ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ ΕΠΙΣΚΟΠΟΙ ΜΟΙΡΑΖΟΥΝ… ΚΟΡΑΝΙΑ!

Την  ἀρχή ἔκαμε ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης Βαρθολομαῖος,

ὁ ὁποῖος πρὶν λίγους μῆνες στὶς Η.Π.Α. δώρισε στὸν μουσουλμάνο, τουρκικῆς καταγωγῆς, πρόεδρο τῆς πολυεθνικῆς ἑταιρείας «Κόκα-Κόλα», τὸ «ἅγιον Κοράνιον», ὅπως ἀνέφερε ὁ ἴδιος ἐνώπιον δεκάδων δημοσιογράφων καὶ τηλεοπτικῶν φακῶν! Τὴ σκυτάλη πῆρε ὁ ἐπίσκοπος Τούζλας (Βοσνίας – Ἐρζεγοβίνης) Βασίλειος. Θέλοντας νὰ βραβεύσει τὰ βοσνιακὰ στρατεύματα, ποὺ στὴν πλειοψηφία τους εἶναι μουσουλμανικῆς πίστεως, γιὰ τὴν προσφορά τους στοὺς πολίτες τῆς χώρας κατὰ τὶς καταστροφικὲς πλημμύρες τοῦ περασμένου φθινοπώρου, προσέφερε στὸ μουσουλμάνο διοικητὴ Sanad Masonic Κοράνιο μὲ ἀφιέρωση! Θεωροῦμε πὼς ὅσο καὶ ἂν οἱ δημόσιες σχέσεις τῶν ὑψηλὰ ἱσταμένων ἐκκλησιαστικῶν ταγῶν ἐπιτάσσουν ἀβρότητες, ὡστόσο δὲν ὑπάρχει καμιὰ δικαιολογία νὰ

μοιράζουν «κοράνια», «Ταλμούδ», «Βέδες» καὶ ἄλλα «ἱερὰ βιβλία» ἄλλων θρησκειῶν! Ὑπάρχουν καὶ ἄλλα ἄπειρα δῶρα νὰ προσφέρουν, ἀλλὰ ὄχι τέτοια, διότι ἡ προσφορὰ τους ἔχει τεράστια συμβολικὴ σημασία, τόσο γιὰ τοὺς παραλῆπτες, ὅσο καὶ γιὰ ὅσους βλέπουν το ἀλγεινὸ αὐτὸ θέαμα. Οἱ ἐν λόγῳ ἐπίσκοποι δὲ γνωρίζουν τὰ ἀπίστευτα ὑβριστικά τοῦ Κορανίου κατὰ τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ, τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, τῆς Θεοτόκου, τῶν Ἁγίων μας, τῆς Ἐκκλησίας μας, ἡμῶν τῶν Χριστιανῶν ὡς ἀπίστων καὶ ἄρα ἀξίων πρὸς ἐξόντωση,

μὲ τὸν «ἱερὸ πόλεμο»; Δὲ γνωρίζουν ὅτι στὸ γράμμα καὶ τὸ πνεῦμα τοῦ Κορανίου θανατώθηκαν ἄπειρος ἀριθμὸς Χριστιανῶν καὶ συνεχίζεται ἡ ἐξόντωση (Τουρκία, Πακιστάν, Αἴγυπτο, Νιγηρία, κλπ); Δὲν ἔχουν ἀκούσει γιὰ τοὺς χιλιάδες Νεομάρτυρες (Ἕλληνες, Σέρβοι, Βούλγαροι, Ρουμάνοι, κλπ), ἀπὸ τοὺς μουσουλμάνους  Ὀθωμανοὺς στὰ χρόνια τῆς δουλείας; Ἐὰν τὰ γνωρίζουν αὐτὰ (ποὺ φυσικὰ τὰ

γνωρίζουν), τότε ἀναγκαζόμαστε νὰ ὑποθέτουμε συνειδητὴ ἔκπτωση πίστεως καὶ  πράξεως ἀπὸ μέρους τους!

