ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΔΙΑ ΤΗΝ ΚΑΘΑΙΡΕΣΙΝ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ κ. ΕΙΡΗΝΑΙΟΥ;

Ἡ ἐξαρχία τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, ἡ ὁποία οὐσιαστικῶς εἰσηγήθη τὴν καθαίρεσίν του, ὀφείλει νὰ προβῆ εἰς δημοσίας ἐξηγήσεις μετὰ τὴν ἀπόφασιν τοῦ Νομικοῦ Συμβουλίου τοῦ Κράτους, μὲ τὴν ὁποίαν κηρύσσεται… ἀθῶος

Μέγα θέμα ἀνακύπτει διὰ τo Πατριαρχεῖον Ἱεροσολύμων

μετὰ τὴν δικαίωσιν τοῦ καθηρημένου ὑπὸ τοῦ Οἰκουμενικοῦ

Πατριαρχείου, Πατριάρχου κ. Εἰρηναίου, ἀπὸ τὸ Νομικὸν

Συμβούλιον τοῦ Κράτους. Τοῦτο διεξήγαγεν ἔλεγχον διὰ τὰ

πεπραγμένα τῶν ἐτῶν 1999 ἕως 2005, ἤτοι διὰ τὴν περίοδον

κατὰ τὴν ὁποίαν ἦτο Πατριάρχης ὁ καθαιρεθεὶς κ. Εἰρηναῖος,

τόσον εἰς τὸ Πατριαρχεῖον ὅσον καὶ εἰς τὴν Ἁγιοταφικὴν

Ἀδελφότητα καὶ διεπίστωσεν ὅτι δὲν προκύπτει οὔτε ὑφίσταται

ἀστικὴ καὶ ποινικὴ εὐθύνη τοῦ τότε Πατριάρχου. Τὸ Νομικὸν

Συμβούλιον συνέταξε τὴν ἀπόφασίν του κατὰ τὴν 14ην Μαΐου

2011 καὶ ἐδημοσιοποιήθη μετὰ ἀπὸ ἑνάμισυ ἔτος περίπου. Μετὰ

τὴν γνωστοποίησιν τῆς ἀποφάσεως τόσον Νομικοὶ κύκλοι τοῦ

καθαιρεθέντος Πατριάρχου ὅσον καὶ ἐφημερίδες, αἱ ὁποῖαι

ὑπεστήριζον τὸν μακαριστὸν Ἀρχιεπίσκοπον Ἀθηνῶν κυρὸν

Χριστόδουλον προέβησαν εἰς σχόλια, συμφώνως πρὸς τὰ ὁποῖα ὁ

καθαιρεθεὶς Πατριάρχης εἶναι θῦμα πλεκτάνης καὶ σκευωρίας καὶ

κακῶς καθηρέθη καὶ ἐπανῆλθεν εἰς τὰς τάξεις τῶν μοναχῶν. Ὁ

«Ο.Τ.» ἐπισημαίνει πώς, ἐὰν ἔχουν «ἔτσι τὰ πράγματα», ὡς τὰ

περιγράφει τὸ Νομικὸν Συμβούλιον τοῦ Κράτους καὶ τὰ δημοσιεύματα πολιτικῶν–κοσμι κῶν ἐφημερίδων τότε μεγάλας εὐθύνας διὰ τὴν καθαίρεσίν του ἔχει ἡ ἐξαρχία τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, ἡ ὁποία μετέβη εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα ἤλεγξε τὴν κατάστασιν, συνέταξε πόρισμα μὲ βάσιν τὸ ὁποῖον ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης εἰσηγήθη εἰς τὴν Διηυρυμένην Σύνοδον τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατρι αρχείου τὴν καθαίρεσιν τοῦ Πατριάρχου

Ἱεροσολύμων κ. Εἰρηναίου. Ἰδιαιτέρως μετὰ τὴν ἀπόφασιν τοῦ Νομικοῦ Συμβουλίου τοῦ Κράτους ὀφείλουν τὰ μέλη τῆς ἐξαρχίας, τὰ ὁποῖα μετέβησαν εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα νὰ προβοῦν εἰς δημοσίας δηλώσεις σχετικῶς μὲ τὴν ἔρευναν, τὴν ὁποίαν διεξήγαγον καὶ ἡ ὁποία ὡς φαίνεται εἶναι ἀντίθετος μὲ τὸν ἔλεγχον, τὸν ὁποῖον διεξήγαγε τὸ Νομικὸν Συμβούλιον

τοῦ Κράτους.

"Oρθόδοξος Τύπος."

ΜΟΝΟΝ Ο ΤΡΙΑΔΙΚΟΣ ΘΕΟΣ ΘΑ ΣΩΣΗ ΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ!

