ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟ ΝΕΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ Π. ΕΥΘΥΜΙΟΥ ΤΡΙΚΑΜΗΝΑ ΠΕΡΙ ΤΟΥ 15ου ΚΑΝΟΝΟΣ ΤΗΣ ΠΡΩTΟΔΕΥΤΕΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ.


Μοναχός Ιωσήφ
Άγιον Όρος.



 Επειδή λέγει: «δεν φροντίζει ο Θεός και η Εκκλησία δια τοιαύτη παρατήρησιν των χρόνων και ημερών πάρεξ δια μοναχήν την ομόνοιαν και ειρήνη». Και βλέπε αγαπητέ, πως ο θείοςΧρυσόστομος ονομάζει σχισματικούς τους Λατίνους δια τι εκαινοτόμησαν το πασχάλιόν τους και το Καλαντάριον, όχι δια  τι δεν είναι τούτο, όσον κατά την ισημερίαν, ορθόν». Και τελειώνει ο Άγιος λέγοντας τα εξής: «…ευαρεστείται ο Θεός εις την τάξιν του πασχαλίου και απλώς ειπείν, του καλανταρίου (Ημερολογίου σ.σ.) του εδικού μας, παρά εις την ακρίβειαν του πασχαλίου και καλανταρίου των Λατίνων…». Στη συνέχεια δε αναφέρει διάφορα θαύματα όπου πιστοποιούν την ευαρέστηση αυτή του Θεού στο Ορθόδοξο Καλεντάριο-εορτολόγιο ως «βεβαιωτικά του ημετέρου καλανδαρίου, αναιρετικά δε των λατίνων» (Ι. Πηδάλιον, σ. 8-9). Βλέπουμε λοιπόν ότι αν και ο π. Ευθύμιος δεν αγνοεί την ύπαρξη των ανωτέρω λεχθέντων υπό του αγίου Νικοδήμου, εν τούτοις αγνόησε παντελώς και κατεφρόνησε την γνώμη του αυτή και θέση και κατ΄ επέκταση της Εκκλησίας, μόνο και μόνο δια να στηρίξη την δική του προσωπική, αλλά κατά συνέπεια και των νεωτεριστών της αποστάτριας εκκλησίας. Η γνώμη του Αγίου Νικοδήμου που αποτελεί και την επίσημη θέση της Ορθοδόξου Εκκλησίας, αφού Αυτή επανειλλημένως επί σειρά Συνόδων και άλλων αποφάσεων, κατεδίκασε και απέρριψε πάσα αλλαγή του Εορτολογίου και μεταθέσεως του Πασχαλίου, νομίζω έχει περισσότερη βαρύτητα απ΄ αυτή του πατρός Ευθυμίου. Το ποίος λοιπόν βρίσκεται σε σχίσμα θα πρέπη μαλλον να τον προβληματίση πιο σοβαρά όταν θα εκφέρη πλέον την άποψή του, είτε γραπτώς, είτε προφορικώς, προς αποφυγή του σκανδαλισμού των αστηρίκτων.

Ιερομόναχος Ευθύμιος Τρικαμηνάς. Eρμηνεία του 15ου Κανόνος από το νέο βιβλίο του, που μόλις κυκλοφόρησε.


Εἶναι βεβαίως φυσικό νά προσάρμοσαν οἱ Πατέρες τόν Πασχάλιο κύκλο εἰς τό ἡμερολόγιο τῶν Ρωμαίων, ἤ ἐπειδή αὐτοί εἶχαν τήν ἐξουσία κατά τήν περίοδο πού ἐθεσπίσθη καί ὡς ἐκ τούτου ἦτο τό ἐπικρατέστερο ἤ διότι αὐτό ἦτο τότε τό ἀκριβέστερο. Αὐτό ὅμως οὐδόλως σημαίνει ὅτι οἱ Πατέρες εὐλόγησαν δι’ αὐτοῦ τοῦ τρόπου τό Ἰουλιανό λεγόμενο ἡμερολόγιο ἤ τό ἐθέσπισαν νά ἀκολουθῆται ἀπαρεγκλίτως εἰς τό ἑξῆς, διότι βλέπομε πολλές φορές οἱ μετά τήν Α΄ Οἰκουμενική Σύνοδο Πατέρες νά χρησιμοποιοῦν ἄλλα ἡμερολόγια. 

