πάντα πρυτάνευαν οι έριδες και η φιλαρχία.....

Αν πρέπει να πω την αλήθεια, έμαθα ν’ αποφεύγω τις συντροφιές των Επισκόπων, αφού καμιάς Συνόδου δεν βίωσα το αγαθόν τέλος μήτε ορθή λύση προβλημάτων. Και τούτο γιατί πάντα πρυτάνευαν οι έριδες και η φιλαρχία. Γι’ αυτό κλείσθηκα στον εαυτό μου και βρήκα στη μοναξιά την ασφάλεια της ψυχής μου και την ηρεμία μου 

(Επιστολαί, Γ΄ Προκοπίω: Άγ. Γρηγόριος ο Ναζιανζηνός).

ΟΙ ΤΥΨΕΙΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΩΣ.

Είναι πρακτική και 
πολύ σημαντική η διδασκαλία του Αγίου Ιωάννου του Σι- 
ναϊτου περί συνειδήσεως, όπου μας λέγει: 

«Όταν η συνείδηση παύση να μας ελέγχη για τις αμαρτίες, 
ας προσέξουμε μήπως 
αυτό δεν οφείλεται στην καθαρότητα, αλλά στην κόπωση και την 
άμβλυνση της συνειδήσεως λόγω πλήθους αμαρτιών». 

"εκ γαρ του καρπού το δένδρον γινώσκεται".

Η γένεση του παπισμού, δογμα­τικά κατοχυρωμένου, οδήγησε στην εκκόλαψη του ολοκληρωτι­σμού στην Ευρώπη, με τη θεία κα­ταξίωση της βίας. Θεολογική θεμε­λίωση του ολοκληρωτισμού είναι το περίφημο dictatus papae (πα­πικές υπαγορεύσεις) του πάπα Γρηγορίου Ζ' του Ιλδεβράνδη (1073-1085) σε 27 προτάσεις, με τις όποιες ο πάπας αυτοανακηρύσσε­ται απόλυτος κύριος εκκλησίας και πολιτείας («ο μόνος άνθρωπος, του οποίου όλοι οι πρίγκιπες φι­λούν τα πόδια», «έχει τη δυνατότη­τα να καθαιρεί τους αυτοκράτο­ρες», «δεν μπορεί να κριθεί από κα­νέναν» κ.λπ.). Ο «περί περιβολής» (de investitura) αγώνας και όλοι οι μετέπειτα πόλεμοι του παπικού κράτους είναι η εφαρμογή αυτού του πνεύματος. 

Η αυθεντία του Πάπα εξουδετέρωσε την αυθεντία των Οικουμενικών Συνόδων, που μεταβλήθηκαν σε συμβουλευτικά σώματα της παπικής εξουσίας. Ο πάπας μέσω του ήδη από τον με­σαίωνα θεολογουμένου αλαθήτου του (επίσημη δογματοποίηση το 1870), σφετερίσθηκε το αλάθητο των Οικουμενικών Συνόδων. Το πρωτείο εξουσίας και το αλάθητο έδωσαν στον παπικό θεσμό την ανωτάτη εξουσία στον κόσμο. Τα κράτη θεωρήθηκαν φέουδα του πάπα και οι βασιλείς υποτελείς του, σε σημείο που να του φιλούν το πό­δι και να εκτελούν καθήκοντα ιπποκόμου του. 

Το τριώροφο στέμμα του (ως σήμερα) δείχνει την εξου­σία του πάπα στα επίγεια, ουράνια και καταχθόνια (καθαρτήριο, συγχωροχάρτια). 
Βασικοί θεσμοί επιβολής της πα­πικής δύναμης και εξουσίας απέ­βησαν η Ιερά Εξέταση (εσωτερικά) και η Ουνία (αρχή το 1215, εξωτερι­κά), για την διευκόλυνση, του ε­πεκτατισμού. Το 1252 (Ιννοκέντιος Δ') εισάγονται τα βασανιστήρια ως ανακριτική μέθοδος, πρότυπο ό­λων των μεταγενεστέρων ευρω­παϊκών ολοκληρωτισμών. Καρπός αυτού του πνεύματος υπήρξαν οι σταυροφορίες» (η επαναφορά του όρου στα σήμερα συμβαίνον­τα, δείχνει συνέχεια αυτής της συνείδησης), με κορυφαίο απο­τρόπαιο γεγονός την 4η σταυρο­φορία (1204) και την άλωση και καταστροφή της Κωνσταντινούπο­λης. 

Πρωτοπρ. Γ. Μεταλληνός :

Η Ορθοδοξία δεν μπορεί από την φύση της να συγκαλύψει οποι­αδήποτε αδικία και απανθρωπιά, από όπου και αν προέρχεται. 

Δεν συντάσσεται με τους ισχυρούς, αλλά με τους αδικουμένους. 

