιον»; Να τα ρίψωμεν εις το πυρ και να ομολογήσωμεν ότι επλανήθημεν! 

Ο Ανδρέας που κηρύττει τον λόγο του Μωάμεθ (με Μέσι και Ρονάλντο!)

 
«“Aνδρέα, ο Θεός είναι μέσα σου” μου έλεγε ο πατέρας μου»... Στα επτά του χρόνια, ο Ανδρέας Τζώρτζης, Χαμζά Ανδρέας Τζώρτζης σήμερα, άκουγε, όπως λέει σε άπταιστα ελληνικά, με ενδιαφέρον τον πατέρα του. Ο πατέρας Τζώρτζης ήταν Ελληνας μετανάστης στο Λονδίνο, που μεγάλωσε στην Ελλάδα ως χριστιανός, για να γίνει αποδέκτης αργότερα, κατά τα λεγόμενα του γιου του, ινδουιστικών αλλά και βουδιστικών κηρυγμάτων. Σήμερα ο γιος του, στα 33 του χρόνια ένας από τους πιο γνωστούς ιεροκήρυκες, θεωρείται «βιτρίνα» των εξτρεμιστών ισλαμιστών που δρουν στη Βρετανία.
 
Στην προσωπική του ιστοσελίδα επικαλείται φράσεις του Mάλκομ Χ περί δικαιοσύνης και αλήθειας. Χαρισματικός και προσηνής, ο Τζώρτζης μαγεύει τα πλήθη και ακόμη περισσότερο τους νέους φοιτητές, οι οποίοι ως πρόβατα στη σφαγή συγκεντρώνονται για να τον ακούσουν και να αφεθούν στη «μαγεία» των κηρυγμάτων του, στα αμφιθέατρα των πανεπιστημίων. Αυτή, άλλωστε, φαίνεται να είναι η τακτική των ακραίων ισλαμικών οργανώσεων που χρησιμοποιούν τους καθ' όλα ευυπόληπτους και σύγχρονους ιεροκήρυκες που πείθουν και διαδίδουν το Ισλάμ.
 
Παρακολουθώντας ένα από τα εκατοντάδες βίντεο με τις ομιλίες του σε φοιτητές, παρατηρεί κανείς πόσο καλά ξέρει ο Τζώρτζης να χρησιμοποιεί την τέχνη της πειθούς. Μιλά με όρους ποδοσφαίρου, το πιο αγαπητό άθλημα στον κόσμο, αναφέρεται στον Μέσι και τον Ρονάλντο, για να μεταπηδήσει στη θρησκεία και το Ισλάμ, τον Αλάχ και την υποχρέωση των νέων να ξεχωρίζουν. Ο Τζώρτζης είναι ο νέος της διπλανής πόρτας, με trendy τζιν, καρό πουκάμισα και μοδάτα t-shirts. Ενα παιδί που, αν δεν είχε τη χαρακτηριστική ισλαμική γενειάδα, θα μπορούσε να τα πίνει και να ξενυχτά σε κάποιο κλαμπ του Λονδίνου.
 
Ο Χαμζά Ανδρέας Τζώρτζης, που ασπάστηκε το Ισλάμ πριν από περίπου 10 χρόνια, έχει κάνει τις διαλέξεις και τα debates, με θέμα το Ισλάμ, επάγγελμα. Εχει εμφανιστεί πολλές φορές σε τηλεοπτικά δίκτυα μεγάλης εμβέλειας για να εξηγήσει, όπως λέει, και να υπερασπιστεί το Ισλάμ. BBC, BBC Arabic, BBC Radio 4, Press TV, Islam Channel, Ummah TV, Iqra TV, TV3 (Malaysia) and National Public Radio of America, κάποια από τα ΜΜΕ στα οποία έχει προσκληθεί.
 
Ο ίδιος στον προσωπικό του λογαριασμό στο facebook περιγράφει τον εαυτό του ως έναν υπερασπιστή - ομιλητή του Ισλάμ, συγγραφέα και λέκτορα, ενώ αναφέρει ότι έχει συμμετάσχει σε πολλές δημόσιες συζητήσεις και συμπόσια για τον Ισλαμισμό και τη θρησκεία. Ο ίδιος αναφέρεται στην καταγωγή του σε συνεντεύξεις που έχει δώσει και μάλιστα κάνει λόγο για το ανοιχτό μυαλό του πατέρα του, ο οποίος, όπως λέει, πίστευε στον χριστιανισμό αλλά με τη «μεσαιωνική έννοια» στην Ελλάδα του '50 και του '60. Κι όμως ο Χαμζά δεν ήταν γνωστός μέχρι πρότινος σε Κύπρο και Ελλάδα, παρά μόνο στη Βρετανία και ανάμεσα στους ισλαμιστές άλλων χωρών. Ωστόσο, το όνομά του ήρθε στο προσκήνιο όταν τα ξένα ΜΜΕ τον συνέδεσαν με την πρόσφατη δολοφονία του στρατιώτη στο Λονδίνο. Ο ίδιος έγραψε στο facebook την ημέρα της δολοφονίας του στρατιώτη: «Οι άντρες που δολοφόνησαν έναν άντρα σήμερα στο Λονδίνο διέπραξαν μια εγκληματική και διαβολική πράξη. Προσεύχομαι όπως όλες οι κοινότητες να παραμείνουν ενωμένες και να μην αφήσουν αυτό το γεγονός να σπείρει μίσος και διχόνοια. Αυτός που διέπραξε αυτό το έγκλημα δεν αντιπροσωπεύει καμία κοινότητα και καμία θρησκεία». Το πιστεύει; Ο ίδιος γράφει για την Τζιχάντ: «Το Ισλάμ είναι ένας πρακτικός τρόπος ζωής που συνειδητοποιεί ότι οι άνθρωποι πολεμούν. Το Ισλάμ θέτει τους όρους του πολέμου που θα πρέπει να ακολουθηθούν εάν οι μουσουλμάνοι πάνε στο πόλεμο για δίκαιους σκοπούς».
 