H συνέχεια, ‘’κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

ΜΕΤΑΠΑΤΕΡΙΚΟΙ ΘΕΟΛΟΓΟΙ


Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Διονυσίου Τάτση
ΕΙΝΑΙ εὔκολο νὰ ἐντυπωσιάζεις μὲ ἀρνητικὸ τρόπο. Νὰ κρίνεις καὶ νὰ ἀπορρίπτεις τὰ ἀπὸ αἰώνων καθιερωμένα καὶ νὰ θέλεις νὰ προβάλλεις τὸ νεφελῶδες, τὸ ἀσαφὲς καὶ τὸ ἀκατανόητοτοῦ ἀνίερου στοχασμοῦ σου. Τὸ φαινόμενο εἶναι παλαιό – ἀλλὰτότε εἶχε πρωταγωνιστὲς μεμονωμένους καὶ ἰδιόρρυθμους ἀνθρώπους. Στὶς μέρες μας ὅμως πῆρε κάποια ἐπισημότητα. Ἀναφέρομαι, ὅπως θὰ κατάλαβαν οἱ ἀναγνῶστες, σὲ ἐκείνους τοὺς σύγχρονους θεολόγους, ποὺ στοχάζονται, φιλοσοφοῦν, κατεδαφίζουν τὴν Ὀρθόδοξη θεολογία καὶ ἀγωνίζονται νὰ παραμορφώσουν τὴν Ἐκκλησία, μειώνοντας τὴν ἁγιότητα καὶ τὸ ἦθος τῶν Ἁγίων Πατέρων της.
Οἱ θεολόγοι αὐτοὶ εἶναι κοσμικοὶ καὶ ἐνῶ χρησιμοποιοῦν μεγάλα λόγια, στὴν πράξη εἶναι μικροί. Ἐπιπλέον ἀντιμετωπίζουν ἐκείνους, ποὺ διαφωνοῦν μαζί τους μὲ τρόπους καὶ μέσα, ποὺ μόνο σὲ τρομοκράτες ταιριάζουν. Νομίζουν ὅτι οἱ δημόσιες θέσεις, ποὺ κατέχουν, τοὺς δίνουν κάποιο κῦρος καὶ κάποια δύναμη καὶ προσπαθοῦν μὲ αὐτὰ νὰ ἐπιβληθοῦν! Στὴν πραγματικότητα δὲν συμβαίνει κάτι τέτοιο. Οἱ μεταπατερικοὶ αὐτοὶ θεολογίσκοι (τοὺς συγκρίνω μὲ τοὺς Ἁγίους Πατέρες) λησμονοῦν ὅτι τὰ πράγματα ἀλλάζουν καὶ τὰ πρόσωπα χάνουν τὶς θέσεις, ποὺ κατέχουν «ἀξιοκρατικά», θέλω νὰ πῶ μὲ τὴ βοήθεια καὶ συμπαράσταση πολιτικῶν προσώπων.
Δὲν ἀνέφερα ὅμως ἀκόμα ὅτι οἱ θεολογίσκοι αὐτοὶ βρίσκουν ἐπίσημο βῆμα στὴν Μὴ Κυβερνητικὴ Ὀργάνωση, ποὺ φέρει τὸν τίτλο «Ἀκαδημία Θεολογικῶν Σπουδῶν τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Δημητριάδος» καὶ δραστηριοποιεῖται πάντοτε μὲ τὶς εὐλογίες τοῦ οἰκείου Ἱεράρχου κ. Ἰγνατίου, ὁ ὁποῖος κατὰ τὴν ταπεινή μου γνώμη ἀδικεῖ τὸν ἑαυτό του μὲ τὸ νὰ διευκολύνει τὴν ἀνάπτυξη τῶν ζιζανίων τῆς μεταπατερικῆς θεολογίας. Πρέπει νὰ ἀντιληφθεῖ ὁ Σεβασμιώτατος ὅτι κλέπτεται ἐκ δεξιῶν.
Ἐδῶ πρέπει νὰ ἀναφέρω ὅτι τὰ ἴδια πρόσωπα δραστηριοποιοῦνται καὶ στὸ χῶρο τῆς Ἐκκλησίας, στὸ πλευρὸ τοῦ Ἀρχιεπισκόπου. Ἔχουν τὴν εὐλογία του, γιὰ νὰ ἐμφανίζονται ὡς αὐθεντικοὶ μελετητὲς τῆς Ὀρθοδόξου θεολογίας! Ὅποιος θέλει νὰ πάρει μιὰ γεύση τοῦ οὐρανοδρόμου στοχασμοῦ τους, ἂς ἀνοίξει τὸ περιοδικὸ «Θεολογία», ποὺ ὁ Μακαριώτατος τοὺς ἔχει ἐμπιστευθεῖ χωρὶς πολλὴ σκέψη.
Ἡ Ἐκκλησία μας δὲν ἔχει ἀνάγκη ἀπὸ θεολόγους τοῦ γλυκοῦ νεροῦ, οἱ ὁποῖοι θέτουν τοὺς ἑαυτούς τους μπροστὰ ἀπὸ τοὺς Ἁγίους Πατέρες! Καὶ εἶναι μεγάλο λάθος νὰ βρίσκονται Μητροπολίτες, ποὺ συμφωνοῦν μαζί τους καὶ συνεργάζονται, ὅπως συμβαίνει στὸ Βόλο.
Ορθόδοξος Τύπος, 8/06/2012

Έταμων την οδό της προδοσίας της Ορθοδόξου Πίστεως


Ως πρόβατα επί σφαγήν, ούτως ηκολούθουν εις την οδόν της προδοσίας της Ορθοδόξου πίστεως οι Έλληνες Επίσκοποι εις την Φλωρεντία. Ανελεύθεροι άνθρωποι, οφθαλμόδουλοι, ταπεινοί καιροσκόποι, ένα μόνο επιζητούντες, την εύνοια του Καίσαρος. Κατεπρόδωσαν τα άγια των αγίων της Ορθοδοξίας, ουδόλως απαιτήσαντες, όπως μελετήσουν επισταμένως και ελέγξουν προ της υπογραφής τον απαίσχυντο ενωτικό όρο. Συνηθίσαμε να αποδίδουμε εις πολλά αίτια την πανώλεθρο συμφορά της Αλώσεως της Κωνσταντινουπόλεως από τους Τούρκους κατά την 29ην Μαϊου του 1453. Και μεταξύ αυτών απαριθμούμε την αφύλακτο Κερκόπορτα, από την οποία εισήλθον οι Πορθητές. Δεν αμφισβητούμε την ιστορική βαρύτητα των αιτίων (οικονομικών, κοινωνικών, πολιτικών, στρατιωτικών), το σημαντικότερο όμως υπήρξε η προδοσία των Ελλήνων Επισκόπων, που υπέγραψαν τον επαίσχυντο ενωτικό όρο εις την Φλωρεντία. Διότι α) ηρνήθησαν την Αλήθεια της Ορθοδοξίας και επροτίμησαν το ψεύδος του Παπισμού. β) εδίχασαν τον Ελληνισμό εις κρισίμους στιγμάς και εχαλάρωσαν την αμυντική του ενότητα. γ) επεδίωξαν την εύνοια του Καίσαρος και επώλησαν τον Χριστό εις τον Παποκαίσαρα της Ρώμης και δ) έταμων την οδό της προδοσίας της Ορθοδόξου Πίστεως την οποία εξακολουθούν να βαδίζουν και σήμερα ανελεύθεροι άνθρωποι, οφθαλμόδουλοι, ταπεινοί καιροσκόποι οι ομότροποί των, σημερινοί Οικουμενιστές και φραγκοπαπόδουλοι Επίσκοποι και οι Ηγούμενοι του Αγίου Όρους, οι … λοκατζίδες της Ορθοδοξίας!