Είναι ξένη προς κάθε μορφή τρομοκρα­τίας, που την θεωρεί έγκλημα φρικτό και απάνθρωπο. Όταν δεν γίνεται αυτό, ας μη μιλούμε για Ορθοδοξία, αλλά για μια ακόμη παραχάραξή της. Διακηρύσσει, όμως, και την εμπειρία της η Ορθοδοξία, ότι η τρομοκρατία, ο φανατισμός και η βία, δεν πολεμούνται με μανι­φέστα, διακηρύξεις, ή με αντι-βία, και μάλιστα «τυφλή», αλλά μέσα μας. Όχι με εξωτερικές συμφωνίες —έστω και διαθρησκειακές—αλλά με την ένταξη στον τρόπο ζωής και το ήθος των Αγίων μας, που νικά όλες τις εκτροπές της πτώσης και πτωτικότητάς μας. Διαφορετικά, αλλοτριώνεται και η Ορθοδοξία σε μια κοσμική δύναμη και εξουσία. Και υπάρχει πάντα αυτός ο κίν­δυνος για την Ορθοδοξία, όχι των αγίων, αλλά τη δική μας. 

«τοιούτοι υμίν έπρεπον αρχιερείς»

Αλήθεια, είναι άραγε σύμπτωση που όσοι εκπροσώπησαν τους «Ορθοδόξους» στους χορούς και τα πανηγύρια του Π.Σ.Ε. της (τρελο)Καμπέρας, δηλαδή ο «Φιλαδελφείας» Βαρθολομαίος, ο «Δημητριάδος» Χριστόδουλος,  ο «Ανδρούσης» Αναστάσιος και ο Αρχιμανδρίτης Θεόφιλος (νυν «Ιεροσολύμων») έγιναν όλοι μετά ταύτα αρχηγοί αυτοκεφάλων εκκλησιών; Αληθώς, «τοιούτοι υμίν έπρεπον αρχιερείς», οι μετά των καννιβάλων συγχορεύσαντες και μετά παπαδίνων και δεσποτίνων συνεισοδεύσαντες.

Γιατί τότε εκείνοι και όλοι οι προηγούμενοι μάρτυρες και ομολογητές ομολόγησαν και μαρτύρησαν;

Οργίσθηκε ο ουρανός, και ελυπήθησαν σφόδρα οι Άγιοι Πατέρες με το θέαμα και το άκουσμα όσων έλαβαν χώραν στο Φανάρι κατά την εορτή του Αγίου Αποστόλου Ανδρέου 30 Νοεμβρίου. Πρωτοφανή και πρωτάκουστα πράγματα στην δισχιλιετή ιστορία της Εκκλησίας. «Καταπεφρόνηται τα των Πατέρων δόγματα, αποστολικαί παραδόσεις εξουθένηνται, νεωτέρων ανθρώπων εφευρέματα ταις εκκλησίαις εμπολιτεύεται», όπως λέγει ο Μ. Βασίλειος για ανάλογα φαινόμενα της εποχής του. Όλα έγιναν στην κυριολεξία άνω κάτω. Αντί ο αιρετικός πάπας να κείτεται κάτω, όπως βλέπουμε να παρίστανται οι αιρετικοί στις εικόνες των Αγίων Συνόδων, και να εκβάλλεται από την Θεία Λειτουργία, βάσει του λειτουργικού προστάγματος «τας θύρας, τας θύρας, εν σοφίας πρόσχωμεν» τον ανεβάσαμε σε θρόνο υψηλό, όπου καθόταν συμφορώντας ωμοφόριο, τον εθυμίασαν οι ορθόδοξοι διάκονοι, τον ασπάσθηκε ο πατριάρχης στο «αγαπήσωμεν αλλήλους», απήγγειλε ως πρωεστώς το «Πάτερ ημών», του έψάλησαν «Πολυχρόνιον» από τον χορό των ιεροψαλτών και ειδικά συντεθειμένο τροπάριο από Αγιορείτη υμνογράφο – Κύριε ελέησον!- και του επετράπη να δώση στο εκκλησίασμα την ευλογία του, μάλλον δε τη αλογία του κατά τους ιερούς κανόνες. Επιτρέψαμε να διαιρεθεί η επί γης στρατευομένη Εκκλησία από την εν ουρανοίς θριαμβεύουσα Εκκλησία των Αγίων και να ενωθεί με εκκλησίες και συνάξεις πονηρευομένων αιρετικών. Προσβάλαμε όλους τους Αγίους μάρτυρες και ομολογητές που αγωνίσθηκαν μέχρι αίματος εναντίον των αιρέσεων, γιατί παρουσιάσαμε ως ανωφελείς και περιττούς τους αγώνες., τα μαρτύρια και την ομολογία τους. Δεν θα λυπούνται οι επί Βέκκου μαρτυρήσαντες όσιοι Αγιορείτες Πατέρες, που αρνήθηκαν να δεχθούν και να μνημονεύσουν τον πάπα, βλέποντας όχι μόνο να απορρίπτουμε το παράδειγμα τους σιωπώντες, αλλά και να κάνουμε τα αντίθετα; Γιατί τότε εκείνοι και όλοι οι προηγούμενοι μάρτυρες και ομολογητές ομολόγησαν και μαρτύρησαν;