 
Το αφιέρωμα στο «The Week»
 
Το περιοδικό «The Week», στο πλαίσιο ενός αφιερώματος για τους ριζοσπάστες ιμάμηδες, που δίνουν διαλέξεις σε πανεπιστήμια της Βρετανίας, γράφει ότι ο Χαμζά Αντρέας Τζώρτζης είναι ένας «σοβαρός, πειστικός, ακραίος και ευπαρουσίαστος ριζοσπάστης», o οποίος με βάση τις έρευνες φέρεται να ενέπνευσε με τα κηρύγματά του και τον βομβιστή της Βοστόνης Ταμερλάν Τσαρνάεφ, ο οποίος παρακολουθούσε τις διαλέξεις του μέσω YouΤube. Αναφέρει ακόμη ότι είναι πρώην μέλος της ριζοσπαστικής ομάδας Hizb ut-Tahrir και ότι στα κηρύγματά του υποστηρίζει ότι οι Μουσουλμάνοι απορρίπτουν την ιδέα της ελευθερίας του λόγου, αλλά και την ιδέα της ελευθερίας εν γένει.
 
 
Η φανατική οργάνωση που πιστεύει ότι οι γυναίκες είναι κατώτερα όντα
 
Τον περασμένο Μάρτιο σε ένα από τα αμφιθέατρα του University College London εκατοντάδες προσκεκλημένοι ενός debate με τίτλο «Ισλάμ ή αθεϊσμός» αποχώρησαν μετά τον σάλο που προκάλεσε η κίνηση των διοργανωτών να χωρίσουν το ακροατήριο σε γυναίκες και άνδρες. Το UCL, ένα από τα μεγαλύτερα πανεπιστήμια της Βρετανίας, ζούσε πρωτόγνωρες καταστάσεις. Ο σάλος οδήγησε τη διοίκηση του πανεπιστημίου σε αγωγή κατά των διοργανωτών, της Ακαδημίας Ερευνών Ισλαμικής Εκπαίδευσης. Ομιλητές ήταν ο καθηγητής Λόρενς Κράους και ο Χαμζά Αντρέας Τζόρτζης. Το περιοδικό «The Week» κάνει λόγο για τουλάχιστον 200 διαλέξεις στα βρετανικά πανεπιστήμια μέσα σε ένα χρόνο από ακραίους ομιλητές οι οποίοι υποστήριζαν θέσεις όπως ότι οι γυναίκες είναι κατώτερα όντα, καλούσαν σε τζιχάντ και κάποιοι ακόμα πιο ακραίοι έλεγαν ότι η ελευθερία δεν είναι αυτοσκοπός.
 
Μέχρι και τις πρόσφατες επιθέσεις ακραίων ισλαμιστών εναντίον στρατιωτών στους δρόμους του Λονδίνου, οι βρετανικές Αρχές δεν φαίνεται να ανησυχούσαν τόσο ώστε να λάβουν μέτρα. Κι ας υπήρχαν στοιχεία για τη νέα γενιά εξτρεμιστών ισλαμιστών, κηρύκων και ιμάμηδων, που δίνουν διαλέξεις σε πανεπιστήμια της Βρετανίας και θεωρούνται «καλλιεργητές» της κουλτούρας της τρομοκρατίας.
 
Από το 2009 το Κέντρο για την Κοινωνική Συνοχή (CSC) ανέφερε σχετικά με τις δραστηριότητες της εξτρεμιστικής ισλαμικής οργάνωσης Hizb ut-Tahrir ότι ελέγχει ακόμα και δημόσια σχολεία με σκοπό να δημιουργήσει ένα υπερκράτος σε μουσουλμανικές χώρες, ενοποιώντας τους μουσουλμάνους σε όλο τον κόσμο ως έναν πολιτικό συνασπισμό, ή «ummah». Η οργάνωση πιστεύει ότι η Βρετανία και οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής είναι επικεφαλής μιας εκστρατείας κατά του Ισλάμ και των μουσουλμάνων σε όλο τον κόσμο. Ο Τζώρτζης φέρεται να είναι μέλος της οργάνωσης, το ίδιο και οι ιεροκήρυκες που αλωνίζουν με άνεση, όπως αποδεικνύεται, τα βρετανικά πανεπιστήμια, μεταξύ αυτών το University of East London, το University of Bristol αλλά και το London School of Economics!
 

Η ομιλία του πατρός Θεοδώρου Ζήση ,για την άλωση της Πόλης, στη Ρουμανία.


Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ του Αγίου Ιουστίνου (Πόποβιτς)


Κάθε ιερά πράξις και τελετουργία εν τη Εκκλησία είναι ένα μυστήριόν Της και κάθε μυστήριόν Της είναι μεγάλο όπως το ίδιον το μυστήριον της Εκκλησίας, διότι κάθε μυστηριακή πράξις εν τω θεανθρωπίνω οργανισμώ της Εκκλησίας ευρίσκεται εις οργανικήν και ζωτικήν σχέσιν με το κεντρικόν μυστήριον της Εκκλησίας, τον Θεάνθρωπον Χριστόν. Ιδού ένα παράδειγμα: ο μικρός αγιασμός. Παρ΄ όλον ότι πρόκειται περί μικράς πράξεως της Εκκλησίας, το ιερόν θαύμα το οποίον τελείται δι΄ αυτής είναι τεράστιον και τόσον μεγάλον όσον η ιδία η Εκκλησία. Το ηγαπημένον θαύμα αυτό, επισκέπτεται τώρα και δύο χιλιάδες χρόνια εκατομμύρια ψυχών των ορθοδόξων χριστιανών, καθαρίζει αυτάς και αγιάζει, χαρίζον εις αυτάς την υγείαν και την αθανασίαν, και ούτε σταματά ούτε πρόκειται να σταματήση έως ότου υπάρχει ο ουρανός και η γη. Ο αγιασμός δε είναι μόνον ένα από τα πολυάριθμα άγια μυστήρια τα ακαταπαύστως θαυματουργούντα εν τη Ορθοδόξω Εκκλησία! Αλλά και κάθε αγία αρετή εις την ψυχήν του ορθοδόξου χριστιανού είναι ένα μυστήριον του Χριστού, διότι κάθε αρετή ευρίσκεται εις οργανικήν σχέσιν με το μυστήριον του Βαπτίσματος και δι΄ αυτού με όλον το θεανθρώπινον μυστήριον της Εκκλησίας. Ούτω π. χ. η πίστις είναι αγία αρετή αλλ΄ εν ταυτώ και άγιον μυστήριον, δια του οποίου ο ορθόδοξος χριστιανός διαρκώς ζη και σώζεται. Η δε αγία πίστις με την σωτήριον δύναμίν της γεννά εις την ψυχήν του και τας άλλας αρετάς: την προσευχήν, την αγάπην, την ελπίδα, την νηστείαν, την ελεημοσύνην, την ταπείνωσιν…, εκ των οποίων κάθε μία είναι πάλιν μυστήριον. Δια τούτο τα μυστήρια της Εκκλησίας του Χριστού δεν έχουν αριθμόν, διότι ο Θεός εν τη Εκκλησία Του δεν δίδει την Χάριν Του «εκ μέτρου» (Ιω. 3,34). Εις το παμπεριεκτικόν μυστήριον της Εκκλησίας του Θεανθρώπου Χριστού και ένα «Κύριε ελέησον» είναι άγιον μυστήριον όπως και εν δάκρυον της μετανοίας και εις στεναγμός της προσευχής.

Του εν Αγίοις Πατρός ημών Ιωάννου Αρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως του Χρυσοστόμου εις την Σαμαρείτιν· και εις το: «Έρχεται ουν (ο Χριστός) εις πόλιν της Σαμαρείας, λεγομένην Συχάρ» (Ιωάν. δ:5).

Σήμερον ο Χριστός διεκήρυξε προς ημάς τους άθλους της Σαμαρείτιδος· και είναι ανάγκη ο πτωχός λόγος μου να ταξιδεύση μέσα εις το πέλαγος των κατορθωμάτων της. Βλέπω δηλαδή την πίστιν αυτής και θέλω να την εγκωμιάσω, όπως της αρμόζει, και μαζί με σας να επαινέσω την πτωχήν και πλουσίαν, την πόρνην και την Απόστολον, την άσωτον και την πιστήν, εκείνην η οποία πολλούς εμόλυνε και τον μονογενή Λόγον του Θεού επεριποιήθη, εκείνην η οποία εμολύνθη με πολλάς αμαρτίας αλλά και εκαθαρίσθη εξ αυτών, εκείνην η οποία εδίψασε και επεθύμησε να πίη το Ύδωρ της αιωνίου ζωής, η οποία εκληρονόμησε τέλος την χάριν των ναμάτων του ουρανού. Τι λέγει δηλαδή ο ευαγγελιστής Ιωάννης, ο οποίος ως υιός βροντής μας απεκάλυψε τα άρρητα μυστήρια; «Έρχεται ουν (λέγει δια τον Ιησούν) εις πόλιν της Σαμαρείας, λεγομένην Συχάρ, πλησίον του χωρίου, ο έδωκεν Ιακώβ Ιωσήφ τω υιώ αυτού. Ην δε εκεί πηγή του Ιακώβ.

H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

Πίστη - Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου

Θέλεις να κατανοήσεις την ανεξιχνίαστη άβυσσο των μυστηρίων της πίστεως. Μην το κάνεις, σε παρακαλώ• αλλά ας ταξιδεύουμε προς τα άνω, χωρίς να πλέουμε με οδηγό το λογικό μας, γιατί γρήγορα θα αποκάμουμε και θα καταποντιστούμε. Αλλά χρησιμοποιώντας τις Άγιες Γραφές, σαν να είναι
κάποιο πλοίο, ας ανοίξουμε τα πανιά της πίστεως. Αν πλέουμε με οδηγό
τις Αγ. Γραφές, θα παραστέκεται κοντά μας ως κυβερνήτης ο Λόγος του Θεού• αν όμως ταξιδεύουμε με οδηγούς τους ανθρώπινους συλλογισμούς, δεν μας παραστέκεται. Σε ποιόν επιβάτη που ταξιδεύει παραστέκεται ο καπετάνιος; Ώστε είναι διπλός ο κίνδυνος, όταν και πλοίο δεν υπάρχει και ο καπετάνιος απουσιάζει. Γιατί, αν είναι επικίνδυνο να μείνει το σκάφος χωρίς κυβερνήτη, όταν απουσιάζουν και τα δύο, ποια ελπίδα
σωτηρίας μπορεί να υπάρξει;

Ο Θεός θέλησε να μας δώσει μεγάλες ευεργεσίες, αλλά το λογικό μας
δεν αποδέχεται το μέγεθος των οικονομιών Του. Αυτό μπορεί να γίνει με την πίστη, που είναι σπουδαίο φάρμακο των ψυχών. Η άκαρπη έρευνα των θείων ενεργειών είναι λοιπόν αντίθετη με την οικονομία του Θεού. Γιατί, τι κατορθώνουμε με την βοήθεια της πίστεως; Να δεχθούμε τις ευεργεσίες του Θεού, να γίνουμε καλύτεροι, να μην αμφισβητούμε τίποτε και να μην αμφιβάλλουμε για τίποτε, αλλά να αναπαυόμαστε σε όσα
Εκείνος επιτρέπει.