Συνάντηση του Αρχιεπισκόπου με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας





Τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας κ. Κάρολο Παπούλια επισκέφθηκε στις 13:00 το μεσημέρι ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμος συνοδευόμενος από τους Μητροπολίτες Ελασσώνος κ. Βασίλειο και Κερκύρας κ Νεκτάριο. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας καλωσόρισε τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και τον ρώτησε με ενδιαφέρον για την επίσημη ειρηνική επίσκεψή του στη Ρωσία. Ο Αρχιεπίσκοπος δήλωσε πως ήταν μια επιτυχημένη πορεία με πολύ αγαθά αποτελέσματα. «Στόχος μας», είπε ο Αρχιεπίσκοπος, «ήταν η σύσφιξη των σχέσεων, και οι συζητήσεις μας ήταν πολύ γόνιμες, όπως και η συνεργασία μας όχι μόνο σε πνευματικά θέματα, αλλά και σε οικονομοτεχνικά» και πρόσθεσε πως η συνάντηση με τον πρόεδρο της Ρωσίας κ. Βλαντιμίρ Πούτιν πραγματοποιήθηκε σε πολύ καλό κλίμα. «Mιλήσαμε για την στήριξη της Ορθοδοξίας, αλλά και την ανάγκη της οικονομικής στήριξης», είπε ο Μακαριώτατος, ενώ μετέφερε τις ευχές και τους χαιρετισμούς του κυρίου Πούτιν προς τον Κύριο Παπούλια. 

«Βρεθήκατε στη Ρωσία σε μία πολύ σημαντική στιγμή», είπε ο κ. Παπούλιας και πρόσθεσε πως «Ο κ. Πούτιν είναι ένας εγνωσμένης αξίας φίλος της Ελλάδας, αυτό φαίνεται από το ενδιαφέρον που δείχνει με τις επισκέψεις του στο Άγιο Όρος, αλλά και σε κάθε μας συνάντηση αναφέρεται στην σύσφιξη δεσμών των δυο εκκλησιών, αλλά και η εκκλησία της Ρωσίας είναι μία μεγάλη εκκλησία με πολύ σημαντικό ρόλο. Νομίζω, Μακαριώτατε, τόνισε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, «ότι εσείς για πολλά θέματα παίζετε έναν ρόλο εξισορροπητικό».
 

Άγιος Ιουστίνος (Πόποβιτς) : Άνθρωπος και Θεάνθρωπος.

Δια της αμαρτίας ο άνθρωπος κατέστη θνητός και πεπερασμένος, δια της αναστάσεως του Θεανθρώπου γίνεται αθάνατος και αιώνιος. Εις αυτό δε ακριβώς έγκειται η δύναμις και το κράτος και η παντοδυναμία της του Χριστολυ αναστάσεως. Και δια τούτο άνευ της αναστάσεως του Χριστού δεν θα υπήρχε καν ο Χριστιανισμός. Μεταξύ των θαυμάτων η ανάστασις του Κυρίου είναι το μεγαλύτερον θαύμα. Όλα τα άλλα θαύματα πηγάζουν από αυτό και συνοψίζονται εις αυτό. Εξ αυτού εκπηγάζουν και η πίστις και η αγάπη και η ελπίς και η προσευχή και η θεοσέβεια. Οι δραπέται μαθηταί, αυτοί οι οποίοι έφυγαν μακράν από τον Ιησούν όταν απέθνησκεν, επιστρέφουν προς Αυτόν όταν ανέστη. Και ο Ρωμαίος εκατόνταρχος όταν είδε τον Χριστόν να ανίσταται εκ του τάφου, Τον ωμολόγησεν ως Υιόν του Θεού. κατά τον ίδιον τρόπον και όλοι οι πρώτοι χριστιανοί έγιναν χριστιανοί, διότι ανέστη ο Χριστός, διότι ενίκησε τον θάνατον. Αυτό είναι εκείνο το οποίον ουδεμία άλλη θρησκεία έχει, αυτό είναι εκείνο το οποίον ανυψώνει τον Κύριον υπεράνω όλων των ανθρώπων και των θεών. Αυτό είναι εκείνο το οποίον κατά τρόπον μοναδικόν και αναμφισβήτητον δεικνύει και αποδεικνύει ότι ο Ιησούς Χριστός είναι ο μόνος αληθινός Θεός και Κύριος εις όλους τους ορατούς και αοράτους κόσμους.                                   Χάρις εις την ανάστασιν του Χριστού, χάρις εις την νίκην επί του θανάτου οι άνθρωποι εγίνοντο και γίνονται και θα γίνωνται πάντοτε χριστιανοί. Όλη η ιστορία του Χριστιανισμού δεν είναι άλλο τι παρά ιστορία ενός και μοναδικού θαύματος, του θαύματος της του Χριστού αναστάσεως, το οποίον συνεχίζεται διαρκώς εις όλας τας καρδίας των χριστιανών από ημέρας εις ημέραν, από έτους εις έτος, από αιώνος εις αιώνα μέχρι της Δευτέρας Παρουσίας.  

Επίσημη επίσκεψη του Πατριάρχη Μόσχας στην Εκκλησία της Κύπρου


Η Α. Μ. Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΜΟΣΧΑΣ ΚΑΙ ΠΑΣΩΝ ΤΩΝ ΡΩΣΙΩΝ κ. ΚΥΡΙΛΛΟΣ
ΘΑ ΕΠΙΣΚΕΦΘΕΙ ΕΠΙΣΗΜΑ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ
(8-11 ΙΟΥΝΙΟΥ 2012)

Η Α. M. ο Πατριάρχης Μόσχας και πασών των Ρωσιών κ.κ. Κύριλλος, ύστερα από  πρόσκληση της Α.Μ. του Αρχιεπισκόπου Κύπρου κ.κ. Χρυσοστόμου, φτάνει, με ειδική πτήση, στο Αεροδρόμιο Λάρνακας την Παρασκευή, 8 Ιουνίου 2012 και ώρα 12.00΄ μ., προς πραγματοποίηση επίσημης επίσκεψης στη νήσο μας. Τούτον θα συνοδεύουν ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βολοκολάμσκ κ. Ιλαρίων, ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Σολνετσνογκόρσκυ κ. Σέργιος, ως και άλλοι κληρικοί και υπηρεσιακοί αξιωματούχοι της Εκκλησίας της Ρωσίας.

