AN OPEN LETTER TO THE PATRIARCH OF GEORGIA
From
the Monastery of Saint Shio of Mghvime
Christ
the Lord called that Church the Catholic Church which maintains the true and
saving confession of the Faith. It was for this confession that He called Peter
blessed when He declared ‘….upon this rock [i.e., of right faith] I will build
My church; and the gates of hell shall not prevail againt it (Matt. 16:18).’
Saint Maximos the Confessor
(Migne PG, 132A)
‘We are
orphans and fatherless…’
(Lamentations of Jeremiah 5:3)
‘Whoso
readeth, let him understand.’
( Matt. 24:15)
The Georgian
Orthodox Church has decided to leave two major ecumenical bodies—the World
Council of Churches (WCC) and the Conference of European Churches (CEC). The
decision was taken at an emergency meeting of the Holy Synod following strong
pressure from Georgia’s leading monasteries against further participation in
the ecumenical movement. The following letter was chiefly written by
Archimandrite George of the influential Shio-Mghvima Monastery.
In ancient Sodom there lived the righteous Lot and his
family. Our long-suffering God, awaiting the conversion, the change of heart of
the Sodomites, bestowed upon them all that they needed: air, water, food…life
itself. Lot was for them a certain example of righteousness, a model for their
correction. But in vain. The measure of lawlessness and sin overflowed; the
Lord brought out the family of Lot and destroyed the city of Sodom by fire,
thus taking away that life which He himself had granted.
Like unto Sodom becomes that church in which the
abomination of heretical doctrines finds itself a lodging place. Long-suffering
and merciful is the Lord, and just as the destruction of Sodom was delayed for
the sake of righteous Lot, so too, for the sake of His righteous servants, for
the time being He shall not withdraw the grace of the Holy Spirit from that
church which is deviating into the heretical gloom so offensive to Him. But for
how long? Where is that boundary beyond which lawlessness exceeds His
long-suffering and mercy? If the time for an exodus like Lot’s is come, then
such a time is the termination of the period [allowed for repentance], it is
the time for the execution of the judgments of God, the time of righteous
anger, the time for the taking away of the very Spirit of Life. The going forth
from the midst of sin by the true children of the Church serves as an
indication of the spiritual death of the hierarchy of a Local Church. And only
then, when the Lord shall have led forth all of them, all those faithful to Him—His
true Church, will the grace of His Holy Spirit completely abandon the assembly
of those who have remained behind.
Lot forewarned his sons-in law of the approaching
judgment, but was mocked by them. And his sons-in-law were burned together with
all the Sodomites.
We also have the example of Nineveh. The Ninevites
repented and the judgment of God was suspended. But what of Sodom? Was Sodom
capable of changing? Sodom, in which there was not even a consciousness of the
need for amendment?
1. Ecumenism
is heresy! That is quite clear. Moreover,it is the heresy of heresies.
2. Of
all the errors that so-called ‘Ecumenism’ comprises, the most fundamental and profound
is its error concerning the very nature of the Church itself. This is an
ecclesiological heresy. It is contrary to the Nicean-Constantinopolitan
confession of faith, for it asserts that there is no ‘One,
Holy, Catholic, and Apostolic Church’.
3. The
so-called ‘World Council of Churches’
already in its very name contains this contradiction of the Orthodox Christian
doctrine concerning the Church. And in its
‘Branch Theory’ it totally rejects this dogma. And the ‘Council’
endeavors to accomplish this fundamental rejection by its militant practice
of ‘religious pluralism’.
4. The
Orthodox Church, by participating in the activities of the aforementioned ‘World Council of Churches’, declares her
agreement with all its [the WCC’s] teachings and activities.By this very means
she becomes a party to all the falsehood and errors of the Council. She becomes
heretical to the degree that the Council itself is heretical.
5. This
heresy is introduced even more deeply into the body of the Church by the
participation of her hierarchy in the various forms of liturgical
concelebrations conducted by the institutions of the Council in the course of
its routine activities.
Γιατί έρχονται οι πειρασμοί:
Μας το εξηγεί με σαφήνεια ο Άγιος Νικήτας ο Στηθάτος στην «Β/ Εκατοντάδα κεφαλαίων», με τα εξής:
Ο Θεός επιτρέπει να μας έρχονται πειρασμοί ανάλογα με την αρρώστια των παθών και τη σήψη της αμαρτίας, που είναι μέσα μας, και μας ετοιμάζει το πικρόν φάρμακον των κριμάτων του, είτε δριμύτερον είτε ηπιώτερον. Αν η ύλη της αμαρτίας μέσα μας αντιμετωπίζεται και θεραπεύεται εύκολα, αποτελείται δηλαδή από λογισμούς φιληδονίας και φιλοζωϊας, τότε το ποτήρι των πειρασμών, μας δίδεται ανακατεμένο με συμπάθεια από τον Γιατρό των ψυχών μας, γιατί σφάλλουμε σε ανθρώπινα νοήματα και επηρεαζόμαστε ακόμη από τα ανθρώπινα. Εάν όμως η ύλη είναι δυσκολοθεράπευτη και έχει προχωρήσει σε βάθος και προκαλεί σήψη θανάσιμη, καθώς αποτελείται από λογισμούς αλαζονείας και άκρας υπερηφανείας, τότε το ποτήρι των πειρασμών, μας δίδεται χωρίς αραίωση, με ρυθμό δριμύτατον, ώστε μέσα στην φωτιά των αλλεπαλλήλων πειρασμών να λιώση και να υποχωρήση η νόσος με την ταπείνωση και έτσι να φύγη από τις ψυχές μας. Και αφού ξεπλύνουμε με δάκρυα τους αλμυρούς λογισμούς, να παρουσιασθούμε καθαροί μέσα στο φως της ταπεινώσεως στον Γιατρό των ψυχών μας».
Οι αμαρτωλές «καινοτομίες» της Αγγλικανικής "Εκκλησίας"
Σάλο και πολλές συζητήσεις έχει προκαλέσει η απόφαση της Αγγλικανικής Εκκλησίας να χειροτονεί ομοφυλόφιλους επισκόπους. Πριν από λίγες μέρες με «τιμή» και «καμάρι» η Εκκλησία των αγγλικανών αποφάσισε να άρει την απαγόρευση ανάρρησης στο επισκοπικό αξίωμα ομοφυλόφιλων ιερέων. Το επίσης εντυπωσιακό στην όλη υπόθεση, που αναδεικνύει τον τρόπο με τον οποίο στη Βρετανία αντιλαμβάνονται την έννοια της Εκκλησίας, είναι ότι θέτουν ως μοναδικό όρο για τη χειροτονία οι εν λόγω ιερείς να μην είναι παντρεμένοι με gay γάμο!