Γιατί εκείνα που η πίστη κατορθώνει και οικοδομεί, η αμφισβήτηση τα
καταστρέφει, γιατί δημιουργεί άκαρπες συζητήσεις και αμφιβολίες, που απομακρύνουν την πίστη. Ο Χριστός έλεγε, ότι πρέπει να σωθούμε με την πίστη• οι ακροατές Του το αμφισβητούσαν και υποστήριζαν ότι
δεν είναι τούτο δυνατόν. Χρειαζόταν πίστη, γιατί η δήλωση του Χριστού
αναφερόταν στο παρόν, η πραγματοποίηση της όμως θα γινόταν στο μέλλον.
Οι Ιουδαίοι όμως, επειδή ήταν προκατειλημμένοι από τις νομικές διατάξεις, έφερναν εμπόδια στην πίστη.

Χριστός Ανέστη- PASCHA - the Sunday of the Resurrection - Hymns


Στην Αθήνα ο Πατριάρχης Μόσχας Κύριλλος

Στην Αθήνα ο Πατριάρχης Μόσχας Κύριλλος

Στην Αθήνα, για επίσημη επίσκεψη, βρίσκεται ο Πατριάρχης Μόσχας και πασών των Ρωσιών Κύριλλος.

Τον προκαθήμενο της ρωσικής Εκκλησίας υποδέχθηκαν το απόγευμα του Σαββάτου στο αεροδρόμιο Ελευθέριος Βενιζέλος ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος, ο Μητροπολίτης Μεσογαίας Νικόλαος, ο πρέσβης της Ρωσίας στην Ελλάδα και ο υφυπουργός Εξωτερικών Κων.Τσιάρας. 

Αργότερα τελέστηκε επίσημη δοξολογία στον Ιερό Ναό Αγίου Διονυσίου του Αρεοπαγίτου για την άφιξη του Πατριάρχη Κύριλλου και της συνοδείας του και στη συνέχεια οι δύο ιεράρχες είχαν συνάντηση στην Αρχιεπισκοπή Αθηνών. 

«Η επίσκεψή σας πραγματοποιείται σε μια δυσμενή συγκυρία, κατά την οποία η χώρα μας δοκιμάζεται από δεινή κρίση. Εμείς όμως, είμεθα ευτυχείς που σας έχουμε κοντά μας, για να ενδυναμώσετε με την παρουσία και την εγνωσμένη αγάπη σας» είπε στον Πατριάρχη Μόσχας ο Αρχιεπίσκοπος.

«Η επίσκεψη μου στην Εκκλησία της Ελλάδος επιτελείται κατά την πασχάλιο περίοδο όταν δοξάζουμε τον λυτρωτικό αγώνα του Σωτήρος και τη νίκη Αυτού κατά του θανάτου, αποβλέποντας να καταστήσουμε τους μετόχους της χαράς της εορτής τους ομοδόξους αδελφούς μας» υπογράμμισε ο προκαθήμενος της ρωσικής Εκκλησίας.

Παράλληλα, αναφέρθηκε στις σχέσεις των δύο Εκκλησιών, προσθέτοντας ότι «η Ρωσική Εκκλησία, η οποία διήλθε μέσω άνευ προηγουμένου σκληρότατων και ευρύτερων διωγμών από τη θεόμαχη εξουσία τον 20 αιώνα, βιώνει την αναγέννησή της. Αναπτύσσεται το φιλανθρωπικό και κοινωνικό της έργο. Είναι χαρά μας να βλέπουμε να στερεώνονται και να συσφίγγουν έτι περαιτέρω οι καλές και αγαστές σχέσεις μεταξύ των Εκκλησιών Ρωσίας και Ελλάδος».

Κωσταντίνος Ευαγγελακόπουλος :

Ούτε οι Σουλιώτισσες σκοτώθηκαν (δηλαδή νοιάστηκαν) για κάποια Ρεπούση του μέλλοντος ούτε η Ρεπούση κόπτεται (δηλαδή νοιάζεται) για κάποιες σουλιώτισσες του παρελθόντος. Οι μεν απέθαναν ώστε να έχουν δικαίωμα στην αληθινή ζωή του μέλλοντος αιώνος, η δε κόπτεται για τη δικαίωση της στον φαύλο αιώνα του παρόντος.

Τι επιδιώκουν οι αποδομητές των “εθνικών μύθων”

 by 

 
Οι χθεσινές δηλώσεις της Μαρίας Ρεπούση σχεικά με χορό του Ζαλόγγου ότι κάθε λαός δημιουργεί τους μύθους του, επαναφέρει τη συζήτηση για τις επιδιώξεις της αποδομητικής ιστορικής σχολής, της οποίας από τα πιο προβεβλημένο μέλη είναι η Ρεπούση. Ο Γ. Καραμπελιάς στο βιβλίο του Συνωστισμένες στο Ζάλογγο αποδομεί την επιχειρηματολογία της Βάσως Ψιμούλη ότι ο χορός του Ζαλόγγου ηταν ένας μύθος. Στο παρακάτω απόσπασμα από το βιβλίο του Γ. Καραμπελιά σκιαγραφούνται οι επιδιώξεις των αποδομητών της ιστορίας μας.