Νὰ εὐχηθοῦμε: καὶ μὴ χειρότερα! 

" O. T."

ΟΙ ΘΕΑΤΡΙΝΟΙ ΤΗΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Διονυσίου Τάτση

Πολλοί  ἄνθρωποι χρησιμοποιοῦν τὴν ὑποκρισία προκειμένου νὰ κα-

λύψουν τὶς ἀδυναμίες τους καὶ τὶς ἁμαρτωλὲς καὶ ἀξιοκατάκριτες

πράξεις τους. Σκοπός τους πάντα ἡ δημιουργία καλῶν ἐντυπώσε-

ων γιὰ τὸ πρόσωπό τους. Ἐνῶ δὲν θέλουν νὰ ἀλλάξουν τὴν ἁμαρτωλή

ζωή τους, τοὺς ἀρέσει νὰ ἐμφανίζονται διαφορετικοὶ καὶ ἀνώτεροι.

Τὸ φαινόμενο αὐτὸ εἶναι εὐρέως διαδεδομένο. Οἱ ὑποκριτὲς εἶναι

πολλοὶ καὶ οἱ ἐντυπώσεις ἐπίσης ποὺ δημιουργοῦν πολλές. Σὲ αὐτὸ

βοηθάει καὶ ἡ τηλεόραση, ἡ ὁποία τοὺς προβάλλει προθύμως, χωρὶς

ποτὲ νὰ ἀσχολεῖται μὲ τὴν προσωπική τους ζωή. Ὁ φακὸς πέφτει πάν-

τα στὴν ὑποκριτική τους εἰκόνα, ποὺ φιλοτεχνεῖται μὲ ἐπιμέλεια.

Οἱ ὑποκριτὲς εἶναι πρόσωπα ποὺ ἀπωθοῦν. Ὅπως ἦταν καὶ οἱ Φαρι-

σαῖοι στὴν ἐποχὴ τοῦ Χριστοῦ, οἱ ὁποῖοι ἐμφανίζονταν ὡς σπουδαῖοι

καὶ ἐνάρετοι, ἐνῶ ἦταν ἀκριβῶς τὸ ἀντίθετο. Τοὺς ἐνδιέφερε ἡ δη-

μόσια εἰκόνα καὶ ὄχι τὸ πραγματικὸ ἦθος. Ἕνας ἐπίσκοπος λέει ὅτι «ὁ

φαρισαϊσμὸς στὴ θρησκεία καὶ τὴ ζωὴ εἶναι τὸ ἀσυμπαθέστατο

πρᾶγμα, καὶ στὰ μάτια τοῦ Θεοῦ καὶ στὰ μάτια τῶν ἀνθρώπων. Ἡ ὑπο-

κρισία τῶν τρόπων, ἡ σκληρότης τῶν αἰσθημάτων, ἡ αὐτοϊκανοποίησις

καὶ πεποίθησις γιὰ τὴν ἠθικὴ καὶ πνευματικὴ κατάστασί μας εἶναι οἱ

κακίες, ποὺ συνθέτουν τὸ φαρισαϊσμό».

Δυστυχῶς, ὁ λαὸς βλέπει τὰ ἐξωτερικὰ καὶ ἐπηρεάζεται. Μένει στὶς

ψεύτικες συμπεριφορές, πιστεύει τὶς δηλώσεις καὶ ἐπιπόλαια χειροκρο-

τεῖ τοὺς «χαρισματούχους». Αὐτὴ τὴν ἀδυναμία τοῦ λαοῦ γνωρίζουν οἱ

ὑποκριτὲς καὶ ἐνεργοῦν ἀναλόγως. Ὁ λαὸς δὲν διακρίνει τὰ φαινόμενα

ἀπὸ τὴν οὐσία τῶν πραγμάτων, γι᾽ αὐτὸ γίνεται καὶ εὔκολο θῦμα.