Αποφάσισαν δηλαδή να πουν «ναι» στη χειροτονία ομοφυλόφιλων ιερέων, αρκεί αυτοί να αναλάβουν δέσμευση αγαμίας, ακόμα και αν έχουν υπογράψει σύμφωνο συμβίωσης με το «έτερόν τους ήμισυ».
H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more
ΠΡΟΣ «ΚΟΙΝΟΝ ΠΟΤΗΡΙΟΝ» ΚΑΙ ΠΑΠΙΚΩΝ ΕΙΣ ΤΑΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΔΙΑ ΤΟ ΔΙΑΤΑΓΜΑ ΤΩΝ ΜΕΔΙΟΛΑΝΩΝ;
Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Θεοδώρου Ζήση
Ἡ ἐμπλοκή τοῦ Πάπα εἰς τούς ἑορτασμούς ἀποσκοπεῖ εἰς τήν προβολήν τοῦ πρωτείου του καί τῆς παναιρέσεως τοῦ οἰκουμενισμοῦ
TO 2013 συμπληρώνονται χίλια ἑπτακόσια ἔτη (1700) ἀπό την ἔκδοση τοῦ γνωστοῦ «Διατάγματος τῶν Μεδιολάνων» (313), το ὁποῖο συνυπέγραψαν οἱ δύο τότε συναυτοκράτορες Μ.Κωνσταντῖνος και Λικίνιος. Με ἀφορμή τήν ἐπέτειο αὐτή ὀργανώνονται ἀπότήν Ἐκκλησία τῆς Σερβίας ἑορταστικές ἐκδηλώσεις, λόγῳ τοῦ ὅτι μία σερβική πόλις θεωρεῖται γενέτειρα τοῦ Μ. Κωνσταντίνου.
1. Τό «Διάταγμα τῶν Μεδιολάνων» εὐνοοῦσε τό Χριστιανισμό καί ἄνοιγε τόν δρόμο γιά τό πρῶτο στηνἱστορία χριστιανικό κράτος.
Κατά τήν ἐπικρατέστερη πράγματι στήν ἱστορική ἔρευνα ἄποψη ὁ Μ.Κωνσταντῖνος γεννήθηκε στην Ναϊσσό τῆς Ἄνω Μοισίας, στήν σημερινή πόλη Νίς τῆς Σερβίας, ὄχι πρό τοῦ 280, ἴσως τό 288, ὡς υἱός τοῦ Ρωμαίου ἀξιωματικοῦ Κωνσταντίου Χλωροῦ, μετέπειτα καίσαρος καί αὐγούστου, καί τῆς Ἑλληνίδος Ἑλένης, ἀπό τό Δρέπανο τῆς Βιθυνίας, τό ὁποῖο μετονομάσθηκε στη συνέχεια ἀπό τόν αὐτοκράτορα υἱό της, Μ.Κωνσταντῖνο,προς τιμήν της σε Ἑλενόπολη [1].
H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more
Ο αείμνηστος Ελευθερουπόλεως Αμβρόσιος για τη διακοπή μνημοσύνου και την αποτείχιση από τους οικουμενιστές
Πηγή : http://krufo-sxoleio.blogspot.ca/
Ο αείμνηστος αγωνιστής Ιεράρχης Ελευθερουπόλεως Αμβρόσιος
(+1984), υπήρξε ο πρώτος, εκ των νεοημερολογιτών Επισκόπων της Ελλάδος, που είχε διακόψει το μνημόσυνο του
ονόματος του αιρετικού πατριάρχου Αθηναγόρα. Αυτό συνέβη το 1970. Όπως και
σήμερα πολεμούνται οι αποτειχιζόμενοι από τους οικουμενιστές ψευδοποιμένες, από
δήθεν αδελφούς ορθοδόξους και μάλιστα "αντιοικουμενιστές", έτσι και ο Μητροπολίτης Αμβρόσιος
πολεμήθηκε την εποχή εκείνη, τόσο από την τότε Ιερά Σύνοδο της κρατούσης
Εκκλησίας, όσο και από "θεολόγους" και "επιστήμονες" της
εποχής. Ένας από αυτούς, ο Ιωάννης Παναγόπουλος, δικηγόρος,
γνώστης τάχα και του κανονικού δικαίου της Εκκλησίας και φίλος του Αθηναγόρα,
επέκρινε σφοδρότατα τον Αμβρόσιο, αλλά και τους άλλους δύο Επισκόπους που
αποτειχίσθηκαν από τον Αθηναγόρα (Φλωρίνης Αυγουστίνο και Παραμυθίας Παύλο),
χαρακτηρίζοντας τη διακοπή του μνημοσύνου ως αντικανονική και απαιτώντας την τιμωρία τους. Παραθέτουμε από την
απάντηση του Μητροπολίτου Αμβροσίου (δημοσιεύθηκε στον "Ορθόδοξο
Τύπο" στις 15-4-1971) ορισμένα
αποσπάσματα προς ωφέλεια των αδελφών μας που έχουν πειστεί από τους σημερινούς
πολέμιους της αποτείχισης ότι με τη διακοπή της κοινωνίας με τους οικουμενιστές
ψευδεπισκόπους δήθεν τιθόμαστε εκτός Εκκλησίας. Θα αναρωτηθεί κανείς γιατί να
υπάρχει τέτοια πολεμική ενάντια στην Αποτείχιση. Η απάντηση είναι απλή.
Αποτείχιση και διακοπή μνημοσύνου σημαίνει για τον κληρικό που θα την τολμήσει
καθαίρεση και στέρηση του κρατικού μισθού, για τον λαϊκό, όνειδος και
περιφρόνηση. Οι "συντηρητικοί" "αντιοικουμενιστές"
ελεγχόμενοι από την συνείδησή τους ως κοινωνούντες με τους οικουμενιστές,
προσπαθούν να πείσουν τους ορθοδόξους χριστιανούς, μα περισσότερο τον ίδιο τους
τον εαυτό, ότι η Αποτείχιση είναι άκρο, η διακοπή του μνημοσύνου παρεκτροπή από
την "βασιλική οδό" που τάχα αυτοί βαδίζουν. Η εκκλησιαστική ιστορία και οι πράξεις των Αγίων Πατέρων της
Εκκλησίας βοούν, όμως αυτοί στην καλύτερη περίπτωση κωφεύουν , αν δεν θεωρούν την προβαλλόμενη στάση των Πατέρων ως
παλαιοημερολογιτικό τέχνασμα. Αφού δεν ακούν τους Πατέρες, ας ακούσουν έναν
δικό τους Επίσκοπο, από τους λίγους αγωνιστές που έβγαλε η επίσημη Εκκλησία.