Αποσπασμα (σσ. 14-21) από το βιβλίο του Γιώργου Καραμπελιά, Συνωστισμένες στο Ζάλογγγο
Στα πλαίσια της «αποδόμησης των εθνικών μύθων», προνομιακή θέση κατέχει προφανώς και η κατάρριψη του «μύθου» των Σουλιωτών, μιας από τις ισχυρότερες καταγωγικές αφηγήσεις του νεώτερου ελληνισμού[1]. Αυτό το εγχείρημα εκφράζεται κυρίως μέσω της αποσιώπησης – χαρακτηριστικά, στο ιστορικό ντοκιμαντέρ του Σκάι για την Τουρκοκρατία, στις αρχές του 2011, εκθειάζεται ο Αλή πασάς και αποσιωπούνται ολοκληρωτικά οι Σουλιώτες. Τέλος, μέσα από ορισμένες ιστορικές πραγματείες –όπως αυτή της Βάσως Ψιμούλη– επιχειρείται ένα βήμα πιο πέρα, δηλαδή η ανοικτή αμφισβήτηση του ίδιου του «εθνικού μύθου» του Σουλίου και των Σουλιωτών[2].
Και, δυστυχώς, αυτό το εγχείρημα διαθέτει ήδη τους «προοδευτικούς» τίτλους τιμής του. Ο Γιάννης Κορδάτος, ο «γενάρχης» της μαρξιστικής ιστοριογραφίας –παρότι σήμερα δεν προβάλλεται εξ αιτίας της πληθώρας των σφαλμάτων του και των ενίοτε επιδερμικών αποφάνσεών του–, είναι ο πρώτος διδάξας. Έτσι στην Ιστορία (του) της νεώτερης Ελλάδας, δεν περιλαμβάνεται κάποιο κεφάλαιο ή υποκεφάλαιο για το Σούλι, ενώ οι ελάχιστες σχετικές αναφορές γίνονται σε κεφάλαιο σχετικό με τον Αλή πασά, όπου αντιπαρατίθεται ο προοδευτικός Τεπελενλής προς τους ληστές και πλιατσικολόγους Σουλιώτες! Στις γεμάτες θαυμασμό και επαίνους σελίδες για τον τελευταίο, διαβάζουμε:
Επειδή χτύπησε τους εκμεταλλευτές και δυνάστες της φτωχολογιάς καθώς και τους Σουλιώτες και τους κοτζαμπάσηδες, του έψαλλαν όσα σέρνει η σκούπα και έτσι σχηματίστηκε η παράδοση πως ήταν αιμοβόρος, άρπαγας και σκληρός τύραννος.[ ] Όσο ζούσεν ο Αλής η αγροτιά της Θεσσαλίας τον αγαπούσε, γιατί δεν άφηνε τους μπέηδες και τσιφλικάδες να φέρνονται σκληρά στους κολλιγάδες και φτωχοαγρότες[3].
Είναι γνωστή η θετική αποτίμηση πολλών Ελλήνων ιστορικών και ιστοριολογούντων, και όχι μόνο της Αριστεράς, για τον Αλή, τον οποίον εντάσσουν στον «διαφωτισμένο μοναρχισμό»[4], ωστόσο κανείς δεν έφτασε, εξ αντιδιαστολής, σε τόσο αρνητικές τοποθετήσεις για τους Σουλιώτες:
…δεν είναι σωστό ότι ο Αλής χτύπησε τους Σουλιώτες με τον πιο σκληρό τρόπο; Σωστό είναι, αλλά τι ήταν οι Σουλιώτες; Η απάντηση είναι ότι ήταν κλέφτες που ρήμαζαν τα γύρω χωριά[5].
Σύμφωνα με τη μαρξιστική ορθοδοξία, οι Σουλιώτες ανήκαν σε καθυστερημένους πληθυσμούς και «ο δημοκρατισμός τους για τον οποίο κάνουν λόγο οι αστοί ιστορικοί αντανακλούσε την πρωτόγονη οργάνωση του γένους και όχι νεώτερες δημοκρατικές αντιλήψεις»[6]. Κατά συνέπεια, αποτελούσαν εμπόδιο στην πρόοδο και, όπως μας διδάσκει η «ιστορία», θα… έπρεπε να εξαλειφθούν.
Ωστόσο, μία τεράστια απόσταση χωρίζει εκείνη τη γενιά που, εξ αιτίας μιας κακοχωνεμένης μαρξιστικής αντίληψης, επέμενε, παρά τις διώξεις και τις εξορίες, στην «αμφισβήτηση» μιας εθνικής ιδεολογίας –που στα μάτια της ταυτιζόταν με την κυρίαρχη συντηρητική παράταξη–, από τις νεώτερες γενιές της αποδομητικής ιστορικής αντίληψης. Οι δεύτεροι δεν αντιδρούν απέναντι σε μια κυρίαρχη «εθνικιστική» ιδεολογία, διότι πλέον ο δικός τους λόγος ηγεμονεύει στον ακαδημαϊκό και τον δημόσιο χώρο, και οι ίδιοι στελεχώνουν τους ιδεολογικούς μηχανισμούς του κράτους.
Πλέον, η αποδόμηση δεν αποτελεί απλή επανάληψη της παλιάς «ταξικής» αντίληψης της Αριστεράς, σύμφωνα με την οποία οι αρχιερείς και οι κοτζαμπάσηδες είχαν μεταβληθεί, μαζί με τους Τούρκους, στον κύριο εχθρό των αγωνιζόμενων λαϊκών στρωμάτων[7]. Τώρα, το κέντρο βάρους θα μετατεθεί: από τους καπεταναίους, στους αστούς και τους λογίους, στον Διαφωτισμό, και μάλιστα στη γαλλική εκδοχή του και όχι στην εγχώρια διαμόρφωσή του, και θα υποβαθμιστούν δραματικά οι επαναστατικοί αγώνες, ενώ θα εξαφανιστούν απολύτως οι… νεομάρτυρες[8]. Ο ίδιος ο Ρήγας θα μεταβληθεί κατ’ εξοχήν στον εκδότη του… Σχολείου των ντελικάτων εραστών, και όχι πλέον του Θούριου[9], ενώ θα αποσιωπηθεί εντελώς η έκδοση των Χρησμών του Αγαθάγγελου[10]. Σε αυτή τη νέα «αφήγηση», δεν μιλάμε πλέον για Επανάσταση αλλά για «διαφωτισμό», δεν αναφερόμαστε σε Φραγκοκρατία και Τουρκοκρατία, αλλά σε «ενετική» και «οθωμανική περίοδο», αντίστοιχα.