Ὁ Χριστὸς δὲν ἀνεχόταν τὴν ὑποκριτικὴ συμπεριφορὰ τῶν Φαρι-

σαίων καὶ συχνὰ χρησιμοποιοῦσε σκληροὺς λόγους, προκειμένου νὰ

διορθωθοῦν οἰ ἴδιοι ἀλλὰ καὶ ὁ ἀνυποψίαστος λαὸς νὰ ἐνημερωθεῖ καὶ

νὰ μὴ τοὺς ἐμπιστεύεται. Θεωροῦσε τὴν ὑποκρισία βεβήλωση τῶν

ἱερῶν καὶ τῶν ὁσίων.

Τὸ φαινόμενο τῆς ὑποκρισίας ὑπῆρχε καὶ ὑπάρχει στὸν ἱερὸ χῶρο

τῆς Ἐκκλησίας. Εἶναι τὸ φαρμακερὸ ἀγκάθι, ποὺ πληγώνει πολλοὺς

πιστοὺς καὶ γι᾽ αὐτὸ πρέπει νὰ κόβεται καὶ νὰ καίγεται. Δὲν εἶναι εὔκο-

λο τὸ ἔργο αὐτό. Οἱ ἀντιδράσεις εἶναι μεγάλες καὶ κάποτε λυσσαλέ-

ες. Πρέπει ὅμως τὸ κακὸ νὰ περισταλεῖ καὶ κάποτε νὰ ἐκλείψει. Ἕνας

πολύπειρος ἐπίσκοπος, ἀναφερόμενος στοὺς ὑποκριτές, ποὺ ἐμφανί-

ζονται στὴν Ἐκκλησία, ἔγραφε: «Εἶναι δυστύχημα ποὺ φαρισαῖοι

ὑπάρχουν πάντα κι ἡ ἀλήθεια τοῦ χριστιανισμοῦ καὶ τὸ ἔργο τῆς

Ἐκκλησίας κακοποιεῖται καὶ σήμερα —ἀπὸ κείνους, ποὺ μονοπωλοῦν

τὴν πίστι καὶ ἰδιοποιοῦνται στὴ σκέψι του τὸ Θεὸ καὶ ἐξουθενώνουν

τοὺς ἄλλους καὶ ἐπιδεικνύουν τὴν ἁγιότητάς τους, ἀπὸ τοὺς ὑποκρι-

τάς, τοὺς θεατρίνους τῆς θρησκείας καὶ τῆς ἠθικῆς. Αὐτοὶ εἶναι ἀσυμ-

παθεῖς καὶ στὰ μάτια τῶν ἀνθρώπων ὅσων καταλαβαίνουν— καὶ στὰ

μάτια τοῦ Θεοῦ».

" Oρθόδοξος  Τύπος"

The Baptism of babies :

There are some who say Baptism should only be given to adults because we must first have repentance and faith. Earlier I  found the teaching of Elder Cleopa on this topic.


The Elder begins his explanation by pointing out the precursors to Baptism found in the Old Testament. He writes,

There in [the Old Testament] we read how God appeared to Abraham when he was ninety-nine years of age and, among things, told him to circumcise all the men and to circumcise all the male children who would be born from that time on on the eighth day after their birth. As for him who would not be circumcised , he would perish (Gen 17: 10-14). We see, then, that God did not say to Abraham that children and youth should be circumscribed when they became adults... Some say the Baptism of babies is meaningless since they don't understand anything when they are Baptized. But what did Issac, Abraham's child, understand on the eighth day? Undoubtedly he understood nothing. His parents, however, understood. This is how it is with Baptism as well, as it is practiced in the Orthodox Church, since it is well-known that circumcision symbolizes Baptism in the Old Testament.