THE TENTH OF APRIL The Memory of the Holy Hieromartyr GREGORY V, Patriarch of Constantinople, who died by hanging

Born in 1745 in the bosom of a poor family from Dimitsane in the Peloponnese, Saint Gregory received his earliest education from his uncle who was a hieromonk, and then went to live with him in Smyrna. Becoming a monk in the monastery on the island of Strophades, he completed his theological studies on Patmos. On his return to Smyrna, Metropolitan Procopius, who showed him a fatherly affection, made him archdeacon and then ordained him priest. When Procopius was elevated to the Patriarchate in 1788, he consecrated Gregory to succeed him.

For twelve years, the holy hierarch governed the great and wealthy city of Smyrna, the metropolis of Hellenism in Asia Minor, with wisdom and apostolic zeal. He had several churches rebuilt there, founded schools and organized a system of charity for the underprivileged. In 1797, he was elected Ecumenical Patriarch and immediately undertook to enhance the patriarchal dignity by having the Phanar palace rebuilt. He also founded a publishing house in which he edited books in the vernacular, which contributed greatly to the cultural and spiritual awakening of the Greek people. The holy hierarch was vigilant about the strict observance of the ecclesiastical canons and the moral rectitude of the clergy. In those troubled times, when the Greeks, who had been held under the Ottoman yoke for almost four centuries, were brewing up for a general uprising, the Patriarch, aware of his pastoral responsibilities, exerted himself to temper the warlike spirits while secretly nurturing national feeling.

Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ του Αγίου Ιουστίνου (Πόποβιτς)

Η αγάπη της αγίας καθολικότητος εν τη Εκκλησία ενώνει, θεανθρωπίνως, τα μέλη της Εκκλησίας μεταξύ των, ώστε όλα ομού και έκαστον προσωπικώς να ζουν την καθολικήν ζωήν της Εκκλησίας. Η δε αγία αυτή αγάπη της καθολικότητος εξαρτάται από την πίστιν των εις τον Χριστόν και από την εν Χριστώ ζωήν των. δι΄ αυτό ο θεόσοφος Απόστολος και ευαγγελίζεται εις τους χριστιανούς: «Ως ουν παρελάβατε τον Χριστόν Ιησούν τον Κύριον, εν αυτώ περιπατείτε» (Κολ. 2, 6). Τίποτε να μην αλλάζετε εις τον Κύριον Ιησούν Χριστόν ούτε να του προσθέτετε, όπως είναι Αυτός είναι υπερτέλειος, θείως και ανθρωπίνως. Εμείς οι Απόστολοι τοιούτον Χριστόν Ιησούν και Κύριον, τον Θεάνθρωπον, εκηρύξαμεν και παρεδώσαμεν, τοιούτον εσείς Τον «παρελάβατε». «Εν Αυτώ», λοιπόν, και «περιπατείτε». «Εν Αυτώ» ζήτε και «περιπατείτε», τούτο είναι η εντολή των εντολών. «Εν Αυτώ περιπατείτε», όχι προσαρμόζοντες Αυτόν εις τον εαυτόν σας, αλλά τον εαυτόν σας εις Εκείνον, όχι αλλάσσοντες Αυτόν προς τον εαυτόν σας, αλλά τον εαυτόν σας προς Εκείνον, όχι μεταποιούντες Αυτόν κατ΄ εικόνα σας, αλλά μεταποιούντες τον εαυτόν σας κατ΄ εικόνα Εκείνου. Μόνον οι υπερήφανοι αιρετικοί και άφρονες ψυχοφθόροι μεταποιούν, μεταβάλλουν, αλλάσσουν τον Θεάνθρωπον Χριστόν κατά τας επιθυμίας και αντιλήψεις των. Εκ τούτου και τόσοι «ψευδόχριστοι» εις τον κόσμον και τόσοι ψευδοχριστιανοί. 

Η Έξοδος του Μεσολογγίου 10 Απριλίου 1826. ...

 

Δεν θα ξεχάσουμε ποτέ, ως Πανέλληνες, το ηρωικό Μεσολόγγι. 

Δεν θα ξεχάσουμε ποτέ τη θυσία των γενναίων εκείνων αγωνιστών. Δεν θα ξεχάσουμε ποτέ τον πεινασμένο ατρόμητο πολεμιστή της Εξόδου του Μεσολογγίου. 

Κι αν κάποιοι προσπαθούν να διαγράψουν την ιστορική αλήθεια και να σβήσουν από τις σελίδες της ιστορίας  πρόσωπα και γεγονότα, θυσίες και ιδέες, η ψυχή του Έλληνα δεν αποκηρύσσει και δεν διαγράφει. 