Γράφει
ο αείμνηστος Αμβρόσιος:
"...Διατί αγνοεί
ο γνωμοδοτήσας ότι εν τη εκκλησιαστική ζωή και ιστορία επανειλημμένως η ευθιξία
των Ορθοδόξων συνειδήσεων ωδήγησεν εις διακοπήν μνημοσύνου όχι μόνον προ
Συνοδικής καταδίκης του ενόχου, αλλά και προ της διά ρητού Κανόνος παροχής
τοιούτου δικαιώματος; Αναφέρω μίαν συγκεκριμένην
περίπτωσιν. Όταν ο Κωνσταντινουπόλεως Νεστόριος απέρριψε τον όρον "Θεοτόκος",
πολλοί των υπ' αυτών Κληρικών έπαυσαν αμέσως το μνημόσυνόν του, καίτοι ακόμη
ούτε ο Νεστόριος είχε δικασθή, ούτε ο όρος αυτός είχε δογματισθή δι' επισήμου
Συνοδικής αποφάσεως, ούτε καν υπήρχεν ο 15ος Κανών της Πρωτοδευτέρας Συνόδου, ο
δίδων δικαίωμα της παύσεως μνημοσύνου διά κηρυσσόμενα αιρετικά φρονήματα. Οι
Κληρικοί ούτοι κατεδικάσθησαν Συνοδικώς υπό του Νεστορίου, ως αντικανονικώς
ενεργήσαντες (αυτό ακριβώς ζητεί και δι' ημάς ο γνωμοδοτών!). Τί συνέβη μετά ταύτα; Πρώτον: Ο Άγιος Κύριλλος και ολόκληρος η Εκκλησία
Αλεξανδρείας ηγνόησαν τελείως την καταδίκην των εν λόγω Κληρικών, επήνεσον
αυτούς δι' ό,τι έπραξαν και εδέχοντο αυτούς εις εκκλησιαστικήν κοινωνίαν.
Δεύτερον: Η μετ' ολίγον συνελθούσα Γ΄ Οικουμενική Σύνοδος, εξετάσασαν την
διδασκαλίαν του Νεστορίου και ευρούσα αυτήν μη Ορθόδοξον, κατεδίκασεν μεν
αυτόν, εδικαίωσε δε όσους είχον παύσει το μνημόσυνόν του προ Συνοδικής
καταδίκης, ως ορθώς ενεργήσαντας. Και ταύτα επαναλαμβάνομεν αιώνας όλους πριν υπάρξει
επίσημον κανονικόν θέσπισμα (ο 15ος Κανών της Πρωτοδευτέρας) το οποίον να
παρέχει ρητώς δικαίωμα παύσεως μνημοσύνου "προ Συνοδικής
διαγνώσεως"! Τα αγνοεί αυτά ο γνωμοδοτήσας;
...Ο 15ος Κανών της Πρωτοδευτέρας δεν αξιοί να έχη καταδικασθή υπό Οικουμενικής Συνόδου μία διδασκαλία ως αίρεσις, ίνα θεμελιωθή δικαίωμα παύσεως μνημοσύνου του κηρρύσοντος ταύτην. Λέγει απλώς: "Δι' αίρεσιν τινά παρά των αγίων Συνόδων ή Πατέρων κατεγνωσμένην...". Αρκεί λοιπόν και η γνώμη των επί μέρους Πατέρων! (Άλλωστε ουκ ολίγα Δόγματα φέρονται εν τη ζωή και τη πράξει και τη διδασκαλία της Εκκλησίας και δεν έτυχον διατυπώσεως παρ' ουδεμιάς Οικουμενικής Συνόδου).
...Με ερωτά ο γνωμοδοτών: Έπρεπεν ο Πατριάρχης να ηρωτήση προηγουμένως εμέ αν ενέκρινον τα διάφορα διαβήματά του; Βεβαίως όχι! Ποίος είμαι εγώ ώστε να με ερωτήση ο Πατριάρχης; Θα ήτο τραγική δι' εμέ τοιαύτη αξίωσις! Είχον όμως μίαν άλην αξίωσιν: Να ερωτήση τας Συνόδους του 867, του 879, του 1009, του 1054, του 1341, του 1347, του 1351, του 1440, του 1441, του 1443, του 1450, του 1484, του 1722, του 1727, του 1838, του 1848, του 1895, να ερωτήση τους αγίους Πατέρας και τους σοφούς Διδασκάλους της Εκκλησίας, να ερωτήση τον άγιον Φώτιον, τον ιερόν Θεοφύλακτον, τον άγιον Γρηγόριον τον Παλαμάν, Συμεών τον Θεσσαλονίκης, τον άγιον Μάρκον Ευγενικό, τον Ευγένιον Βούλγαριν, τον Νικηφόρον Θεοτόκην, τον άγιον Νικόδημον, τον άγιον Νεκτάριον και λοιπούς και λοιπούς και λοιπούς, να ερωτήση πολλώ μάλλον, τας σεπτάς και θεοκινήτους Οικουμενικάς Συνόδους, αι οποίαι διά των αγίων και ιερών Κανόνων των απαγορεύουν, επί ποινή καθαιρέσεως, (ή όχι κ. Παναγόπουλε;), πάσαν συμπροσευχήν μετά αιρετικών, σχισματικών ή και ακοινωνήτων, και αν όλοι ενέκρινον τα διαβήματά του, τας δηλώσεις του, τας συμπροσευχάς του, τους εν γένει τρόπους του, τότε μάλιστα! Ουδείς θα είχε δικαίωμα να διαφωνήση, ουδείς να διαμαρτυρηθή, ουδείς να εμποδίση. Όταν όμως ο Παναγιώτατος ενεργή αντιθέτως προς Συνόδους, προς Πατέρας, προς Κανόνας, ως εάν πάντες αυτοί να μη είχον αληθινήν αγάπην και να μη ενδιεφέροντο διακαώς διά την πλήρωσιν του Κυρίου "ίνα πάντες εν ώσιν", αλλά να ήσαν πλήρεις μίσους και αδιαφορίας, τότε και ημείς δικαιούμεθα (δικαιούμεθα ή υποχρεούμεθα, εκόντες άκοντες;) να ενεργήσωμεν αντιθέτως προς τον Παναγιώτατον! Δι' ημάς υπέρ πάντα Πατριάρχην κείνται οι άγιοι Πατέρες, αι σεπταί Σύνοδοι, οι ιεροί Κανόνες. Και, ευρισκόμενοι τυχόν προ θλιβερών διλημμάτων υπακοής, θα προτιμήσωμεν (και ήδη προτιμώμεν) την υπακοήν προς τους Πατέρας, τας Συνόδους, τους Κανόνας! Λυπηρά και συγκλονιστικά τα οιαδήποτε διλήμματα, αλλ' όταν τίθενται, κάποια φευ! Η εκλογή πρέπει αφεύκτως να γίνη! Και δι' ημάς ερρίφθη ήδη ο κύβος! Ο Θεός μεθ' ημών!"