Mακαριστός π. Αθανάσιος Μυτιληναίος : Δευτέρα Παρουσία - Αντίχριστος

2^ον

Από τους Μακαρισμούς της Αποκαλύψεως

Μακάριοι
Οι νεκροί οι εν Κυρίω αποθνήσκοντες απ' άρτι. Ναι, λέγει το Πνεύμα, ίνα αναπαύσωνται εκ των κόπων αυτών τα δε έργα αυτών ακολουθεί μετ΄αυτών (Αποκ. ιδ΄ 13).

Συνήθως οι άνθρωποι ευτυχίζουν τους ζωντανούς και εύχονται πάντοτε η ζωή να είναι μακρά.
Πώς, λοιπόν, εδώ ο λόγος του Θεού μακαρίζει τους νεκρούς;
Η Αγία Γραφή μας αναφέρει πολλές περιπτώσεις νεκρώσεων.

Η πρώτη νέκρωσις, είναι εκείνη που γράφει το Βιβλίον της Γενέσεως: «Αδάμ έζησε τριάκοντα και εννακόσια έτη, και απέθανεν» (ε΄ 5).

Αυτός ο θάνατος είναι κοινή των ανθρώπων κατάληξις και δεν είναι δυνατόν να μακαρίζεται, εφ' όσον είναι γέννημα της παρακοής των πρωτοπλάστων. Τον θάνατον αυτόν δεν πρέπει πλέον να τον φοβώμαστε γιατί τον νίκησε ο Χριστός με την ανάστασί Του, δίδοντας και σε μας την ανάστασι του σώματος κατά την δευτέρα Του Παρουσία.

Η δεύτερη νέκρωσις, είναι της ψυχής η νέκρωσι, εκείνη η ψυχή που αιώνια αποχωρίζεται από το Θεό. «Ψυχή η αμαρτάνουσα αυτή αποθανείται» (Ιεζεκ. ιη΄ 4). Αυτός ο θάνατος είναι φοβερός. Είναι ο «δεύτερος θάνατος», ο αιώνιος της κολάσεως θάνατος (Αποκ. κα΄ .

Η τρίτη νέκρωσις, είναι εκείνη που αναφέρεται ως προς την αμαρτία: «ο γαρ απέθανεν τη αμαρτία απέθανεν» (Ρωμ. s΄ 10). Μια τέτοια νέκρωσι είναι μακαριστή, γιατί εκφράζει την εγκατάστασι της αρετής στον άνθρωπο που πέθανε ως προς την αμαρτία.

Τέλος, υπάρχει και μια τέταρτη νέκρωσι, που αναφέρεται στη βιαία αφαίρεσι της ζωής και που είναι το μαρτύριο. Ο Κύριος, έναν τέτοιο θάνατο ολότελα τον μακαρίζει: «ο φιλών την ψυχήν αυτού, απολέσει αυτήν, και ο μισών την ψυχήν (ζωήν) αυτού εν τω κόσμω τούτω, εις ζωήν αιώνιον φυλάξει αυτήν» (Ιωαν. ιβ΄ 25).

Ο Μακαρισμός της Αποκαλύψεως αναφέρεται στους δυο τελευταίους θανάτους. Ωραία το εκφράζει αυτό ο Καισαρείας Ανδρέας: «Η εκ του ουρανού φωνή ου πάντας μακαρίζει τους νεκρούς, αλλά τους εν Κυρίω αποθνήσκοντας, τους νεκρωθέντας τω κόσμω και την νέκρωσιν του Ιησού εν τω σώματι περιφέροντας και Χριστώ συμπάσχοντας».

Ας αναλύσωμε τους δυο αυτούς θανάτους.

Η εν Κυρίω νέκρωσις του σώματος αναφέρεται στην αμαρτία: «Νεκρώσατε ουν τα μέλη υμών τα επί της γης, πορνείαν, ακαθαρσίαν, πάθος, επιθυμίαν κακήν, και την πλεονεξίαν, ήτις εστίν ειδωλολατρεία» (Κολ. γ΄ 5). Και ολοκληρώνει ο Απ. Παύλος: «ει πνεύματι τας πράξεις του σώματος θανατούτε, ζήσεσθε» (Ρωμ. η΄ 13).