Ο ουρανός βροντοφωνεί. 

Η πίστη στο Θεό και στην ελευθερία της πατρίδος λάμπει ως αστέρας ύψιστων ιδανικών στο πνευματικό στερέωμα και εμπνέει και καθοδηγεί. Πίστη και ελευθερία γίνονται ένα στο πνεύμα των Ελλήνων του Εικοσιένα. Τη μεγάλη αυγή της ηρωικής εξόδου του Μεσολογγίου οι ελεύθεροι πολιορκημένοι δεν νομίζουν ότι ο θάνατος που τους περιμένει είναι το τέλος της ζωής τους, αλλά πιστεύουν ότι βρίσκονται στο κατώφλι της αιωνιότητος. 

O Kοσμάς :

6. Το πρόβλημα όμως που υπάρχει είναι άλλο. Τι θα γίνει με τις πιό πάνω Παρατάξεις του Παλαιού Ημερολογίου, που εμφανίζονται ως η «Εκκλησία του Χριστού»; Δεν θα πρέπει κάποτε να εκλείψουν και να υπάρχει μόνο η « Μία, αγία, καθολική και αποστολική Εκκλησία»;
Ασφαλώς, ναι! Ναι, αλλά πώς θα γίνει αυτό;

Υποστηρίζονται δύο τρόποι:

α. Είναι ο τρόπος, που καθορίζουν οι άγιοι Πατέρες. Είναι «τα πρότυπα των αγίων Πατέρων». Είναι ο Θεολογικός τρόπος. Σύμφωνα με αυτόν, ο μόνος τρόπος είναι η επιστροφή στην Εκκλησία όσων αποκόπηκαν από αυτήν. Γιά αυτό, ο Μέγας Βασίλειος μας καλεί να προσευχόμαστε στη θεία Λειτουργία του, λέγοντας « τους πεπλανημένους επανάγαγε»!
Στο χώρο του Παλαιού ΄Ημερολογίου έχουμε κυρίως δύο, ή τρείς
περιπτώσεις «πεπλανημένων», που έχουν αποκοπεί από την Εκκλησία.

Πρώτη περίπτωση: Είναι ορισμένοι κληρικοί, που θέλησαν να γίνουν επίσκοποι με ανορθόδοξα μέσα. Δηλ. επειδή η Σύνοδος στην οποία ανήκαν δεν τους έκανε επισκόπους, κατέφυγαν σε διάφορους ψευδεπισκόπους, δηλ. είτε καθηρημένους, είτε αχειροτόνητους, οι οποίοι τους χειροτόνησαν «επισκόπους». Απώτερος σκοπός τους ήταν να επανέλθουν κάποια μέρα στην Εκκλησία και να γίνουν εκβιαστικά δεκτοί ως επίσκοποι!
Οι κληρικοί όμως αυτοί ποτέ δεν έγιναν επίσκοποι, αφού
«χειροτονήθηκαν» από ψευδεπισκόπους. Είναι και αυτοί πλέον «ψευδεπίσκοποι».
Βέβαια, η Εκκλησία έχει τη δυνατότητα να αναγνωρίσει και τη χειροτονία των ψευδεπισκόπων αυτών. Και το έκανε μερικές φορές στο παρελθόν. ΄Ομως, δεν μπορεί να συνεχίζεται το κακό αυτό, το οποίο παραέγινε. Έπρεπε κάποτε να κλείσει η πόρτα αυτή να εισάγονται στη Σύνοδο επίσκοποι, από το «παράθυρο», που δεν είναι η κανονική οδός. Και έκλεισε!
Βλέπουμε σήμερα τέτοια άτομα, δηλ. κληρικούς που έλαβαν «χειροτονία» ψευδεπισκόπου, να προσποιούνται μετάνοια, και να απαιτούν να γίνουν δεκτοί από τη Σύνοδο, από την οποία αποκόπηκαν ως κανονικοί επίσκοποι, μαζί με όσους τους ακολουθούν.

Δεύτερη περίπτωση: Είναι ορισμένοι κληρικοί, τους οποίους η Σύνοδος που ανήκαν, τους καθήρεσε, είτε δικαίως, είτε ακόμα και αδίκως. Ακόμα, και στην τελευταία αυτή περίπτωση, εάν δηλ. κάποιος κληρικός καθαιρέθηκε άδικα, είναι υποχρεωμένος να υπομείνει την καθαίρεσή του, και όχι να προσφύγει σε ψευδεπισκόπους, οι οποίοι πολλές φορές τον χειροτονούν και αυτόν «ψευδεπίσκοπο». Τέτοιοι «ψευδεπίσκοποι», εάν ποτέ μετανοήσουν μπορεί να γίνουν δεκτοί από τη Σύνοδό τους, από την οποία αποκόπηκαν, όχι όμως ως επίσκοποι, αλλά με την ιδιότητα που είχαν όταν αποκόπηκαν.