Η 1η Σεπτεμβρίου ἔχει ἀφιερωθεῖ νεωστὶ ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία

στὸ περιβάλλον καὶ τὴ διάσωσή του. Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας

ἔχει βεβαίως ἐκπεφρασμένη γνώμη γιὰ τὴν προστασία τοῦ

περιβάλλοντος, ἐντελῶς ξέχωρη ἀπὸ αὐτὴ τῶν νεοεποχιτῶν καὶ

τῶν νεοπαγανιστῶν, οἱ ὁποῖοι θεοποιοῦν τὴ φύση. Γιὰ τὴν

χριστιανικὴ πίστη ἡ Κτίση εἶναι δημιούργημα τοῦ Θεοῦ, προϊόν τῆς

ἀγάπης καὶ τῆς πανσοφίας Του, καὶ ὡς ἐκ τούτου ἔχει ἱερὸ

χαρακτήρα. Οἱ πρωτόπλαστοι τέθηκαν ἀπὸ τὸν Δημιουργὸ στὸν

παράδεισο, δηλαδὴ στὸ καλὸ λίαν περιβάλλον, νὰ ζοῦν σὲ αὐτὸ

καὶ ἀπὸ αὐτό, ἀλλὰ καὶ νὰ τὸ φροντίζουν. Δυστυχῶς τὸ γεγονὸς τῆς

πτώσεως τοῦ ἀνθρώπου συμπαρέσυρε καὶ τὴν κτίση στὴ φθορὰ καὶ

τὴν καταστροφή, ἡ ὁποία «συστενάζει καὶ συνωδίνει ἄχρι τοῦ νῦν»

(Ρωμ. 8,22). Ὁ ἄνθρωπος τῆς ἁμαρτίας, ἀντὶ νὰ φροντίζει τὸ φυσικὸ

περιβάλλον, τὸ κατάστρεφε καὶ συνεχίζει νὰ τὸ καταστρέφει. Νὰ τὸ

ἐκμεταλλεύεται σὲ σημεῖο καταστροφῆς, προκειμένου νὰ ἱκανοποιήσει

τὶς δικές του πλεονεκτικὲς καὶ ἀδηφάγες ὀρέξεις. Φτάσαμε σήμερα

στὸ σημεῖο νὰ θεωρεῖται προβληματικὴ ἂν ὄχι ἀδύνατη ἡ ζωὴ στὸν

ὄμορφο πλανήτη μας στὸ ἄμεσο μέλλον! Νομίζουμε πὼς ἡ λύση καὶ

αὐτοῦ τοῦ προβλήματος βρίσκεται στὴν ὀρθόδοξη ἀσκητική, ἡ ὁποία

προάγει καὶ καλλιεργεῖ τὴν ἀρετὴ τῆς αὐτάρκειας. Φυσικὰ ἡ λύση δὲ

θὰ δοθεῖ μέσα ἀπὸ συνέδρια καὶ ἡμερίδες ἡγετῶν, οἱ ὁποῖοι

εὐθύνονται γιὰ τὴν καταστροφὴ τοῦ περιβάλλοντος. Οὔτε ἀπὸ τὶς

φρικτὲς συμπροσευχὲς τῶν ἡγετῶν τῶν διαφόρων θρησκειῶν τοῦ

κόσμου, σὰν καὶ ἐκείνη τῆς Γροιλανδίας, ὅπου μὲ προτροπὴ τοῦ Οἰκ.

Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου, προσευχήθηκαν «ὁμοῦ, ὁ καθεὶς εἰς τὸν

Θεὸν του διὰ τὴν σωτηρίαν τοῦ πλανήτου»! Τὸ περιβάλλον θὰ σώσει

Αὐτὸς, ποὺ πραγματικὰ τὸ δημιούργησε, ὁ ἀληθινὸς Τριαδικὸς Θεὸς

καὶ ὄχι οἱ ψευτοθεοὶ τῶν ἄλλων θρησκειῶν εἴτε μονοθεϊστικῶν, εἴτε

πολυθεϊστικῶν!

"Ορθόδοξος  Τύπος"

O Συναξαριστής της ημέρας

Παρασκευή, 7 Σεπτεμβρίου 2012

Προεόρτια γεννήσεως Θεοτόκου, 

Σώζωντος μάρτυρος, Ευψυχίου μάρτυρος, 

Λουκά οσίου, Ονησιφόρου αποστόλου, 

Αθανασίου νεομάρτυρος (1774).