...Ο 15ος Κανών της Πρωτοδευτέρας δεν αξιοί να έχη καταδικασθή υπό Οικουμενικής Συνόδου μία διδασκαλία ως αίρεσις, ίνα θεμελιωθή δικαίωμα παύσεως μνημοσύνου του κηρρύσοντος ταύτην. Λέγει απλώς: "Δι' αίρεσιν τινά παρά των αγίων Συνόδων ή Πατέρων κατεγνωσμένην...". Αρκεί λοιπόν και η γνώμη των επί μέρους Πατέρων! (Άλλωστε ουκ ολίγα Δόγματα φέρονται εν τη ζωή και τη πράξει και τη διδασκαλία της Εκκλησίας και δεν έτυχον διατυπώσεως παρ' ουδεμιάς Οικουμενικής Συνόδου).
...Με ερωτά ο γνωμοδοτών: Έπρεπεν ο Πατριάρχης να ηρωτήση προηγουμένως εμέ αν ενέκρινον τα διάφορα διαβήματά του; Βεβαίως όχι! Ποίος είμαι εγώ ώστε να με ερωτήση ο Πατριάρχης; Θα ήτο τραγική δι' εμέ τοιαύτη αξίωσις! Είχον όμως μίαν άλην αξίωσιν: Να ερωτήση τας Συνόδους του 867, του 879, του 1009, του 1054, του 1341, του 1347, του 1351, του 1440, του 1441, του 1443, του 1450, του 1484, του 1722, του 1727, του 1838, του 1848, του 1895, να ερωτήση τους αγίους Πατέρας και τους σοφούς Διδασκάλους της Εκκλησίας, να ερωτήση τον άγιον Φώτιον, τον ιερόν Θεοφύλακτον, τον άγιον Γρηγόριον τον Παλαμάν, Συμεών τον Θεσσαλονίκης, τον άγιον Μάρκον Ευγενικό, τον Ευγένιον Βούλγαριν, τον Νικηφόρον Θεοτόκην, τον άγιον Νικόδημον, τον άγιον Νεκτάριον και λοιπούς και λοιπούς και λοιπούς, να ερωτήση πολλώ μάλλον, τας σεπτάς και θεοκινήτους Οικουμενικάς Συνόδους, αι οποίαι διά των αγίων και ιερών Κανόνων των απαγορεύουν, επί ποινή καθαιρέσεως, (ή όχι κ. Παναγόπουλε;), πάσαν συμπροσευχήν μετά αιρετικών, σχισματικών ή και ακοινωνήτων, και αν όλοι ενέκρινον τα διαβήματά του, τας δηλώσεις του, τας συμπροσευχάς του, τους εν γένει τρόπους του, τότε μάλιστα! Ουδείς θα είχε δικαίωμα να διαφωνήση, ουδείς να διαμαρτυρηθή, ουδείς να εμποδίση. Όταν όμως ο Παναγιώτατος ενεργή αντιθέτως προς Συνόδους, προς Πατέρας, προς Κανόνας, ως εάν πάντες αυτοί να μη είχον αληθινήν αγάπην και να μη ενδιεφέροντο διακαώς διά την πλήρωσιν του Κυρίου "ίνα πάντες εν ώσιν", αλλά να ήσαν πλήρεις μίσους και αδιαφορίας, τότε και ημείς δικαιούμεθα (δικαιούμεθα ή υποχρεούμεθα, εκόντες άκοντες;) να ενεργήσωμεν αντιθέτως προς τον Παναγιώτατον! Δι' ημάς υπέρ πάντα Πατριάρχην κείνται οι άγιοι Πατέρες, αι σεπταί Σύνοδοι, οι ιεροί Κανόνες. Και, ευρισκόμενοι τυχόν προ θλιβερών διλημμάτων υπακοής, θα προτιμήσωμεν (και ήδη προτιμώμεν) την υπακοήν προς τους Πατέρας, τας Συνόδους, τους Κανόνας! Λυπηρά και συγκλονιστικά τα οιαδήποτε διλήμματα, αλλ' όταν τίθενται, κάποια φευ! Η εκλογή πρέπει αφεύκτως να γίνη! Και δι' ημάς ερρίφθη ήδη ο κύβος! Ο Θεός μεθ' ημών!"
Η αγάπη της Εκκλησίας και η αγάπη των Οικουμενιστών.
Η υμνηθείσα υπό
της Εκκλησίας αγάπη και ταμιευομένη εν αυτή, είναι πολύ διάφορος εκείνης την
οποίαν αντιλαμβάνονται οι Οικουμενιστές. Εκείνη είναι καρπός του Αγίου Πνεύματος,
αγία, καθαρά, υγιής, θεοφιλής, ειρηνική, αναμάρτητος, θεόπτις, θύρα μυστηρίων,
μεστή ελέους, αληθώς φιλάνθρωπος, προσευχομένη, θείως αγαπώσα, αθάνατος,
αιωνία, φωτεινή, άφοβος, τολμώσα, θυσιαζομένη…
Η
αγάπη των Οικουμενιστών είναι ανθρωπίνη, συναισθηματική, νοσηρά, ψευδής, καρπός
της πεπτωκυίας φύσεως, άπελπις, αφιλόθεος, κατά βάθος αφιλάνθρωπος, πεπλανημένη
και πλανώσα, «έχουσα την μόρφωσιν της ευσεβείας, την δε δύναμιν αυτής
ηρνημένη», μη πιστεύουσα αληθώς εις Θεόν, εχθρά τω Θεώ, γέννημα αμαρτωλού βίου,
έμφοβος, δειλή, μη εμπρέπουσα χριστιανοίς, αφιλόκαλος, αντιευαγγελική, εμπαθής,
του διαβόλου έγγονος. Αυτήν την «αγάπην» κατεδίκασεν ο Χριστός, οι Προφήται, οι
Απόστολοι, οι Πατέρες της Εκκλησίας. Ο Ιησούς έφερε στους ανθρώπους ουρανίαν
αγάπην, η οποία λυτρώνει, σώζει την ψυχήν, θεώνει τον άνθρωπον. Οι
Οικουμενιστές προσφέρουν άλλην αγάπην,
γηίνην, σαρκικήν, αγάπην των ανθρωπίνων μέτρων. Και επ’ αυτής της αγάπης θέλουν να οικοδομήσουν την
ενότητα των «Εκκλησιών». Και καθ’ ον
χρόνον γίνεται αυτή η νόθος ενοποίησις, έχει ήδη καταστραφή το υγιές θεμέλιον
της ενότητος!...