Τρίτη περίπτωση: Είναι όσοι αποκόπηκαν γιατί νόμισαν ότι υπάρχουν λόγοι πίστεως. Αυτοί, σε περίπτωση μετάνοιάς τους, μπορούν να επιστρέψουν και να γίνουν δεκτοί από τη Σύνοδό τους.

O Συναξαριστής της ημέρας.

Τετάρτη, 10 Απριλίου 2013 (ώρα Ελλάδος).

Τερεντίνου, Πομπηΐου Αφρικανού, Μακαρίου, Μαξίμων και ετέρων 36 μαρτύρων, Αλεξάνδρου και των συν αυτώ, Γρηγορίου ιερομάρτυρος Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως του Ε', Δήμου νεομάρτυρος του εν Σμύρνη (1763).

Οἱ Ἅγιοι Μάρτυρες Ἀφρικανός, Θεόδωρος, Μάξιμος, Πομπήιος καὶ Τερέντιος μαρτύρησαν τὸ ἔτος 250 μ.Χ., ἐπὶ αὐτοκράτορος Δεκίου (249 – 251 μ.Χ.) καὶ ἡγεμόνος Φουρτουνιανοῦ, στὴν Καρθαγένη τῆς Ἀφρικῆς μαζὶ μὲ ἄλλους τριάντα ἐννέα Χριστιανούς, τῶν ὁποίων τὰ ὀνόματα εἶναι: Ἀνάξαρχος, Ἀναξιμένης, Ἀριστείδης, Δημάρατος, Δημοκλής, Δημοσθένης, Διονύσιος, Ἐπαμεινώνδας, Ἐτεοκλής, Ζήνων, Ἠλίας, Ἡρακλῆς, Ἡσαΐας, Ἡφαιστίων, Θεμιστοκλῆς, Θεόφραστος, Θησεύς, Θωμᾶς, Ἰσοκράτης, Λουκᾶς, Μακάριος, Μιλτιάδης, Μνήσαρχος, Ξενοφῶν, Ὅμηρος, Παρμενίων, Πελοπίδας, Περικλῆς, Πίνδαρος, Πολύβιος, Πολύνικος, Προμηθεύς, Σοφοκλῆς, Σωκράτης, Τιμόθεος, Τίτος, Φιλοποίμην, Φωκίων καὶ Χρόνιος.

Οἱ Ἅγιοι συνελήφθησαν, ἐπειδὴ ἦταν Χριστιανοὶ καὶ δοκιμάσθηκαν μὲ πολλὰ βασανιστήρια. Πρῶτα τοὺς χτύπησαν ὑπερβολικά, μέχρις ὅτου φάνηκαν τὰ σπλάγχνα τους, στὴν συνέχεια μὲ πυρωμένα καρφιὰ τοὺς τρύπησαν τὰ ἰσχία καὶ ἐπάνω σὲ αὐτὰ ἔριξαν ξύδι καὶ ἁλάτι. Ἀφοῦ ὅμως προσευχήθηκαν, κατέστρεψαν τὰ ξόανα, τοὺς βωμοὺς καὶ τοὺς ναοὺς τῶν εἰδωλολατρῶν. Στὸ τέλος, μετὰ τὶς φρικτὲς βασάνους, ἀποκεφαλίσθηκαν.
Ἡ Ἐκκλησία τιμᾶ τὴν μνήμη τους καὶ στὶς 28 Ὀκτωβρίου.

Π. Θεόδωρος Ζήσης - Ενημέρωση περί μεταμοσχεύσεων

Simeron Wordpress 

Κωνσταντίνος Χολέβας : Η «ομολογία» Νταβούτογλου και η ελληνική προετοιμασία

Η τάση του Τούρκου ΥΠΕΞ Αχμέτ Νταβούτογλου να εκμεταλλευθεί τις ατυχείς οικονομικές συγκυρίες της Ελλάδος και της Κύπρου δεν είναι απλώς μία ευκαιριακή προσπάθεια της Αγκυρας. Τα νεοοθωμανικά και άλλα οράματα του Νταβούτογλου αναλύονται εκτενώς στο ογκώδες βιβλίο του με τίτλο «Στρατηγικό βάθος - Η διεθνής θέση της Τουρκίας», το οποίο εξέδωσε στην Ελλάδα ο εκδοτικός οίκος Ποιότητα. Η μετάφραση είναι του πανεπιστημιακού Ν. Ραπτόπουλου και η επιστημονική επιμέλεια του αείμνηστου τουρκολόγου καθηγητή Νεοκλή Σαρρή.
Θυμίζω, λοιπόν:

Στις σελίδες 440-485 (αλλά και σε άλλα σημεία) ο συγγραφεύς αναφέρεται ειδικότερα στα Βαλκάνια και μιλά ξεκάθαρα για την ανάγκη της Τουρκίας να περικυκλώσει την περιοχή χρησιμοποιώντας τις μουσουλμανικές χώρες και μειονότητες. Το μουσουλμανικό τόξο που πρέπει να τεθεί στην υπηρεσία του νεοοθωμανισμού περιγράφεται αυτολεξεί στη σελίδα 477 ως εξής: «Η ζώνη που εξικνείται βορειοδυτικά και μέσω του άξονα Μπίχατς - Κεντρική Βοσνία - Ανατολική Βοσνία - Σαντζάκ (σ.σ.: Νοτίου Σερβίας) - Κόσοβο - Αλβανία Μακεδονία Κίρτζαλι (σ.σ.: Βουλγαρίας) - Δυτική Θράκη καταλήγει στην Ανατολική Θράκη, έχει από τη σκοπιά της Τουρκίας τον χαρακτήρα ζωτικής αρτηρίας για τη βαλκανική γεωπολιτική και τον γεωπολιτισμό της». 

H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

"θεός εγγίζων εγώ ειμί, και ουχί θεός πόρρωθεν, λέγει Κύριος"

Όλο το άρθρο στην ιστοσελίδα :

http://kyprianoscy.blogspot.gr/

Ας μάθουν λοιπόν οι διάφοροι παπα-Φάροι, παπα-Θερμοί και οι συνοδοιπόροι τους ότι, όταν ο γείτονας λέει στον (πλησίον και} γείτονα πως με την τακτική που ακολουθεί θα "μπουρλωτιάσει" κι αυτός όχι μόνο δεν τον ακούει, αλλά τον αγνοεί, σκόπιμα τον φιμώνει, αλλά προσπαθεί ακόμη και να τον συντρίψει, τότε ο γείτονας φταίξιμο δεν έχει. Το χρέος του το έχει κάνει. Φώναξε, είπε, έγραψε, συμβούλεψε, παρότρυνε, παρακάλεσε, οι άλλοι όμως τον πέταξαν στα άχρηστα, τον γονάτισαν. Είπαν, είναι φανατικός και άλλα όμοια, για να μη μπορέσει να γίνει αντιληπτή η πλαστογραφία του συναισθήματος, η διαφθορά της αγάπης, η κακοποίηση του ελέους του αγίου Θεού. Αυτά όλα των εγχώριων φθοροποιών της Ορθοδοξίας, που αναμηρυκάζουν τα αλλότρια και τα αιρετικά με την προς τον πλησίον αγάπη, όχι μόνο στερούνται αγάπης, αλλά το χειρότερο εισηγούνται μια εντελώς απάνθρωπη και εγκληματική αγάπη. Αν αμφιβάλλετε, οι μεταμοσχεύσεις - και όχι μόνο - είναι εδώ και αυτές σας δίνουν την απάντηση.

«Μαμά, τή νύχτα ήρθε εκείνος ό παππούλης»

(Από το βιβλίο του π.Νεκταρίου Αντωνοπούλου «Ταχύς εις βοήθειαν»)

Το έτος 2004 ήλθα γιά προσκύνημα στην Ί. Μονή Σαγματά με τίς κόρες μου καί ό Γέροντας, π.Νεκτάριος  ,μας έδωσε ευλογία μιά είκονίτσα του αγίου Λουκά του Ιατρού μ' ένα κομματάκι άπ' τό φέρετρο του Αγίου.
Είμαστε άπό τή Θεσσαλονίκη. Τό βαπτιστήρι μας. ή Χριστίνα, τριών χρονών, παρουσίασε ένα πρόβλημα. Στην κάτω γνάθο, αριστερά, είχε ένα έξογκωματάκι κι έδειχνε μελανό. Οι γονείς τό πήγαν στον παιδίατρο, ό όποιος τους συνέστησε υπέρηχο, γιά νά δουν τί είναι. Ό υπέρηχος έδει­ξε ένα ογκίδιο καί ό γιατρός είπε πώς πρέπει νά αφαιρεθεί. Στό σπίτι έπεσε πανικός. Άρχισαν νά τό τρέχουν σέ διάφορους γιατρούς.
Γυρίζοντας άπό τό προσκύνημα, τους έδωσα τήν μία είκονίτσα καί ή μητέρα τήν έβαλε τό βράδυ στό μαξιλαράκι τοϋ παιδιού. Τό πρωί, όταν ξύπνησε τό παιδί, είπε στή μητέρα του:
- Μαμά, τή νύχτα ήλθε εκείνος ό παππούλης. Δέν μέ πείραξε, ούτε φοβήθηκα. Μέ κοίταξε, χαμογέλασε κι έφυγε!
Είχαν πάει μέχρι τότε σέ 14 γιατρούς καί όλοι τους σύστησαν εγχεί­ρηση γιά νά βγει τό ογκίδιο. Τελευταία σκέφθηκαν νά πάνε καί σ' ένα χειρουργό στό 424 στρατιωτικό νοσοκομείο Θεσσαλονίκης. (Σήμερα, στό καινούργιο πλέον νοσοκομείο, έχει κτιστεί ναός τοϋ Αγίου Λουκά καί εγκαινιάστηκε τόν Μάρτιο του 2008 άπό τόν Μητροπολίτη Νεαπόλεως καί Σταυρουπόλεως κ. Βαρνάβα). Ό γιατρός ζήτησε νά γίνει καινούργιο υπερηχογράφημα. Σέ μιά εβδομάδα τό έκαναν καί, ω του θαύματος!, τό νέο υπερηχογράφημα έδειξε ότι ό όγκος είχε αφαιρεθεί καί μάλιστα μέ νυστέρι. Μέσα υπήρχε ουλή χωρίς όγκο, ενώ εξωτερικά καμία τομή ή ού­λη. "Εκτοτε τό παιδί δέν έχει κανένα πρόβλημα».