Στον βαθμό που αναπτυσσόταν και εδραιωνόταν αυτή η «νέα ιστορία», θα έπρεπε αναπόφευκτα να αναμετρηθεί και με το αγωνιστικό/ανταγωνιστικό στοιχείο των προεπαναστατικών και επαναστατικών χρόνων, και όχι μόνο διά της αποσιωπήσεως. Θα έπρεπε να «απομυθοποιηθεί» το κρυφό σχολειό, η 25η Μαρτίου, η κατάληψη της Τριπολιτσάς, τα Ορλωφικά, ως η πρώτη μεγάλη γενική επανάληψη της Επανάστασης[11], εν τέλει η ίδια η «κλεφτουριά».
Ιδιαίτερα, θα έπρεπε να αποσιωπηθούν ή να υποβαθμιστούν τα επαναστατικά γεγονότα τα οποία προηγούνται της Επανάστασης του ’21. Διότι αυτά ακριβώς καταδεικνύουν πως η αφετηρία της δεν ήταν αποκλειστικώς οι λόγιοι, που προσέλαβαν τις ιδέες της γαλλικής Επανάστασης και τις διοχέτευσαν σε μια, λίγο πολύ, αδιαφοροποίητη εθνικά μάζα. Οι λόγιοι αποτελούσαν μία και μόνο συνιστώσα ενός εθνικού κινήματος – που, εξ άλλου, ακόμα και στην περίπτωσή τους, προηγείται κατά πολύ της γαλλικής Επανάστασης. Μια άλλη, αποφασιστικής σημασίας, συνιστώσα υπήρξαν οι ένοπλες συσσωματώσεις των Ελλήνων, που συγκρούονται με τους Τούρκους, αδιάκοπα, από τον Κροκόνδειλο Κλαδά, τον 15ο αι.[12], έως τους Σουλιώτες, τους Χειμαριώτες, την κλεφτουριά και τα ένοπλα σώματα των Επτανήσων και των παραδουνάβιων Ηγεμονιών.
Κατ’ εξοχήν δε, οι Σουλιώτες καταλαμβάνουν κεντρικό ρόλο στο corpus της νεώτερης ελληνικής ιστορικής συνείδησης, εξ αιτίας του μακρόχρονου και ανυποχώρητου αγώνα τους, επί δύο αιώνες, ενάντια στους Τούρκους και της –αποφασιστικής σημασίας– συμμετοχής τους στην Επανάσταση.
Η αποδομητική σχολή θα πρέπει λοιπόν να καταδείξει, έστω και διά της χειραγώγησης/αποσιώπησης, ή, αν χρειαστεί, και του βιασμού των ιστορικών στοιχείων, πως οι Σουλιώτες δεν ήταν τίποτε άλλο παρά μια συνένωση από μάλλον πρωτόγονες φάρες, αλβανικής καταγωγής και γλώσσας, οι οποίες δεν διέθεταν κάποια εθνική ή έστω πρωτοεθνική συνείδηση, αλλά μόνο μια χριστιανική ταυτότητα, ανταγωνιστική προς τη μουσουλμανική του Αλή Τεπελενλή και των Τουρκαλβανών του. Αν το επιτύχει, τότε θα έχει προσθέσει ένα ακόμα λιθαράκι στο βασικό ιδεολογικό της πρόταγμα: η εθνική συνείδηση είναι απούσα από τους Έλληνες πριν από την Επανάσταση του ’21 και, επομένως, το ελληνικό έθνος διαμορφώνεται δια της επαναστάσεως και, κυρίως, μέσω του κράτους. Οι Σουλιώτες «δεν είναι» Έλληνες, αλλά «εξελληνίζονται» επιγενέστερα, πολύ μετά τη σύγκρουσή τους με τον Αλή:
Την ίδια εποχή, εξελληνισμός και ενσωμάτωση στην υπόθεση της Ελληνικής Επανάστασης, τους πολιτικο-στρατιωτικούς στόχους και το εθνικό της όραμα, αποτελούν τις δύο όψεις της νέας πραγματικότητας, στην οποία εντάσσονται οι Σουλιώτες[13].
Και επειδή το Κούγκι, οι Τζαβελαίοι, το Ζάλογγο, η Δέσπω και ο πύργος του Δημουλά, αποτελούν λέξεις/σημαίνοντα, που στο υποσυνείδητο των Ελλήνων ταυτίζονται με την αγωνιστική διάσταση, όχι μόνο του Σουλίου, αλλά της νεώτερης ελληνικής ταυτότητας γενικά, θα πρέπει, εν τέλει, να πλήξουμε την αληθοφάνεια των γεγονότων και τον ηρωικό χαρακτήρα ατόμων και πράξεων. Σε τέτοιο βαθμό, ώστε να αμφισβητηθεί, χωρίς μάλιστα καμία ιστορική αντένδειξη, και ο χορός του θανάτου του Ζαλόγγου, δηλαδή μια πράξη συνδεδεμένη με το βαθύτερο συναισθηματικό και ψυχολογικό υπόστρωμα των νεώτερων Ελλήνων, από το νηπιαγωγείο έως τα γερατειά.
Στη διάρκεια της διεξαγόμενης, σε στενωπούς και μονοπάτια του όρους, μάχης, μέρος των γυναικοπαίδων κατακρημνίστηκε είτε απωθούμενο στην άκρη του γκρεμού από τους οπισθοχωρούντες μαχητές…[14]
 Ίσως, εν τέλει, εδώ να βρίσκεται η αφετηρία του φάσματος του «συνωστισμού», που κατατρύχει τους Έλληνες αποδομητές, συνωστισμένοι στη Σμύρνη…, συνωστισμένες στο Ζάλογγο.
 