Ολίγοι μόνον, φανεροί και αφανείς, συντηρούν εις τα βάθη των τον θησαυρόν της Ορθοδοξίας. Και των ολίγων αυτών οι φωνές, αν και θα νομισθή ότι θα σβήσουν προ της θαλάσσης των Οικουμενιστών, εν τούτοις θα ακούωνται ομολογούντες την «μη έχουσα σπίλον ή ρυτίδα» Ορθοδοξίαν μας. Το δε εν είδει πυρίνων γλωσσών κατελθόν Άγιον Πνεύμα θα καλή τους λαούς εις ενότητα δια της Εκκλησίας, και εν τη Εκκλησία. Ιδού τι επακριβώς σημαίνει η φωνή του αγίου Πνεύματος: «Εις ενότητα πάντας εκάλεσε»…
Ολίγοι μόνον, φανεροί και αφανείς, συντηρούν εις τα βάθη των τον θησαυρόν της Ορθοδοξίας. Και των ολίγων αυτών οι φωνές, αν και θα νομισθή ότι θα σβήσουν προ της θαλάσσης των Οικουμενιστών, εν τούτοις θα ακούωνται ομολογούντες την «μη έχουσα σπίλον ή ρυτίδα» Ορθοδοξίαν μας. Το δε εν είδει πυρίνων γλωσσών κατελθόν Άγιον Πνεύμα θα καλή τους λαούς εις ενότητα δια της Εκκλησίας, και εν τη Εκκλησία. Ιδού τι επακριβώς σημαίνει η φωνή του αγίου Πνεύματος: «Εις ενότητα πάντας εκάλεσε»…
Η ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΝΕΥΡΟΒΙΟΛΟΓΙΚΗ ΑΣΘΕΝΕΙΑ, Η ΔΕ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΗΣ
+ π. Ιωάννης Σ. Ρωμανίδης
Ούτε μία εκ των δογματικών πρωτοβουλιών των
Φράγκων κατά τον 8ον και 9ον αιώνα υπήρξε το αποτέλεσμα αναζητήσεως πληροφοριών
και επεξηγήσεων από τους Ρωμαίους, των οποίων τας δογματικάς διατυπώσεις
διέστρεφον. Οι Φράγκοι δεν ήσαν εις θέσιν να κάμουν διάλογον, απλώς διότι ήσαν
αμαθείς βάρβαροι, με μίαν απίστευτον αυτοπεποίθησιν, ότι είναι η εκλεκτή φυλή
του Θεού και ότι ο Αυγουστίνος είναι ο καλύτερος οδηγός εις όλα τα ουσιώδη
ζητήματα της πίστεως. Δυστυχώς ο επίσκοπος Ιππώνος δεν είχε κατανοήσει τον
βιβλικόν φωτισμόν και δοξασμόν.
Ούτω πως, δια της αγνοίας των και με το «δεν έχομεν διαφοράς», δύο μεγάλα κακά απεργάζονται.
Επειδή τόσον ο
παπισμός, όσον και ο προτεσταντισμός εντυπωσιάζουν δια του όγκου των και της
ψευδοσοφίας των, δεν είναι αρκετόν να είναι πραγματικότης, ότι η Ορθοδοξία
αποτελεί την Εκκλησίαν του Χριστού. Είναι απαραίτητον και όπως γνωρίζωμεν αυτήν
την αλήθειαν ως και την μοναδικότητα και εις τι συνίσταται η αλήθεια και η
μοναδικότης της Εκκλησίας. Και αν μεν οι πολλοί δεν είναι εις θέσιν να
γνωρίζουν θεωρητικώς τι είναι εκείνο που ακριβώς βιούν εντός των κόλπων της
Εκκλησίας, όμως οι Οικουμενισταί Προκαθήμενοι των τοπικών Ορθοδόξων Εκκλησιών, οι
«δοκούντες στύλοι είναι», τουλάχιστον θεωρητικώς μόνον οφείλουν να το
γνωρίζουν, εφ’ όσον εμπειρικώς το
αγνοούν. Ούτω πως, δια της αγνοίας των και με το «δεν έχομεν διαφοράς», δύο
μεγάλα κακά απεργάζονται. Ένα, ότι κλονίζουν την πίστιν των Ορθοδόξων και δεν
τους οδηγούν εις την οδόν της θεώσεως, και δεύτερον, ότι καθησυχάζοντες τους
αιρετικούς εις τας πλάνας των, τους φράσουν την οδόν της σωτηρίου επιστροφής
εις την Μητέρα Εκκλησίαν.
ΚΥΡΙΑΚΗ 27 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2013 : ΙΕ΄ΛΟΥΚΑ (ΖΑΚΧΑΙΟΥ)
(Λουκ. ιθ΄1-10) (Εβρ. ζ΄26-28, η΄1-2)
Η δύναμη της μετάνοιας
«Και εζήτει ιδείν τον Ιησούν τίς
εστί…»
Η πορεία διά
μέσου της μετάνοιας καταξιώνει τον άνθρωπο σε πνευματικές κορυφογραμμές.