Επιτέλους υπάρχει κανένας πατριώτης εισαγγελέας ή πολιτικός να κάνει κάτι;

Θράσος απύθμενο επειδή τελικά υπάρχει ατιμωρησία 06.09.2012

Τουρκόφωνη εφημερίδα της Κομοτηνής  γιορτάζει την σφαγή των Ελλήνων το 1922 με συγχαρητήριο κείμενό της «Συγχαίρουμε το Τουρκικό Έθνος για την γιορτή της νίκης της 30ης Αυγούστου και τον θρίαμβο του Κεμάλ Ατατούρκ», λέει ο εκδότης της και παραθέτει σχετικό γράφημα

Απίστευτη πρόκληση συνιστά η δημοσίευση από την εφημερίδα Μπιρλίκ η οποία διατηρεί στενούς δεσμούς με το τουρκικό προξενείο, άρθρου για την επέτειο της νίκης των Κεμαλικών στρατευμάτων έναντι των Ελλήνων το 1922 μαζί με την δημοσίευση της επίσημης αφίσας του τουρκικού Γενικού Επιτελείου γι΄ αυτή την επέτειο.  Σαν να πρόκειται για εφημερίδα η οποία κυκλοφορεί στην Τουρκία και όχι στην Ελλάδα ο γενικός διευθυντής έκδοσης της εφημερίδας  Ιλχάν Ταχσίν ξεπέρασε ακόμα και τον εαυτό του με την προκλητική δημοσίευση άρθρου για την 90η επέτειο της νίκης των Τούρκων επί των Ελλήνων στην Μ. Ασία η οποία ταυτίζεται με τη μεγάλη εθνική μας τραγωδία της καταστροφής και του ξεριζώματος του Μικρασιατικού Ελληνισμού.  Η συγκεκριμένη εφημερίδα θέλοντας να τιμήσει την 30η Αυγούστου ημέρα της νίκης στην Τουρκία δημοσίευσε το παρακάτω κείμενο συνοδευόμενο από την επίσημη αφίσα του τουρκικού Α/ΓΕΕΘΑ με τον τίτλο «Ας είναι χαρούμενη η γιορτή της νίκης μας της 30ής Αυγούστου».  Ακολουθεί η ανακοίνωση της εφημερίδας: "Εκφράζουμε ως οικογένεια της εφημερίδας Μπιρλίκ τις πιο εγκάρδιες ευχές και συγκινημένοι συγχαίρουμε το Τουρκικό Έθνος για την Γιορτή της Νίκης της 30ης Αυγούστου που κερδήθηκε υπό την ηγεσία του μεγάλου Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ με τους συμπολεμιστές του και τους άγιους μάρτυρες μας που κατέγραψαν ένα θρύλο." Ιλχάν Ταχσίν – Γενικός Διευθυντής Έκδοσης της Μπιρλίκ ΑΛΗΘΕΙΑ ΘΑ ΕΦΑΡΜΟΣΤΕΙ Ο ΝΟΜΟΣ Είναι πραγματικά απίστευτο ότι στην σημερινή Ελλάδα υπάρχουν Έλληνες πολίτες οι οποίοι εορτάζουν την καταστροφή του ελληνισμού στην Μ. Ασία, εορτάζουν την σφαγή εκατοντάδων χιλιάδων Ελλήνων από τα στρατεύματα του Κεμάλ, εορτάζουν τον ξεριζωμό του ελληνισμού από τις εστίες του στην Μ. Ασία.  Είναι απίστευτο  ότι η ελληνική δικαιοσύνη που εξαντλεί την αυστηρότητα της ακόμα και για πταίσματα να μην τολμά να εφαρμόσει τον νόμο σε Έλληνες πολίτες, όπως τον διευθυντή έκδοσης της εφημερίδας Μπιρλίκ που τιμούν την σφαγή των προγόνων μας.  Είμαι τρομερό ότι Έλληνες βουλευτές που ορκίστηκαν να υπηρετούν τον ελληνικό λαό και να προστατεύουν τα συμφέροντα του, να μην τολμούν να ξεριζώσουν από την κοινωνία της Θράκης στοιχεία τα οποία προκαλούν μίσος και διχόνοια μεταξύ Χριστιανών και Μουσουλμάνων.  Είναι γελοίο για την Ελλάδα, Δήμαρχοι της περιοχής της Θράκης να διαμαρτύρονται για την ενόχληση που προκάλεσαν στην προσευχή των μουσουλμάνων οι περαστικοί μηχανόβιοι ελληνικού κόμματος και να μην αγανακτεί κανένας από αυτούς από την προβοκατόρική κίνηση της εφημερίδας Μπιρλίκ η οποία προσβάλει την μνήμη εκατοντάδων χιλιάδων Ελλήνων που σφάχτηκαν από το Στρατό του Κεμάλ.  Επιτέλους υπάρχει κανένας πατριώτης εισαγγελέας ή πολιτικός να κάνει κάτι για αυτά τα στοιχεία που προσβάλουν κατάφατσα τους Έλληνες πολίτες, το ελληνικό κράτος και  θέλουν να σπείρουν το μίσος μεταξύ των κατοίκων της Θράκης ή όλοι τελικά φοβούνται τόσο πολύ το προξενείο και την πολιτική του ισχύ στην Θράκη. Τμήμα ειδήσεων Defencenet.gr

Άγιος Θεοφάνης ο Έγκλειστος :

"Αγωνιστείτε να αποκτήσετε την ταπείνωση. Είναι ευωδία και ένδυμα Χριστού. Για χάρη της όλα θα τα συγχωρήσει ο Θεός. Δε θα εξετάσει τις ελλείψεις που έχει ο αγώνας μας. Ενώ χωρίς ταπείνωση, καμία άσκηση δε θα μας βοηθήσει. Με το ταπεινό φρόνημα μπορεί ο άνθρωπος να σωθεί. Χωρίς αυτό το εισιτήριο, δε θα μας επιτρέψει να μπούμε στον παράδεισο που είναι γεμάτος από ταπεινούς".