ΣΣ. Τα αποσπάσματα εγγράφων ή βιβλίων στο κείμενο παρατίθενται με την ορθογραφία του πρωτοτύπου.

H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more


Οι «50 ομιλίες» του Αββά Μακαρίου του Αιγυπτίου.


Μελέτημα 16ον.

1. Ο μακάριος Μωϋσής με τη δόξα του Αγίου Πνεύματος που έλαμπε στο πρόσωπό του, την οποία κανείς άνθρωπος δεν μπορούσε ν΄ ατενίσει, προτύπωσε πως θα δοξασθούν στην ανάσταση των δικαίων τα σώματα των Αγίων. Ο Μωϋσής έμεινε στο όρος 40 μέρες και 40 νύχτες και δεν έφαγε ούτε ήπιε. Άρα δεχότανε κάποια τροφή πνευματική! Αυτήν την τροφή γεύονται από τώρα οι άγιες ψυχές από το Άγιο Πνεύμα!                                                                                                  
2. Όταν έπλασε ο Θεός τον Αδάμ, δεν του έβαλε στο σώμα φτερά, όπως στα πουλιά, αφού έμελλε να του δώσει στην ανάσταση τα φτερά του Αγίου Πνεύματος! Για να υψώνεται μ΄ αυτά και ν΄ αρπάζεται, όπου θέλει το Άγιο Πνεύμα. Αυτά τα φτερά έχουν δοθεί από τώρα στις ψυχές των αγίων και τις σηκώνουν ψηλά προς το Ουράνιο φρόνημα. Μ΄ αυτή τη σφραγίδα του Αγίου Πνεύματος θα τους βάλει στα δεξιά Του, γιατί Του μοιάζουν και είναι παιδιά Του και θα είναι παντοτινά μαζί Του.                                                                                                                                                                  
3. Θέλημα της ψυχής είναι να διατηρεί τα μέλη του σώματος αμόλυντα. Ν΄ αποκλείσει τον εαυτόν της από τους περισπασμούς του κόσμου. Να φυλάξει την καρδιά από κάθε χαμερπή φροντίδα και ηδονή. Οπότε του προσφέρεται και η βοήθεια της Θείας Χάριτος. Τι όμως να κάνει ο Θεός σ΄ εκείνον που προσφέρει τον εαυτόν του στον κόσμο και τρέχει πίσω από τις ηδονές του;                                                                                                                                                                                                     
4. Οι πέντε Παρθένες που αγρύπνησαν και πήραν μέσα στην καρδιά τους το ξένο προς τη φύση τους λάδι, δηλαδή τη Χάρη του Αγίου Πνεύματος, μπόρεσαν να μπουν μαζί με τον Νυμφίο στον νυμφώνα. Οι άλλες οι μωρές, που δεν φρόντισαν ν΄ αποκτήσουν το λάδι αυτό της αγαλλιάσεως μέσα στις καρδιές τους, όσο ήταν ακόμη στη ζωή, κλείστηκαν έξω του νυμφώνος της Βασιλείας. Γιατί δεν έδωκαν όλη την αγάπη τους στον επουράνιο Νυμφίο. Γιατί οι ψυχές που ζητούν τον αγιασμό του Πνεύματος, που είναι ξένος προς την ανθρώπινη φύση, ανάβουν όλη την αγάπη τους για το Χριστό, εκεί βαδίζουν, εκεί προσεύχονται, εκεί σκέφτονται, εκεί μελετούν και έχουν απομακρυνθεί απ΄ όλα τα άλλα.                                                                                                                                       
5. Η κακία είναι κάτι το ξένο για την ανθρώπινη φύση, που με την παράβαση του Αδάμ δεχτήκαμε και με τον καιρό έγινε δεύτερη φύση σε μας. εάν δεν διώξουμε από μέσα μας την κακία με πολλή προσευχή και πίστη και αποστροφή των πραγμάτων του κόσμου, δεν αποκτάμε την αρχική καθαρότητα και δεν μπορούμε να επιτύχουμε την Επουράνια Βασιλεία.