Ακριβώς, σ’ αυτή τη χρονική στιγμή η Εκκλησία προβάλλοντας το παράδειγμα του
Ζακχαίου, στέλνει το πιο ισχυρό μήνυμα στον άνθρωπο. Όσο και αν έχει πέσει στη
ζωή του, όσο και αν βιώνει την τραγική οδύνη στο χώρο της αμαρτίας, όσο κι αν
βρίσκεται στο περιθώριο της ζωής, η αγάπη του Κυρίου απλώνεται σ’ ένα εύρος που
δεν μάς επιτρέπει να αφήνουμε τον εαυτό μας να βυθίζεται στο σκοτάδι της
απελπισίας. Αντίθετα, η εκζήτηση της χάρης του Θεού, ανοίγει τους ορίζοντες της
ελπίδας και της χαράς και μεταβάλλεται σε οδοδείκτη αληθινής ζωής. Αυτό έπραξε
και ο Ζακχαίος, ο οποίος, ζητούσε μετά μανίας να ιδεί τον Ιησού. Γιατί ακριβώς
γνώριζε ότι μόνο η αγάπη του προσφέρει την αληθινή σωτηρία.
H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more
ΠΟΙΜΕΝΕΣ ΧΩΡΙΣ ΑΓΑΠΗ
Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση
Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ κρίση ἔχει ἐπηρεάσει βαθύτατα τό λαό καί πολλούς ἔχει ὁδηγήσει στή δυστυχία. Κανένας δέν μπορεῖ νά ἀμφισβητήσει τήν πραγματικότητα. Ὅπως καί κανένας δέν μπορεῖ νά μείνει ἀπλήγωτος ἀπό τά βέλη μελαγχολίας καί ἀπελπισίας. Ἡ κρίση ἐπηρεάζει καί τήν Ἐκκλησία, ἡ ὁποία δηλώνει ὅτι πολλές κοινωνικές της δραστηριότητες, ἀλλά καί πολλά ἱδρύματά της, θά περιοριστοῦν. Ἡ κατάσταση αὐτή θά διαρκέσει χρόνια καί ἴσως νά ἐπιδεινωθεῖ. Μέσα σ᾽ αὐτό τό ζοφερό κλίμα ὑπάρχουν μερικοί πού παραδόξως μένουν ἀδιάφοροι!
H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more
Άγιος Ιουστίνος (Πόποβιτς) : Άνθρωπος και Θεάνθρωπος.
51. Ο «νέος άνθρωπος» ανατέλλει μέσα από την θεοειδή ψυχήν και την συνείδησιν και την θέλησιν, και «ανακαινούται» βαθμιαίως δια Χριστού του Θεού, ο Οποίος τον έχει και δημιουργήσει θεοειδή και χριστοειδή. Αυτή η ανακαίνισις είναι πάντα φυσική, διότι γίνεται βάσει της εξ αρχής θεοειδούς φύσεως του ανθρώπου. Ο δε Χριστός, ο Οποίος είναι «εικών του Θεού του αοράτου» (Κολ. 1, 15), είναι ακριβώς το πρωτότυπον και η Αιωνία Εικών, κατά την οποίαν ανακαινούμεθα ημείς. Κατ΄ Αυτόν και δι΄ Αυτού αποκαθιστώμεν το θεοειδές της ψυχής μας. και όχι μόνον αποκαθιστώμεν, αλλά και το αναπτύσσομεν περαιτέρω, φερόμενοι προς τας απείρους θείας τελειότητας, «μέχρι καταντήσωμεν εις άνδρα τέλειον, εις μέτρον ηλικίας του πληρώματος του Χριστού» (Εφ. 4, 13). Επομένως η ανακαίνισις αυτή δεν είναι τίποτε άλλο παρά η ενχρίστωσις και η χριστοποίησίς μας. διότι αυτός είναι και ο λόγος της δημιουργίας και της σωτηρίας μας: να γίνωμεν όμοιοι προς τον Δημιουργόν και Σωτήρα μας—τον Κύριον Ιησούν Χριστόν. Και όντως γινόμεθα όμοιοι προς Αυτόν, όταν ζώμεν εν Αυτώ και δι΄ Αυτού. Το χριστοειδές (η χριστοείδεια), ως ιδανικόν μας, ανταποκρίνεται εις την φύσιν μας, διότι εδημιουργήθημεν με ψυχήν χριστοειδή.
Συνεχίζεται.
«ημείς αποστρεφόμεθα τους Λατίνους, όχι δια το ετερόδοξον μόνον, αλλά και δια την ενοικούσαν αυτοίς έμφυτον κακίαν»,
Σήμερον, κατόπιν
τόσης αντιπαπικής γραμματολογίας, είναι πολύ ευκολώτερον να μορφώση κανείς φρόνημα
περί της φύσεως του Παπισμού ή προ δύο αιώνων. Πατέρες σοφώτατοι και αγιώτατοι,
μεμαρτυρημένοι υπό Θεού, εξ αφορμής των Παπικών προκλήσεων και μηχανορραφιών εν
τη Ανατολή, πόσα δεν έγραψαν απογυμνούντες τον Παπισμόν από κάθε απατηλόν
ένδυμα και παρουσιάζοντες την φύσιν του εις πλέον ελεεινήν μορφήν! Παραπέμπομεν
όσους βούλονται να μάθουν την αλήθειαν, εις τους αγίους της Εκκλησίας μας. Εις
τον σοφώτατον Μοναχόν Ιωσήφ Βρυέννιον, εις τον Γεννάδιον τον Σχολάριον,
Δοσίθεον Πατριάρχην Ιεροσολύμων, άγιον Γρηγόριον τον Παλαμάν, τον Μ. Φώτιον, τους
εντεύθεν Πατριάρχας της Ανατολής όλους, πλην του Βέκκου, του Μεταξάκη , του Αθηναγόρου και του τελευταίου κ. Βαρθολομαίου. Εις όλους τους σοφούς διδασκάλους του γένους, αγίους
Κοσμάν τον Αιτωλόν και Νικόδημον τον Αγιορείτην, τον Αθανάσιον Πάριον, τους αγίους
Μακάριον τον Κορίνθου και τον επί των ημερών μας θαυματουργόν άγιον Νεκτάριον
Πενταπόλεως, τον σοφώτατον Ευγένιον τον Βούλγαρην. Παραπέμπομεν εις τα πλήθη
των υπό λατινοφρόνων βασανισθέντων Ομολογητών εν όλη τη Ανατολή και εξαιρέτως
εν Αγίω Όρει. Και εις τον μέγαν άγιον Μελέτιον τον Γαλησιώτην, όστις, λέγων
ενώπιον του Μιχαήλ του Αζυμίτου ότι «ημείς αποστρεφόμεθα τους Λατίνους, όχι δια
το ετερόδοξον μόνον, αλλά και δια την ενοικούσαν αυτοίς έμφυτον κακίαν», υπέστη
εκρίζωσιν της γλώσσης και των οδόντων του. Παραπέμπομεν, λοιπόν εις όλους, τους
δια της γραφίδος και των μαρτυρικών αιμάτων ανανεώσαντας και κρατύναντας την
Ορθόδοξον Πίστιν, ακριβώς, απαραλλάκτως, όπως την παρέδωκαν ημίν οι αυτόπται
και υπηρέται του Λόγου. Αυτήν την Παναγίαν Πίστιν κρατούμεν χάριτι Χριστού και
ημείς, αντλούντες φως και γνώσιν και χάριν εις εύκαιρον βοήθειαν. Και εμμένομεν…
Παναγία η Κασσιωπία
Στα 1530, στη βενετοκρατούμενη Κέρκυρα, ένας τίμιος νέος, ο Στέφανος, γύριζε
κάποια μέρα από την πόλη στο χωριό του.