Οι αποφάσεις της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου

6/9/2012
Ολοκλήρωσε σήμερα Πέμπτη, τις εργασίες της η Διαρκής Ιερά Σύνοδος για τον Σεπτέμβριο. Η Δ.Ι.Σ. δέχθηκε τον Μητροπολίτη Ελασσώνος κ. Βασίλειο, Πρόεδρο της Διοικούσης Επιτροπής της Εκκλησιαστικής Κεντρικής Υπηρεσίας Οικονομικών και ενημερώθηκε για θέματα του Οργανισμού. 

Ο Μητροπολίτης Ναυπάκτου και αγίου Βλασίου κ. Ιερόθεος ενημέρωσε τα μέλη σχετικά με το θέμα της Μονής Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Ναυπάκτου. Η Διαρκής Ιερά Σύνοδος αποφάσισε να μεταβεί ο Αρχιγραμματεύς, Επίσκοπος Διαυλείας κ. Γαβριήλ στη Μονή για να ενημερώσει την αδελφότητα για τις υποδείξεις της και να καλέσει τα μέλη της αδελφότητας στην πλήρη εφαρμογή των Συνοδικών αποφάσεων.

Τέλος, στο δελτίο τύπου που εξέδωσε η Δ.Ι.Σ., «επιδοκιμάζει τα από 6.9.2012 Δελτία Τύπου της Γενικής Γραμματείας του Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων, Πολιτισμού και Αθλητισμού, τα οποία αναφέρονται στον τρόπο και το ύψος της δημοσιοϋπαλληλικής μισθοδοσίας του Κλήρου, όπως και του ειδικού μισθολογίου των Αρχιερέων Αυτής, διαψεύδοντας τα περί αντιδράσεων της Εκκλησίας της Ελλάδος στη μη συμμετοχή της στα ισχύοντα φορολογικά μέτρα και στα περί μυθώδους ύψους των μισθών των Αρχιερέων».

Άγιος Ιουστίνος (Πόποβιτς) : Άνθρωπος και Θεάνθρωπος.

Εις την ουσίαν της η πτώσις του ανθρώπου συνίστατο εις την επανάστασιν του ανθρώπου εναντίον της θεοειδούς οργανώσεως του είναι του, διότι ο άνθρωπος εγκατέλειψε τον Θεόν και τα του Θεού, και περιώρισε εαυτόν εις καθαράν ύλην, εις γυμνόν («ψιλόν») άνθρωπον. Με την πρώτην επανάστασίν του εναντίον του Θεού ο άνθρωπος, κατώρθωσε να εκδιώξη εν μέρει τον Θεόν εξ εαυτού, εκ της συνειδήσεώς του, εκ της θελήσεώς του, και να παραμείνη εις την καθαρώς ανθρωπίνην φύσιν, εις τον καθαρόν «χομινισμόν» του (homo, hominis), και τοιουτοτρόπως εις τον καθαρόν ουμανισμόν--  Horribile dictum (φρικτόν ειπείν)—αλλ΄ ο ουμανισμός είναι ακριβώς το βασικόν κακόν, το πρωταρχικόν κακόν του ανθρώπου. Εν ονόματι του αυτονόμου ουμανισμού ο άνθρωπος εξεδίωξε τον Θεόν εις μίαν υπερανθρωπίνην υπερβατικότητα και παρέμεινεν όλος εις εαυτόν μόνος και εν εαυτώ μόνον. Παρά ταύτα όμως δεν κατώρθωσεν ο άνθρωπος να αποβάλη εντελώς από τον εαυτόν του τους θεοειδείς χαρακτήρας (ιδιώματα) του πνεύματός του, ούτοι παρέμειναν δια να εμφανίζωνται και εις τον ουμανισμόν του υπό μορφήν νοσταλγίας δια την άπειρον πρόοδον, δια την άπειρον γνώσιν, δια την άπειρον τελειοποίησιν, δια την άπειρον ύπαρξιν. Ενσυνειδήτως ή ασυνειδήτως, εις όλους τους αγώνας τους οποίους διεξάγει εν τω ουμανισμώ του ο άνθρωπος, τείνει να επαναφέρη εις εαυτόν το απολεσθέν θεοειδές. Και εν μέρει το επιτυγχάνει: τόσον, όσον είναι σαναγκαίον δια να αισθανθή πως ο ίδιος μόνος του, με την καθαρώς ανθρωπίνην, την άνευ Θεού (α-θεωμένην) φύσιν του, ουδέποτε δύναται να διορθώση το πνεύμα του, να αποκαταστήση το θεοειδές του είναι του. Ο άνθρωπος δι΄ όλων των ουμανιστικών νοσταλγιών του ουσιαστικώς κραυγάζει δια τον Θεάνθρωπον.                                