Μέγας Αντώνιος :Ο ΑΝΘΡΩΠΟΠΟΙΟΣ


Ἀνθρωποποιὸς πρέπει νὰ λέγεται αὐτὸς ποὺ μπορεῖ τοὺς ἀπαίδευτους νὰ τοὺς ἡμερώσει, γιὰ ν᾿ ἀγαπήσουν τὰ ἔργα τοῦ λόγου καὶ τὴν παιδεία.
Κατὰ τὸν ἴδιο τρόπο κι᾿ ἐκεῖνοι ποὺ ἀναμορφώνουν αὐτοὺς ποὺ ζοῦν ἀκόλαστη ζωὴ καὶ τοὺς μεταστρέφουν στὴν ἐνάρετη καὶ ἀρεστὴ στὸ Θεὸ διαγωγή, πρέπει νὰ λέγονται ἀνθρωποποιεῖ, ἀφοῦ ἀναπλάθουν τοὺς ἀνθρώπους.
Διότι πραότης καὶ ἐγκράτεια, εἶναι ἡ εὐτυχία καὶ ἀγαθὴ ἐλπίδα στὶς ψυχὲς τῶν ἀνθρώπων.

Σερβική Μοναστική αδελφότητα διέκοψε κοινωνία με το οικουμενιστικό Πατριαρχείο Σερβίας




5/6/2012


Σε αντίποινα η Σερβική "Εκκλησία" κατέλαβε το Γυναικείο Μοναστήρι και εξεδίωξε τις μοναχές οι οποίες παραμένουν πιστές στον Ομολογητή Επίσκοπο Αρτέμιο.  Σκηνές απάνθρωπης βίας των οικουμενιστών κληρικών με τη συμπαράσταση της τοπικής αστυνομίας εναντίον της Ηγουμένης και της συνοδείας της.




The Serbian website Novinar reports the following actions being taken by Mother Jelena of the Serbian Convent of Ovcara. In a statement to their local diocesan Bishop, Chrysostom of Zica, the Abbess of the Monastery of the Ascension stated the following reasons:

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟ ΝΕΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ Π. ΕΥΘΥΜΙΟΥ ΤΡΙΚΑΜΗΝΑ ΠΕΡΙ ΤΟΥ 15ου ΚΑΝΟΝΟΣ ΤΗΣ ΠΡΩTΟΔΕΥΤΕΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ.


Μοναχός Ιωσήφ
Άγιον Όρος.


Εκεί ο Άγιος κατακρίνει ως παρατηρητάς του χρόνου και ατιμαστάς και υβριστάς των 318 Πατέρων της πρώτης Οικουμενικής Συνόδου όπου ενομοθέτησαν το Πασχάλιο και το προσηρμοσμένο σε αυτό Εορτολόγιο, αυτούς τους αθεόφοβους τολμηματίας όπου εποίησαν σχίσμα στην Εκκλησία ένεκα ακρίβειας του χρόνου, και όχι αυτούς όπου αδιαφόρησαν δια τον χρόνο και προτίμησαν την ενότητα της Εκκλησίας, δηλαδή τους παλαιοημερολογίτας! Οποία διαστροφή στα λόγια των Αγίων, και το φοβερότερον, από στόματα όπου ανήκουν στο αντιοικουμενιστικό λεγόμενο στρατόπεδο των νεοημερολογιτών! Ας δούμε όμως τι μας λέγει ο άγιος Νικόδημος: «Χρόνων ακρίβειαν, και ημερών παρατήρησιν δεν ηξεύρει η του Χριστού Εκκλησία…  αλλά επειδή εις την πρώτην σύνοδον εσυνάχθησαν οι Πατέρες και εδιώρισαν πότε να γίνεται το Πάσχα, τιμώσα η Εκκλησία πανταχού την συμφωνίαν και ένωσιν, εδέχθη τον διορισμόν οπού εκείνοι έκαμαν. Λοιπόν, έπρεπε κατά τον Χρυσόστομον, να προτιμήσουν και οι Λατίνοι την συμφωνίαν και ένωσιν της Εκκλησίας, περισσότερον από την παρατήρησιν των χρόνων (της ισημερίας δηλαδή οπού εκατέβη τώρα εις τας 11 Μαρτίου, ούσα επί της πρώτης συνόδου εις τας κα΄ Μαρτίου) και όχι να ατιμάζουν τους 318 εκείνους Πατέρας, οπού ενομοθέτησαν τούτο κατά Θείον φωτισμόν, νομίζοντες τούτους ως ανοήτους, και υβρίζοντες εις την κοινήν μητέρα πάντων ημών Εκκλησίαν, διότι λέγει ακολούθως (ο χρυσούς ρήτωρ) αν και η Εκκλησία έσφαλλε, βέβαια δεν ήθελε κατορθωθή τόσον μεγάλον καλόν, από την ακριβή ταύτην φύλαξιν του καιρού, όσον μεγάλον κακόν ήθελε προξενηθή από την διαίρεσιν αυτήν και το σχίσμα το από της καθολικής Εκκλησίας.

Συνεχίζεται.

Ιερομόναχος Ευθύμιος Τρικαμηνάς. Eρμηνεία του 15ου Κανόνος από το νέο βιβλίο του, που μόλις κυκλοφόρησε.


Εἰς αὐτό τό θέμα πρέπει νά ἀναφέρωμε ὅτι οὐδεμίαν σχέσι ἔχει τό Πασχάλιο πρός οἱοδήποτε ἡμερολόγιο, ἁπλῶς δύναται ὡς κινητή ἑορτή νά προσαρμοσθῆ σέ ὅλα τά ἡμερολόγια. Τό ὅτι δέν ἔχει οὐδεμία σχέσι πρός τά ἡμερολόγια, φαίνεται ἀπό τόν τρόπο μέ τόν ὁποῖον οἱ Πατέρες ἐδιώρισαν νά εὑρίσκεται ἡ ἡμέρα τῆςἈναστάσεως. Γράφει εἰς τό Σύνταγμα τῶν Κανόνων ὁ Ματθαῖος Βλάσταρις, ἐξηγῶντας τόν τρόπο εὑρέσεως τῆς ἡμέρας τοῦ Πάσχα:

H συνέχεια, ‘’κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

ΕΚΚΛΗΣΗ ΣΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΠΙΣΤΗΣ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΜΑΣ!