Στον δρόμο συνάντησε κι άλλους οδοιπόρους, κι έτσι βάδιζαν όλοι μαζί συντροφιά.
Κάποια στιγμή διέκριναν μακριά μερικούς νεαρούς, που μετέφεραν αλεύρι από τον
μύλο. Η παρέα του Στέφανου μπήκε σε πειρασμό.
- Δεν τους κλέβουμε το αλεύρι; είπαν μεταξύ τους. Κανείς δεν μας βλέπει. Θα το μοιραστούμε και θα το μεταφέρουμε στα σπίτια μας.
Όλοι συμφώνησαν, εκτός από τον Στέφανο.
- Είναι αμαρτία! διαμαρτυρήθηκε. Κι ύστερα, δεν θα ξεφύγουμε την δικαιοσύνη. Θα τιμωρηθούμε σαν ληστές και κακοποιοί.
Εκείνοι ήταν αποφασισμένοι. Κι όταν πλησίασε η λεία τους, επιτέθηκαν στα παιδιά, τα έδειραν και άρπαξαν το αλεύρι.
- Δεν τους κλέβουμε το αλεύρι; είπαν μεταξύ τους. Κανείς δεν μας βλέπει. Θα το μοιραστούμε και θα το μεταφέρουμε στα σπίτια μας.
Όλοι συμφώνησαν, εκτός από τον Στέφανο.
- Είναι αμαρτία! διαμαρτυρήθηκε. Κι ύστερα, δεν θα ξεφύγουμε την δικαιοσύνη. Θα τιμωρηθούμε σαν ληστές και κακοποιοί.
Εκείνοι ήταν αποφασισμένοι. Κι όταν πλησίασε η λεία τους, επιτέθηκαν στα παιδιά, τα έδειραν και άρπαξαν το αλεύρι.
H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more
Η ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΝΕΥΡΟΒΙΟΛΟΓΙΚΗ ΑΣΘΕΝΕΙΑ, Η ΔΕ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΗΣ
+ π. Ιωάννης Σ. Ρωμανίδης
Φραγκο-Λατινικός πολιτισμός
Συνεχίζεται.
BBC: «Ἡ Ἑλλάδα δέν σέβεται τούς μουσουλμάνους»!
Η προώθηση τῆς ἰσλαμοποίησης τῆς Εὐρώπης εἶναι ἔργο τῆς «Νέας Ἐποχῆς». Αὐτὸ
βεβαιώνουν ὅλα τὰ στοιχεῖα, ποὺ ἔχουμε στὴ διάθεσή μας. Ἔρχεται ἀκόμα ἕνα νὰ ἐπιβεβαιώσει αὐτόν μας τὸν ἰσχυρισμό.Τὸ
βρεττανικὸ τηλεοπτικὸ δίκτυο BBC ἦρθε στὴν Ἑλλάδα πρὶν λίγες ἑβδομάδες
νὰ διαπιστώσει πῶς πάει ἡ ἀνέγερση τοῦ ἰσλαμικοῦ τεμένους.Τὸ δημοσιογραφικὸ ἐπιτελεῖο
διαπίστωσε πὼς ἡ Ἑλλάδα εἶναι ἡ μόνο εὐρωπαϊκὴ χώρα, ποὺ δὲν ἔχει ἀνεγείρει τζαμὶ
γιὰ τίς λατρευτικὲς ἀνάγκες τῶν 300.000 μουσουλμάνων, ποὺ ζοῦν καὶ ἐργάζονται στὴν
Ἑλλάδα.
H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more
Πάντα ηλλοιώθησαν.
Τι δεν μετεβλήθη, τι δεν μετεμορφώθη, τι δεν ανετράπη κατά τον μακρότατον δίαυλον των αιώνων τούτων; Θεσμοί, φιλοσοφίαι, ιδέαι, συστήματα, καθεστώτα, έθνη, ο κόσμος ολόκληρος. Πάντα ηλλοιώθησαν. Και μόνη η Εκκλησία έμεινεν αρραγής, αμετάβλητος, υπερφυσικόν πράγμα και θέαμα μέσα εις την ρέουσαν του βίου τούτου διάβασιν. Ιδού το θαύμα. «Και κατέβη η βροχή και ήλθον οι ποταμοί και έπνευσαν οι άνεμοι και προσέπεσον τη Εκκλησία και ουκ έπεσε· τεθεμελίωτο γαρ επί την πέτραν». Η δε πέτρα είναι ο Χριστός. Η Εκκλησία, λοιπόν, μένει εις τον αιώνα και «πύλαι άδου ου κατισχύσουσι». Πίπτουσι μόνον οι άνθρωποι. Εάν δε είπητε ότι έπεσαν και Εκκλησίαι, θ’ απαντήσωμεν: Εκκλησίαι, ναι,-- ως σύνολα ανθρώπων. Η Εκκλησία ποτέ, ως διδασκαλία, ως θεσμός θεοφύτευτος και ως σώζουσα πνευματική Κιβωτός, ως Θεανθρώπινον Σώμα.