Δια τούτο η εμφάνισις του Θεανθρώπου Χριστού εις αυτόν τον κόσμον ήτο και φυσική και έλλογος και αναγκαία. Διότι μόνον ο Θεάνθρωπος απαλλάττει εντελώς από όλα τα βάσανα το ανθρώπινον πνεύμα, το ασθενήσαν και αθεωθέν υπό του ουμανισμού. Μόνος Αυτός ικανοποιεί κάθε δίψαν του θεοειδούς ανθρωπίνου είναι: και την δίψαν δια την άπειρον ζωήν, και την δίψαν δια την άπειρον δικαιοσύνην, και την δίψαν δια την άπειρον αλήθειαν, και την δίψαν δια το άπειρον αγαθόν, και την δίψαν δι΄ όλας τας γενικώς θείας απεραντοσύνας.          

    Συνεχίζεται.                                                                                                                  

Ποία έργα του Σατανά;

Απαρνούμαι, λέγει ο βαπτιζόμενος, τον Σατανάν και πάντα τα έργα αυτού. Ποία έργα; Άκουσον, πορνείαν, μοιχείαν, ακαθαρσίαν, ψεύδος, κλοπήν, φθόνον, μαγείαν, μαντείαν, γοητείαν, θυμόν, οργήν, βλασφημίαν, έχθραν, έριδα, μέθη, αργολογίαν, υπερηφάνειαν, οκνηρίαν. Απαρνούμε τους αστεϊσμούς και κιθαρισμούς, τα δαιμονικά άσματα, τας παιδοφθορίας, τας επερωτήσεις ακαθάρτων πνευμάτων, τας πεταλογραφίας…

(Ορθόδοξος Συναξ.  ΙΓ,81).

Ανακόλουθοι και αναξιόπιστοι

Στό χῶρο μας, του Νέου Ἡμερολογίου ἀκούγονται  καί μερικές φωνές κατά τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, κατά τοῦ Παπισμοῦ κατά τοῦ κ. Βαρθολομαίου καί τῶν σύν αὐτῷ, ἀπό συντηρητικούς θεολόγους, κληρικούς καί ἄλλα πρόσωπα. Τά πυρά ὅμως αὐτά τῶν Νεοημερολογιτῶν, πού φωνάζουν κατά τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, τοῦ Παπισμοῦ, τοῦ κ. Βαρθολομαίου καί τῶν ἄλλων ἀξιωματούχων τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ, εἶναι ἄσφαιρα! Γιατί αὐτούς, τούς ὁποίους καταγγέλλουν ὡς κακόδοξους, ταυτόχρονα τούς μνημονεύουν στίς ἐκκλησίες ὡς Ὀρθόδοξους.

Καί «κοινωνοῦν» μαζί τους! Τό γεγονός αὐτό, τούς καθιστᾶ ἀνακόλουθους καί ἀναξιόπιστους.

+π.Ιωάννης Σ. Ρωμανίδης : Ορθόδοξος και Βατικάνιος Συμφωνία περί Ουνίας Μπαλαμάντ Λίβανος, Ιούλιος 1993.

Η Ευχαριστιακή και Εκκλησιολογική ειδωλολατρία

      56) Εις την εποχήν του Αποστόλου Παύλου εξελέγετο κανείς επίσκοπος ή πρεσβύτερος από την ομάδα των προφητών, δηλαδή των δοξασμένων/θεουμένων. Δια τούτο ο Παύλος γράφει στον Τιμόθεον "μή αμέλει του εν σοί χαρίσματος, ό εδόθη σοι δια προφητείας μετά επιθέσεως των χειρών του πρεσβυτερίου (1 Τιμ. 3;14)." Δια τούτο ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός μας πληροφορεί ότι στα χρόνια του υπήχαν επίσκοποι που στην εποχήν του αποστόλου Παύλου θα έλεγαν μόνον το "αμήν" στην εκκλησίαν. Στην καρδιάν της Περί Πίστεως Εκθέσεως του Δαμασκηνού είναι μεταξύ των άλλων και μαζί με τον Απόστολον Παύλον και ο Άγιος Διονύσιος ο Αρειοπαγίτης ο οποίος τονίζει ότι ο επίσκοπος εκλέγεται από μεταξύ των θεουμένων. Αυτή η παράδοσις διατηρήθηκε όλα τα χρόνια της Τουρκοκρατίας. Ακριβώς δια να καταργηθή η παράδοσις αυτή ιδρύθηκαν αι Θεολογικαί Σχολαί της Χάλκης και των Αθηνών και εν συνεχεία της Θεσσαλονίκης. Έτσι δεν ήτο ανάγκη πλέον οι υποψήφιοι επίσκοποι να είναι θεολόγοι από την θέωσίν τους ή τουλάχιστον από τον φωτισμόν της καρδίας τους από την νοεράν ευχήν, αλλά από το πτυχείο του Πανεπιστημίου επάνω στο οποίο γράφει θεολόγος μάλιστα.