Μετά τήν πρόσφατη διαμαρτυρία μου στό διαδίκτυο καί σέ ἀρμόδιες ἀρχές σχετικά μέ τίς σχολικές ἐπισκέψεις σέ ἰουδαϊκές συναγωγές (http://hristospanagia3.blogspot.gr/2012/05/blog-post_9530.html ), ἀλλά καί ἔν ὄψει τῆς ριζικῆς «μετάλλαξης» τοῦ Μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν πού μαγειρεύει τό Ὑπουργεῖο Παιδείας  ἀπό ὁμολογιακό, σέ πολυθρησκειακό-γνωσιολογικό, ἀπευθύνομαι ἀγαπητοί Γονεῖς σέ ἐσᾶς καί σᾶς ἐνημερώνω τά ἑξῆς:

Βάσει τοῦ Ἑλληνικοῦ Συντάγματος:
Οἱ γονεῖς ἔχουν τό δικαίωμα νά ἐπιλέγουν τό θρήσκευμα τῶν τέκνων τους, ἀποτελεῖ σημαντικό μέρος τῆς ἐπιμέλειάς τους καί προστατεύεται ἔμμεσα ἀπό τό Σύνταγμα στό ἄρθρο 21, ὅπου κατοχυρώνεται ἡ προστασία τῆς οἰκογένειας. Ἡ ἐπιλογή θρησκείας εἶναι τόσο σημαντική, ὥστε ὁ Ἄρειος Πάγος ἔχει δεχθεῖ ( ΑΠ 1321/1992 ) ὅτι ἀκόμη κι ἄν ἀφαιρεθεῖ ἡ ἐπιμέλεια ἀπό τόν ἕνα γονέα, ἡ ἐπιλογή τοῦ θρησκεύματος τοῦ τέκνου, ἐξακολουθεῖ νά ἀνήκει στόν πυρήνα τῆς γονικῆς μέριμνας καί πρέπει νά γίνει κι ἀπ’ τούς δύο γονεῖς. Μόνο σέ περίπτωση ἀσυμφωνίας ἀνάμεσα στούς δύο γονεῖς, ἀναλαμβάνει νά ἀποφασίσει τό Δικαστήριο ἀντί γιά αὐτούς καί μέ βάσει τό μεγαλύτερο συμφέρον τοῦ παιδιοῦ ( ΑΚ 1512 ).

Ἐπίσης στό ἄρθρο 13 παρ. 2 τοῦ Ἑλληνικοῦ Συντάγματος, ἀπαγορεύεται ὁ προσηλυτισμός! Προσηλυτισμός εἶναι ἡ μέ ἀθέμιτα μέσα προσπάθεια διείσδυσης στή θρησκευτική συνείδηση τοῦ ἄλλου καί ὁ προσεταιρισμός της. Μέσα στόν ὅρο «ἀθέμιτα μέσα», περιλαμβάνονται ὅλοι οἱ δόλιοι τρόποι προσέγγισης ὅπως: οἰκονομικές παροχές καί ὑποσχέσεις, κατάχρηση θέσης ἐξουσίας, ὁποιαδήποτε παράνομη συμπεριφορά, ἐκμετάλλευση τῆς ἀπειρίας - ἀδυναμίας τοῦ ἄλλου κλπ. Σ’ αὐτό τό τελευταῖο, προσπίπτει ἡ περίπτωση τῶν ἀνήλικων μαθητῶν! Ἡ παρουσίαση ἄλλων θρησκειῶν ἐκτός τῆς ἐπικρατούσης στό ἔθνος μας Ὀρθόδοξης Πίστεως ὡς «καλές», ἀποτελοῦν προσηλυτισμό στήν ἄπειρη καί ἀδύναμη κρίση τους καί ἐναντιώνονται στό νόμιμο δικαίωμα τῶν γονιῶν τους νά ἐπιλέγουν τά θρησκευτικά πιστεύω τῶν παιδιῶν τους. Μήν ξεχνᾶμε, ὅτι τό ἴδιο τό Ἑλληνικό Σύνταγμα συντάσσεται ΕΙΣ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΗΣ ΟΜΟΟΥΣΙΟΥ ΚΑΙ ΑΔΙΑΙΡΕΤΟΥ ΑΓΙΑΣ ΤΡΙΑΔΟΣ!

Βάσει τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ Δικαίου:
Ἡ Εὐρωπαϊκή Σύμβαση τῶν Δικαιωμάτων τοῦ ἀνθρώπου στό ἄρθρο 2 Α’ Πρόσθ. Πρωτ. ΕΣΔΑ, ὁρίζει ὅτι τό κράτος ὀφείλει «νά σέβεται το δικαίωμα τῶν γονέων νά ἐξασφαλίζουν τή μόρφωση καί ἐκπαίδευση τῶν τέκνων τους σύμφωνα μέ τίς δικές τους θρησκευτικές καί φιλοσοφικές πεποιθήσεις».

Ὡς ἐκ τούτου λοιπόν καί σύμφωνα μέ τά παραπάνω νομίμως κατοχυρωμένα ἀγαπητοί Γονεῖς, ἔχετε κάθε δικαίωμα δυναμικῆς παρέμβασης στά Σχολεῖα, στά Γραφεῖα Ἐκπαίδευσης, στό Παιδαγωγικό Ἰνστιτοῦτο, στό Ὑπουργεῖο Παιδείας, στήν Πανελλήνια Ἕνωση Γονέων, στήν Ἀνώτατη Συνομοσπονδία Γονέων Μαθητῶν, στήν Ἱερά Σύνοδο, στούς Ἐπισκόπους τῆς πόλης σας καί σέ ὅποια ἄλλη ἀρμόδια γιά τό θέμα ἀρχή, ὥστε νά διαμαρτυρηθεῖτε-ἀποτρέψετε, τόν ὀργανωμένο ἀποχριστιανισμό τῶν παιδιῶν σας ἀπό τή Νέα Ἐποχή, πού «νοιάζεται» γιά ἐσᾶς….ΧΩΡΙΣ ΕΣΑΣ!