Ο αληθινά πιστός, πράγματι έχει πεθάνει για την αμαρτία. Είναι αδύνατον να εισέλθωμε στη Βασιλεία του Θεού αν προηγουμένως δεν έχωμε πεθάνει ως προς την αμαρτία.

Οταν ο αληθινός Χριστιανός καλλιέργησε αυτόν τον θάνατο, που έχει ηθική διάστασι, τότε είναι έτοιμος να δεχθή και τον άλλον, τον μαρτυρικό θάνατο, που είναι για την δόξα του Θεού.

Ο Απ. Παύλος γράφει χαρακτηριστικά: «πάντοτε την νέκρωσιν του Κυρίου Ιησού εν τω σώματι περιφέροντες... αεί γαρ ημείς οι ζώντες εις θάνατον παραδιδόμεθα δια Ιησούν» και ένεκά σου θανατούμεθα όλην την ημέραν» (Β΄ Κορ. δ΄ 10, 11, 16, Ρωμ. η΄ 36).

Η νέκρωσις ως προς την αμαρτία, είναι η βασική προϋπόθεσι της πνευματικής ζωής. Η νέκρωσι της ζωής για την αγάπη του Χριστού, είναι ο καρπός της πρώτης.

Την προσφορά της ζωής για την αγάπη του Χριστού, μας την αποκαλύπτουν οι επιτύμβιες πλάκες των Μαρτύρων.

Να μερικές:
«Χαρά υμών εν Θεώ».
(Χαρά σας, τώρα που βρίσκεσθε μέσα στην μακαριότητα του Θεού).
«Κείται Βίκτωρ Κατηχούμενος, ετών είκοσι, παρθένος, δούλος του Κυρίου Ιησού».
«Επιθυμητόν μοι πεδίν, βλέπε, μη οργισθής τούτου χάριν, ότι σε έδειραν».
(Η ανορθόγραφη αυτή επιγραφή δείχνει την πίστι και την ανεξικακία των γονέων του μικρού αυτού παιδιού που μαρτύρησε με ραβδισμούς).
«Οι πρεσβύτεροι οι πάσης μνήμης άξιοι, Ασκλήπις και Ελπίζων και Ασκλήπις δεύτερος, και Αγαλλίασις διάκονος, και Ευτυχία παρθενεύουσα, και Κλαυδία παρθενεύουσα, και Ευτυχία η τούτων μήτηρ ένθα κείνται...».

(Μαρτύριον ολοκλήρου οικογενείας από την Κατακόμβη της Μήλου).

«Ιουλία, μάρτυς, παρθένος, απλή ψυχή».
Τι δύναμις ζωής, ξεπηδά, αλήθεια, μέσα απ' αυτές τις ταφόπετρες!
Ακόμη, «οι αποθνήσκοντες εν Κυρίω», γεύονται πραγματικά του Κυρίου από τούτη ακόμη τη ζωή και ενισχυόμενοι από την γεύσι αυτή, προχωρούν στην προσφορά της ζωής τους.
Τα «οράματα» του Πρωτομάρτυρος Στεφάνου (Πράξ. ζ΄ 55, 56), της Περπετούης, του Αγίου Πολυκάρπου και άλλων πολλών, το βεβαιώνουν.
(Ιδε Ι. Κοτσώνη, Το ενθουσιαστικόν στοιχείον εις την Εκκλησίαν των Μαρτύρων, σελ. 56 κ.ε.).

Αληθινά, ο Μακαρισμός αυτός της Αποκαλύψεως γεννά τον ενθουσιασμό και το θάρρος για το Μαρτύριο.

Εκείνο που πρέπει σε κάθε στιγμή να ζη ο πιστός, είναι η λαχτάρα του να μείνη πιστός μέχρι τέλους. 