      57) Ο λόγος που ο Χρυσόστομος μας λέγει ότι δεν πρέπει να νομίζομε ότι γίναμε άπαξ και δια πάντα μέλη του Σώματος του Χριστού είναι το γεγονός ότι τα στάδια με τα οποία γινόμεθα μέλη είναι στάδια θεραπείας της βιολογικής και πνευματικής αρρώστιας που συνκεντρούται στην καρδίαν του κάθε ανθρώπου. Η θεραπεία αρχίζει με την κάθαρσιν της καρδίας και καταλήγει στην Θεοπτίαν στην ζωήν αυτήν. Όταν ο Κύριος της Δόξης λέγει "Μακάριοι οι καθαροί τη καρδία ότι Θεόν όψονται," εννοεί τον δοξασμόν, δηλαδή την θέωσιν, εις αυτήν την ζωήν της οποίας προηγείται η κάθαρσις και ο φωτισμός της καρδίας.

    Συνεχίζεται.

Διδάγματα από τα γεγονότα του Σεπτεμβρίου το 1955

Του Κων/νου  Χολέβα

Το διήμερο 6-7 Σεπτεμβρίου 1955, ο Ελληνισμός της Κωνσταντινουπόλεως βίωσε ένα άγριο πογκρόμ με δύο θανατώσεις κληρικών, βιασμούς, προπηλακισμούς και αμέτρητες καταστροφές κοιμητηρίων, ναών, οικιών και καταστημάτων. Ο αφηνιασμένος τουρκικός όχλος χρησιμοποιήθηκε από τις ειδικές υπηρεσίες ανορθόδοξου πολέμου του τουρκικού στρατού για να τρομοκρατήσει την πολυπληθή τότε ελληνορθόδοξη κοινότητα και για να την οδηγήσει, όπως και έγινε, στον σταδιακό ξεριζωμό. Τα Σεπτεμβριανά, όπως έχουν πλέον καταγραφεί, ήταν το αποτέλεσμα μακροχρονίου σχεδιασμού, τον οποίο τηρεί με ακρίβεια το τουρκικό κράτος στα εθνικά θέματα, παρά την εναλλαγή κυβερνήσεων.

H συνέχεια, ‘’κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

O Συναξαριστής της ημέρας

Πέμπτη, 6 Σεπτεμβρίου 2012

Ανάμνησις του εν Κολοσσαίς (Χώναις) θαύματος του Αρχαγγέλου Μιχαήλ, Ευδοξίου και Καλοδότης των μαρτύρων.

Σήμερα, αγαπητοί μου αδελφοί, τιμούμε τον μέγαν Αρχιστράτηγο δυνάμεως Κυρίου τον Αρχάγγελο Μιχαήλ εξ' αφορμής του μεγάλου και υπερφυούς θαύματος το οποίον επετέλεσε στις Κολοσσές της Μ. Ασίας.

Βέβαια καθώς αποφαίνεται το πνεύμα του Θεού «Θεός ώρισε τους Αρχαγγέλους αυτού και τους Αγγέλους εν πλήθει άστρων και κατά αριθμόν εθνών», ώστε να έχη κάθε πόλι και χώρα τον πνευματικό φρουρό της, το φύλακά της Άγγελο και όχι μόνον κάθε πόλι αλλά και κάθε άνθρωπος. 

H συνέχεια, ‘’κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

Τότε.... και Τώρα.

Τότε :