Μ.Α.Θεσσαλονίκη

Πρωτ. Θεόδωρος Ζήσης - O Άγιος Χρυσόστομος γι' αυτούς που χλευάζουν τον Τίμιο Σταυρό

Simeron Wordpress  

Προβληματισμοί για την Παιδεία

http://krufo-sxoleio.blogspot.ca/

Πολύ συχνά διαβάζουμε στο διαδίκτυο, σε θρησκευτικές κυρίως ιστοσελίδες, άρθρα σχετικά με την Παιδεία. Τα άρθρα αυτά επισημαίνουν ορθώς την κατάπτωση της ελληνικής εκπαίδευσης, τον σαφή αντιχριστιανικό προσανατολισμό της και την ακαταλληλότητα των σχολικών εγχειριδίων.

Πιο συγκεκριμένα, στα δύο σημεία που στέκονται όλοι οι ενιστάμενοι κατά της αντιχριστιανικής και ανήθικης εκπαιδεύσεως της νέας εποχής είναι η κατάργηση του μαθήματος των θρησκευτικών - ή  η αντικατάστασή του με την θρησκειολογία - και η νόθευση όλων των βιβλίων με ακατάλληλο, ανήθικο ή ιστορικά αναληθές υλικό.

Και όντως είναι δύο πολύ σημαντικά ζητήματα, αλλά όχι όμως ουσιαστικά, αφού η επίλυσή τους δεν θα δημιουργούσε κανένα όφελος, αν δεν αλλάξουν άλλα πράγματα, όπως θα αποδείξουμε παρακάτω.

Κοντολογίς, ακόμη και τα καλύτερα βιβλία, εξ απόψεως θρησκευτικής, εθνικής και ηθικής, να εισάγουμε στα σχολεία, ακόμη και να τριπλασιάσουμε τις ώρες των θρησκευτικών, δεν θα έχουμε κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα, όσο δεν έχουμε πραγματικά χριστιανούς γονείς και εκπαιδευτικούς.

H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

Ο Κοσμάς

5. Σεβόμαστε και τιμάμε τον μακαριστό πρώτην Φλωρίνης Χρυσόστομο για το τόλμημά του το 1935 να αποτειχιστεί από το «Νέο Ημερολόγιο», την «εκκλησία των πονηρευομένων» και να προσέλθει στην «Εκκλησία του Παλαιού Ημερολογίου»!
Στην προκειμένη περίπτωση ο ομολογητής αυτός Ιεράρχης δεν επεδίωξε το 1935 την ένωση κάποιων Παλαιοημερολογιτικών Παρατάξεων, που τότε δεν υπήρχαν, για την δημιουργία κάποιου Εθνικοθρησκευτικού Οργανισμού. Αυτό σημαίνει ότι και σήμερα, τα άτομα, δηλ. Παλαιοημερολογίτες, που μπορεί να ανήκουν στις διάφορες Παρατάξεις, κατανοώντας τον κίνδυνο που διατρέχει η πίστη και η πατρίδα μας, μπορούν να δημιουργήσουν από κοινού έναν οργανισμό, ένα σωματείο με σκοπό την προάσπιση της Ορθοδοξίας και του Ελληνισμού. Δεν μπορούν όμως να ιδρύσουν «Εκκλησία», στην οποία μάλιστα να αποδίδουν τον
τίτλο της «Μιάς Αγίας Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας», γιατί η
Εκκλησία αυτή υπάρχει και την ίδρυσε ο Χριστός!
Με δεδομένο αυτό, ότι υπάρχει η "Μία" Εκκλησία του Χριστού, δηλ. μία απ' όλες τις πιό πάνω Παρατάξεις είναι η Εκκλησία, ταπεινά φρονούμε, ότι θα ήταν ευτύχημα, ορισμένα άτομα, να ξεκινούσαν μια προσπάθεια για τη δημιουργία μιάς κίνησης, όχι όμως Εκκλησίας, ώστε να συντονιστούν οι εκλεκτές ψυχές των γνησίων Ορθοδόξων πιστών, που τυχόν υπάρχουν στις διάφορες Παρατάξεις. Αυτό θα ωφελούσε και τους ίδιους, αλλά θα ανάγκαζε και τους ηγέτες των Παρατάξεών τους να βρουν τρόπους για την κατάργηση των σχισμάτων τους.