Ο Κύριος είπε: «γίνου πιστός άχρι θανάτου, και δώσω σοι τον στέφανον της ζωής» (Αποκ. β΄ 10) και «ο υπομείνας εις τέλος, ούτος σωθήσεται» (Ματθ. ι΄ 22).

Και η Εκκλησία μας εύχεται «Χριστιανά τα τέλη της ζωής ημών... και καλήν απολογίαν την επί του φοβερού βήματος του Χριστού».

Ζηλεύομε μια τέτοια προσφορά;

Ας ατενίσωμε στους Μάρτυρες.

Αν όμως ισχυρισθούμε ότι σήμερα δεν υπάρχουν ευκαιρίες μαρτυρίου, ας ακούσωμε τι λέγει ο ιερός Χρυσόστομος, και με την γνώμη του αυτή, να κλείσωμε:

«Εάν κάποιος θέλη να επαινέση τους Μάρτυρες, ας τους μιμηθή.

Αν κάποιος θέλη να εγκωμιάση τους αθλητάς της ευσεβείας, ας ζηλέψη τους αγώνες τους...

Και πως είναι δυνατόν, θα πη κανείς, στη σημερινή εποχή, να μιμηθής τους μάρτυρες;

Γιατί ασφαλώς τώρα, δεν έχομε διωγμούς.

Το ξέρω κι εγώ πως τώρα δεν είναι καιρός διωγμού, μα καιρός μαρτυρίου είναι.

Αγωνίσματα, σαν τα τοτινά των Μαρτύρων δεν είναι, αλλά ο καιρός των στεφάνων είναι.

Δεν διώχνουν άνθρωποι, αλλ' αυτοί οι δαίμονες. Δεν κυνηγά ο τύραννος, αλλά κυνηγά ο διάβολος, που είναι χειρότερος απ' όλους τους τυράννους. Δεν βλέπεις μπροστά σου αναμμένα κάρβουνα, μα βλέπεις αναμμένη την φλόγα της κακής επιθυμίας. Καταπάτησαν εκείνοι τη φωτιά, καταπάτησε συ τη φλόγα της αμαρτωλής σου φύσεως.

Πάλαιψαν εκείνοι με θηρία, χαλιναγώγησε συ το ανήμερο και ατίθασο θηρίο του θυμού σου.
Ηλθαν εκείνοι αντιμέτωποι με αφόρητους πόνους, νίκησε συ τους άτοπους και πονηρούς λογισμούς που είναι γεμάτη η καρδιά σου.

Καταφρόνησαν εκείνοι τη ζωή, καταφρόνησε συ, την τρυφή.

Ερριξαν εκείνοι τα σώματά τους στη φωτιά, ρύξε συ τώρα τα χρήματά σου στα χέρια των πτωχών.

Με τον τρόπο αυτό, θα έχης μιμηθή τους Μάρτυρες και τον θάνατό τους».

Συνεχίζεται.

Ιερομόναχος Ευθύμιος Τρικαμηνάς. ερμηνεία του 15ου Κανόνος από το νέο βιβλίο του, που μόλις κυκλοφόρησε.

Ἡ ἐγκύκλιος αὐτή ἐπιστολή ἦτο, κατά τόν Ἀρσένιο Τύρου (ἀντιπρόσωπο τοῦ Πατριάρχου Ἀντιοχείας τότε στήν Κωνστατινούπολι,σύμφωνα μέ τήν Θ.Η.Ε., τόμ.3,σ.241)

προϊόν καί ἀποτέλεσμα Συνόδου.«Ὁ πρῶτος τόμος ἤ ἀντίτομος ἤ λόγος εἶναιἐγκύκλιος ἐπιστολή, δι’ ἧς ὁ πατριάρχης ἀποκηρύσσει καί ἀποκόπτει τόν Παλαμᾶν καί τούς ὁμόφρονας αὐτοῦ, συμφώνως πρός ἀπόφασιν τῆς “ Ἐκκλησίας”. Ὁ Ἀρσένιος Τύρου βεβαιοῖ ὅτι ὁ λόγος οὗτος εἶναι προϊόν συνόδου · “συναγαγών τοίνυν ὁ πατριάρχης