Οἱ συντριπτικά ἐλάχιστες μειονότητες ἀλλόθρησκων πολιτῶν, καθώς καί οἱ μεμονωμένες περιπτώσεις ἀλλόθρησκων μαθητῶν πού φιλοξενοῦνται στή χώρα μας, ἐπί δεκαετίες γνωρίζουν τά νόμιμα δικαιώματά τους, τά ἐπικαλοῦνται καί τά διεκδικοῦν καταφεύγοντας ἀκόμη καί σέ ἔνδικα μέσα, προκειμένου νά προασπίσουν τά πιστεύω τους…ΚΑΙ ΠΕΤΥΧΑΙΝΟΥΝ!
Ἐμεῖς, ἡ συντριπτική πλειοψηφία τῶν Ὀρθόδοξων Ἑλλήνων ( 98% τοῦ πληθυσμοῦ )….ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ;
«Πς ον στις μολογήσει ν μο μπροσθεν τν νθρώπων, μολογήσω κγ ν ατ
μπροσθεν το πατρός μου το ν ορανος»
( Ματθ. η’, 22 )
Ἄν δέ θέλουμε νά ξυπνήσουμε μία μέρα στήν Ὀρθόδοξη Ἑλλάδα ὡς ξένοι κι ἀνεπιθύμητοι...Ἄν θέλουμε  νά συνεχίσουμε νά εἴμαστε Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί καί Ἕλληνες μέ τίς δικές μας παραδόσεις, πρέπει νά ὁμολογοῦμε Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν καί νά προασπίσουμε τώρα περισσότερο ἀπό ποτέ, τήν πανταχόθεν βαλλόμενη Πίστη μας! Γιά νά ἔχουν εὐλογημένο αὔριο τά παιδιά μας στόν τόπο τους!
Καλόν ἀγώνα!
Μέ τιμή,
Μ.Σ. Ἐκπαιδευτικός

Η ζωή της Εκκλησίας δεν είναι μία στοχαστική ή διανοητική λειτουργία, αλλά είναι εμπειρία πνευματική.


Πράξη και θεωρία συνδέονται άρρηκτα μέσα στην Ορθόδοξη Παράδοση. Για τον λόγο αυτό οι Πατέρες της Εκκλησίας κάθε προσπάθεια αλλοιώσεως του περιεχομένου της Ορθόδοξης θεολογίας, από τους διαφόρους αιρετικούς την είδαν προσπάθεια αλλοιώσεως και παραχαράξεως της πνευματικής εμπειρίας και ζωής της Εκκλησίας. Η ζωή της Εκκλησίας δεν είναι μία στοχαστική ή διανοητική λειτουργία, αλλά είναι εμπειρία πνευματική. Αυτή την κοινή εμπειρία οι Πατέρες προσπάθησαν να διασφαλίσουν με την Παράδοση. Η Παράδοση λοιπόν είναι οδηγός.

Άγιος Ιουστίνος (Πόποβιτς) : Άνθρωπος και Θεάνθρωπος.


«ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΜΕΝΟΙ» ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΑΘΑΝΑΤΟΙ

Οι άνθρωποι κατεδίκασαν τον Θεόν εις θάνατον, ο Θεός όμως δια της αναστάσεώς Του «καταδικάζει» τους ανθρώπους εις αθανασίαν. Δια τα κτυπήματα τους ανταποδίδει τους εναγκαλισμούς, δια τας ύβρεις τας ευλογίας, δια τον θάνατον την αθανασίαν. Ποτέ δεν έδειξαν οι άνθρωποι τόσον μίσος προς τον Θεόν, όσον όταν Τον εσταύρωσαν, και ποτέ δεν έδειξεν ο Θεός τόσην αγάπην προς τους ανθρώπους, όσην όταν ανέστη. Οι άνθρωποι ήθελαν να καταστήσουν τον Θεόν θνητόν, αλλ΄ ο Θεός δια της αναστάσεώς Του κατέστησε τους ανθρώπους αθανάτους. Ανέστη ο σταυρωθείς Θεός και απέκτεινε τον θάνατον. Ο θάνατος ουκ έστι πλέον. Η αθανασία κατέκλυσε τον άνθρωπον και όλους τους κόσμους του.                                                                                                                                              Δια της αναστάσεως του Θεανθρώπου η ανθρωπίνη φύσις ωδηγήθη τελεσιδίκως εις την οδόν της αθανασίας, και έγινε φοβερά και δι΄ αυτόν τον θάνατον. Διότι προ της αναστάσεως του Χριστού ο θάνατος ήτο φοβερός δια τον άνθρωπον, από δε της αναστάσεως του Κυρίου γίνεται ο άνθρωπος φοβερός δια τον θάνατον. Εάν ζη δια της πίστεως εις τον Αναστάντα Θεάνθρωπον ο άνθρωπος, ζη υπεράνω του θανάτου. Καθίσταται απρόσβλητος και από τον θάνατον. Ο θάνατος μετατρέπεται εις «υποπόδιον των ποδών αυτού»: «Που σου, θάνατε, το κέντρον; Που σου, άδη, το νίκος;» (πρβλ. Α΄ Κορ. 15, 55-56). Ούτως, όταν ο εν Χριστώ άνθρωπος αποθνήσκη, αφήνει απλώς το ένδυμα του σώματός του δια να το ενδυθή εκ νέου κατά την ημέραν της Δευτέρας Παρουσίας.                                                                                                                              Μέχρι της αναστάσεως του Θεανθρώπου Χριστού ο θάνατος ήτο η Δευτέρα φύσις του ανθρώπου, η πρώτη ήτο η ζωή, και ο θάνατος η Δευτέρα. Ο άνθρωπος είχε συνηθίσει τον θάνατον ως κάτι το φυσικόν. Αλλά με την ανάστασίν Του ο Κύριος ήλλαξε τα πάντα: η αθανασία έγινεν η Δευτέρα φύσις του ανθρώπου, έγινε κάτι το φυσικόν εις τον άνθρωπον, και το αφύσικον κατέστη ο θάνατος. Όπως μέχρι της αναστάσεως του Χριστού ήταν φυσικόν εις τους ανθρώπους το να είναι θνητοί, ούτω μετά την ανάστασιν έγινε φυσική δι΄ αυτούς η αθανασία. 

Μέγας Αντώνιος : ΚΡΙΤΗΡΙΑ ΑΡΕΤΗΣ



Αὐτοὶ ποὺ λένε ὅτι θέλουν νὰ ζήσουν τὴν ἐνάρετη καὶ εὐλαβῆ καὶ ἔνδοξη ζωή, δὲν πρέπει νὰ κρίνονται ἀπὸ τὸ πλαστὸ ἦθος (ἐξωτερικὴ συμπεριφορά), οὔτε ἀπὸ τὴν ψεύτικη πολιτεία, ἀλλὰ νὰ κρίνονται ἀπὸ τὰ ἴδια τὰ ἔργα τους, ὅπως οἱ τεχνίτες, ζωγράφοι καὶ ἀνδριαντοπλάστες, διότι αὐτὰ δείχνουν θετικὰ τὴν ἐνάρετη καὶ θεοφιλῆ πολιτεία τους καὶ ἀπὸ τὸ ἐὰν ἀποστρέφονται σὰν παγίδες ὅλες τὶς πονηρὲς ἡδονὲς (πράγμα ποὺ δείχνει ἀρνητικὰ τὴν ἐνάρετη πολιτεία τους).