Το φλεγόμενο κελί.

Ρώτησαν κάποτε τον αββά Παλλάδιο, πού καταγόταν από τη Θεσσαλονίκη: 

-Κάνε αγάπη, πάτερ, και πες μας από ποια αιτία έγινες μοναχός; 

-Στην πατρίδα μου, απάντησε εκείνος, μισό χιλιόμετρο μακριά από το τείχος, ζούσε ένας έγκλειστος μοναχός πού λεγόταν Δαβίδ. Είχε έρθει από τη Μεσοποταμία. Ήταν πολύ ενάρετος, ελεήμων και εγκρατής. Έμεινε κλεισμένος και προσευχόμενος στο κελί του, περίπου εβδομήντα χρόνια! 

Εκείνο τον καιρό, εξ αιτίας βαρβαρικών επιδρομών, τα τείχη της Θεσσαλονίκης φυλάγονταν μέρα και νύχτα από τούς στρατιώτες. 

Ένα βράδυ οι φρουροί του τείχους πού ήταν προς το μέρος του κελιού του εγκλείστου, είδαν να βγαίνουν φλόγες από τα παράθυρά του. Σκέφτηκαν ότι κάποιοι βάρβαροι πλησίασαν και έβαλαν φωτιά στο κελί. Όταν όμως ξημέρωσε, βγήκαν έξω και βρήκαν τον γέροντα ζωντανό και το κελί απείραχτο! Έμειναν γι’ αυτό έκπληκτοι... Την άλλη νύχτα ξαναβλέπουν φλόγες στο κελί. Το ίδιο γινόταν και τις επόμενες νύχτες. Το παράδοξο φαινόμενο έγινε γνωστό σ’ όλη την πόλη και πολλοί πήγαιναν και αγρυπνούσαν στο τείχος για να δουν το φλεγόμενο κελί. Αυτό συνεχίστηκε μέχρι τον θάνατο του γέροντα. Αφού λοιπόν αντίκρισα το θαύμα, όχι μια και δύο, αλλά πολλές φορές είπα μέσα μου: 

«Αν ο Θεός χαρίζει τόση δόξα στους δούλους Του στον κόσμο αυτό, πόση θα τούς χαρίσει στην αιωνιότητα, όταν σαν ήλιος θα λάμψη το πρόσωπό τους!». Αυτή ήταν η αιτία να φορέσω το μοναχικό τούτο σχήμα. 

SIMONOPETRA - PSALM 110

Two letters of new martyr Valeriu Gafencu To His family.

A letter from Aiud (29 January 1946), Valeriu sent to his family.

“Life is something other than what people imagine. Man himself is something other than what he imagines himself to be. The Truth is something other than what the human mind imagines. I want to be sincere and open, down to the deepest fibers of my soul. From the very moment in which I first set foot in prison, I wondered why I was locked up. In the realm of social life, regarding my relations with the world in which I lived, I was always considered to be someone very good, an example of moral conduct. If I entered into conflict with anyone, it was only for the sake of Truth. After much struggle and unrest, after much pain, when the cup of suffering had filled up, there came a holy day, in June 1943, when I fell to the ground, on my knees, my forehead to the floor, my heart crushed, in an outburst of tears. I asked God to grant me light. On that day, I had lost all confidence in Man. I realized perfectly well that I was in truth, so why then was I suffering? In all my soul full of spirited self-assurance there had remained only love. No one understood me.

ΤΟ ΑΛΗΘΙΝΟΝ ΘΑΡΡΟΣ.

Αυτό το θάρρος το χρειαζόμαστε όλοι και ο Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος, μας εξηγεί πως θα το βρούμε (Πρακτικά και Θεολογικά Κεφάλαια ) : 

«Εκείνος, που έχει οδηγόν του τον φόβον του Θεού, δεν φοβάται και όταν ακόμα ζη ανάμεσα σε πονηρούς ανθρώπους. Διότι, όταν έχει μέσα του τον φόβον του Θεού, κρατά το ανίκητον όπλον της πίστεως, ένα όπλον με το οποίον μπορεί να επιτύχη τα πάντα, ακόμα και αυτά, που φαίνονται δύσκολα και ακατόρθωτα σε πολλούς. Ο άνθρωπος, που φοβάται τον Θεόν, ζη μεν ανάμεσα σε κακούς και πονηρούς ανθρώπους, αλλά μοιάζει με γίγαντα ανάμεσα σε μαϊμούδες, ή με λιοντάρι, που βρυχάται ανάμεσα σε αδύνατα σκυλιά και σε αλεπούδες, γιατί το θάρρος του το βρίσκει και το αντλεί από τον φόβον του Θεού, που νοιώθει μέσα του».