ΣΤΗΝ Μ. ΒΡΕΤΑΝΙΑ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ ΚΑΤΑΡΡΕΕΙ ΕΝΩ ΕΠΕΛΑΥΝΕΙ ΤΟ ΙΣΛΑΜ

του Νίκου Χειλαδάκη

 Μια άκρως θλιβερή αλλά και πολύ ανησυχητική διαπίστωση κάνει η βρετανική εφημερίδα, Daily Mail και την οποία αναδημοσιεύει με «περισσή χαρά» η τουρκική ισλαμική εφημερίδα, Yeni Şafak, ότι όλο και λιγότεροι χριστιανοί πηγαίνουν να προσευχηθούν στους χριστιανικούς ναούς στην Μεγάλη Βρετανία την ίδια ώρα που κάνουν την εμφάνισή τους όλο και περισσότεροι μουσουλμάνοι να προσεύχονται και μάλιστα σε δημόσιους χώρους δίνοντας την εντύπωση ότι η χώρα είναι καθαρά μουσουλμανική.   


H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more



Πρωτοπρεσβύτερος π. Θεόδωρος Ζήσης :


«…Οὔτε ἔπρεπε ἀπὸ τὴν ἀρχὴ νὰ μετάσχουμε, οὔτε τώρα ἀμετανοήτως νὰ συνεχίζουμε   νὰ μετέχουμε τοῦ ΠΣΕ καὶ τῶν ἄλλων οἰκουμενιστικῶν θεσμῶν καὶ διαλόγων, γιατί αὐτὴ  ἡ συμμετοχὴ μας ἀκυρώνει τὸ Εὐαγγέλιο, προσβάλλει τοὺς μάρτυρες, διαφωνεῖ μὲ τοὺς  ἁγ. Πατέρες, ἀποτελεῖ πρωτοφανῆ καινοτομία στὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας ἀνὰ τοὺς αἰῶνες  καὶ εἶναι μέρος τοῦ παιχνιδιοῦ τῆς Βαβυλῶνος τῆς μεγάλης»

Πίστη - Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου


Οι υπερβολικά ανόητοι, αυτοί προ παντός είναι εκείνοι που επιτρέπουν στο λογικό τους να ερευνά εκείνα που δεν είναι δυνατόν να τα γνωρίσει κανείς, παρά μόνον με την πίστη. Γιατί, αν κάποιος, τη στιγμή που ο έμπειρος μεταλλουργός βγάζει από τη φωτιά με την τσιμπίδα το πυρακτωμένο σίδερο, αυτός επιμένει να το κάνει αυτό με το χέρι, θα τον χαρακτηρίσουμε ως τον μεγαλύτερο ανόητο• έτσι και οι φιλόσοφοι, επειδή επέμεναν να γνωρίσουν τα δόγματα της πίστεως με τη δύναμη του λογικού τους, περιφρόνησαν την πίστη. Και γι’ αυτό δεν μπόρεσαν να γνωρίσουν τίποτε από αυτά που ζητούσαν. Είναι ασυγχώρητο να εξετάζουμε με περιέργεια τους τρόπους με τους οποίους εκδηλώνονται οι βουλές του Θεού και τις αποφάσεις Του πρέπει να τις αποδεχόμαστε με πίστη. Γιατί, όταν ο Θεός φανερώνει τη γνώμη Του και τη θέλησή Του, δεν πρέπει να τα υποβάλουμε στον έλεγχο του λογικού, ούτε να ερευνούμε την αιτιολογία των γεγονότων, ούτε να προβάλουμε την αδυναμία της φύσεως, ούτε τίποτα άλλο από τα παρόμοια• γιατί από όλα αυτά είναι ανώτερη η δύναμη της απόφασης του Θεού και δεν μπορεί κανένα εμπόδιο να την ματαιώσει.

Συνωστισμένες στο Ζάλογγο


Αγνή Παρθένε Δέσποινα


Ὁ ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κλίμακος στὸν λόγο του περὶ πραότητος λέγει ὅτι:

«Πραότης εἶναι μία ἀμετακίνητη κατάστασις τοῦ νοῦ, ποὺ παραμένει ἡ ἴδια καὶ στὶς τιμὲς      καὶ στὶς περιφρονήσεις. Πραότης εἶναι τὸ στήριγμα τῆς ὑπομονῆς, ἡ θύρα ἤ καλύτερα ἡ   μητέρα τῆς ἀγάπης, ἡ προϋπόθεσις τῆς διακρίσεως, ἡ πρόξενος τῆς ἀφέσεως τῶν ἁμαρτιῶν, τὸ θάρρος τῆς προσευχῆς. Ἡ πραότης εἶναι συνεργὸς στὴν ὑπακοή, ὁδηγὸς  στὴν  ἀδελφοσύνη, χαλινὸς τῆς μανίας, κόψιμο τοῦ θυμοῦ, μίμησις τοῦ Χριστοῦ. Ἡ πραεῖα  ψυχὴ εἶναι θρόνος τῆς ἁπλότητος, ἐνῶ ὁ νοῦς τοῦ ὀργίλου δημιουργός τῆς πονηρίας. Ἡ ἤπια ψυχὴ θὰ δεχθῆ μέσα της τοὺς λόγους τῆς σοφίας. Ἡ εὐθεῖα ψυχὴ συζῆ μὲ τὴν       ταπείνωσι, ἐνῶ ἡ πονηρὰ εἶναι ὑπηρέτρια τῆς ὑπερηφάνειας. Οἱ ψυχὲς τῶν πράων θὰ γεμίσουν ἀπὸ γνῶσι καὶ σύνεσι, ἐνῶ ὁ νοῦς τοῦ θυμώδους συγκατοικεῖ μὲ τὸ σκοτάδι  καὶ τὴν ἄγνοια»