Ο μέγας πατήρ ἡμῶν καί ὁμολογητής Θεόδωρος ὁ Στουδίτης : πλήν ὅτι μολυσμόν ἔχει ἡ κοινωνία ἐκ μόνου τοῦ ἀναφέρειν αὐτόν, κἂν ὀρθόδοξος εἴη ὁ ἀναφέρων!




Καί ὁ μέγας πατήρ ἡμῶν καί ὁμολογητής Θεόδωρος ὁ Στουδίτης ταῦτα λέγει πρός τινα, διά τῆς τιμίας αὐτοῦ ἐπιστολῆς :
“ἔφης δε μοι ὅτι δέδοικας εἰπεῖν τῷ πρεσβυτέρῳ σου, μή ἀναφέρειν τόν αἱρεσιάρχην, καίτοι περί τούτου εἰπεῖν σοι τό παρόν, οὐ καταθαρρῶ · πλήν ὅτι μολυσμόν ἔχει ἡ κοινωνία ἐκ μόνου τοῦ ἀναφέρειν αὐτόν, κἂν ὀρθόδοξος εἴη ὁ ἀναφέρων”.
((Ἐπιστολή Ἁγιορειτῶν πρός τόν Βασιλέα Μιχαήλ τόν Παλαιολόγον, εἰς: Δοκίμιον Ἱστορικόν Μοναχοῦ Καλλίστου Βλαστοῦ, ἐκδ. 1896, σελ. 97-107).

Στην Ορθόδοξη αγιοτόκο Ελλάδα μας : Καθηγήτρια προς μαθήτρια : "Πρέπει να αισθάνεσαι ενοχές γιατί είσαι χριστιανή"!


ΣΥΜΒΑΙΝΟΥΝ ΣΤΑ ΟΡΘΟΔΟΞΑ ΣΧΟΛΕΙΑ ΜΑΣ

Εἶναι θλιβερὰ ὅσα συµβαίνουν στὰ σχολεῖα τῆς Πατρίδος µας, στὰ ὁποῖα προεξάρχοντες εἶναι δυστυχῶς Ἕλληνες ἐκπαιδευτικοί, στοὺς ὁποίους ἐµπιστευόµαστε τὴν ἀγωγὴ τῶν παιδιῶν µας. Ἀναφέρουµε τέσσερα τέτοια περιστατικά, ὅπως µᾶς τὰ κατήγγειλαν ἀναγνῶστες µας..


α) Φιλόλογος καθηγήτρια ἀπευθυνοµένη σὲ πιστὴ µαθήτρια, τέκνο εὐσεβοῦς οἰκογενείας, εἶπε µέσα στὴν τάξη µπροστὰ σ᾽ ὅλους τους συµµαθητὲς καὶ τὶς συµµαθήτριές της «Πρέπει νὰ αἰσθάνεσαι ἐνοχὲς γιατί εἶσαι χριστιανή»! Ὅλα τὰ παιδιὰ τῆς τάξεως ἔµειναν ἄφωνα.

β) Ἔξω ἔβρεχε. Καὶ δὲν µποροῦσε νὰ γίνει κοινὴ προσευχή. Καὶ ὁ καθηγητὴς ἅρπαξε τὴν εὐκαιρία. «Δὲν εἶναι ἀνάγκη νὰ προσευχόµαστε στὸ σχολεῖο», εἶπε στὴν αἴθουσα διδασκαλίας. Ὁ µαθητὴς Λυκείου ὅµως τοῦ ἀντέτεινε µὲ εὐγένεια: «Ὄχι, κ. καθηγητά, ἡ προσευχὴ πρέπει νὰ γίνει ὁπωσδήποτε µέσα στὴν τάξη». Ὁ καθηγητὴς ὄµως ἀρνήθηκε ἐπίµονα!

γ) Σὲ µαθητικὴ ἐκδροµὴ στὴν Ζάκυνθο οἱ µαθητὲς τῆς Α´ Λυκείου βρέθηκαν µπροστὰ στὸ ἱερὸ Λείψανο τοῦ θαυµατουργοῦ ἁγίου Διονυσίου (Ζακύνθου). Ἐλάχιστα ὅµως παιδιὰ πλησίασαν καὶ µὲ εὐλάβεια ἀσπάστηκαν τὸ ἱερὸ Λείψανο. Τὰ ὑπόλοιπα ἀρνήθηκαν νὰ πλησιάσουν καὶ νὰ τὸ ἀσπασθοῦν. Ἔνιωσαν ἐντελῶς ἀµήχανα, ἀφοῦ κανένας δὲν τὰ δίδαξε τί δύναµη ἔχουν τὰ ἱερὰ Λείψανα τῶν ἁγίων µας.

δ) Καθηγητὴς θεολόγος σὲ Γυµνάσιο τοῦ Πειραιᾶ ἐκφράζοντας τὶς δυσκολίες ποὺ ἀντιµετωπίζει στὸ ἔργο του ἀπὸ συναδέλφους τοῦ σχολείου του ἀνέφερε καὶ τοῦτο: Στὸ σχολεῖο του ὑπάρχει ἤδη ἀπὸ κατασκευῆς τοῦ κτηρίου ἰδιαίτερο διαµέρισµα ποὺ διαµορφώθηκε ἀπὸ ἐτῶν καὶ διακοσµήθηκε µὲ εἰκόνες, γιὰ νὰ λειτουργεῖ ὡς χῶρος ἠρεµίας καὶ προσευχῆς, γιὰ ὅσα παιδιὰ θὰ ἤθελαν νὰ καταφεύγουν σ᾽ αὐτόν. Ὁ χῶρος αὐτὸς ἔδινε παρηγοριὰ καί στήριγµα, καί ὅσα παιδιὰ κατέφευγαν ἐκεῖ γιὰ ὀλιγόλεπτη προσευχὴ ἀντλοῦσαν δύναµη. Ὅµως ὁ χῶρος αὐτὸς «ἐνοχλοῦσε» κάποιους συναδέλφους τοῦ θεολόγου. Καὶ τί ἔκαναν, νοµίζετε; Τὴν «ἐνόχλησή» τους ἐξέφρασαν καταθέτοντας µἠνυτήρια ἀναφορὰ κατὰ τοῦ θεολόγου!