τήν ὑπ’ αὐτόν θείαν καί ἱεράν σύνοδον θριαμβεύει τε τά τούτου (Παλαμᾶ) ληρήματα καί ἀφορισμῷ καί τελείῳ παραπέμπει ἀναθέματι σύν πᾶσι τοῖς αὐτοῦ γε ὁμόφροσι καί τόμον ἐκτίθησι τούτου ἕνεκεν, ἐν ᾧ ἀποφαντικῶς οὕτω διαλαμβάνεται”» (ΕΠΕ 3, Εἰσαγωγή, σελ. 487).

Βλέπουμε λοιπόν ὅτι ὁ ἅγ. Γρηγόριος, λόγῳ τῶν αἱρετικῶν φρονημάτων τοῦ Πατριάρχου Ἰωάννου Καλέκα,διέκοψε τό μνημόσυνό του πρό συνοδικῆς κρίσεως.

Αὐτό ἦτο μία ἀπό τίς αἰτίες πού ἐξεδόθη ἐναντίον του ὁ ἀναθεματισμός «...τολμήσαντας ἀκανονίστως καί ἀκρίτως ἀποκόψαι τό μνημόσυνόν μου...». Πρέπει νά σημειωθῆ ὅτι,

τότε πού ὁ ἅγιος Γρηγόριος διέκοψε τήν μνημόνευσι τοῦ Πατριάρχου, ὁ Καλέκας δέν εἶχε καταδικασθῆ ἀπό Σύνοδο, ὁ δέ Ἅγιος δέν εἶχε χειροτονηθῆ Ἐπίσκοπος, ἀλλά ἦτο

ἁπλός ἱερομόναχος τοῦ ἁγ. Ὄρους. Φαίνεται πώς τήν ἀπόφασι αὐτή τοῦ ἀναθεματισμοῦ τοῦ ἁγίου τήν ὑπέγραψαν καί ἄλλοι Ἐπίσκοποι, μεταξύ τῶν ὁποίων καί ὁ Πατριάρχης

Ἀντιοχείας Ἰγνάτιος, ὁ δέ ἅγιος δέν τήν ἐτήρησε, ἀλλά κατ’ ἰδίαν συνέχισε νά λειτουργῆ. Διαβάζουμε στήν Ἐγκύκλιο τοῦ Καλέκα: «Ὁ δέ γε ἀρχηγός καί προστάτης τῶν βλασφη-

μιῶν Παλαμᾶς, τά ἴσα καί αὐτός μετά τῆς ἑταιρείας αὐτοῦ καταψηφισθείς (οὔτε γάρ τῆς ἐνστάσεως ἐνεδίδου, οὐθ’ ὁπωσοῦν καθυφίει τῆς ἀλόγου ἀδολεσχίας), ἐκκήρυκτος καί Ἐκκλησίας Θεοῦ καί ἱερωσύνης γίνεται, ὥς γε διέξεισι τά κατ’ αὐτόν ὑπομνήματα, σεσημασμένα ὑπό τε τοῦ τότε πατριαρχοῦντος τῆς βασιλίδος τῶν πόλεων, ὑπό τε τοῦ

Θεουπόλεως Ἀντιοχείας, καί τῶν καθ’ ἕκαστον ἀρχιερέων, τῶν τε νῦν ἐνθάδε παρόντων, καί τῶν εἰς τάς λαχούσας ἰόντων. Γίνεται μέν οὕτως ἡ τούτων ἐπίσχεσις καί ἀργία, εἰ καί, μηδέν ἡγησάμενοι τήν ἐπιτίμησιν, ἀντείχοντο τῆς ἱερωσύνης, τολμηρῶς ἀναφέροντες τάς μυστικάς θυσίας ἐν ἀποκρύφῳ» (P.G. 150, 880D).