Ιδού η Ορθοδοξία. Η νύμφη του Χριστού. Η Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία. Αι δε λεγόμεναι εκκλησίαι, όσαι απατηθείσαι υπό του σατανά εξεκόπησαν της Ορθοδοξίας, δεν είναι, ειμή άζωα, αφεγγή, «ακοινώνητα», απέλπιδα, δυστυχή και μεμολυσμένα την παρθενικότητα τμήματα. Νύμφαι διαζευγμέναι από τον Νυμφίον Χριστόν, ως μη φυλάξασαι αμώμητον την πίστιν. Δύνανται δε να επανέλθουν καλώς, όθεν κακώς απεσπάσθησαν. Αρκεί να επαναλάβουν του ασώτου την φωνήν. Και τότε πάλιν δίδονται αυτοίς ο Χριστός, οι Απόστολοι, των αγίων Πατέρων ο χορός, αι Σύνοδοι, η Παράδοσις, η Θεολογία. Όλα ιδικά των. Η απόφανσις της Εκκλησίας είναι σαφής: «Των αποστόλων το κήρυγμα και των Πατέρων τα δόγματα τη εκκλησία μίαν την πίστιν εσφράγισαν· η και χιτώνα φορούσα τον υφαντόν εκ της άνω Θεολογίας, ορθοτομεί και δοξάζει της ευσεβείας το μέγα μυστήριον».
Ιδού η Ορθοδοξία. Η νύμφη του Χριστού. Η Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία. Αι δε λεγόμεναι εκκλησίαι, όσαι απατηθείσαι υπό του σατανά εξεκόπησαν της Ορθοδοξίας, δεν είναι, ειμή άζωα, αφεγγή, «ακοινώνητα», απέλπιδα, δυστυχή και μεμολυσμένα την παρθενικότητα τμήματα. Νύμφαι διαζευγμέναι από τον Νυμφίον Χριστόν, ως μη φυλάξασαι αμώμητον την πίστιν. Δύνανται δε να επανέλθουν καλώς, όθεν κακώς απεσπάσθησαν. Αρκεί να επαναλάβουν του ασώτου την φωνήν. Και τότε πάλιν δίδονται αυτοίς ο Χριστός, οι Απόστολοι, των αγίων Πατέρων ο χορός, αι Σύνοδοι, η Παράδοσις, η Θεολογία. Όλα ιδικά των. Η απόφανσις της Εκκλησίας είναι σαφής: «Των αποστόλων το κήρυγμα και των Πατέρων τα δόγματα τη εκκλησία μίαν την πίστιν εσφράγισαν· η και χιτώνα φορούσα τον υφαντόν εκ της άνω Θεολογίας, ορθοτομεί και δοξάζει της ευσεβείας το μέγα μυστήριον».
Από τον ΚΒ´ Λόγον του Αγίου Συμεών του Νέου Θεολόγου:
ΑΠΟΚΤΗΣΗ ΠΙΣΤΕΩΣ.
«Το να αποκτήση κανείς την ταπείνωση, συναντά πολλά εμπόδια, που τον
εμποδίζουν, ενώ για την πίστη δεν μας εμποδίζει τίποτε να την
βρούμε. Γιατί αν το θελήσουμε ολόψυχα να βρούμε την πίστη,
αμέσως χωρίς κανέναν κόπο την βρίσκουμε, αφού είναι δώρον
του Θεού και προσόν φυσικόν, μολονότι υπόκειται στο αυτεξού-
σιον της προαιρέσεώς μας».
«Το να αποκτήση κανείς την ταπείνωση, συναντά πολλά εμπόδια, που τον
εμποδίζουν, ενώ για την πίστη δεν μας εμποδίζει τίποτε να την
βρούμε. Γιατί αν το θελήσουμε ολόψυχα να βρούμε την πίστη,
αμέσως χωρίς κανέναν κόπο την βρίσκουμε, αφού είναι δώρον
του Θεού και προσόν φυσικόν, μολονότι υπόκειται στο αυτεξού-
σιον της προαιρέσεώς μας».
Άγιος Ιουστίνος (Πόποβιτς) : Άνθρωπος και Θεάνθρωπος.
50. «Ζωή συν τω Χριστώ εν τω Θεώ». Ιδού τι πράγματι πρέπει να είναι η ζωή του ανθρώπου. Δια τούτο και εδημιουργήθησαν οι άνθρωποι, δια τούτο και ήλθεν ο Θεάνθρωπος εις τον κόσμον και ανέλαβε την ζωήν μας, δια να την οδηγήση εις τον θείον προορισμόν και τον σκοπόν της. Τοιαύτη ήτο η ζωή μας εν τω παραδείσω: η ζωή εν τω Θεώ, «θεοζωή». Από την αρχήν έως το τέλος η ζωή του χριστιανού είναι «ζωή εν Χριστώ». Και όχι μόνον αυτό, αλλ΄ ακόμη περισσότερον, ο Χριστός είναι «η ζωή ημών». Ιδού τι είναι η ζωή, ιδού ο ορισμός της: Ο Χριστός=ζωή. Εάν το έζησες, το πιστεύης, και το αισθάνεσαι, είσαι χριστιανός.
Συνεχίζεται.
Οφείλομεν να αποβάλωμεν τον νοσηρόν δυτικόν συναισθηματισμόν
Το αίτημα σήμερον
είναι το αιώνιον αίτημα: Περισσότερον χριστιανοί, περισσότερον ορθόδοξοι. Η
απώλεια των κριτηρίων μας οφείλεται εις την μη συνεπή ορθόδοξον ζωήν. Και
επομένως, είναι ανάγκη απορρίψεως όλων των ξένων προς την Ορθοδοξίαν μεθόδων
«γνώσεως» και οικειώσεως του Πατερικού πνεύματος, δια να επανεύρωμεν την
ορθόδοξον αίσθησιν και προσεγγίσωμεν τον Θεόν. Οφείλωμεν να εγκαταλείψωμεν το
δαιμονικόν στοιχείον του Ορθολογισμού, που μας αφήρεσε την διάκρισιν της
Ορθοδοξίας από τους αιρετικούς της Δύσεως και να ακολουθήσωμεν την οδόν της
ορθοδόξου πνευματικής παραδόσεως. Οφείλομεν να αποβάλωμεν τον νοσηρόν δυτικόν
συναισθηματισμόν, τας υποκειμενικάς ενοράσεις μας και να βιώσωμεν με τους
παραδεδομένους υπό των Αγίων Πατέρων κανόνας πνευματικής ζωής, δια να
απαλλαγώμεν από τα στοιχεία του κόσμου, που μας επηρεάζουν ολεθρίως την σκέψιν…
Η ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΝΕΥΡΟΒΙΟΛΟΓΙΚΗ ΑΣΘΕΝΕΙΑ, Η ΔΕ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΗΣ
+ π. Ιωάννης Σ. Ρωμανίδης
Σύνοδοι και Ορθόδοξος πολιτισμός
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)