Τέτοια συµβαίνουν στὰ σχολεῖα µας.
Ἀσφαλῶς δὲ καὶ ἄλλα παρόµοια. Δὲν χρειάζεται βέβαια νὰ ρωτήσουµε τί κάνει τὸ ἀρµόδιο Ὑπουργεῖο. Διότι αὐτὸ µεριµνᾶ γιὰ τὴν ἐπιβολὴ ἑνὸς ἑρµαφρόδιτου θρησκειολογικοῦ µαθήµατος, στὸ ὁποῖο ἡ ἀλήθεια τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως ἐξισώνεται µὲ τὶς πλάνες τοῦ Ἰσλὰµ καὶ ὅλες τὶς ἀνατολικὲς θρησκεῖες, δηλαδὴ τὸν σατανισµὸ µὲ ποικίλες µορφές, διότι, ὅπως λέγει ἡ Ἁγία Γραφή, «οἱ θεοὶ τῶν ἐθνῶν δαιµόνια». Εἶναι ὅµως καιρὸς νὰ ξεσηκωθοῦν οἱ γονεῖς καὶ ὅσοι πονοῦν αὐτὴ τὴν χώρα, ποὺ σήµερα προσφέρει τὸ φῶς τοῦ Χριστοῦ µὲ τὶς ἱεραποστολές της στὴν Ἀφρικὴ καὶ στὴν Ἀσία.

πηγή: «Ο ΣΩΤΗΡ» (ἀρ. τ. 2047, 15.06. 2012)

Μετά από 64 χρόνια στο ΠΣΕ, ιδού τα αποτελέσματα των οικουμενιστών : οι αιρετικοί προτεστάντες ...έγιναν Ορθόδοξοι!!!


Ἱστορική ἀναδρομή τῆς προσεγγίσεως Ὀρθοδόξων καί Ρωμαιοκαθολικῶν κατά τόν 20oν αἰώνα.


ρχιμ. ωάσαφ Μακρ,
ερς Μονς Μεγάλου Μετεώρου.


  Πατριαρχική γκύκλιος το 1895

Εναι χαρακτηριστικό τι πτά μόλις χρόνια πρίν τήν κδοση τς γκυκλίου το 1902, κδόθηκε Πατριαρχική γκύκλιος το 1895 ποία ποτελοσε τήν πάντηση το Οκουμενικο Πατριαρχείου πρός τόν Πάπα Λέοντα τόν ΙΓ΄ καί ποία μς περιγράφει νάγλυφα καί ποκαλυπτικά τό πίπεδο τν σχέσεων καί τό κλίμα πού πικρατοσε μεταξύ ρθοδόξων καί Ρωμαιοκαθολικν κείνη τήν περίοδο, τίς αρετικές πλάνες το παπισμο καί τήν πουλη διείσδυσή του στούς κόλπους τς ρθοδοξίας μέσ τς Ονίας.
Συγκεκριμένα στίς 20 ουνίου το 1894 Πάπας Λέων ΙΓ΄ πηύθυνε τήν γκύκλιο «Praeclara gratulationis» «πρός τούς γεμόνας καί τούς λαούς τς οκουμένης» μέ τήν ποία καλο σε τήν ρθόδοξη κκλησία σέ μία ονιτικο τύπου νωση μέ τό Βατικανό. ναγνώριζε δηλαδή στούς ρθοδόξους τό δικαίωμα νά διατηρήσουν τό λειτουργικό τυπικό καί τίς παραδόσεις τους, ρκε νά ναγνωρίσουν τήν ξουσία το Πάπα καί μάλιστα ς λάθητου, πως πρόσφατα εχε θεσπισθε καί μέ τήν μορφή δόγματος πό τούς Ρωμαιοκαθολικούς στήν Α΄ Βατικανή Σύνοδο τό 1870. Ταυτόχρονα ργάνωσε μέ δυναμικώτερο τρόπο καί μεγαλύτερη νταση τήν δράση τν Ονιτν στήν ρθόδοξη νατολή καί τόν ες βάρος τν ρθοδόξων πιστν προσηλυτισμό.
Μπροστά σ’ ατή τήν προκάλυπτη πίθεση τν παπικν τό Οκουμενικό Πατριαρχεο μύνεται πέρ τς κεραιότητος το ρθοδόξου ποιμνίου τό ποο πιχειρε νά νημερώσει καί νά προστατεύσει μέ τήν γκύκλιο το 1895, που γίνεται κτενής νάλυση τν παπικν πλανν.
Πατριαρχική γκύκλιος το 1895 ποτυπώνει, πίσης, μέ χαρακτηριστικό τρόπο τό κλίμα πού πικρατοσε τήν περίοδο κείνη στίς σχέσεις ρθοδόξων καί Pωμαιοκαθολικν καί τίς βλέψεις το Βατικανο ναντι τν ρθοδόξων:
«ν σχάτοις δέ χρόνοις πονηρός διέσπασεν πό τς ρθοδόξου κκλησίας το Χριστο καί θνη λόκληρα τς Δύσεως, μφυσήσας τος πισκόποις τς ώμης φρονήματα περφιάλου λαζονείας, ποικίλας γεννησάσης καινοτομίας θέσμους καί ντευαγγελικάς. Καί ο μόνον τοτο, λλά δή καί παντί τρόπ γωνίζονται ο κατά καιρόν Πάπαι τς ώμης, να ποτάξωσιν ες τάς αυτν πλάνας τήν κραδάντως νά τήν νατολήν τ πατροπαραδότ τς πίστεως ρθοδοξί στοιχοσαν Καθολικήν κκλησίαν το Χριστο, νώσεις κατά τήν δίαν φαντασίαν πιδιώκοντες πλς καί βασανίστως» (ω. Καρμίρη, Τά Δογματικά καί Συμβολικά Μνημεα τς ρθοδόξου Καθολικς κκλησίας, ν θήναις 1953, σελ. 933).