Οι λατινόφρονες με τον Πατριάρχην Κωνσταντινουπόλεως Ιωάννην Βέκκον ήλθον εις το Άγιον Όρος μετά στρατιωτικής δυνάμεως, και αφού έπραξαν εκείνα τα οποία έπραξαν εις τας άλλας Μονάς, ήλθον τελευταίον και εις την Ιεράν Μονήν του Ζωγράφου, πυρ και μανίαν πνέοντες κατά των οικούντων αυτήν Μοναχών. Κατ’ εκείνον δε τον φρικτόν και φοβερόν δια το Άγιον Όρος καιρόν, πλησίον της Μονής Ζωγράφου ηγωνίζετο κατά μόνας εις Μοναχός, έχων συνήθειαν ιεράν να αναγινώσκη πολλάκις καθ΄ εκάστην τον Ακάθιστον Ύμνον της Θεοτόκου ενώπιον της θείας Εικόνος Αυτής. Εν μια λοιπόν των ημερών, ότε εις τα χείλη του Γέροντος αντηχούσεν ο Αρχαγγελικός ασπασμός της Υπεραγίας Παρθένου Μαρίας, το «Χαίρε», ακούει αίφνης ο Γέρων εκ της αγίας Αυτής Εικόνος τους εξής λόγους: «Χαίρε και συ, Γέρων του Θεού!», ο δε Γέρων εγένετο έντρομος. «Μη φοβού», εξηκολούθησεν ησύχως η εκ της Εικόνος θεομητορική φωνή, «αλλ’ απελθών ταχέως εις την Μονήν, ανάγγειλον εις τους αδελφούς και εις τον Καθηγούμενον ότι οι εχθροί εμού τε και του Υιού μου επλησίασαν. Όστις λοιπόν υπάρχει ασθενής τω πνεύματι, εν υπομονή ας κρυφθή, έως ότου παρέλθη ο πειρασμός, οι δε επιθυμούντες μαρτυρικούς στεφάνους ας παραμείνωσιν εν τη Μονή, άπελθε λοιπόν ταχέως».   ….είκοσι δε και εξ Μοναχοί, μετά των οποίων και ο Καθηγούμενος, έμειναν εις την Μονήν και εισήλθον εντός του Πύργου, αναμένοντες τους εχθρούς αυτών και προσδοκώντες τους μαρτυρικούς στεφάνους. Το αποτέλεσμα: εικοσιέξ Οσιομάρτυρες Ζωγραφίται, οι ελέγξαντες τους λατινόφρονας, τον τε βασιλέα Μιχαήλ και τον Πατριάρχην Βέκκον, επάνωθεν του Πύργου πυρί τελειούνται.

Τώρα :

Και οι δέκα εννέα Ηγούμενοι του Αγίου Όρους τον υποδέχονται στο Άγιον Όρος, συλλειτουργούν και μνημονεύουν τον αρχιαιρεσιάρχην Πατριάρχην Κων/πόλεως,  κ. Βαρθολομαίον!... 

Ἡ κρίση ποὺ περνάει σήμερα ἡ Ἐκκλησία θὰ εἶναι καὶ ἡ τελευταία Της

Ὁ μεγάλος δάσκαλος, π. Ἰω. Ρωμανίδης γράφει χαρακτηριστικὰ στὸ μεγαλειῶδες ἔργο του,

“Πατερικὴ Θεολογία”: 

“Ἡ ἐκκλησία ὅταν ἀντιμετωπίζει ἀνέντιμο ἀγώνα ἐναντίον της εἶναι ὑποχρεωμένη νὰ ἀμυνθεῖ”. 

Καὶ παρακάτω προειδοποιεῖ προφητικὰ ἀπὸ τὸ 1983:

“Ἡ κρίση ποὺ περνάει σήμερα ἡ Ἐκκλησία θὰ εἶναι καὶ ἡ τελευταία Της. Μετὰ δὲν θὰ ὑπάρχει τίποτα

ὄρθιο, γιὰ νὰ σαλευθεῖ καὶ νὰ ὑποστεῖ κρίση”!

Άγιος Ιουστίνος (Πόποβιτς) :

Η ειλικρίνεια είναι η γλώσσα της Αληθείας: 
το δόγμα περί του αλαθήτου του πάπα του 20ού αιώνος, 
δεν είναι άλλο παρά η αναγέννησις της ειδωλολατρίας και του πολυθεϊσμού.

"Ετι δεόμεθα υπέρ του Αγιωτάτου Επισκόπου και Πάπα Ρώμης Βενεδίκτου....." 

Άγιος Ιουστίνος (Πόποβιτς) : Άνθρωπος και Θεάνθρωπος.

Δημιουργών ο Θεός τον άνθρωπον κατ΄ εικόνα Του διέχυσε εις το είναι του τον πόθον της θείας απεραντοσύνης της ζωής, της θείας απεραντοσύνης της γνώσεως, της θείας απεραντοσύνης της τελειότητος. Δια τον λόγον ακριβώς τούτον, ο αμέτρητος πόθος και η δίψα του ανθρωπίνου είναι δεν δύναται να ικανοποιηθή ολοκληρωτικώς με τίποτε, παρά με μόνον τον Θεόν. Διακηρύττων την θείαν τελειότητα ως τον κύριον σκοπόν της ανθρωπίνης υπάρξεως εις τον κόσμον—«Έσεσθε ουν υμείς τέλειοι, ώσπερ ο Πατήρ υμών ο εν τοις ουρανοίς τέλειός εστιν» (Ματθ. 5, 48)—ο Σωτήρ Χριστός έδωσε δι΄ αυτού την απάντησιν εις την βασικήν απαίτησιν και ανάγκην του θεοειδούς και θεονοσταλγικού ανθρωπίνου είναι.                                                                                                                                                 Το θεοειδές της ανθρωπίνης φύσεως έχει το οντολογικόν και τελεολογικόν νόημά του: Οντολογικόν μεν, διότι εις το θεοειδές συνίσταται, έγκειται η ουσία του ανθρωπίνου είναι, ως κάτι το δεδομένον. Τελεολογικόν δε, διότι δι΄ αυτού έχει ορισθή ως σκοπός της ζωής του ανθρώπου ο Θεός με όλας τας θείας τελειότητάς Του. Αυτό το θεοειδές είναι η ουσία της ουσίας του ανθρωπίνου είναι. Επ΄ αυτού και συμφώνως προς αυτό ο άνθρωπος θα πλάττη και θα οικοδομή τον εαυτόν του εις αυτόν τον κόσμον. Και όντως: εις το είναι του ανθρώπου ο Θεός αποτελεί το πρώτον, ο δε άνθρωπος το δεύτερον. Με άλλα λόγια ο άνθρωπος είναι δημιουργημένος ως δυνάμει θεανθρώπινον ον, το οποίον έχει χρέος, οδηγούμενον υπό της θεοειδούς ψυχής του, να εξομοιώση κατά πάντα τον εαυτόν του προς τον Θεόν και τοιουτοτρόπως να γίνη ενεργεία θεανθρώπινον ον, τ.έ. εν ον εις το οποίον ο άνθρωπος ενώνεται κατά τρόπον τέλειον με τον Θεόν και ζη μέσα εις τας θείας και απείρους τελειότητάς Του. Αλλ΄ όμως, αντί να διαποτίση με το θεοειδές της ψυχής του όλην την εμπειρικήν ζωήν του ο άνθρωπος, απεχώρισε το πνεύμα του από κάθε τι θεϊκόν, το οποίον ευρίσκετο εντός του, και επροχώρησεν άνευ Θεού εις τα μυστήρια του κόσμου τούτου, δηλαδή επροχώρησεν άνευ του φυσικού οδηγού του. Και δια τούτο συνήντησεν εις τον κόσμον αυτόν αγεφυρώτους αβύσσους και φοβερά χάσματα και ρήγματα. 

 Συνεχίζεται.                                                                                                                                                                      

+π.Ιωάννης Σ. Ρωμανίδης : Ορθόδοξος και Βατικάνιος Συμφωνία περί Ουνίας Μπαλαμάντ Λίβανος, Ιούλιος 1993.

Η Ευχαριστιακή και Εκκλησιολογική ειδωλολατρία

55) Ο Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος καταδικάζει την ευχαριστιακήν ειδωδολατρίαν και εκκλησιολογίαν της εποχής του. Ορισμένοι Ορθόδοξοι ισχυρίζοντο ότι η μυστηριακή ένωσις με τον Χριστόν γίνεται μόνον μέσω της Θείας ευχαριστίας χωρίς να είναι ανάγκη ο κοινωνών να ευρίσκεται στην κατάστασιν του φωτισμού ή τουλάχιστον της καθάρσεως. Ο Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος συνοψίζει την πατερικήν ερμηνευτικήν περί της πραγματικότητος της Εκκλησίας και των μελών αυτής βάσει των επιστολών του Αποστόλου Παύλου. "Ίνα δε και τας διαφοράς των μελών και τίνα ταύτα και τίνες εισίν αποδείξη, έφη Υμείς δε εστε σώμα Χριστού και μέλη εκ μέρους. Και ούς μεν έθετο ο Θεός εν τη εκκλησία, πρώτον αποστόλους, δεύτερον προφήτας, τρίτον διδασκάλους, έπειτα δυνάμεις, έπειτα χαρίσματα ιαμάτων, αντιλήψεις, κυβερνήσεις, γένη γλωσσών (1 Κορ. 12;27-28) Είδες τας διαφοράς των μελών του Χριστού; Έμαθες τίνες εισί μέλη αυτού;" Ο Απόστολος Παύλος περιγράφει με πάσαν ακρίβειαν ποίοι είναι αυτοί που είναι ηνωμένοι με τον Χριστόν και αποτελούν το Σώμα Του, την Εκκλησίαν. Δηλαδή το πρώτο σκαλοπάτι με το οποίον γίνεται κανείς μέλος της εκκλησίας είναι τα γένη γλωσσών που μετά απλοποιήθηκαν γενόμενα η λεγομένη "νοερά ευχή." Οι υπόλοιποι των κοινωνούντων, αλλά αναξίως, είναι "ασθενείς και άρρωστοι και κοιμώνται ικανοί (1 Κορ. 11;30)." Παρ' ότι είναι βαπτισμένοι παραμένουν ιδιωτεύοντες (λαϊκοί) και λέγουν μόνον το "αμήν" στην εκκλησίαν. Τούτο διότι δεν ανήκουν ακόμη στο "βασίλειον ιεράτευμα" αφού δεν απέκτησαν ακόμη ή και έχασαν την νοεράν ευχήν. Δια τούτο ο Χρυσόστομος προειδοποιεί, "Μη τοίνυν θαρρώμεν, ότι γεγόναμεν άπαξ του σώματος."

Συνεχίζεται.